Goddess Artemis' Blog

Muhteşem Bir Alıntı

2009-04-30T22:50:00.001+03:00

Günün Özlü Sözü konseptini, arada bir, aklıma estikçe, günün mânâ ve ehemmiyetine uygun olmasına dikkat ederek kullanıyorum. Bugün de o günlerden biri. Çeviri yok. Kaynağını yazıyorum ama özellikle açıklama gereği duymuyorum. Anlayanlar anlamayanlara anlatsın.

Fotoğraf: JoJones

"But he said to me, 'My grace is sufficient for you, for my power is made perfect in weakness.' Therefore I will boast all the more gladly about my weaknesses, so that Christ's power may rest on me. That is why, for Christ's sake, I delight in weaknesses, in insults, in hardships, in persecutions, in difficulties. For when I am weak, then I am strong."

Corinthians 12:9-10

Fotoğraf: Eldad Hagar

For talentless jerk.

Bir Mim ve Diğer Şeyler

2009-04-16T14:26:00.002+03:00

Pazartesi sabaha karşı, "Haftanın Güzelleri"ni oluştururken gerçekten keyfim son derece yerindeydi. Öğlene doğru, ülkede olup bitenlerden haberdar oldukça tepemin tası öyle bir attı ve keyfim öylesine kaçtı ki anlatamam. Ama akıl ve ruh sağlığımı korumak adına, maymunluk yapmaya devam ettim. Çünkü öncelikle kendi akıl ve ruh sağlığımı korumakla mükellefim. Kendimi kaybetmenin ne bana ne de yakın çevreme bir faydası olur.

Mâlum konularda susacağım, yazmayacağım. Çünkü düşüncelerimi açıkça ifade etmemin, bir kişiyi bile aydınlatmayacağına, değiştirmeyeceğine dair sarsılmaz bir inancım var artık. Gırtlaklarımıza kadar, hani şu Malatya'da kestikleri gırtlaklarımıza kadar, boka batmış bir haldeyiz. Bunca boktanlığı temizleyecek herhangi bir temizlik malzemesi bilmiyorum. "Yıllarca savaştı sonunda muhtaç kaldı" gibi insanlık dışı, bayağılık abidesi, zavallılık göstergesi manşetler atanların şakşakçılarına; neyi, nasıl anlatabilirsiniz ki? Üstelik niye anlatıp güzel dilinizi kirleteceksiniz ya da kafanızı yoracaksınız? Siktir etmek en güzeli. Yalnızca insan olana laf anlatılabilir, gerisi yalan.

Bu konuda söyleceklerim bu kadar.

Shinobi-chan, memlekete kesin dönüş yaparken Megami-sama'sını unutmamış. Corto Maltese'i ve not defterlerini çok sevdiğimi bildiğinden, Hugo Pratt'in suluboya çizimleriyle süslenmiş nefis bir not defteri; bir de üstünde San Michele in Foro katedralinin fotoğrafı olan bir ayraç hediye etti bana. Buradan kendisine bir defa daha teşekkür ediyorum.

Gelelim Pandoracığımın beni de bulaştırdığı mime: Eğer Erkek/Kadın Olsaydın, Ne Yapardın, Ne Yapmazdın?

Pandora'ya ve diğer blogger arkadaşlara, beni mimlemenin bugünden itibaren 6 ay boyunca yasak olduğunu belirterek, konuyla ilgili düşündüklerimi özetleyeyim:

1000 defa dünyaya gelsem, 1000 defasında da "dişi" olmayı tercih edecek bir insanım. İnsan dışında başka türlerde de (hayvan, bitki) gelsem, yine "dişi" olmayı isterim. Şimdiki algımla, nasıl bir erkek olurdum sorusunun yanıtını veremem ya da neler yapıp yapmayacağımı bilemem. Ne söylesem, şu anki kadın algısı ve bakış açısıyla olacağından hepsi yalan olur.

Ama bu konuda ne hissettiklerini ya da düşündüklerini merak ettiklerim var: Lady Lazarus; DIAGONAL; Handan; Pretty in Pink -> Mimlendiniz!

Haftanın Japon Güzelleri

2009-04-13T16:10:00.000+03:00

Haftaya başlarken son derece keyifli ve mutluyum. Bu pozitif hâlimi sizlerle paylaşmak istedim ve bu haftanın güzellerini, en sevdiğim Japon aktörlerinden seçtim. "Bir numara" dışında hepsine yorum yapmakta serbestsiniz, baştan söyleyeyim de, uyarmadı demeyin! :-p

İlk sırada; bu blogda fotoğraflarına daha önce de yer verdiğim, büyük aşkım Masaya Katô var.

İki numarada; herkesin sevgilisi, deri değiştiren bir yılan gibi rahatça bir karakterden sıyrılıp bir başkasına bürünebilen, Japon değil de Avrupalı ya da Amerikalı olsa, oyunculuğuyla şimdiye kadar bizim Jackie Boy'un rekorunu çoktan geçmiş olacak Tadanobu Asano yer alıyor.

Üçüncü sırayı; kendisini ilk defa Kar-wai Wong'un Duoluo Tianshi ve Chongqing Senlin filmleriyle tanıdığımız, Zhang Yimou'nun Shi Mian Mai Fu'suyla gönüllerimize taht kuran Takeshi Kaneshiro'ya verdim.

Dördüncü aktör, Festival'de daha geçen hafta izlediğim Auitemo Aruitemo'da mükemmel performansıyla göz dolduran, sarkastik tavırları ve gülümsemesiyle baş döndürücü Hiroshi Abe.

Beş beş beş; ilk olarak Azumi'nin psikopat kılıç ustası Bijomaru Mogami rolünde dikkatimi çeken, Chi to Hone, Shinobi: Heart Under Blade ve Mushishi gibi filmlerdeki rolleriyle yükselişte olan Jô Odagiri.

Number 6; henüz 21 yaşındayken Takeshi Kitano'nun Kidzu Rîtan'ında başrol oynayan, ardından Botaru Rowaiaru, Akakage, 46 Okunen no Koi ve Sukiyaki Western Django gibi yapımlarda yer alarak, sektörde ağırlığını koyan Masanobu Ando.

Yedinci sırayı verdiğim aktör; pek sevgili arkadaşım Ceren-chan ve onun gibi "baby face"severler için özel olarak geliyor: Taboo, Izo, Rampo Jigoku ve 46 Okunen no Koi'de göründüğü sahnelerde güzelliğiyle, insanın dikkatini dağıtan ve filme odaklanmayı zorlaştıran Ryûhei Matsuda.

Sekizinci ve son sırayı ise; eski günlerin anısına ve Tampopo'nun hatırına Ken Watanabe'ye ayırdım.

Herkese mükemmel bir hafta dilerim! :o)

Inti Illimani, Dove Cantano Le Nuvole (*)

2009-04-09T14:04:00.001+03:00

Inti İllimani - La Mariposa

Bu sabah, 28. Uluslararası İstanbul Film Festivali kapsamında, NTV Belgesel Kuşağı'ndan seçtiğim bir yapımı izledim: Inti Illimani, Dove Cantano Le Nuvole.

Aslında, Festivale dair son birkaç yıldır yaptığım şey şu: Japon Sineması'nın seçkin yapıtlarını işaretliyorum ve yalnızca onları izlemeye zaman ayırıyorum. Hatta bu yılkilerden iki tanesini Megami Sama's Blog'da yazdım bile: Aruitemo Aruitemo; Saikaku Ichidai Onna.

Japon Sineması haricinde, eğer programda varsa, Güney Kore, Tayland, Çin, Taiwan Sinemaları'ndan örnekler ilgimi çekiyor. Bir de belgeseller.

Bu yıl, Theo Angelopoulos'un 2004 yılında ilk filmini [Trilogia I: To Livadi Pou Dakryzei] çektiği üçlemesinin, ikinci filmi I Skoni Tou Chronou'yu da izlemeye heveslendim. Film, festival programından kaldırıldı! The Last Temptation of Christ'ın İsa'sı; Platoon'un Çavuş Elias K. Grodin'i; The Boondock Saints'in gerekirse travesti gibi gezen, gay FBI ajanı Paul Smecker'i Willem Dafoe'yu bu filmde de başrolde izleyecektim, olmadı.

Yine izlemek istediğim halde; günleri ve saatleri, günlük yaşantıma uymadığı için bilet alamadığım: Los Bastardos, Perro Come Perro ve Control Alt Delete, bu sene kaçırdıklarımdan.

Belgesele gelince; geleneksel Latin Amerika halk müziği ile rock formunu birleştiren "nueva cansion" akımının, neredeyse 40 yıldır en büyük temsilcisi sayılan ve müziğini yapmaya 1973 - 1988 yılları arasında Şili dışında sürgünde de olsa devam eden; 18 Eylül 1988 sabahı vatanlarına kavuşan Inti Illimani'yi anlatan 79 dakikalık olağanüstü bir çalışma.

Neredeyse tamamını gözyaşlarıma hâkim olamayarak izlediğim belgesel, yalnızca grubun değil; Şili halkının Pinochet zulmünü yenişinin öyküsü gibi. "El pueblo unido jamás será vencido" (**) sözünü ruhuna ve genlerine işlemiş bir milleti kim/nasıl yenebilir ki?!

Inti Illimani'nin yukarıda podcast olarak yer verdiğim, İspanyolca "kelebek" anlamına gelen parçası "La Mariposa"yı; 7 Nisan'da doğum gününü kutlayan, has kan kardeşlerimden biri olan Loststone'un gecikmiş bir doğum günü armağanı niyetine kabul etmesini rica ediyorum.

Sabah belgesel, akşam eğlence... Akışa bırakmanın gerekliliği ve güzelliğinden sıkça bahsediyorum ya; bu akşam da, Ters Ninja'nın Landlord'uyla Soundtrack Gecesi yapacağız. Kendisine bu akşam için ufak birkaç sürprizim de olacak.

Fotoğraf: The Glory of Christ - Stephen B Whatley

Sonrasında, birkaç günlüğüne bloğumla pek ilgilenmeyeceğim. Çünkü, zaten bir süredir devam eden perhizim Cuma günü The Good Friday'e bağlanacak ve Pazar günü de Diriliş Bayramı'nı kutlayacağız. Daha önce bu konularda yazılarım olduğu için, tekrar bahsetmeyi istemiyorum. Herkese güzel bir hafta sonu dilerim, esenlik sizinle olsun!

(*) "Inti Illimani, Bulutların Şarkı Söylediği Yerde"
(**) "Örgütlü bir halkı hiçbir kuvvet yenemez"

Kızılderili Adım

2009-04-06T22:38:00.001+03:00

Pandoracığım, beni uzun zaman önce mimlemişti ve büyük ihtimalle unuttuğumu ya da atladığımı sanıyor, ama unutmadım!

1) Kendinize en uyan Kızılderili adı ne olabilir?

2) Sizinle özdeşleşen, size en yakın hayvan hangisidir? Neden bunu seçtiniz?

Mim sorularını hemen yanıtlayayım:

1. Kendime yakıştırdığım Kızılderili ismi "Ay ışığında kurtlarla koşan". Bu ismi seçme nedenim, hem agresif yapıma uyması, hem yabanî yönümü vurgulaması ve hem de asıl adımla bağlantılı olması. Tabii bu adı almamda, Clarissa Pinkola Estés'in, vakt-i zamanında okuyup etkisinden uzun süre çıkamadığım kitabı Women Who Run With the Wolves: Myths and Stories of the Wild Woman Archetype'ın [Kurtlarla Koşan Kadınlar: Vahşi Kadın Arketipine Dair Mit ve Öyküler] da etkisi büyük.

2. Her ne kadar iyi bir kedisever de olsam, özümde köpek ruhu taşıyorum. Bunu uydurmuyorum; bugün hâlâ Çin, Japonya, Taiwan, Tayland, Güney Kore gibi ülkelerde kullanılan Çin Takvimi de aynısını söylüyor. Bu nedenle, eğer bir hayvan olsaydım köpek olmayı isterdim.

Şimdi adını yazacaklarım kaleye mum diksin, pardon, mim yazsın: Arzu Pınar; Shinobi-chan; Fatoş Beyrut; Esther ve Pretty in Pink -> Mimlendiniz!

Zamanı

2009-04-05T12:46:00.001+03:00

Şimdi; Onitsuka Tiger'ları ayağa geçirip, güneşli sabahlarda uzun yürüşler yapmanın...

Ahbaplarla rahatça sohbet edebilinecek güzel mekânlarda kahve molaları vermenin...

28. Uluslararası İstanbul Film Festivali'nden seçilmiş filmleri izlemenin...

Bazı geceler kendini akışa bırakıp, ân'ın tadını çıkarmanın...

Tam zamanı!

İyi ki Geldin Canım Kız

2009-04-04T02:08:00.013+03:00

Var olduğunu ilk öğrendiğim gün, annemin doğum günüydü, sene 2001. Kız kardeşim eşiyle birlikte gelmişti kutlamaya. Anneme hediye olarak bir zarf uzattılar. Anneye hediye çeki armağan edecek tipler olmadıklarından, bir an heyecanla nefesimi tutup, "Olabilir mi acaba?" dedim içimden. Birkaç dakika sonra, tahminimde yanılmadığım ortaya çıktı. Sevinç ve heyecanla hem ağlıyor hem de gülüyorduk.

Cinsiyetini öğrenebilmemiz için birkaç ay beklememiz gerekti. Ama teyzen olarak dua ediyordum kız olman için. Tıpkı senin varlığını öğrendiğim günden tam 25 yıl öncesinde, annenin varlığını öğrendiğim zaman yaptığım gibi. "Lütfen kız kardeşim olsun Yüce Rabbim!" diye dua etmiştim o zaman da.

Doğduğunda alnındaki doğum lekesi, annenin canı çilek çektiğinden midir bilmem, çileğe benziyordu. Sonrasında, izlediğimiz bir animeden [Yume no Hoshi no Button Nose] esinlenerek, "Çilek Ülkesi'nin kraliçesi Düğme Burun" diye seslendim sana uzun zaman.

Ne kadar hızlı geçiyor yıllar. Bak, bugün 7 yıl oluyor sen hayatıma gireli. Çocukluğumdan kalmış bir tekerlemedeki gibi "nar tanesi, nur tanesi, teyzesinin bir tanesi". Akıllı akıllı bakan gözlerini sakladığı gözlükleriyle ailemizin "Harriette Potter"ı. Çok bıkkın ve yorgun olduğum anlarda bile, bildiğim yolda ilerlemeye devam etmek için bana bir "neden" veren senin varlığındır, başka hiçbir şey değil.

Birlikte izlemeyi pek sevdiğimiz Sen to Chihiro no Kamikakushi'nin şarkısını hediye ediyorum sana buradan.

Adını annen koydu; Rabbim de ömrünü sağlıklı, huzurlu ve mutlu eylesin!

İstanbul'dan Enki Bilal Geçti...

2009-04-01T01:04:00.005+03:00

28 Mart 2009 Cumartesi, benim için hayatımdaki unutulmaz an'lara bir yenisini eklediğim özel bir gündü. Enki Bilal, buradaydı... Enki Bilal İstanbul'da adlı sergisinin açılış söyleşisi için Yapı Kredi Sermet Çifter Salonu'nu doldurmuş biz hayranlarının karşısında.

Burada size söyleşiden bahsedecek değilim. Merak edenler, Çizgi Roman Okurları Platformu'nun bloğundan okuyabilirler: Enki Bilal Sergisi ve Söyleşisinin Tam Metni

Yalnızca şunu söylemek istiyorum: Bu dünyadan göçmeden; akıllı, zeki, duyarlı, yaratıcı, farkındalık eşiği ve bilinci yüksek, yapmacıksız, alçakgönüllü, gerçek bir sanatçı ve aydın'ın söyleşisine şahit olduğum için kendimi çok şanslı sayıyorum.

Bir de, posterimi imzalatırken, adımı söylemek için kendisine doğru eğildiğimde sorduğum "Kako si?" sorusuna, gözlerinin içi gülerek verdiği "Dobro!" yanıtı; herhalde hayatım boyunca sorduğum sorulara aldığım ve sevdiğim yanıtlar arasında ilk beşe girer.

Olduğundan en az on (sayıyla 10) yaş genç gösteren, "suyun ötesi"nin yetiştirdiği hârika çocuklardan biri olan Enki Bilal'e bizleri yeni yapıtlarıyla sevindireceği sağlıklı ve huzurlu bir ömür diliyor; darısı Neil Gaiman'ı burada görmek isteyenlerin başına diyorum.

Bu vesileyle; cep telefonumun şarjının hıyânetine uğradığım, fotoğraf ya da video görüntüsü alamayacağım diye ağlamaklı olduğum bir anda imdâdıma yetişen, Kadıköy Kız Lisesi'nden dönem arkadaşım Emel Acar Danışman ve eşi Murat Danışman'a sonsuz teşekkürlerimi sunarım.

Seçim Ertesi Güzelleri

2009-03-30T22:30:00.015+03:00

Pollyanna olduk; küçük, kişisel ve/veya bölgesel zaferlerimiz için zil takıp oynuyoruz. Sonunda bu hâle geldik, evet... Getirenler utansın, ne diyeyim! Ama tıpkı ritmini asla bozmayan Kadıköy gibi, biz de ağzımızın tadını bozmuyoruz, kifâyetsiz muhteris yöneticiler uğruna. O koltuklar, koltuk ne ki, insanlar bâki değil. Mezarlıkların girişlerine yazdırdıkları: "Her canlı ölümü tadacaktır" âyetini [edit: ilk yazdığım gibi söz değil, âyetmiş, düzeltme için mermaid'e teşekkür ederim] de anımsatmak isterim buradan, o koltuklarına yapışanlara. Tak diye gidiverirler bir gün, helikopterleri düşer de...

Her neyse, biz tatlı yiyelim tatlı konuşalım, bir yandan da güzellerimize bakalım. Efendim, geçen haftanın güzelleri Roma Katolik Kilisesi mensubu olduklarından pek muhafazakâr pozlar vermişlerdi. Bu haftakiler, seçimlerde yükselen sosyal demokrat oylardan mıdır nedir, açılıp saçılıp coşmuşlar! :-p

İstanbul'da AKP'nin kazanamadığı her ilçe için bir güzel seçtim. Buyrunuz, bakınız, gözünüz gönlünüz açılsın! ;o)

Adalar Güzeli:

Ataşehir Güzeli:

Bakırköy Güzeli:

Beşiktaş Güzeli:

Büyükçekmece Güzeli:

Çatalca Güzeli:

Kadıköy Güzeli:

Kartal Güzeli:

Maltepe Güzeli:

Sarıyer Güzeli:

Silivri Güzeli:

Şişli Güzeli:

Ve son olarak, bir "Güzeller Takımı", rakiplerini silindir gibi ezip geçen cânım İzmir'e armağan olsun:

Etkinliklere Ayrılmış Bir Ay: Nisan

2009-03-27T16:18:00.001+02:00

Seçimleri filan yazdım ya bir önceki yazımda, hikâye aslında hepsi benim için. O kadar farklı bir gündemim var ki, memleketin tamamı yansa lir çalarım karşısına geçip. Bu nedenle özüme dönüp, ajandamdan bahsetmek istiyorum.

İlk olarak, aşağıda yayımladığım podcast'i dikkatlice dinlemenizi istiyorum. Tito & Tarantula'nın bu parçası, bir filmin soundtrack albümünde de yer almıştı; hatta grup bizzat çalıyordu filmin bir sahnesinde. Bu filmin adını & yönetmenini doğru olarak bilecek ve yorum olarak bu yazıya yollayacak ilk kişiye; Chan-wook Park'ın "intikam üçlemesi"nin, bana göre en güzel filmi olan Sympathy For Lady Vengeance'ın DVD'sini ve soundtrack albümünü hediye edeceğim.

Tito & Tarantula, 1997 yılı albümleri Tarantism'den After Dark'ı seslendiriyor

Ajandamdaki etkinlikler, aslında Nisan'da değil yarından itibaren başlıyor. "Enki Bilal İstanbul'da" sergisiyle açılışı yapıyorum. Yarın önemli bir etkinlik daha var: 18. İstanbul Japonca Konuşma Yarışması. Ama bu yarışma her yıl tekrarlandığından ve önceki yıllarda da izleyici olarak katılmış olduğumdan; üstelik Enki Bilal kendi sergisini açmaya her zaman gelmediğinden, tercihimi pek sevgili çizerden yana kullanıyorum.

Mâlumunuz 28. Uluslararası İstanbul Film Festivali, bu yıl 4 - 19 Nisan tarihleri arasında gerçekleştirilecek. Son 10 yıldır hep yaptığım gibi, pek az film seçtim [tabii ki ağırlık, ödüllü Japon filmlerinde], başlama gongunun sesini duymayı bekliyorum. Bu vesileyle, film seçimimde değerli görüşlerinden yararlandığım Ezgi ve Tuğba hanımefendilere; beni bilet kuyruklarında sürünmekten kurtarmanın ötesinde, biletleri ayağıma getirten ve üstüne üstlük hediye eden, can kardeşim Orkide Çeçen Akçal'a en içten teşekkürlerimi sunuyorum.

Okumanın, öğrenmenin, keşfetmenin sonu yok! Bu bloğun okurları, yazarının, True Crime ve Crime Fiction janrında yazılmış eserleri, su içercesine okuduğunu iyi bilirler. Bu defa elime geçen roman serisi, çevirisi Aydın Ant tarafından yapılıp İnkılâp Kitabevi'nce yayımlanmış, İsveçli polis dedektifi Martin Beck'in maceraları. İsveçli karı-koca yazarlar Maj Sjöwall ve Per Wahlöö'nün on romanlık serisinin altı tanesi elimin altında. Yıllardır müptelâsı olduğum Norveçli yazar Ingvar Ambjørnsen'in ardından, İskandinavya'dan gelen bu serin ve keskin esintiyi yaratan çifte de hayran olmamak imkânsız gibi bir şey.

Film Festivali başladı diye DVD koleksiyonumu ihmâl etmiyorum tabii. Sean Penn'e "En İyi Erkek Oyuncu" dalında ikinci Oscar'ını kazandıran Milk; biri Norveç'ten, biri İsveç'ten ve biri Hollywood'dan, üç farklı vampir filmi: Låt den rätte komma in, Vampyrer ve Twilight; Guy Ritchie'nin son bombası Rock'n'Rolla; yüreklerimizi titretmeyi çok iyi bilen Kar-wai Wong'un Dung Che Sai Duk'u koleksiyonuma eklenenlerden sadece birkaçı.

O değil de, senden istediğim birkaç film daha vardı Kızılca, ne oldu onlara? ;o)

Yerel Seçimlere Üç Gün Kala: Çatışan Değerlerimiz

2009-03-26T00:26:00.015+02:00

29 Mart 2009 Yerel Seçimleri'ne üç gün kaldı. Sizler ne yapacaksınız bilemem ama neredeyse 100 yıldır Kadıköylü olan bir ailenin mensubu olarak, ritmimizi bozmadığımızı ve bozmayacağımızı söylüyorum: Kadıköylülerin Selamı Var!

Yeri gelmişken, Prof.Dr. Özcan Köknel'in Çatışan Değerlerimiz kitabından yapılmış bir alıntıya yer vermek istiyorum:

Soru: "Erkek kedi, bir ağaca çıkmış ve inmek bilmiyor. Kediyi o ağaçtan indirmek için ne yaparsınız?"

Seçenekler:

1. Ağaca tırmanırsınız.

2. Merdiven dayayıp tırmanırsınız.

3. "Gel pisi pisi" diye seslenirsiniz.

4. Dişi bir kedi getirirsiniz.

5. İtfaiyeyi çağırırsınız.

Değerlendirme:

1. Ağaca tırmandıysanız; cesur ve girişkensiniz. İyi bir "satış temsilcisi" olursunuz.

2. Ağaca merdiven dayadıysanız; hedefe hangi yöntemle ulaşacağınızı planlayabiliyorsunuz. İyi bir "halkla ilişkiler müdürü" olursunuz.

3. "Gel pisi pisi" diye seslendiyseniz, saflık derecesinde iyimsersiniz. Ne yaparsanız yapın, sakın kendi işinizi kurmayın.

4. Dişi bir kedi getirdiyseniz; kendi işinizi kurup çok başarılı ve ünlü olabilirsiniz.

5. İtfaiye gibi kurtarıcı görevlileri aradıysanız; sorumluluğu başkalarına atmayı beceren, iyi bir "üst düzey yönetici" olursunuz.

Bu alıntıya, şöyle eklemeler yapılmış:

6. Ağacı kesersiniz, böylece başka kedilerin çıkmasını da engellemiş olursunuz. Sizden mükemmel bir "kamu yöneticisi" olur.

7. "Bana ne" deyip yolunuza devam edersiniz. Sizden çok iyi bir "Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı" olur.

8. Kendiniz dişi kedi kılığına girip ağacın altında cilve yaparsınız. Magazin medyası peşinizi bırakmaz, "şöhret" olursunuz.

9. Kediyi silahla vurursunuz ve ağaçtan düşer. Amaç kediyi ağaçtan indirmek değil miydi? Sizden çok iyi bir "paşa" olur "netekim!"

10. Yüksekçe bir yere çıkıp çevrede biriken topluluğa kedileri ne kadar sevdiğinizi anlatırsınız. Sizden çok iyi "CHP genel başkanı" olur.

11. Kediye bağırıp çağırıp, hakaret ve tehdit ederek indirmeye kalkarsanız; sizden çok iyi "AKP genel başkanı" olur.

Kedi Fotoğrafları: fofurasfelinas

Mânâ Prensesliğine Soyunmanın Hiç Alemi Yok

2009-03-22T21:52:00.004+02:00

Bundan 13 gün önce NaKHaRcığımla birlikte Rum Ortodoks inancının kutsal saydığı mekânlardan birine gittik. Bilen biliyor, Ayia Katherina Ayazması'na. Orada elimizi yüzümüzü yıkayıp, dua edip, adakta bulunduk. Daha önce de kimi dua ve isteklerde bulunmuş, yanıtını ise hemen akabinde almıştım. [Bu bağlamda Azize'nin, hemcinslerine, yanıtları çok daha net ve çabuk verdiğini de söylemeden geçmeyeyim.]

Bu defa Azize'den ricam, -artık gerçekleştiğine göre rahatça söyleyebilirim-, "birisinin gerçek yüzünü bana göstermesi"ydi. Geçen zaman zarfında, Azize, farklı yollarla bana işaret etti. Ondan rica etmemin ertesi gününden başlayarak. Anlamadım, anlamazdan gelmeye çalıştım, anlamak istemedim... Hayır, anlayamayacak kadar âciz ya da muhtaç olduğumdan değil. Olan bitene bir mânâ veremediğimden, bir anlam/neden arayıp da bulamadığımdan.

Tâ ki, bu akşamüstüne kadar. Bu akşamüstü karşıma çıkardı, hem de hiç beklemediğim bir anda. Ve âdeta "Hâlâ mı anlamamakta ısrarlısın? Al gözünle gör, o halde!" dedi bana.

Eskiden blogger profile'ımda, beni tanımlayan sıfatlar olarak "geri zekâlı ve terbiyesiz" yazardı. Yine eski bir yazıma yorum bırakan sevgili aynasilgisi, "bu arada profil yazındaki gerizekalı kelimesini çıkartıp ve yerine daha anlamlı bir tanımlama koyarsın belki bir gün" demişti de; ben de gaza gelip, kendimi akıllı sınıfına koyup, değiştirmiştim profil yazısını.

Gördün mü aynasilgisi, sonradan sokma akılla ancak bu kadar oluyormuş, buraya kadar. Bir anlam aramaya çalışmak bile, zekâ geriliğinin işareti değil mi sorarım sana?

İnsan olmayandan, insanî bir davranış veya tavır beklemek kadar gerzekçe kaç tane şey sayabilirsiniz bana?

Ah, Esat hocam, ne kadar uyardın bu hayat öğrencini ama bak mezarın daha yerine oturmadan unuttu bu gerzek söylediklerini. Cehenneme giden yolun iyi niyet taşlarıyla döşeli olduğunu. Hak etmeyen hiç kimseye, gereğinden fazla ilgi gösterilmemesi gerektiğini.

Perihan Mağden'in kimi eski yazılarını çok severim. Onlardan birinden yaptığım bir alıntıyla bitiriyorum söyleyeceklerimi;

"Asla; ama asla 'mânâ prensesliği'ne soyunmayın. Öküzün altında buzağı, konuşmalarda mânâ aramayın. Buna kendinizi eğitirseniz, ki eğitmek ağır bir kelime, niyeti bozarsanız (evet, niyet anahtar kelime) var olan mânâ çılgınlığından sıyırtmanız mümkündür. Mânâ peşinde saçı başı ağartmanın zırnık âlemi yok. Zirâ 'mânâ' yok. Hiçbir şeyde."

Bu konuda sonsuza dek susabilirim... Sustum!

N.B. Yazıyı yorumlara kapatmak istemedim. Bu dipnotu da verip vermemekte kararsız kaldım ama çeşmeye testiyle giden oğluna, daha evden çıkarken bir tokat aşkeden Hoca Nasreddin misâli eklemeden geçemeyeceğim: "Aaaaa, ne oldu ki şimdi canım?" türü, özele girmeye meraklı hiçbir yoruma yanıt vermeyeceğimi bilmenizi istedim.

Enki Bilal, İstanbul'a Geliyor

2009-03-20T11:44:00.002+02:00

Pek çok insanın, adını ilk defa, yönettiği Immortel, Ad Vitam adlı filmle duyduğu Fransız çizer, senarist, illüstratör, yönetmen Enki Bilal; 28 Mart 2009 Cumartesi günü, saat 14:00'de, Yapı Kredi Sermet Çifter Salonu'nda hayranları ile buluşacak.

Sergisi 28 Mart - 2 Mayıs 2009 tarihleri arasında, Yapı Kredi Sermet Çifter Salonu'nda sürecek sanatçı [Enes Bilaloviç], 1951'de Belgrad'da doğdu. Bosnalı bir Müslüman olan babası, terziliğini yaptığı Tito ile birlikte Nazilere karşı savaşır. Çek asıllı bir Katolik olan annesi, çocukluk yıllarında Enes'i "Enki" diye çağırmaya başlar. Enki Bilal, savaştan yeni çıkmış ve hâlâ II. Dünya Savaşı'nın izlerini taşıyan bu şehirde, birbirinden farklı birçok etnisiteye ve dine mensup insanlarla beraber büyür.

Savaş sonrası, babası Paris'e çalışmaya gider. Zorlu bir tren yolculuğundan sonra annesi ve kız kardeşiyle birlikte Enki de babasıyla Paris'te buluşur. Aslında Paris, Amerika Birleşik Devletleri'ne göç için ilk duraktır; ancak, -Tanrıya şükürler olsun ki- aile Fransa'da kalmayı tercih eder.

Fransızcayı çabucak öğrenen Enki'nin arkadaşlarından biri onu Tenten ve Spirou'yla tanıştırır. Böylece, Enki Bilal'in çizerlik macerası başlamış olur.

Çizgi romanı yeniden zirveye çıkaran, eserleri dünya çapında bir üne sahip olan sanatçının sergisinde; orijinal eserlerin yanı sıra Murat Cem Şerbetci Koleksiyonu'na ait imzalı-sayılı serigraf ve litograf baskılar, afişler, heykel ve saat tasarımları, posta pulları ve kartpostallar gibi eserler yer alacak. Bu eserler arasında çok nadir bulunan Horus heykelciği ve Hyperion saati de bulunuyor.

Neredeyse 80'li yılların ortasından beri takip ettiğim sanatçının, "Enki Bilal İstanbul'da" adlı sergisi, yalnızca benim gibi ağır hayranlarının değil; çizgi romanı, karikatürü, animeyi, mangayı; kısacası, büyülü dünyalara dalmayı ve derinlik sarhoşluğunu seven herkesin mutlaka gitmesi, görmesi gereken bir etkinlik.

Çantamın İçinde Ne Yok Ki?

2009-03-19T13:12:00.001+02:00

Hadsizin Başkanı ranini'yi, ranini de beni mimlemiş ve soruyor: "Çantanın içinde neler var?"

Yukarıdaki fotoğrafı cep telefonumla çektim. Herhangi bir marka görünmesin diye de, oldukça dikkatli davranmaya çalıştım. İşbu nedenle çantanın içindekilerinin çoğu görüntülenemedi ama sayıp dökebilirim.

* Not defterim, ince ve zarif dolmakalemim, Japonya'dan gelme kurşunkalemim ve silgim

* Parfümümüm & deodorantım [aynı ürünün türevleri]

* Cüzdanım & bozuk para çantam

* Hâlihazırda bitirmiş olsam da, elimin altında olmasından dönemsel olarak hoşlandığım kitap

* Özel kılıfıyla birlikte, Kamboçya'dan hediye gelmiş hashi'm

* Anahtarlıklarım

* Her an seyahate çıkacakmışım gibi çantamdan hiç çıkarmadığım: diş fırçam; diş macunum; saç fırçam; duş bonem; ağrı kesicisinden kas gevşeticisine, her sabah gözümü açar açmaz almam gereken sentetik tiroid hormonundan non-sedatif antihistaminiğine kadar çeşitli ilaçlar; günlük ped ve tampon; kağıt mendil ve ıslak mendil paketleri

* İki ayrı hattım için iki cep telefonu

* İçinde bulunulan haftanın Uykusuz ve Penguen dergileri; Japon Başkonsolosluğu'nun yayını olan Nipponia; Cafe Bunka'nın tanıtım broşürü

* Lady Vengeance'ın göz makyajını yapabilmem için gerekli olan rengin olduğu Kryolan far [marka belirtmemin nedeni, almak isteyen olabilir düşüncesinden], eyeliner, rimel, 2 adet ruj

* 2 paket sigara ve en az 2 çakmak: Pall Mall [red box] ve Virginia Slims; sigara içilmeyen ortama girersem korkusuyla en keskininden bir paket yeşil naneli sakız

Eveeeet, sıra geldi mimlemeye: Aydan; Pandora; Sena ve Zoitsa -> Mimlendiniz!

Haftanın Güzelleri

2009-03-16T09:48:00.000+02:00

ya da Bir Dini Bilinçli Olarak Seçme Nedenleri

Gaykedi'nin her Pazartesi yayımladığı "Haftanın Güzeli" konseptli yazıları mâlumunuz. Bu hafta coşarak, yayımladığı 12'si bir arada [Son Akşam Yemeği'ne mi gönderme yapıyorsun kardeşim, nedir? :-p] Haftanın Güzelleri arasından bir güzel seçmemizi istemiş. Yorumumu yolladım, o ayrı da... Dedim ki, gaykedi yapar da ben yapamaz mıyım? Buyrun bakın bakalım, bendeki "Haftanın Güzelleri"nin arasından hangisini beğeneceksiniz? Benim ilk tercihim tabii ki, 8 numara. Ardından, 5 numara ve Altar Boy [6 numara] da iyi gidermiş. Söyleyin bakalım sizin favoriniz hangisi?

Bu yazı için bana poz vermekten çekinmeyen, Vatikan'daki Roma Katolik Kilisesi rahiplerine bir defa daha buradan teşekkür ediyor; beni "misyonerlik" yapmakla itham eden ve en hafif tabirle "gerzek" diyebileceğim blogger'lara da "kapak olsun" diyorum! ;o)

Khalil Gibran'dan... (*)

2009-03-13T09:44:00.000+02:00

. . .

Dostum, ben göründüğüm gibi değilim. Görüntü, kuşandığım bir giysidir ancak beni senin kuşkularından ve seni benim ihmallerimden koruyacak dikkatle dokunmuş bir giysi.

İçimdeki ‘ben’, dostum, sessizlik konağında oturur ve sonsuza kadar orada kalacak, anlaşılmadan, yaklaşılmadan.

Ne söylediklerime inanmanı, ne de yaptıklarıma güvenmeni isterim –çünkü sözlerim senin düşüncelerinden ve yaptıklarım gerçekleşmiş umutlarından başka bir şey değil.

Sen, “rüzgar doğuya doğru esecek,” dediğinde, ben “evet, doğuya doğru esecek,” diyeceğim; çünkü aklımın rüzgarda değil de denizde olduğunu bilmeni istemem.

Denize dair düşüncelerimi ne anlayabilirsin, ne de anlamanı isterim.

Seninle gün olan, dostum, benimle gecedir: Tepelerin üstünde dans eden öğle vakti ve vadileri aşan mor gölge hakkında konuştuğum zaman bile. Çünkü sen ne benim karanlığımın şarkılarını işitebilirsin, ne de yıldızlara karşı çırptığım kanatlarımı görebilirsin –ve ben de senin işitmeni ya da görmeni hiç istemem. Geceyle yalnız olmak isterim.

Sen kendi cennetine çıkarken ben kendi cehennemime düşerim –sen köprüsün uçurumun karşısından bana; “eşim, yoldaşım,“ diye seslendiğin zaman da sana karşıdan, “yoldaşım, eşim,” diye seslenirim –çünkü cehennemimi görmeni istemem. Alev senin görünümünü yakmak ve duman burun deliklerini doldurmak ister. Ve ben cehennemimi senin oraya gelmeni istemeyecek kadar çok severim. Cehennemde tek başıma kalmak isterim.

Sen gerçek’i, güzellik’i ve doğruluk’u seversin ve ben senin hatırın için bunları sevmenin iyi ve uygun olduğunu söylerim. Fakat içimden senin sevgine gülüp geçerim. Yine de gülüşümü görmeni istemem. Tek başıma gülmek isterim.

Dostum, sen iyisin, dikkatlisin, akıllısın; hatta sen mükemmelsin –ve ben de seninle akıllıca ve dikkatli konuşurum. Ve ben yine de deliyim. Fakat deliliğimi gizlerim. Tek başıma deli olmak isterim.

Dostum, sen benim dostum değilsin, fakat bunu sana nasıl anlatabilirim? Benim yolum senin yolun değil, yine de birlikte, el ele yürüyoruz.

. . .

Fotoğraflar: cmiper

(*) Zor bir zamanımda, bana Khalil Gibran'dan bu satırları anımsatan talentless jerk'e teşekkürlerimle!

Hayat Öğretmenimi Kaybettim

2009-03-11T09:32:00.002+02:00

Dün öğleden sonra; eski doktorum, hayat öğretmenim, yaşam üstadım Prof. Dr. Esat Oğuz Göktepe'yi bir kalp krizi sonucu kaybettiğimizi öğrendim. Acım çok büyük. Aralarında benim de olduğum, tanıdığım/tanımadığım o kadar çok insana yardımı olmuştur ki... Bir Sosyopatın bir Şizofrenden çok daha tehlikeli olduğunu, Borderline Kişilik Bozukluğu olanlarla Bipolar rahatsızlığından muzdarip insanların karıştırılmaması gerektiğini ve daha pek çok şeyi... hep O'ndan öğrendim.

Hepsinden ve her şeyden önemlisi; kendimi olduğum gibi kabul edip kendimle barışmamı, hayatı sevmemi sağlayan insandı. Şimdi, o dönemde terapime katılmalarına izin verdiğim intern'lerle nasıl dalga geçtiğimizi anımsadıkça ağlıyorum.

Dust In The Wind- Kansas

Yukarıdaki fotoğrafımız, 1997 yılından kalma olmalı. Benim derdim hallolmuştu ama tanıdıklarımı ve O'nun yardımına ihtiyacı olduğunu düşündüklerimi, O'na götürmeye devam ettim. Üstad, hiç hoşlanmazdı böyle fotoğraf filan çekilmesinden. Ama hatırımı kırmamıştı. Böylelikle, O'ndan bir anı kaldı bende.

Solgun sepyaya basılmış bu fotoğrafımıza bakarken, hayatı bana öğreten bu harika insanı [daha önce de yayımlamış olduğum bir podcast'le] Kansas'ın Dust In The Wind adlı parçasıyla uğurluyorum.

Hepimiz rüzgarda savrulan toz zerrecikleriyiz Esat hocam ve umarım bir gün, tekrar bir araya geleceğiz.

Veda Etmenin Gücü

2009-03-10T08:28:00.004+02:00

Eskiden acıtırdı bu tip şeyler. Ama zamanla katılaşıyor ve -eğer buna güçlenmek denilebilirse- güçleniyor insan. En fazla birkaç damla gözyaşı, sonra geçip gidiyor yaz yağmuru gibi. Hatta çekip gitmeye bahane arıyor, gitmeyi arzuluyor ve özlüyor. Gitmeye can atıyor; şarkıda dendiği gibi: I yearn to say good-bye.

Daha fazla söze gerek kalmıyor.

Fotoğraf: images of joy / Busy at times

Your heart is not open so I must go
The spell has been broken, I loved you so
Freedom comes when you learn to let go
Creation comes when you learn to say no

You were my lesson I had to learn
I was your fortress you had to burn
Pain is a warning that something's wrong
I pray to God that it won't be long
Do ya wanna go higher?

There's nothing left to try
There's no place left to hide
There's no greater power
Than the power of good-bye

Your heart is not open so I must go
The spell has been broken, I loved you so
You were my lesson I had to learn
I was your fortress

There's nothing left to lose
There's no more heart to bruise
There's no greater power
Than the power of good-bye

Learn to say good-bye
I yearn to say good-bye

Madonna'nın sesinden dinlemek için: The Power of Good-bye

Fotoğraf: SEBABO

Bir Cadı Masalı: Bööö

2009-03-07T09:37:00.004+02:00

Kuzeyin Kötü Cadısı [Wicked Witch of The North] Seyyah'ın süpürgesine binip bizim diyarlara uçtuğunu biliyordum. Batının Kötü Cadısı [Wicked Witch of The West] Pandora ile Doğunun Kötü Cadısı [Wicked Witch of The East] Karôshi de geldi. Eh, bir de Tanrıça yakışırdı yanlarına, coven'ı oluşturmak için. Böylece buluştu büyük konsey.

Ritüeller tamamlandıktan sonra, kendimizi eğlenceye ve coşkuya verdik. Tanrıça, kalabalıklardan hoşlanmadığı [esasen insanlardan pek hoşlanmadığı] için, daha önce de alternatif bir buluşmaya imza atmıştı. Bu buluşma da, en az ilki kadar hoş ve neşeli geçti. Kahkahalarımız ormanı çınlattı, düşmanları ürkütüp kaçırdı, dostlar coşkuya ortak olmak için yanımıza koştu.

Sabahın ilk ışıkları yüzlerini aydınlatmaya başlamadan hemen önce; gümüş ışıklı Tanrıça, Olympos'a doğru süzülürken, cadılar da süpürgelerine bindiler. Herkes kendi yönüne doğru giderken, bu güzel buluşmayı en kısa sürede tekrarlayacaklarını biliyorlardı.

Merhaba Canım

2009-03-04T04:03:00.005+02:00

Ben az konuşan çok yorulan biriyim
Şarabı helvayla içmeyi severim
Hiç namaz kılmadım şimdiye kadar
Annemi ve Allahı da çok severim
Annem de Allahı çok sever
Biz bütün aile zaten biraz
Allahı ve kedileri çok severiz

Hayat trajik bir homoseksüeldir
Bence bütün homoseksüeller Adonis'tir biraz
Çünkü bütün sarhoşluklar biraz
Freud'un alkolsüz sayıklamalarıdır

Siz inanmayın bir gün değişir elbet
Güneşe ve penise tapan rüzgarın yönü
Çünkü ben okumuştum muydu neydi
Bir yerlerde Tanrılara kadın satıldığını
Ah canım Aristophanes

Barışı ve eşek arılarını hiç unutmuyorum
Ölümü de bir giz gibi içimde
Ölümü Tanrıya saklıyorum
Ve bir gün hiç anlamayacaksınız

Güneşe ve erkekliğe büyüyen vücudum
Düşüverecek ellerinizden ve
Bir gün elbette
Zeki Müren'i seveceksiniz
(Zeki Müren'i seviniz)

Arkadaş Zekâi Özger

Fotoğraflar: Uncle Phooey - Explore (set)

* gaykedi & NaKHaR'a ithafen *

Nasıl Olacak Bu İşler?

2009-02-28T01:34:00.000+02:00

Türk karikatürünün yeni yeteneklerinden Cihan Ceylan'ın çizgisini Kemik ve Fermuar dergilerinden beri ilgi ve beğeniyle takip ettiğimi söylemiştim.

Çalışmalarına Uykusuz'da devam eden karikatürist, birkaç haftadır köşesinde "Sevgili Kızlar - Nasıl Olucak?" adında, kadın-erkek ilişkilerine hoş dokundurmalar yapan bir kare çiziyor. Aşağıdaki örneklere bakınca, insan cidden sormadan edemiyor: Nasıl Olacak Bu İşler?

Cihan Ceylan'dan, Adem ve Lilith'den beri süregelen bu çekişme ve anlaşamama durumlarına dair karikatürlerine devam etmesini rica ediyor; yazıyı Erica Jong'un özlü bir sözüyle bitiriyorum:

"Erkekler ve kadınlar, kadınlar ve erkekler: bu iş yatar!"

Men and Other Reptiles - Contemporary Books, Inc. - 1993

Ya Google Sapıttı Ya Blogger, Emin Değilim

2009-02-24T18:52:00.001+02:00

Dün Cenovalı Ninja'dan gelen bir mesajla duruma uyandım. "Gaddesu-Sama, neden beni takip etmekten vazgeçtiniz?" diye sormuş. A aaaaaaaa, üstüme iyilik sağlık! Ne bırakması yahu? Takip etmeyi bırakacağım en son blog seninki sevgili Shinobi. Şunun şurasında kaç Japon ruhlu [yamato damashii] blogger'ız toplamda?

Reader'ımda kayıtlı; dashboard'ımda görünüyor; e bloğuna da girdim: "Bu bloğu izlemeyi durdur" mesajı da çıktı, yani takibim devam ediyor. O zaman ne bu?

Sonra dikkat ettim, birkaç gündür dashboard'ıma göre beni takip edenlerin sayısı azaldıkça azalıyor. Geçen gün 5 kişi birden eksilmişti, bugün 2 kişi daha. Zaten altı üstü kaç kişi tarafından takip ediliyorum ki? Pek az.

Mesele, takip eden kişi sayısı değil. Herkes herkesi sevmek, izlemek ve okumak mecburiyetinde değil. Ancak, bir günde 5 kişi birden sizi takip edenler listesinden yok olunca, "ulan ne yazdım ki, bu insanlar bozulup/kırılıp/alınıp okumaktan vazgeçtiler?" diye soruyor insan kendine.

Bu düşüncelerin üstüne Shinobi'nin mesajı da gelince, "yoksa Google ya da Blogger'ın sapıtması nedeniyle mi sayı azalmış görünüyor?" diye aklıma geldi. Sizinle paylaşayım, fikir sorayım dedim.

Bloğumun sağındaki kolonda [Blogroll] isimleri olan ve linklerini verdiğim tüm site ve blogları, olabildiğince eşzamanlı olarak izlemeye, okumaya devam ediyorum. Kullandığım tema oldukça eski [ve değiştirmeye de hiç niyetim yok], yani bir yazı yayımladığınızda bloğunuzun linki en üste çıkmıyor ama bu, reader'ıma düştüğü anda okumaya başladığım gerçeğini değiştirmiyor.

Belki de tüm kabahat bir türlü Beta ruhundan kurtulamayan [Google iyiydi de çevresi kötüydü! :-p] ve hâlâ Google Chrome'un Linux dağıtımlarında kullanılabilecek versiyonunu çıkarmayan Google'dadır.

Geisha No Ashi: Bir Geyşanın Ayakları

2009-02-23T03:24:00.011+02:00

Bir yandan 81. Akademi Ödülleri'ne bakarken, bir yandan da "tipik kadın bloğu" gibi bir yazı yazmayı deniyorum. Tanrı'ya şükürler olsun ki, bu yıl simültane çevirememe ve altyazı rezaleti olmadan güzel bir show izleme şansımız oluyor. Bu yılki sunucu Hugh "Wolverine" Jackman'ın açılıştaki performansı inanılmaz!

Burada gördüğünüz ayakkabı ve çizme modelleri, Japon geisha'larının ayakkabılarından esinlenerek moda dünyasına sunulmuş.

Megami Sama's Blog'da geisha'ların günlük yaşantılarına dair bir şeylere yer vermiştim.

Ancak hayatta "gerçek" ile "sunulan" arasında oldukça ciddi bir fark olduğunu, gözüyle görmeden anlayamıyor insanoğlu. Aşağıda fotoğraflarını göreceğiniz yaşlı geisha'nın ayaklarına dikkatlice bakmanızı istiyorum. En fazla bir sigara paketi büyüklüğünden olan bu ayakkabıları giymek uğruna çektiklerini ve ne hâle geldiğini görmenizi. Bakalım o zaman, geleneğe dayanan modanın ürünlerini tüketmek için hâlâ hevesli olabilecek misiniz?

N.B. Modadan, alışverişten, ayakkabılardan, çantalardan; genel anlamda "gereksizce abartılan" ve "kadınsı" olduğuna inanılan [kadınlığın anlamının yüklenmeye çalışıldığı] her şeyden tiksiniyorum. Yine "tipik kadın bloğu" gibi yazamadım sanırım!

Güzel Bir Cumartesi'den Kalanlar

2009-02-22T04:22:00.002+02:00

Dolu dolu geçti bu Cumartesi. Önce !f Istanbul 2009 kapsamında ve ilk defa Anadolu yakasında bir festival filmi izledim. Megami Sama's Blog'da da ayrıntılı olarak yazdım: Sukai Kurora [a.k.a. The Sky Crawlers].

Filmi CKM'nin en üst katındaki büyük ve güzel tiyatro salonunda gösterdiler. Filmden çıkınca, önce giriş katındaki Kibele Kitabevi'ne uğrayıp, Shoko Tendo'nun "Bir Gangsterin Kızının Anıları" alt başlığıyla kaleme aldığı, otobiyografik romanı Yakuza Moon'u [Yakuza Ayı] aldım.

Ardından, Hayal Kahvesi'ne girip, güzel bir Sezar Salatası söyledim. Siparişimi beklerken, bir yandan kitaba başlamıştım bile. Üstteki fotoğrafta görülen salatam gelince, kitabı bırakıp yemeye koyuldum.

Bir yandan da etrafımdaki insanlara göz ucuyla bakıyordum. Cumartesi günü olduğundan mıdır, yoksa havanın soğukluğundan mı bilemiyorum; bir sürü küçük çocuk ve anneleri etrafımdaydı ki -üzgünüm ama- bundan hiç mi hiç hoşlanmam. Koşturanlar, oyun oynayanlar, annelerinin yemek yedirmeye çalıştıkları... Tam bir curcuna. Bakıp bakıp, çocuk yapmaya hiç kalkışmadığım için kendimi bir defa daha tebrik ettim. Bir şey değil, "evlat katili" olurdum [işin midemi kaldıran simbiyotik yönüne hiç girmiyorum bile], bugün gördüklerimin yarısını yapmaya kalksaydı benimki. Çocuklara karşı, -evet, yine üzgünüm- hiç hoşgörülü ve sabırlı değilim. Benden uzak olsunlar!

Yemek sefâmı çevremdekilerin verdiği rahatsızlık nedeniyle fazla uzatmadan, bitişikteki D&R mağazasına geçtim ki ne göreyim!

Tiglon ve BirFilm el ele vermişler; sanki yazdıklarımı okumuşlar, söylediklerime kulak vermişler gibi "Takeshi Kitano Collection" adlı bir DVD serisi oluşturmuşlar. Hemen dükkandaki birkaç tanesini satın aldım, olmayanları da getirtip bana haber verecekler.

Zıplaya hoplaya eve döndüm. Şimdi kitabıma gömüleceğim. Herkese güzel bir Pazar günü diliyorum! :o)

Yıkılmaz Sandığım Bir Dev Çınar Daha Devrildi

2009-02-18T00:18:00.011+02:00

Gazanfer Özcan [27 Ocak 1931 - 17 Şubat 2009]

Akşam saatlerinde, vefatını öğrendiğimden beri zırlıyorum. Aslında sevmiyorum bunu, daha doğrusu kızıyorum kendime ağlayıp durduğum için. Hep söylerim, ölenin arkasından ağlamak, kalanların bencilliğindendir çoğunlukla. Ölen kişiyi bir daha göremeyeceklerini bilmenin ve buna üzülmenin dışa vurumudur feryatlar. Ama tutamıyorum işte kendimi...

Yeni nesillerin "Avrupa Yakası" dizisindeki Tahsin Sütçüoğlu karakteriyle, biraz daha tevellüdü eskilerin ise "Kuruntu Ailesi" dizisinden Hüsnü Kuruntu olarak tanıdıkları Gazanfer Özcan; rahmetli Feridun Karakaya [a.k.a. Cilali İbo] gibi, sinema ve televizyon dışında, çocuk denebilecek yaşta götürüldüğüm tiyatro oyunlarından tanıdığım bir isim. Eşiyle birlikte kurduğu, "Gazanfer Özcan & Gönül Ülkü Tiyatrosu"nda sergiledikleri oyunlarından çoğunu izleme şansım oldu.

Adile Naşit ve Ayşen Gruda'yla bir oyunda

Ah, o vodviller... Yalnızca Şehir Tiyatroları veya Devlet Tiyatrolarının değil, Özel Tiyatroların da altın yılları... Bir sürü harika oyuncuyu, canlı kanlı, iki adım ötemizde izleyebildiğimiz zamanlar: Adile Naşit, Selim Naşit (Özcan), Nisa Serezli, İsmet Ay, Suna Pekuysal, Savaş Dinçel... İlk anda aklıma gelen isimler.

Ne kadar çok giden var... Ben mi çok yaşlandım? "La nostalgie n'est plus ce qu'elle était" adını vermiş Simone Signoret, anılarını yazdığı kitabına. Ne doğru!

Her gidenle birlikte, daha iyi anlıyorum ki -üç otuzluk olmasam da- devir benim devrim değil artık. Biliyorum, bu tâziye yazısına hiç yakışmayacak ama Neyzen Tevfik, şu an hissettiğim üzüntüyü ve öfkeyi şu beyitinde tam olarak yansıtmış:

Bana yâr olmayan devr-i devrânın,
İzzet-i ikrâmını sikeyim.
Yansın ibneler alayı,
Su veren itfaiyenin hortumunu sikeyim.

Evet, yansın kavrulsun hepsi de: Ulusal kanalların hepsi birbirinin aynı, taklit, yapmacık, kalitesiz dizileri; bir boka benzemeyen Türk filmleri; "avam" sözcüğünün anlamını gösteren bayağı yarışma programları; kendini sanatçı sanan şarlatanlar... Ben de lir çalayım karşılarına geçip, büyük bir zevkle.

Başıma ağrılar giriyor. Gidip bir duble daha Chivas Regal doldurayım, üç buzlu. Ancak o paklar beni bu saatten sonra. Ne diyordum? Başımız sağolsun! >:~(