काचा-कवड्या

Shifted to http://kachakavadya.wordpress.com

2008-08-04T22:43:00.006+05:30

I have shifted my blog to a new location.

Please go to http://kachakavadya.wordpress.com/ for reading future posts of काचा-कवड्या.

My sincere thanks to you all!

-Nivedita

इथलं आणि तिथलं... किंवा कुठलंही

2008-08-03T18:50:00.002+05:30

बेबलॉश्की दुपारचा फळं खात बसला होता, त्याच्या आवडीचं सिताफळ आणि ज्याच्या विषयी त्याचं फार काही मत नव्हतं असं सफरचंद. चाळा म्हणून तो विचार करू लागला, "हे सफरचंद कुठून आलं असेल, आणि हे सिताफळ?" तो राहतो त्या जवळच्याच जिल्ह्यात मुबलक सिताफळं पिकतात हे त्याला ठाऊक होतं. दुसऱ्या देशांमधे सिताफळं मिळत असतील का? असा प्रश्न त्याला पडला आणि मिळत नसतील तर तिथल्या लोकांविषयी त्याला हळहळही वाटली. दुसऱ्याच क्षणी सफरचंद 'New Zealand' मधून आलंय याची त्याला खात्री पटली, कारण त्यावर तसं लेबलच चिकटवलेलं होतं. मग त्याला एक भन्नाट कल्पना सुचली, त्यानं सफरचंदाचं लेबल काढून अलगदपणे सिताफळावर लावलं.मग खूष होत त्यानं New Zealand चं सिताफळ मटकवायला सुरुवात केली आणि थोडसं काळ्या-हिरव्या मांजरालाही देऊ केलं. पण New Zealand च काय, कुठल्याच देशातलं सिताफळ मांजराला आवडत नसल्यामुळे बेबलॉश्कीकडे एक तिरस्कारपूर्ण कटाक्ष टाकून ते तिथून पसार झालं!

मांजर आणि प्रॉब्लेम सॉल्विंगची विचारी पद्धत

2008-07-09T21:23:00.005+05:30

काळं-हिरवं मांजर चिडचिडलं होतं. आख्खं घर पालथं घालून झालं तरी त्याला त्याचं झोपायचं खोकं सापडलं नव्हतं आणि त्यात भरीस भर म्हाणजे त्याला आता खूप झोपही यायला लागली होती. मांजराचा मुळातला प्लॅन तसा साधाच होता, नेहमीच्या ठिकाणी जाऊन खोक्यात ताणून देणे! पण आजचा दिवस वेगळा होता, खोकं नेहमीच्या जागी नव्हतंच. आधी मांजराचा विश्वास बसेना पण मग घटनेचं गांभीर्य ओळखून त्यानी आजु-बाजूची ठिकाणं धुंडाळायला सुरुवात केली. मग इतर खोल्या शोधल्या आणि शेवटी बागेतही जेव्हा खोकं सापडलं नाही तेव्हा मांजर हताश झालं, झोपही दाटून आल्यामुळे त्याच्या नकळतच त्याची पावलं नेहमीच्या ठिकाणी वळली. खोकं अर्थातच नव्हतं.
बेबलॉश्की मांजराची सगळी धावपळ पाहत होता. त्याला खरंतर कळतच नव्हतं की मांजराला काय हवंय ते, पण जेव्हा मांजर भटकून परत आलं तेव्हा बेबलॉश्कीला उमगलं की मांजराला झोप आली आहे. मग बेबलॉश्कीने मांजराला उचलून घेतलं, त्याला लाडाने कुरवाळलं, मांजराला हे attention खूप छान वाटलं पण त्याच वेळी एक नवाच विजेसारखा विचार त्याच्या मनात लखलखला "... कदाचित खोकं हरवण्याच्या मागे बेबलॉश्कीच असावा, पण बेबलॉश्कीला त्यातून काय साद्ध्य होणार आहे? पण बेबलॉश्कीच्या बऱ्याच गोष्टींना तसा अर्थ नसतोच बरेचदा, तसंच असावं हे..." मांजराचे विचार चालू असतानाच बेबलॉश्कीने त्याला छानपैकी जुन्या खोक्याच्या जागी ठेवलेल्या नवीन बास्केट मधल्या मऊ गादीवर झोपवलं..

गोल-गोल तरंग

2008-05-25T21:37:00.003+05:30

ती आर्ट गॅलरी एक मस्त गोल प्रकरण होती. तिच्या मध्यावर एक गोल जिना होता, त्या चार मजल्यांना जोडणारा. प्रत्येक मजल्यावर भारी भारी मजेच्या गोष्टी ठेवल्या होत्या... उदाहरणार्थ पहिल्या मजल्यावर एक प्रवाशाची ट्रंक होती आणि त्यात निळं निळं आभाळ भरलेलं होतं. दुसऱ्या मजल्यावर कोपऱ्यात खूप वाद्यं ठेवलेली होती. बटन दाबताच ती स्वत:च वाजत होती. मग काही बोर्डांवर जुन्या जाहिराती आणि कात्रणं होती तर काही क्लिष्ट गणिती प्रमेयं गंभीर डिझाईन्स बनवत होती.
अशा या अनेक मजले-मजलेभर पसरलेल्या गोष्टी कशासाठी होत्या किंवा त्यांचा काय उपयोग होता हे कळणं अवघडच होतं. त्यामुळेच बहुतेक गॅलरी तशी रिकामीच होती आणि सगळ्या गोष्टी शांततेच्या जड वेष्टनात गुंडाळल्यासारख्या होत्या.
अचानक तरंग उठावेत तशी टक-टक-टक-टक चार छोटी टाळकी गॅलरीत आली. विस्फारलेल्या नजरांनी त्यांनी आकाशाची पेटी वाकून वाकून पाहिली तर बुद्धीबळाच्या आठ भलत्या-भलत्याच आकाराच्या पटांवर ते खूपच खूष झाले. टीवी चे संच, विचित्र चित्रं, डब्या, खेळणी असं बघत बघत मंडळी चौथ्या मजल्यावर पोचली आणि तिथून तळमजल्याच्या मध्यावर ठेवलेल्या पियानोकडे बघायला लागली. वरून डोकावणारी चार टाळकी जणू त्या शांततेच्या fluid मधे उचंबळणारे तरंगच वाटत होती.

त्याच्या चौकटीतला लयदार प्रदेश

2008-04-12T00:11:00.002+05:30

बेबलॉश्कीच्या कपड्यांचा पसारा भलतीकडेच पसरला होता तर काळ्या-हिरव्या मांजराचं झोपण्याचं खोकं उलटीकडे पडलं होतं. खिडकीबाहेरच्या गुलमोहोराची पानं वाऱ्याने हलत होती आणि बेबलॉश्कीचं इकडून तिकडे आणि तिकडून इकडे असं अधुन-मधून चालंलं होतं.आरशातल्या चौकटीतून काळं-हिरवं मांजर या सगळ्या गोष्टी आणि हालचालींकडे पाहत बसलं होतं. का कोणास ठाऊक काही वेळानी त्याला चौकटीत एक विचित्र लय जाणवू लागली. पुस्तकांचे ढिगारे तलम सुळसुळीत हो ऊन खुर्चीच्या हातावर पडले आणि झोपण्याच्या खोक्याचं सरळ रेषांचं त्रिमितीय रूप तर फारच आकर्षक भासू लागलं. आणि बेबलॉश्की तर अजिबातच कंटाळवाणा वाटत नव्हता... त्याचं वावरणं झोक्यांच्या लयीत घडत असल्यासारखं वाटत होतं. अचानक बेबलॉश्की मोठा मोठा मोठा हो ऊ लागला आणि मांजराला वाटू लागलं तो आता चौकटीतून बाहेरच येणार आहे, तोच बेबलॉश्कीच्या हातात मांजराला स्वत:चं काळं-हिरवं रुपडं दिसू लागलं. मग मांजराला झोक्यांच्या लयीमुळे किंचित भोवळल्यासारखं झालं.

त्याच्या प्रतिभेचे धुमारे अर्थात बेबलॉश्की लिहायला बसतो तेव्हा..

2008-03-17T21:48:00.002+05:30

कित्येक दिवस खूप साहित्यिकांच्या खूप थोर कलाकृती वाचून झाल्यावर बेबलॉश्कीला वाटले आपणही काहीतरी लिहावे. त्याने एक नवी कोरी रेघारेघांची वही आणली आणि एका नव्या कोऱ्या काळ्या पेनाने लिहायचे ठरवले. पण आता काय लिहावे हा प्रश्न निर्माण झाला. मग डोक्यात जो पहिला विचार आला त्यावर त्याने लिहायला सुरुवात केली तर त्याला दोन ओळींतच लक्षात आलं की एका साहित्यिकाने त्यावर आठ खंड आधीच लिहून ठेवले आहेत. मग दुसऱ्या नंबरच्या विचारावरचा त्याला हायकू संग्रह आठवला. तिसऱ्या आणि चौथ्या विषयाचीही अशीच अनुक्रमे एका ब्लॉग आणि दिर्घांकामध्ये वासलात लागल्यावर बेबलॉश्कीला एकदम कोंडीत सापडल्यासारखं वाटू लागलं. त्यात त्याला वहीची पानंही उष्टी झाल्यासारखी वाटू लागली. तो मग भयंकर अस्वस्थ झाला आणि त्यानं पटकन वहीची लिहिलेली पानं फाडून टाकली.
वही spiral binding ची असल्यामुळे पुन्हा नवी कोरी दिसू लागली. त्या शुभ्र पानांकडे बघता बघताच बेबलॉश्कीच्या मनात विचार आला "या कोऱ्या पानासारखाच माझा हा प्रयत्न नवा कोरा आहे, कदाचित आधी कोणी कोणी महान लोकांनी सर्व विचारांवर लिहून ठेवलेलं असेलही, पण माझे विचार तर माझ्या आयुष्यावरचेच तर आहेत ना!! कदाचित माझं लेखन कोणाला खूप थोर वाटणारही नाही पण माझ्या आयुष्यावरचे माझे विचार तर फक्त मीच लिहू शकतो!!" बेबलॉश्कीला आता डोक्यातल्या सर्वच्या सर्व गोष्टी लिहून काढायची तीव्र निकड भासू लागली.
मग सुरुवातीच्या आखीव-रेखीव हस्ताक्षराचं अखर-वखर शब्दांत रुपांतर होईपर्यंत तो लिहितच राहिला.

ती गेली तेव्हा

2008-03-02T21:10:00.005+05:30

त्या एका सुरेख दिवशी, काळ्या हिरव्या मांजराला खूपच कंटाळा आला होता. काय कारण होतं कोणास ठाऊक पण त्याला नेहमीसारखं काहीच वाटत नव्हतं. नेहमीसारखं म्हणजे उनाडावं, झोपावं, आळसावं या प्रकारचं काहीच त्याला वाटेना. थोडं त्राग्यानीच ते दारातून बाहेर पडलं आणि निरुद्देश चालू लागलं. त्याला पाहताच शेजारच्या जाड़्या कुत्र्यानी जोर जोरात भुंकायला सुरुवात केली, पण मांजराला आज socialization चा मूड नव्हता, त्यानी जाड्या कुत्र्याकडे दुर्लक्ष केलं. कुत्रा तरीही नेटाने भुंकत राहिला. गल्लीला चार फेऱ्या मारून झाल्या, कचराकुंडीत नाक घालून झालं, कोपऱ्यावरच्या बंगल्यात उडी मारून झाली तरीही मांजराला छान वाटेना. मग ते गुलमोहोरावरच्या एका विविक्षीत फांदीवर चढून बसलं. ती त्याची आवडती जागा होती, तिथून त्याला त्याचं घर आणि ओळखीची इतर चार दोन घरं दिसायची. आताही बेबलॉश्की कुंपणावरून पलीकडच्या घरातल्या बाईंशी बोलताना दिसत होता. मांजराला वाटलं "बेबलॉश्की किती बडबड करतो..नेहमीच...त्यातली अर्धी बडबड तर निरर्थकच असते..जेव्हा तो खाऊ देतो तेव्हाच काय तो त्याच्या बोलण्याला अर्थ असतो, एरवी नुसतेच वेगवेगळे आवाज करत बसतो..आत्ता ज्यांच्याशी बोलतोय त्या बाईही अशाच... पण त्यांची मांजर व्यवस्थीत बोलते..सगळं समजतं तिचं बोलणं..पण कालपासून तीही नसणारच आहे आता..तिला आचरटासारखं माणसं बघायला जायचं होतं म्हणे...Cat show ला..कित्ती कंटाळवाणं आहे सगळं!"
मांजराला गुलमोहोरावरच्या आवडत्या जागीही मजा वाटेना, त्यानं खाली उडी मारली आणि परत गल्लीच्या फेर्या आणि फाटकांवरच्या उड्या सुरू केल्या.

झोप

2008-02-13T13:59:00.003+05:30

सकाळचे साडेआठ वाजले होते आणि छोटा पिकू गाढ झोपेत होता. पिकूची आई त्याला उठवायला आली "पिकू उठ रे बाळा, सूर्य केवढा वर आलाय बघ!" पिकू ढिम्म हलला नाही कारण त्याला काही ऐकूच गेलं नाही. तेवढ्यात पिकूचे बाबा म्हणाले, "झोपू दे गं त्याला, थंडीचे दिवस आहेत..आणि आज नाहीतरी सुट्टीच आहे त्याला." आईला असं बेशिस्त वागणं आवडलं नाही पण ती काही म्हणाली नाही.
मग असेच जेव्हा दहा वाजले आणि तरीही पिकू उठायचं नाव काढेना तेव्हा बाबांनीच त्याला बळंबळं उठवलं. पिकू कष्टानेच उठला, त्याला हे सगळं प्रकरण बिलकूलच आवडलं नाही. त्याला खरंतर अजून खूप झोपायचं होतं. त्याला बाईंनी शाळेत शिकवलेल्या काय काय गोष्टी आठवू लागल्या की खारूताईंसारखे प्राणी थंडीचे सर्व दिवस झोपून काढतात... पिकूनी मग जोरात भोकाड पसरलं.

थोर साहित्यिकांचे विचार आणि मांजर

2008-01-28T22:56:00.001+05:30

त्या दिवशी झोपेतून अर्धवट जाग येत असतानाच बेबलॉश्कीच्या मनात वाचनाची आवड निर्माण झाली. पूर्ण जाग येईपर्यंत ती बरीच तिव्रही झाली. मग आवरासावर करून तो तडक पुस्तकांच्या दुकानात गेला. साहित्याच्या विविध झऱ्या-नाल्या-समुद्रांमधे तो बराच काळ डुंबत राहिला. जवळ-जवळ दोन तासांने जेव्हा तो बाहेर पडला तेव्हा हातात पुस्तकांची मोठी चळत आणि चेहेऱ्यावर कृतकृत्य भाव घेऊनच. मग नेहमीसारखा बाजारात इकडे-तिकडे न भटकता तो तडक घरी आला. एका थोर साहित्यिकांचं पुस्तक त्याने आल्या-आल्या वाचायला घेतलं. पुस्तक संपेपर्यंत तो जराही जागचा हलला नाही, अगदी काळ्या-हिरव्या मांजराला उनाडायचं उधाण आलं तरीही नाही. पुस्तक मिटलं तेव्हा तो विचारांच्या चक्रांमध्ये अडकून गेला. त्याला पुस्तक खूपच आवडला होतं. तो विचार करू लागला, "माझे विचार लेखकाच्या विचारांशी तंतोतंत जुळतात....आणि लेखक थोर आहेत..म्हणजे खरंतर मीही थोर आहे की काय??!!" या धक्कादायक विचाराने बेबलॉश्की एकदम भांबावून गेला! त्या वेळी, थोर साहित्यिकांचे पुस्तक बेबलॉश्कीकडे असल्यामुळे काळ्या-हिरव्या मांजराला एका कमी थोर लेखकाच्या पुस्तकावरच आपली नखं खरवडून साफ करावी लागली.

दुर्दम्य आशावाद आणि निकराची लढाई

2008-01-02T22:14:00.001+05:30

त्या दिवशी खूप जोराचा पाऊस पडत होता. अगदी ढगांच्या गडगडाटा - विजांच्या कडकडाटासह. मग दिवेही गेले आणि बेबलॉश्कीला खूपसा कंटाळा आला. अंधारात काय करू शकणार होता तो? त्याने चाळा म्हणून रुबिक्स क्युब हाताशी घेतला. त्या क्युबने आधीही ’न सुटून’ बेबलॉश्कीचे अनेक आठवडे मनोरंजन केले होते. मेणबत्तीच्या उजेडात क्युबचे नारींगी-लाल रंग एकसारखेच दिसत होते. बेबलॉश्कीने विचार केला, तसं तर तसं, जर क्युबचं कोडं सुटलं तर काय हरकत आहे? आधी नीट लक्ष देऊन तो क्युब फिरवू लागला, पण मग काहीच सुटेनासं झाल्यावर त्यानी तो आडवा-तिडवा हाताला लागेल तसा फिरवायला सुरुवात केली. थोड्यावेळानी मेणबत्तीही विझून गेली, तरी बेबलॉश्कीचा चाळा सुरुच होता. अंधारात त्याच्या क्युबचा कडकड आवाज बराच वेळ येत राहिला. नंतर रात्री कधीतरी त्याला झोप लागून गेली तेव्हा कुठे त्याचे निकराचे प्रयत्न थांबले.
सकाळी त्याला लवकरच जाग आली. आळस वगैरे देत असतानाच त्याला अचानक क्युबची आठवण झाली. त्यानी अधीरपणे इकडे-तिकडे पाहिलं. मेणबत्तीच्या गोठलेल्या तळ्याशेजारी गरीबपणे पडलेला क्युब सुटलेला नव्हताच.
कित्येक दिवस-महिने मग तो धुळीचे थर पांघरत पुस्तकांच्या कपाटात पडून राहिला.

१६ दशलक्ष रंग आणि अजून थोडे

2007-12-24T12:06:00.001+05:30

त्या कंपनीत काम करणाऱ्या लोकांना एक युनिफॉर्म मिळत असे. सकाळचे साडेआठ वाजले की सगळ्या क्युबिकल्स निळ्या रंगाच्या धुक्यात बुडून जात.
लिंडाचा कंपनीतला तो पहिलाच दिवस होता. तिची ही नोकरी ही पहिलीच होती. तिला कंपनीबद्दल आणि युनिफॉर्मबद्दल अभिमान वाटत होता. ती मोठ्या कंपनीत काम करत असल्याचा सिंबॉल होता तो युनिफॉर्म. कंपनीत शिरल्या शिरल्या आपल्यासारखेच अनेक लोक बघुन तिला छान वाटलं.
पण मग ती जेव्हा तिच्या नव्याने झालेल्या मैत्रिणीला शोधायला निघाली तेव्हा सगळीकडे निळे ठिपके बघून ती भांबावली. सगळेच लोक एकसारखेच तर दिसत होते, त्यांना पटकन वेगळी वेगळी माणसं म्हणून ओळखणं अवघडच होतं तस, जणु त्यांची "इन्डिविजुऍलिटी" च गेली होती. लिंडाला उगाचंच दिवसभर अस्वस्थ वाटत राहिलं. तिने आजु-बाजूला पहण्याचे टाळलेच मग.
जेव्हा संध्याकाळी पाचच्या ठोक्याला सगळ्यांचं काम संपलं तेव्हा लिंडाला दिसलं की सगळ्यांनी पटापट आपले निळे जॅकेट्स काढून ठेवले. सगळ्या क्युबिकल्स अचानक रंगीत झाल्या. तिनी जॅकेटची नीटशी घडी केली आणि मजेत शीळ घालत घराच्या दिशेनी चालू लागली.

मांजराचे कोळ्याविषयीचे प्रगल्भ विचारमंथन

2007-10-23T23:20:00.001+05:30

काहीतरी घडलं आणि काळ्या-हिरव्या मांजराला जाग आली. त्याने डोळे उघडले तर त्याला एक मोठा काळा टपोरा कोळी तुरू तुरू झाडीत जाताना दिसला. तो खाऊन टाकायला हवा होता की कसं असा विचार करत असतानाच, बेबलॉश्कीच्या चुळबुळीमुळे ते भानावर आलं. काहीशा रागानं त्यानं बेबलॉश्कीकडे पाहिलं तर बेबलॉश्की खुळ्यागत आपल्या बोटांकडे बघत बसलेला दिसला. मांजर विचार करू लागलं, "बेबलॉश्कीला स्वत:च्या बोटांकडे बघून काय नविन ज्ञान मिळणार आहे? त्यानी जर माझ्या बोटांकडे पाहिलं तर त्याला मांजरांच्या पायाची ठेवण किंवा नखे किती स्वच्छ ठेवावीत असं काहीतरी समजु शकेल. किंवा त्यानी समजा त्या कोळ्याचे पाय निरखून पाहिले तर ते चविष्ट असू शकतात हे त्याला कळू शकेल किंवा खरंतर बेबलॉश्कीची बोटं खुपशी कोळ्याच्या पायांसारखीच दिसतात हे ही त्याला कदाचित लक्षात येईल..." अनेक विचार एकदमच करुन पाहिल्यामुळे मांजर थकाटले आणि त्याला अचनाक झोप दाटून आली.

बेबलॉश्कीचे हात आणि कोळ्याचे पाय

2007-10-13T01:12:00.001+05:30

त्या दिवशी बेबलॉश्की मस्त मजेत झाडाखाली तंगड्या पसरून बसला होता. छान गार वाऱ्याच्या झुळुका अंगावर घेत. शेजारी त्याचं मांजर दुपारची डुलकी काढत होतं. बेबलॉश्कीचाही डोळा लागतंच होता. अचानक त्याला पायावर काही हालचाल जाणवली. अर्धवट झोपेत त्याने पाहिले तर पायावर एक मोठा कोळी छान पहुडला होता. दचकून बेबलॉश्कीने पाय झटकला. या हालचालींनी मांजर जागं झालं आणी कोळी तुरुतुरु पळत शेजारच्या झाडीत गायब झाला. बेबलॉश्कीला कससंच वाटू लागलं. तो आत गेला आणी पाय खसाखसा साबणाने धुवुन बाहेर येऊन बसला. पण आता त्याला अस्वस्थंच वाटत राहिलं. त्याला सारखे कोळ्याचे भयानक विद्रुप पाय आपल्या हाता-पायावरुन चालतायंत असं वाटू लागलं.
इतक्या वेळात मांजर जागचं ढिम्म हललं नव्हतं पण बेबलॉश्कीला उगाचंच वाटलं की मांजर त्याच्या हाता-पायांकडे विचित्र पाहतंय. बेबलॉश्की मग अजुनच अस्वस्थ होत स्वत:च्या दहा बोटांकडे बघत राहिला.

अशा एका संध्याकाळी

2007-10-01T21:51:00.001+05:30

संध्याकाळची वेळ होती. मेट्रो चा डबा लोकांनी भरून गेला होता. ऑफिसेसचे आणि फॅक्टरी मधले लोक घरी निघाले होते. दिवसभराचा शीण आणि दमणुक यांनी तो डबाही व्यापून गेला होता.
दरवाजा बंद व्हायच्या काही सेकंद आधी हुआन डब्यात शिरला. तोही कंपनीत दिवसभर राबून घरी निघला होता. हुआनची पॉलिसी होती, ऑफिस सोडलं की कामाच्या गोष्टींचा विचार करायचा नाही. पण त्याचे विचार दिवसभरात घडलेल्या गोष्टींकडे धावत होते. मग त्यानी डब्यात इकडे तिकडे पहायला सुरुवात केली. एका कोपऱ्यातले काका जोरजोरात शेजाऱ्याशी वाद घालत होते. डब्ब्यात शिरलेल्या एका अज्जीबाईंनी एका मुलीला उठवून तिची सीट पटकावली होती. एक, माणसांचा घोळका कोंडाळं करून काहितरी चर्चा करत होता. एक काकूबाई मासिकं विकत फिरत होत्या. एक मुलगा आणि मुलगी प्रेमाच्या गप्पा करत बाजूला उभे होते. त्यांचं आजू-बाजूला लक्षंच न्हवतं, आणि म्हणूनच कदाचित बाकी लोकांना त्यांच्याकडे बघण्याचा मोह होत होता.
हुआनला त्यांच्याकडे बघुन बायकोची आठवण आली. ती एका छोट्या स्टोअर मधे काम करायची. ती घरी आल्यावर स्वयंपाक करून हुआनची वाट पहात बसायची. तो विचारात पडला, कदाचित तिला खूपच जास्त काम पडतंय हल्ली. गेले काही दिवस हुआन च्या कामाचा व्याप वाढल्यामुळे त्याला तिचा विचार करायला वेळच मिळाला नव्हता. त्याला मग थोडं गिल्टीचं वाटलं, त्याला आठवेचना त्यानी तिच्याबरोबर शेवटच्या पोटभर गप्पा कधी मारल्या होत्या ते. अस्वस्थ होत त्यानी आजूबाजूच्या लोकांवर नजर फिरवली, दाराशी उभी असलेली तरुण मुलगी स्वप्नाळुपणे बाहेर बघत होती, कोंडाळ्यातला एक माणुस शून्यात बघत होता, मासिकं विकणाऱ्या काकुंचा चेहेरा त्याला उगाचंच उदास भासला. हुआनला अचानक घरी पोचायची घाई झाली.
स्टेशनवर उतरल्या-उतरल्या आधी त्यानं एक लाल फुलांचा गुच्छ घेतला.

एकदा भेटलेली नामगेई

2007-08-12T17:24:00.001+05:30

...त्या दिवशी दुपारी नामगेई आपल्या छोट्या गावातल्या छोट्या शाळेतून घरी चालली होती. पाठीवरचं मोठंसं दप्तर सांभाळत पडलेल्या चेहऱ्यानी जड पावलं टाकत. लांबवर, दोर्जी उड्या मारत चाललेला दिसत होता. तिला त्याचा एकदम रागच आला.
दोर्जी तिच्या शेजारच्या घरात रहायचा. तो नेहमीच तिच्या खोड्या काढायचा. आत्तासुद्धा पळत पुढे जाताना तो तिला जोरात टप्पल मारुन गेला होता. तिचा शाळा सुटण्याचा आनंद पार ओसरून गेला. "आपण दोर्जी शेजारी रहातो म्हणुनच तो आपल्याला मारतो, दुसऱ्या गल्लीत रहाणाऱ्या लामोला कुठे कधी तो मारतो? एकदा तर त्यानी एक मस्त गुळ्गुळीत दगड पण दिला होता तिला...जर मी दुसऱ्या गल्लीत रहायला गेले तर तो चांगलं वागेल का?" नामगेई विचारांच्या तंद्रीत चालत मुख्य रस्त्याशी पोचली.
त्या रस्त्यावरुन काही वेगळ्या देशातल्या लोकांचा घोळका रमत-गमत चालला होता. त्यातली एक बाई नामगेई जवळ आली. तिने नामगेईचा एक फोटो काढला आणि तिच्याशी थोड्या गप्पा मारुन ती आपल्या घोळक्यात परत गेली. नामगेई परत आपल्या उदास विचारात गढून गेली. तिच्याकडे बघत चललेली ती बाई आपल्या मैत्रिणीला म्हणाली, "इथली लहान मुलंही केवढी विचारी, spiritual आहेत नाही?"

सादर आहे काळं-हिरवं मांजर!

2007-05-05T06:29:00.001+05:30

"बेबलॉश्कींची उत्क्रांती झाली असेल काय? कदाचित डोळ्यांना दिसणारा बदल नसेल हा, पेशींच्या पातळीवरचा बदल असेल..मेंदूच्या पेशींमधला. पण मग हे आधीच कोणाच्या लक्षात कसं नाही आलं? किंवा हा इतका अलिकडचा बदल आहे की मलाच हा शोध पहिल्यांदा लागतोय!?" काळ्या-हिरव्या रंगाचं, पांढऱ्या तोंडाचं मांजर या विचारांनी अगदी हरखून गेलं.
झालं होतं असं, की जागा झाल्यावर बेबलॉश्कीनं विचारमग्नपणे दोन क्षण मांजराकडे पाहिलं होतं आणि सरळ त्याचं मानगुट पकडून तो दुधाच्या पातेल्याकडे निघुन गेला होता.
"नक्कीच बेबलॉश्कींना आता मनातले विचार ओळखता येऊ लागले आहेत!" मांजर निष्कर्श काढुन मोकळं झालं.

सादर आहे बेबलॉश्की!

2007-04-29T17:07:00.001+05:30

साधारण कधीही घडलेली घटना असेल. बेबलॉश्की दुपारची बारीक तीन तासांची झोप काढुन उठेल. मिटल्या डोळ्यांनीच जगाच्या भवितव्याचा विचार करेल. त्याच्या मनातून गूढ-घनगंभीर विचारांच्या किरणांची वलयं उठुन-उठुन, त्याच्या बंद पापण्यांवर धडकत राह्तील. तो त्या दिव्य भावनेचा आस्वाद घेत असतानाच त्याच्या पायालाही जोराची धडक बसेल. त्याचे डोळे प्रतिक्षिप्तपणे खाडकन्‌ उघडतील.
समोर असेल त्याचं काळं-हिरवं, पांढऱ्या तोंडाचं मांजर. बेब गोंधळात पडेल, कारण त्याचं मांजर पांढऱ्या तोंडाचं नव्हतंच. त्याचे विचार विश्वाच्या भवितव्यावरुन उठुन, मांजराच्या तोंडाच्या रंगावर येतील. थोडा विचार करताच, त्याला दुधाचं पातेलं रिकामं झालेलं असण्याची शक्यता जाणवेल.
आणि बेबलॉश्की महान तत्ववेत्ता होता होता, फक्त एका काळ्या-हिरव्या रंगाच्या मांजराचा मालकच उरेल.