tag:blogger.com,1999:blog-35008232009-08-06T02:06:34.090-07:00vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comBlogger129125tag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-916406152003-03-29T23:27:00.000-08:002003-03-29T23:27:34.733-08:00صبا به تهنيت پير مي�روش آمد که موسم طرب و عيش و ناز و نوش آمد <br />هوا مسيح ن�س گشت و باد نا�ه گشای درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد <br />تنور باده چنان بر�روخت باد بهار که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد <br />اين جشن با شکوه طبيیعت، آمدن بهار و جوان شدن دوباره طبيعت را به شما <br />تبريک می گويم. <br /><hr align="center" width="80%" size="2" noshade color="#000099"> <br />خيلی وقته ،نزديک به يک ماه،که به اينجا سر نزدم از روز 16 اس�ند......روز خوبی <br />بود تعداد زيادی از وبلاگ نويسها اومده بودن برای.......واقعا برای چی اومده بودن؟ <br />تيتر مراسم کمک به کودکان بی سرپرست بود مقدار قابل توجهی هم کمک جمع <br />شد، ولی آیا همه ی بچه ها �قط برای کمک و انجام يک کار خير اومده بودن؟؟ <br />اون روز صبح با يک شور و حال خاصی راهی پارک ش�ق شدم، خوشحال از اينکه <br />دور هم جمع می شيم تا به ديگران کمک کنيم،وقتی وارد محوطه شدم خيلی <br />تعجب کردم يکجورايی انتظار اين همه استقبال رو نداشتم. <br />دقيقه ها همينطور می گذشت و به تعجب من اضا�ه می شد، می ديدم که مثل <br />خيلی از کارهای ديگه تو کشورمون از دانشگاه ر�تن گر�ته تا مراکز NGO تا برنامه <br />های کمک و هزاران حرکت ديگه، وبلاگ نويسی هم داره به بيراهه کشيده می شه. <br />اسمش نوشتن خاطراته، تبادل نظره،انتقال اطلاعات و دانسته های هر شخص <br />به ديگرانه ولی برای خيلی ها هد�ی بالاتر از اينها در پشت پرده است. <br />با يک حيرتی اطرا�م رو نگاه می کردم توی ذهنم يک طو�ان عجيبی به راه بود.چند <br />د�عه با تمام دوستام خداحا�ظی کردم ولی هنوز همونجا وايساده بودم شايد منتظر <br />يک معجزه بودم که تمام ذهنيت من رو راجع به وبلاگ نويسی ببره به اونجايی که تا <br />شب قبل بود ولی نه، هر چه بيشتر می موندم چيزهای بيشتری می ديدم که �قط <br />به طو�ان ذهنم اضا�ه می کرد. <br />از اون روز دارم �کر می کنم....که چرا همه ی �عاليتها در کشورما بايد به يک جا ختم <br />بشه؛ باب آشنايی دخترها و پسرها؛آيا اين موضوع اينقدر مهمه که هد� اصليه تمام <br />�عاليتهای ما باشه؟ <br />و بعد هم به خودم �کر کردم...اين ا�رادی که در روز به نوشته های من سر میزنن از <br />اونها چی می �همن، آیا می تونن خودشون رو يک لحظه در دنيايی من احساس کنن <br />توی اين نوشته ها دنبال چی هستن؟؟ <br />چند روز پيش �يلم خانه ای روز آب رو ديدم خيلی حر�ها توی دلم بود که می <br />خواستم بنويسم ولی �کر کردم آیا نوشتن يا ننوشتنش �رقی داره؟ <br />خلاصه هنوز جواب هيچ کدوم از سئوالهام رو پيدا نکردم و توی يک سر در گميه درست <br />و حسابی گير کردم.......�قط می تونم بگم دلم برای اون روزهای اول وبلاگ نويسی <br />يک سال و چند ماه پيش که همه جا به صا�ی و زلاليه آب بود به اندازه يک دنيا تنگ <br />شده....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-91640615?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-901808802003-03-05T07:59:00.000-08:002003-03-05T07:59:19.170-08:00<font color=000099><b>جمله روز</b>:</font>اگر تمام اموالم را ميان �قرا تقسيم کنم و اگر بدن خود را به آتش بسپارم <br />اما عشق نداشته باشم،هيچ حاصلی به دستم نيست ( رساله پولس) <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> <br /><hr align="center" width="80%" size="2" noshade color="#000099"> <br />ياد اون شب ا�تادم، شبی که نمی تونستم حر� بزنم...تمام حر�امو در شعر های <br />سهراب و مريم حيدرزاده می ديدم: قايقی خواهم خواست خواهم انداخت به آب <br />دور خواهم شد از اين شهر غريب که در آن هيچ کس نيست که در بيشه ی عشق <br />قهرمانان را بيدار کند.......دور بايد شد دور؛مرد آن شهر اساطير نداشت زن آن شهر <br />به سرشاري يک خوشه ی انگور نبود.....پشت دريا ها شهری است که در آن پنجره <br />ها رو به تجلی باز است.....خاک موسيقی احساس ترا می شنود و صدای پر مرغان <br />اساطير می آيد در باد......... <br />سلام بهونه قشنگ من برای زندگی آره منم همون ديوونه هميشگی <br />ديشب دلم گر�ته بود ر�تم کنار آسمون �رياد زدم يا تو بيا يا من و پيشت برسون <br />........ <br />چقدر طول کشيد تا تونستی زنگ بزنی برام يک سال گذشت.....يادته؛ �قط گريه <br />می کردم؛هر چی ازم می پرسيدی شعر می خوندم، يادته داد می زدی:بسه،چرا <br />حر� نمی زنی؟........ <br />شبی که احساس کردم دارم معامله می شم،شبی که احساس کردم ارزش <br />انسانيم رو از دست دادم. شبی که برای هزارومين بار به خيلی از سنتها،سنتهايی <br />که دارن به بيراه می رن،لعنت �رستادم...شبی که بيشتر از پيش از آدمهای اطرا�م <br />بدم اومد.آدمهايی که همه چيز رو با پول می سنجن و برای همه چيز قيمت تعيين <br />می کنن حتی عشق....احساسی که خدايه،پاکه و با هيچ چيز قابل قياس نيست... <br />آدمهايی که می خوان از همه امضا بگيرن و سند داشته باشن تا هر وقت زد زيرش <br />اون امضا رو بزنن تو سرش و يادش بيارن که چه قولی داده....آیا نمی شه به حر�، <br />گ�ته و اون احساسی که بين دو قلبه ايمان آورد و اين امضا ها اين معامله ها رو <br />�راموش کرد؟ يعنی نمی شه به گل سرخ ايمان آورد؟ کی می خواهيم اين چشمها <br />رو بشوريم؟.......... <br />حتی الان هم که به ياد اون شب و حر�های آدمها ا�تادم دستام يخ کرده........ <br />هر کجا هستم باشم آسمان مال من است <br />پنجره،�کر،هوا،عشق،زمين مال من است <br />چه اهميت دارد گاه اگر می رويند قارچ های غربت؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-90180880?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-900963722003-03-03T21:50:00.000-08:002003-03-03T21:55:29.000-08:00<font color=000099><b>جمله روز</b>:</font>اگر دو مرد شبيه هم بودن جهان آنقدر وسعت نداشت تا هر دو را در خود <br />بگنجاند. (خليل جبران) <br /><font color=000099><b>خبرروز</b>:</font><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/030302_v-internetarrest.shtml">دستگيری جوانان به دليل رابطه اينترنتی</a> <br /><hr align="center" width="80%" size="2" noshade color="#000099"> <br />صحنه ها،شور و انرژيی که توش بود برام آشنا بود انگار همين احساس ها رو خودم <br />تجربه کرده بودم منتها 4 سال قبلش.....صحنه ها تغيير کرد ولی باز هم آشنا بود <br />تصوير همون سئوالهايی بود که هميشه از خودم می پرسم..ما می دونيم چی می <br />خواهيم؟ آيا به نيروی خودمون ايمان داريم؟ آيا برای مقامی که می خواهيم کسب <br />کنيم دانش و توانايی کا�ی رو داريم؟ <br />بازهم صحنه ها عوض شد...چيزی که هر روز در نزديکيمون شاهدش هستيم.ا�رادی <br />که به خاطر شرايطی که دارن دچار مشکلاتی هستن که خيلی از ماها تا حالا <br />تجربشون نکرديم و هزاران �رسخ با نوع زندگی ما مت�اوته...... <br />پنجشنبه برای ديدن �يلم روزگار ما ر�تم سينما و با يک کوله بار سئوال و �کر <br />برگشتم.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-90096372?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-899473422003-03-01T01:16:00.000-08:002003-03-01T01:16:33.296-08:00<font color=000099><b>جمله روز</b>:</font>کسانی که می گويند ما به عشق اطمينان نداريم در اشتباه هستن، <br />اين عشق است که ديگر به آنها اطمينان ندارد. <br />از اون جمله هايی که ساعتها می شه بهش �کر کرد و راجع بهش حر� زد.... <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> چند روز پيش مطلب جالبی شنيدم که در ايران باستان هر روزی يک اسم <br />خاصی داشته و روز 4 اس�ند ماه به نام اس�ند ماه نام گذاری شده بوده و اس�ند <br />يعنی بردباری و �روتنی و اين روز در ايران باستان روز زن ناميده شده بوده.... <br />روز جهانی زن هم در همين ماه....چرا ما اين روز رو در تاريخمون از دست داديم؟ <br /><hr align="center" width="80%" size="2" noshade color="#000099"> <br />توی اين چند وقت خيلی بيشتر از قبل با هم بوديم...روز هايی که بيشتر وقت رو در <br />کنار هميم يک احساس عجيبی دارم،انگار يک انرژيه زيادی دارم،يک حس ان�جار که <br />تمام وجودم رو گر�ته همه چيز به نظرم خوب و عالی مياد حس عجيبيه....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-89947342?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-896445842003-02-24T06:48:00.000-08:002003-02-24T06:48:10.343-08:00<font color=000099><b>جمله روز</b>:</font> <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> <br /><hr align="center" width="80%" size="2" noshade color="#000099"> <br />شبح عزيز در مورد مطلب د�عه ی پيش نظری داده که من رو به �کر واداشت ر�تم <br />دوباره مطلبم رو خوندم، شايد من بد منظورم رو رسوندم. من اصلا قصد ترويج �رهنگ <br />ضد زن رو نداشتم، دو جمله اول متن(لينک و جمله زيرش) نقل قول مستقيم بود و <br />تيتر مطلب انتخابيه من در سايت زنان ايران. هد� از نقل کردن اون مقاله اين بود <br />که ديدم يکسری مثالهايی زده که با مسائلی که در روز باهاشون در ارتباطيم خیلی <br />نزديکه و ملموس که عينا در پايان نوشتم اونها رو نقل کردم. <br />ما می خواهيم به نتيجه برسيم به حقوق از دست ر�ته و احترام و شان و منزلتمون. <br />برای همه ما پيش اومده که در مشکلات ساده و روزمره زندگی وقتی بهشون �کر <br />می کنيم و می خواهيم دليل و يا مقصر رو پيدا کنيم هزار رو يک ن�ر و يا دليل غير از <br />خودمون پيدا می کنيم که بتونيم بگيم مسبب مشکل ما بودن. ما داريم همين کار رو <br />با مشکلات حال حاضر جامعه و �رهنگمون انجام می ديم، می خواهيم ريشه يابی <br />کنيم به �رهنگ می رسيم و قوانينی که در حال اجراست و می بينينم که مشکل <br />از اونجا مياد از اينجا که در �رهنگ ما دختر بايد دارای شرايط خاص باشه،طبق <br />قانون ما مردها می توانن چندين همسر داشته باشن در قانون اساسی ما از زن <br />�قط به عنوان مادر و همسر ياد شده و......همه ی اينها هست و من هم منکرشون <br />نيستم و هميشه برام علامت سئوال داشتن و از اجرا شدن و يا شنيدنشون ناراحت <br />می شم..ولی يکم نگاه کنيم و ببينينم سهم هر کدوم از ما در اين مشکلات چيه <br />آيا کاری هست که از دست من بربياد؟کاری که زود جواب بده؟ چه محدوده ای در <br />اختيار منه که می تونم خيلی سريع تر روش اثر بزارم؟ اون محدوده خانواده ی من و <br />خودم هستم. <br />اين هميشه يادمون باشه که مردی که چنين قوانينی رو می زاره و مردی که به زن <br />به عنوان يک انسان و کسی که به اندازه خودش حق داره نگاه نمی کنه در دامن يک <br />زن بزرگ شده که او هم از شرايطش ناراصی بوده. <br />اگر همه ما (زنها) خودمون تغيير کنيم و سهم خومون رو در اين مشکل ببينيم خيلی <br />راحت تر می شه �رهنگ و قوانين رو عوض کرد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-89644584?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-893577982003-02-18T22:33:00.000-08:002003-02-18T22:33:45.346-08:00<font color=000099><b>جمله روز</b>:</font> <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font><a href="http://www.womeniniran.com/article/81-ar/11-81-ar/11-ar-11.htm">تبعيض زنان عليه زنان </a> <br />�رهنگ مرد سالار در جامعه ما ريشه اي بس عميق دارد،و من معتقدم كه مروج اين <br />�رهنگ ، خود زنان ما هستند <br />تا حالا بارها توی اين ص�حه راجع به اين موضوع نوشتم حسابی تکراری شده ولی <br />بازم به نظرم مهم ترين موضوع همينه. هر وقت مطلبی راجع به زنان می خونم،خبری <br />درخواستی تصميمی انت�ادی....به اين موضوع �کر می کنم که طبق کلی دليل و <br />برهان و صد تا دليل روانشناسی ما هيچ کس مگه خودمون رو نمی تونيم عوض کنيم <br />هر کسی �قط می تونه رو خودش اثر بزاره و اگه �کر عوض کردن کسی رو هم داره <br />تنها راهش اينه که اول خودش رو عوض کنه تا شايد اين تغيير روی شخص مقابل هم <br />اثر بزاره.پس چرا ما(زنها)اينهمه انرژی و توانمون رو می زاريم روی اين موضوع که <br />مردها رو و �رهنگ رو عوض کنيم در حالی که خودمون هنوز طبق همون �رهنگی که <br />قبولش نداريم عمل می کنيم...اگه هر زنی که از شرايطش ناراضيه به دختر و <br />پسرش ياد بده که زن و مرد در حق با هم برابرن درحين اين همه ت�اوت که هيچ کس <br />منکر آنها نيستد بعد از چند وقت هم شرايط عوض می شه هم �رهنگ. بعضی از <br />قسمتهای مقاله برام جالب بود که عينا نقل می کنم: <br />از تبعيض در منزل پدر و مادر بگويم كه براي من هميشه همه چيز با چرا و اما و اگر <br />همراه بود و در موارد كاملا مشابه پسرخانواده حق همه نوع كاري داشت و هنوز هم <br />دارد، و اين مادر است كه اين قوانين را براي ما اجرا ميكند، زني كه ناخواسته من و <br />شما را كنار مي زند، زني كه خودش هم توسط زن ديگري كه مادرش بود از حقوق <br />بديهي خويش محروم گشت، <br />روح مادر بزرگم شاد، يك بار قرار بود ما،در نظا�ت منزل به مادر كمك كنيم قرار شد <br />كه برادرم پله ها را بشويد ، وقتي براي اينكار صدايش كردم ،مادر بزرگ ناراحت شد <br />و گ�ت : مادر خوب خودت بشور مگه بچم خونه شاگرده؟ و اين زن در زمان خودش <br />بسيار روشن�كر بود. <br /><hr align="center" width="80%" size="2" noshade color="#000099"> <br />صبح زود وقتی از خواب پشودم ديدم،بعله ديشب دوباره بر� اومده و همه جا س�يده <br />هميشه بر� رو دوست داشتم و از بر� بازی،از درختها وقتی با بر� س�يد می شن <br />لذت می بردم. يکی از آرزوهام اينه که وقتی داره بر� مياد توی شب که نور چراغ ها <br />هم به درختهای پر از بر� ولی عصر می خوره برم توی خيابان و همينطور برم پايين، <br />ردي� درختها که تا وسط خيابان رسيده وقتی پر بر� می شه يک زيبايی خاصی <br />داره( ياده يک مقاله ا�تادم توی يک مجله ی آلمانی که از ساختن پل"پارک وی"انتقاد <br />کرده بود و معتقد بود که اين خيابان از شمال تا جنوب تهران با ردي� درختها کشيده <br />شده و با زدن اين پل اين اتصال از بين می ره و يکی از زيبا ترين خيابانهای دنيا با اين <br />کار از بين می ره....به چه چيزهای توجه دارن!!!) <br />ولی امروز برای اولين بار از اين که داره بر� مياد ناراحتم...اگه �ردا نتونيم با هم بريم <br />بيرون چی؟ اگه اينقدر بر� بياد که نتونه بياد خونه ی ما چی؟ کاشکی بر� نمی <br />اومد...اين همه سال اينطوری بر� نيامده بود اونوقت اين ه�ته که ما می خواستيم <br />بريم کوه بايد اينطوری بشه...... <br />کلی دلم گر�ته...........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-89357798?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-892831932003-02-17T20:16:00.000-08:002003-02-17T20:16:25.966-08:00<font color=000099><b>جمله روز</b>:</font>مهر در همان دمی که تاج بر سر شما می گذارد،شما را مصلوب می کند <br />همچنان که می پروداند هرس می کند. همچنان که از قامت شما بالا می رود و <br />نازک ترين شاخه هاتان را که در آ�تاب می لرزند نوازش می کند،به ريشه هاتان که <br />در خاک چنگ انداخته اند �رود می آيد و آنها را تکان می دهد. <br />شما را مانند با�ه های جو در بغل می گيرد شما را می کوبد تا برهنه کند <br />شما را می بيزد تا از خس جدا سازد شما را می سايد تا س�يد کند <br />شما را می ورزد تا نرم شويد و آنگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد تا نان <br />مقدس شويد برخوان مقدس خداوند...... <br />مهر تصر� نمی کند و به تصر� در نمی آيد،زيرا که مهر بر پايه مهر پايدار است <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font><a href="http://www.radiofarda.org/iran/archive/2003/02/12022003.asp#48924">�روش گل و كارت تبريك جشن والنتاين، روز عشاق را در ايران ممنوع كرد</a> <br /><hr align="center" width="80%" size="2" noshade color="#000099"> <br />از چند ه�ته پيش هديه ام رو گر�ته بودم و لحظه شماری می کردم، خيلی برام <br />سخت بود که حواسم رو جمع کنم و راجع به هديه چيزی نگم.يک جورايی هم تو <br />�کر بودم اصلا اون روز رو يادش هست؟ می خواد چی کار کنه........ <br />در راه بوديم که توی يک پمپ بنزين برای خريد مکمل نگه داشت، سرم توی مجله <br />بود و متوجه اومدنش نشدم، در رو باز کرد و کيسه ای رو به طر� من گر�ت نمی <br />دونم چرا �کر کردم ممکنه کيسه کثي� باشه برای همين سريع دستم رو گر�تم جلو <br />که نزاره روی لباسم که گ�ت: چيه؟بگير کيسه ی کادوته..... <br />تمام وجودم گرم شد يک حس عجيبی داشتم از اون حسهايی که آدم �قط می تونه <br />تجربش کنه و هيچ جور نمی شه توصي�ش کرد. اين اولين هديه ولنتاين من بود و اين <br />خودش برام خيلی مهم بود.کسی که شريک زندگيم،شاديهام،مو�قيتهام و غمهامه <br />اولين و تنها عشقم هم هست. دوست داشتم می تونستم بغلش کنم و ساعات ها <br />همينطوری بمونم ولی خوب توی خيابان بوديم و اصلا نمی شد. <br />توی راه وقتی به هديه ام نگاه می کردم يک لحظه خاطراتم از اولين روز ها اومد <br />جلوی چشمم. اولين هديه که بهم داد،روز تولدم بود، اولين سينمايی که اونروز با هم <br />ر�تيم.....چقدر زود می گذره نگار همين ديروز بود...روزی که برای اولين بار احساس <br />کردم يکی رو يکجوره ديگه ای دوست دارم با با همه دوست داشتنام تا امروز �رق <br />می کنه و روزی که �هميدم اين احساسم يعنی عشق واژه ای تا اون روز هيچ <br />تصويری ازش نداشتم و نمی تونستم تعري�ش کنم. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-89283193?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-890727392003-02-13T20:27:00.000-08:002003-02-13T20:27:19.126-08:00<font color=000099>جمله روز:</font>بد ترين اشتباهمان پرداختن به خطای ديگران است. خليل جبران <br /><font color=000099>خبر روز:</font> <br />000000000000000000000000 <br />ديگه ايند�عه رکورد دار هم شدم 13 روزه هيچی ننوشتم...کلی اين مدت ماجرا <br />داشته.نص� اين مدت که من تل�ن نداشتم و کلی از دنيا ارتباطات دور شده بودم. <br />يک ات�اق وحشتناک هم برام ا�تاد؛ من يک تقويم دارم که هر روز کارهايی رو که <br />انجام می دم توش ياداشت می کنم و گاهی هم حوس می کنم و چند خطی <br />خاطرات و احساسم رو می نويسم و ديگه واضحه که چقدر برام مهمه و از اونجايی <br />که امسال مهم ترين و زيبا ترين سال زندگي من بود می خواستم اين سر رسيد رو <br />برای هميشه نگه دارم. حالا اصل ماجرا،ه�ته ی پيش که ر�ته بودم مخابرات دنبال <br />خرابيه تل�ن؛ وقتی از تل�ن عمومي زنگ زدم تقويمم رو جلو تل�ن جا گذاشتم و ر�تم. <br />وقتی متوجه شدم نيست سريع دور زدم تمام طول راه دعوا می کردم که هنوز <br />همونجا باشه، آخه اون تقويم به درد کسی نمی خوره که برش داره. ولی متاس�انه <br />ديدم جا تر و بچه نيست! از همه پرسيدم تا چند کوچه پايين تر همه جا رو کشتم، <br />خلاصه وضع به جايی رسيد که �کر کنم نص� اهاليه اون منطقه �هميدم که من يک <br />د�تر گم کردم ولی تمام اينها بی �ايده بود، چی بهم گذاشت،داشتم ديوانه می <br />شدم، تمام خاطراتم تمام نوشته هام گم شده بود.خلاصه �رداش يک اعلاميه زديم <br />و شب بود که يک کارگر ا�عانی زنگ زد و گ�ت تقويم پيشش، داشتم از خوشحالی <br />بال در می آوردم و کلی خدا رو شکر کردم(البته يک 5 تومنی هم پياده شدم ولی <br />گاهی يک چيزهايی هست که ارزش زيادی داره و اصلا نمی شه براش قيمت <br />گذاشت) <br />توی اين ماجرا به خيلی چيزها رسيدم. خيلی ها وقتی ناراحتيه من رو برای گم <br />شدن تقويمم می ديدن( آخه بد جوری بغض کرده بودم) �کر می کردن کلی اسناد و <br />مدارک توی اون د�تر بوده و وقتی که می �هميدن اينطور نيست يکم ميزان ناراحتيه <br />من براشون عجيب بود ولی مطالب اون تقويم از همه چيز برای من مهم تر بود من <br />توی اون تقويم لحظه لحظه امسال رو نوشتم روزهايی که بهترين روزهای زندگيم بود <br />و آغاز يک حس تازه بود.برای من که از کارت شناسايی و .....با ارزش تر بود.کجا می <br />تونستم يک المثنی برای نوشته هام پيدا کنم؟ <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-89072739?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-883074822003-01-30T20:11:00.000-08:002003-01-30T20:11:51.963-08:00<font color=000099><b>جمله روز</b>:</font>هيچ چی تو دنيا با ارزش تر از اين نيست که پش آدمهايی باشی که <br />دوستشون داری... <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> <br />000000000000000000 <br />تازگی ها همش توی اين �کرم که کاشکی می شد از خاطرات و تصاويری که توی <br />ذهنمونه �يلم بگيريم.خيلی موقع ها تمام گوشه کنار های يک حادثه يا يک ماجرا <br />يادمه با تمام جزئيات... <br />ديروز از اون روزهايی بود که دوست دارم �يلمشو داشتم، يکی از زيبا ترين روزها. <br />اول با هم ر�تيم سينما وقتی مسئول اونجا صندليمونو نشون داد يک لحظه خشکم <br />زد، دقيقا همون صندلي بود که د�عه اول نشسته بوديم روش؛ خدا جون اين يعنی <br />چی؟ موضوع �يلم بماند که بايد سر �رصت راجع بهش بنويسم. بعد هم که قرار <br />بود پيش بچه ها باشيم.(( از وقتی بهم گ�تن مطمئن بودم که شب �وق العاده ای <br />می شه.بعد از ظهر توی کلاس زبان معلم داشت راجع به مردم آ�ريقا و نحوه ی <br />عبادتشون صحبت می کرد؛ اينکه اونها دور يک آتيش جمع می شن و می رقصن <br />نمی دونم چرا ولی يک لحظه ياد برنامه شب ا�تادم(!!) و يک لحظه از ذوقم پريدم؛ <br />همه با يک حالت عجيبی منو نگاه می کردن که يعنی چی؟ خلاصه مجبور شدم <br />کلی توضيح بدم که ياد چی ا�تادم)).هوا خيلی سرد بود و ما هم به خاطر تغيير جا <br />بايد منتظر بقيه مونديم که کسی جا نمونه؛ بعد 7 ن�ری سوار وانت شديم(صدای <br />سامان وقتی که گ�تم بياين،جا می شيم ماشين وانته و با تعجب داد زد وانت يادم <br />نمی ره) ولی خوب ما 8 ن�ر بوديم و <a href="http://www.goolih.com/">gooli</a> عزيز �داکارانه پيشنهاد نشتن توی قسمت <br />بار رو داد؛ از اون تعار�هايی بود که اومد نيومد داره؛ نمی دونم چطور اون سرما رو <br />تحمل کرد. وقتی زد به شيشه و سراغ �ندکشو گر�ت همه من�جر شديم توی اون <br />سرما هم هنوز به �کر سيگار بود و وقتی حر�<a href="http://www.cappuccinomag.com/matlab.php?id=51&no=34"> سامان </a>که گ�ت زود باش پنجرو ببندم <br />سرده دوباره همه من�جر شديم. نويد راست می گه مهدی دورترين راه ممکن رو <br />ر�ت و مثل هميشه با سرعت....<a href="http://www.goolih.com/">نويد جان</a> مرسی از اين همه �داکاری و به قول <br /><a href="http://www.khorshidkhanoom.com/">خورشيد خانم </a>ما مر�هين بی درد چيزی نبايد بگيم.... <br />ديگه تو رستوران هم که بماند( ديشب مثل اينکه همه چيز قرار بود به ميل من باشه <br />آخه وقتی به من گ�تن قرار کجاست پيش خودم گ�تن چرا چيلی نريم...و آخرش هم <br />همون شد...)کلی خنديديم و مثل هميشه شلوغ بازی. نگاه های آدمهای اطرا�مون <br />خيلی جالب بود.... <br />خلاصه مرسی از همه؛ <a href="http://weblog.nafisegallery.com/">ن�يسه</a> ،<a href="http://pinkfloydish.blogspot.com/">شيده</a>، <a href="http://www.cappuccinomag.com/matlab.php?id=54&no=34">مهدی</a> و <a href="http://www.ayene.com/">آرش</a> جان ( اين مال همشون بود) <br />تولدتون مبارک اميدوارم بهترين روزها رو در اين سال داشته باشين<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-88307482?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-878474402003-01-22T08:45:00.000-08:002003-01-22T08:45:41.026-08:00<font color=000099><b>جمله ی روز</b>:</font>گناهان او که بسيار است، آمرزيده شد. چرا که بسيار عشق ورزيد؛ <br />اما او که آمرزش کمتری يا�ت کم تر عشق ورزيد. انجيل لوقا، باب 7 <br />اين جمله رو به خاطر ارتباطش با نوشته ی امروزم انتخاب کردم. <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> <a href="http://www.bbc.co.uk/persian/iran/030119_h-boymurder.shtml">پسرکشی به خاطر نمره 16! </a> <br />اين مدل قتل رو کم داشتيم که اون هم اضا�ه شد. بازم قانون نبايد در امر تنبيه و <br />شکنجه ی کودکان والدين رو شامل بشه؟؟ در حالی که بيشتر مشکلات کودکان از <br />جانب همين والدينه. <br />00000000000000000000 <br />توی اين مدت ،بدليل موقعيت جديدم، خيلی روی مسائل بين زن و مرد و اينکه چرا <br />يک مردی به غير از همسر خودش با ا�راد ديگه هم در ارتباطه و اين وسط تقصير کيه؟ <br />و کی چی کار بايد می کرده و ....�کر کردم. از نزديک با محيط های کار آشنا شدم و <br />کلی چيز دستگيرم شد و کلی مسائل جالب شنيدم. تصميم دارم تا جای که می <br />تونم تجربيات اين مدتمو بنويسم. خوشحال می شم شما ها هم نظرات و برداشتتون <br />رو از اين ماجرا ها برام بنويسين. <br />1- آقايی رو ديدم که طبق گ�ته های خودش، خيلی خانمشو دست داره و عاشق <br /> شه، از عکساش پستر های بزرگ درست کرده و به در ديوار خونه زده و.....ولی <br />همين شخص توی محيط کار با همکار های خانمش شوخی های عجيبی می کنه <br />( که البته اين وسط به نظر من اون خانم که اون شوخی رو می شنوه بی تقصير <br />نيست، مثلا يکی از اين شوخی ها: اين آقای محترم با يک حالتی به يکی از همکار <br />اشون نگاه می کنه اونم بر می گرده می گه مشکليه؟ و ايشون هم می گن: آره و <br />�قط هم به دست تو حل می شه...خانم هم می زنن زير خنده و می گن بی ادب؛ <br />خوب با اين جواب معلومه که همچين خانم هم بعدشون نيامده که....) برای اين <br />کارش استدلال جالبی داره: " آدم هميشه تو خونش جوجه کباب می خره ولی يک <br />موقعهايی هم می ره رستوران" !! <br />من که با شنيدن اين جمله نزديک بود کلی آتيش بگيرم و يک مقدار هم رگ <br />�منيستيم زد بيرون. آخه خيلی زور داره که يکی احساسات لطي� و يک زن رو با غذا <br />و جوجه کباب مقايسه کنه! يعنی همونطور که از صبح تا شب با ماديات سر و کار <br />داريم و همه چيمون شده پول؛ راجع به احساس بين زن و مرد هم با همين ديد نگاه <br />کنيم. مگه غیر از اينه که تمام موجودات با هم رابطه دارن ؛الان متوجه شدم که از تا <br />اينجا حتی يک بار هم به طور مستقيم از اين واژه است�اده نکردم. اينقدر که ما رو از <br />اين واژه دور کردن و هيچ وقت اسمشو نياوردن. خوب داشتم می گ�تم ؛و اين <br />احساس مخصوص انسان نيست و تنها چيزی که اونو زيباش می کنه عشق؟؟ <br />در کتاب هنر عشق ورزيدن در قسمتی که جدايی رو برسی می کنه دو پاراگرا� <br />جالب پيدا کردم. " اصل اين است که وقتی مرد و زن به خود و به يکديگر آگاهی پيدا <br />می کنند، در حقيقت از جدايی خويش،از ت�اوت خود با جنس ديگر نير اگاه می شوند <br />و در همان حال که جدايی خود را تشخيص می دهد،نسبت به هم بیگانه می شوند، <br />زيرا هنوز نياموخته اند که همديگر را دوست داشته باشن(به همين دليل است که <br />آدمی سعی می کند،به جای د�اع از حوا با سرزنش کردن او از خود د�اع کند.) <br />آگاهی از اين جدائی بشری،بدون آگاهی از اتحاد دوباره به وسيله ی عشق،سر <br />چشمه شرم، و در عين حال سر چشمه ی گناه و اظطراب است" " لذت جنسی <br />بدون عشق �قط برای لحظه ی کوتاهی می تواند �اصله دو انسان را از ميانه بر دارد" <br />خلاصه اينکه بعد از کلی �کر ن�هميدم چرا يکی اين احساس پاک رو اينطوری <br />مقايسه می کنه، و �قط به عنوان يک نظر موجود در جامعه گذاشتمش کنار. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-87847440?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-878473322003-01-22T08:43:00.000-08:002003-01-22T08:43:41.260-08:00<b>ادامه ی مطلب بالا</b> <br />2- راجع به پسری شنيدم که چند تا دوست دختر داره و يک روز ديگه به اين نتيجه <br />رسيده بود که اينطور زندگی کردن به درد نمی خوره و بايد تغييرش بده؛ برای همين <br />به يکی از اون دختر ها که می شه گ�ت اون وسط سوگليه گ�ت که رابطشون <br />هيچ نتيجه ای نداره و آينده ای در کار نيست. ولی چند روز بعد رابطشو با همه ی <br />اونها از سر گر�ت و حتی بر تعداد دوستانش ا�زود.... <br />توی جامعه ما به دليل اينکه از روز اول اين دو جنس رو از هم جدا کردن و برای هر <br />جنسی از جنس مقابل يک غول و يک معما ی بزرگ ساختن. توی مدرسه و از سنين <br />کم از هم جداشون کردن و اصلا توی �رهنگ ما اينه که اگه دختری با پسری صحبت <br />کنه يعنی بله.....جوانها تشنه ی اينن که از ماجرا سر در بيارن،تشنه ی بر قراريه <br />رابطه. يادم که توی دوران دبستان خيلی از هم شاگرديام دوست پسر داشتن و من <br />هيچ وقت ن�هميدم يعنی چی؟ يعنی با هر پسری که حر� می زدن می گ�تن اره <br />�لانی دوست پسر ماست...ولی با کدوم دانش و آگاهی؟ چطوری با کسی رو برو <br />بشن و در رابطشون مو�ق باشن که هيچی ازش نمی دونن و �کر می کنن خيلی <br />با خودشون �رق می کنه انگار که اون يک موجود ديگس.کی تا حالا براشون از اين <br />گونه روابط حر� زده؟ کی براشون عشقی رو غير از عشق مادر به �رزند تعري� کرده <br />اين می شه که هميشه شاهد جداييه اين دوستيها هستيم، شاهد اينکه با بد ترين <br />وضع از هم جدا می شن و ديگه هم هيچ وقت حاضر نيستن طر� رو ببينن و اصلا <br />می خوان سر به تن يارو نباشه و چيزهای که در �يلمهای غربی می بينيم که يک <br />دختر و پسری با هم دوستن و هر کسی هم با يکی ديگه ازدواج می کنه ولی اين <br />دوستی تا ابد باقی می مونه، برامون شده يک ا�سانه و رويا...... <br />چقدر شعر بالای ص�حه رو دوست دارم که هيچ صدايی خوش تر از عشق نديدم <br />عشق واقعي عشقی که آدم رو به وحدت و يگانگی برسونه. عشقی که گناه <br />نيست و بلکه می شه گ�ت با ارزش ترين و مقدس ترين حسي که خدا به بشر <br />داده. <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-87847332?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-874673612003-01-15T01:29:00.000-08:002003-01-15T01:40:05.000-08:00<font color=000099><b>جمله ی روز</b>:</font>همه ما مثل همون لامپه هستيم. اولش با يه اميدي به دنيا مي‌آيم. <br />قراره يه کاري براي اطرا�يان انجام بديم و اين وسط خودمون هم يه ن�عي ببريم. <br />بهمون الکتريسيته مي‌دن و ازمون نور مي‌خوان. بعضيها لامپ ۱۵ وات هستن،‌ بعضي <br />ديگه ۱۰۰. بعضيها لامپ معمولين بعضيها هالوژن بعضي مهتابي. بعضيها تا <br />مي‌زنيشون به برق مي‌سوزن و بلااست�اده مي‌شن - اگرچه هنوز ممکنه روي سر <br />پيچشون مونده باشن - بعضيها هم تا مي‌زنيشون به برق �يوز مي‌پرونن. بعضيها <br />حبابشون ماته و سيم تنگستنشون رو از بقيه قايم مي‌کنن و بعضي ديگه ش�ا�ه <br />ش�ا�ن و چيزي براي مخ�ي کردن ندارن. بعضيها وقتي مي‌سوزن خاک مي‌شن و <br />تا يه ميليون سال ديگه اون تو مي‌مونن، بعضي ديگه هم به اين اعتقاد دارن که بعد <br />از سوختن آتيششون مي‌زنن و شيشه‌اشون مي‌مونه و بخار تنگستنشون مي‌ره تو <br />آسمون ه�تم پيش رييس کارخونه جنرال الکتريک. اين همه انواع و اقسام لامپ <br />داريم ولي يه چيزي خيلي مهمه: همه لامپها اومدن که به يه نحوي يه کاري انجام <br />بدن. .......... <br />اينها قسمتی از آخرين نوشته های يک دوست خوب توی اين شهره؛ نوشته های <br /><a href="http://dahi.us/lamp/">لامپ عزيز</a> که توی اين مدت يکسال هميشه از نوشته هاش لذت بردم، نمی دونم <br />چرا ولی تصميم گر�ته که ديگه برای ما ننويسه. وقتی اين متن رو می خوندم <br />اشک تو چشمام جمع شده بود.ياد روزهای اوليه اين شهر ا�تادم؛ نوشته هايی از <br />لامپ که خيلی دوست داشتم به ذهنم ميامد..........و اون جمله ی بالای ص�حه که <br />هيچ وقت يادم نمی ره: <br />دوش اوقت سحر از غصه نجاتم دادن وندر آن ظلمت شب يکدونه لامپم دادن <br />دلم خيلی برای قلمش و نوشتهئهاش تنگ می شه. <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> کاشکی هيچ سياستی تو دنيا نبود. کاشکی آدمها می تونستن <br />يکجور ديگه؛با دوستی با مهر نه با سياست توی يک جامعه زندگی کنن. کاشکی <br />هيچ وقت هيچ روزنامه نگاری دستگير نمی شد و هيچ روزنامه ای بسته نمی شد. <br />کاشکی من کاری جز نشتن و نگاه کردن به ص�حات گذشته ی يک روزنامه ی توقي� <br />شده و اشک ريختن کار ديگه ای هم می تونستم بکنم..... <br />0000000000000 <br /> <br /> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-87467361?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-873389372003-01-12T21:34:00.000-08:002003-01-12T21:34:23.833-08:00<font color:000099><b>جمله ی روز</b>:</font> کسانی که زندگی را مثل يک گل سرخ می بينند هميشه از خارهايش <br />شکايت می کنند. <br />خيلی جملاتی از اين دست شنيديم که زندگی بدون مشکلات نمی شه و شادی بايد <br />در کنار غم باشه و توی اين دنيا هميشه شادی ها زود گذر ند ولی غمها بيشتر <br />طول می کشن.... <br /><font color:000099><b>خبر روز</b>:</font> <br />000000000000000000 <br />خوب اين چند روز هم بهم خيلی خوش گذشته هم اينکه به خاطر ر�تن يک دوست <br />کلی غصه خوردم، از شاديش شروع کنم �کر می کنم بهتر باشه و تازه خيلی هم <br />بيشتر از ناراحتياش بوده. <br />اول از همه که تولد نص�ه نيمه ی عزيز بود که تولدش کامل کامل! بود و کلی خوش <br />گذشت. توی اون جمع يک ات�اق جالب هم ا�تاد من دوست قديم دوران دبيرستانم <br />را پيدا کردم؛ خواهر عمو گار�يلد؛....چقدر اين دنيا کوچيکه و آدمها چطوری به هم <br />می رسن..... <br />جمعه ر�تيم نمايشگاه مبلمان اداری و منزل. خيلی از غر�ه ها خوب بود طرحها <br />تغير کرده بود.البته بماند که کپی طرحهای خارجی بود( تازگی ها يک مجله ی <br />طرحی داخلی ديده بودم که تمام ايده ها و طرحهاشو يک جوری توی تمام کارهای <br />نمايشگاه هم ديدم، مثل اينکه توی ايران کسی که می خواد طراح بشه �قط بايد يک <br />کپی کار خوب باشه..) برای همين خيلی زود و بعد از يک سالن همه چيز تکراری به <br />نظر می رسيد. طبق معمول هم اگه بخواهيم از ايرادها بگيم می شه يک طومار <br />نوشت؛ اينکه چرا سالنها را طبقه بندی نکرده بودن که مثلا يک سالن برای مبلمان <br />منزل يکی برای اداری و يکی هم برای موارد ديگه مثل دستگيره و غيره. همه چيز <br />قاتی پاتی ( اينجوری می نويسن؟) بود. و اينکه خيلی از غر�ه ها اسم و آدرس <br />رو می گر�تن تا کاتالوک و ليست قيمت رو ب�رستن، يعنی بی خودی چاپ نکنن و <br />�قط کسايی که لازم دارن به کاتالوگ برسن... که خوب �کر می کنم در جايی که <br />خيلی از مردم بيخودی کاتالوگ بر می دارن در صورتی که هيچ احتياجی ندارن راه <br />حلی جز اين نيست. من خودم توی سمينار شرکت <i>FUCHS LUBRITECH </i>شاهد <br />بوذم که يکسری از مهمانها که همينطوری اومده بودن و اصلا نمی دونستن سمينار <br />چی هست و سخنران چی می گه کاتولوگ و CD بر می داشتن من که واقعا <br />موندم اخه به چه دردشون می خوره؟؟ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-87338937?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-869923862003-01-05T21:10:00.000-08:002003-01-05T21:10:58.360-08:00<font color=000099><b>جمله روز</b>:</font>اگر مرا به آرامی وملايمت نوازش کنی،اگر به من نگاه کنی <br />و به من لبخند بزنی،اگر گاهی قبل از اينکه صحبت کنی به صحبت کردن من گوش <br />بدهی من رشد خواهم کرد؛ واقعا رشد خواهم کرد. يک پسر بچه 9 ساله <br />اين جمله رو از کتاب "برای خوشبختی و مو�قيت آ�ريده شده ايم" نوشته ی موريل <br />جيمز و دورتی جنگوارد نوشتم . به همه پيشنهاد می کنم اين کتاب را بخونن.... <br />برای من که بهترين کتاب بوده <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font><a href="http://www.womeniniran.com/news/81-news/10-81-n/14-10-81/2-14-10.htm">کش� حجاب 15 زن در اعتراضات دانشجويی </a> <br />اين همه مشکل داريم اونوقت از کجا شروع کرديم.......من خودم جزء اون دسته از <br />آدمها هستم که حجاب رو قبول ندارم و برای خودم هم کلی دليل دارم ولی يکجوری <br />با مشکلات و مسائلی که الان زنان در جامعه و �رهنگ ما دارن �کر می کنم خيلی <br />چيزهای مهم تر از اين مسئله هست که اول بايد به اونها رسيدگی کرد. <br />0000000000 <br />غير از اين که پدرم در اومد لجمم گر�ته بود، از اين اتاق به اون اتاق، از اين امضاء <br />بگير از اون... به خاطر خدا هم يکی نگاه نمی کرد ببينه اين چي هست.همينطوری <br />کاغذ رو از من می گر�تن و امضاء می کردن.وقتی طر� اصلا هيچ جايی رو چک <br />نمی کنه، برای چی بايد امضاء کنه و امضاش برای کار نهايی لازم باشه؟؟ <br />اين چند روزه که دنبال کار انصرا�م بودم بيشتر از پيش �هميدم که چقدر اوضاع خرابه. <br />اتاقها پر کارمنده ولی همه يا دو تا دو تا دارن با هم صحبت می کنن يا اينکه پای <br />تل�نن و راجع به زندگيه آدمهای ديگه که قاعدتا نبايد هيچ ربطی به اونها داشته <br />باشه نطر می دن و يا مشغول خوندن روزنامن (�کر می کنم اين يکی از همه م�يد <br />تر باشه) و يا برای انجام کاری ر�تن بيرون ولی حتما بر می گردن و بايد کلی <br />معطلشون بشی..... <br />اين چند وقته موضوع جالبی �کرم رو مشغول کرده و اون هم ارزش ها برای هر <br />شخصه. هر کسی بنا به بينش، محيط و طرز �کری که باهاش بزرگ شده يک سری <br />چيزها براش ارزش و يک سری ضد ارزش و يک سری هم اين وسطه.طبيعيه که <br />اين موارد براش خيلی مهم باشه و کم پيش مياد که شخصی توی زندگی به اين <br />نتيجه برسه که ممکنه ارزش هاش اشتباه باشه و بايد يک تجديد نظر روش کرد.( اين <br />مبحث در روانشناسی با عنوان " بايد ها و نبايد ها" بحث می شه) اگر از شخصی <br />بخواهيد کاری انجام بده که مخال� ارزش هاش باشه �کر می کنه سخترين کار رو <br />ازش خواستين و در حقيقت با اين کار دارين به آزادی هاش و...توهين می کنين. <br />ولی جالبيه موضوع اينجاس که وقتی با شخصی رو برو می شن که ارزش هاش <br />يکم و شايد هم 180 درجه با مال خودشون مت�اوته بنظرشون مياد که خيلی راحته <br />که از اون آدم بخوام که لحظاتی رو با ارزش های اونها سپری کنه و اصلا هم �کر <br />نمی کنن که کار سختی ازش خواستن چون توی �کرشون ارزشهای خودشون رو <br />با اون طر� مقايسه می کنن و چون بنظرشون اون ارزش ها اشتباه مياد �کر <br />می کنن خيلی راحته که ازش بخوان که لحظاتی رو مطابق با ارزش های اونا ر�تار <br />کنه. مثلا کسی که مؤمنه خيلی راحت از شخصی می خواد که مشروب نخوره، <br />اگه طر�ش خانوم باشه حجابش رو رعايت کنه و....اگه طر� شکايت بکنه که بابا <br />اين برای من ارزش نيست و من احساس اجحا� می کنم می گه حالا مگه می <br />خواهی چی کار کنی؟ ولی اگه از همين آدم بخواهی که مشروب بخوره، نمازشو <br />نخونه، ويا جلوی مرد نا محرم روسری سرش نکنه احساس می کنه آسمون به زمين <br /> اومده و ...........هيچ وقت �کر نمی کنه که بايد به ارزش های طر� مقابل احترام <br />بذاره همونطور که دوست داره به ارزش های خودش احترام بذارن و همونطور که <br />برای اون مهمه که مطابق ارزش هاش ر�تار کنه برای هر شخص ديگه ای و با هر <br />ارزشی هم مهمه که همين کار رو بکنه. و خلاصه اينجاس که م�هوم آزادی و <br />دموکراسی رو �راموش می کنيم و می شيم يک ديکتاتور هر چند که خومون <br />ديکتاتور های بزرگ جهان سياست رو نقد می کنيم. <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-86992386?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-866846842002-12-29T21:08:00.000-08:002002-12-29T21:08:06.050-08:00<font color=000099><b>جمله ی روز</b>:</font> من هيچ راه مطمئنی را به سوی کاميابی نمی شناسم، اما راهی <br />را می شناسم که به نناکامی می رسد: گرايش به خشنود ساختن همگان <br />ا�لاطون <br />اين جمله در آغاز کتاب زنان خوب به آسمان می روند<font color=red> زنان بد به همه جا می رسند!</font> <br />نوشته ی اوته ارهارت ديده می شه. من هنوز تمام کتاب را نخوندم ولی تا اينجا <br />چيزی که دست گيرم شده کتاب راجع به نحوه ر�تار خانومها در زندگی و روبرو شدن <br />با مسائل و مشکلاته. و مدام می گه زنها برای اينکه محبوب باشن حقوق خودشون <br />رو �راموش می کنن. خيلی از مطالبش درسته ولی با لحن �وق العاده خشنی <br />نوشته شده؛ يک صدای هياهو توی کتابه،صدای يک تبل و يک احساس عجيبی به <br />آدم منتقل می کنه. <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> يک گزارش خبری غير معمول شايد بخشی از پاسخ به اين سئوال: زنان <br />ايران چه می خواهند؟ <br /> مقاله ی جالبيه....يکجوری انگار همه جای يک چيز رو می خوان و اونم چيزهايی <br />که سالهاست راجعبهش حر� زدن پس کی قراره بهش برسن رو خدا می دونه.... <br />0000000000000000 <br />خوب اين ه�ته يکم ه�ته ی عجيبی بود. اول از همش که شب يلدا بود، ما تا حالا <br />هيچ وقت تو خونمون شب يلدا نداشتيم يعنی هيچ کار خاصی جزء خريد آجيل <br />انجام نمی داديم. ولی امسال کلی مهمون داشتيم، �اميلهای همسر آينده و چند <br />تا از اقوام درجه يک خودم. نه می شه گ�ت خيلی خوب بود و نه می شه گ�ت بد <br />بود....يکم از اين مهمونی های آدم بزرگا که صا� می شينن و همش حر� از سيا <br />ست می زنن که آخرش هم به هيچ جايی نمی رسه خسته شدم. دلم می خواد <br />مهمونام آدمهای همسن و سال خودم باشن، شلوغ کنيم .....ولی وقتی خوب <br />نگاه می کنم می بينم به هزار و يک دليل بد جوری از دوستان دوران دبيرستانم <br />جدا شدم <br />بعدشم که يکی از اين سرماخوردگی های وحشتناک رو گر�تم و درست و حسابی <br />تا پنجشنبه کله پا شدم، به عمرم اينقدر توی خونه نمونده بودم، حسابی روحيم <br />رو خراب کرد که اميدوارم اين ه�ته همه چيز برگرده سر جاش <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-86684684?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-862968192002-12-19T17:39:00.000-08:002002-12-19T17:39:03.410-08:00<font color=000099>جمله ی روز:</font> خوب جمله ی امروز بدون شرحه!!!! <br />يکسری از آدمها انگار کرکره ی مغزشون رو کشيدن پايين و يک برگه هم چسبوندن <br />روش با اين مضمون:"تا اطلاع ثانوی از پذيرش هر گونه نظری معذوريم؛ لط�ا زور <br />نزنيد." <br /><font color=000099>خبر روز:</font> <a href="http://www.womeniniran.com/news/81-news/09-81-n/24-09-81/1-24-09.htm">پرونده يکسان کردن ديه زن و مرد بسته شد</a> <br />با خاتمه يا�تن ماجرای س�ر نمايندگان زن مجلس به قم برای گر�تن �توای برابری <br />ديه زن و مرد در ه�ته گذشته، به نظر می رسد پرونده اين طرح نانوشته موقتا <br />بسته شده باشد. <br />اين سئوال به نظرم تا آخر عمر برای من باقی خواهد ماند، برای چی؟ مگه زن و مرد <br />يکسان آ�ريده نشدم مگه همه از گل بوجود نيامدن؟ مگه اون روزی که خدا انسان <br />رو بوجود آورد در مواد اوليه اين دو ت�اوتی قائل شد؟( من که تا حالا نه جايی خوندم <br />نه شنيدم، هميشه در قرآن خوندم که "هر دو را از يک سرشت آ�ريديم") <br />پس چرا بايد خون زن از مرد بی ارزش تر باشد؟؟ <br />اين چند وقته خيلی جاها و از خيليها شنيدم که چرا مسائل را ت�کيک می کنيد به <br />دو بخش زن و مرد؟ يکيش<a href="http://www.womeniniran.com/news/81-news/09-81-n/27-09-81/4-27-09.htm"> نظرات نوشابه اميری و رسول صدر عاملی در مورد جشواره ی باران(زنان)</a> (( البته خوندم هنوز دليل انتخاب اسم باران را برای اين <br />جشواره ن�هميدم، برسی مشکلات زنان چه ربطی به باران داره؟)) <br />خلاصه ی چيزی که من از نظرات اين دو ن�ر �هميدم اينه که:<font color=000099> اين دو موجود با هم <br />آ�ريده شده اند و برابر پس ما اگر برابری اين دو را قبل داريم نبايد مسائل آنها را از <br />هم جدا کنيم که سر از �منيست در بياريم.</font> <br />من با اين نظر موا�قم ولی بايد ديد اين بحثها در چه جامعه ای و با چه �رهنگی و <br />چه قانون اساسي مطرح می شود. جامعه ای که حتی زن و مرد در مرگ هم <br />يکسان نيستن، جامعه ای که هنوز به زن به عنوان يک کالا که خريد و �روش <br />می شود، نگاه می کند، در جامعه ای که زن قانونا هيچ حقی ندارد و مرد تمام <br />حقوق را دارا می باشد، در جامعه ای که در قانون اساسی يک بار عنوان نشده زن <br />بلکه اين موجود هميشه تحت عنوان مادر و يا همسر در قانون بيان شده است(آخه.. <br />يعنی تا يک زن،مادر يا همسر نباشه انسان نيست؟؟) مسلمه که ديد زنان در اين <br />جامعه چگونه است و تشکلات و جشواره هايشان چگونه برگزار می شود. به نظر <br />من اشتباهی که اکثر منتقدين می کنن اينه که جنبش و حرکت زنان در ايران را با <br />جنبشهای مشابهی که در اين سالها در کشور های ديگر هست مقايسه می کنند. <br />ما بايد خودمون رو با جنبش های چند سال پيش کشور های ديگه مقايسه کنيم. <br />بهتر يکم بيشتر بگم؛ مسائل و مشکلاتی که در حال حاضر در کشور ما گريبان گير <br />زنان است با مشکلات و مسائل سالهای گذشته کشورهای خارجی خيلی �رقی <br />ندارد. به عنوان يک مثال کوچک در گذشته زنان در خارج با مراسم خواستگاری و ... <br />(همين رسومات متداول الان کشور خودمون) ازدواج می کردند.آنها خيلی زود تر از <br />ما به �کر اين مسائل ا�تادن، تلاش کردن و به حقوق امروز خود رسيدن. <br />�قط سئوالی که در اين بين باقی می مونه اينکه اين " در گذشته..." يعنی چند <br />سال پيش؟ <br />زنان ايرانی به دليل شرايطی که داشتن خيلی دير به �کر احقاق حقوق خود ا�تادن <br />و خيلی از مسائل بدجوری در با�ت جامعه �رو ر�ته. <br />البته در اين مورد نبايد وظي�ه ی زنان رو �راموش کرد و اينکه دريغ کردن از کار هايی <br />که می تونستن انجام بدن. مردی که به زن به ديد يک ضعي�ه نگاه می کرده و هيچ <br />حقی برای او در نظر نمی گيره از کجا اومده؟ از دامن يک زن که خودش از شرايط <br />حاکم برش ناراضی بوده، ولی چه کاری برای بهبود شرايطش کرد؟ برعکس همون <br />ت�کرات مرد سالاری رو بدون هيچ کم و کاستی به �رزند پسر خود انتقال داد و به <br />دخترش ياد داد که بايد در مقابل برادرش سکوت کند و بعدا در مقابل شوهرش و <br />هميشه به ياد داشته باشد که مرد از او برتر است. خودش از شرايطی که به عنوان <br />عروس در خانه ی مادر شوهر داشته ناراضی بود ولی همين شرايط رو برای عروس <br />خودش به وجود آورد. <br />الان هم در همين عصر تکنولوژی و .....چند تا زن رو می شناسيد که خيلی بد <br />راجع به زني که �عاله و تمام حقوقش رو گر�ته انتقاد می کننن؟و مثلا می گن <br />" دختر و می بينه اصلا شده بچه ی خيابون ديگه ابرو برای خانوادش نذاشته .از <br />صبح تا شب توی اين خيابوناس و معلوم نيست داره چی کار می کنه، آخه دختر <br />سالم ساعت 9 شب مياد خونه؟ پناه بر خدا اگه دختر من بخواد از اين کارا بکنه <br />ترجيح می دم بميرم" ---" وای آره خواهر نگو بد دوره زمونه ای شده به خدا" <br />"دختر رو می بينی ت�لکی شوهرش؛پرو..آخه زن هم توی روی شوهرش وايميسه" <br />"دختر بايد متين باشه سر به زير باشه" و........ <br />خلاصه که به نظر من بايد از خودمون شروع کنيم.حقوق همديگر رو رعايت کنيم <br />بعد از آقايون توقع داشته باشيم <br />0000000000 <br />او..وه...چقدر شد،�کر کنم برای �علا بسه<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-86296819?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-856329762002-12-07T01:03:00.000-08:002002-12-07T01:03:50.413-08:00مطالب پايين رو برای دل خودم نوشتم تا بعدا يک جايی باشه که برم و بخونمش پس <br />اگه حوصله ی حر�های عجيب رو ندارين بی خيال اين مطلب بشين...خلاصه از من <br />گ�تن بودا <br />000000000000000 <br />من هميشه خيلی از نوارهايی که �قط موسيقيه خوشم نمی اومد. بهتره از اينجا <br />شروع کنم،من از دوران راهنمايی حسابی ر�تم تو درس و کتاب و هيچ کار ديگه ای <br />نمی کردم، ت�ريحم و کارم شده بود درس و کتاب خوندن، کار به جايی رسيده بود <br />که بچه ها می گ�تن: شما اصلا تو خونه تلويزيون و ضبط دارين؟ و اينقدر اين موضوع <br />براشون مهم شده بود که می ر�تن و از کسايی که اومده بودن خونه ی ما اين <br />سئوال رو می پرسيدن. خلاصه يکجوری از دنيا های ديگه دور شده بودم و می شه <br />گ�ت يک آدم يک بعدی که يا تو کتاب بود يا سر ساختمان و داشت از در و ديوار بالا <br />می ر�ت. هيچ خواننده و بازيگری رو نمی شناختم نه خارجی نه ايرونی، يک موقعی <br />هم که می شستم �يلم ببينم اصلا لازم نمی دونستم که بدونم حالا اسم اين <br />بازيگر چيه و... ( يک شمش اينه که من همين پارسال با سياوش قميشی آشنا <br />شدم!!يعنی قبلش اصلا نمی شناختمش.ماجرای آشنايم هم مال همين وبلاگ ) <br />خلاصه بعد از اين دوران يکم يواش يواش وارد جو های ديگه شدم.از اون موقع ترجيح <br />می دادم وقتی نوار گوش می دم حتما خواننده داشته باشه و ازآهنگهای اصيل <br />ايرانی هم خيلی لذت نمی بردم نمی دونم شرايطم يک جوری بود که دنبال هيجان <br />بودم تو آهنگا و می خواستم يک جوری خالی بشم دوستم يک چيزی بگه که من <br />بتونم تکرارش کنم. <br />تو اين مدت خيلی ات�اقا ا�تاد که من به �کر آهنگهای اصيل ايرانی و موسيقيه <br />خالی ا�تادم ولی باز هم هيچ کششی بسمتش نداشتم...امروز داشتم مصاحبه ی <br />بچه های کاپوچينو رو می خوندم ولی هر چی cd می زاشتم به دلم نمی شس تا <br />يکحو احساس کردم که دلم يک موسيقيه خالی يک متنی که شعر های حا�ط و <br />مولانا و...باشه...از اون ماجرا هايی شد که بايد گ�ت: بيابيد پرتقال �روش را... <br />نمی دونم آخه اين احساس چه ربطی به مطلبی داشت که می خوندم؟؟ ولی خوب <br />يک حس گم شد رو پيدا کردم و اين خيلی خوبه....چند وقت پيش ها هم يک همچين <br />حسی رو تجربه کرده بودم....من بعد از يک مدت که می شه گ�ت حتما حداقل روزی <br />يک بار يک چيزی می شد که من درس و حسابی بشينم گريه کنم، ديگه اشکم <br />در نمي آمد. ناراحت می شدم صدام می گر�ت ولی دريغ از يک قطره اشک..اين <br />باعث می شد تا ب�همم اين گريه هم عجب نعمتيه ها! وقتی ناراحت می شدم <br />خيلی طول می کشيد که آروم شم....تا اينکه يک روز عزيزترين دوستم يک سری <br />از نوشته هاشو داد که بخونم؛ وقتی داشتم می خوندم احساس کردم اين همون <br />حس منه که يکی داره با جمله های زيبا بيان می کنه و.....خلاصه اشکم سرازير <br />شد و من حس گمشدمو پيدا کردم. نمی تونم بگم اون شب چقدر احساس آرامش <br />می کردم انگار رو ابرا بودم......وقتی آمدم تو ماشين با يک شاديی گ�تم پيدا شد <br />من امشب تو اون نوشته ها احساسم رو پيدا کردم.... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-85632976?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-855777362002-12-05T21:24:00.000-08:002002-12-05T21:26:14.000-08:00خوب مطلب امروز يکم (يکم که نه خيلی)طولانی شده.خوشحال می شم اگه تا <br />انتها بخونيد و نظرتون را بگين <br /><font color=000099><b>جمله ی روز</b>:</font> �رزندان شما �رزندان شما نيستند.آنها پسران و دختران <br />خواهشی هستند که زندگی به خويش دارد.آنها به واسطه ی شما می آيند اما نه از <br />شما و با آن که با شما هستند؛ از آن شما نيستند. شما می توانيد مهر خود را به <br />آنها بدهيد،اما نه انديشه های خود را زيرا که آنها انديشه های خود را دارند.شما <br />می توانيد تن آنها را در خانه نگاه داريد اما نه روح شان را؛زيرا که روح آنها در خانه ی <br />�رداست که شما به آن راه نداريد حتی در خواب. <br />شما می توانيد بکوشيد تا مانند آنها باشيد،اما مکوشيد تا آنها را مانند خود سازيد <br />زيرا که زندگی واپس نمی رود و در بند ديروز نمی ماند <br />چقدر بين اين گ�ته ها و مطالب زير ت�اوت هست.... <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> <br />000000000000 <br />نمی دونم ماهنامه ی زنان را می خونين يا نه؟ اين ماهنامه در آخر هر ماه منتشر <br />می شود(البته در آخر يا آغاز ماه بعد،مثلا مجله آبان ماه در ه�ته ی اول آذر در روزنامه <br />�روشی ها مياد).من که تازگيها يعنی می شه گ�ت در اين يک سالی که وبلاگ <br />هم شروع شده بيشتر از پيش به دنبال کردن مسائل اجتماعی هستم.البته قبلا <br />و در دوران دبيرستان به شدت دنبال مسائل جامعه بودم ولی با حادثه 18 تير همه <br />چيز رو کنار گذاشتم. هر ماه مسئله ی جالبی را در ماهنامه می بينم که بدم نمی <br />ياد با شما هم در ميان بزارم و ببينم که نظرتون چیه؟ <br />اين ماه قسمت زيادی از مجله مربوط به خبر داغ قتلهای ناموسی ست.يک چيزی <br />نزديک به 19 ص�حه از مجله راجع به اين موضوع و برسی اون از ديدگاه های مختل�ه. <br />بعضی از جملات به نطرم جالب اومد چيزهايی که به نظرم می شه خيلی روش <br />�کر کرد و به جواب اين سئوال رسيد که چرا زنان اينقدر دنبال مسائل �منيست <br />هستن؟ <br />بيشتر مطالب راجع به قتل مريم دختر 7 ساله ای که به دست پدرش به جرم رابطه <br />با دايش به قتل رسيده؛بعدا پزشک قانونی اعلام کرد مريم <b>باکره</b> بوده!!!!!. اين هم <br />قسمتی از جملات اين.......(اصلا نمی تونم بگم انسان بوده) <br /> "او پاره ای از وجود من بود اما من به خاطر شر�م از او گذشتم و حيثيتم را نگه <br />داشتم. من زندگی با ننگ را ترجيح ندادم" اين �رهنگ مردم خته ی جنوبه که زن رو <br />به ديد يک کالا نگاه می کنن مثل زمين و زر .ازدواج قرار دادی است بين پدران. <br />پس در اين حالت نه تنها برای نجات شر� و ناموس بلکه برای ح�ط ارزش جنس <br />خريداری شده قتل های ناموسی انجام می شود و غرور و شرا�ت رئيس خانواده <br />به عنوان صاحب کالا بايد به قيمت خشونت و تهديد و آزار ح�ط شود. نکته ی جالب <br />اينه که در تمام اين مسائل اين خون زن بی گناه پاک کننده ي ننگه و هيچ کاری <br />به مردی که مسبب اين وضع بوده ندارن. در اين منطقه ا�راد در خانه های جمعيتی <br />زندگی می کنن يعنی عروس خانواده به همراه اقوام درجه اول شوهر. در نتيجه <br />ات�اقاتی مثل تجاوز کم نيست. زنی که در هر حالت پناهی نداره اگر بخواد مقاومت <br />کنه که نيرويی نداره و تازه اگه جرئت اين کار را داشته باشه حتما در پشت پرده <br />برايش مشکلاتی �راهم می شه که زندگی در اون خونه روز به روز براش مشکل <br />تر می شه و در حقيقت يک مرگ تدريجی و اگر زير بار اين ستم بره که به دست <br />شوهرش به قتل می رسه....يعنی در اين ميان هم متحمل يک زجر روحی شده <br />( به نظر من هيچ شکنجه ای در دنيا وحشتناک تر از اين نيست که يک زن را مجبور <br />به بر قراريه رابطه کنن...) هم اينکه معمولا به بدترين شکل کشته می شه. طبق <br />ماده 630 قانون مجازات اسلامی :"هر گاه مردی همسر خود را در حال زنا با مرد <br />اجنبی مشاهده کند و علم به تمکين زن داشته باشد می تواند در همان حال آنان را <br />به قتل برساند و در صورتی که زن مکره باشد �قط مرد را می تواند به قتل برساند <br />حکم ضرب و جرح در اين مورد مانند قتل است" پس در اين حالت ديگه هيچ نيازی <br />به شرايط اثبات زنا نيست(( شهادت 4 مرد عادل يا 3 مرد عادل و دو زن عادل؛ <br />همانطور که در اين حکم می بينيد شهادت 2 زن عادل برابر با شهادت يک مرد عادل <br />است!!!!!!!!!)) و ماده ی 220:"پدر يا جد پدری که �رزند خود را بکشد قصاص نمی <br />شود و به پرداخت ديه قتل به ورثه ی مقتول و تعريز محکوم می شود"(( خوب واضح <br />که در اين حالت ورثه کسانی نيستن جز بستگان قاتل در نتيجه معمولا همه چيز <br />بخشيده می شود)) و ماده 209:" هر گاه مرد مسلمانی عمدا زن مسلمانی را <br />بکشد محکوم به قصاص است ليکن بايد ولی زن قبل از قصاص قاتل نص� ديه <br />مرد را به او بپردازد"(( به اندازه ی يک دنيا دلم می خواد دليل شرعيه اين قانون <br />رو بدونم.مگه در اسلام زن و مرد برابر نيستن پس چرا......)) <br />به نطر من اينها همه زمينه ی اين جملات نبی است: <br />من خودم ولی دم هستم و هيچ کاری با من نمی توانند بکنند. تا حالا قتلهای <br />ناموسی رو شنيده بودم اما هيچ جا اعلام نکرده بودند که نبايد قتل ناموسی انجام <br />بدهيد.شنيده بودم که می برند و مجازات می کنند.حبس می گذرانند و آزاد می <br />شوند.نمی دانستم اينقدر سئوال می کنند و اين قدر براشون مهم است،چيزی <br />نشنيده بودم. من خودم را شهيد راه نهی از منکر می دانم.<b>تصميم من الهی بود </b>و <br />�قط خدا را در نطر داشتم.تصور من پاک بود و هد�م امر به معرو� و نهی از منکر <br />بودمهربانی و محبت او پيش چشمم آمد ولی شر� و ناموسم بالاتر از اينها بود. <br />و آقای سهراب بيگ (رئيس کل دادگستری) می گويد: <br />خوب طبيعی است که بر اساس اصول قانونی و �قهی،پدر برای قتل �رزند خودش <br />قصاص نمی شود .ما زمانی از اين اصل خارج می شويم که مصداق عوض شود.تا <br />زمانی که مصداق يک قتل معمولی است،حکم قانونی و شرعی اجرا می شود. در <br />صورتی که قتل قتلی معمولی باشد و ايجاد رعب و وحشت عمومی نکند و انگيزه <br />های خاص نداشته باشد. در اين صورت قتل مثل همه ی قتلهاست و پدر مجازات <br />می شود اما نه اعدام يل قصاص بلکه شايد حکم تا 10 سال برايش صادر شود. <br />چی می شه گ�ت و........................ <br />در بالای ص�حات مجله تيتر"<b> يک جنايت کاملا معمولی</b>" در تمام اين نوشته ها ديده <br />می شه. �کر می کنم انتخاب اون بی ارتباط با اين جمله ها نباشه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-85577736?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-855222022002-12-04T21:11:00.000-08:002002-12-04T21:11:09.736-08:00<font color=000099><b>جمله ی روز</b>:</font> برادرم تو انسانی و این برای دوست داشتنت کا�ی ست. <br /><font color=000099><b>خبر روز</b>:</font> <br />0000000000000 <br />هميشه �کر می کردم وقتی با يک زن روسپی مواجه بشم چی کار می کنم، چه <br />طوری باهاش صحبت می کنم ، اصلا من در کجا و در چه موقعيتی چنين کسی <br />رو می بينم و هزار و يک سئوال و �کر ديگه...چرا اين آدم اين کار رو انجام می ده.... <br />و اصلا چه شکليه؛ اولا که �کر می کردم با همه �رق داره.برام پيش نيومده بود که <br />توی خيابان يکی از اين ا�راد رو ببينم،همه می گ�تن: بابا پره،تو چطور تا حالا نديدی؟ <br />( آخه من وقتی توی خيابان راه می رم مخصوصا اگه تنها باشم خيلی سريع راه <br />می رم و هيچ کاری هم به اطرا�م ندارم.خيلی وقتا شده ا�راد که از کنارم رد می <br />شن متلک می ندازن که "خانوم بدو بدو" يا "اوه اوه انگار دنبالش کردن") يواش يواش <br />دقت کردم و ديدم بله؛ هستن و من تا حالا متوجه نشده بودم. <br />هر چی بيشتر با مسائل و مشکلات جامعه آشنا می شدم اين سئوال ها هم برام <br />بيشتر می شد.هميشه می گ�تم: نه الان نمی تونم قضاوت کنم،من که تا حالا <br />مواجه نشدم،بايد تو موقعيتش قرار بگيرم تا بتونم بگم. <br />چند روز پيش متوجه شدم من همچين آدمی رو ديدم نه تنها يک د�عه بلکه چند بار <br />با هاش توی يک مهمانی بودم، باهاش صحبت کردم و................احساس می کنم <br />هنوز توی يک شوک هستم؛ در درجه اول باورم نمی شه که اون آدم... و بعد هم اين <br />�کر مياد تو سرم که تو اون موقع نمی دونستی حالا با علم به اين موضوع وقتی <br />دوباره ببينيش چی کار می کنی؟ <br />حالا که از نزديک با اين موضوع رو برو شدم می تونم خيلی راحت تر و مطمئن تر نظر <br />بدم.(البته باز هم �قط در باره ی موردی که ديدم ) <br />اولا که يک دسته از اين ا�راد هيچ �رقی با آدمهای ديگه ندارن؛ بچه دارن و حتی <br />شاغل هم هستن و اين تنها راه درآمدشون نيست. تحصيل کردن واصلا هم مشکل <br />مالی نداشتن(البته در اين حد که يک خونه داشته باشم و غذای خوب،شايد به نظر <br />خيلی ها مشکلات مالی نداشتن يک قصر بزرگ و يک ماشين 100 ميلونی باشه) و <br />حالا البته می مونه اين سئوال که آخه پس چرا می رن دنبال اين کار؟؟ <br />خلاصه اين موردی که من ديدم با اينايی که تا حالا شنيده بودم خيلی �رق داشت. <br />آخه معمولا می گن اين ا�راد شرايط بدی دارن،پول ندارن،تنها هستن، سطح <br />تحصیلاتشون پائينه و....که هيچ کدومش به اين مورد نمی خوره. <br />حسابی دارم جوش ميارم................................................... <br />خدا جون د�عه ی ديگه که ببينمش چی کار می کنم؟؟؟؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-85522202?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-853174062002-11-30T20:16:00.000-08:002002-11-30T20:16:08.866-08:00<font color=000099>جمله روز:</font> <br /><font color=000099>خبر روز:</font><a href="http://www.womeniniran.com/article/81-ar/09-81-ar/5-ar-9.htm">زنان، عينك‌سازان بدبيني به مديريت زنان </a> <br />"مردان حاضر نيستند امكانات و شرايط موجود را، كه كاملاً به ن�ع آنهااست، از دست <br />بدهند و زنان نيزدر شکل گيري اين باور، كه زنان قادر نيستند مثل مردان در جامعه <br />مو�ق باشند، نقش دارند" <br />مقاله راجع به وضعيت زنان در ایرانه، چند وقت پيش متنی در اين باره نوشته بودم که <br />بی شباهت به این نوشته نيست( يکم به خودم اميدوار شدم) حالا همون مطلب <br />رو از يونس احمدی نويسنده ی اين مقاله نقل می کنم: <br />چنانكه مي‌دانيم، تربيت �رزندان در جامعه ما بيشتر برعهده مادران است و آنها در <br />شكل‌گيري ت�كرات �رزندانشان نقش بيشتري دارند. بنابراين، اين پرسش جدي را <br />بايد از زنان رسيد كه چرا �رزنداني تربيت مي‌كنيد كه چنين ديدگاه‌هايي نسبت به <br />شما دارند؟! به‌عنوان مثال چرا به پسرانتان توصيه مي‌كنيد كه «با دختري تحصيل كرد <br />ه و خانه‌دار ازدواج كن» و چرا نمي‌گوييد كه «به همسرت �رصت بد كه از تحصيلاتش <br />بهره‌مند شود»؟ آيا اين عدم خودباوري نيست كه تحصيلات را به آشپزخانه هدايت <br />مي‌كنيد؟! و يا نمي‌شود كه زن در كنار وظاي� خانه‌داري، حضوري پررنگ در جامعه <br />داشته باشد؟! <br />این هم يک شمه(اينطوری می نويسن؟) از تاريخ ايران:�كر كردن به اين سؤالات، ذهن <br /> را به عقب مي‌برد و در گذشته‌اي نه‌چندان دور ما را به حقيقي تلخ مي‌رساند. <br />حقيقتي كه از زن به «ضعي�ه» تعبير مي كرد و به او مي‌گ�ت كه وقتي صداي درب <br />منزل را شنيدي، انگشت بر دهان بيانداز و صدايت را تغيير بده تا نامحرم، صدايت را <br />نشوند. در آن روزها، زن يا اصلاً در امعه حاضر نمي شد و يا وقتي ظاهر مي‌شد، با <br />روبند و چند قدم پشت سر همسرش حركت مي‌كرد و هنگامي كه مي‌خواست، <br />همسرش را صدا كند، وي را به نام پسرش صدا مي‌زد. <br /><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/regional/021130_mf-uaewomen.shtml">راهيابی زنان به صحنه سياست در امارات</a> (بی.بی.سی) <br />"به گ�ته شيخه �اطمه، پيروزمندی زنان اماراتی در عرصه های مختل� راه را برای <br />ورود آنان به صحنه سياست گشوده و بزودی زنان در لباس اعضای دولت نيز ديده <br />خواهند شد" اميدوارم ديگه در اين مورد هم از عربا عقب نمونيم <br />00000000000000000000 <br />او وه ..کلی ات�اق ا�تاده حالا من کدومشو بنويسم؟ اولين بر� زمستان اومد،دوست <br />داشتم انموقع بيدار بودم و بارش اولين بر� رو می ديدم ولی خوب متاس�انه تا <br />اين بر�ه س�ت شد و حاضر شد يکم روی زمین بشينه ديگه شب شده بود و همه <br />در خواب ناز... اون روز هايی که باران شديد بود؛ توی خيابان ولی عصر به جای <br />اينکه جوبها پر از آب باشه، خيابانها پر شده بود و آدمها و ماشينها داشتن يک جورایی <br />شنا می کردن از همه جالب تر محوطه صدا و سيما بود. بلاخره يک وقتی بايد <br />نتيجه ی بی حساب و کتاب ساختمان ساختن رو ببينن ديگه، تمام محوطه پر آب <br />شده بود و با یه �شاری( مثل يک رودخانه ی کوچولو) به سمت خيابان می ر�ت.. <br />اونجا که ديگه واقعا همه داشتن شنا می کردن. راستی تازگيها شنيدم که صدا و <br />سيما جمهوريی اسلامی ايران بزرگترین واحد خبری در دنيا از نظر تعداد کارمند <br />است. از نظر تهيه خبر کجاي کار هستيم؟؟ <br />خوب ديگه چی....همه می دونين که شنبه(2 آذر) بزرگترین قرار وبلاگی برگزار شد <br />مثلاينکه يک چيزی تو مايه های 56 ن�ر بودن...به نطر من بهتریت گزارش مال آرش <br /><a href="http://semiadam.blogspot.com/">نص�ه نيمه</a> بود؛ با يک سبک جديدی کار کرده بود.. <br />چند روز پيش با يکی از دوستام ر�ته بوديم برای خريد؛ کلی صحنه ی جالب ديدم <br />اول لباس پوشيدن مردم:کاری به اين ندارن که چند کیلو هستن و چه لباسی <br />بهشون مياد؟ حتما بايد اون چيزی که مده رو بپوشن. نکته ی بعدی راجع به اجناس <br />و قيمتهاشون بود، همه چیز دور و ور 24و 28... بود حالا اينش مهم نيست خوب <br />باشه خوب آدم پولشو می ده، مدلها و کي�تها بد جوری خراب بود، يک جا که يک <br />لباس با�تنی ديديم به قدر اين کج و کوله دوخته شده بود که ...منم که خوابه خواب <br />بودم و حسابی شروع کرده بودم به ....گ�تن، لباسرو ور داشتم؛گر�تم جلوی <br />دوستم و گ�تم: اینو که انگار من دوختم...دو تاييمون من�جر شده بوديم �روشنده <br />هم درست جلومون بود يک نگاهی به من می کرد که يعنی...ولی باور کنين اگه <br />می دادن من می با�تم بهتر در ميامد. <br />الان که نگاه می کنن و توی ذهنم مرو می کنم که چه ات�اقهايی ا�تاده، می بينم <br />ه�ته ی خوبی بود. درسته خيلی خوب تمام نشد ولی عوضش اون وسطا روزها و <br />لحظه های خوب و با ارزش خيلی داشت. بايد سعی کنم لحظات بدشو به حرمت <br />اون لحظه های شيرین پاک کنم و بگم: ه�ته ی �وق العاده ای بود.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-85317406?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-848084292002-11-20T01:54:00.000-08:002002-11-20T02:07:14.000-08:00<font color=000099>جمله ی روز:</font>وبلاگ <a href="http://janatan.blogspot.com/">جاناتان</a>: <br />از جنگ و صلح: <br />" خرد نیازی به ستیز ندارد" <br />"اگر همه جنگها بر سر اعتقاد بود هیچ جنگی در نمی گر�ت" <br />به این �کر می کردم که اگر شاهکارهای ادبیات جهان را همه می خواندند وضعیت <br />دنیا بهتر از این نبود?! <br /><font color=000099>خبر روز:</font><a href="http://www.womeniniran.com/news/81-news/08-81-n/28-08-81/1-28.htm">حکم اعدام پدر اهوازی که سردختر 7 ساله اش را بريده بود قطعی نشده است</a> <br />قسمتهايی از اين خبر به نظرم جالب بود: <br />"از آنجايی که براساس قوانين ايران پدری که �رزندش را به قتل برساند قصاص <br />نمی شود..." من اصلا هر چی �کر می کنم و به اسلام و حکايتهايی که از زمان <br />پيامبر نقل می کنن �کر می کنم دليل انطباق اين ماده از قانون رو با مسائل شرعی <br />پيدا نمی کنم. حالا در همين جامعه اگه مادر بلايی سر بچه بياره خيلی راحت <br />می شه ازش شکايت کرد( کسی که 9 ماه درد کشيده تا اين بچه بدنيا آمده و بعد <br />هم از شيريه وجودش به اون داده از کسی که �قط شکم اون را شير کرده حق <br />کمتری داره!! البته من منظورم اين نيست که اگه مادر بلايی سر بچه آورد اشکالی <br />نداره؛ �قط نمی �همم چرا اين حق را برای پدر گذاشتن) <br />" روزنامه مردمسالاری در يک يادداشت نوشت: کشتن پدر شايد ما را تسلی دهد <br />اما جهانی که با کشتن تسلی می يابد همانا جهانی است که در جانب قاتلان <br />می ايستد. اما من �کر می کنم مجازات پدر دردی را دوا نمی کند چون علت جنايت <br />همچنان دست نخورده باقی می ماند" اين هم از اوندليل های ناب بودا!! اگه اينطوری <br />بخواهيم حساب کنيم هيچ قاتلی نبايد اعدام بشه <br />"عبدالله سلامی، محقق مرکز تحقيقات استراتژيک خوزستان:مردم عرب خوزستان <br />اکثرا در روستا زندگی می کنند. و روابط و مناسبات آنها مربوط به دوران �ئوداليته <br />است" در قرن 20.... <br />"عبداالله سلامی:در يک جامعه مدرن مدنی قتل ناموسی به لحاظ حقوقی و قانونی <br />جرم تلقی می شود ولی در يک جامعه عرب به عنوان يک مجازات قانونی بايد به <br />صورت اجتناب ناپذير اجرا شود.مردم عرب خوزستان از زمين و زن يک تعري� سرنوشت <br />ساز دارند و معتقدند که حيثيت يک خانواده و قبيله بستگی به حرکات و سکنات يک <br />دختر قبيله دارد چون زاد و ولد قبيله از يک منبع به اسم دختر انجام می شود. در <br />نتيجه اگر کوچکترين ات�اقی برای اين دختر در دوران باکرگی بي�تد، در واقع به حيثيت <br />نسل آينده آسيب می رساند و برای اينکه اين قضيه قطع شود، مجازات مرگ را در <br />نظر گر�ته اند" <br />حالا شايد بهتر بشه دليل رشد �منيسم در ايران را �هميد!! <br />000000000000000 <br />يک حس عجيبی پيدا کردم ديگه چيزهايی رو که خيلی دوست دارم نمی تونم تنها <br />بخورم و حتما بايد يک راهی پيدا کنم که او هم باشه و با هم بخوريم حتی ترجيح <br />می دم جاهايی که خيلی دوست دارم و می دونم بهم خيلی خوش می گذره رو <br />با هم بريم چون اينقدر اونجا به اين موضوع �کر می کنم که کاشکی بود..... <br />يک حس عجيب و در اين حال زيباييه؛ اينکه ديگه تو يکی نيستی و اينکه دو ن�ر جدا <br />هم نيستين(عجب جمله ای شد!) من هميشه دنبال تعري�ی برای عشق بودم و <br />حالا به اين نتيجه رسيدم که اصلا نبايد تعري�ش کرد، ديروز توی وبلاگ <a href="http://xipetotec.blogspot.com/">xipectotec</a> <br />مطلب جالبی خوندم که خيلی زيبا اين نکته رو بيان کرده بود: <br />* هرگز دريا را تعري� نکن <br /> چون اگر به دريا نگاه کني <br /> و آن را تعري� کني <br /> بعد برگردي <br /> و سپس دوباره نگاه کني <br /> دريايي که مي بيني <br /> ديگر همان دريا نيست <br /> که لحظه اي پيش ديدي...*<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-84808429?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-846959562002-11-17T22:43:00.000-08:002002-11-17T22:46:16.000-08:00<font color=000099>جمله ی روز:</font> <br /><font color=000099>خبر روز:</font> خبر امروز خيلی داغه: <br />در عيد با سعادت �طر جشنی در تالار وحدت برگزار می شود. <br />برنامه اين جشن شامل موسيقیه زنده و حرکات موزون می باشد(حرکات موزون <br />اين برنامه تماما باله است و با آهنگهای: دود و عود شجريان؛امام علی اجرا می <br />شود.و قطعه ای هم رقص سماء)برنامه �قط در يک روز و يک سانس برگزار می شود. <br />خبر داغ ترش اينه که اولا آقايون و خانومها با هم در اين مراسم شرکت می کنن و <br />200 ن�ر از تماشاچيان از هیات دولت هستن.... <br />روزی که اينها از وزارت ارشاد مجوز رسمی گر�تن و ديگه مجبور نبودن برنامه ها <br />شون رو با عنوان حمايت از يک مرکز خيريه انجام بدن؛ همه می گ�تن امکان نداره <br />بتونن توی تالار وحدت برنامه اجرا کنن ولی الان که تقريبا 9 ماه از گر�تن اين مجوز <br />می گذره مو�ق شدن اولين برنامه رو اجرا کنن. برنامه ی آينده ی اين گروه اجرای <br />حرکات موزون در شب یلدا و 29 آذر و بهمن ماه است که هنوز جزئيات برنامه و <br />مکان آنها مشخص نيست. <br />راستی اگه الان زنگ بزنين تالار وحدت می شنوين که:<font color=000099> ما اطلاعی نداريم؛ هنوز <br />به ما چيزی نگ�تن.</font> <br />00000000000000000000000000000 <br />هوای خيلی �وق العاده ای بود. احساس می کردم توی شمالم. بارون شب قبل به <br />کلی هوا رو عوض کرده بود و يک لطا�ت خاصی بهش داده بود. تصميم گر�تيم برای <br />اينکه بين درختهای قديمی راه بريم و کسی هم مزاحممون نشه بريم توی کاخ <br />سعد آباد راه بريم. اولين چيزی که توجه من را جلب کرد کاغذ پشت کيشه ی بليط <br />�روشی بود که قيمت بليط هر موزه ای رو نوشته بود. دست کم نص� موزه ها <br />تعطيل بودن و در ميان اونها �قط يک موزه مربوط به شاه ديده می شد، پس چه <br />بلايی سر بقيه ساختمانها و وسايل ها اومده بود؟...هر چی �کر می کنم می بينم <br />10 سال پيش که اومدم؛اينجا اينطوری نبود.به محض اينکه وارد محوطه شديم <br />قوطیه حلبيی در قسمت بالای سردر توجهم رو جلب کرد.خوب حتما نشان شير <br />و خورشيد زير اونه و اين هم واضح که ديدنش چقدر به اسلام آسيب می رسونه!!! <br />چه هوای و چه منظره ای.واقعا که هر کی اينجا رو برای ساختن کاخ انتخاب کرده <br />خيلی خوش سليقه بوده. زيبا يی محوطه با آمدن پائيز چند برابر شده؛ درختهای <br />کاج سبز در کنار درختهايی که برگهای زرد و قرمز و نارنجی دارن �ضای عجيبی رو <br />درست کرده. <br />در ابتدای راه تابلوی سر در ساختمانی که از ميراث تاريخيه کشورمونه توجهم رو <br />مثل خيلی چيز های ديگه جلب می کنه " پادگان سعد آباد " يعنی اينقدر در شهر <br />ما ساختمان کمه که بايد اين پادگان اينجا باشه؟ <br />به محوطه ی کاخ ملت و استخر جلوی اون می رسيم که ناگهان متوجه ميله های <br />شديم که جلوی پنجره ها کشيدن بودن،بدون هيچ طرحی!!!!! پاهای مجسمه ی <br />قديمیه شاه(ميدان انقلاب) در کنار ساختمان ديده می شه...تازه در زير زمين اين <br />ساختمان (البته بايد گ�ت قصر قديمی که محل تشري�ات شاه بوده) موزه ای از آثار <br />نقاشان معاصر ديده می شه........از وضعيت توی ساختمان؛وسايلهای توی ويترينها؛ <br />ديوار های دوده گر�ته؛صندلی های که معلومه از روزی که شاه اين ساختمان رو <br />ترک کرده تا به امروز اصلا شسته نشدن و.......بهتره بگذريم. <br />کمی جلو تر ساختمان کوچکی رو می بينيم که معلوم نيست اقامتگاه کی بوده و <br />اثری از تاريخچه ی قديميه اون نيست.آجر ديوار هاش عوض شده و يک کاشيه آبی <br />ساخت سال 1378 روی ديوار هست و روش نوشته شده موزه خط ميرعماد. سنگ <br />�رش جلوی ساختمان عوض شده و معلومه کار همان ساله،در ورودی عوض شده <br />و جلوی همه ی درها نرده های آهنی ديده می شه؛ روی ديوارها چراغ های گچي <br />رو می بينم که مد همين چند سال اخيره و هيچ هماهنگيی با لوستر قديمی که در <br />وسط قرار داره، نداره.......تمام درها پلم شدن و اين موزه هم جزء همونهايیه که <br />تا تاريخ نا معلومی تعطيلن.............. <br />کنار درختها ق�سه هايی ديده می شه که معمولا در آسايشگاه ها و کلانتری ها <br />است�اده می شه....ک� محوطه همه آس�الت شده و بعضی جاها که لبه سنگ�رش <br />قديمی پيداس، ضخامت آس�الت قابل توجهه.......يکی از ساختمانها به س�ره خانه <br />تبديل شده ( شيشه هاش شکسته و ديوار هاشم پر از دودس....) <br />خدا رو شکر که نتونسته بودن بلایی سر درختها و باغ بيارن و هنوز هم با وجود <br />تمام اينها محل بسيار زيباييه. <br />و خلاصه اگه بخوام از عجايبی که ديديم براتون بگم بايد مطلبی بنويسم به اندازه ی <br />تمام آرشيو اين وبلاگ.....و در آخر چشمانی پر از اشک برامون باقی مونده بود که <br />برگرديم خونه و به چيز های که ديده بوديم �کر کنيم...... <br /><b>اين هم نوشته ی پشت بليط:</b> <br />مجموعه ی سعد آباد دارای مساحتی در حدود 410 هکتار است و در عهد قاجاريه از <br />ه�ت محله تشکيل می شد.اين مجموعه از 18 کاخ تشکيل شده که پس از انقلاب <br />اسلامی کاخ موزه ی ملت(موزه ی هنر ملل)؛موزه نظامی؛موزه هنرهای زيبا؛ کاخ <br />موزه ی سبز؛موزه پژوهشی مردم شناسی؛موزه ی آب؛موزه ی بهزاد؛موزه ی آبکار <br />و موزه ی خط و کتابت ميرعماد......برای بازديد عموم، آماده گرديده. <br />متوجه شديم که در تهران بزرگ به علت کمبود ساختمان و �ضای مناسب از کاخها <br />برای نمايش هنر های معاصر است�اده می شود!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-84695956?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-844643212002-11-13T01:29:00.000-08:002002-11-13T01:30:45.000-08:00<font color=000099>جمله ی روز:</font> چقدر دشوار است زيستن برای آن کسی که <br />عشق می جويد اما به شهوت می رسد. (جبران خلیل جبران) <br />اوه؛اوه...به نظر من که وحشتناکه. يعنی همه چيز بشه عکس اون چيزی که تو <br />�کر می کنی...نمدونم اصلا می شه تحملش کرد يا نه؟ <br /><font color=000099>خبر روز:</font><a href="http://www.womeniniran.com/news/81-news/08-81-n/21-08-81/3-21.htm">زنان نماينده براي خود صدقه دادند!</a>مطالبی که توی پارلمان ما مطرح می شه دست کمی از طنز نداره <br />------------------------------------------ <br />کلی دلم سوخت؛امروز نتونستم برم در همايش زنان وبلاگ نويس شرکت کنم.دقيقا <br />همون ساعت کلاس زبان داشتم .اصلا دلم نمی خواد تحد هيچ شرايطی از دستش <br />بدم..... حتی روز نامزدی....(( نمی دونم اسمش رو چی بزارم آخه ما خودمون <br />همه ی تصميمامونو گر�ته بودم و خانواده ها قرار بود با هم آشنا بشن پس نمی شه <br />اسمشو گذاشت خواستگاری...خلاصه تا جايی که می شد و خيلی صدای کسی <br />در نمی اومد رسم و رسومات رو شکستيم)) من کلاسم رو از دست ندادن. مهمانها <br />قرار بود ساعت 7 بيان و من هم ساعت 4:45 تعطيل می شم،همه وقتی ديدن من <br />حاضر شدم و دارم می رم دهانشون باز مونده بود(( و حتما توی دلشون داشتن برای <br />من کلی دعا می کردن که آخی....!!)) همه می گ�تن: واقعا می خواهی بری؟ ما <br />�کر می کرديم از صبح تا حالا داری شوخی می کنی. خلاصه همه کلی خواهش و <br />التماس که تو رو خدا زود بيا؛ يواش برو تصاد� نکنيها و....من هم می خنديدم، خوب <br />هميشه داماد گم می شه يکد�عه هم عروس دير کنه مگه چی می شه؟ خلاصه <br />من که برگشتم خونه يکی از مهمونها هم اومده بود و همه با يک نگرانيي به من نگاه <br />می کردن و می گ�تن آخرش تو دير حاضر می شی. ولی همه چيز همونطوری شد <br />که من می خواستم. آخه قبلش هر چی �کر کردم ديدم اگه نرم کلاس بعدا کلی <br />عذاب وجدان می گيرم. <br />کلاس زبانم خيلی �وق العاده ست؛ همون چيزی که من سالها دنبالش بودم. اصلا <br />توی کلاس گذشت زمان رو احساس نمی کنم یک لحظه می بينم دکتر داره می گه: <br />خداحا�ظ <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-84464321?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-843940492002-11-11T18:12:00.000-08:002002-11-11T18:12:30.480-08:00<font color=000099>جمله ی روز:</font>خداوند روح شما را بالدار آ�ريده تا بر �راز آسمان عشق و آزادی <br />پرواز کنيد.پس چگونه است که با دستان خود بالها را می چينيد و چون حشرات بر <br />روی زمين حرکت می کنيد؟ <br />(جبران خليل جبران) <br /><font color=000099>خبر روز:</font><a href="http://www.bbc.co.uk/persian/news/021107_a-si-iran-time.shtml">علاقه روزا�زون ايرانی ها به کالاهای آمريکايی</a> <br />جمله های از اين مقاله توجهم را خيلی جلب کرد: <br />"به نوشته اين مجله زمانی که شايعه شد که سوپراستار نان خود را از يک مرکز <br />آمريکايی در کشورهای عربی حاشيه خليج �ارس وارد می کند، تعداد مشتری های <br />آن حتی بيشتر شد." ؟؟؟؟؟ آخه همچين چيزی.....من نمی دونم چرا اين ملت <br />شهيد پرور استاد در آوردن شايعاتی هستن که اصلا با عقل جور در نمياد؟ <br />............................................. <br />توی مطب دکتر نوشته بوديم که يک خانوم و آقايی آمدن تو،يک بچه ی کوچولو هم <br />داشتن که �کر می کنم 3-4 ماه بود.اول که خانوم يک طر� نشستن و آقا يک <br />طر� ديگه.بعد از يک مدت تصميم گر�تن يکم صميمی تر باشن و در کنار هم بشينن. <br />ولی از حر� زدن خبری نبود مگه بچه گريه کنه يا چيزی بخواد و برای گذران وقت <br />به روزنامه ای نگاه می کردن( من که از حالت صورتشون احساس نکردم که دارن <br />می خونن)......ازش می پرسم: يعنی اينها هيچ چی برای گ�تن ندارن ؟ می گه: <br />اينها همه ی حر�اشون رو زدن و تازه مقالشون رو هم چاپ کرد!! <br />خيلی ر�تم توی �کر،يعنی الان اين دو تا هيچ حر�ی برای گقتن ندارن؟ دلشون <br />نمی خواد دست همديگرو بگيرن؟ با هم به بچه برسن و يا اينکه حداقل با بچه <br />صحبت کنن؟يعنی می شه گ�ت از اول عشقی بين اونها بوده و حالا کم رنگ شده <br />و يا شايد از بين ر�ته؟ می شه گ�ت اينا همديگرو می خواستن وحالا از دست هم <br />خسته شدن؟؟؟؟ <br />توی اين مدت به خاطر موقعيتی که داشتم خيلی بيشتر از گذشته با �رهنگ <br />جامعه خودمون و سنتهاش در مورد ازدواج آشنا شدم.(البته ماشاالله اينقدر زياده <br />که هنوز خيليش مونده.اگه يکی بخواد رسوم مراسمهای ازدواج رو به صورت يک <br />کتاب بنويسه به نظرم يه کتاب چند صد هزار ص�حه ای بشه!!) اين گوشه ای از <br />چيزهايی که من در اين مدت ديدم: <br />مبنای کار در تمام مراحل اينه که طر� ممکنه کلاه بردار باشه و يا اينکه حداقل <br />و اگه خيلی شانس بياريم �قط دروغگوه.پس همه چيز بايد روی کاغذ باشه بايد <br />امضا گر�ت؛ بايد شاهدی باشه بايد.....تا هر وقت طر� شروع کرد به حر� زيادی <br />زدن اين اوراق را بزنيم توی سرش و اون هم آدم شه و بشينه زندگيشو بکنه....... <br />آخه من نمی �همم اون زندگی ديگه به چه دردی می خوری؟ آخه بابا جون پس <br />عشق چی شد اين وسط؟؟اصلا به اين نکته �کر نمی کنن که اين دو ن�ر همديگرو <br />برای يک عمر انتخاب کردن پس حداقل در اين اول کار نبايد به هم اعتماد داشته <br />باشن؟ البته اين قوانين و رسومات همه مال زمانيه که دختر و پسر وقتی برای بار <br />اول همديگرو می ديدن که ديگه زن و شوهر بودن و بايد به خودشون می گ�تن اين <br />زن منه؛شوهر منه و بايد دوستش داشته باشم....ولی خوب کسی به �کر تغيير <br />دادن اونها نيست. کسی �کر نمی کنه بابا اون زمان گذشته و دوره زمونه عوض <br />شده پس بايد يک تجديد نظری روی اين قوانين کرد، تنها زحمتی که در طی اين <br />سالها کشيده شده دادن زرق و برق بيشتر به اين مراسمه و مثل همه چيز ديگه ی <br />زندگيمون هر روز و هر روز تجملاتی تر می شه. <br />و نکته جالب اين جاست که در اين مواقع درخانواده؛هر جوری باشه؛ �کر تعطيل <br />می شه و بايد ديد رسم چيه؟ چی کار بايد کرد و.......؟ (( اين موضوع حتی به <br />غذای اينجور مراسم هم می رسه!! ر�تم می پرسم: خوب غذا چی درست کنيم؟ <br />و جوابم اين بود: خوب بايد ديد رسم اينجور مراسن چيه؟)) <br />يا مثلا اين ماجرا را ببينيد: يک پسری رو می شناسم که چند وقت پيش نامزد کرد <br />و ه�ته ی پيش هم به مقصد کانادا ايران را ترک کرد.تا حالا �کر می کردم اينا عقد <br />کردن و مونده بودم که چطور دختره رو نتونسته ببره. چند روز پيش متوجه شدم که <br />نه بابا کدوم عقد؛ اينا �قط نامزدن(( يعنی انگشتر ردو بدل کردن)) يکی از بستگان <br />نزديک اين پسر گ�ت: نه، عقد نکردن.آخه آدم از کجا بدونه خيلی ها هستن برای <br />اينکه برن خارج حاضر می شن ازدواج کنن و در ضمن اگه نتونست کار دختر رو <br />درست کنه و دختره نتونست بره،چيزی توی شناسنامه نباشه که بعدا مشکل <br />درست کنه.......آقا داشتم شاخ در مياوردم. مگه اين دو تا همديگرو نمی خواستن <br />مگه همش نمی گ�تن: چقدر اينا همديگرو دوست دارن،چه زوج خوشبختی <br />می شن. اونوقت اگه کار دختره درست نشه می خوان همه چيز رو بهم بزنن يعنی <br />حاضر نيستم به خاطر اينکه با هم باشن از خارج ر�تن بگذرن؟؟ هر چی �کر می <br />کنم �قط به يک نتيجه می رسم "اينا عاشق هم نيستن" <br />ادامه داره..... <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-84394049?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3500823.post-842109872002-11-07T21:40:00.000-08:002002-11-07T21:40:57.466-08:00<font color=000099>جمله ی روز:</font> کوره را برای دشمنان خود چنان داغ مکن که خودت را بسوزاند. <br />شکسپير <br />کار خيلی سختيه و معمولا آدم ناخودآگاه آتيشی درست می کنه که قبل از اينکه <br />دشمن توش بسوزه خودش می سوزه و ديگه به دشمن نمی رسه!!!! <br /><font color=000099>خبر روز:</font> به نقل از خبر گزاریه <a href="http://www.rooydad.com/">مطلبی</a>(رویداد): <br />زهرا اشراقي، همسر محمدرضا خاتمي و نوه آيت‌الله خميني يك وبلاگ در پرشين‌بلاگ دارد اما <br />با اسم مستعار مي‌نويسد. سعي نكنيد آدرسش را پيدا كنيد، من سعي كردم و نشد! <br />یک روشی توی کار خبر نگاری هست که می گه اگر از صحت يک خبر اطلاعی <br />نداريد حتما خبر را با بيان منبع شروع کنيد و همه مسئوليتها رو متوجه اون کنيد.يک بار <br />هم ايران يک خبری را گ�ته بود (الان درست يادم نمياد خبر چی بود) بعد خبر گزاريه <br />�رانسه با اين تيتر خبر را �رستاد " به گ�ته ی خبر گزاری جمهوری اسلامی ايران..." <br />که بعد هم کاش� به عمل امد خبر اشتباه بوده! <br />.......................................... <br /><a href="http://khar-magas.blogspot.com/">خرمگس </a>عزيز دو تا مطلب نوشته راجع به قرار وبلاگی که پيشنهاد می کنم حتما <br />بخونيد و اما نظر من: <br />خوب اين کاملا واضحه که ما توی وبلاگشهر(که ديگه مثل تهران خودمون شده کلان <br />شهر) همه جور آدمی داريم و اصلا نمي شه �کر کرد که اينجا مدينه �اضله باشه؛ <br />چون همون آدمی که در روز به خاطر نداشتن اعتماد به ن�س؛ به خاطر اينکه کارش <br />زود تر راه بيو�ته و هزاران دليل ديگه( که ما ايرانی ها برای هيچ کاريمون اين قدر <br />دليل نداريم که برای دروغ گ�تن داريم) حر�ی می زنه خيلی واقعيت نيست؛ شب <br />مياد می شينه پاي کامپيوتر و شروع می کنه به نوشتن، نوشتن از چی؟از همون <br />چيزهایی که توی �کرشه و شايد براش ات�اق ا�تاده باشه. من احساس می کنم <br />هر چقدر هم توی دروغ گ�تن و به تصوير کشيدن امور غير واقعی ماهر باشه باز هم <br />يک جايی دستش دور مي شه( مگه اينکه برای يک مدت کوتاه بنويسه) پس اصلا <br />نمی شه �کر کرد که اين آدم وقتي مياد توی خونه؛می شينه پای دستگاه 180 <br />درجه عوض بشه و بشه آدمی که بتونه در ساختن يک مدينه ی �اضله به ديگران <br />کمک کنه....( راستی الان چند روزه که از تولد وبلاگ شهر می گذره؛البته من در <br />آذر ماه باهاش آشنا شدم و هنوز احساس يک سالگی ندارم، الان که دارم اينها <br />رو می نويسم عجيب ياد اون روزها و صميميت هاش ا�تادم.....) <br />ولی من خودم نمی تونم بگم راجع به اينکه چه وبلاگی رو بخونم خيلی تحقيق <br />کردم؛ خيلی وبلاگها بودن که باهاشون بر خورد کردم و بعد از خوندن يک مطلب <br />ديدم نه اين اون چيزی نيست که من بخوام و بعضي ها شون هم بعد از يک <br />مدت احساس کردن نه،نشد....ولی در اين بين يک تعدادی موندن؛ که از خونشون <br />لذت می برم و واقعا اگه چند روز نخونم دلم تنگ می شه. هنوز نتونستم همه ی <br />اونها رو ببينم ولی اونهايی که ديدمشون خيلی شبيه اون چيزی بودن که من <br />توی ذهنم ساخته بودم.اولين دوستی که من از اين شهر ديدم دوست عزيزم<a href="http://zan-nevesht.blogspot.com/"> پرستو</a> <br />بود.اون روز يک حال و هوای خاصی داشتم خيلی دلم مي خواست بدونم کسی <br />که هر روز نوشته هاشو می خونم چه جور آدمیه آیا همونيه که من توی ذهنم دارم؟ <br />( من يک مدت �قط می نوشتم و تنها راه برقرار ارتباطم e-mail بود و از chat اصلا <br />خبری نبود. دوست داشتم اول �قط بخونم و وقتی خوب شناختمشون اون وقت <br />ببينمشون و یا باهاشون صحبت کنم. چون من اينقدر وبلاگ رو دوست داشتم که <br />اصلا نمی خواستم برای خودم يک تجربه بد درست کنم و اين حس خوبم رو از <br />دست بدم)وقتی همديگرو ديديم و شروع کرديم به صحبت؛ مثل دو ن�ر بوديم که <br />سالهاست همديگرو می شناسيم؛اينقدر با هم احساس نزديکی می کرديم که <br />حد نداشت. اون روز توی تقويم من تبديل شد به يکی از بهترين روز های زندگيم. <br />و بعد از اون بقيه دوستان رو ديدم و تقريبا می تونم بگم همه همينطور بودن...... <br />من اولين خاطرم از وبلاگ مال شعر "خيال نكن نباشي بدون تو مي‌ميرم" عصار <br />بود.من متن اين شعر رو نوشتم و نظر خودم رو هم گذاشتم.اولين نامه رو از يک <br />خواننده دريا�ت کردم که راجع به مطالبم نظر داده بود و نه اينکه �قط بگه: وبلاگ <br />خوبی داری و ....اون دوست<a href="http://janatan.blogspot.com/"> ياشار </a>عزيز بود.اين شد شروع يک رابطه و ما راجع به <br />خيلی چيزها با هم صحبت کردم( با e-mail و من هنوز اون دوست رو نديدم) <br />توی کنسرت،وقتی عصار شروع کرد اين شعر رو خوندن يک حس عجيبی داشتم. <br />اشک توی چشمام جمع شده بود و دستام می لرزيد.خاطرات و نوشته های <br />اوليه وبلاگم و اون template مثل يک �يلم توی سرم می چرخيد.....اصلا نمی تونم <br />بگم چه حالی داشتم. اونجا بود که �هميدم آدمها وقتی برای يک خواننده گريه <br />می کنن و یا وقتی برای گوگوش می نويسن:" ممنون به خاطر خاطرات قشنگ" <br />یعنی چی........(راستی توي آرشيو دنبال اون مطلب نگردين چون مال اين ص�حه <br />نيست؛ من قبل از اينکه اينجا بنويسم جای ديگه بودم که بعدا مجبور شدم <br />اسباب کشی کنم و اون ص�حه رو هم پاکش کردم. اگه اون مطلب رو توی <br />کامپیوترم پیدا کردم حتما می ذارمش اینجا)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3500823-84210987?l=vishka.blogspot.com'/></div>vishkahttp://www.blogger.com/profile/00459361957406976670noreply@blogger.com