Κοσμικος Αξονας

Σβήσε το Φως

2008-03-26T14:53:00.003+02:00

29 Μαρτίου 2008 έρχεται η ώρα που πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια και να κλείσουμε τα φώτα.

Στις 8 το απόγευμα και για μία ώρα ο κόσμος θα συντονιστεί στην "Ώρα της Γης".
Το Earth Hour είναι μια πρωτοβουλία που άρχισε για πρώτη φορά στις 31 Μαρτίου 2007 στο Σίντνεϊ της Αυστραλίας υπό την αιγίδα της WWF με στόχο την προστασία του περιβάλλοντος από τις καταστροφικές κλιματολογικές αλλαγές και την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Αυτή η συγκριτικά μικρή - σε παγκόσμιο επίπεδο - συμμετοχή των 2μιση εκατομμυρίων ανθρώπων που έσβησε τα φώτα και έκλεισε τις περιττές ηλεκτρονικές συσκεύες είχε θεαματικά αποτελέσματα αφού η εξοικονόμηση ενέργειας όπως προέκυψε από σχετικές έρευνες ήταν σημαντικότατη.

Στις 29 Μαρτίου 2008, η κοινή αυτή προσπάθεια παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις αφού καλούνται να πάρουν μέρος όλες οι μεγαλουπόλεις της υφηλίου με την συμμετοχή 30 εκατομμυρίων πολιτών αλλά και χιλιάδων επιχειρήσεων.

Με τις πρόσφατες ενοχλητικές διακοπές της ΔΕΗ στην ηλεκτροδότηση της χώρα μας, μια τέτοια προσπάθεια ενδεχομένως να ακούγεται οξύμωρη αλλά σε καμία περίπτωση δεν παύει να μας αφορά αφού η απειλή για το περιβάλλον συνεχίζει αδίστακτα.

Καλώ λοιπόν τους όποιους ευαισθητοποιημένους να το διαδώσουν και να συμμετέχουν σε αυτόν τον κοινό αγώνα για το μέλλον του πλανήτη μας.

29 Μαρτίου 2008 - 8 μ.μ. ώρα Ελλάδος - Ώρα της Γης

Για περισσότερες πληροφορίες Earth Hour 2008

Περίπατος στον μύθο

2008-03-18T14:08:00.012+02:00

Λίγο ο καιρός, λίγο η βασανιστική διάθεση για εκδρομή και λίγο η τρέλα του "φύγαμε" της τελευταίας στιγμής, έγιναν οι αιτίες που με ώθησαν σε ακόμα μία απόδραση από την πόλη. Αυτή τη φορά, σε ένα μέρος που ήθελα εδώ και καιρό να επισκεφθώ και που δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία μέχρι... τώρα. Το "θέλω" όμως για ακόμη μια φορά αψήφησε τα όποια εμπόδια (χρόνου, κούρασης, απόστασης) και αποδείχθηκε κινητήρια δύναμη για να το πραγματοποιήσω.
Προορισμός, Βόλος, και κατ' επέκταση το μαγευτικό Πήλιο.
Χώρα του Ιάσονα των αργοναυτών και των κενταύρων ή και χώρα της φύσης, της παράδοσης και του τσίπουρου..
Στον Βόλο μυρίζει καλοκαίρι και μια βόλτα στην κατάμεστη από κόσμο παραλιακή επιβεβαιώνει πως εδώ το άγχος δεν φοριέται αλλά ούτε και φαίνεται να είναι προγραμματισμένο στις ανερχόμενες τάσεις της μόδας. Χρειάζεται λίγος χρόνος για να το συνηθίσουμε βέβαια αφού ακόμα και το ίδιο μας το περπάτημα, μας προδίδει απροκάλυπτα στο πλήθος.
Η ελληνική επαρχεία όμως θα κάνει και πάλι το θαύμα της και θα μας εντάξει στους πιο ήπιους ρυθμούς της, τους ρυθμούς αυτούς που άλλες φορές ξεχνάμε και άλλες φορές ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε μέσα στην καθημερινότητά μας.

Αφήνοντας τον Παγασητικό και την αμφιθεατρική πόλη που τον αγκαλιάζει ανηφορίζουμε προς τα πρώτα χωριά του μυθικού Πηλίου.Εδώ η φύση κυριολεκτικά ζωγραφίζει και η άνοιξη προσθέτει τις δικές της πινελιές.Εινοσίφυλλον το αποκαλεί δικαίως ο Όμηρος, μόνο που ο αέρας αυτός χαϊδεύει και τις αισθήσεις.
Σε κάθε στροφή, το τοπίο μας μαγεύει όλο και περισσότερο. Ρυάκια, πηγές, κυκλάμινα, καταπράσινα μονοπάτια, κρεμασμένα χωριά στο πουθενά... μα πως είναι δυνατόν το Μήλον της Έριδος να ανταγωνιστεί αυτή την ομορφιά;
Η διαδρομή συνεχίζεται με μικρές στάσεις στα παραμυθένια χωριά και η επιθυμία να μπορούσαμε να παγώσουμε τον χρόνο μας γίνεται όλο και πιο έντονη.
Το φιλόξενο Πήλιο μας αποχαιρετά με ένα γλυκό ηλιοβασίλεμα και η τελευταία στάση της διαδρομής θα είναι στα τσιπουράδικα του Βόλου για την απαραίτητη τονωτική ένεση πριν τον δρόμο της επιστροφής.
Φεύγοντας, υπόσχεση και όρκος να επιστρέψω στον μύθο με την πρώτη ευκαιρία.

Όαση τριημέρου

2008-03-10T22:03:00.003+02:00

Μακριά από τριώδια και καρνάβαλους η δική μου όαση για το περασμένο τριήμερο στον κορινθιακό:

Όαση συνοδευόμενη του μεγάλου Οδυσσέα Ελύτη:

Ήλιος ο Πρώτος - IV

Πίνοντας ήλιο κορινθιακό
Διαβάζοντας όλα τα μάρμαρα
Δρασκελίζοντας αμπέλια θάλασσες
Σημαδεύοντας με το καμάκι
Ένα τάμα ψάρι που γλιστρά
Βρήκα τα φύλλα που ο ψαλμός του ήλιου αποστηθίζει
Τη ζωντανή στεριά που ο πόθος χαίρεται
Ν’ ανοίγει.

Πίνω νερό κόβω καρπό
Χώνω το χέρι μου στις φυλλωσιές του ανέμου
Οι λεμονιές αρδεύουνε τη γύρη της καλοκαιριάς
Τα πράσινα πουλιά σκίζουν τα όνειρά μου
Φεύγω με μια ματιά
Ματιά πλατιά όπου ο κόσμος ξαναγίνεται
Όμορφος από την αρχή στα μέτρα της καρδιάς.

Μπλογκοπαίχνιδο μέρος 3ο - Το τραγούδι του "Σ'αγαπώ"

2008-03-06T18:16:00.005+02:00

Jamais 2 sans 3 που λένε και οι Γάλλοι, και συνεχίζουμε με το 3ο μέρος των μπλογκ-ωωω-παίχνιδων μετά την ευγενικότατη πρόσκληση της "m" .

Οι κανόνες έχουν ως εξής: "Διαλέγεις ένα ή δυο τραγούδια με τα οποία θα έλεγες το σ’ αγαπώ στον-ην σύντροφο σου ή κάποιον-α που σε ενδιαφέρει. Σε περίπτωση που επιλέξεις δύο κομμάτια, απαραιτήτως το ένα θα πρέπει να έχει αντρικά και το άλλο γυναικεία φωνητικά. Δεν υπάρχει περιορισμός ανάμεσα σε σόλο καλλιτέχνες ή γκρουπ, βάζετε ότι σας εκφράζει περισσότερο. Προσοχή, οι Prince και Mika θα θεωρηθούν γυναικείες φωνές οπότε αυτόματα η συμμετοχή σας κηρύσσεται άκυρη."

Περιορισμένος από τους παραπάνω κανόνες οι επιλογές μου είναι οι παρακάτω:

Πρώτο τραγούδι (με φόβο): I'm not in love...

Δεύτερο τραγούδι (με θάρρος): The first time ever I saw your face...

Εδώ φυσικά δεν χωράνε υστερόγραφα ούτε επεξηγήσεις μιας και τα τραγούδια μιλάνε μόνα τους :)

Η σκυτάλη στους roadartist, utopia, natalia, surrealist, rain, lockheart, tovene592 και όλους όσους δεν έπαιξαν αλλά και σε όσους θέλουν να ξαναπαίξουν!

Μπλογκοπαίχνιδο μέρος 2ο - 7 μείον μου

2008-02-29T16:11:00.003+02:00

Ανταποκρινόμενος και πάλι σε ένα νέο μπλογκοπαίχνιδο μετά την ευγενική πρόσκληση των natalia και roadartist (αν ξέχασα κάποιον ας με συγχωρέσει), το όποιο αυτή τη φορά έχει ένα ελαφρώς πιο προσωπικό ύφος αφού με καλεί να εξωτερικεύσω 7 μειονεκτήματα του χαρακτήρα μου.

Δύσκολο παιχνίδι γιατί πιστεύω πως κανείς μας δεν έχει μόνο 7 μειονεκτήματα αλλά θα προσπαθήσω να επιλέξω τα πιο σημαντικά.

1. Αναλύω πολύ τα πάντα, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο σημαντικά ψάχνοντας απαντήσεις σε οποιοδήποτε παραμικρό ερώτημα κι αν έχω ακόμα κι αν γνωρίζω πως δεν υπάρχει καθαρή απάντηση.

2. Δεν συγχωρώ ποτέ το ψέμα ιδίως όταν προέρχεται από δικούς μου ανθρώπους ακόμα κι αν αυτοί το είπαν για να με προστατεύσουν η για να μη με πληγώσουν και ακόμα κι αν μου ζητήσουν συγνώμη. Την απόλυτη ειλικρίνεια την θεωρώ ως βασικό θεμέλιο και κανόνα στις σχέσεις μου με κοντινούς μου ανθρώπους.

3. Είμαι απαιτητικός από άτομα που βρίσκονται στο στενό και άμεσο περιβάλλον μου. Περιμένω από αυτά να τηρούν τις "προδιαγραφές" θέτοντας όρους αμοιβαίου σεβασμού και κατ' επέκταση της απόλυτης ειλικρίνειας στα πλαίσια της ανθρώπινα φιλικής συμπεριφοράς.

4. Απογοητεύομαι αν προκύψει το παραπάνω. Και η απογοήτευση για μένα είναι μάλλον το χειρότερο συναίσθημα γιατί ξέρω πως όταν με βρει δεν υπάρχει επιστροφή όσο άδικο κι αν μπορεί να είναι αυτό.

5. Κρύβω πολλές φορές τα συναισθήματα μου σε μια εγωιστική απόπειρα προστασίας του εαυτού μου όπως και αντίστοιχα Σβήνω και κόβω μαχαίρι συναισθήματα που ΣΕ ακραίες περιπτώσεις θα καταφέρουν να με ενοχλήσουν έντονα ή και να με απογοητεύσουν, χωρίς να δίνω συνέχεια αλλά ούτε και να ενδιαφέρομαι να τα επαναφέρω.

6. Είμαι περήφανος, και πολλές φορές γίνομαι σκληρός με τον εαυτό μου όταν η περηφάνια μου θιγεί. Θέλω να είμαι αλάνθαστος και παρόλο που γνωρίζω πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον, δίνω υπερβολικά μεγάλη βαρύτητα όταν δω πως σφάλλω.

7. Είμαι επίμονος σε ζητήματα που θεωρώ πως "πρέπει" να λυθούν ακόμα κι όταν αντιλαμβάνομαι πως κάποιες φορές καταντάει κουραστικό. Δεν θέλω να υπάρχουν σύννεφα και θολές καταστάσεις και καταβάλω (και εξαντλείω) κάθε δυνατή προσπάθεια για να τα ξεκαθαρίσω.

8. Ανασφάλειες... α ξέχασα πως οι όροι του παιχνιδιού μιλάνε μόνο για 7 μειονεκτήματα οπότε θα το περιορίσω εδώ.ΥΓ1: τα παραπάνω αφορούν αποκλειστικά καταστάσεις πολύ προσωπικές στις οποίες και δίνω σημασία.
ΥΓ2: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, τα παραπάνω είναι μειονεκτήματα κατά την δικιά μου κρίση.
ΥΓ3: Δεν έχω καταλάβει σε τι ακριβώς μπορεί να οφείλει το παραπάνω παιχνίδι αλλά μπορώ να το δω και ως μια ανοιχτή αυτοψυχανάληση.
ΥΓ4: Και οι 2 παραπάνω εικόνες συμβολίζουν τον "σπόρο της ζωής" / "seed of life", ένα σύμβολο που αποτελείται απο 7 κύκλους και γιατί όχι, 7 μειονεκτήματα.

Η σκυτάλη (χωρίς υποχρέωση) στους : prasino liker, kalynama, m, stereotype, utopia, rain και λακων αλλά και σε όσους δεν έχουν ακόμα παίξει.

Μπλογκοπαίχνιδο με βιβλίο

2008-02-29T15:16:00.004+02:00

Τα μπλογκοπαίχνιδα συνεχίζουν!

Το συγκεκριμένο ασυνήθιστο... παιχνίδι έχει τους παρακάτω όρους:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

"Η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε σοσιαλισμό και καπιταλισμό, υπάρχει τάχα παντού, ο στρατώνας μας δεν είναι τίποτα άλλο από προπύργιο υπεράσπισης του σοσιαλισμού από τους εχθρούς του". Τον ρώτησα με ποιο τρόπο ο διοικητής-παιδάριο υπερασπίζει το σοσιαλισμό από τους εχθρούς του, όταν ακριβώς αυτόν τον ίδιο τον Αλέξη, τον στέλνει δεκατέσσερις μέρες στα σίδερα και φέρεται γενικά στους ανθρώπους με τέτοιο τρόπο που τους μετατρέπει σε πιο φθονερούς εχθρούς του σοσιαλισμού. Ο Αλέξης τότε μου εξομολογήθηκε πως δεν έχει καμιά εμπιστοσύνη στον διοικητή, και πως το φέρσιμό του σαν κομμουνιστή δεν του αρέσει καθόλου.

Το Αστείο - Μιλάν Κούντερα

Ευχαριστώ όσους με προσκάλεσαν στο συγκεκριμένο και με την σειρά μου θα προσκαλέσω 5 άτομα που δεν είχαν ποτέ αυτή την πρόσκληση.

"Ανθρώπινη" εξέλιξη

2008-02-20T15:05:00.003+02:00

2008 και ο άνθρωπος, ως ανεπτυγμένο πλέον ον, θα συνεχίσει να δραστηριοποιείται υπέρ των "ανθρωπίνων" δικαιωμάτων και κατά των "απάνθρωπων" βασανιστηρίων, της "ανθρώπινης" κακοποίησης αλλά και για τόσα άλλα που θεωρεί πως δεν αρμόζουν πια στην σύγχρονη εξέλιξή του.

Ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε κυνηγούσε για να επιβιώσει, θα συνεχίσει να εξελίσσεται και σ' αυτόν τον τομέα αφού θα καταφέρει να βρει καινούργιους τρόπους για να διατηρήσει την πρωτόγονη ταυτότητά του.

Παραδείγματα της ανθρώπινης εξέλιξης :

ΥΓ: τα παρακάτω βίντεο δεν απευθύνονται στους "δεν θέλω να ξέρω/δεν με αφορά" και στους λιγόψυχους.

Pledge to go fur-free at PETA.org

Help Stop the Cruel Fur Industry.

Μια μέρα χωρίς τηλεόραση - Διαμαρτυρία

2008-02-09T14:07:00.000+02:00

Κλείστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.

Λέμε όχι:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.

Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας!

Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας. Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας. Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.

Περίπατος Τέχνης

2008-02-04T17:49:00.000+02:00

Αλλαγή κλίματος. Ενώ τα φώτα έχουν στραφεί γύρω από το κακοστημένο πολιτικό φιάσκο του περίφημου αντάρτικου πετροπόλεμου μεταξύ των λεγόμενων χρυσαυγητών και αστυνομικών, μια ευχάριστη έκπληξη θα μας αλλάξει διάθεση και θα μας δώσει την απαραίτητη λυτρωτική ανάσα.

Σε απόσταση αναπνοής από το πεδίο μάχης, η περιοχή του Ψυρρή μετατρέπεται σε εκθεσιακό πεδίο δημιουργίας.
Για δεύτερη συνεχή χρονιά, τα δημιουργικά γραφεία της περιοχής ανοίγουν τις πόρτες τους και μεταμορφώνουν τους χώρους εργασίας τους σε διαδραστικές γκαλερί τέχνης. Το Design Walk, είναι μια ιδιωτική πρωτοβουλία νέων Ελλήνων καλλιτεχνών αλλά και για πρώτη φορά φέτος, με συμμετοχή ξένων δημιουργών με στόχο να παρουσιάσουν τα ευρηματικά τους έργα αλλά και την τέχνη που κρύβεται πίσω από το design, στο ευρύ κοινό.
Με χρήση νέων τεχνολογιών και οπτικοακουστικών μέσων, οι καλλιτέχνες μας έδωσαν την ευκαιρία να ανακαλύψουμε τι κρύβεται πίσω απο το "αποτέλεσμα" του design αλλά και την δυνατότητα να συμμετέχουμε διαδραστικά στην διαδικασία της δημιουργίας.
Η διαδραστικότητα όμως άρχιζε από την πρώτη κιόλας επίσκεψη στην περιοχή μιας και για να ανακαλύψει κανείς τα διεσπαρμένα γραφεία χρησιμοποιούσε απαραιτήτως τον ειδικά σχεδιασμένο χάρτη του design walk.

Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν το καλλιτεχνικό κυνήγι Θησαυρού μέσα στα πολυπολιτισμικά στενάκια του Ψυρρή που ανάμεσα στις εξωτικές μυρωδιές μπαχαρικών και τα πολλές φορές άχαρα βιομηχανικά ασανσέρ, μας επιφύλασσε σε κάθε στάση μας και μια ευχάριστη έκπληξη.

Χρησιμοποιώντας έξυπνα τους εσωτερικούς αλλά και κάποιες φορές τους εξωτερικούς χώρους, με πινελιές φουτουρισμού και σουρεαλισμού, το κάθε έργο έδινε την δική του έννοια στις λέξεις έμπνευση και δημιουργία.
Αυτή η αόρατη για την πλειοψηφία πλευρά της τέχνης, εκτός από τα κάποια πολύ εύστοχα κοινωνικά και πολιτικά μηνύματα που εξέφραζε, κατάφερε να μας περάσει ένα ακόμα πολύ πιο αισιόδοξο μήνυμα.

Υπάρχει έμπνευση, υπάρχει θέληση, υπάρχει ελπίδα.

Design Walk 2008

Σε κάποιο έργο θεατές

2008-01-30T17:18:00.000+02:00

Με ένα μόνο πάτημα του κουμπιού και στην οθόνη ξεδιπλώνεται ένας άλλος κόσμος.
Ένας κόσμος που φαντάζει εξωπραγματικός αλλά και τόσο τραβηγμένος που πολλές φορές σε κάνει να αμφισβητείς την ύπαρξή του.
Όχι δεν πρόκειται για ταινία επιστημονικής φαντασίας ούτε μυθιστόρημα εικονικής πραγματικότητας, ο κόσμος αυτός δυστυχώς είναι υπαρκτός.
Ένα αληθινό και ζωντανότατο θρίλερ που μας αναγκάζει αναπόφευκτα να συμμετέχουμε, είτε ως κομπάρσοι είτε ως απλοί θεατές.

Και όλα αυτά μέσα από μια τετραδιάστατη προβολή μιας και η τρισδιάστατη δεν αρμόζει πια για τόσο βάθος. 4D λοιπόν, με τα 4 "Δ" που ακούμε να επαναλαμβάνονται συνεχώς το ένα δίπλα στο άλλο. Διαφθορά, Διαφάνεια, Δικτατορία, Δημοκρατία. Οξύμωρο, αν σκεφτεί κανείς το πόσο αρμονικά καταφέρνουν να δένουν μεταξύ τους.

Και αν κάποιος αποφασίσει πως δεν θέλει να συμμετέχει σ' αυτή την κινηματογραφική παράνοια τι κάνει; πατάει πάλι το κουμπί για να αλλάξει κανάλι η απλά απενεργοποιεί την οθόνη; Δοκιμασμένο κι αυτό αλλά τελικά καταλήγω πως δεν αλλάζει και τίποτα αφού κατά βάθος γνωρίζω πως το θρίλερ εξακολουθεί να παίζεται και εκτός οθόνης.

Είναι όμως μια πολυποίκιλη και καλοστημένη παραγωγή, αυτό οφείλω να το παραδεχτώ.
Βίντεο, σκάνδαλα, ψέμματα, μαχαιρώματα, πλοκές, εγκλήματα, απάτες, εξουσία και βρωμιά σε ένα πολυμορφικό σενάριο με πρωταγωνίστρια ποίαν άλλη από την εθνική μας σταρ, την ίδια την Διαφθορά.

Δράση και δράμα αλλάζουν θέση διαδοχικά σαν να πηδάμε από επικίνδυνα μπαλκόνια πάνω στο εθνικό πένθος για τα χαμένα ράσα και εναλλακτικά από τις σταυροφορίες του θρόνου πάλι πίσω στις κατηγορίες και στις δακρύβρεχτες απολογίες.

Και παρόλο που δεν με αγγίζουν τα μπαλκόνια όπως δεν με στεναχωρούν τα ράσα δεν παύω να τους αναγνωρίζω την σημαντικότατη συνεισφορά τους στην καθημερινή μας ταινία τρόμου. Άλλωστε είναι χάρη σε τέτοιους πρωταγωνιστές όπως και σε πολλούς άλλους που το εφιαλτικό αυτό σενάριο παραμένει δυνατό.

"Ανακαλύψτε τις Αισθήσεις σας" μας προβάλει ως διαφημιστική καμπάνια η Εθνική εταιρεία παραγωγής. Εύστοχη καμπάνια αφού πράγματι ανακαλύπτω όλο και πιο έντονα την αίσθηση της ντροπής.

Μια ντροπή που με κυριεύει κάθε φορά που θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και την χαρακτηριστική δήλωση / ερώτηση από τους ενθουσιασμένους ξένους συμμαθητές μου "θα πρέπει να είσαι πολύ περήφανος που είσαι Έλληνας ε;" και εγώ τους απαντούσα καταφατικά.

Η ίδια ντροπή που μου κόβει τα πόδια όταν ακούω την έκφραση "Ελλάδα λίκνο του Πολιτισμού" γιατί αν τελικά γεννήθηκε εδώ ο πολιτισμός πολύ φοβάμαι πως εδώ αργοπεθαίνει.

Ποιητικές αναμνήσεις

2008-01-25T11:29:00.000+02:00

Μετά την ευγενικότατη πρόσκληση των Roadartist και Surrealist καταθέτω κι εγώ ένα από τα αγαπημένα μου ποιήματα.

ΚΟΙΜΗΣΟΥ (Νανούρισμα για έναν Καθρέφτη)

Κοιμήσου
Μη φοβάσαι το βλέμμα
Το περιπλανώμενο.
Κοιμήσου

Ούτε η πεταλούδα
Ούτε ο λόγος,
Ούτε η κρυφή αχτίδα της κλειδαριάς
Δε θα σε αγγίξουν.

Κοιμήσου
Όπως η καρδιά μου,
Έτσι κι εσύ,
Καθρέφτη μου.
Κήπος όπου ο έρωτας
Ελπίζει σε μένα.

Κοιμήσου άφοβα,
Μα ξύπνα,
Όταν θα σβήσει το στερνό
Φιλί πάνω στα χείλη μου.

Federico Garcia Lorca (1898 - 1936)

Ο Λόρκα είναι ένας μοναδικός καλλιτέχνης που μέσα από τα γραπτά του σημάδεψε, μάγεψε και ενέπνευσε μεγάλους ποιητές όπως τον δικό μας Ελύτη και που παραμένει κατά την γνώμη μου ως ο σημαντικότερος λυρικός υπερρεαλιστής του τελευταίου αιώνα. Ο Ματωμένος Γάμος, Γέρμα, Η Σονέτα του Σκοτεινού Έρωτα και πολλά άλλα θεατρικά και λογοτεχνικά έργα του, άλλα μελοποιημένα, άλλα διασκευασμένα, συνεχίζουν να ζουν και να μας κρατάνε συντροφιά μέχρι και σήμερα. Ο Ισπανός συγγραφέας, ποιητής, μουσικός και ζωγράφος δολοφονήθηκε στις 19 Αυγούστου 1936 στην Γρανάδα κατά την διάρκεια του Ισπανικού εμφύλιου από φασίστες υποστηρικτές του Φράνκο.

Με την σειρά μου προσκαλώ όλους όσους αγαπάνε την ποίηση αλλά και όσους θέλουν να ανακαλύψουν την μαγεία της να συμμετέχουν στο μπλογκοπαίχνιδο!

Μη κοιμηθεί κανείς

2008-01-09T12:57:00.000+02:00

Η συγκεκριμένη ανάρτηση είναι αφιερωμένη αποκλειστικά στα όνειρα.
Στα όνειρα τα οποία μας ταξιδεύουν, μας χαμογελούν και μας χαρίζουν αισιοδοξία.
Σ' αυτά τα όνειρα που πολλές φορές είναι πολύ πιο δυνατά από την πραγματικότητα.
Και όσο θα υπάρχουν τέτοια όνειρα Nessun Dorma - Κανείς δεν θα "κοιμάται".

Νούμερα

2008-01-04T15:14:00.000+02:00

Και ενώ το 8 διαδέχεται το 7 όπως το 9 θα διαδεχθεί το 8, τα χρόνια περνούν δίπλα μας σαν νούμερα.
1η Ιανουαρίου, οριοθετημένο σημείο εκκίνησης οπού και η πλειοψηφία μας θα κάνει την ανασκόπηση του 7 αλλά και τις προβλέψεις της για το 8 σαν μια προσωπική απογραφή / παραγγελία.
Φέτος έχουμε 8, άρα μας δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να κάνουμε ο,τι δεν κάναμε, να διορθώσουμε, να αλλάξουμε, να καλυτερέψουμε, να βάλουμε στόχους... Απολογισμοί και αποφάσεις, όλα χωρισμένα και καταταγμένα ημερολογιακά ξεκινώντας πάντα από το ίδιο σημείο εκκίνησης! όχι πριν, όχι κατά την διάρκεια της χρονιάς.
Γιατί όμως να μην αλλάζουμε και τις μέρες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;
Γιατί να μην εκμεταλλευόμαστε το χθες για να φτιάξουμε το σήμερα και κατά συνέπεια να αλλάξουμε το αύριο;
Πως είναι δυνατόν η ανάγκη του απολογισμού αλλά και της αλλαγής, της ανανέωσης και της ελπίδας να παρουσιάζεται μόνο μία φορά τον χρόνο;
Μια αριθμημένη περίοδος γίνεται αιτία κινήτρου για διόρθωση αλλά και επίλυση απλών καθημερινών πράξεων.
Εύχομαι χρόνια καλά και καθημερινά σε όλους

Tραγούδια που με αγγίζουν - Μπλογκοπαίχνιδο

2007-12-27T15:03:00.000+02:00

Με μία μικρή καθυστέρηση και κατόπιν ευγενικότατης πρόσκλησης / πρόκλησης της φίλτατης Roadartist, παρουσιάζω κι εγώ κάποια από τα τραγούδια που με αγγίζουν.

Από πολύ μικρός συνδέω μονίμως καταστάσεις, εποχές, γεγονότα και πρόσωπα με κάποιο τραγούδι η μελωδία οπότε η επιλογή ήταν πολύ δύσκολη και σίγουρα αδικώ πολλά άλλα κομμάτια που δεν αναφέρω.

Τραγούδια που έχεις σιγοτραγουδήσει, που πολλές φορές πιστεύεις πως έχουν γραφτεί για σένα, και με το που ακούς τις 3 πρώτες νότες τους είναι ικανά να σε ταξιδέψουν σε διάφορες αναμνήσεις του παρελθόντος με έντονες εικόνες και συναισθήματα.

Κάποια από αυτά είναι:

Η σκυτάλη λοιπόν στους : if.. ιγένεια, surrealist, ghosthunter, cinestef, σπίθας, λακων, natalia, Pan, stef, iLias, skouliki, stereotype, πνευμα, equilbrium, down the rabbit hole, dokisisofi, fish-bait, kostantinos και σε όσους άλλους δεν έχουν παίξει ακόμα!!!!

Οι Πόλεις των αντιθέσεων

2007-12-21T14:31:00.000+02:00

Μόλις δύο μέρες ξεκούρασης και απόλαυσης του πολυπόθητου αθηναϊκού ήλιου και κατεύθυνση και πάλι προς το αεροδρόμιο για την συνέχεια αλλά και τέλος της τριλογίας.
Αυτή την φορά δεν έχει καν ξημερώσει και το σπάνιο φαινόμενο της έντονης ερημιάς στους δρόμους της Αθήνας είναι ένα τοπίο που με μαγεύει. Είναι σαν να την βλέπω με άλλο μάτι μετά από τόσο καιρό εξωτερικό και σαν να νιώθω πως θα μου λείψει πιο έντονα αυτή τη φορά. Αυτό το ταξίδι διαφέρει κατά κάποιο τρόπο από τα προηγούμενα αφού είναι οργανωμένο απο μια ομάδα με κύριο σκοπό την επίσκεψη του ευρωκοινοβουλίου και της οποίας είμαι καλεσμένος. Η συνάντηση γίνεται στο αεροδρόμιο, επιβίβαση και αναχώρηση για Βρυξέλλες. Η πόλη μας υποδέχεται με ήλιο αλλά με δόντια αφού οι θερμοκρασία που αναγράφεται στο μεγάλο θερμόμετρο του αεροδρομίου δεν λέει να ξεπεράσει τους -3 βαθμούς.Ο Βέλγος οδηγός που μας παραλαμβάνει πάντως δεν φαίνεται να ενοχλείται και πολύ από το κρύο αφού σφυρίζει χαρούμενα ενώ φορτώνει τις βαλίτσες μας στο πούλμαν. "Δουλειά και ευτυχία" σκέφτομαι μέχρι που ανακαλύπτω πως μέσα στον αποθηκευτικό χώρο υπάρχει και ο βοηθός του ο οποίος τραβάει και τακτοποιεί τις βαλίτσες. "Μα αυτό είναι.. ".. "Ο 11χρόνος υιός μου" μου λέει γεμάτος υπερηφάνεια και καμάρι. "Δεν είναι όμως λίγο μικρός για τόσο βαριά δουλειά;" τον ρωτάω διακριτικά. "Φυσικά και δεν είναι, μόνο έτσι θα γίνει μεγάλος άντρας" μου απαντάει και αντί να το σχολιάσω απλά του χαμογελάω και ανεβαίνω στο λεωφορείο.
Εργασία ανηλίκων και πόσο μάλλον μικρών παιδιών στην ίδια την καρδιά και πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης! καλά πάμε!! Άφιξη στο κέντρο της πόλης αλλά τα δωμάτια στο ξενοδοχείο δεν είναι ακόμα έτοιμα και μιας και η ημέρα σήμερα είναι ελεύθερη ο αρχηγός της ομάδας μας προτείνει μια ολοήμερη εκδρομή σε μια άλλη πόλη του Βελγίου. Στον δρόμο για τον σταθμό του τρένου, περνάμε για πρώτη φορά από την επιβλητική και εορταστικά στολισμένη "Μεγάλη πλατεία" Grande Place την οποία όμως θα απολαύσουμε με την ησυχία μας κάποια άλλη μέρα. Μάλλον εδώ βρίσκεται και το πιο όμορφο σημείο της κατά τ' άλλα αδιάφορης, αρχιτεκτονικά, μεγαλούπολης. Εδώ βρίσκεται και το παλιό δημαρχείο που κατά τον μύθο έγινε και αιτία αυτοκτονίας του αρχιτέκτονά του όταν αντιλήφθηκε πως δεν χτίστηκε συμμετρικά. Τα σύντομα περαστικά βλέμματα αλλά και η όσφρηση μας προλαβαίνουν και διακρίνουν δεκάδες μαγαζάκια φρέσκιας σοκολάτας σκορπισμένα στα περιβάλλοντα στενάκια της πλατείας. Και αυτά σίγουρα θα τα επισκεφτούμε, λέω μέσα μου και προχωράω προς τον κεντρικό σταθμό. Η διαδρομή με το τρένο διαρκεί περίπου μια ώρα αφού πρώτα διασχίσουμε τα καταπράσινα και επίπεδα τοπία της - κάτω από το επίπεδο της θάλασσας - Βελγικής επαρχίας.Άφιξη στην μεσαιωνική πόλη της δυτικής Φλάνδρας, την παραμυθένια Μπριζ - Bruges γνωστή και ως "Βενετία του Βορρά"! Εδώ σε αντίθεση με τις Βρυξέλλες επικρατεί το Γοτθικό, αναγεννησιακό και μπαρόκ ύφος σε όλα τα κτίρια και το ποιο μοντέρνο που μπορεί να συναντήσει κανείς θα είναι μετά βίας κάποιο από τα ελάχιστα νεοκλασικά στις άκρες της πόλης. Προσφάτως ανακηρυγμένη από την UNESCO ως τόπος παγκόσμιας κληρονομιάς, η ολοκληρωτικά πεζοδρομημένη αυτή πόλη δεν ταλαιπωρείται καθόλου από αυτοκίνητα αφού μόνο ποδήλατα και άμαξες μπορεί κανείς να συναντήσει στα δρομάκια της.Το όνομα της σημαίνει Αγκυροβόλιο αφού στο παρελθόν υπήρξε και το σημαντικότερο λιμάνι της Φλάνδρας οπού και χτίστηκε και το πρώτο φρούριο για την αντιμετώπιση των τότε απειλητικών Βίκινγκς.Γεμάτη από πανέμορφα κανάλια αλλά και την περίφημη "λίμνη της αγάπης" η οποία κατοικείται μονίμως από κύκνους, η Μπριζ καταφέρνει να διατηρήσει αλλά και να σε ταξιδέψει πολλά χρόνια πίσω επιδεικνύοντας τους τότε ρομαντικούς ρυθμούς της εποχής.Η κεντρική της πλατεία κι αυτή διακοσμημένη εν όψη εορτών είναι ένα πραγματικό έργο τέχνης.
Αποσπασμένος από την υπόλοιπη ομάδα την περπατώ και όσο την ανακαλύπτω τόσο πιο πολύ με μαγεύει. Έχει πολλές κρυφές ομορφιές και είναι σίγουρο πως αν δεν την περπατήσεις όλη δεν μπορείς να τις ανακαλύψεις. Μια από αυτές είναι και το άγαλμα της Παναγίας με τον Χριστό του Μιχαήλ Άγγελου κρυμμένο μέσα σε έναν από τους πολλούς καθεδρικούς ναούς της.Ο ήλιος δύει σιγά σιγά και εκεί η Μπριζ θα μεταμορφωθεί σε κάτι που πιο εύκολα θα συναντούσε κανείς σε παραμύθι. Μια φωτισμένη ζωγραφιά με παστέλ χρώματα, σαν πολύχρωμα ζαχαρωτά που διακοσμούν μπισκοτένια σπιτάκια.Η ώρα όμως περνάει και πρέπει να επιστρέψουμε. Επιστροφή στην πρωτεύουσα και πάλι διασχίζουμε την φωταγωγημένη πλέον Grande Place.
Εδώ μας περιμένει μια μεγάλη έκπληξη. Είναι δύσκολο να το περιγράψω και πιστεύω πως ούτε η φωτογραφίες αλλά ούτε και το βίντεο που πρόσθεσα πιο κάτω μπορούν.

Να το πω "φαντασία" η να το πω "όνειρο". Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο στη ζωή μου και σίγουρα δεν το περίμενα.
Η Μεγάλη πλατεία έχει μεταμορφωθεί σε μια φαντασμαγορική συναυλία ήχου και φωτός.
Για αρκετά λεπτά έχουμε μείνει όλοι άναυδοι με το θέαμα και απλά προσπαθούμε να απολαύσουμε τις εικόνες.
Η πλατεία χορεύει κυριολεκτικά με τα χρώματα που ντύνουν τα κτίρια και που αλλάζουν αρμονικά με τους ρυθμούς της μουσικής. Από τα μεγάφωνα ακούγονται οι Τέσσερις εποχές του Βιβάλντι, οι Γάμοι του Φίγκαρο του Μότσαρτ, η Κάρμεν του Μπιζέ με την φωνή της Μαρία Κάλλας ενώ το πολυαγαπημένο Nessun Dorma του Puccini με ανατριχιάζει. Δεν είναι ανάγκη να είσαι φίλος της όπερας για να την λατρέψεις αυτή τη στιγμή.

Νιώθω μαγεμένος όπως ο Οδυσσέας από τις φωνές των σειρήνων μόνο που εγώ δεν αντιστέκομαι, απλά αφήνομαι. Η βραδιά δεν θα μπορούσε να έχει τελειώσει με καλύτερο τρόπο. Την επόμενη μέρα είναι η μέρα του ευρωκοινοβουλίου. Το προγραμματισμένο μας ραντεβού είναι το μεσημέρι άρα το πρωί μένει και πάλι ελεύθερο για μια επίσκεψη στην πόλη. Η Grande Place και πάλι μπροστά μας και τώρα ανακαλύπτω πως εκτός από μαγαζιά σοκολάτας, έχει και πάρα πολλά ελληνικά εστιατόρια. Μετά από κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες καθοδήγησης προς την τοποθεσία του περίφημου Mannequin Pis, αποφασίζω να χρησιμοποιήσω τα μεγάλα μέσα. "Καλημέρα" φωνάζω στα ελληνικά σε κάποιον κύριο που καθάριζε τα τζάμια του εστιατορίου του. "Καλημέρα φίλε" μου απαντά ενθουσιασμένος! Το ένστικτό μου δεν έπεσε έξω, επρόκειτο πράγματι για Έλληνα. "Μήπως ξέρετε πως μπορώ να πάω προς το mannequin pis γιατί ο συγκεκριμένος χάρτης δεν το αναφέρει και προηγουμένως που ρωτούσα έπεσα σε τουρίστες και Φλαμανδούς και δεν μιλούσαν ούτε γαλλικά ούτε αγγλικά". "Εδώ πιο κάτω είναι αλλά τι το θέλεις να δεις ένα άγαλμα που κατουράει;" με ρωτάει γελώντας. "Μα είναι το έμβλημα της πόλης, να μην το δω;;;" του απαντάω και με την σειρά του μου δείχνει την ακριβή τοποθεσία του.Πολύ μικρότερο απ' ότι το περίμενα και ούτε άξιο του μύθου του που θέλει το μικρό παιδί να κατουρήσει την κεντρική πλατεία για να σβήσει και να την γλιτώσει από τις φωτιές που την απειλούσαν. Παντού όμως υπάρχει ένας μύθος, γιατί όχι και στις Βρυξέλλες;
Το περπάτημα συνεχίστηκε για μια σύντομη εξερεύνηση της υπόλοιπης πόλης και επιστροφή στο ξενοδοχείο για το ραντεβού μας.
Το υπερμοντέρνο κτίριο του ευρωκοινοβουλίου είναι αναμφισβήτητα εντυπωσιακό σαν κατασκευή αλλά δεν με πείθει για κάτι παραπάνω.
Μετά από έναν σύντομο σωματικό έλεγχο ο οποίος προς μεγάλη μας έκπληξη ήταν πολύ πιο απλός από τον έλεγχο ασφαλείας του αεροδρομίου, και αφού απομυθοποιήσω και από κοντά το "μεγαλείο" της ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, περνάμε στους εσωτερικούς χώρους."Ώστε εδώ είναι που κάνουν τις μεγάλες διαπραγματεύσεις; Εδώ είναι που παίρνονται οι σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν άμεσα τη ζωή μας; Από εδώ βγαίνουν τα νομοσχέδια οι συνθήκες και οι κανόνες;"
Αφού περάσουμε τους ψυχρούς διαδρόμους με μόνη διακόσμηση τους τις σημαίες απ' όλες τις χώρες μέλη, οδηγούμαστε επιτέλους στην αίθουσα μας.Εκεί η χαμογελαστή υπάλληλος της κομισιόν θα έρθει και θα μαζέψει όλες τις ταυτότητές μας για να τις περάσουν από εξονυχιστικό έλεγχο και να ψάξουν όπως μας είπε ένα ένα τα ονόματα μας στα αρχεία του ευρωπαϊκού μητρώου. Και τι θα βρουν;
Η ομάδα συζήτησε με τους διάφορους ευρωβουλευτές για τους προβληματισμούς της για περίπου μια ώρα.
Από τα πιο σημαντικά που άκουσα και με βοήθησε να απομυθοποιήσω ακόμα πιο πολύ το όλο ευρωσκηνικό ήταν η φράση "εδώ μέσα αν μας δείτε να μιλάμε μεταξύ μας, δεν θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε τις πολιτικές πεποιθήσεις κανενός ευρωβουλευτή γιατί όλοι μας λέμε το ίδιο. Δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά, δεν υπάρχουν διαφορές."
"Μήπως αυτή η ομοφωνία σημαίνει πως δεν υπάρχει και ελπίδα;" ήμουν έτοιμος να του πω αλλά ως καλεσμένος δεν θα ήταν σωστό να πάρω θέση.
Αφού τελείωσε ο διάλογος, η ξενάγηση των εγκαταστάσεων συνεχίστηκε καταλήγοντας μέσα στην κεντρική αμφιθεατρική αίθουσα του κοινοβουλίου οπού γινόταν και μία συνεδρίαση.
Φεύγοντας, περάσαμε από το μαγαζάκι με τα σουβενίρ οπού μπορούσες να βρεις τα πάντα με την ευρωπαϊκή σημαία. Κουμπαράδες, φλυτζάνια, μπλούζες, καραμέλες.. τα πάντα!
Αυτό που δεν κατάλαβα και που μάλλον ποτέ δεν θα καταλάβω είναι γιατί ανάμεσα στα μικρά αναμνηστικά σημαιάκια βρίσκεται και η αμερικάνικη σημαία; Μάλλον κάτι μου έχει ξεφύγει στην όλη υπόθεση.
Η βραδιά συνεχίστηκε σε βελγικό εστιατόριο και στη συνέχεια για ποτό σε κουβανέζικο... ναι κουβανέζικο μπαρ. Κομισιόν σου λέει μετά...

Η επόμενη μέρα αξιοποιείται με μια μονοήμερη εκδρομή στην ονειρική Αμβέρσα - Antwerp και έτσι θα έχω και την ευκαιρία να συναντήσω μια πρώην συνάδελφο και πολύ καλή μου φίλη που έχω να δω εδώ και δέκα χρόνια.
Η Αμβέρσα είναι το σημαντικότερο λιμάνι της χώρας αλλά για πολλούς είναι γνωστή και ως ως "Διαμαντούπολη" αφού συγκεντρώνει τα περισσότερα διαμαντοπωλεία του Βελγίου αλλά και της Ευρώπης.Η γενέτειρα του Ρούμπενς μας υποδέχεται με έναν διαφορετικό αλλά πάντα εντυπωσιακό σταθμό τρένου που καταφέρνει και συνδυάζει το σύγχρονο με το κλασσικό σε πλήρη αρμονία. Λίγα μέτρα από τον κεντρικό σταθμό βρίσκεται ο - κατά τους Βέλγους μεγαλύτερος - ζωολογικός κήπος της Ευρώπης μόνο που ο περιορισμένος μου χρόνος δεν μου επιτρέπει να το τεκμηριώσω.
Η δεύτερη εντύπωση της πόλης όμως με προβληματίζει λίγο αφού διασχίζοντας τις κεντρικές λεωφόρους αντικρίζω τα πρώτα από τα πολλά καταστήματα διαμαντιών...
Δεν μπορώ να ξεχάσω ένα ρεπορτάζ που είχα δει τα σχολικά μου χρόνια σχετικά με το βρώμικο εμπόριο διαμαντιών, τις αιματοχυσίες, την σκλαβιά και τους εμφύλιους... πολύ πριν το κινηματογραφικό "Ματωμένο διαμάντι", που έγινε αφορμή να μου γίνει αποκρουστικός ο συγκεκριμένος "πολύτιμος" λίθος αλλά και να χάσει την όποια άξια του για μένα.Οι καλύτερες εντυπώσεις όμως δεν αργούν να επανέλθουν όταν μπαίνω στην παλιά πόλη της Αμβέρσας. Εδώ επικρατεί μια εντελώς διαφορετική κατάσταση πολύ πιο πολύτιμη από τα διαμάντια. Γύρω από κάθε πλατεία βλέπω συγκεντρωμένους διάφορους καλλιτέχνες οι οποίοι άθελα τους μου θυμίζουν μια άλλη αγαπημένη μου καλλιτέχνιδα που έχει το μοναδικό χάρισμα να μεταφέρει την τέχνη από τους δρόμους στον κυβερνοχώρο. Θα ήθελα πολύ να δει κι αυτή αυτά που βλέπω... είμαι σίγουρος πως θα είχε πολλά να "ζωγραφίσει" και να μεταφέρει.Η Αμβέρσα μετράει περίπου 1000 χρόνια ιστορίας, κάτι που διαπιστώνεται εύκολα από τα παλιά τις κτίρια, καθεδρικούς ναούς και κάστρα που συναντά κανείς από την αρχή της πόλης μέχρι και το λιμάνι.Στο λιμάνι θα συναντήσω και την φίλη μου με την οποία μετά τις πρώτες μας αναμενόμενες συγκινήσεις θα κάνουμε βόλτα παρέα σαν να μην είχαν περάσει δέκα χρόνια.
"Εδώ είναι το άγαλμα του Ρωμαίου στρατιώτη που σκότωσε τον Γίγαντα που αποκεφάλιζε όσους ψαράδες περνούσαν το ποτάμι χωρίς να του καταβάλουν τον φόρο που τους είχε επιβάλει" μου λέει χαμογελώντας. "Έναν τέτοιον χρειαζόμαστε κι εμείς στην Ελλάδα για να αναλάβει τον γίγαντα με τους αυξανόμενους φόρους μας" της λέω και γελάμε.Μια σύντομη στάση για το απαραίτητο ζεστό κρασί που μας θυμίζει τις παλιές εποχές μας στην Αθήνα και η ώρα της επιστροφής γίνεται πλέον καταπιεστική χωρίς να μου αφήνει περιθώρια ούτε για μια επίσκεψη στο μουσείο του Ρούμπενς.
Χαιρετώ την όμορφη αυτή στιγμή και πόλη και αποχωρώ για Βρυξέλλες και την πτήση της επιστροφής. Σύντομο ταξίδι.. σκέφτομαι.. αλλά άξιζε πραγματικά.