குறைகுடம்

2 Oscar awards ARR Rahman

2009-02-22T19:57:00.000-08:00

He said "எல்லா புகழும் இறைவனுக்கே". First Tamil words pronounced at Oscars. And he performed O saya and Jai ho on stge. Congratulations ARR. We are proud of you.

AR RAHMAN did it - Golden Globe for slumdog

2009-01-11T18:57:00.000-08:00

A.R. RAHMAN Won Golden Globe for best original score in a Motion Picture! Way to go ARR!!!

And 3 More awards for Slumdog:

Best Screenplay, Best Motion Picture and Best Director!

Before Sunrise (1995) and Before Sunset (2004)

2008-01-06T21:45:00.000-08:00

Movie(s) : Before Sunrise (1995) & Before sunset (2004)
Cast : Ethan Hawke, Julie Delpy
Director : Richard Linklater

அமெரிக்கனான ஜெஸ்ஸியும், ஃப்ரென்ச் பெண்ணான செலீனும் ஒரு இரயில் பிரயாணத்தின் போது எதேச்சையாக சந்திக்கிறார்கள். பாரீஸுக்கு செல்ல வேண்டிய செலீன், வியன்னாவில் ஜெஸ்ஸியுடன் இறங்கி ஒருநாள் ஊர் சுற்ற ஒப்புக்கொள்கிறாள். One Night Stand என்று அறியப்படும் ஒருநாள் உறவாக இருவரும் வியன்னாவை சுற்றிப் பார்க்க கிளம்புகிறார்கள். அன்றைய ஒருநாள் கதைதான், Before Sunrise. இதுவரை நான் பார்த்த Romance திரைப்படங்களில் குறிப்பிடத்தக்கதாக அமைந்துவிட்ட இது பிடித்த திரைப்படங்களில் ஒன்றாக எப்பொழுதும் இருக்கும்.

எத்தனையோ அழகான கதாநாயகிகளை நாம் படங்களில் பார்த்தாலும், சில படங்கள் மட்டும் முடியும் வேளையில் அதன் நாயகியை நாம் காதலிக்கத் தொடங்கியிருப்போம். அது அவர்களின் அழகினால் அல்ல, அந்த பாத்திரப்படைப்பினால். அப்படிப்பட்ட ஒருவள், செலீன். படம் ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்திலேயே நாம் செலீனை ரசிக்கத் தொடங்கி விடுகிறோம். அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்திற்கு வியன்னா நகர வீதிகளில் இந்த ஜோடியின் உரையாடலை பின் தொடர்கிறது, இப்படம். ஆனால் வேறு பெரிய கதாபாத்திரங்கள் எதுவும் இல்லாததோ, திருப்பங்களோ, கதையோ இல்லாததோ, படம் முடியும் வரை நமக்கு தெரிவதே இல்லை.

ஜெயிப்பது, தோற்பது எல்லாவற்றிற்கும் அப்பால், சில பேரை பார்க்கையில் நமக்கானவன்/ள் இவன்/ள்தான் என்று தோன்றும். எல்லோராலும் நினைத்தவர்களை சேர முடிவதில்லை என்பது ஒருபுறம். ஆனால், சிறிது காலத்திற்கு பிறகு, நமது தேர்வு சரியானதுதானா என்ற குழப்பம் வந்தால்? ஒருவனுக்கு ஒருத்தி, பெற்றோர் ஏற்பாடு செய்யும் திருமணம் போன்றவை நிறைந்த நமது சமுதாயத்தில் இது போன்ற குழப்பங்கள் அதிகமில்லை (அல்லது சமூக கட்டுப்பாடுகளினால் இவை மறைக்கப்படுகின்றன). ஆனால் பிடித்தவர்களை தானே தேர்ந்தெடுத்து வாழும் மேற்கத்திய நாகரீகத்தில் இது போன்ற சிக்கல்கள் நிறைய. அத்தகைய சந்தர்ப்பங்களில், இது போன்ற ஒருநாள் உறவுகள் வாழ்நாள் முழுவதும் மனதில் தங்கிவிடுவதன் அர்த்தத்தை புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. ஜெஸ்ஸியும், செலீனும் சொல்வது போல, ஒருவேளை சேர்ந்திருந்தால் சிறிது நாட்களில், ஒருவரை ஒருவர் வெறுத்திருக்கக்கூடும். ஆனால் திறக்கப்படாத கடிதமாகிவிடுவதில்தான் இருக்கிறது இத்தகைய உறவுகளின் கவிதை.

என்னுடன் இங்கேயே இறங்கி விடுகிறாயா என்று இரயிலில் கேட்கும் ஜெஸ்ஸியின் முதல் சந்திப்பிலிருந்தே மிகவும் சுவாரசியமாக செல்கின்றன வசனங்கள். அடுத்தவர் பார்க்காத பொழுது ஒருவரையொருவர் பார்ப்பதும், அவர்கள் பார்க்கும்பொழுது வேறுபுறம் பார்ப்பதுமான காட்சி உட்பட, இருவருக்கும் மெல்ல மெல்ல காதல் அரும்பும் காட்சிகள் அனைத்தும் அழகு. 'அரும்பும்' என்பது சம்பிரதாய வார்த்தையாக அல்லாமல் உண்மையாகவே காதல் அரும்புவதை நாம் உணர முடிகிறது. பாசாங்கில்லாத வசனங்களுக்கு இடையே வரும் மிகவும் இயல்பான நகைச்சுவை கோர்க்கபட்டதாக இல்லாமல் பாத்திரங்களின் தன்மையை சொல்வதாயும் இருக்கிறது. மறுபிறப்பு பற்றி விவாதிக்கும்பொழுது "நாம் எல்லோருமே மறுபடி,மறுபடி பிறந்தவர்கள் என்றால், மக்கட்தொகை எப்படி அதிகமாகிறது' என்று ஜெஸ்ஸி கேட்பது மற்றும் ஜெஸ்ஸியை பிடித்திருக்கிறது என்பதை சொல்ல செலீன் செய்யும் ஃபோன் ('வாலி' படத்தில், ஜோதிகா, அஜீத் 'ட்ரிங், ட்ரிங்' காட்சி நியாபகமிருக்கிறதா? இதிலிருந்து சுட்டதுதான் :-) ) என பல காட்சிகள் குறிப்பிட்டு சொல்லலாம்.

Before Sunrise - ன் sequel-ஆக 2004-ல் வந்த படம், Before Sunset. இது போல் அடுத்த பகுதியாக பல படங்கள் வந்தாலும், சில படங்கள்தான் முதல் பகுதியை போலவே வெற்றி பெறுகின்றன. அந்த வகையில் பார்த்தால், கொஞ்சம் வயது கூடியதில் முதிர்ச்சியடைந்திருக்கும் ஜெஸ்ஸியையும், செலீனையும் போலவே Before Sunset-ம் முதல் பகுதியை விட அழகாகவே இருக்கிறது. இதே இடத்தில் ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகு சந்திப்போம் என்று இருவரும் பிரியும் இடத்தில் முடியும் முதல் பகுதி, ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு பிறகு இருவரும் சதிப்பதில் இரண்டாவது பகுதியாக தொடர்கிறது.

இப்படிப்பட்ட படங்களை பார்க்கும் பொழுது இருவரும் சேர வேண்டும் என்று நமக்கு தோன்றுவதுதான் வாடிக்கை. ஆனால், முதல் பகுதியின் முடிவு பிடித்திருந்த எனக்கு அதுதான் படத்தின் கரு என்று தோன்றியது. இரண்டாவது பகுதி என்று அதை கெடுத்து விடுவார்களோ என்று பயந்துகொண்டே பார்த்தபின் இரண்டாவதின் முடிவு இன்ப அதிர்ச்சி. இந்த படத்தின் இறுதிக்காட்சி இதைவிட அழகாக, இதைவிட சரியான தருணத்தில் முடிவது சாத்தியமே இல்லை. ஜெஸ்ஸிக்காக செலீன் பாடும் அந்த பாடலில் முடிவில் நமக்கும் கண்கள் பனிக்கின்றன.

Ethan Hawk மற்றும் Julie Delpy -க்கு இடையேயான chemistry படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். வெறும் இருகதாபாத்திரங்களுக்கிடையேயான வசனங்களில் கொஞ்சம் கூட தொய்வில்லாமல் படத்தை நகர்த்தியிருக்கும் Richard Linklater- ன் திரைக்கதையும், இயக்கமும் குறிப்பிடப்பட வேண்டியாதாகும். இது வழக்கமான ஹாலிவுட் ரொமான்ஸ் திரைப்படம் இல்லை. பார்க்காதவர்கள் கண்டிப்பாக பாருங்கள்.

Sweeny Todd (2007) : குரோதத்தின் இசை

2007-12-27T14:15:00.000-08:00

Movie : Sweeny Todd : Demon Barber of Fleet Street
Cast : Johny Depp, Helena Bonham Carter
Director: Tim Burton

Edward Scissorhands, Sleepy Hollow வரிசையில் Tim Burton, Johny Depp கூட்டணியில் வந்திருக்கும் அடுத்த படம், Sweeny Todd : Demon Barber of Fleet Street. புகழ்பெற்ற Broadway Musical - ஆன Sweeny Todd, இசைப்படமாக (Musical - க்கு தமிழ்ப்பதம் என்ன?) வெளிவந்திருக்கிறது. Chicago மற்றும் ஒரு சில படங்களைத் தவிர musical திரைப்படங்கள் அவ்வளவாகப் பார்த்ததில்லை என்றாலும், Crime Thriller மற்றும் Musical என்றபோது எப்படி இருக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன் சென்றேன். வீணாகவில்லை.

நீலமும், சாம்பலும் கலந்த ஒரு வண்ணத்தின் பின்னணியில், அதிரும் இசையுடன், இயந்திரங்களில் இரத்தம் வழிந்தோட படம் தொடங்கும்போதே நமக்கு புரிந்துவிடுகிறது, இது என்ன மாதிரியான திரைப்படம் என்று. லண்டன் நகரில் அழகான மனைவி மற்றும் குழந்தையுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான் முடி திருத்தும் கலைஞனான பெஞ்சமின் பார்கர் (ஜானி டெப்). அவனது மனைவியின் அழகே அவர்களுக்கு ஆபத்தாக அமைகிறது. அவளது அழகில் மயங்கி அவளை அடைய நினைக்கும் ஜட்ஜ் டர்பின், பெஞ்சமினை நாடு கடத்திவிட்டு அவனது மனைவியை தூக்கி செல்கிறான். பல வருடங்களுக்கு பிறகு லண்டன் திரும்பும் பெஞ்சமின், Sweeny Todd - ஆக அவதாரம் எடுக்கிறான். லண்டனில் பேக்கரி வைத்திருக்கும் Lovett - உடன் இணைந்து ஜட்ஜையும், மற்றவர்களையும் பழி தீர்க்கத் தொடங்குகிறான். இதற்கு இடையில் அவனது மகளையும் அடைய நினைக்கும் ஜட்ஜ், அவளது காதலன், lovett - க்கு துணையானக வரும் டோபி என்கிற சிறுவன் ஆகியோருடன் நகர்கிறது கதை.

படம் முழுவதும் பார்கர் கொலை செய்யும் விதமும், தெறிக்கும் இரத்தமும், அதன் வண்ணமும் உறைய வைக்கின்றன. ஒவ்வொருவரையாக பார்க்கர் கொன்று குவிப்பது, டோபி கடிக்கும் pie-ல் இருக்கும் மனித விரல் என படம் முழுவதும் குரூரத்திற்கு பஞ்சமில்லை. வஞ்சம் தீர்க்கும் பார்கரின் கொடூரத்தை காட்டவே இவை பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றுகிறது. ஆனாலும் இவை அனைத்தையுமே ரசிக்கும் விதமாக எடுத்திருப்பதில் வெற்றி பெறுகிறது, இத்திரைப்படத்தின் அழகியல். லண்டனின் இருண்ட சந்துகள், மனிதத்தன்மையற்ற வில்லன்கள் மற்றும் கதாநாயகன், கதாபாத்திரங்கள் பேசும் இங்கிலாந்தின் ஆங்கில உச்சரிப்பு என படம் ஒரு புத்தம் புதிய அனுபவத்தைத் தருகிறது.

இந்தப் படத்தின் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய மற்றொரு அம்சம் இசையும், பாடல்களும். கதையின் ஓட்டத்திலிருந்து தனித்து நிற்காமல், அழகாக வசனம் போலவே கதையுடன் இணைந்து நகர்கின்றன பாடல்கள். ஜானி டெப் உள்ளிட்ட கலைஞர்கள் யாரும் பாடகர்கள் இல்லையென்றாலும், அவர்களே பாடியிருப்பதும், தொழில் முறை பாடகர்கள் போல் அவர்கள் பாடியிருக்கும் விதமும் வியக்க வைக்கின்றன. Dark humour வகையிலான நகைச்சுவை படம் முழுதுமே இரசிக்க வைக்கிறது. வஞ்சத்தின் சக்கரம் சுழன்று முடியும் இறுதிக்காட்சி, படத்திற்கு பொருத்தமான முடிவு.

கொசுறு :
1. Borat படத்தில் நடித்த Cohen, ஒரு சிறிய கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கிறார்.
2. மீரா நாயர் இயக்கத்தில் படமாக்கப்பட்டு வரும் 'ஷாந்தாராம்' திரைப்படத்தில், இதே ஜானி டெப்பும், ஹெலெனாவும் இணைகிறார்கள். (இதில் முக்கிய பாத்திரங்களில் அமிதாப்பும், பிபாஷாவும் கூட உண்டு :-) )

I am Legend (2007)

2007-12-20T15:00:00.000-08:00

இந்தியாவில் பள்ளியிலோ கல்லூரியிலோ இருந்தவரை நான் பார்த்த அல்லது பார்க்கக் கிடைத்த அனைத்து ஹாலிவுட் படங்களும் ஒரேவிதமான கருவுடன்தான் இருந்தன. இப்படங்களில் எல்லாமே பூச்சி, வைரஸ், மிருகம் அல்லது அயல்கிரகத்துவாசிகளிடமிருந்து மனித இனத்துக்கு அச்சுறுத்தல் இருந்து கொண்டே இருக்கும். தனியொருவனாகவோ, படையாகவோ அமெரிக்கர்கள் உலகைக் காப்பாற்றிக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஒரு கட்டத்தில் எல்லா படங்களுமே இப்படித்தானோ என்று போரடிக்கத்தொடங்கியது. பிறகு ஓரளவு மற்ற படங்களைப் பற்றி படிக்க மற்றும் பார்க்கத்தொடங்கியதும்தான் எவ்வளவு நல்ல படங்களைத் தவற விட்டிருக்கிறோம் என்பது புரிந்தது. அதற்கு பிறகும், நல்ல விறுவிறுப்பான படமாக இருந்தாலும் இவ்வித திரைப்படங்களின் மேல் ஒரு ஒவ்வாமை நீடித்துக்கொண்டே இருக்கிறது, இன்றுவரை.

ஆனாலும் இந்த எனது முன்முடிவுகளையும், தாண்டி நேற்று பார்த்த “I am Legend” ஒரு நல்ல பொழுதுபோக்கு படமாக அமைந்திருந்தது. Will Smith நடித்திருக்கும் இப்படத்தை இயக்கியிருப்பவர், Francis Lawrence.

சிறுவயதில், பள்ளி சென்றுகொண்டிருந்த காலத்தில், ஒவ்வொரு வாரமும் வெள்ளிக்கிழமைக்காகவே காத்திருப்போம். காரணம், ‘சிறுவர் மலர்’ மற்றும் அதில் தொடராக வந்து கொண்டிருந்த ‘உயிரைத் தேடி’. எத்தனை பேர் படித்திருப்பீர்கள் என்று தெரியவில்லை. மிகவும் சுவாரசியமான தொடர் படக்கதை அது. கதை அப்படியே நினைவில்லை என்றாலும், பூமியிலுள்ள உயிரினம் மொத்தமும் அழிந்து போக, தப்பிய ஒரேயொரு சிறுவன் மட்டும் மற்ற உயிரினங்களைத் தேடி அலைவதுதான் கதை. வெறும் கதையை மட்டும் வைத்துப் பார்த்தால், ‘I am Legend’ - ம் கிட்டத்தட்ட அதேதான்.

வைரஸால் மொத்த மனித இனமும் அழிந்து போக New york நகரில் தனியொருவனாக அலைந்து திரியும் ராபர்ட் நெவல் மனித இனத்தை காப்பாற்ற மருந்து கண்டுபிடிப்பதில் தீவிரமாக இருக்கிறார். தனியாளாக New York - ல் சுற்றித் திரிகிறார். இன்னும் யாரேனும் பிழைத்திருப்பார்களோ என்று தேடுகிறார்.

“The Last Man on Earth is not alone” என்பதுதான் இந்தத் திரைப்படத்தின் tag line. வழக்கமான கதைதான் என்றாலும் விஷுவலில் மிரட்டியிருக்கிறார்கள். (கிராஃபிக்ஸ் மட்டும் கொஞ்சம் சிறுபிள்ளைத் தனமாக இருக்கிறது). ஆள் அரவமற்ற, போக்குவரத்து நெரிசலில்லாத New York நகரத்தை பார்க்க கொஞ்சம் திகிலாகத்தான் இருக்கிறது.

இந்த வகையான மற்ற படங்களிலிருந்து இதனை வேறுபடுத்தி காட்டுவது, படத்திலுள்ள சின்ன சின்ன விஷயங்கள்தான். கடையிலுள்ள பொம்மைகளுடன் பேச முயன்று ராபர்ட் வெட்கப்படும் தருணங்கள், நாயைக் கொல்லும் இடத்தில் Will Simth-ன் முகபாவங்கள்(கொஞ்சம் ஓவர் செண்டிமெண்ட் :-)) என நிறைய.

படம் முடிந்தவுடன், ‘Children Of Men’ நினைவிற்கு வந்ததைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. இரண்டிற்கும் நிறைய ஒற்றுமைகள் இருப்பதாகத் தோன்றியது. மனித இனம் அழிந்தொழிந்து போகாமல் காப்பாற்ற முயலும் கதாநாயகர்கள், படத்தின் முடிவு என நிறைய. அங்கே Human Project என்றால், இங்கே ‘survivors colony’. (Children Of Men - உடன் ஒப்பிடும் அளவுக்கு இதில் சரக்கு இல்லை என்பது வேறு விஷயம்)

படத்தில் ஆங்காங்கே இருக்கும் லாஜிக் ஓட்டைகள் (யாருமே இல்லாத நியூயார்க் நகரத்தில், மூன்று ஆண்டுகளுக்கு பிறகும் தண்ணீரும், மின்சாரமும் தடையின்றி கிடைப்பது போன்று), இடையில் வரும் சிறிது நேர தொய்வு போன்றவற்றை தவிர்த்து பார்த்தால், இரண்டு மணி நேர பொழுதுபோக்குக்கு ‘I am Legend’ உறுதியளிக்கிறது.

அழைப்பிதழ்

2007-12-13T14:24:00.001-08:00

நல்ல வெய்யிலில் விளைந்த அவனது வியர்வைக் கொடி, மண்டையிலிருந்து இறங்கி, அவனது பார்வையை மறைத்துக்கொண்டிருந்தது. கைகளால் அதனைத் துடைத்தவாறே விறுவிறுக்க நடந்து கொண்டிருந்தான், அவன். காலையிலேயே கிளம்பாமல் வாகனம் வேறு தகராறு செய்ததால் இவ்வளவு தூரம் நடக்க வேண்டியதாயிற்று. இன்று பார்த்து சிவா வேறு ஏகப்பட்ட அழைப்பிதழ்களை கொடுத்து இன்றே கொடுத்துவிட வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தான். இன்று விழித்த நேரமே சரியில்லை என்று தன்னைத் தானே நொந்து கொண்டு பட்டியலிலிருந்த ஒன்பதாவது முகவரியைப் படித்த பொழுதுதான், சரியான இடத்திற்கு வந்துவிட்டது புரிந்தது.

அழைப்பு மணியை அழுத்திவிட்டு காத்திருந்தான். இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு கதவு திறந்தது. மெல்ல எட்டிப்பார்த்த அந்த மனிதரிடம், “இங்க, ராஜுன்றது...” என்று இழுத்தான். யோசித்து புருவத்தை உயர்த்தியதில் இரண்டும், ஐம்பது வயதுக்கானவை மூன்றுமாக அவரது அகன்ற நெற்றியில் கோடுகள் விழுந்தன. “நாந்தான், நீங்க யாரு? என்ன விஷயமா வந்திருக்கீங்க?” என்றார் அந்த மனிதர். கொண்டு வந்திருந்த மஞ்சள் பையிலிருந்து அவர் பெயரிட்ட அழைப்பிதழை எடுத்தவாறே விஷயத்தை சொல்லி அவரிடம் நீட்டினான். இரண்டு நிமிடம் யோசித்தவர், “அப்படியா? பொண்ணு கல்யாணம் வச்சிருக்கேனே, வரமுடியாதுங்களே!” என்றார். எதோ சொல்ல வாயெடுத்தவனின் முகத்துக்கு எதிரே ‘படார்’ என்று கதவு அறைந்து சாத்தப்பட்டது.

தலையிலடித்துக்கொண்டு அடுத்த இடத்தை நோக்கி புறப்பட்டான். தாகத்தில் தொண்டை வரள ஆரம்பித்தது. பக்கத்திலிருந்த பெட்டிக்கடையில் ஒரு இளநீர் வாங்கிவிட்டு கடைக்காரரிடம், “அண்ணே, மாணிக்கம் பிள்ளை தெரு எங்கண்ணே இருக்கு?” என்றான். “நேர போயி வலது கைப்பக்கம் திரும்புனீங்கன்னா, மொத சந்து, தம்பி” என்றார். காசை கொடுத்து விட்டு நகர்ந்தான்.

இந்த இடத்திலாவது பிரச்சினை இல்லாமல் இருக்க வேண்டுமென்று நினைத்தவாறே அந்த சந்தில் நுழைந்தான். ஏழாம் எண் வீட்டில் கதவைத் தட்டியவுடன் திறந்த அந்த பெண் நல்ல களையாக இருந்தாள். “காவேரியை பார்க்கணும், கொஞ்சம் கூப்படறீங்களா”. “நாந்தான் காவேரி, என்ன விஷயம்” என்றவளை குழப்பமாக பார்த்தான். மிஞ்சிப் போனால், இருபது வயதுக்கு மேல் இருக்காது. மறுபடி அந்த காகிதத்தை எடுத்து முகவரியை சரி பார்த்தான். எல்லாம் சரியாக இருந்தது. அவளது அழைப்பிதழை எடுத்து கொடுத்துவிட்டு, அவள் படித்து முடிக்க காத்திருந்தான். பலவாறான சிந்தனைகளுடன் அதனை படித்து முடித்தவள், அவனை பார்த்தாள். நெற்றியில் தொடங்கிய பயத்தின் வண்ணங்கள் வேகமாய் பாய்ந்து காது மடல்களில் சிவப்பாக சிதறியிருந்தது. அழைப்பிதழை திருப்பி நீட்டியவள், “இல்லீங்க, அன்னிக்கு எனக்கு ஒரு நேர்முகத்தேர்வு இருக்கு, ரொம்ப நாள் கழிச்சு இப்பதான் ஒரு வாய்ப்பு வந்திருக்கு, என் குடும்ப நிலைமை உங்களுக்கு தெரியுமா, இல்லையானு எனக்கு தெரியல. இந்த வேலைக்கு போய் கொஞ்சமாவது பணம் சேர்த்து, நான் குடும்பத்துக்கு செய்ய வேண்டியது நிறைய இருக்கு” என்றவள், பதிலுக்கு கூட காத்திராமல் திரும்பி நடந்து கொண்டிருந்தாள்.

இப்பொழுது அவன் கொஞ்சம், கொஞ்சமாக நம்பிக்கை இழக்கத் தொடங்கியிருந்தான். சிவா சொன்னது சரிதானோ என்றுகூட அவனுக்கு தோன்றத்தொடங்கியிருந்தது. இருந்தாலும் அடுத்த இடத்தையும் பார்த்து விடுவது என்ற முடிவுடன் முகவரியை சரிபார்த்துக்கொண்டு கிளம்பினான். அவன் இருந்த இடத்திலிருந்து இன்னும் ஐந்து நிமிட நடை தூரத்தில் இருந்தது அந்த இடம். வேக வேகமாக நடந்தான். மிகவும் பெரிய இடமாகத்தோன்றியது. வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த பெரிய பெரிய அயல்நாட்டு வகை வாகனங்களையும், கூர்க்காவையும் பார்த்தவுடன் அவனது எண்ணம் உறுதியானது. கூர்க்காவிடம் பெயர் சொன்னவுடன் இந்த வீடுதான் என்று உள்ளே அனுப்பினான்.

வெளியே வந்த அந்தப்பெரியவரை பார்த்தவுடன், அவனுக்கு நம்பிக்கை வந்தது. அவருக்கு ஒரு எண்பது வயதிருக்கும். அவரது குடும்பத்தை பற்றி விசாரித்தான். பெரியவர், வாழ்க்கையில் நிறைய பணமும், முடியாத நேரங்களில் கொஞ்சம் அனுபவமும் சேர்த்திருந்தார். வாழ்க்கையின் இறுதிக் கட்டங்களில் இருந்த அவர், பெரிய கடமைகள் எதுவும் மிச்சம் வைக்காமல் நிறைவான வாழ்க்கை வாழ்ந்தவராகத் தோன்றியது. அவரிடமும் மனனம் செய்திருந்த அதே வசனத்தை ஒப்பித்துவிட்டு, அழைப்பிதழை நீட்டினான், மறுக்க மாட்டார் என்ற நம்பிக்கையுடன். ஆனால், வரமுடியாததற்கு அவர் கூறிய காரணத்தில் அவனுக்கு தலையே சுற்றியது. அந்த தனியார் தொல்லைக்காட்சியில் அந்த பிரபலமான தொடர் அன்றைய தினம்தான் முடியப்போவதாகவும், அதன் நாயகி கணவனுடன் சேர்ந்தாளா, இல்லையா என்று தெரியாமல் தான் வரமுடியாது என்றும் கூறிவிட்டார்.

அத்தனை பேருக்கும் நடுவில், சிவாவின் முன் தலை குனிந்து நின்று கொண்டிருந்தான், அவன். சிவா, “என்ன ஆயிற்று?” என்று கேட்டான். தான் எண்ணியது அத்தனையும் தவறு என்று ஒப்புக்கொண்டான் அவன். தனக்குள்ளே சிரித்துக்கொண்ட சிவா, “மனிதன் எந்த நிலையிலும் தான் கிளம்பும் நேரம் வந்துவிட்டது என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு பூமியை விட்டு கிளம்ப தயாராக இருப்பதில்லை. ‘இன்னும் கொஞ்ச காலம்’ என்ற அவனது ஆசையும் அடங்குவதில்லை. ஆனால் நீயோ, விபத்து, வியாதி, வயோதிகம் போன்ற ஏற்பாடுகளைக் கொண்டு மனித உயிர்களை எடுத்துவருவதை வெறுப்பதாக கூறினாய். காரணத்தை எடுத்துக்கூறி அவர்கள் விருப்பப்பட்டால் அழைத்து வருவதாகவும், அவர்களே ஏற்றுக்கொண்டு உன்னுடன் வந்துவிடுவார்கள் என்றும் கூறினாய். இப்பொழுது புரிந்து கொண்டிருப்பாய் என்று நினைகிறேன். கவலைப்படாதே! இதை நீயாகவே உணர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்றுதான் உனது இந்த யோசனையையே ஏற்றுக்கொண்டேன்.” என்றான்.

“முற்றிலுமாக உணர்ந்து கொண்டேன், சிவபெருமானே, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்” என்றுகூறியபடியே, தனது பாசக்கயிற்றை மறுபடி எடுத்துக்கொண்டு, எருமை வாகனத்திற்கு உடல் நிலை என்ன ஆயிற்று என்று பார்த்து வரக்கிளம்பினான், எமதர்மன்.

----------------------------------------------------------------------------------------

சர்வேசனின் 'நச்' கதைப் போட்டிக்கு எழுதப்பட்டது. என்னுடைய முதல் கதை முயற்சி :-)

Before the devil knows you're dead (2007)

2007-12-12T05:26:00.001-08:00

Movie : Before the devil knows you're dead (2007)
Director : Sidney Lumet
Cast : Philip Seymour Hoffman, Ethan Hawke, Albert Finney, Marisa Tomei

சில நேரங்களில் வாழ்க்கை நாம் எதிர்பார்த்ததைவிட குரூரமாக இருந்துவிடுகிறது. அதிர்ச்சியினால் அதனை எதிர்கொள்ள முடியாமல் நிலைதடுமாறும்பொழுது நமது எதிர்வினைகள் பிரச்சினையை மேலும் சிக்கலாக்குகிறது. அத்தகைய ஒரு சிக்கலான கதையுடன் ஒரு குடும்பத்தினுள் நடக்கும் crime thriller திரைப்படமாக வெளிவந்திருக்கிறது, "Before the devil knows you're dead". Sidney Lumet அவரது படங்களுக்கே உரிய வகையில், மனித உணர்வுகளை ஆழமாக தொட்டு செல்வதில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.

சிறு வயதிலிருந்தே பெற்றொரின் போதிய அன்பு கிடைக்காமல் வளரும் Andy, போதைப்பழக்கத்திற்கு அடிமையாகிறான். பற்றுதல் இல்லாமல் மனைவியுடன் வாழ்க்கை நடத்தி வரும் Andy-க்கு, பொருளாதார சிக்கலும் சேர்கிறது. விவாகரத்து பெற்ற அவனது தம்பி Hank-ற்கும் பொருளாதார பிரச்சினைகள், child care support-ற்காக அவன் மகளுக்கு செய்ய வேண்டிய கடமைகள் உட்பட. Andy-யின் ஆலோசனைப்படி ஒரு நகைக் கடையை கொள்ளையடிக்க ஒப்புக்கொள்கிறான், Hank. வழக்கமான ஒரு crime கதைதான், கொள்ளையடிக்க அவர்கள் தேர்ந்தெடுப்பது அவர்களது பெற்றோரின் கடை என்பதைத்தவிர! இதற்குப்பிறகு நிகழ்பவற்றை Non-Linear திரைக்கதை உத்தியில் படமாக்கியிருக்கிறார், Lumet.

வழக்கமான Crime Thriller கதைகளுக்கு உண்டான ஒரு பரபரப்பு இருந்தாலும், இவ்வகைப் படங்களில் இல்லாத வகையில் ஒரு குடும்பத்தினரின் இடையில் நடக்கும் உணர்வுப்பூர்வமான விஷயங்களையும் அழகாகக் கையாண்டிருப்பதே, இப்படத்தை வேறுபடுத்தி காட்டுகிறது.

மனிதன் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்து விட்டாலும், ஆறறிவு உடையவன் என்று பேசினாலும், சுயநலத்திற்காக எதுவும் செய்ய வேண்டிய தருணங்களிலும், இக்கட்டான சூழ்நிலையிலும், அவனது உள்ளிருக்கும் மிருகம் வெளிவருவதுதான் இயற்கை என்று தோன்றுகிறது. மேலும் இந்த படத்தை பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருந்த பொழுது, 'அட, இதெல்லாம் இங்கதான் நடக்கும், இந்தியால இப்படி எல்லாம் நடக்காது, நாம குடும்பம், பாசம்னு வாழ்பவர்கள்' என்று நினைக்கத் தோன்றியது. பிறகு, சிந்தித்து பார்த்த போதுதான், கள்ளக்காதலனுடன் சேர்ந்து கணவனை துடி துடிக்க கொன்ற பெண், மனைவி, குழந்தைகளை கொன்ற கணவன் போன்ற தினமலர் கதைகள் நினைவுக்கு வந்தன.வெள்ளையாக இருந்தாலும், குள்ளமாக இருந்தாலும், மொழி என்ற பெயரில் வேறு வேறு ஒலிகளை எழுப்பினாலும், இன்னும் நமக்குள் அந்த மிருகம் உறங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. இருக்கும்!

Andy-யாக வரும் Philip Seymour Hoffman வழக்கம் போல் கலக்கியிருக்கிறார். Ethan Hawke மற்றும் Albert Finney--யின் முகங்களில் தெரியும் உணர்ச்சிகள் அட்டகாசம். Serpico, Dog Day Afternoon போன்றவை எனது All time Favorites-களில் உண்டு. Sidney Lumet மற்றொருமுறை நிரூபித்திருக்கிறார்.

Into The Wild (2007)

2007-12-10T14:15:00.000-08:00

"Into the wild" - Jon Krakauer எழுதிய புத்தகத்தை தழுவி sean penn இயக்கத்தில் வெளிவந்திருக்கும் திரைப்படம். Dead Man Walking படத்திற்கு இசையமைத்த Eddie Vedder இப்படத்திற்கும் இசை அமைத்திருக்கிறார். கல்லூரி படிப்பை முடித்தவுடன், தனது சேமிப்பு முழுவதையும் தானம் செய்துவிட்டு, உடைமைகளைத் துறந்து, விடுதலை விரும்பி அலாஸ்காவுக்கு பயணமான Christopher McCandless-ன் உண்மைக்கதை இது.

பெற்றோர்களுக்கு இடையேயான பிரச்சினையால் மனமுடையும் க்ரிஸ், யாரிடமும் சொல்லாமல் கிளம்புகிறான். கொஞ்சம் உணவுப்பொருட்கள், சில கேம்பிங் சாதனங்கள், நிறைய புத்தகங்கள் (காட்டில் சாப்பிடக்கூடிய உணவுப்பொருட்கள் பற்றியவை உட்பட) ஆகியவற்றுடன் அலாஸ்காவில் ஆள் அரவமற்ற இடத்தில் வாழத் தொடங்கும் க்றிஸ்-ற்கு, ஒரு பாழடைந்த பேருந்து வீடாக கிடைக்கிறது. மிருக வேட்டை, புத்தகம் என்று தனியாளாக வாழ்கிறான். இயற்கையை அரவணைக்கிறான்.

வழியில் அவன் சந்திக்கும் மனிதர்கள் மற்றும், சம்பவங்கள் மூலமாக வாழ்க்கை குறித்த உண்மைகளை அவன் உணர்கிறான். அலாஸ்காவில் அவன் வசிக்கும் தருணங்களையும், இடை இடையே அலாஸ்கா வரும் வழியில் சந்தித்த சம்பவங்களையும் இணைத்து உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் திரைக்கதை சுவாரசியமாக இருக்கிறது. பயணம் தொடங்குவது முதலான கதையை, பிறப்பு, வாலிபம், குடும்பம் என்று பிரித்திருப்பது கவிதை. (புத்தகத்திலேயே இது இருந்ததா என்று தெரியவில்லை)

ஏன்? எதற்காக? போன்ற வாழ்க்கை குறித்த பல கேள்விகள் நமக்கு பல சமயங்களில் ஏற்படுவதுண்டு. ஆனாலும் நம்மில் பெரும்பான்மையோருக்கு இந்த சராசரி வாழ்க்கையை கடந்து யோசிப்பதற்கோ, முடிவெடுப்பதற்கோ தைரியம் வருவதில்லை. பிடித்தாலும், பிடிக்காவிட்டாலும் சாஃப்ட்வேர் படிக்கிறோம். நமக்கு தேவை இல்லை என்றாலும், பக்கத்து வீட்டுக்காரன் வாங்கியிருக்கிறான் என்பதால் 52" T.V வாங்குகிறோம். க்யூவில் நின்றாவது பர்கர் சாப்பிடுகிறோம். ஆனால், இவற்றை தைரியமாகத்துறந்து 'Career is twentieth century invention, i dont need one' என்கிறான் க்றிஸ்.

வழியில் சந்திக்கும் பல மனிதர்களில், க்றிஸ்-ஐ தத்தெடுத்துக்கொள்ள நினைக்கும் ஃப்ரான்ஸ் வரும் பகுதி, நெகிழ்வாக இருக்கிறது. ஃப்ரான்ஸாக நடித்திருக்கும் ஹால்ப்ரூக் கலங்க வைக்கிறார். படத்தில் மேலும் குறிப்பிடப்படவேண்டியவை கேமரா, இசை மற்றும் எமில் ஹிர்ஷ்-ன் நடிப்பு.

தனது அனுபவங்களின் முடிவில், 'Happiness is only real when it is shared' என்ற முடிவுக்கு வருகிறான் க்றிஸ். இதைக் கண்டுபிடிக்க அலாஸ்கா வரை போக வேண்டுமா? என்று கேட்கலாம். அல்லது சிலருக்கு க்றிஸ் -இன் செயல் வீர சாகசமாகத் தெரியலாம். எதுவாயிருப்பினும் க்றிஸ்-ன் எண்ணங்களைப் புரிந்து கொள்ளவும், நம்முடைய சிந்தனைகளை அவனுடையதுடன் தொடர்புபடுத்திக்கொள்ளவும் முடிபவர்களுக்கு, 'Into The Wild' நம்மால் வாழ்ந்துபார்க்க முடியாத ஒரு அற்புதமான அனுபவத்தைத்தருகிறது.

பிரிவு மற்றும் பிரிவின் நிமித்தமான இன்னுமொரு மொக்கை

2007-11-12T15:40:00.000-08:00

பிரிவு மற்றும் பிரிவின் நிமித்தமான இன்னுமொரு மொக்கை
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

காலம் போராடி
தோற்றுப் போனது.
இன்னமும்
மூளையின் அடுக்குகளில்
பச்சை நிறத்தில் படர்ந்து கிடக்கிறது,
உன் பெர்ஃப்யூம் வாசனை.

நுரையீரலாகிப்போன
மூளையின் சுவாசங்களில்
இன்னும் கலந்திருக்கிறது
அதன் எச்ச்ங்கள்.

தனிமையின் ஈரம்
அடர்ந்த காற்றையும்,
இருள் கப்பிய
ஜன்னல்களற்ற அறைகளையும்
எதிர்த்து நிகழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது
சுவாசமென்ற போராட்டம்.

முகர்ந்து பாருங்கள்.
இந்த கவிதையிலும்
படர்ந்திருக்கக்கூடும்,
அந்த பெர்ஃப்யூம் வாசனை.

பெய்துகொண்டிருக்கிறது மழை

2007-09-17T22:06:00.000-07:00

அதிகாலை மண்வாசனையாகத்தான்
நினைவிலிருக்கிறாள்,
எட்டாம் வகுப்பு ஈஸ்வரி.
மழை,
சத்தமில்லாமல்
உறக்கம் கலைக்காமல்
இரவு முழுதும் பெய்திருக்கிறது போலும்!

மழை தேடி
வானம் பார்த்திருந்த காலங்களில்,
விழியோரமாய் வழிந்தோடிவிட்டாள்,
கல்லூரியின் கவிதா.

ஆனாலும் என்ன?
இன்னும் பெய்துகொண்டுதானிருக்கிறது,
மழை.
கவிதைகளுக்கான
புதுப்புது காரணங்களை சுமந்தபடி.

தேங்கியிருந்தவை ஆவியாகி,
மேலே சென்று,
குளிர்ந்த காற்று பட்டவுடன்
மீண்டும்
பெய்வதுதானே மழை!

How Men Cry - Video :-)

2007-09-07T08:06:00.000-07:00

வீடியோவுக்கு சம்பந்தமில்லாத ஒரு கவிதை
▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄▄

பேனா முனையில்
நீர் கோர்த்துக்கொள்ள
யாரும் படிக்காத காகிதத்தில்
சொட்டு சொட்டாய்
உலர்ந்து போனது
எனது
இன்றைய கவிதையும்.

நாங்களும் கவிஞர் ஆகிட்டோம்ல

2007-07-16T21:32:00.000-07:00

பரிசு பெற்ற கவிதை :

தினமும் கடக்கும்
வழக்கமான சாலையில்
பழகிய பள்ளங்களைப் போன்றது
உன்னைப் பற்றிய நினைவுகள்
தவிர்க்க நினைக்கும்
கவனமான பயணங்களிலும்
நிலைகுலைந்து விழ நேர்கிறது
ஓரிரு முறையேனும்.

சுட்டிகள்:

http://tamilnathy.blogspot.com/
http://tamiltalk.blogspot.com/2007/04/blog-post_30.html

ஏற்புரை :-):

தமிழ்நதி, சிந்தாநதி, மற்றும் "விடை தேடும் வினா" குழுவினருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். எழுதுவது கவிதையா என்று ஊர்ஜிதமாகாத நிலையில் (இதை தமிழ்நதி அவர்கள் சொல்வது தன்னடக்க வகையறாவை சேர்ந்தது :-)), நான் மிகவும் மதிக்கும் தமிழ்நதி அவர்களிடமிருந்து இந்த முடிவு வந்தது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி.

காலம் பற்றிய குறிப்புகள்

2007-07-11T20:11:00.000-07:00

காலம் பற்றிய குறிப்புகள்
~~~~~~~~~~~~~~~~

உனக்கும் எனக்கும்
இருப்பது போலவே,
'காலத்திற்கும்' பெயர் வைக்கிறோம்.
நாள் என்றும் வருடம் என்றும்
திங்கள் என்றும் செவ்வாய் என்றும்.
என்ன செய்துவிட முடியும்?
மற்றுமொரு ராமசாமி பிறந்தது
'திங்கள்' என்ற நாளிலும்,
இன்னொரு குப்புசாமியை புதைத்தது
'செவ்வாய்' என்ற நாளிலும்
என்று குறிப்பதைத் தவிர.

**********************************************************************************

கவிதைக்கான
வரிகளைத் தேடுதலில்,
மறுபடியும் தொலைத்தேன்,
வானவில்லை.

**********************************************************************************

ஒரு பாடலோ,
சினிமாவோ
கொளுத்திவிடுகிறது,
ஞாபகத்திரியை.
நிகழில் அடங்க மறுத்து
தூசி படர்ந்த புத்தகத்தின்
ஏதோ ஒரு பக்கத்தில்
ஒட்டிக்கொள்கிறது,
மனது.
கரையோரமிருந்து
ஆற்றுக்குள் தலை நீட்டும்
நாணல் நினைவுகளைப் பிடித்து
இறந்த காலக் கரையொதுங்க
எத்தனிக்கிறது, அது.
குழந்தைக்கு காட்டும் மிட்டாயைப்போல
எதை எதையோ காட்டி
லாயத்திலடைக்கிறேன்.
யாருக்குத் தெரியும்?
வெறுமை படர்ந்த இன்றைய பக்கமுங்கூட
எனை நோக்கிக் கை காட்டக்கூடும்,
ஒரு நாள்.

ஒரு கொலை நடந்த கதை

2007-06-04T17:56:00.000-07:00

அம்மா
நேற்றுதான் சொன்னாள்,
அந்தக்கொலை நிகழ்ந்த கதையை.
என் முப்பாட்டன்தான்
வீரமாய் வாளெடுத்திருக்கிறான்.
உடனே செத்துவிடவில்லையாம்,
அந்த அழுத்தக்காரி.
என் தாத்தனின்
படத்தைக் காட்டினாள்,
என் தாய்.
நீண்ட ஈட்டியால்
நெஞ்சிலே குத்தினவர்,
என் தாத்தாதானாம்.
கெஞ்சியும், மிஞ்சியும்,
தப்பித்திருக்கிறாள் அவள்.
பின்னர்,
முலைகளை
கத்தியால்
என் அப்பா அறுத்ததும்
பாலும், இரத்தமுமாய்
சிதறி இறந்திருக்கிறாள்.
எல்லாம் காய்ந்த பின்,
இப்பொழுதெல்லாம்,
எங்கேயும்,
எங்கள் கால்களில்,
ஒட்டுவதேயில்லை,
ஈரம்.

கவிதை, கொஞ்சம் ஞானம்

2007-05-09T20:22:00.000-07:00

1.

தினமும் கடக்கும்
வழக்கமான சாலையில்
பழகிய பள்ளங்களைப்
போன்றது,
உன்னைப் பற்றிய நினைவுகள்.
தவிர்க்க நினைக்கும்
கவனமான
பயணங்களிலும்
நிலைகுலைந்து விழ நேர்கிறது,
ஓரிரு முறையேனும்.

2.

அன்றும்,
உன் வருகையின் போது
மழைக்கம்பிகளில்
கவிதை
கோர்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.
உயிர்த் தண்டவாளத்தில்
தட தடத்த இடி மின்னலில்
விழி இமைக்க,
தொலைந்து போயிருந்தது
மேகம் மட்டுமல்ல.
என் குடிசை
ஓலைகளின் வழியே
இன்னும் வடிந்து கொண்டிருக்கிறது,
தேங்கிய நீர்.

3.

தனிமையின் கூட்டத்தில்
மூச்சுத் திணறி
நிசப்தக் கயிறு
குரல் வளையறுக்கும்போதெல்லாம்
உன் விரல்களைப் பிடித்துத்தான்
கரையேறுகிறேன்.
ஆசுவாசமடையும் கணத்தில்
காணாமல் போகின்றன கைகள்.
ஆனாலும்
ஒவ்வொருமுறையும்
இறங்குகிறேன் தீக்குளத்தில்.
சில நிமிடப் பற்றுதலுக்காய்
ஏங்கியபடி.

4.

இன்றுதான்
கண்டுகொண்டேன்.
யசோதராவின்
காலடியில்
போதிமரம்.
பாவம்,
பழைய சித்தார்த்தன்.

(சிந்தாநதியின் போட்டிக்காக.)

திரைப்பட விமர்சனம் - HARAKIRI (1962)

2007-05-03T09:06:00.000-07:00

ஹராகிரி (அ) செப்பூக்கூ - ஜப்பானிய சமுராய்கள் தங்கள் வயிற்றில் கத்தியைப் பாய்ச்சி, இடவலமாக கிழித்து உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளும், ஒரு தொன்றுதொட்ட பழக்கத்தின் பெயர்.

மஸாகி கோபயாஷி-யின் இயக்கத்தில், டட்ஸுயா நகடாய் நடித்து 1962-இல் வெளிவந்த படம், ஹராகிரி. ஜப்பானிய படங்களில் அகிரா குரசாவாவின் படங்களைப்பற்றி மட்டுமே அறிந்திருந்த எனக்கு, இந்தப் படம் ஒரு மிகப்பெரிய ஆச்சரியம்.

சமுராய் என்றாலே வீரம், போர் என்று அறிந்திருந்த நமக்கு, அவர்கள் வாழ்க்கையின் மற்றொரு பக்கத்தை இந்தப் படம் அறிமுகம் செய்கிறது. படத்தில் வரும் ஒரு வசனத்தைப் போல, சமுராய் என்பவனும் இரத்தத்தினாலும், சதையினாலும் செய்யப்பட்ட மனிதன்தான். அவனுக்கும் குடும்பம், பசி என்ற சகல சுக,துக்கங்களும் இருக்கும் என்பதை இப்படம் சொல்கிறது. "இப்பொழுதெல்லாம் சண்டையிலாமல் உலகம் அமைதியாயிருக்கிறது, நம் வேலை வாய்ப்பு பாதிக்கப்பட்டுவிட்டது" என்று வருத்தப்பட நேர்வது, சமுராய்களுக்கு துரதிர்ஷ்டமான ஒன்றுதான்.

இந்த ஒரு கூறு மட்டுமின்றி, படம் பல அம்சங்களைத் தொட்டு செல்கிறது. மிகவும் மெதுவாக ஆரம்பிக்கும் இப்படம் மெல்ல, மெல்ல சூடு பிடிக்கிறது. படத்தைப் பற்றி எதுவும் தெரியாமல் பார்க்க ஆரம்பித்த எனக்கு நிறைய அதிர்ச்சிகள் காத்திருந்தன. ஜப்பானியர்களின் கதை சொல்லும் திறன் மேல் எனக்கிருந்த மதிப்பு இன்னும் அதிகமானது. நம் 'பாட்டி வடை சுட்ட கதை'யைக் கூட இவர்களால் அட்டகாசமான இரண்டரை மணி நேர திரைப்படமாக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன்.

கருப்பு வெள்ளை படமான ஹராகிரி சமுராய்களின் வீரத்தையும், செப்பூக்கு செய்துகொள்பவர்களின் மாண்பினையும் பற்றிய காட்சிகளுடன் ஆரம்பிக்கிறது. பார்ப்பவர்களை உணர்வுகளின் ஊர்தியில் ஏற்றி, மெல்ல மெல்ல வேகம் பிடித்து, பயணித்து, சாமுராய்களைப்பற்றிய நமது பார்வையை முற்றிலுமாக மாற்றி, அதன் அடுத்த கரையில் இறக்கி விடுகிறது. படம் முடிந்த பின் நமக்கு ஏற்படும் உணர்வுகள் கலவையானவை.

செப்பூக்கு செய்துகொண்டு உயிர்விடும் கோரிக்கையுடன் ஒரு பாரம்பரியம் மிக்க அரச வீட்டை அடைகிறார், ஹன்ஷிரோ சுகுமோ. அவரின் கோரிக்கையை கேட்ட அவ்வீட்டின் தலைவன், பல சமுராய்கள் இப்பொழுது இக்கோரிக்கையுடன் வந்தாலும், பணம் கொடுத்தால் வாங்கிக்கொண்டு சென்றுவிடுவதாகவும், உன்னுடைய நோக்கமும் அதைப்போன்றதா என்றும் கேட்கிறான். இல்லை என்று கூறும் ஹன்ஷிரோவை நம்பாமல், இதே போன்று கோரிக்கையுடன் வந்து பின் மனம் மாறிய இன்னொரு சமுராயின் கதையையையும், அவனை எவ்வாறு செப்பூக்குவுக்கு உட்படுத்தினோம் என்றும் விளக்குகிறான், அவன். அதன்பின்னும் தன் முடிவில் உறுதியாய் இருக்கும் ஹன்ஷிரோ, தான் செப்பூக்கு செய்து கொள்ளப்போவதாகக் கூறுகிறார். இதன் பின் நிகழும் சம்பவங்கள் நிறைய திருப்பங்களுடன் சுவாரசியமாக சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன.

எல்லவாற்றையும் விற்றுவிட்டு, நோயுடன் போராடும் குழந்தையை காப்பாற்ற முடியாமல் ஹன்ஷிரோவின் குடும்பம் தடுமாறும் காட்சிகள், படமாக்கப் பட்டிருக்கும் விதம், நம்மை நெகிழ வைக்கிறது. மொடோமே, தன் கத்தியையும் விற்று விட்டு மூங்கிலாலான கத்தியுடன் அலைவதும், ஹன்ஷிரோவுக்கு உண்மை தெரிய வரும்போது, நான் மட்டும் இன்னும் இந்த கத்தியை சுமந்து கொண்டிருக்கிறேனே என்று அழுவதும், ஒரு குறியீடாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது, அற்புதமான சிந்தனை. மூங்கில் கத்தியால் மொடோமெ உயிர் துறக்கும் காட்சி, அதிர்ச்சி.

"சமுராயின் பெருமை, கௌரவம் என்பதெல்லாம் வெறும் பொய்யான தோற்றம்" என்பது போன்ற வலுவான வசனங்கள் படம் முழுதிலும் நம் மனதில் ஆழமாக பதிந்து கொண்டே வருவது, முடிவில் ஏற்படும் நம் மனமாற்றத்திற்கான காரணமாக அமைகின்றன. இரண்டு மணி நேர படத்தில், சுமார் 15 நிமிடங்களுக்கு மட்டுமே பிண்ணணி இசை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்குமென்று நினைக்கிறேன். ஆனாலும், இது கொஞ்சங்கூட உறுத்தாமல் படம் நகர்வது, ஆச்சரியம். படத்தில் கொஞ்ச நேரமே வரும் இறுதிக்கட்ட சண்டை காட்சிகள் சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

டட்சுயோ நகடாயின் நடிப்பு, அருமை. பாசம், வீரம், குரோதம் என்று கலக்குகிறார், டட்சுயோ. நோயுற்றிருக்கும் குழந்தையுடன் மொடொமேயின் வருகைக்காக காத்திருக்கும் ஹன்ஷிரோவும் அவரது மகளும் சின்ன நடை சத்தத்தில் கூட ஒருவரையொருவர் எதிர்பார்ப்புடன் பார்த்துக் கொள்வது போன்ற நிறைய காட்சிகள் நுணுக்கமாக எடுக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

படம் முடியும்பொழுது, ஒரு முழுமையான கதையை, மிகவும் அமைதியாக, ஆனால விறுவிறுப்புடன் யாரோ சொல்லக்கேட்டது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது, கோபயாஷியின் "ஹராகிரி (செப்பூக்கு)"

திரைப்பட விமர்சனம் - AMERICAN HISTORY X

2007-04-27T11:15:00.000-07:00

சாதிச் சண்டைகளையும், இனவெறியையும் பற்றி ஒரு சினிமா எடுக்க வேண்டுமானால் எப்படி எடுக்கலாம்? பாதிக்கப்பட்டவர்களின் சோகங்களையும், தவறான வழியில் சென்றவர்களின் கொடூரங்களையும் மிகைப்படுத்தி ஒரு டிராமா பாணியில் எடுத்து கடைசி காட்சியில் ஒரு முழுப்பக்க வசனத்தில் கருத்து சொல்லலாம். அல்லது American History X போன்ற ஒரு படம் எடுத்து, எந்த பிரசாரமும் இல்லாமல், அதே நேரம் பார்ப்பவர்களின் நெற்றிப் பொட்டில் அறைவது போல கருத்தை சொல்லலாம்.

1998-ல் வந்த American History X, இனவெறிக்கான காரணங்களையும், அதன் கொடூரங்களைப்பற்றியும் அலசுகிறது. மூன்று கருப்பினத்தவர்களைக் கொன்று விட்டு சிறையில் இருக்கும் டெரிக் வின்யார்டின் சகோதரன் டேனி வின்யார்ட், ஒரு பள்ளி மாணவன். வகுப்பாசிரியர் எழுதச் சொல்லும் ஒரு கட்டுரைக்காக, ஹிட்லரின் 'மைன் கம்ஃப்' பற்றி பெருமையாக எழுதுவது, ஆசிரியிரிடம், எச்சரிக்கை மணியை எழுப்புகின்றது. அந்தக் கட்டுரையை ஏற்க மறுக்கிறார், அவர்.அவன் அண்ணனைப் பற்றியும், அவனுடைய வாழ்வில் நிகழ்த சம்பவங்கள் எந்தவிதமான பாதிப்பை இவனுள் ஏற்படுத்தியது என்பது பற்றியும் ஒரு கட்டுரை எழுதிக் கொண்டுவருமாறு டேனியைப் பணிக்கிறார். இதன் பின் டேனியின் நிகழ்காலம் வண்ணத்திலும், டெரிக்கைப் பற்றிய டேனியின் கடந்தகால நினைவுகள் கருப்பு வெள்ளையிலுமாக American History X நகர்கிறது.

மிகச்சிறந்த அமெரிக்கத் திரைப்படங்களில் ஒன்றாகக் கருதப்படுதற்கு வேண்டிய அனைத்து அம்சங்களும் இப்படத்தில் இருக்கின்றன. எதேனும் ஒரு நிகழ்வினால் சொந்த வாழ்வில் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டு, தளர்வான நிலையிலிருக்கும் இளைஞர்களை, அவர்களது துன்பத்திற்கான காரணங்களைப் பொதுமைப்படுத்தி, சமுதாயத்திற்கு எதிராக திருப்புவது எவ்வளவு எளிது என்பதை அழகாக விளக்கியிருக்கிறார்கள். அத்தகைய ஒட்டுண்ணிகளின் பிரதிநிதியாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது, கேமரூனின் பாத்திரப்படைப்பு.

டேனியாக வரும் எட்வர்ட் ஃபர்லாங்க், முக்கியமான காட்சிகளில் உணர்ச்சிகளை அருமையாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். டெரிக் கொலை செய்யும் காட்சியில் அதிரும் இடமும், பின் டெரிக்கிடம் சண்டை போடும் இடங்களும் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியவை.

ஆனால், படத்தின் ஆரம்பகாட்சியிலிருந்து, இறுதிக்காட்சி வரை கோலோச்சுவது, எட்வர்ட் நார்டன்தான்.கொலை செய்தபின், துப்பாக்கியை கீழே போட்டு விட்டு தலைக்கு மேல் கையைக் கட்டி போலீஸிடம் சரணடையும் அந்த இரண்டு நிமிடங்களில், வெறி, பெருமை, கோபம் என்று அத்தனை உணர்ச்சிகளையும் அசாத்தியமாக வெளிப்படுத்துகிறார், நார்டன். குடும்பத்துடன் ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும்பொழுது ஏற்படும் விவாதத்தின் முடிவில் வெடித்துக் கிளம்பும் அவரது கோபம், அட்டகாசம். சிறையில் தன்னை சந்திக்க வரும் பழைய ஆசிரியரிடம், உடைந்து அழும் காட்சி அருமை.

வின்யார்ட் சகோதரர்களின் தந்தையின் மறைவில் தொடங்கியதாக நாம் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் குரோதத்தின் ஆரம்பத்தை இன்னும் ஒரு படி முன்னதாக சென்று அலசுவது, பிரச்சினையின் தீவிரத்தைப் பார்வையாளர்களுக்கு உணர்த்துகிறது. சிறையில் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகள் கொடூரம்.

படம் நெடுகிலுமே வசனங்கள் கூர்மை. உதாரணத்திற்கு நான் ரசித்த,

Bob Sweeney: There was a moment... when I used to blame everything and everyone... for all the pain and suffering and vile things that happened to me, that I saw happen to my people. Used to blame everybody. Blamed white people, blamed society, blamed God. I didn't get no answers 'cause I was asking the wrong questions. You have to ask the right questions.
Derek Vinyard: Like what?
Bob Sweeney: Has anything you've done made your life better?

Derek Vinyard: I'm not. I'm lucky. I feel lucky because it's wrong, Danny. It's wrong and it was eating me up, it was going to kill me. And I kept asking myself all the time, how did I buy into this shit? It was because I was pissed off, and nothing I ever did ever took that feeling away. I killed two guys, Danny, I killed them. And it didn't make me feel any different. It just got me more lost and I'm tired of being pissed off, Danny. I'm just tired of it.

சொல்ல வந்த கருத்தை பிரச்சார வாடை சிறிதும் இல்லாமல், நம் மனதில் ஆணி அடிப்பதைப் போல் சொல்லியிருப்பதுதான் இப்படத்தின் வெற்றி என்று நினைக்கிறேன். இந்தப் படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியும், சொல்லப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு விஷயமும், நம் நாட்டின் பிரச்சினைகளுக்கும் பொருந்தியே இருக்கிறது. ஏன், இனவெறி சார்ந்த குற்றங்கள் நிகழும் எந்தவொரு நாட்டிற்கும் பொருந்தக்கூடும்.

பெரியாரும் பூணூலும்

2007-04-22T17:45:00.000-07:00

பூணூலில்
அறுந்து தொங்குகிறது,
பெரியாரின் மானம்.
முகமொடிந்து விழுந்த
பகலவனின் தாடிக்குள்
ஒளிந்து கொள்கிறது,
கடவுளைக் காக்கப் புறப்பட்டோரின்,
வீரம்.

சுப்பனுக்கும், சுந்தரேசனுக்கும்
இன்னும் கிடைக்கவில்லை,
அகலப்பட்டை இணையம்.
அதனாலென்ன?
நாற்றமடிக்காமல் இருக்கட்டும்,
இணையத்தின் கொஞ்சம் பைட்டுகளேனும்.

சினிமா விமர்சனம் - Donnie Darko (2001)

2007-04-22T10:43:00.000-07:00

"நான் மட்டும், அன்னிக்கே இப்படி செஞ்சிருந்தேன்னா, இன்னிக்கு இப்படி நடந்திருக்காது" - இது நம்மில் பல பேர் பல முறை சொல்லியிருக்கக்கூடிய ஒரு டயலாக். இதை "காலம்" சொல்ல நேர்ந்தால்...? இதற்கே குழம்பினால் எப்படி? "டானீ டார்க்கோ" பாருங்கள், தலை சுற்றும். சமீபத்தில் எந்த படம் பார்த்தும் இப்படி யோசித்ததில்லை, நான். இரண்டு முறை படம் பார்த்த பின்னும் நெட்டில் இதைப்பற்றிய விளக்கங்களை தேடிப் படிக்க வேண்டியிருந்தது. இன்னும் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

இந்தப் படம் 2001-இல் வெளி வந்திருக்கிறது. Time Travel படங்கள் என்றாலே, ஒரு வயதான வெள்ளை தாடி விஞ்ஞானியும், மற்றும் இருவரும் "கி.பி.1800-க்கு போகலாம்" என்று கிளம்புவதைத்தான் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால், இந்தப்படத்தை, அதைப்போன்ற க்ளீஷேக்கள் ஏதுமில்லாமல், கிராஃபிக் மாயாஜாலங்கள் இல்லாமல், ஒரு திகில் படம் பார்ப்பது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தும் வகையில் எடுத்திருக்கிறார்கள். மேலும், இதை ஒரு Time travel பற்றிய படம் என்று சொல்வதை விட, Parallel universe பற்றிய படம் என்று சொல்லலாம்.

* Warning : Spoilers *
(இந்த விமர்சனத்தை கதை சொல்லாமல் எப்படி எழுதுவது என்று எனக்கு தெரியாததாலும், இதைப் படித்துவிட்டு பார்த்தாலும், படம் முதல் தடவையில் புரிந்துவிடாது என்ற அபரிமித நம்பிக்கையாலும் :-) )

ஒரு அக்டோபர் 2-ந்தேதி நள்ளிரவு 12 மணிக்கு, யாரோ எழுப்பியது போல் இருக்கவே, தூக்கத்திலேயே நடந்து வெளியே செல்கிறான் டானி. இரவு முழுவதும் கால்ஃப் மைதானத்தில் உறங்கி விட்டு காலை எழுந்து வீட்டுக்கு வரும் டானி, தன் அறையில் பெரிய ஜெட் எஞ்ஜின் விழுந்து கிடப்பதை பார்க்கிறான். இதைத் தொடர்ந்து, இரவில் எழுப்பி தன்னை காப்பாற்றிய அந்த உருவத்தை அடிக்கடி சந்திக்க ஆரம்பிக்கிறான். அது செய்ய சொல்பவை எல்லாவற்றையும் செய்கிறான். தன் பள்ளியின் தண்ணீர் குழாயை உடைத்து பள்ளியில் வெள்ளம் வரச்செய்வது, ஒரு எழுத்தாளரின் வீட்டை எரிப்பது உட்பட. இதிலிருந்து படம் முடியும் வரை மண்டையை பிய்த்துக்கொள்ள வைக்கிறார்கள் (Its a compliment :-)).

அண்டவெளியில் (விளக்க முடியாத ஒரு காரணத்தினால்), காலத்தில் ஏற்படும் ஒரு கோளாறினால், சமநிலை பதிக்கப்பட்டு, எதிர் காலத்திலிருந்து ஒரு ஜெட் எஞ்சின் தவறி நிகழ்காலத்தில் விழுந்து விடுகிறது. இதனால் ஏற்படும் குளறுபடியை சரி செய்யும் வரை, உலகம் இந்த 28-நாட்களுக்குள் முடிவிலா சுழற்சியில் (indefinite loop) சிக்கி கொள்கிறது. அதாவது Primary Universe-இலிருந்து காலம் விலகி, Tangent Universe-இல் விழுந்து விடுகிறது. இதை சரி செய்ய முயற்சி செய்து பல முறை டானி தோற்றிருக்கலாம் அல்லது முயற்சி செய்யாமல் இருந்திருக்கலாம். ஒவ்வொரு தடவையும், Tangent Universe அக்டோபர் 2-ந் தேதிக்கு reset ஆகிறது. டானி வெற்றி பெற்ற ஒரு தடவைதான் நம் திரைப்படத்தின் கதை.

இந்த (time travelling கான்செப்டில், artifact என்று அழைக்கப்படும்) எஞ்சினை பழையபடி அண்டத்தின் கருந்துளையில் செலுத்துவதின் மூலமே, இதனை சரி செய்ய இயலும். இதனை செய்ய டானிக்கு manipulated dead எனப்படும் இணை உலகில் இறக்கும் காரெக்டர்கள் உதவுகின்றன. இவை அனைத்தையும் புரிந்து கொள்ள 102 வயது ஸ்பேரோ எழுதிய 'Philosophy of Time Travel' என்ற புத்தகம், அவனுக்கு உதவுகிறது. (இது எல்லாம், படத்தை 2 முறை பார்த்து பின் நெட்டில் இதைப் பற்றி படித்த பிறகுதான் புரிகிறது :-))

இந்த கதைக்கு நடுவில் மாணவர்களின் வளர்ச்சிக்கு உதவாத போலியான தற்கால கல்வி முறையைச் சாடுகிறார்கள். தன்னம்பிக்கை, சுய முன்னேற்ற எழுத்தாளர்களை நக்கலடிக்கிறார்கள். டானிக்கும், க்ரெட்சனுக்குமிடையேயான அழகான காதலைச் சொல்கிறார்கள். இருவருக்குமிடையே இயல்பாக மலரும் அந்த முதல் முத்தக் காட்சி அருமை. சயின்ஸ் ஃபிக்க்ஷன் கதையினூடே மனித உறவுகளுக்கிடையேயான உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளையும் இணைத்திருப்பதால், சாத்தியமில்லாத ஒரு கதையை பார்ப்பது போன்றான உணர்வு தவிர்க்கப்படுகிறது. படம் முழுதுமே இழையோடும் டானியின் மெல்லிய சோகம் நம்மையும் பற்றிக் கொள்கிறது.

ஜேக் ஜில்லனால், ஒரு மனநிலை தடுமாறிய ஈமோவாகிய டானி வேடத்தில் பின்னியெடுத்திருக்கிறார். அவருடைய அந்த சிரிப்பு பல காட்சிகளில்
பயமுறுத்துகிறது. மேலும் கேமிராவும், இசையமைப்பும் சிறப்பாக வந்திருக்கின்றன. 'Mad World' பாடல் அருமை. படத்தின் பெரிய பலம், நம்மை சிந்திக்க வைப்பதுதான். பல காட்சிகளை வெளிப்படையாக விவரிக்காமல் பார்வையாளர்களின் சிந்தனைக்கு விட்டு விடுகிறார்கள்.

புத்திசாலித்தனமான படங்களை வரவேற்கும் ஹாலிவுட்டிலேயே இந்தப் படம் ஒரு flop. ஆனால் DVD யில் பெரிய ஹிட்டாகி இப்பொழுது ஒரு கல்ட் சினிமாவாகிவிட்டது. ஒரு வித்தியாசமான படத்தைப் பார்க்கும் ஆர்வமும், பார்த்தபின் இரண்டு நாட்களுக்கு இதைப் பற்றி சிந்திக்கும் பொறுமையும் இருந்தால், கட்டாயம் "Donnie Darko"பாருங்கள்.

சினிமா விமர்சனம் - The Station Agent (2003)

2007-04-19T09:00:00.000-07:00

திரைப்படங்களில் பல வகையுண்டு. சில படங்கள் பார்த்து விட்டு வெளியே வரும்போது ஒரு மகிழ்ச்சியான மனநிலையிலிருப்போம். சில படங்கள் நம்மை யோசிக்க வைக்கும். சில படங்கள் மட்டும்தான் மயிலிறகால் நாம் மென்மையாக வருடப்பட்டதைப்போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தும். என்னுடைய அனுபவத்தில் இப்படிப்பட்ட படங்கள் எப்பொழுதுமே எதிர்பாராத இடத்திலிருந்து, எதிர்பாராத தருணங்களில்தான் அமைந்திருக்கின்றன. இது, படத்தைப் பற்றிய எந்த அறிமுகமும், முன்முடிவுகளுமின்றி பார்த்ததினால் கூட இருக்கலாம்.

அப்படி எதேச்சையாகப் பார்த்து, உணர்வுகளைக் கிளறிய படம் 'The Station Agent'. மூன்றே மூன்று கதாபாத்திரங்களை வைத்துக்கொண்டு, எந்த சஸ்பென்ஸும் இல்லாமல், ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கு ஒரு அழகான திரைப்படத்தை கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

ஒரு உயிலின் மூலமாக தனக்கு கிடைத்த ஒரு ரயிலடி வீட்டுக்கு குடி வருகிறார், குள்ளரான ஃபின்பார். தனது உருவம் மற்றும் தனிமையின் காரணமாக மற்றவர்களுடன் அதிகம் பழகாமல் 'தானுண்டு, தன் வேலையுண்டு' என்றிருக்கிறார். இவரது கதாபாத்திரத்துக்கு நேரெதிராக ஜாலியாகத்திரியும் ஜோ, குழந்தையை இழந்து திருமண உறவிலும் பிரச்சினைகளை சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒலிவியா, இவர்களை சந்திக்கிறார், ஃபின்பார். தனிமையின் வலியையும், அதே நேரத்தில் ஒரு பாசிடிவான ட்ரீட்மெண்டுடனும், இந்த கதை அடுத்த ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கு திரைப்படமாக விரிகிறது.

குள்ளர் என்றதும் அதை பெரிதாக்கி செண்டிமென்டுகளால் மிகைப்படுத்தாமல், ஆனால் ஃபின்பாரின் மனதை நம்மை உணரவைத்திருப்பது திரைக்கதையின் பலம். ஃபின்பாராக வரும் பீட்டர் டின்க்லேஜின் நடிப்பு பாந்தம். படத்தை மேலும் அழகாக்குவது, படம் முழுவதும் இறைந்திருக்கும் நகைச்சுவை. அதையும் கூட நண்பர்களுக்கு இடையேயான இயல்பான மெல்லிய இழையாக படம் முழுவதும் அமைத்திருப்பது படத்தின் ஓட்டத்தை(mood) பாதிக்காமல் காப்பாற்றுகிறது.

மேலும், படத்தின் முக்கியமான அம்சம், பின்புலமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் ரயிலும், தண்டவாளமும், 'train Chasing' எனப்படும் ஃபின்பாரின் பொழுதுபோக்கும். தனிமையைச் சொல்லும் படத்திற்கு, இதை விடச்சிறந்த பின்புலம் அமைக்கப் பட முடியாது என்றே நினைக்கிறேன். முக்கியமாக, புதிய கேமிராவை பார்த்ததும் ஃபின்பார் மகிழ்கிற காட்சியில் நம் மனதிலும் பூப்பூக்கிறது.

தேவையில்லாத இடங்களில் பக்கம், பக்கமாக வசனம் பேசாமல் காட்சிகளால் பேசியிருப்பது, அலுப்பு தட்டாமல் படம் பார்க்க உதவுகிறது. கண்ணை உறுத்தாத கேமிரா, கிராமத்தையும், ரயிலையும் அழகாகப் படம் பிடித்திருக்கிறது.

வாய்ப்பு கிடைத்தால் பாருங்கள் என்று சொல்ல மாட்டேன். வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக்கொண்டு பாருங்கள். நல்ல படம்.

நான் மிகவும் இரசித்தது இப்படத்தின் டேக்லைன்:

'Loneliness is much better when you have got someone to share it with '.

சினிமா விமர்சனம் - Grindhouse

2007-04-18T12:32:00.000-07:00

எச்சரிக்கை : கொஞ்சமா ரத்தம் பாத்தாலும், உங்களுக்கு மயக்கமோ, வாந்தியோ வருமா? அப்படியென்றால் இந்த படத்துக்கு போகாதீர்கள்.

நம்ம 'ஒரு வீடு, இரு வாசல்' மாதிரி, ஒரு படத்திற்குள் இரண்டு படமாக வந்திருக்கிறது 'GRINDHOUSE'. முதல் படம் 'Planet Terror'-ஐ ராட்ரிகஸ்ஸும், 2-ஆவது படம் 'Death Proof'-ஐ க்வென்டின் டேரன்டினோவும் இயக்கியிருக்கிறார்கள். அந்த காலத்தில் செக்ஸும், வன்முறையுமாக எக்ஸ்ப்ளாய்ட் செய்து எடுக்கப்பட்ட படங்களை திரையிடும் திரையரங்குகளை 'கிரைண்ட் ஹவுஸ்' என்று அழைப்பது வழக்கம். அப்படி எடுக்கப்பட்ட படங்களை நினைவு கூறும் விதமாக வந்திருக்கிறது இந்த படம்.

ஒரு விஞ்ஞானியின் ஆராய்ச்சியால் உண்டாகும் விபரீதத்தால் மனிதர்கள் அனைவருக்கும் கொடூரமான வியாதி பரவி, சக மனிதர்களையே அவர்கள் தின்னத் தொடங்குகிறார்கள். அதை வீரமான ஹீரோ எப்படி அழிக்கிறான் என்பதுதான் கதை. என்ன டுபாக்கூர் கதையாகத் தெரிகிறதா? அதுதான் மேட்டர். இதை வைத்து இரத்தம் வழிய வழிய படம் எடுத்திருக்கிறார், ராட்ரிகஸ்.

ஒரு கால் உடைந்தவுடன், மனமுடைந்து போகும் ஹீரோயினுக்கு, ஒரு துப்பாக்கியையே காலாகப் பொருத்தி, உன்னால் முடியும் என்று தன்னம்பிக்கையூட்டுகிறான் ( :-) ) ஹீரோ. அவளும் உடனே வேகம் பெற்று பறந்து கொண்டே சுடுகிறாள். ஹீரோவும், ஹீரோயினும் காதல் செய்கிறார்கள். ஹீரோவை கைது செய்யும் போலீஸ் அதிகாரி, கடைசியில் அவனிடமே துப்பாக்கியை கொடுத்து, நீதான் இவர்களை காப்பாற்ற வேண்டும் என்று சொல்கிறார். முகங்கள் வெடித்து சிதறுகின்றன. கட்டிகளிலிருந்து இரத்தம் கொப்புளிக்கிறது. எதிரியை சுடும்பொழுது 'என் குறி தவறாது' என்றும், காதலியிடம் 'நாம் இருவர், இந்த உலகிற்கு எதிராக' என்றும் பன்ச் டயலாக் பேசுகிறான் ஹீரோ. ஆனால் கடைசியில், சாகும் தறுவாயில் இருக்கும் அவனிடம், 'நாம் இருவர், இந்த உலகிற்கு எதிராக' என்று சொல்லிவிட்டு இப்பொழுது போகிறாயே என்கிறாள் ஹீரோயின். அதற்கு அவன், 'ஆம், நாம் இருவர், இந்த உலகிற்கு எதிராக, என் குறி தவறாது' என்கிறான் (புரிகிறதா? :-))

இரத்தத் திருவிழா முடிந்து இரண்டாவது படமான டெத் ப்ரூஃப் தொடங்குகிறது. டேரன்டினோ ஏமாற்றவில்லை. வழக்கம் போல டேரன்டினோவின் வசனங்கள் படத்தை சுவாரசியப்படுத்துகின்றன. ஆனால், கடைசி அரை மணி நேரம் நம்மை மூர்ச்சையாக்குபவை இறுதி காட்சியாக வரும் கார் சேஸ் காட்சிகள்தான். அதிலும் ZOE BELL, வாவ்!!!! இவர் மற்ற டேரன்டினோ படங்களில் சண்டை காட்சி அமைத்தவர் என்பது சிறப்பு.

படங்களுக்கு இடையில் வரும் ட்ரெயிலர்களும், ரீல்களில் வரும் கீறல்களும் பழைய படத்தை பார்ப்பது போலான அனுபவத்தை அதிகப்படுத்துகின்றன. அதுவும் ட்ரெயிலர்களுக்கே உரித்தான அந்த குரலில் வரும் 'Don't, Don't, Don't' என்ற ட்ரெயிலர் top notch creativity.

இதைப்போல, தமிழிலும் பழைய 'GRINDHOUSE' படங்களைப்போல் இப்பொழுது ஒன்று வந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்த்தேன்.ஆனால், நாம் இன்னும் GRINDHOUSE படங்கள்தான் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறோமோ?

என்னுடையதில்லாத சில மற்றும் நீ

2007-04-17T08:32:00.000-07:00

தூக்கத்தின்
கரையோரமாய் அமர்ந்து,
அழுது கொண்டிருந்தேன்.

ஆனந்தங்களால் செய்த
கவிதையொன்றுடன் மேலெழும்பி
"இது உன்னுடையதா?"
என்றாய்.

இல்லை என்றேன்.
உள்ளே சென்று விட்டாய்.

இம்முறை,
மனிதர்களால் எழுத சாத்தியப்படாத,
உனைப்பற்றிய
கவிதையொன்றுடன் வந்தாய்.
மிகுந்த நேர்மையுடன்,
என்னுடையது இல்லையென்றேன்.

வட்டமிடும் அலைப்பரப்புகளின் ஊடாக
உள்ளே சென்ற நீ,
விடியும் வரை
வரவே இல்லை.
'உன் நேர்மைக்கு பரிசாய்
என்னையே எடுத்துக்கொள்'
என்று கூறியபடி.

"SKYWALK" என்றொரு திரில்லோற்சவம்

2007-04-11T12:46:00.000-07:00

US வந்ததிலிருந்து நயாகராவுக்கு அடுத்தபடியாக பார்க்க வேண்டுமென்று நினைத்துக்கொண்டிருந்தது, Grand Canyon. ஒரு வழியாக கடந்த வாரம் அந்த ஆசை நிறைவேறியது. Grand Canyon முழுவதுமே இயற்கையின் தாண்டவம்தான் என்றபோதிலும், இந்த முறை நாங்கள் மலைத்துப்போனது, புதிதாகத் திறக்கப்பட்டிருக்கும் Skywalk-ஐப் பார்த்துதான்.

தரையிலிருந்து சுமார் 4000 அடி உயரத்தில், ஒரு சிகரத்தின் உச்சியில் கட்டப்பட்டிருக்கிறது, "Skywalk" என்றழைக்கப்படும் இந்த 'U' வடிவப் பாலம் (இதை பாலம் என்று அழைக்க முடியாது. எனவே, நடைபாதை என வைத்துக்கொள்ளலாம்). இதன் சிறப்பு என்னவெனில், நடக்கும் தளம் முழுவதும் அடுத்த பக்கம் தெரியக்கூடிய கண்ணாடியால் அமைக்கப்பட்டிருப்பதுதான்.

முதல் அடி எடுத்து வைத்ததும் காலுக்குக் கீழே தெரியும் 4000 அடிப்பள்ளம் மயிர்க்கூச்செரிய வைக்கிறது. கொஞ்சம் தைரியம் வந்ததும் வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினோம் நாங்கள். ஆனால் உள்ளே காலடி வைத்ததும் ஏற்பட்ட அந்த அனுபவமும், கீழே பார்த்துக் கொண்டே நடக்கும் அந்த த்ரில்லும் உண்மையிலேயே வார்த்தைகளில் வர்ணிக்க முடியாதது.

சில பேர் பயத்தில், பாலம் முழுவதுமே ஓரமாக கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டு, கண்ணாடி இல்லாத தளத்தில் நடந்து வந்தார்கள். பாய் ஃப்ரண்ட் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடுங்கிக் கொண்டே வந்த பெண், தைரியமாக கண்ணாடியில் குப்புற படுத்துக் கொண்ட 4 வயது குழந்தை (இளங்கன்று பயமறியாது?) என்று சுவாரசியத்துக்கு பஞ்சமேயில்லை. அதுவும் வெளியேயிருந்து பார்க்கும் போது, அனைவருமே எதோ கம்பியில் நடப்பது போல் நடந்து கொண்டிருந்தது, பார்க்க சரியான காமெடி.

நடு தளத்திற்கு வந்த நாங்கள் (5 பேர்) ஒன்றாக குதிக்கவும், சுற்றியிருந்தவர்கள் "Dont do it,Dont do it" என்று கத்த ஆரம்பித்து விட்டார்கள். ஜெர்மனியிலிருந்து வந்திருந்த சுற்றுலா பயணிகள் சிலரிடம், அங்கிருந்த செக்யூரிட்டி, கண்ணாடிகள் அனைத்தும் ஜெர்மனியிலிருந்துதான் தருவிக்கப் பட்டதாக சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

இதில் வரும் வருமானம் அனைத்தும் (நுழைவுக் கட்டணம் மிகவும் அதிகம்!) சிவப்பிந்திய பழங்குடிகளுக்கு போவதாக சொன்னார்கள். படகில் சென்றபோது எங்களுக்கு படகோட்டிய சிவப்பிந்தியர் ஒருவர், நாங்கள் இந்தியாவிலிருந்து வருகிறோம் என்று சொன்னவுடன், "We are Brothers,We are Brothers" என்று கூவினார். (அடப்பாவி, ஒருகாலத்தில் கொலம்பஸ் சொன்னாருங்கறதுக்காக நீயும், நானும் 'பாய், பாயா' ?)

Skywalk-ன் உள்ளே புகைப்படம் எடுக்க அனுமதி இல்லை (பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக) என்பதுதான் குறையாக இருந்தது.வாய்ப்பு கிடைத்தால், தவறாமல் சென்று வரவேண்டிய இடம் இந்த Skywalk. இந்த இடத்தைப் பார்க்கும்பொழுது இதுதான் தோன்றியது.

"வானத்திற்கும், பூமிக்குமிடையில், புத்தியை நீட்டியிருக்கிறான், மனிதன்!!!".

அழகுச்சங்கிலி

2007-04-10T19:13:00.000-07:00

முத்துலட்சுமி அவர்கள் இந்த "அழகு" விளையாட்டுக்கு என்னை அழைத்திருக்கிறார்கள். அழகு என்பது அவரவர் கண்களைப் பொருத்தது என்றாலும், பதின்ம வயதுப்பெண்கள், குழந்தைகள், அருவிகள், அந்தந்த காலகட்டத்தில் பிரபலமாகும் நடிகைகள் என்ற சில அழகுகள் பொதுவானதாகவும் இருக்கும். இங்கு நான் எழுதப்போவது அன்றாட அவசர வாழ்வில், நம்மை ஒரு நிமிடம் நிறுத்தி ரசிக்க வைக்கும் அழகுகளைப் பற்றியும், எனக்குப்பிடித்த அழகான இடங்களைப் பற்றியும்.

1. எனக்கு எப்பொழுதுமே கிராமங்களின் வழியே செல்லும் முன்னிரவு நேரப் பேருந்து பயணம் ரொம்பவும் பிடிக்கும். அப்படி போகும் நேரங்களில், தெருவோரமாக சாணி மெழுகப்பட்ட, முணுக், முணுக் என்று விளக்கெரியும் வீடுகளும், அதன் வாசல் திண்ணையிலோ கட்டிலிலோ அமர்ந்து கதைத்துக்கொண்டிருக்கும் பெரியவர்களும் கொள்ளை அழகு. சட்டென்று பேருந்திலிருந்து இறங்கி அந்த வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து அவர்களுடன் பேச வேண்டும் என்று தோன்ற வைக்கக்கூடிய அந்த நிமிடங்கள் கொள்ளை அழகு.

2. குழந்தைகளே அழகுதான் என்றாலும், மாலை நேரங்களில் பள்ளிக்கூடம் முடிந்தவுடன் குழந்தைகள் கத்திக்கொண்டே ஓடிவரும் காட்சி அழகோ அழகு. அதற்காகவே காத்துக்கொண்டிருந்தது போல் அவர்கள் வெளியே ஒடி வருவதும், சொல்ல வேண்டும் என்று காத்திருந்த அத்தனை விஷயங்களையும் வீடு வருவதற்குள் ஒருவருக்கொருவர் சொல்லிவிட வேண்டுமென்று அவசர அவசரமாக சொல்லிக்கொண்டே வருவதும் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கலாம்.

3. சாயங்காலமாக உச்சிப்பிள்ளையாரை தரிசித்த பிறகு ஒரு பொட்டலம் கடலை மற்றும் நண்பர்களுடன் மலைக்கோட்டையில் அமர்ந்து கொண்டு பார்க்கும் பொழுது தெரியும் திருச்சி மாநகரம் திகட்டாத அழகு.

4. முத்துலட்சுமி அவர்கள் குறிப்பிட்டதைப்போல பதின்ம வயதுப் பெண்கள் எப்பொழுதுமே அழகுதான். இருந்தாலும் கூட்டத்தில் அழகான பெண்ணை கொஞ்ச நேரம் லுக் விட ஆரம்பித்தவுடன், தன்னைத்தான் பார்க்கிறார்கள் என்று தெரிந்துவிட்டால் அந்தப்பெண் செய்யும் சேஷ்டைகள் ரசிக்க வைக்கும் அழகு.

5. நிலா வேலை முடிந்து சூரியனிடம் பொறுப்பை ஒப்படைத்து விட்டுக் கிளம்பும் மார்கழி நேர அதிகாலைகளில், டீக்கடை ரேடியோவில் கசியும் 'கற்பூர நாயகியே' வுடனும், சூடான டீயுடனும் பார்க்கும் பனி மூடிய சாலைகள் ரொம்ப அழகு.

6. குற்றாலமும், நயாகராவும். தட தடவென்று தலையில் விழுந்து மசாஜ் செய்யும் குற்றாலம் ஒரு வித அழகு என்றால், நினைத்தே பார்க்க முடியாத ஒரு
அசுரத்தனத்துடன் மேலிருந்து கொட்டும் நயாகரா நாளெல்லாம் பார்த்துக்கொண்டே இருக்க வைக்கும் இன்னொரு அழகு.

சங்கிலி அறுந்து விடாமல் இருக்க நான் அழைக்க நினைக்கும் மூன்று பதிவர்கள்:

1. 'என் எண்ணங்கள்' பரத்
2. அமிழ்து
3. கோவி.கண்ணன்

The Lives of Others - தவறவிடக்கூடாத காவியம்

2007-04-02T20:45:00.000-07:00

Das Laben der Anderen (german) - சினிமா விமர்சனம்

* NO SPOILERS *

இங்கு உள்ளூரில், இன்டிபென்டென்ட் திரைப்படங்கள், கலைப்படங்கள் மற்றும் உலகத் திரைப்படங்களைத் திரையிடும் அரங்கில், இன்று இந்தத் திரைப்படத்தை பார்த்தேன். ஒரு நல்ல திரைப்படம் நம் மனதுக்குள் எந்த அளவுக்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும் என்பதற்கு, இப்படம் நல்ல சான்று. இந்த சினிமா என் மனதிற்குள் ஏற்படுத்திய உணர்வலைகளை முழுவதுமாக விமர்சனத்தில் அடுக்கி விட முடியாது என்றாலும், உடனே இதை எழுதிவிட வேண்டுமென்று இதை எழுத ஆரம்பித்தேன்.

எந்த ஒரு நாட்டிலும் நடக்கும் விடுதலை போராட்டம் போன்ற முக்கியமான வரலாற்று நிகழ்வுகளைப் பார்க்கும்பொழுது, அந்த நாட்டின் நாடகம், இலக்கியம் போன்ற கலைகள் அதில் பெரும்பங்கு ஆற்றியிருப்பது புரியும். மேலும் இது போன்ற கலைகள் தழைத்தோங்கி வளர்வதும் இக்கால கட்டங்களில்தான். இதற்கு உலக வரலாறு முழுவதும் நிறைய சான்றுகள் உண்டு.

அதைப்போல, இப்படமும், பெர்லின் சுவர் உடைக்கப்பட்டு கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ஜெர்மனி இணைவதற்கு ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் ஜெர்மனியில் நடக்கிறது. மிகவும் கடுமையான சட்ட திட்டங்களுடன், நாட்டின் எந்த மூலையில் எது நடந்தாலும் கண்காணிக்கக்கூடிய வல்லமையுடன் திகழ்கிறது, கிழக்கு ஜெர்மனி அரசாங்கம். முக்கியமாக கலைத்துறையில் இருப்பவர்கள் புரட்சி போன்ற நடவடிக்கையில் ஈடுபடக்கூடியது சாத்தியம் என்பதால், அவர்களது வீடுகள் 24 மணி நேர மறைமுகக் கண்காணிப்பிற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன.

இந்தப்பின்புலத்தில், இரகசியமாக புரட்சிக்கருத்துக்களை எழுதும் நாடக ஆசிரியர் கியார்க், அவரது காதலி நடிகை க்ரிஸ்டாக்கு இடையேயான காதல் மற்றும், கியார்குக்கு உதவும் அவரது நண்பர்கள் எனத்தொடங்குகிறது, இதன் கதை. இவர்களைக் கண்காணிக்க நியமிக்கப்படும் அதிகாரி வெய்ஸ்லர், இரவு பகலாக கியார்க்கை கைது செய்யும் ஒரு வாய்ப்புக்காக காத்திருக்கிறார். இந்த மூன்று கதாபாத்திரங்களுக்கு இடையே சுழலும் இந்தத் திரைப்படம், ஒவ்வொரு காட்சியிலும், நமக்குள் பல உணர்ச்சிகளை விதைத்துக்கொண்டே செல்கிறது.

வசனங்களை ஆங்கில சப்-டைட்டிலில்தான் பார்த்தேன் என்றாலும், மிகவும் வலுவானதாக இருக்கிறது. குறிப்பாக கியார்க் மற்றும் க்ரிஸ்டாவிற்கு இடையேயான உரையாடல்கள். படத்தில் குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டியது, வெய்ஸ்லராக வரும் உல்ரிச்சின் நடிப்பு. மிக விறைப்பான அதிகாரியாக வரும் இடங்களில் சலனமற்றதாக இருக்கும் அவரது முகம், அந்த விசுவாசத்தினைக் குலைக்ககூடியதாக வரும் மேலதிகாரியின் பேச்சு தரும் அதிர்ச்சியை நன்றாக வெளிப்படுத்துகிறது. குறிப்பாக வீட்டிற்கு வரும் விலைமாதுவிடம் "இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இருக்க முடியுமா?" என்று கேட்கும் இடத்தில் மனிதர் பின்னியெடுத்திருக்கிறார். வெய்ஸல்ரின் இந்த உணர்வே அவர் எடுக்கும் அந்த முக்கியமான முடிவையும் நியாயப்படுத்துகிறது.

விசாரணைக்கைதிகள் மற்றும் அவர்களை விசாரிக்கும் முறை பற்றிய ஆய்வறிக்கையில், 4-ஆவது வகையாகக் குறிப்பிடப்படும், உரையாடலில் ஆர்வமுள்ள கலைத்துறையினருக்கு தண்டனையாக தனிமைப்படுத்துதல் குறிப்பிடப்படுவது, அதன் தீவிரத்தை உணர்த்துகிறது.

கியார்க்காக வரும் செபாஸ்டியன் மற்றும் க்ரிஸ்டாவாக வரும் மார்டினா ஆகியோரின் நடிப்பும் அட்டகாசம். பத்தே நிமிடங்கள் வரும் பரபரப்பு நிறைந்த அந்த இறுதிக்காட்சிகளில் வசனத்திற்கான தேவையே இல்லாமல் பொகிறது. மூன்று கதாபத்திரங்களின் மன ஓட்டங்களை முகபாவங்கள் மற்றும் நிகழ்ச்சிகளின் மூலமே காட்டியுருப்பதற்கு இயக்குனர் ஃப்ளோரியனுக்கு ஒரு சல்யூட். கியார்க் புத்தகத்தை அர்ப்பணிக்கும் இடம் நம்மை நெகிழ வைக்கிறது.

சமீப காலங்களில் நான் பார்த்ததில் மிகச் சிறந்த திரைப்படமான "The Lives of Others", என்னுடைய "All time favourite"-ல் ஒன்றாக நிரந்தர இடம் பிடிக்கும் என்பது திண்ணம். நீங்கள் நல்ல திரைப்படங்களின் ரசிகர் என்றால், You cannot afford to miss this!!!