Casa Pixie

Koudebruggen.

2009-06-10T17:18:00.002+02:00

Met de plaatsing van de ramen en het glas is onze werf eindelijk winddicht. Het heeft lang geduurd, maar het resultaat mag gezien worden. De werf geeft nu echt een huiselijke indruk. Als we de ramen en ventilatieroosters allemaal sluiten is het heerlijk stil binnen. De passerende auto’s hoor je haast niet. Zalig dat het zo stil is. Alleen jammer dat de vogeltjes niet meer te horen zijn. Dan zetten we de ramen gewoon in kipstand. Dat is ook goed voor de ventilatie. Met al die natte muren is dat wel nodig.

We zijn heel tevreden over het uitzicht van de ramen met de verticale verdelingen. Nu hoeft niemand meer te veronderstellen dat daar waarschijnlijk grote schuiframen komen. Het uitzicht bevalt ons uitstekend. Dat we de ramen zelf hebben uitgetekend heeft daar uiteraard veel mee te maken. We hebben een pak minder glas dan het originele voorstel van de architect, maar dat was eerlijk gezegd wat onrealistisch. Het zou trouwens met de geldende EPB normen een fikse boete voor oververhitting hebben opgeleverd. Met de huidige hoeveelheid glas kunnen we die oververhitting vermijden door zonwerend glas te gebruiken. De meerkost voor het zonwerend ‘Energy’ glas was iets hoger dan de boete. Maar aan die meerkost hebben we wel iets, aan de boete niet. Gelukkig hebben we het gezond verstand gehad om bij onze keuze van ramen en glas onze EPB-deskundige in te schakelen zodat we de juiste keuzes konden maken.

We hebben even getwijfeld over dat zonwerend glas omdat het lichtjes getint is. Bij de glasleverancier leek het erg groen. Nu het glas erin zit, valt het nauwelijks op. Het kleurverschil is langs buiten wel te zien. Langs binnen zie je het alleen aan voorwerpen vlakbij het raam. We hebben ons dus druk gemaakt voor niets. We merken het verschil wel snel bij de eerste zonnestralen. Binnen blijft het een pak koeler dan buiten. Als we later met wat mooie planten voor extra schaduw zorgen, zal het resultaat vast nog beter worden.

Ondertussen hebben we de ramen nog eens goed bekeken. Op de glaswerken hebben we niets aan te merken. Maar de ramen zijn niet echt volgens de regels der kunst geplaatst. We dachten eerst dat ze nog terug zouden komen voor de afwerking maar dat blijkt niet het geval. Het grootste mankement is het opspuiten van de ramen met PU-schuim. Dat is werkelijk maar uit de losse pols gedaan. Hier en daar kan je naar buiten kijken door de gaten in het schuim. Van koudebruggen gesproken! Dan heeft het niet veel zin muren van een halve meter isolatie te plaatsen. We hebben de firma al op de hoogte gebracht en ze komen binnenkort alles grondig opspuiten. En dan plaatsen ze meteen de deurkruk die ze vergeten waren. Stilaan komt het nog in orde.

Resultaten leemtest.

2009-06-07T17:15:00.002+02:00

Na onze experimenten met leem, gehakseld stro, jute en zand volgen nu de resultaten. Het werken met de jute bevalt ons niet erg. Als je de jute in een nat leempapje doopt, plakt het wel goed, maar het blijft een laag tussen de leem. De gaten in de jute lijken ons wat klein om een goede binding tussen de leemlagen te verzekeren. Tijdens het werken merk je dat de bovenlaag met de jute de neiging heeft te willen loskomen van de onderlaag. Kortom, we vertrouwen het zaakje niet helemaal. We gaan het gebruik van jute beperken tot de plekken waar we op hout moeten pleisteren. Al verkiezen we daar indien mogelijk verknipte rietmatten.

Leem met fijn gehakseld stro geeft een mengeling die goed plakt. Na het drogen blijven er nauwelijks barstjes over. Nadeel is dat het stro tijdens het pleisteren in de weg zit om het zaakje mooi glad te krijgen. Ofwel moeten we proberen het stro nog fijner te verhakselen, ofwel moeten we op zoek gaan naar vlas. Dat gaan we in overweging nemen.
Leem met wit zand voelt heel anders aan. De mix wordt dan voelbaar korreliger. Het smeert wel erg goed. Zonder stro werkt het heel handig, maar dat levert nog kleine barstjes op. Zelfs op een droge (weliswaar flink gebarsten) onderlaag. Leem en zand met stro werkt iets minder handig. Het geeft dan wel een heel mooie structuur zonder bartsjes als je de laag afwerkt met een spons. Dat lijkt ons de beste optie. We hebben in elk geval besloten eerst de muren van het gelijkvloers helemaal recht te maken en goed te laten drogen. Over de uiteindelijke afwerking kunnen we ondertussen verder bezinnen.

Ondertussen pakken we ook de ronding van het plafond naar de muur van de vide aan. De jute die we met stro hadden opgevuld hebben we ondertussen weggehaald en vervangen door rietmatten met leem erop. Dat geeft een steviger geheel. Zeker waar de leem onder de jute plakte, zakte het zaakje flink door. Met de rietmatten blijft alles goed op zijn plaats zitten.

Glas!

2009-06-05T12:01:00.004+02:00

Vandaag wordt het glas in onze ramen gezet. Alweer een ploeg van drie man die vlotjes de ramen binnenbrengt. Even later wordt het eerste glas al in een raam gezet. Voor de kleine ramen beneden is dat niet zo moeilijk. Die kan een van de drie mannen in zijn eentje wel plaatsen. Zelfs het glas voor de ramen aan de keuken en eethoek zijn te hanteren. Ondertussen zorgen de andere twee dat het glas voor de verdieping met de kraan op het dakterras terecht komt. Als al het glas beneden vast zit, wordt alles zorgvuldig met voegkit afgewerkt. Ondertussen staat het glas van de gemakkelijke ramen boven er al in.

Dan begint het tandenknarsen van de werkmannen. Hoe gaan ze die grote stukken glas in de ramen van de lichtbeuk monteren? Ik hoor ze mompelen: 'Architecten verzinnen maar raak, de vakmannen zitten achteraf wel met de praktische problemen'. We verzwijgen stilletjes dat we onze raampartijen zelf uitgetekend hebben.

Na het nodige overleg wordt het kleinste van de vier ramen met zuignappen in schuine stand aan de kraan gehangen. Zo kan het glas voorzichtig door de raamopening gesluisd worden. Langs binnen kunnen twee mannen het glas dan precies in het raam positioneren. Het is best spectaculair om dat allemaal te bekijken. Voor het opspuiten met voegkit wordt dankbaar gebruik gemaakt van de zuignappen die nog aan het glas hangen. Zo heeft de man tenminste wat houvast op die onheilzame plek.
Wij zijn voortaan de tevreden eigenaars van een winddicht gebouw. Daarmee is het werf-gevoel definitief verleden tijd. Het wordt stilaan een huis, met een huiselijk gevoel. En mooi meegenomen: voortaan kunnen we ons huis afsluiten. Dus dat heen en weer zeulen met materiaal is echt voorbij. Oef!

Ramen!

2009-06-03T17:09:00.005+02:00

Maandag werd het glas al geleverd, vandaag worden de ramen geplaatst. We zorgen dat we op tijd op de werf zijn zodat we de lappen plastiek voor de ramen kunnen weghalen. Kwestie van die nieuwe ramen goed te kunnen zien. De ploeg van drie man laadt eerst alle ramen uit en zet ze op de juiste plaats. Dan zijn we meteen zeker dat alle ramen er zijn. Even later installeren ze de ramen een voor een op de juiste plek. Alles wordt goed waterpas uitgemeten. Dat vraagt de nodige aandacht, maar de mannen nemen er de tijd voor.

Eens de ramen vastgeschroefd zijn, wordt de rand opgespoten. Bij het raam aan de eethoek is het even twijfelen waar dat raam precies moet komen. Door de wat vreemde constructie van de balken is dat niet meteen duidelijk. We kiezen er voor het raam gelijk met de buitengevel te zetten om de regen geen kans te geven in de muur te sijpelen. Daardoor blijft een ruime opening naast het raam open, die we later zullen moeten dichtwerken. Het raam boven de voordeur is gek genoeg een centimeter breder dan de voordeur. Misschien fout opgemeten? Dat lijkt nu wat vreemd, maar het zal later vast niet opvallen. We maken ons dus geen zorgen.

De ramen van de lichtbeuk vergen de nodige inspanningen van de werklui. Maar met de nodige voorzichtigheid en geduld lukt het aardig. Wanneer het laatste raam aan het terras geplaatst is, zien we plots dat er bovenaan een gat van vier centimeter gaapt. Dat was niet de bedoeling. Volgens ons was de afspraak dat ze onderaan een balk zouden voorzien. Vanwege onze vloeropbouw moet het raam hoger komen. Dat blijkt gelukkig geen probleem. Het raam wordt snel losgeschroefd en vervolgens tegen de bovenste balk vastgezet. Het gat onderaan kunnen we gemakkelijk met wat restjes isolatiemateriaal opvullen.

Het glas is voor vrijdag.

Leemtest.

2009-05-31T20:05:00.002+02:00

Vandaag nog wat verder geëxperimenteerd met leem. Onze eerste vlakke rechte laag van vorige week is ondertussen toch wat gebarsten. En dat ondanks de jute die erin zit. Nu eerlijk gezegd hebben we toen wat staan knoeien. We hadden de jute niet nat gemaakt waardoor die loskwam. Daarna hebben we de jute er weer afgehaald en omgedraaid terug tegen de muur geplakt. En dat alles op een natte en vrij dikke onderlaag. We wisten dus wel dat het niet helemaal goed zou komen. Vandaag zetten we er nog een dunne laag op met wat wit zand erbij. Daardoor wordt de verhouding van klei kleiner en hopen we dat het mengsel minder snel scheurt. Met het overschot besmeren we een stuk van onze muur van de eethoek. Daar zetten we die laag dus rechtstreeks op een droge onderlaag met veel grote barsten. Nu is het wachten op de resultaten wanneer de pleister droog is.

Zolder lemen.

2009-05-30T20:01:00.004+02:00

Nu de gaten beneden zijn opgevuld, pakken we de laatste muren boven aan. We hebben de techniek nu goed beet en het gaat behoorlijk vlot. Dat heeft ook te maken met de beperkte oppervlakte van de zoldermuren. Het is alleen wat moeilijker werken omdat het er met deze druilerige dag wat donkerder is.
In de namiddag smeren we nog wat extra leem tegen het plafond van keuken en eetkamer. Morgen nemen we wat tijd voor enkele leemtesten.

Vlaswol.

2009-05-27T20:23:00.002+02:00

Omdat holle wanden vaak, nu ja, hol, klinken, gaan we die opvullen met vlaswol. Alweer een natuurlijk materiaal en in dit geval veel handiger dan (los) stro. Vlaswol blijkt een behoorlijk goede geluidsisolator. Door de houten structuur van de wand blijven contactgeluiden altijd mogelijk. We hebben gelukkig niet de gewoonte op muren te kloppen. Als dat toch per ongeluk gebeurt zal de wand in elk geval niet meer hol klinken.

We hebben de voorbije weken enkele pakken vlaswol opgehaald. Vandaag mag alles in de muren verdwijnen. Het plaatsen gaat vlot. We schieten de wollige matten met enkele nieten vast in de fermacell panelen. Het op maat snijden vraagt nog het meest tijd. En we moeten uiteraard oppassen dat we niet in de elektrische kabels schieten. Alweer een klusje geklaard!

Eerste leemlaag boven.

2009-05-17T20:20:00.003+02:00

Met twee dagen vakantie in de voorbije week schiet het werk aardig op. We pakken de muren op de eerste verdieping aan. Het zijn allemaal grote rechte vlakken waar je prettig aan kan doorwerken. Op de kleine zolder en het plafond na heeft de eerste verdieping een eerste leemlaag gekregen. Dat geeft een heel ander uitzicht aan de ruimte. Daardoor valt het echt op dat we beneden nog wat hoeken en kanten hebben overgeslagen. Dat wordt onze eerste zorg voor de komende dagen. We willen tegen volgende week geen stro meer kunnen zien beneden. Zodat we in juni aan de afwerking kunnen beginnen.

Tweede bod, verkocht.

2009-05-15T22:36:00.000+02:00

’s Avonds krijgen we een hoger bod van M. Het is hun uiterste prijs met de veronderstelling dat de keukentoestellen en de vaste verlichting blijven hangen. We leggen het nieuwe bod voor aan N. die meteen een hoger bod klaar heeft. Wij kunnen met dit bod akkoord gaan zodat we de koop meteen bezegelen. We maken ineens een afspraak om zondag alles op papier te zetten en volgende week de notarissen aan het werk te zetten om alles een officiëler karakter te geven.

Het is onwaarschijnlijk hoe snel het kan gaan. Even flitst het idee door ons hoofd dat we misschien meer hadden kunnen vragen. Dan had het vast ook veel langer geduurd om een koper te vinden. En dat zou ons niet goed uitkomen. Uiteindelijk vinden we de prijs best correct en kunnen we met dit bedrag ons project gemakkelijk uitvoeren. Wellicht staat het geluk gewoon aan onze kant. We zijn dus heel tevreden.

Er valt een zware last van onze schouders. Het is gedaan met bezoekers en kijkers. We hoeven het huis niet langer netjes te houden. En wat belangrijker is, we kunnen stilaan beginnen met spullen in te pakken voor de verhuis.

Eerste bod.

2009-05-14T21:13:00.000+02:00

Vandaag hebben we een bod op ons herenhuis gekregen van N. De man is gisteren een derde keer komen kijken en heeft vandaag zijn echtgenote bij. Ook zij is ontzettend sympathiek (net als de andere kijkers/kooplustigen) en erg enthousiast over het huis. We geven haar even een quick-tour en na een korte kennismakingsbabbel gaan we over tot het serieuze gesprek.

Midden in dat gesprek krijgen we een telefoontje van een andere koper M. die ook een (iets lager) bod voorstelt. M. vraagt meteen bedenktijd tot morgen, zodat ze het financiële plaatje nog eens grondig kunnen bestuderen. Dat maakt het voor ons wat makkelijker; zo moeten we het eerste bod niet afslaan en niet zelf een tegenbod voorstellen. We kunnen letterlijk de wet van vraag en aanbod laten spelen. Het geeft ons het geruststellende idee dat we zo tot een eerlijke prijs zullen komen. Spannend afwachten.

Elektriciteitskabels trekken.

2009-05-10T19:48:00.002+02:00

Na enkele weken pleisterwerk is het leuk om eens wat anders te doen. De voorbije maand hebben we enkele avonden besteed aan het uitwerken van de elektrische installatie. Dat is geen gemakkelijke klus, zelfs al hebben we het niet te ingewikkeld gemaakt. De vraag of we overal voldoende stopcontacten hebben voorzien, blijft door ons hoofd spoken. Het lastigste deel is zonder twijfel de verlichting. Je moet die kabels op de juiste plek leggen, afhankelijk van de verlichting die je kiest. Dat wil dus zeggen dat we nu die keuzes moeten maken. Dat vinden we best moeilijk. Gelukkig hoeven we dat nog niet tot in de puntjes te weten om al te kunnen starten.

Na een dringende schoonmaak gaan we aan de slag. De inbouwdozen worden met het plan bij de hand vlot gemonteerd in de holle wanden. Dat maakt alles een stuk overzichtelijker. Dan leggen we de kabels bovenaan in de wanden en trekken ze door naar beneden. Het geheel is eenvoudig en logisch opgebouwd. De stroomkringen liggen niet per kamer, maar volgens naburigheid. We maken kringen van stopcontacten die dicht bij elkaar liggen. Dat lijkt ingewikkeld op het plan, maar het is heel logisch wanneer je de kabels trekt.

We pakken het stap voor stap aan. We beginnen met de aparte kabels voor de wasmachine en vaatwasser. Voor de bekabeling van de wisselschakelaar aan de trap komen we jammer genoeg niet toe met de restjes kabel die we nog hadden liggen. Dat moeten we een weekje uitstellen. We weten nu tenminste wat we precies nodig hebben. Dan volgen de stopconacten, de UTP-kabels en de voeding van de lichtschakelaars. Tegen de avond liggen de meeste kabels van het gelijkvloers op hun plek.

De zoete inval.

2009-05-09T22:51:00.000+02:00

Ons herenhuis blijkt behoorlijk populair. Zondagavond kwam het eerste telefoontje al binnen. Ondertussen zijn er verschillende mensen een kijkje komen nemen. We beginnen wel te beseffen dat dit best niet te lang duurt. Het huis ordelijk en netjes houden is nooit onze sterkste kant geweest. Met al die bezoekers – die dan nog eens alles minutieus bekijken – moet alles piekfijn in orde zijn. We voelen ons een beetje aan handen en voeten gebonden. De kijkers waren gelukkig allemaal enthousiast en lovend. Stiekem hadden we dat wel verwacht. We hebben nu eenmaal een heel gezellig huis.

Het werk aan Casa Pixie schiet er uiteraard niet echt mee op. De geplande werken voor vandaag hebben we maar uitgesteld omdat er maar liefst drie potentiële kopers over de vloer komen. Eén daarvan komt al voor de tweede keer langs en die lijkt behoorlijk geïnteresseerd. Hij heeft zelfs zijn opmerkzame architect bij. We houden best rekening met een bod onder de vraagprijs. Toch ziet dat er goed uit, we hebben rekening gehouden met wat ‘gepingel’. Morgen komt er niemand kijken, dan staan de eerste elektriciteitswerken op de agenda.

Huis te koop.

2009-05-02T22:20:00.007+02:00

De voorbije week hebben we onze huidige huis wat aan kant gebracht, want het wordt tijd om ons herenhuis in de stad te koop te zetten. We zijn nog altijd van plan om in augustus te verhuizen. Het zal afwachten zijn of we ons huis vlot verkocht krijgen. We hebben als echte doe-het-zelvers besloten om ons huis zelf te verkopen. Dat lijkt ons veel logischer vermits we er toch nog wonen. We zullen hoe dan ook last hebben van bezoekers, dan hoeft daar niet nog eens een makelaar bij te komen.

Tegen de avond begint het spannend te worden. We maken eerst een selectie uit de foto’s van ons huis. Een goede tip is om niet de voorgevel maar de mooiste kamer als lokfoto te gebruiken. Dat valt op en geeft meteen een goede indruk. Die foto is vlug gekozen. En de rest valt snel in de plooi. Dan kunnen we een zoekertje maken op Immoweb en vullen er alle nodige gegevens in. Het lastigste is het wervende tekstje met de beschrijving van het pand. In maximum 256 tekens moet je het belangrijkste zien te vermelden. Na wat knip en plakwerk is het voor elkaar:

Zeer ruime en verzorgde herenwoning. Met authentieke elementen zoals originele mouluren en houten vloeren. Gezellige woonkamer, modern ingerichte keuken, handige wasplaats, badkamer met douche en wastafel, luxueuze badkamer met antiek ligbad (op leeuwenpoten) en dubbele wastafel, 4 slaapkamers, bureau, atelier, ruime zolder, ruime kelder, verzorgde tuin. Gelegen in een gezellige straat met bloeiend buurtleven. Vlakbij het Oude Badhuis én op wandelafstand van het nieuwe park Spoor Noord!

Nu wachten op kopers...

Bepleistering gelijkvloers.

2009-05-01T22:36:00.003+02:00

Op het feest van de arbeid hebben we flink doorgewerkt aan de bepleistering. Op een aantal lastige stukken na zijn alle muren van het gelijkvloers nu van een flinke laag leem voorzien. De pleisterwerken schieten dus goed op. Al is het nog afwachten hoeveel tijd de plafonds in beslag zullen nemen. Want die moeten een laag leem krijgen voor de definitieve afwerking volgt. Dat is cruciaal voor de brandveiligheid. Met de laag leem is het stro luchtdicht verpakt en zal dus niet gemakkelijk branden. Dan moet eerst de leem er afbrokkelen en dat duurt behoorlijk lang. We hebben al een stuk plafond aangepakt, en hebben gemerkt dat het aanzienlijk lastiger werken is. En we mogen uiteraard die moeilijke hoeken en kanten niet vergeten.

Ronde hoeken.

2009-04-26T16:52:00.003+02:00

We worden stilaan bedreven in het pleisteren met leem. Samen met vokke kunnen we verschillende meters pleisteren op een dag. Ik sta dan een ganse dag te mixen terwijl vokke de leem tegen de muren smeert. Het mixen is behoorlijk zwaar werk, maar het houdt me fit.

We hebben ondertussen een betonmolen op de werf gekregen om daarmee gemakkelijker onze mix te maken. Maar het resultaat valt tegen. De leem blijft grotendeels in de betonmolen plakken. En het is behoorlijk zwaar om die eruit te krijgen. Uiteindelijk vullen we dan een bak met klaargemaakte mix die we nauwelijks kunnen verplaatsen. Dan lijkt het toch handiger om met enkele emmers leem naar binnen te lopen en daar de leem te mixen. Zo kunnen we ook leem op een kleine steiger maken in plaats van zo'n zware bak op te tillen.

Vandaag hebben we de eerste afrondingen naast de ramen bepleisterd. Dat lukt vrij aardig met een dikke smurrie met veel stro erin. Het raam van de keuken geeft al een goed idee van het uiteindelijke effect. Door de afronding lijkt de muur minder dik en kan er ook meer licht binnenvallen. Het dichtsmeren van het stro onder onze verhoogde vensterbank gaat beter dan gevreesd. Terwijl we de stroleem diep in het stro duwen, persen we dat goed samen. Als we het op voorhand hadden geweten hadden we half zoveel tijd besteed aan het opstoppen van de gaten in de muren. Met de stroleem gaat dat vanzelf, die valt er niet zomaar uit.
We zijn al heel tevreden met het voorlopige resultaat...

Pleisteren met leem.

2009-04-19T16:48:00.002+02:00

Methodiek
Na ons eerste muurtje werd het duidelijk dat we iets doelgerichter tewerk moeten gaan. Leem, water en stro in een bak gooien en alles tot een smeuiïge pap mengen lukt best, maar het is niet bepaald efficiënt om voortdurend te zitten zoeken naar de goede mix. Dan is het weer te nat, dan te droog, dan zit er precies niet genoeg stro in... Dus vandaag zijn we er methodisch tegenaan gegaan.

Leemput
De eerste stap is de voorbereiding in de leemput. Dat is een eenvoudig gat van zowat een vierkante meter, een halve meter diep, met een plastiek zeil op de bodem. Daarin hebben we woensdag al enkele kruiwagens leem gekieperd, met enkele emmers water erbovenop. Daarna hebben we het zaakje afgedekt met plastiek. Op die manier kan de leem enkele dagen weken en zacht worden. Dat maakt het mixen al een stuk gemakkelijker. Let erop niet te veel water te gebruiken, want natte leem is heel kleverig en moeilijk te scheppen. De bedoeling is vooral de harde brokken klein te krijgen.

Pap
Vandaag vullen we onze mengbak met drie emmers vochtige leem. Daar gieten we een goede halve emmer water bovenop. Dan kunnen we aan de slag met de mixer. De volgorde is belangrijk om nodeloos gespetter te vermijden. De leem op het water kappen geeft spectaculair geplons, dat wel, handig is anders. Nu mengen we de leem en het water tot een dikke pap, zonder brokken.

Op die pap strooien we drie emmers verhakseld stro, zij het niet in een keer. Na de eerste emmer stro wordt de pap aanzienlijk dikker. Als het mengen stroef wordt, voeg dan gerust wat water toe. We gebruiken een tot anderhalve emmer water op drie emmers leem. Uiteindelijk moet de mengeling de consistentie van pudding hebben, maar dan met stro erin. De dikte van de leemmix is niet zo ontzettend belangrijk, smeren lukt altijd. Natte leem plakt meestal wat beter, maar kan je niet zo dik aanbrengen. Wat drogere leem kan je dik aanbrengen, maar die durft er al eens af te vallen. Na enkele emmers krijg je een goed gevoel voor de juiste mix. Die plakt goed, kan je goed smeren en die valt er niet af. Dan weet je dat je goed bezig bent.

Pleisteren
Als de mix klaar is kan het pleisteren beginnen. Bij de eerste laag moet je vooral voor een goede hechting zorgen. De plakspaan is een handig stuk gereedschap, maar met de hand is zeker zo leuk. Het voordeel van handmatig werken, is dat je de leem goed in het stro kan inwerken. Extra voordeel is dat je zo gaten of holtes in de muur opspoort die je meteen extra kan opvullen. Gebruik daarvoor stroleem, een mengeling van leem met extra stro erin.

Eerste muurtje lemen.

2009-04-15T16:50:00.003+02:00

Vandaag plaatsen we de laatste fermacell platen van de binnenwanden. Dat gaat ondertussen behoorlijk vlot. Tegen de middag zijn we daarmee klaar, net op tijd voor een heerlijke lunch met de kinderen in een stralend lentezonnetje.
Een half uurtje later kan het mengen van de leem beginnen. Op de workshops werd de leem gemengd met een betonmolen. Die hebben we nog niet dus beperken we ons tot een stevige betonmixer. Het is even zoeken naar de goede verhouding van leem, water en stro. Na wat geknoei krijgt de leem stilaan de consistentie zoals we die van de workshops kennen.

Dan volgt het grote moment. De kinderen krijgen de eer om te starten met de muur in hun kamer. Ze vinden het eerste wat vies maar helpen toch aardig mee. Al willen ze na enkele minuten toch liever gewoon gaan spelen. Vrij snel is onze bak leem opgebruikt en kunnen we opnieuw gaan mixen.

Tegen de avond hebben we enkele meters muur een eerste laag gegeven. De komende weken zullen we niet veel anders moeten doen dan smodderen, smijten en smeren met leem. We zullen eerst nog een goede methodiek moeten vinden om dit werkje efficiënt aan te pakken.

Binnenwanden.

2009-04-13T16:44:00.003+02:00

Zaterdag zijn we met de hulp van schoonbroer J flink opgeschoten met de binnenwanden. Ruim de helft van de wanden is aan een zijde dichtgemaakt. Dat geeft ons de mogelijkheid om kabels en leidingen langs de open zijde in de wanden te installeren. Later vullen we die holte op met vlaswol om het geluid te dempen.

We beklagen ons een beetje dat we van die grote gipsplaten hebben gebruikt. Fermacell weegt duidelijk zwaarder dan gyproc. Dat maakt het toch wat lastiger om daarmee te manoeuvreren. Gelukkig is slechts de helft van de platen 120 cm breed. Anderzijds is het wel plezieriger werken met deze platen en blijkbaar zijn ze nog een stuk gemakkelijker af te werken. Dat zien we later wel.
Vandaag komen collega strobouwers ons een handje helpen. Iets na de middag staan de platen er allemaal tegen. Rest ons nog een muurtje dat we niet konden bouwen omdat de platen in de weg lagen. Het skelet kunnen we vandaag optrekken, zodat we later deze week de laatste platen kunnen bevestigen.

Ons huis krijgt nu eindelijk de vorm die we al lang voor ogen hebben. Het riante toilet verrast ons toch een beetje. En nu lijken de keuken en de eethoek weer een pak ruimer. Dat is wel prettig natuurlijk.

Twee camions leem.

2009-04-10T15:56:00.004+02:00

Vorige zondag hebben we het vat nog onder de dakgoot gezet en ondertussen heeft een kleine regenbui al voor een bescheiden voorraad water gezorgd. Dat is alvast goed om binnenkort met het lemen te starten. Maar eerst de binnenwanden nog.

Vandaag werken we het houtskelet van de binnenwanden verder af. Morgen komt schoonbroer J. helpen om de Fermacell platen te plaatsen. Wanneer het skelet klaar is, zagen we alvast wat platen op maat om morgen met voorsprong aan de slag te kunnen. We zetten meteen al een paar kleinere platen tegen de wand van de badkamer. De ruimte binnen krijgt daardoor al een heel ander uitzicht.

Rond de middag belt onze Limburgse grondwerker dat hij vandaag leem kan leveren tegen half acht. We zijn blij dat hij vandaag komt, want we zijn er nu toch. Dan moeten we volgende week geen toeren uithalen om op tijd op de werf te geraken.
De extra tijd kunnen we gebruiken om de dubbele balken boven ons dakterras aan te pakken. Een tijd geleden hebben we die ingepakt om geen regenwater binnen te krijgen. Ondertussen hebben we een paar rollen koraflex gehaald om bovenop de balken te kleven. Het is geen gemakkelijke klus. Maar als het klaar is, ziet ons huisje er weer een stuk frisser uit.

Mooi volgens afspraak komt grondwerker Hugo aan. We hebben een stuk plastiek klaargelegd waar de leem op gestort mag worden. De ene na de andere vrachtwagen wordt vakkundig gelost waar het moet. We zien de voorbijgangers met verwonderde blikken langs komen. 'Wat doen die mensen toch, ze hebben achter hun huis een hele berg grond liggen, en nu laten ze nog meer grond komen. Vreemd...'
Wij lopen ondertussen euforisch rond. Blij als een kind met een nieuw stuk speelgoed vanwege onze berg leem. De collega van Hugo loop wat nieuwsgierig rond. We moeten geen twee keer vragen of hij eens een kijkje wil nemen. Ze hebben al wel vaker een strobalenhuis gezien, maar het blijft toch een apart geval. Even later vertrekken de sympathieke grondwerkers terug naar Limburg. Wij dekken onze berg leem af zodat hij goed vochtig blijft en trekken moe maar tevreden hiuswaarts.

Dakgoten.

2009-04-04T13:41:00.002+02:00

We hebben deze week onze leem besteld bij een Limburgse grondwerker. Het vervoer komt duurder uit dan de leem zelf. Maar zo zijn we wel zeker dat we goede ‘casa calida’ leem hebben. Als je in een land leeft waar er zoiets bestaat als leem, zou je gek zijn als je probeert zelf met klei en zand aan de slag te gaan.

Om leem te kunnen pleisteren hebben we natuurlijk water nodig. Het vat en de dakgoten liggen al een tijdje klaar. Het wordt tijd om ze te installeren zodat we met de eerste regenbui meteen een voorraadje water hebben voor de pleisterwerken. Het handigst is om het kleine dak vooraan te gebruiken. Dat is groot genoeg om een flinke hoeveelheid water op te vangen. Het watervat staat meteen binnen handbereik. De leem zullen we voor het huis laten uitkiepen. Zo hebben we alles in de buurt.

Het is even puzzelen om uit te vissen welke dakgoten waar moeten komen. We hebben het materiaal al een tijdje klaar liggen en met de verschillende dakpartijen mogen we ons niet vergissen. Na wat meetwerk kunnen we de haken vastschroeven, met een beetje afschot naar de plaats waar de afvoerpijp moet komen. We bevestigen twee delen aan elkaar en zetten meteen de einddoppen erop. Vervelend detail, we zijn de klokboren vergeten zodat we nog geen gat in de goot kunnen maken. We installeren dan meteen een stuk dakgoot boven het dakterras. Morgen maken we dat gat wel en sluiten we de ton aan. En nu wachten op de leem. En wat regen graag!

EPB advies.

2009-04-03T21:02:00.000+02:00

EPB-deskundigen en veiligheidscoördinatoren zijn heel wat vlotter met hun offertes. Na onze onzalige ervaring met ramenmakers, hadden we maar meteen bij een stuk of tien studiebureaus geïnformeerd naar de prijs. Na drie dagen hadden we van de meesten al een offerte binnen. Een ervan had ons opgebeld om te informeren hoever we staan met ons project. Zijn offerte hield dan ook rekening met een beperkte opdracht voor de veiligheidscoördinatie. Dat op zich vonden we al sympathiek, en de prijs was dat ook. Dus de keuze was snel gemaakt.

Ondertussen hebben we hem de nodige informatie bezorgd zodat hij een EPB-studie van onze woning kan maken. Vandaag brengen we hem een bezoekje voor een eerste verslag. Het resultaat bevalt ons best. De K-waarde (isolatiewaarde) van ons huis komt uit op 28. Onze EPB-deskundige heeft dat zelf nog niet meegemaakt. Dat is goed genoeg voor een passiefhuis (maximum 30). Niet dat dat ons veel doet, we zijn niet zo tuk op het passiefhuisconcept. Dat draait vooral om energiebesparingen terwijl wij vooral een gezond en gezellig huis willen. Dat we daarbij de energie niet door ramen en muren willen buitengooien spreekt voor zich. Maar duizenden euro's extra uitgeven en allerlei ingewikkelde systemen gebruiken om per se de passiefhuisnorm te halen vinden we dwaas.

Met ons E-peil zitten we ook al goed, net in de negentig terwijl we wettelijk onder de honderd moeten blijven. Maar die waarde zal nog zakken als er meer details van het project worden bepaald. Denk maar aan het ventilatiesysteem, verwarming, warmwaterleidingen en zo voort.

Onze prangende vragen nu draaien om onze ramen. Welke ventilatieroosters moeten we nemen en moeten we beter doen dan glas met 1.1 K-waarde. We hebben zelf al uitgezocht wat volgens ons de juiste ventilatieroosters zijn en waar die kunnen geplaatst worden. En hoera, onze eigen berekening blijkt te kloppen. Dan over naar het glas.
Met de huidige keuze zitten we met een behoorlijk risico op oververhitting tijdens de zomer. Het verwondert ons dat het risico zo groot is vermits onze dakoversteek in de zomer de middagzon nagenoeg volledig afschermt. Onze EPB-adviseur had ons al gewaarschuwd: het EPB-model is niet gunstig voor dakoversteken. Met zonwerend glas kunnen we perfect binnen de normen blijven. Ons E-peil zakt dan meteen onder de negentig punten. Dan moeten we maar eens informeren wat dat zal kosten. En dan volgt wellicht een moeilijke beslissing.

Afdichting nokligger.

2009-04-01T20:59:00.000+02:00

Ondertussen hebben we de architect kunnen bereiken en is hij onze nokligger en de kepers komen bekijken. Tussen de kepers heeft de schrijnwerker multiplex panelen geplaatst om de strobalen van het dak te beschermen. Die paneeltjes heeft hij afgekit om geen vocht binnen te laten. Door de weersomstandigheden en het trekken van het hout is die kit wat losgekomen. Peter suggereert om stroken epdm bovenop de nokligger te kleven met een overlap op de paneeltjes. Dan zal het zeker niet meer los komen.

Het idee dat we dat zelf moeten doen, bevalt ons eerst niet. Het gaat uiteindelijk om een constructiefout van de architect. Of de schrijnwerker? Dat moeten ze zelf uitmaken. Dan beseffen we meteen dat het wel eens lang zou kunnen duren voor ze het onderling eens zijn, en nog langer voor de schrijnwerker de fout komt herstellen. Ondertussen zijn wij niet gerust en moeten we daar telkens op terug komen. We besluiten al snel het toch maar zelf te doen. Dan doen we het wanneer het ons uitkomt, en weten we meteen wat er precies aan de hand is.

Het is zacht weer vandaag, en er is niet te veel wind. Uitstekende omstandigheden om de nokligger aan te pakken. Vokke komt helpen om materiaal en instructies te geven. Het is een tijdrovend karwei. Eerst moet de plastiek voor de ramen weggehaald worden. We zetten de ladder binnen en laten ze bovenaan door de raamopeningen naar buiten steken. Zo kunnen we rustig aan de nokligger werken. We snijden beneden drie stroken afdichtingsband op maat. Eens boven kunnen we de stroken zorgvuldig vastkleven. En dat tien keer opnieuw.

We bekijken het hele zaakje daarboven nog eens goed en zien nu wat het echte probleem is. De kepers die op de nokligger rusten sluiten niet overal goed op die nokligger aan. De kapitale fout is dat de schrijnwerker precies daar - waar het water naar beneden loopt - GEEN afdichtingskit heeft gebruikt. Dat verklaart meteen de hoeveelheid gedruppel binnen. Een beetje losgekomen siliconen zou niet zo veel water doorlaten.

Na een paar uurtjes inspanning kunnen we de plastiek terug netjes vasthangen. Als dat gedaan is, zit onze werkdag erop. We zijn nu wel gerust dat de nokligger vakkundig is dichtgemaakt.

Ongewenst bezoek.

2009-03-30T19:53:00.000+02:00

Zaterdag werden we verrast door rommel op de werf. De paletten die voorlopig onze voordeur vormen waren opzijgesmeten. Binnen stond de ladder rechtop en boven lagen verschillende zaken stro uitgespreid. Her en der lagen kroonkurken en een leeg blikje. Een oud, ondertussen vies en stinkend houthakkershemd is verdwenen. Het gaat hier blijkbaar niet om echte dieven. Het lijken eerder jongeren die uit verveling op onze werf komen rondhangen. Leuk is anders. Uiteindelijk gaat het toch om inbraak, vandalisme en diefstal. En wij blijven met een heel onaangenaam gevoel achter. Onnodig te zeggen dat we niet veel goesting hadden om hard te werken.

Vandaag leggen we een klacht neer bij de politie en verwittigen ook de buren. De buren zijn zo mogelijk nog meer verontwaardigd dan wijzelf en ze beloven een oogje in het zeil te houden. Nu er een klacht is neergelegd zal de politie onze werf met een soort ‘vakantietoezicht’ vereren. Als de politie regelmatig voorbijkomt, zullen de daders volgende keer wel twee keer nadenken. Of we daarmee helemaal verlost zijn van die verveel(en)de jeugd, valt nog af te wachten.
Maar we hebben tenminste iets ondernomen.

Skelet binnenwanden.

2009-03-25T19:50:00.000+01:00

Voor onze binnenwanden werken we met een rooster van houten balken waarop we fermacell platen bevestigen. De binnenwanden hoeven niet superstevig te zijn en zo'n constructie laat ons toe bekabeling en leidingen in de muren te verwerken.
We bouwen vandaag het skelet op. De balken worden netjes op maat gezaagd en na heel wat pas- en meetwerk, kunnen we aan de slag. Al snel krijgt de ruimte een heel ander uitzicht en krijgen we een beter idee van de kamers. We schieten aardig op.

Terwijl we bezig zijn regent het buiten pijpenstelen. Door de stevige wind uit het westen slaat de regen tegen de kepers van de dakoversteek en loopt het water langzaam langs de nokligger naar binnen. Daar druppelt het water op verschillende plaatsen binnen. Dat is niet goed! We hadden een tijdje geleden wel enkele plasjes opgemerkt, maar hadden toen het idee dat onze plastiek zeilen niet helemaal goed hingen. Nu zien we echt wat er aan de hand is. Het water loopt gewoon langs de kepers naar binnen!

We bellen meteen de architect maar krijgen niemand te pakken. Het is dan ook al laat. We besluiten op te kramen en zeker morgen de architect op de hoogte te brengen van de nattigheid die we voelen.

EPB.

2009-03-23T20:26:00.000+01:00

Onze ramenmaker werkt voor de beglazing en de ventilatieroosters met bedrijven die daar meer verstand van hebben. Nadat hij het ventilatieplan van onze woning had doorgegeven om een offerte te laten maken voor de ventilatieroosters, contacteerde dat bedrijf ons omdat het type rooster niet door de architect of de EPB-deskundige is vastgesteld. Onze architect werkt altijd met een ventilatieplan waarop de debieten per ruimte staan aangegeven, zonder specifiek het type rooster te vermelden. Een vervelend probleem.

Na een korte bezinning besluiten we dan maar die EPB-deskundige die we verplicht moeten aanstellen nu maar in te schakelen om dit zaakje op te lossen. Als we die kosten dan toch moeten maken, kunnen we dat beter nu doen zodat we er nog wat aan hebben. Vandaag gaan meteen een paar offerteaanvragen de deur uit. Hopelijk krijgen we snel wat prijzen binnen zodat we weldra kunnen beslissen en de juiste keuzes kunnen maken.

PS: EPB = Energieprestatie van het binnenklimaat. Met deze rekenmodule wordt het energieverbruik van een woning in kaart gebracht. Het resultaat wordt samengevat in het E-peil, dat voor nieuwbouw niet hoger mag zijn dan 100. Ligt het peil lager dan 70, dan kom je bij de energiezuinige huizen.