tag:blogger.com,1999:blog-35122942009-05-11T21:31:39.896+01:00TwweeT en de kleine dingentweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comBlogger1340125tag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-51246580275073401772009-04-15T12:44:00.000+01:002009-04-15T12:45:19.496+01:00HollenWe hebben het druk. We plannen, vergaderen, feesten, eten, doen aan cultuur, sporten en ontmoeten. We ademen niet. Of amper. We puzzelen met afspraken, willen niets missen. We zijn gulzig, slorpen alles op maar zijn even snel weer uitgedroogd.Onze grootste nachtmerrie: een lege plek in onze agenda. Een dag die we helemaal zelf moeten vullen, waarop we helemaal alleen zijn met onze twijfels.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-90987747853490407532009-04-01T07:46:00.002+01:002009-04-01T07:50:49.336+01:00Slapen en dromenZij: Heb jij last van het zomeruur?Ik: Een beetje, ik vond het moeilijk om op tijd te gaan slapen.Zij: Oh, ik niet, ik vind het heerlijk. Maar ik slaap altijd slecht.Ik: Ja?Zij: Ja, ik word heel vaak wakker 's nachts. Mijn klokradio moet ik zelfs wegzetten, ik kan dat niet zien. Die cijfertjes, dat blijven euro's voor mij.Ik was een klant, zij de dame aan de kassa.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-30270141894332911822009-03-10T11:37:00.001Z2009-03-10T11:37:51.549ZAfscheidZelden knuffelde ik zoveel mensen als vorige zaterdag. Mijn zussen, broer, een vriend, een vriendin, tantes, nonkels, een paar nichtjes en twee stoere neven. Zelfs mijn veertienjarig neefje bij wie het me nog nooit lukte hem een kus te ontfutselen, wilde nu wel een knuffel. “Vandaag is een rare dag, vandaag mag dat”, zei hij. En hij had gelijk. Zaterdag was vooral een trieste dag die we tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-3742376234752891762008-11-10T09:01:00.000Z2008-11-10T10:10:44.921ZWoordenIk ging op zoek naar de mooiste woorden. Woorden die geen schrammetje pijn zouden doen. Ik wilde zinnen die troosten, begrijpen en meevoelen. Woorden die warmte en houvast bieden. Ik hoopte dat mijn woorden toedekten wat koud had, verzorgden wie pijn leed.Ik zocht, proefde, oefende en twijfelde. Geen enkele zin leek mooi genoeg, geen woord bood troost. Ik gaf het op en besloot er te zijn tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-4426577208466356672008-11-01T13:33:00.001Z2008-11-01T14:25:21.772ZHandschoenenNet als ik graaide de vrouw in de bak met handschoenen. Ze was de tachtig al lang voorbij en leek me erg broos. "Hebben ze geen kleinere modellen?" vroeg ze aan mij. Ik keek in haar roodomrande ogen en zag een perkamenten huid. "Ik weet het niet", antwoordde ik naar waarheid. "Deze zijn allemaal veel te groot voor mij." Ze strekte haar hand naar me uit. Ik zag rimpels en een donkere tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-58941965045553947002008-10-23T12:59:00.000+01:002008-10-23T13:00:42.939+01:00NieuwGisteren zijn we onze nieuwe auto gaan bewonderen. Best een klasbak, moesten we toegeven. ’t Is een grijze geworden, met een ietwat apart design. Splinternieuw, dat zagen we zo. En handig leek ons die nieuwe ook wel. Ja, we waren tevreden met ons nieuw karretje. En rijk dat we ons voelden: we hebben nu al drie bordeaux en twee grijze vehikels tot onze beschikking. Al zijn ze dan niet echt tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-90366684071625749862008-10-10T14:32:00.000+01:002008-10-10T14:33:26.362+01:00SeizoenIk mik mijn voorwiel van blad naar blad. Krikkrak, klinkt het. En opnieuw: krikkrak. Een fijn geluid. Ik koester me in de laatste warme zonnestalen en kruip ’s avonds onder mijn dikste donsdeken. Lekker warm, twee keer. Ik adem witte wolkjes en luister naar de regen op het dak. Het deert me niet, binnen is het droog en warm. Ik kuier door de straten en langs het water en ruik: herfst. Ik tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-63210329383530626272008-10-02T12:57:00.000+01:002008-10-02T12:58:53.940+01:00BrokkenHet is al om zeep. Ondanks alle waarschuwingen, ondanks mijn oplettendheid.Drie maanden zit ik nu op mijn nieuwe stek en ook hier heb ik brokken gemaakt. Serieuze brokken. En ik weet dat er geen weg terug is, vanaf nu zal het nog meer bergaf gaan.Zo ging het op mijn vorige plek ook. Toen ik er vertrok, kreeg ik een cadeau: de zitting van mijn oude bureaustoel inclusief groot gat. Dat had tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-23998911806308406012008-09-30T21:15:00.000+01:002008-09-30T21:16:34.599+01:00Jij wordt kwaad, ik verdrietig.Jij schreeuwt, ik zwijg.Jij bent aanwezig, ik afwezig.Zo gaat het altijd, wie jij ook bent.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-63344581772941268762008-09-28T18:44:00.000+01:002008-09-28T19:02:32.520+01:00ZusZe had wat te veel gedronken, maar dat mocht. Ze praatte te luid en was af en toe behoorlijk direct. Maar dat kon geen kwaad. Het was immers feest, ze mocht zich amuseren.Ze wist heel goed dat het feest ook voor haar grote gevolgen zou hebben."Voortaan heb ik de slaapkamer voor mij alleen. Kan ik vriendjes uitnodigen die in dat lege bed kunnen slapen - zogezegd hé."En plots werd ze triest."Dattweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-26200483108630433052008-09-25T09:24:00.000+01:002008-09-25T09:26:00.169+01:00StadNa een laatste kus draai ik me om en loop door de koude stad naar huis. Zij gaan hun weg, ik de mijne. Ik passeer donkere etalages, het lukt me niet de prijs van het sjaaltje te onderscheiden. Het is stil op straat. Af en toe vang ik een flard voetbalgezang op. Al lijkt het niet zo, de zangers moedigen hun ploeg toe aan de andere kant van de stad. Hier is niemand. Mijn voetstappen en ik. En tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-19219564586188935692008-08-22T14:12:00.003+01:002008-08-23T13:22:21.056+01:00KijkenIk hou mijn ogen open en mijn adem in. Gefascineerd kijk ik om me heen. Overal blauw en heel wat te zien. Spartelende voeten, zwoegende lijven en daar in de diepte ligt iets te blinken. Ik kijk naar de trage bewegingen van het lijf links van me en de luchtbelletjes in de verte. Ik bewonder efficiënte halen en gespierde bovenlijven. En dan steek ik mijn hoofd opnieuw boven water. Bijna tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-89457143774422322622008-08-18T11:55:00.000+01:002008-08-18T11:56:30.183+01:00Wat je doet en waar je bentWaarover je leest en wat je vergeetWanneer je gelukkig bent en wanneer je treurtHoe mooi je woorden zijn en wie ze hoortWat je ziet en hoe de regen valtAan wie je denkt en hoe dat voelttweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-11792805344033928182008-08-08T07:36:00.001+01:002008-08-08T08:34:18.702+01:00Interview"Dat is eigenlijk een beetje gek", zei ze. "Nu weet jij alles over mij en ik niets over jou." Ze had gelijk, dat was immers het opzet van onze ontmoeting. Zo had ik het trouwens het liefst. "Niet verder vertellen hé", vroeg ze. Dat kon ik haar niet beloven, maar ik verzekerde haar dat ik er een mooi verhaal van zou maken."We kunnen nog eens afspreken en dan mag jij de vragen stellen", tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-84517251209244391282008-08-01T10:26:00.000+01:002008-08-01T10:27:35.986+01:00Plaats“Dat is jouw plaats”, zei hij. Het klonk als een bevel, ik besefte dat ik geen keuze had. Hij wees naar een lege plek aan de zijlijn, ver bij hem vandaan. “Ik hoop dat je deze wedstrijd wint”, zei ik net voor ik van het veld stapte. Maar de plek die hij me had toebedeeld, liet ik links liggen. Ik koos voor een plaatsje in de schaduw, ver bij hem vandaan en helemaal uit het zicht. Uit zijn tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-67282872538838326342008-07-30T13:07:00.000+01:002008-07-30T13:08:37.618+01:00SteenDe trein. Als altijd. De vrouw tegenover me leest een boek, de man aan het raampje luistert naar zijn IPod en staart naar buiten. Een meisje eet een appel en tracht te achterhalen welk boek de vrouw leest. Dagelijkse kost, niets bijzonders.Behalve dan die bebaarde man naast me. Heel voorzichtig haalt hij een pakketje uit zijn rugzak. Hij maakt het bruine papier los en schuift de tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-78829703547457045762008-07-29T19:50:00.000+01:002008-12-12T01:02:48.709ZHier was iktweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-79526322349826011302008-07-29T12:42:00.000+01:002008-07-29T12:44:12.898+01:00ThuisEn dan stap je je eigen huis weer binnen. Na zestien dagen andere oorden, kom je weer thuis. Of toch niet. Je woonkamer lijkt groot en leeg. Je eettafel staat op een gekke plaats. Zo groen is je terras nu ook weer niet. En die keuken, lagen al die rommeltjes daar altijd al? Was het hier echt niet gezelliger? Thuiskomen, vergt blijkbaar heel wat tijd.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-25664701850249304982008-07-03T08:51:00.000+01:002008-07-03T08:52:34.734+01:00Dingen...die ik de voorbije dagen kreeg, zomaar.- een beker sangria in het park,- een knuffel van een Nederlandse vrouw die ik nooit eerder had gezien en ook nooit meer zal zien,- een voorconcert van REM (voor het eigenlijke concert betaalde ik natuurlijk wel),- een lief kaartje uit een ver land.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-8667718300814178782008-07-01T13:09:00.000+01:002008-07-01T13:12:50.602+01:00BasielBasiel, hebben we het katje gedoopt. Dat vonden we de beste naam voor het schepsel. Nee, niet alleen een mooie naam, vooral een toepasselijke naam. Basiel moest immers nog net niet naar het asiel.Pikzwart met vier witte sokjes en een wit neusje. Negen weken onbeholpenheid. Uberschatje. En toch heeft het schatje bitter weinig geluk in dit leven.Basiel arriveerde op een feestje in een chique tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-49866909545265539672008-06-19T15:16:00.000+01:002008-06-19T15:18:13.211+01:00En daarnaHoe de regen genadeloos uit de hemel valt.Hoe troosteloos en verdrietig de wereld lijkt.Hoe daarna de zon door de wolken breekt.Hoe twee duiven hun verenpak oppoetsen en zich koesteren in de zon.Vredig naast elkaar.tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-60094263009422964592008-06-02T09:47:00.003+01:002008-06-03T14:15:16.958+01:00ReisVorige week kwam ze op bezoek. Ik kookte voor haar: courgettesoep met tuinkers (twee porties) “je hoeft die losse tuinkers er niet bij te doen, die prikt in mijn keel”, varkenshaasje op een bedje van rabarber (een portie) “wel een beetje zuur” en tiramisu van bosvruchten (drie porties) “ben ik niet te gulzig als ik nog eens neem?”.Ik vertelde over mijn nieuwe job, zij over de lessen tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-71166960406959292292008-05-26T20:59:00.000+01:002008-05-26T21:02:31.038+01:00MoeilijkIk trek mijn jas uit en hang hem aan de kapstok. "Oei oei", zegt mijn mannelijke collega als hij mij ziet. Ik vraag wat er is. Hij wijst naar mijn bolero. "Mijn dochter heeft ook zoiets, dat is zo moeilijk om te strijken."tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-24388640774387866162008-05-25T08:50:00.002+01:002008-05-25T09:20:37.797+01:00VeiligZe komt langs de achterdeur binnen, ik zit voor mijn computer. "Miieew", klinkt het. Ze plaatst een vraagteken achter de klank. Ik kijk op en zie dat ze haar kop schuin houdt. Ze komt dichterbij en plaatst haar voorpoten op mijn dij. Ik til haar op. Ze installeert zich en zoekt een warm plekje, een makkelijke houding. Vanuit mijn veilige armen kijkt ze naar buiten, geconcentreerd. Af en toetweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3512294.post-2543800882122428072008-05-23T13:57:00.000+01:002008-05-23T13:58:20.465+01:00LeegBinnenkort trek ik een deur achter me dicht en ga ik elders aan de slag. In mijn hoofd maak ik stilaan plaats voor nieuwe uitdagingen en ook mijn bureau begint al lege plekken te vertonen. Opruimen, weggooien, sorteren, bijhouden. Het hoort erbij. Honderden papieren glijden door mijn handen, evenveel verdwijnen er in de papiercontainer. Enkele interessante mappen leg ik opzij. Voor later. Ik tweethttp://www.blogger.com/profile/07534498727833917143noreply@blogger.com