πρόχειρο

Λύδιος ξιφομάχος 41

2009-11-14T05:26:00.005+02:00

Ο ίδιος δε φαινόταν να προσέχει τις εκδηλώσεις υστερικής λατρείας, που ξεσπούσαν έχοντας ως επίκεντρο τα σώματά μας και το μυαλό μας. Όλα είχαν γίνει μια μαλακή ζύμη στα χέρια του Λύδιου. Με ένα του φύσημα μπορούσε να δώσει πνοή στα πιο τρελλά παραληρήματα. Αυτό ήταν ο λόγος που τον λάτρευα. Ο,τιδήποτε μπορούσε να γίνει όταν εκείνος ήταν τριγύρω. Η εισοδός του σε ένα δωμάτιο, σήμαινε την

Λύδιος ξιφομάχος 40

2009-11-10T21:32:00.004+02:00

Ο τρίτος άνθρωπος που επηρεάστηκε, σωματικά, από την επιστροφή του Λύδιου ήταν η Αντιόχεια η οποία ξαφνικά άρχισε να κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι της, μπροστά στον άντρα της και στους γιους της, γυμνόστηθη, συλλογιζόμενη με πραγματική ηδυπάθεια πόσο άρεσε αυτό στον Λύδιο. Συνήθως έτσι περπατούσε μπροστά του, προσφέροντάς του την απόλυτη θέα στο γυμνό ολοστρόγγυλο και βαρύ στήθος της. Ο Λύδιος

Λύδιος ξιφομάχος 39 --τελευταίο μέρος α΄

2009-11-04T22:48:00.003+02:00

Η επιστροφή του Λύδιου από το ψυχιατρείο σηματόδησε μια σειρά περιπλοκών και αλλοπρόσαλλων αλλαγών στη ζωή όλων μας. Η μητέρα μου άρχισε να ψευδίζει με υστερικό τρόπο, κυρίως όταν βρίσκονταν κοντά στον πρώτο της ξάδελφο. Προσπαθούσε να χαμογελά ατάραχη για να μη δείχνει την ντροπή που ένοιωθε, όμως οι συλλαβές αρνούνταν να βγουν σε μια σωστή σειρά από τα χείλη της. Πρόφερε το ονομα του

got me!

2009-10-31T22:04:00.000+02:00

The writing game 1

2009-10-11T23:42:00.000+03:00

paul fenniak One picture, two versions: 1: Mark Strutt Being fully aware of what was about to happen didn't change a thing for her. More than anything else she had the distinct knowledge that everything was lost. It wasn't about how it would look to others. No, this kind of thing never bothered her in the slightest . It was this unremitting feeling that way down deep she wanted things

some favourite french movies

2009-10-05T04:43:00.002+03:00

Ο θυμός

2009-09-27T17:57:00.006+03:00

Η Ύδρα θα έλθει μαζί μου. Αποφάσισα να φύγω για λίγες ημέρες και θα πάρω την κόρη μου μαζί μου.» Ο Δαυίδ με κοίταξε έντρομος. «Α, όχι κυρία Άννια, ο κύριος Όικ…» «Ξέρω» τον διέκοψα απότομα. Ξέρω ακριβώς τι θα πει και τι θα κάνει ο κυριος Όικκ, όμως δεν θα δώσω καμία σημασία, αυτή τη φορά, στις υστερίες του.» Ήταν απελπισμένος. Μια ξαφνική δυστυχία είχε γεμίσει το σώμα του και τα χέρια

Κάθε φορά που το τέρας μιλούσε..

2009-08-30T21:00:00.000+03:00

Δεν απάντησε, μόνο χαμογέλασε ξανά σιωπηλά, δίχως να ανοίξει το στόμα του, όπως πάντα συνήθιζε να χαμογελάει, φροντίζοντας να κρύβει τα δόντια του και προσέχοντας να μην ακουστεί κάποιος ήχος, σαν το γέλιο να περιείχε ένα είδος ασχήμιας, που θα έκανε ακόμη πιο έντονη τη δική του ασχήμια. «Πες μου λοιπόν Δαυίδ» επέμενα « τι είναι αυτό που σε κάνει να ταράζεσαι τόσο για τη δική μου ηρεμία;»

Ο αστράγαλος

2009-08-24T05:34:00.001+03:00