کلَ‌گپ

شکست ادعای کودتا

2009-07-09T08:00:00.000+02:00

امروز مصادف است با قضایایی که به نام هیجده تیر معروف شده. در همان زمان نیز این تصور در ذهن آزاردهنده جلوه میکرد که: چرا عده‌ای به خیابان می ریزند و در حالی که بقول خودشان هم رئیس دولت را دارند و هم مجلس قانون‌گذاری را، باز هم سیاست را میخواهند در خیابانها تعیین کنند؟! آیا این تداوم آن شعار پوپولیستی و مضحکی نیست که از قول و زبان مصدق عنوان می کنند که: میزان، رأی ملت است؟

کدام ملت؟ آنانی که در خیابانها کف بر دهان می آورند و برخی شعارها را بلندتر تکرار میکنند و ...؟ آیا، خواست نقض دستور دادستانی تهران در بستن روزنامه‌ها و غیرقانونی خواندن آن عمل، با ریختن به خیابانها میبایست پیش میرفت؟

امروز اگر از احمد باطبی و برخی دیگر سوال شود غیر از آن همکاری سازمان‌یافته‌ای که باصطلاح لباس‌شخصی‌ها با آنان در اجرای دو سویه این شورش خیابانی داشتند، چه چیزی به زبان خواهد راند جز آنکه خودشان نیز برای چنان کاری سازمان‌دهی خاصی را دنبال کرده بودند؟

بهرحال، فعلاً که کار باصطلاح دنباله‌روان سیاسی در خارج از ایران – عرصه‌ای که عملکرد و نظرگاه‌های سیاسی افراد آنرا با سهولت بیشتری میتوان دنبال کرد – شده برقرار کردن ارتباط میان آن شورش و قضایایی که به " جنبش انتخاباتی " در ایران نام‌گذاری شده. وقتی به چهره عمومی قضایایی که در یکی دو ماهه اخیر در ایران پیش‌آمده نگاه می کنم می بینم که طرح خاصی تلاش داشته تا در پروژه‌ای چندماهه یک موضوع مشخص یعنی انتخابات را به ابزاری تبدیل نماید تا برخی تغییرات سطحی در چهره‌های نمایشی مدیریت سیاسی در ایران را بمثابه حرکتی عمیق و اجتماعی بنمایاند. چهار فردی که برای نمایش انتخابات در نظر گرفته شده بودند، نشان‌‌دهنده فقدان شدید در ساختار شخصیت‌سازی‌های درون جمهوری اسلامی بودند. آنها مجبور شده بودند تا چهار تن را به میدان این نمایش بفرستند که یکی از دیگری بدنام‌تر و فاسدتر بوده. از رضائی تا موسوی تا کروبی و یا این تحفه قرون آتی جهان بی سر و ته باصطلاح اسلام!؟ احمدی نژاد.

تزریق گسترده فعالیت‌های رسانه‌ای در ذهن و زندگی روزمره مردم و برپا کردن ستادها و دفاتر ویژه برای انتخابات در ایران در مراکز ویژه فارسی‌زبانان خارج کشور و همسوئی و همراهی خاص آنان با تبلیغ و تأکید بر تخالف و بزرگ‌نمایی آن بین مجموعه باصطلاح اصلاح‌طلبی و دیکتاتور منشی احمدی‌نژاد و غیره همه و همه جامعه را در ظاهر به آن سوی کشاند که نسبت به احتمال حتی تغییری ناچیز در رفتارهای سرکوب‌گرانه دستگاه حکومت دزد و دغل و سخیف جمهوری اسلامی امیدوار گردند. برپائی برنامه‌های مناظره تلوزیونی و نمایش خرفتی بی حد و پایه آنانی که خود را باصطلاح نماینده و کاندید برای احراز مدیریت اجرائی معرفی میکردند، همزمان با رها کردن سازمان‌یافته سرکوب‌گری و اوباش‌گری نیروهای انتظامی از سطح شهرها و فراهم‌کردن شرائط برای کشانده هرچه بیشتر مردم به خیابانها ... همه اینها در دامن‌زدن به امیدواری کاذب بین مردم شهری تأثیرات خاصی از خود برجای گذارد.

در کنار همه اینها به صراحت می دیدیم که آنچه از خواست‌های حتی مختصر و محدود جمعیت جوان شهرهای اصلی ایران منعکس میگردد به هیچ وجه و با هیچ معیاری با آنانی که باصطلاح کاندیدای مورد نظر مردم به نمایش می آمدند، هیچ همخوانی و همسوئی‌ای ندارند. چهره عبوس و حکایات مضحک موسوی در علل کاندیداتوری‌اش، تا تلاش برای رسیدن به آرزوهای امام دلبندش که ننگ تاریخ معاصر جامعه ما خواهد بود که دوره‌ای محدود دل به بلاهت وی داده و در فریبی اینچنین گسترده فرورفته و چنان حکومتی را پذیرا گشته، به میدان آمده و مثلاً با کسی مقابله نماید که اساس و بنیان به میدان نمایشات سیاسی کشیده شدن چنین افرادی مثل احمدی نژاد و یا محصولی و غیره، در زمان نقش نخست وزیری همین موسوی فراهم گردید. نمیتوان ساختاری برپا نمود که در آن تنها افراد سفله و حقیر و اوباش به کار گرفته و فرصت‌هایی خاص برای رشد بیابند و آنگاه، با ثمره چنین روندی بعد از یکی دو دهه ادعای مبارزه داشت.

بهرحال، نه چهره، نه رفتار و نه شعارها و نه حتی شیوه بیان حرفها و نظرات و امیدها از انتخابات در روزهای قبل از اجرای اصلی مراسم بین کاندیداها و افراد همخوانی نداشتند. مردمی که در خیابانها شادی میکردند، حرفها و شعارهای طنزآلود سر میدادند و حتی واکنش کروبی نسبت به آمارها را که: ننه جون من هم از این آمار سر در میآورد را به شعار: ننه جون مهدی فهمید و احمدی هنوز نفهمید... همه اینها نشان میداد که مردم اصلاً کمترین وجهه‌ای برای امثال کروبی و موسوی قائل نیستند و قضایا را بیشتر به طنز و ریشخند نگاه میکنند.

با اینهمه امیدواری به تغییراتی هرچند سطحی و در سطح خیابانهای مراکز مهم شهری، مردم را به حضور در نمایشات انتخاباتی سوق داد و در ظرفیت‌های معینی نیز وارد کارزار شدند. این امیدواری و فضایی باز در محدوده‌ای بسیار معین، وقتی نه تنها با تمرکز تحریک‌آمیز نیروهای انتظامی و نظامی در سطح شهرها و از اواسط روز انتخابات روبرو شد بلکه با سناریویی بسیار احمقانه همراه گردید که موسوی تنها در یکی دو ساعت اولیه سخن از تقلب بزرگ به میان آورد و اتهام کودتای انتخاباتی سر داد و مردم را به شورش در برابر این کودتا فرا خواند و از سوی دیگر، احمدی‌نژاد را نیز به همان سبک و سیاقی برنده خوشبخت بخت‌آزمایی معرفی کردند که تا کنون در جامعه ایران مرسوم بوده، همه اینها دست به دست هم داد و تقابل دو شیوه هیستریک روحیه عمومی را فراهم نمود. شادی و انتظار تغییرات، با نمایش قلندرمنشی نیروهای انتظامی مردم را به خیابانها کشاند. شعارهای موسوی و اطرافیان‌اش همه و همه دعوت به شورش بود و دامن‌زدن به هیستری تقابل. مردم اما آنگونه که در کنه وجودشان خواهان تغییر هستند اما نه به شیوه و انتظار و خواسته و محدوده مورد نظر امثال موسوی، اینبار نیز شعارها را آنگونه سازماندهی کردند و دادند که خود طالب آن بودند. تأکید بر تقلب، خواست باز‌پس گیری آرای خود و همه اینها نشان میداد که مردم میگویند: آقا رأی ما را پس بدهید، ما را به خیر و شما را به سلامت!

به میدان آمدن خامنه‌ای و دامن‌زدن به خشم مردم و تلاش برای تقابل بیشتر، اگرچه توانست در چند روز اولیه روغنی بر آتش کینه و عداوت اجتماعی بریزد، اما کل دستگاه قدرت در ایران را در ماتم نشاند؛ چرا که بدانگونه دنبال نشد که طرفین این بازی شرم‌آور خواهانش بودند؛ شورش از یک سو و سرکوب از سوی دیگر و تداوم آن تا آن جائی که بتوان از درونش یک ساختار مضحک بیرون کشاند و چند صباحی دیگر، حکومتی شتر گاو پلنگ را در برابر مردم قرار داد که تنها ویژه‌گی‌اش غیر مسئول بودن‌اش در برابر همه آن چیزهایی بود که بعنوان شرح وظایف معنی میدهد.

موسوی که حتی همان حد از ابراز تأسف و عذرخواهی را نمی فهمد که کروبی به زبان آورده، در این دوره و بدون اینکه کمترین نشان و نمایشی داشته باشد از تمایل به شرکت مسئولانه در قبال آن وعده‌هایی که برای کشاندن مردم به صندوق‌های رأی داده بود – اینکه در این سرزمین و با حضور چنان ساختار مضحک کدخدامنشانه قدرت میتوان افراد و مدیران را انتخاب هم کرد! – حتی بصورت نمایشی نیز دنبال مذاکره و مباحثه و انعکاس بیرونی آن نشد. سیر حوادث آن چنان غیرمنتظره بود که علیرغم سرمایه عظیمی که برای آن به میدان کشاندند و تا حد مضحکه کردن یکدیگر در مناظره و شکستن تقدس مضحک ساختارهای مذهبی پیش رفتند، باز آنگونه دنبال نشد که تظاهرات خیابانی آنگونه پیش رود که خواهانش بودند.

حال با ساختاری روبرو هستند که از یکطرف ولی‌فقیه‌اش علی سانسوری لقب گرفت، احمدی‌نژادش به بازکردن سبزی فروشی دعوت شد، کاندید سبز اش به " چیز "، " چیز " گفتن‌اش شهره گردید و کروبی‌اش هم به یاد و نشانه " ننه جونش " در ادبیات طنز جامعه ایران جای گرفت. اینها میباید با کریه‌ترین مهره‌ها آن چیزی را دنبال کنند که نه آراء اش را دیگر میتوانند مورد تأئید و تآکید قرار دهند – وقتی ناچار شدند برای دامن‌زدن به هیستری اجتماعی و کشاندن مردم به شورش خیابانی، از تقلب‌های چند میلیونی صحبت بمیان آورند و بسته‌های آراء را به نمایش گذارند – و نه افرادی را که به دزد و دغل و فریب‌کار معروف هستند.

جامعه ایران، حتی خواست و تمایل زندگی رها از اعمال قدرت در امور شخصی و خصوصی‌اش نشان داد که امثال موسوی بدرد همان فراموش‌خانه‌ای می خورند که در سه دهه اخیر درونش خزیده بود تا با رأنت‌خواری خاص شرکت سدسازی‌اش و همسر خیلی روشنفکرش و آن حرف‌های صدتا یه غازش و عضویت در فلان و بهمان ساختار با یا بی نام و نشان‌اش که صرفاً رشته‌ای باشد از سهم ویژه‌اش از قدرت و ... سر نماید.

رفتاری که در همین دو ماهه شاهدش بودیم نشان تأسف‌باری بود از آنانی که به میدان سیاست کشیده شدند تا یکبار دیگر نه تنها به خودشان بلکه به دیگران ثابت شود هنوز برای جنبش اجتماعی ایران و دستیابی به راههایی مناسب در رسیدن به حد معقولی از حقوق شهروندی، نمایندگان مناسبی وجود ندارند و این مهم، بیش از پیش به تحولاتی جهانی متکی شده تا آن فعل و انفعالاتی که میتواند درون جامعه مورد نظر زمینه‌ساز چنین جنبشی باشد.

برای " نداهای " ایران

2009-06-23T19:03:00.001+02:00

با نام و برای " ندای عزیز " و تمام " ندا " های جوانی که در هر گوشه و کنار آن سرزمین سر داده میشود و خواست آزادی را – بی هیچ کم و کاستی و هیچ ویراست خاصی به گوش همه‌گان می رسانند. ( این کلیپ را از وبلاگ بادبان برداشته ام. )

نظری برای پیام سازمان فداییان اکثریت

2009-06-21T08:03:00.000+02:00

سازمان فداییان خلق ایران – اکثریت،پیامی خطاب به مردم ایران فرستاده و آنها را به شرکت اعتراضی در راهپیمایی علیه سخنان خامنه‌ای دعوت کرده. من نظر زیر را پای نوشته‌شان گذاشته و حال همان را در اینجا نیز وارد می کنم. چشمان ندا، دختری که جلوی دوربین یکی دیگر از شرکت‌کنندگان تظاهرات خیابانی در تهران، جن سپرد، نگاهش را تا اعماق وجود همه بینندگان خود وارد کرده و از همه‌گان خواست تا انگشت اشاره خود را به سوی آنانی نشانه روند که مسئول قتل امثال ندا هستند و من هم به سهم خود فکر میکنم نه تنها سران جمهوری اسلامی، که امثال موسوی و کروبی و مجمع روحانیون مبارز و امثالهم در کشاندن مردم و تبدیل آنان به گوشت دم توپ جانیانی که خود سازمان‌دهی و آموزش و تمرین آنها را به عهده داشتند تا در کشتار مردم نقش ایفا نمایند، مسئول هستند.

لطفاً و با خواهش فراوان از شما می خواهم که اگر تمام این سالها منتظر چنین شرائطی بوده اید تا ثمره کار مستمر تشکیلاتی و سیاسی و غیره را بطور عملی بکار گیریید، تحت تأثیر جو موجود قرار نگرفته و مردم را به حرکاتی دعوت نکنید که در عمل در راستای سیاستی پیش رود که میتوان آنرا در کوتاه ترین جمله " خود براندازی حکومتی " قلمداد کرد. ارازل و اوباشی که تحت عنوان روحانیون مبارز مردم را گوشت دم توپ میکنند، بجای اینکه بطور مشخص و واضح و با نظریه ای سیاسی و اجتماعی و از این قبیل و با بیانیه هایی تحت مسئولیت مستقیم خود، هارت و پورت های خامنه ای و دستگاه مشخص وی را محکوم کنند، سعی میکنند با کشاندن مردم به خیابان ها، کینه عمیق مردم از مجموعه حکومت را به پای خود بنویسند.

شما اگر خواهان ابطال انتخابات هستید، ابتدا باید به این سوال پاسخ دهید که: آیا اساساً انتخاباتی هم در میان بوده است؟ شما که در پیام انتخاباتی خود به درستی بر تحریم این نمایش تأکید کردید، و متاسفانه بدلیل جوی که تحت تأثیر نیروهای هرز سیاسی بر کلیت اپوزیسیون حاکم بوده، مردم را حتی تا پای میز نمایشات شبه انتخاباتی فرا خواندید، حال با این واقعیتی که تمام جامعه آنرا به تجربه عملی خود دیده که در جمهوری اسلامی اساساً نمیتوان بر آراء تأکیدداشت و همه اینها برای انجام اعمالی در نظر گرفته میشود که خود خواهان آنند؛ آنگاه شما حال بر ابطال چنین انتخاباتی اشاره می کنید!؟ نه مجریان این نمایش، نه کاندیداهایی که برای چنین کاری گمارده شده اند و نه نتیجه آن، هیچکدام در راستای آن چیزی نیست که تحت عنوان حقوق اجتماعی میتوان برای مردم قائل شد.

مردم در شعارهای خود، از سوء استفاده نسبت به کشانده شدن خود پای میز شبه انتخابات با شعار: رأی من کجاست برخورد می کنند. و یا از موسوی که آنها وی را بمثابه موجودی فرضی در برابر کاندیدایی دیگر و به عبارتی برای استفاده در برابر حکومت مسئول آراء خود میدانند و از وی میخواهند: موسوی رأی مرا پس بگیر، به این معنی است که آنها بر ابطال نمایش انتخابات تأکید دارند و نه منتجه آن که در شکل شبه کودتا نمایان شده.

امروز، کشاندن مردم به اعتراضات آرام، نه در کشاندن آنان زیر شعارها و خواسته ها و ارواح شکمشان مبارزه امثال موسوی و روحانیون و شعارهای الله و اکبر و غیره، بلکه خواست مسئولیت از چنین ارگان هایی است تا خود بطور مشخص و واضح نظراتشان را در قبال فلان و بهمان نظر حکومت بیان کنند. موسوی، که محدودیت در چارچوب حرکات و بازی قواعد و قوانین را بی فایده می داند، باید با صراحت تمام و مسئولانه نقض آشکار قانون اساسی در زمینه حقوق بشر را اعتراف کند. در غیر اینصورت همانی را بیان خواهد کرد که کرده: مردم برای راه امام شان، راه اسلام، سرفرازی قانون اساسی و ... این مزخرفات دارند پیش میروند.

دوستان، شما در قبال تمام زحماتی که در سی سال گذشته بر دوش فدائیان بوده و بهرحال نمایش ادامه دهنده راه آنان هستید، مسئول اید تا هر حرفی که به زبان و قلم می رانید، در عین پاسخ به نیازهای لحظه به لحظه و روزمره حرکات اجتماعی و سیاسی، اما نه تحت تأثیر روزمره گی باشد. بیش از همه از شما انتظار میرود برعکس انواع تجمعات و تشکل هایی که ابن الوقت و تنها تخت تأثیر شرائط کنونی و با مواضع پر طمطراق اینکه انگار جوانان آن تشکل ها را خودبخودی درست کرده اند و با تعجب فراوان همه آنها هم قصد دارند احزاب و تشکل های سابقه دار را دور زده و خود برنامه هایشان را پیش ببرند و در این راه تنها و تنها شعارهایشان را با تعجب فراوان صرفاً برای و با شعارهای باند موسوی و عقبه آن در کشورهای غربی همآهنگ می کنند، گستره کامل حوادث را در نظر گرفته و راستاهای مناسب برای تحقق و تثبیت حقوق اجتماعی را دنبال نمایید.

اگر مردم در ایران از فرصت کنونی بهره گرفته و پتانسیل تنفر خود از کلیت رژیم را نمایش میدهند، نباید آنان را به تبعیت از تجمعاتی سوق دهید که دستشان تا آرنج در خون و کثافات این رژیم آلوده است. مجمع روحانیون مبارز و امثالهم تا موسوی و غیره، با مسئولیتی که دستگاه رسمی برای نمایش شبه کودتا به عهده گرفته حال به ظاهر تبدیل شده اند به مدافع حقوق مردم. آنها خود میدانند که در دوره هایی دیگر، امثال همین خامنه ای مزدور و رفسنجانی فاسد را با بیش از نود درصد و درست در شرائطی که مردم از جنگ و مرگ و خفقان در عذاب بودند با بیش از نود درصد آراء مردم بعنوان رئیس جمهور از جعبه ها بیرون می کشیدند؛ آنها واقف اند که ابطال انتخابات پیش از انجام آن رقم میخورد نه بعداز آن!

سعی کنید در جایگاه واقعی خود قرار گیریید. نه تاریخ، که عقل سلیم و خردورزی جامعه ما در زمان و جای خود، قاضی مناسبی برای نظراتی خواهد بود که امروزه از زبان و قلم شما بیان می گردند.

نتیجه انتخابات: وقاحت بیشتر!

2009-06-13T07:38:00.000+02:00

علیرغم تمام تهمت‌ها و مسخره‌کردن‌ها که دامن آنهایی را گرفته بود که حاضر نیستند و نبوده‌اند انتخابات را در ساختار دینی و مذهبی و مزدوری قدرت حاکم در ایران جدی بگیرند و نه تنها خود، بلکه دیگران را به شرکت در این فریب دعوت کنند، متأسفانه باردیگر مردم را به پرتگاه ناامیدی بردند و به شعور و رفتار و حق‌شان بطور آشکار تجاوز کرده و آنرا مطلقاً نادیده گرفته‌اند.

برای ساختار قدرت در ایران که منبع حیات و ممات‌اش نه مشروعیت اجتماعی و نه از مالیات‌های مردم و غیره می باشد و صرفاً از محل استخراج، ارسال و خرید و فروش نفت زندگی‌اش را می گذراند و گاه خرده‌ریزهایی را نیز بسوی مردم می ریزد و ساختاری عریض و طویل برای خود فراهم کرده، بحران و نمایش یکی از راههائی است که امور روزمره‌اش را توضیح میدهد.

اگر دنبال نتیجه واقعی چیزی باشیم که در شبیه‌سازی مفهومی تحت عنوان انتخابات دنبال شده، باید بگوییم که بهم‌ریخته‌گی صف مدافعان حقیقی حقوق اجتماعی و انسانی در آن جامعه با موانع استقرار چنین حقوقی می باشد. وقتی احمدی‌نژاد را در برابر موسوی نمایش می دهند و یا کروبی و رضائی را برای بازارگرمی بیشتر این نمایش مهوع اضافه می کنند می بینیم که موسوی میشود مدافع قانون‌مداری و احمدی‌نژاد میشود مدافع حقوق زحمتکشان. هفته‌ای بالماسکه در ایران، کشوری که کوچک‌ترین حقی برای حیات آزاد در سطح شهر و حتی درون خانه‌ها نیز برای شهروندانش قائل نمی شوند، طبیعی است که با بیشترین استقبال روبرو باشد؛ حتی اگر موضوع این بالماسکه نمایش فردی بعنوان مهمترین عامل بهم‌ریخته‌گی اجتماعی باشد و یا آن دیگری از یک‌رنگی صحبت کند و آنرا با رنگ حماقت دهها قرنی سبز بنمایاند؛ مردم شاید یک هفته کمتر یا بیشتر توانسته‌اند آنگونه در شهرها گذران کنند که نمونه‌ای بوده از زندگی بدون ارازل و اوباشی که لباس رسمی نیروهای انتظامی را می پوشند و با امکاناتی که از فروش نفت در اختیارشان قرار میگیرد و با آخرین ابزارهای مدرن برای سرکوب جامعه از هیچ پستی و رذالتی دریغ نمی کنند.

اینکه امید مردم بازیچه حکومت قرار میگیرد و بحران‌هایی مصنوعی نمایش بحران واقعی جامعه را لاپوشانی میکند، بیش از اینکه مردم را بعنوان مسئول چنین اموری در جایگاه متهم بنشاند، میباید یقه آنانی را گرفت که با وقاحت تمام مردم را به قبول این فریب سوق می دادند و در تحقیر و توهین به تک و توک آنانی که این فریبکاری را ویژه‌گی نه تنها جمهوری اسلامی، که همه رژیم‌های استیجاری و دست‌نشانده روی ملتی می فهمند و بخش جدائی‌ناپذیر ادامه حیات فاشیسم میدانند.

مردم حضور‌یافته در خیابان‌ها، نمایش هیچ نوع خاصی از ساختارهای حفظ، دفاع و تثبیت حقوق اجتماعی نیستند؛ اینگونه است که باز به همان مبحث قبلی می رسیم: انتخابات تنها در ساختار معنی و مفهوم می یابد که جامعه دارای ابزارهای حقوقی دفاع از حق انسانها در انتخاب آن چیزی باشد که برای حیات، رشد و توسعه اجتماعی خود آنرا ارجح میداند. در غیر اینصورت شاهد وقاحتی هستیم که در برابر چشمان ما قرار میگیرد. مردم، وقتی با دستانی بشدت خالی به جنگ‌هایی بشدت سازمان‌یافته کشیده میشوند و اینگونه به تمسخر گرفته میشوند، کمترین سودی که به قدرت می رسانند سرخوردگی از امید، سرخوردگی از مبارزه و مقابله با زور، و آخرالامر نمایش قدرقدرتی حکومت در انظار مردم می باشد. آیا چنان افرادی که مردم را بسوی چنین میدانی سوق میدادند، حاضرند پاسخ‌گوی ناامیدی کنونی باشند؟

نتیجه دیگری که میتوان از این بازی مهوع بدست آورد نقش هرچند قدرت‌مندتری است که رسانه‌ها در جهت‌دادن افکار عمومی و تأثیر روی ضمیر ناخودآگاه آنان ایفا می کنند. رسانه‌ها که محدود نیستند در داخلی و خارجی، در راستای سیاستی عمومی‌تر و پیشبرد خواسته‌های قدرت‌های اصلی جهان در چهره‌نمایی و مهره‌نشانی در اقصا نقاط دنیا یکبار دیگر ثابت کرده‌اند که میتوانند جامعه‌ای را با تمام تجارب تلخ از فریبکاری‌هایی که مشتی انسان‌نما تحت نام سیاست‌مدار در تمام صدساله اخیر بر آنها اعمال کرده‌اند و این شبه‌اپوزیسیونی که جز عمله و اکره همان ساختار قدرت هیچ نام دیگری نمیتوان برایشان متصور شد، باردیگر به بازی بگیرند و آنها را با نتایجی روبرو کنند که خود در پایان کار مدنظر داشتند و ماحصل آنرا نیز بنحوی از انحاء به عهده مردم بگذارند و نمایش فوق را مقابله آراء قلمداد کنند و مردم را مسئول آن چیزی قرار دهند که خود پیشاپیش آنرا سازمان داده بودند.

مهم این نیست که امثال موسوی را اساساً شایسته آراء مردم بدانیم و یا فردی قلمداد کنیم که بخواهد در صیانت آراء مردم و فضائی که در شرائط کنونی مردم را با آن روبرو کرده‌اند از حقوق آنها دفاع کند. حتی همین خبرهایی که از اعتراض وی به خامنه‌ای مخابره می کنند هم نشان میدهد که آدرس مراجعه وی برای تظلم، آدرس غلطی است. او، حتی اینرا هم نمیتواند بفهمد که بیشتر به مردمی که به وی رأی داده‌اند یک معذرت‌خواهی بدهکار است که آنها را برای استفاده از رأی خود امیدوار کرده بود و حال، با اوضاعی که با آن روبرو شده‌اند میتوان ثابت کرد که چنین چیزی اساساً نمیتواند در ساختاری رُخ دهد که تمام موجودیت‌اش بر فریب و تزویر و تحمیق اندیشه و خرد استوار است و بس.

و در کنار اینان افرادی که در خارج از کشور و با وقاحت تمام و بدون اینکه کمترین درسی از زندگی در فضای کم و بیش قانون‌مدار و مدنی جوامع غرب گرفته باشند، مردم را به سوی پذیرش این فریب سوق داده‌اند، اگر کمترین اثری از ذهن تحلیل‌گر در خود سراغ دارند، میباید نه تنها با تمام دهان گنده و توانائی صوتی خود از مردم پوزش بخواهند، بلکه همزمان خود را برای همیشه از عرصه اجتماعی خارج کرده و از همه بازی‌هایی که تاکنون خود را تحت عنوان سیاست‌ورز معرفی میکردند، دست شسته و کناره‌گیری کنند... هرچند میدانم این خواسته، به مراتب دشوارتر از آن است که احمدی‌نژاد بیاید در برابر دوربین‌های رسمی و اعتراف کند که تمام بازی و تمام نتایجی که اعلام کرده‌اند دروغ بوده و از مردم برای چنین کاری عذرخواهی کند!

تصویر مجازی از انتخابات

2009-06-11T10:00:00.000+02:00

دیشب، تأتر جالبی رو در تلوزیون نشون می دادند. دختر و پسری بعد از آشنائی در فضای مجازی، قرار شد دیداری حضوری داشته باشند! پسر با نام: امپراطور کهکشان و دختر سکس در وجود!؟ این دو، با سختی‌های عجیبی روبرو شده بودند تا بخواهند با هم بیرون از فضای مجازی صحبت کنند! جملاتی که با هم رد و بدل می کردند نشانه‌هایی داشت از چت‌های اینترنتی و حتی مواردی پیش می آمد که منتظر می ماندند تا جمله – به عبارتی، نوشته!؟ - طرف مقابل تمام شده و بعد جوابش را بدهند. خب، بهرحال اثرات فضای حقیقی کم و بیش توانست اونا رو از ادامه نقش خود در دنیای مجازی بیرون بکشد. دختر با کنایه‌ای کشدار از پسر پرسید:

- خب، امپراطور کهکشان، قد تو چقدر هست؟

- یک متر و هفتاد و هشت.

- خب، امپراطور یک مترو هفتاد و هشتی! نظرت در مورد من چیه!؟ حتماً تو خیال‌ات اینطور می دیدی که مثلاً تا منو می بینی، من لخت میشم و تو هم می پری روی من و ...

- البته نه، ... خب، چرا تقریباً. تو رو سکسی‌تر از... البته تو سکسی هستی و خیلی هم. خب، فکر میکردم حتماً تو رو به خودم می چسبونم و بغل‌ات می گیرم و ... میدونی که؟! شاید نه در همان اولین دقیقه، اما ... به این فکر می کردم که وقتی با تو قاطی میشم، تو چه احساسی خواهی کرد ...

- اهه، تو هم پس به این فکر می کردی که ما ممکنه به هم بچسبیم؟!

- خب، آره و حتی تمام جزئیاتش رو هم بهش فکر کردم.

دختر به طرف پسر رفت و گفت: خب، پس بیا بغلم کن.

بعدش که با هم قاطی شدند در زمزمه‌هایشان، دختر میگفت که چقدر منتظر چنین لحظه‌ای بوده و حتی، لباسش رو بالا کشید و شکم لخت‌اش را به شکم پسر می مالید و ...

این تأتر که از سری تأترهای فی‌البداهه و یا بداهه‌کاری بود به دستور کارگردان بعداز بوسه‌ای که بین این دو رد و بدل شد، به پایان رسید.

در فضایی که در یکماهه گذشته و بالاخص در دو هفته اخیر و حتی در همین هفته جاری دیده شده، بنظر برخی مفاهیم بشدت با هم قاطی شده و مسائلی فاقد کمترین معنی و مفهوم گشته‌اند. انتخابات که تنها و تنها یکی از وسائل شرکت افراد در چارچوب معینی برای سرنوشت خود هست تبدیل شده به امری مقدس و خود قائم به ذات شده و اصلاً بدون توجه به ماهیت و موضوعیت آن، مردم مقید و موظف به اجرای مناسک آن شده و حتی افرادی در اینجا و آنجا به دعای شکر گزاری آن افتاده‌اند. بنظر جو مباحثات سیاسی، دنیای مجازی ناشی از مباحثه‌ها و شکل‌دادن تصاویری از تخیلات خود بگونه‌ای پیش رفته که بسیاری بدون کمترین مکث و تردیدی از آن کاری که بدان مشغول‌اند به پیش‌بینی و پیشگوئی و حتی طراحی جزئیات چیزی مشغول میشوند که به زعم خود آنرا ارزیابی شرائط موجود و چشم‌اندازها می فهمند. تمام موادی که آنها بکار می گیرند، داده‌هایی است که در دنیای مجازی – نه صرفاً اینترنت و کامپیوتر و اینها، بلکه دنیایی که رسانه‌ها برایشان شکل می دهند و بجای آنها فکر میکنند و نقشه میکشند و نیروها و جناح‌های مختلف برایشان می سازند – رد و بدل میشود. درست مثل گزارشی که مثلاً احمدی‌نژاد در مورد تحولات سیاسی، اقتصادی و حتی جنگ بین خود و مخالفان‌اش میدهد و همه آنها را انگار درباره کشوری مفروض در ناکجاآبادی خاص بیان می کند.

اگر ریختن برگ‌ها نمایش شروع فصل پائیز است، نمایشی از ریختن برگها را جلوی چشم مردم قرار میدهند و میخواهند پائیز را برایشان تداعی کنند و عده‌ای هم درباره پائیز و برگ ریزان قلم فرسائی می کنند.

اگر در انقلاباتی که در تاریخ اینجا و آنجا به ثبت رسیده و گزارشاتی منعکس شده، مردم و حضور‌شان در خیابان یکی از وجوه و مفهوم انقلاب را تداعی میکند، هر نمایشی از تجمع افراد در هیبت مردم، به معنی حرکتی نیست که انقلاب قلمداد شود. این بازی مضحک را در نمایشاتی تحت عنوان انقلابات مخملین هم دیدیم و مشخص شد چه موجودات کریهی که خود مسئولان اصلی بهم‌پاشیدگی اقتصادی، هرج و مرج سیاسی و بجای خود زد و بندهای مختلف هستند، بعنوان سردمداران انقلاب و تمایل مردم به سپردن امور به دستان آنان به روی کار آورده شدند.

نمایش حضور مردم، نمایش شادی هیستریک آنان – در مملکتی که نیروی انتظامی آن پوشیدن چکمه را پورنوگرافی قلمداد کرده و به آزار مردم می پرداخت – بعد از همه محدودیت‌هایی که در جامعه هست، سازماندهی نمایشات هیستریک حضور در خیابانها و فقط حضور و نه حق حیات و زندگی و حرف و نظر و موجودیت و ... همه و همه نشان میدهد که چه نقشه شومی برای چشم‌اندازهای آتی آن سرزمین در دست اجراست.

فردا، جمعه وقتی احمدی‌نژاد از جعبه بیرون کشیده میشود، مردم را در فریبی بزرگتر فرو می برند که انگار موسوی میتوانست و قصد داشته جلوی جمهوری اسلامی بیایستد و آنها، یعنی ساختار قدرت در ایران در برابرش قرار گرفت و خواست خود یعنی احمدی‌نژاد را بر مردم تحمیل کرده است.

کمترین تأثیر چنین فضاسازی‌ها و بازی‌های سیاسی در این است که تحول‌خواهی برای مردم، یافتن راههای عملی و مشخص و مناسب برای غلبه بر ناهنجاری‌های عمیق اجتماعی در ایران، دچار چنان هرج و مرجی گردد که معلوم نباشد اصلاً کی با کی و در چه رابطه‌ای با هم درگیر هستند. درست مثل صحنه‌ای از فیلم دیکتاتور بزرگ چارلی چاپلین که دود تمام فضای جبهه را در خود فرو برده بود و سربازانی که در یک جهت حرکت می کردند نمیدانستند که دشمن کیست و در چه جهتی در حرکت هستند و تنها با " رنگ " لباس‌ها و یونیفورمی که پوشیده بودند مخالف و موافق را تشخیص می دادند؛ فضای مضحکی که مثلاً با رنگ " سبز " میخواهند نشان دهند که این رنگی‌ها با آن رنگی‌ها مخالف‌اند؛ نه کارگران، کشاورزان، زحمت‌کشان، تمامی آنانی که دلی در گرو و آرزوی یک زندگی انسانی و حقوقی در جامعه دارند، با آنانی که چنگ در قدرت انداخته و برای حفظ و تداوم حضورشان به هر دریوزگی و پفیوزی و هر نقش کثیفی در بازی‌های سیاسی منطقه‌ای و جهانی تن میدهند.

شبیه‌سازی و فضاسازی و نمایش جنگ‌های تصنعی و نیروهای تصنعی‌تر و بازیگرانی که کمترین شباهت با حقیقت وجودی انسان خواهان تحول را ندارند با تصاویر واژگونه به نمایش گذاشته میشوند و عده‌ای ابله در خارج از کشور نیز به میدان می آیند و نمایش مضحکی میشوند از آنی که بعداز چندین دهه زندگی در فضایی کم و بیش حقوقی، هیچ چیز یاد نگرفته و نفهمیده‌اند از حق انسان و حقوق اجتماعی و زندگی مدنی. آنها وقتی تلاش می کنند ایده خرفتی همچون تأثیر روی‌کارآمدن فردی در یک دستگاه تماماً فاسد و ضد انسانی و با بنیان‌های عقیدتی منحط را تا این حد تبلیغ و به مردم حقنه کنند، نشان می دهند که اساساً هیچ درکی از نقش و رابطه ساختارهای قدرت ندارند و تنها به موجودات مزدوری تبدیل شده‌اند – گاهاً بی جیره و مواجب – تا مثلاً مردم در آینده‌ای ناروشن به ناکجاآبادی برسند که آنها در ذهن علیل خود مجسم می کنند.

بعید نمیدانم چند صباحی دیگر را که همین مدعیان بهترین شیوه و راه برای دفاع از حقوق مردم و کشاندن آنان به بیراهه‌هایی که حکومت جمهوری اسلامی جلوی پای مردم قرار داده، وضعیت و شرائط بعدی را نیز به گردن دیگرانی دیگر بیاندازند که قصد نداشته و ندارند مردم را به چاله‌های پیشنهادی حکومت اسلامی راهنمایی کنند.

مناظره، عذابی بی پایان برای کاندیداها!

2009-06-08T10:58:00.000+02:00

وقتی به نمایشاتی که نامش را مناظره گذاشته‌اند و باصطلاح قرار بر این است تا به تقلید ابلهانه از نمایشات انتخاباتی در کشورهای دیگر بپردازند، می نگرم می بینم که این بیچاره‌ها به چه عذابی دچار شده‌اند که حتی قادر نیستند و استعداد آنرا ندارند که نقشی در حد چهل دقیقه‌ای را بازی کنند چه رسد به نقشی بزرگتر که قرار است در جامعه ایفا نمایند.

تصمیم اخیر حکومت جمهوری اسلامی برای نمایش جدیت در امر انتخابات، چیزی را به آنها تحمیل کرده که شاید هیچ‌گاه خودشان را برای چنین تصمیمی نبخشند. البته به این معنی نیست که با چنین کاری حقی اجتماعی و برای مردم قائل شده‌اند؛ آنها آنقدر خودخواه و تنگ‌نظر هستند که دیگران را تنها و در نهائی‌ترین واکنش در هیبت شنونده تحمل می کنند و بس؛ حتی وقتی در کنفرانس برلین هم شرکت کرده بودند، بدین مفهوم بود که: ای کسانی که متحمل تمام تصامیم جنایت‌کارانه و وقیحانه جمهوری اسلامی شده‌اید، ما به شما افتخار می دهیم که بیائید و در سالن بنشینید تا ما باز هم برای شما صحبت کنیم و اینبار از تحول خود برای پذیرش نقش‌هایی پیچیده‌تر در بقای خود در ساختار قدرت صحبت کنیم.

دیشب و در سوالی کروبی یقه موسوی را گرفت که: چرا شما حتی تحمل مدافعه یکی مثل سروش از من را هم نداشتید و فردی " کمونیست " را به میدان آوردید تا علیه وی صحبت کند...

همین خطاب به یک نفر – هیچ ربطی هم ندارد که ایشان نویسنده‌ای شناخته‌شده هستند یا نه – نشان میدهد که تمام بیانیه‌هایی که دور و بریها و دار و دسته کروبی منتشر کرده‌اند کشکی است و صرفاً برای فریبکاری مطرح شده‌اند. خطاب وابستگی ایدئولوژیک به فرد، به مفهوم نقض اولین و یکی از مهمترین وجوه حقوق انسانی هر فرد می باشد. کروبی نشان داد که هیچ حقی برای آنانی قائل نیست که تفکراتی دیگر دارند. او حتی داشتن چنین تفکراتی را بمثابه یک ویژگی جدائی‌ناپذیر می فهمد که مختصات ویژه‌ای برای فرد مورد نظر ایجاد می کند. بدینسان به راحتی هم میتواند به حذف وی بیاندیشد؛ چرا که مضمون صحبت وی علیه کسی بوده که کروبی وی را مثلاً خداشناس و فیلسوف و امثالهم می فهمد که نقش عملی این جنایت‌کار فیلسوفیده هم بجای خود امری است که بر همگان آشکار می باشد.

در مقابل اما، موسوی با صحبت نکردن در این زمینه نشان داد که مقید به هیچ یک از مفاهیم و مقولاتی نیست که مثلاً در چارچوب حقوق شهروندی و انسانی می گنجند. او نه تنها از نقش متأسفانه معینی که سخنرانی همان فرد در گردهمایی مدافعان وی داشته دفاع نکرد، بلکه اساساً نشان داد آنجایی که پای حقوق افراد مطرح میشود او ترجیح میدهد هیچ مسئولیتی به عهده نگیرد.

یاد آن زمانی می افتم که جمهوری اسلامی هنوز سه دهه تجربه عملی جنایت، حماقت و نابخردی محض در اداره مملکت و مزدوری مراکز مالی دنیا را برای مردم باقی نگذاشته بود و مداوماً شعارهایی می داد که امروزه نیز برخی از این باصطلاح کاندیداها همانها را تکرار می کنند. آن زمان، میان نیروهایی که همه اینها را فریبکاری ساختار قدرت می فهمیدند و آنانی که سعی میکردند تعبیرهای معینی از این صحبت‌ها را بیرون بکشند روی بسیاری از این شعارها مباحثه پیش میرفت. نیروهایی که در آن زمان در ساختار سازمان فداییان خلق اکثریت نقش برجسته و تعیین کننده‌ای داشتند سعی میکردند برپایه تصور معینی از خط امام، از تحول‌خواهی آنها و غیره صحبت کنند. آنها مدام نشانه‌هایی بسیار رنگ و رو رفته را مطرح می کردند و همانها را بمثابه حرکتی در سمت و راستای معینی که آنزمان راه رشد غیرسرمایه‌داری و در راستای نزدیکی به جوامع و ارزش‌های سوسیالیستی بوده را مطرح می کردند. جمهوری اسلامی در راستای برنامه‌هایی که داشت و نقشی که به عهده گرفته بود چنان شتابی گرفت که دستگیری و شکنجه و اعدام بسیاری از این نیروها عمدتاً با تعجب و شگفتی آنها همراه بود. یکی دو سالی دیرتر همه ما مانند اصحاب کهف و بیدار‌شده از خوابی گران، باور نمی کردیم که اینها قادر باشند اینچنین خودفروخته و جنایتکار باشند و بعدتر و آن زمان که رفقایمان چه آنانی که اعدام شدند و چه آنانی که با جسم و روحی درهم‌شکسته از زندان جمهوری اسلامی بیرون آمدند حکایاتی برایمان از جنایت‌پیشه‌گی مزدوران متمرکز شده در ساختار قدرت جمهوری اسلامی صحبت کردند که سالهای سال برایمان غیرقابل درک و باور بود.

حال، متأسفانه می بینیم علیرغم تجربه‌ای سی ساله در همدستی این مجموعه در حفظ قدرت و نابودی همه ارکان مناسبات اجتماعی، باز هم عده‌ای به میدان می آیند و آسمان و زمین را به هم می بافند تا مثلاً به ما ثابت کنند که انداختن تکه‌ای کاغذ درون صندوقی معین، به تحولی منجر میشود و مثلاً اینانی که فلان و بهمان هستند، به چنین و چنان کاری دست خواهند زد.

وقیح‌ترین‌هایشان هم ما را نه از کاردانی و کارساز بودن این چند تن کاندید بازی نمایشی پیش روی، بلکه با ترس مضحکی مواجه می کنند که انگار فلان فرد از این مجموعه اساساً موجودیتی هم دارد که بخواهد موضوع ترس و ابهام و دلهره باشد! چنین افرادی حتی به خودشان زحمت نمی دهند مشخص نمایند که نیروی پشت احمدی‌نژاد چه ساختاری دارد و در کجا متمرکز است و اگر بطور مثال احمدی نژاد در کاخ ریاست جمهوری نباشد، چه برخوردی با آن ساختارهای پشتیبان وی انجام خواهد شد!؟

دیشب کروبی در فرازی دیگر اشاره‌ای داشت که مثلاً تمایل خود برای تغییر قانون اساسی را توضیح دهد! وی پس از صحبتی قاطع و بسیار مطمئن در مورد برخی اصول قانون اساسی که بنیان‌های این ساختار معنی می دهد، و اینکه چنین چیزایی را نمیتوان تغییر داد، در کنار آن اشاراتی بسیار مبهم و ترس‌آلود داشت به تغییراتی که میتوان اینجا و آنجا در قانون اساسی وارد نمود و حتی همان را هم باز متصل نمود به اجرای برخی از قوانین که مثلاً در طی این سالها و بخاطر مدیریت‌های غلط اجرا نشده‌اند.

در برابر وی، موسوی که اصلاً ذوب‌شده عهد دقیانوس و در شرائط جنگی سابق دست و پا میزند، انگار مجموعه انسانهای مجبور به حیات و ممات در آن محدوده جغرافیایی در طی این چنددهه مثل مهره‌هایی ثابت هستند و تنها مانده که ایشان بیاند و برخی تسهیلات بکار گرفته و مثلاً همان رانت‌خواری و اعتیاد به وابستگی مالی به دولت را برای مردم و اینبار نه بصورت عمل پوپولیستی احمدی‌نژاد بلکه با ساختارهای معینی بدست‌شان برساند و ... انگار وی می خواهد حتی همان پولها را هم بعد از چرخاندن چندین دست و سوء استفاده‌های معینی به مردم بدهد...

راستش فکر میکنم گردن نگذاشتن به چنین تحریف و تحمیقی به شعور اجتماعی و مردم و خود، هیچ راهی برای انسان باقی نخواهد گذاشت جز آنکه آن حق رأی و آن تکه کاغذ را با افتخار تمام قاب گرفته و بعنوان تصمیمی آگاهانه در عدم شرکت در نمایشات مهوع جمهوری اسلامی، به دیوار خانه خود آویزان نماید!

کاغذ، گزینش، مدیریت و ... آخرالامر بهشت برین!

2009-06-07T09:24:00.000+02:00

چند روز پیش – چهارم ژوئن – در هلند انتخابات نمایندگی برای پارلمان اروپا برگزار شد. در نمایش گسترده‌ای که برگزار شد تعداد معینی از کاندیداهای احزاب مختلف توانستند انعکاسی باشند از تقسیم صندلی‌های سهمیه هلند در پارلمان اروپا.

برگزاری انتخابات به عهده وزارت‌خانه و ارگانهای ذی‌ربطی است که سعی میکند تمامی وجوه مورد نظر در اجرای دقیق و مشخص آنرا دنبال نماید. سازماندهی این کار بگونه‌ای دقیق پیش برده میشود و از درون آن وجوه مختلف آماری نیز بیرون کشیده میشود. از تعداد شرکت‌کننده در هر محل و حوزه انتخابی گرفته تا افرادی که انتخاب میشوند و تا ترکیب سنی، شغلی و غیره که در واقع بعنوان اطلاعات مربوط به هر گیرنده برگه حق رأی و شرکت در انتخابات در بانکهای اطلاعاتی قرار دارند.

در آخرین روزهای پیش از انتخابات و بطور کلی در چند هفته اخیر، احزاب مختلف متناسب با نقش و اهمیتی که برای نمایندگان خود در پارلمان اروپا قائل‌اند و برآوردهایشان نسبت به درک و تلقی عمومی نسبت به نقش پارلمان اروپا و در این زمینه بالاخص پارامتر معینی همچون رأی منفی هلند به پیش‌نویس قانون اساسی برای اتحادیه اروپا، فعالیت‌های خاصی را دنبال نمودند. حزبی هوچی‌گر با رهبری " خِرت ویلدر " توانست بیشترین آراء از میان جهل درصد واجدین شرکت در انتخابات را بدست آورد. رسانه‌های عمومی در یک حرکت بسیار منظم در طی روزهای گذشته با بزرگ‌نمائی خاصی برای این حزب فعالیت می کردند؛ چه آنانی که با استفاده از تعاریف عام نظرسنجی‌ها و چه آنانی که کسب رأی چنین گروهی را در پارلمان بعنوان یک خطر در سطح اروپا بزرگ می کردند و چه، آنانی که تلاش میکردند همه این قضایا و انتخابات پارلمان اروپا را واکنش مردم نسبت به سیاست‌های داخلی دولت قلمداد کنند، همه و همه در ترغیب عمومی مردم به دادن رأی برای این حزب شرکت داشتند.

مهمترین شعاری که این حزب مطرح میکند تقسیم جامعه هلند با مفهومی دینی و جدائی بخش‌های مختلف آن از یکدیگر است. وی، گروه‌های معینی از مردم را بخاطر زادگاه‌شان و یا مذهب‌شان بعنوان مسلمانان خطاب می کند و خواهان محدودیت‌های حقوقی برای آنان است. وی، مخالف حضور ترکیه در اتحادیه اروپاست به این دلیل که ترکیه یک کشور مسلمان است.

اینکه چنین تصوری اساساً پایه ارزشی و قابلیت بررسی داشته باشد، کاملاً منتفی است. هم طرح تقاضای محدودیت برای معتقدین یک دین معین ناقض حقوق شهروندی است و هم انتصاب افراد به دینی معین تنها و به صرف وابستگی خانوادگی و یا محل تولد وی با هرگونه حقوق اجتماعی در تقابل قرار میگیرد؛ با این اوصاف می بینیم که رأی‌‌دهندگان هلندی حتی در همان کمتر از چهل درصد واجدین شرائط نیز اساساً درکی از حقوق و مبانی دموکراتیک ندارند.

در واقع بار دیگر مشاهده می کنیم که رأی‌گیری، احزاب، فعالیت‌های تبلیغاتی، ساختارهای موجود و غیره هنوز قادر نیستند تا فراهم‌کننده زمینه‌های مناسباتی هارمونیک در جامعه باشند.

طبیعی است که من هیچ توهمی ندارم نسبت به اینکه ساختار کلی اتحادیه اروپا بمثابه یک واحد یکدست تحت تأثیر و نقش ویژه پارلمان‌اش قرار دارد؛ کمااینکه چنین توهمی را حتی نسبت به پارلمان‌های ملی و محلی نیز ندارم. ساختارهای اصلی قدرت نه در وجوه پیش‌روی چشمان جامعه تقسیم شده و نه بطور کلی آنها را از صحنه بیرون قرار میدهد. ساختارهای مالی و اقتصادی از سوئی – بدون اینکه آنرا خواسته باشم از بقیه وجوه تقسیم نمایم – از سوی دیگر ساختارهایی نظامی و تمامی ساختارهای اقتصادی و تولیدی و غیره در ارتباط با آن، ساختارهای مختلف خدماتی و غیره با ابزاری همچون احزاب و الیت سیاسی بافتی را در جامعه شکل میدهند که از یک سو توسط مبانی حقوقی معینی ارتباط افراد در جامعه را سازمان میدهد و از سوی دیگر مناسبات را بگونه‌ای پیش میبرد که تعارض تکان‌دهنده‌ای را نیافریند. بعبارت دیگر، ساختارهایی بینابینی رابطه قدرت سیاسی و سایر وجوه قدرت را تنظیم نموده و سعی میکند هنجار معینی را دنبال نماید. بطور مثال روی کار آمدن سوسیال دموکرات‌ها بمثابه این نیست که در قانون اساسی، قوانین اجرائی و یا حتی برخی قوانین جزئی‌تر نیز تغییری در راستای افکار و اندیشه‌هایی بوجود آید که به تفکر ارزشی سوسیال دموکراتیک متکی است. سالها زندگی در بطن چنین جوامعی باعث شده که چنین توهماتی اساساً پایه‌های اصلی خود برای تأثیرگذاری روی ذهن امثال مرا از دست بدهند. چه بسا تجربه نشان داده هرگاه ساختار قدرت در مفهوم گسترده خود خواهان محدودیت‌های معینی در حقوق اجتماعی و شهروندی مردم باشد، چه بسا سوسیال دموکرات‌ها را بمثابه ابزار به میدان می برد و آنان هستند که تحدید‌کننده آن حقوق می گردند!

با چنین اوصافی، وقتی به نمایشات مهوعی که در ایران و با نام " انتخابات " پیش برده میشود نگاه می کنم، تعارض وحشتناک درک ریشه‌ای نسبت به حقوق انسانها و راه‌های بازتاب آنرا می بینم؛ تعارضی که نه صرفاً توسط مردم عادی کوچه و بازار که خود مورد تهاجم گسترده رسانه‌ای قرار گرفته و حال بعنوان سوژه بازی نمایشی فوق مورد سوء استفاده قرار می گیرند، بلکه توسط آنانی لاپوشانی می شود که در واقع قرار بر این است تا مثلاً بازتاب و روشن‌گر چنین تعارضی باشند.

مناظره‌هایی که در این روزها جریان دارد نشان میدهد که ما نه تنها با مسیری بشدت معیوب در تعیین مدیریت مناسبات اقتصادی، سیاسی اجتماعی در جامعه روبرو هستیم، بلکه افرادی در این بازی حضور دارند که فاقد کمترین درکی از موجودیت حقوقی و حقیقی در جامعه می باشند؛ آنها در بلاهت تمام نه تنها خود نمایش هرج و مرج و قانون‌شکن هستند، بلکه به صراحت میتوان دید که هیچ حس و درکی از مسئولیت در وجودشان نیست.

فکر میکنم بزرگ‌نمائی برای تکه‌ای کاغذ که در صندوقی انداخته میشود و انداختن و نیانداختن آنرا بگونه‌ای جلوه دهیم که انگار بدون چنین عملی، همه هنجارهای اجتماعی فرو می ریزد، نهایت حماقت و حتی بجای خود فریبکاری است. آنانی که متأسفانه همچون مزدوران بی جیره و مواجب در هر کوی و برزن بوق و کرنا بدست می گیرند و در آن می دمند که حق حیات انسانی را به جابجائی تکه‌ای کاغذ محدود کنند با چنین کاری نه تنها کمکی به درک عمومی از حقوق انسانی نمی کنند، بلکه در انحراف آن و بهره‌گیری مزورانه از آن توسط مشتی اوباش و جیره‌خوار سهیم می گردند.

وقتی بی‌اعتنائی بیش از شصت درصد واجدین شرکت در انتخابات در اروپا – کشورهایی که به نسبت ساختارهای مدیریتی سیاسی و نقش‌های آنرا با بهره‌گیری از آراء مردم شکل میدهند و امورش را پیش میبرند – چه آنانی که این مضحکه را تحریم کرده‌اند و چه آنانی که اساساً در هیچ انتخاباتی شرکت نمی کنند، نقشی در تغییر ساختار ایفا نمی کند، منوط کردن اجرای مناسبات حقوقی در جامعه ایران به حضور مردم جلوی صندوق‌ها نمیتواند جز نعل وارونه و شرکت در فریب عمومی نقش دیگری داشته باشد.

تحریم – بگونه‌ای که استفاده نکردن از یک تکه کاغذ را با آن یکی قلمداد می کنند – برای ساختاری که تمامیت قدرت آن با تمامی اجزاء غیر انتخابی‌اش و تنها وجه بسیار محدودی از آن برای بهره‌گیری از مردم در نمایشات، تنها نقشی که میتواند ایفا کند، اشاره‌ای هرچند ناچیز از وجود خرد و شعور مستقل نسبت به کل اموری است که بر جامعه ما جاری است. اگرچه کماکان تأکید می کنم که این کار نه تحریم، بلکه ندادن امکان به آنانی است که میخواهند به شعور انسانی ما توهین کنند. وگرنه، منوط کردن حق انسانی در استفاده از تکه‌ای کاغذ – که معلوم نیست چه مکانیسم جادوئی معینی را دنبال میکند و چه مسیری را طی میکند – اگر ناشی از تزویر و تحمیق دیگران نباشد، نشانه نابخردی ریشه‌ای طراحان آن است.

افتضاحات!

2009-05-22T13:38:00.001+02:00

انگار چاره‌ای نیست و نمیشه از دست این مضحکه‌ای که دارن دنبال میکنند و اسم " انتخابات " هم براش گذاشته‌اند، دوری کرد؛ وقتی هر چند دقیقه ده بیست‌تا ای‌میل دریافت کنی که یا ثمره مباحثات برخی از دوستان و آشنایان خودت هست که چند صباحی پیشتر در ساحت مقدس باصطلاح سازمانی سیاسی با آنان هم‌ساز بوده‌ای و حال، علیرغم تلاش تو برای حفظ دوستی و نه درگیرشدن در مباحثاتی که مثل یک بیماری مزمن موضوع زندگی روزمره آنان شده، مدام تو را نیز به استدلال‌های گاه بغایت متوهمانه خود میکشانند تا بشنوی آن چیزائی را که حتی خط خطی کردن کاغذ و تلاش برای فروش آن بعنوان فلان و بهمان اثر جاودانه هم نمیتوان قلمدادش کرد.

از هر گوشه و کناری صداهایی را می شنوی که حتی به این وجه بسیار مشخص موجودیت خود که در دنیای فعل و انفعالات جامعه ایران حتی حق رأی نیز برای درگیرشدگان مباحث خارج کشور قائل نمیشوند چه رسد به انعکاس حرف و گفته‌هایشان میان مردم و یا حتی میان خودشان که اساساً گوش جزء اجزاء بدن آنها نیست و آنها تنها و تنها دهانی گنده هستند که گاه به تولید ناهنجارهائی بعنوان صدا مشغول است و گاه در حال دریدن.

آنانی که به اصرار میخواهند به شنوندگان تلقین کنند که: اگر به تبلیغ برای مشتی اراذل و اوباش همچون موسوی و کروبی مشغول نباشی، پس ابزاری هستی برای روی کار آمدن احمدی نژاد؛ اگر کارشان را نخواهیم رذالت و یا فریبکاری آگاهانه بنامیم، ناچاریم آنرا ناشی از نادانی ریشه‌دار و یا ناتوانی از درک فعل و انفعالات اجتماعی بنامیم.

این شعار بدلایل عدیده‌ای نامربوط‌بودنش به چشم میخورد:

- گفتن اینکه احمدی نژاد و سیاست وی در طی چهارسال گذشته عاملی بوده برای محدودیت فضای مطبوعاتی، انزوای بین‌المللی، هرج و مرج اقتصادی و هزاران موضوع دیگر، تلاش دارد ما را بقبولاند که:

- اساساً کسی که انتخاب میشود دارای چنین و چنان قدرت تأثیرگذار میباشد؛ - انتخاباتی در جامعه جاری است و کسی که از درون آن بیرون کشیده میشود، چنان استقلالی دارد که مسائل جهانی و غیره را تحت تأثیر خود میگیرد؛ بهم ریخته گی اقتصادی در ایران به تصمیم فلان و بهمان شخص ایجاد شده و ربطی به ساختار اقتصادی ایران ندارد که نه تنها در سه دهه اخیر که در تمام هشتاد سال گذشته مهمترین تکیه حیات روزمره جامعه را به نفت و فروش آن و چگونه‌گی گذران جامعه با صرف پول آن بوده است.

- اگر احمدی نژاد چهار سال مثلاً زمام امور را داشته است، موسوی هشت سال و کروبی بیش از سه دهه نه تنها در ساختار قدرت بوده بلکه در برهه‌هایی رئیس قوه مقننه بوده. چطور نگرانی از چهار سال بعد برای احمدی نژاد را با نگرانی از تکرار دو دهه اول انقلاب و اجرای جنگی احمقانه و در نگاهی عمیق‌تر و میزان نابودی جوانان و مبانی اقتصادی در ایران به لحاظ جنگ، جنایتکارانه محسوب میشود با نقشی که موسوی بعنوان مدیر داشته است مقایسه نمی کنند؟ چرا به این نکته تأکید نمی کنند که دو دهه ظاهری باصطلاح خفقان گرفتن موسوی برای چه بوده؟ آیا وی در این دوره هیچ نشانه‌ای از اجحاف به حقوق اجتماعی و غیره ندیده بود که هیچ حضوری نداشته؟ یا اینکه در طی این دوران با سازماندهی فلان و بهمان گردان مبارزین، خود را برای شرکت در جنگی اینچنین گسترده که میباید تمامی بحران‌های اجتماعی ناشی از حضور احمدی نژاد؟؟؟!!! را حل نماید؟

حضور عقلانیت در کروبی همانقدر مضحک هست که بگوییم: اگر چنین فردی عقلی به سر داشت، رویش عمامه نمی گذاشت! پوشیدن آن لباس مضحک بعنوان شغلی اینچنین احمقانه خود مقابله مستقیم با عقلانیت است. اگر سازماندهی و جمع و جور کردن تعدادی از قلم به مزدان همیشه‌گی مثل عبدی و غیره دور و بر خود نشانه عقلانیت است که وای به حال چنین استدلالی.

وقاحت آنانی که شعار شرکت در مضحکه جمهوری اسلامی را میدهند آنقدر بالاست که نه برای نقشی که میخواهند بازی کنند بلکه برای تحریم دلیل طلب می کنند! تحریم، چیزی است مثل نرفتن در مسجد برای خواندن دعا برای شادی روح فلان و بهمان شخص! تو نمی توانی بگویی که برای شادی روح این یا آن شخص مرده، اگر نمیخواهی به مسجد بروی، پس راه حل نشان بده که چه باید کرد؟ اصلاً کل این قضیه بر نادانی تکیه دارد؛ نه اینکه یه مقداری عقل اگه به مجموعه نادانی تزریق کنیم، شاید – آنهم اگه خدا بخواهد – نطفه عقلانیت درون نادانی رشد کند. این استدلال در طی سه دهه و روی کار آمدن اراذل و اوباش مختلف به ترتیب قد و قواره تا ریخت و شکل و شمایل که از سر پییسی به وجود احمدی نژاد هم قانع شدند، پیش رفته است!

نگاه به نقش ابزارهای قدرت در کشورهای منفرد و مفروض اساساً بدون داشتن یک نگاه کلی و کم و بیش جامع در مورد ساختار قدرت در جامعه جهانی، کاری بس عبث و بجای خود فریبکارانه است. کشوری که قدرت در آن تنها میتواند با منبع درآمدی پیش رود که از طریق فروش جهانی آن انجام شدنی است، چطور میتواند بدون تأثیرگذاری مهمترین و استراتژیک‌ترین منبع آن یعنی نفت و ساختارهای مختلف آن در عرصه جهانی به حیات خود ادامه دهد؟ در همین لحظه‌ای که بازی‌های شبیه‌سازی در ایران جریان دارد، جنگ بزرگی در جهان و در ارتباط با منابع گازی و توزیع و تقسیم و بازتقسیم آن در بین اتحادیه اروپا و ناتو از یک سو و روسیه از سوی دیگر جریان دارد. آنها برای کنار زدن یکدیگر حتی زبان عادی دیپلماتیک را که تنها چند درصد ناچیز از واقعییات مناسبات جهانی را درون آن می گنجانند، کنار گذاشته و با زبانی صریح‌تر به تهدید و تحریک یکدیگر دست می زنند. حال در این میان، آدم مفلوکی مثل احمدی‌نژاد را دارای چنان نقشی بدانیم که اگر افسارش را رها کنیم مبادا کشور ایران را به فلان و بهمان جایگاه بکشاند...

چه در سیاست هسته‌ای که به ایران نسبت می دهند و چه در مورد دموکراسی و هرج مرج قضائی و نظامی و دخالت در امور این و آن، سیاست جمهوری اسلامی از همان ابتدای شکل‌گیری‌اش بر دامن‌زدن بر بحرانها پیش رفته است. جنگی که بین ایران و عراق پیش رفت، مسابقه فوتبال نبود که به نتیجه‌ای منجر شود. در این میان صدها هزار انسان نابود شدند و منابع بسیاری از بین رفت و آخرالامر همان اراذل و اوباشی بر ساختارهای قدرت در دو کشور باقی ماندند که بودند.

جنایتی که در دهه اول حکومت جمهوری اسلامی پیش رفت نه فقط در شیوه برخورد بسیار شنیع تک تک آنانی که نامهای ناچسپ مسئول در آن دوره بر خود داشتند، بلکه عناصر بسیار وسیع‌تری را در خود فرو برده است. فضای هیستریک و شیوه‌های مرگ و ترس و دلهره و نابودی و ناامنی و غیره، نه صرفاً اینگونه بوده که مثلاً آیا در فلان و بهمان زندان شکنجه جاری بوده است یا نه؛ حتی جرئت سوال در این مورد هم از جامعه دریغ شده بود. در هر کوی و برزن توسط اراذل و اوباشی که نانخور این رژیم شده بودند و با خودفروشی به خدمت آن درآمده بودند، مورد بازخواست قرار میگرفتی. آنها درون تک تک خانواده‌ها نیز دنبال جاسوس و خدمتگزار و خودفروخته می گشتند. کم نیستند خانواده‌هایی که نه تنها از زندگی متعارف و حق حیات انسانی محروم شدند که از نام و نشان‌شان هم نگذشتند و آنها را به خاک سیاه نشاندند.

جمهوری اسلامی هیچگاه نمی توانست توسط یک مشت ملای ابله چنین ساختار پیچیده‌ای را سازمان دهد. لابی‌های گسترده‌ای از ساختارهای امنیتی جهان گرفته تا نظامی و انستیتوهای فکر و بهره گیران از تکنولوژی کنترل افکار عمومی خلاصه همه همه به کار آمدند تا مثلاً جمهوری اسلامی سازمان دهند و منطقه را در آشوبی غرق نمایند که نه تنها در طی این سه دهه، بلکه حتی در چشم‌اندازهای دهه‌های آتی نیز امکان آرامش آن نمی رود. از سوی عراق، لبنان و فلسطین در آتش جنگ و کینه و کشت و کشتار میسوزد و از سوی دیگر افغانستان و حال پاکستان که صرفاً برای حفظ و تداوم تنش در منطقه شکل گرفته بود، همه و همه در بحران دست و پا می زنند؛ از سوی دیگر مجسمه بلاهتی را به کرسی مضحکه ریاست جمهوری کیش میکنند و او نیز علیرغم ساده لوحی احمقانه‌ای که در آن دست و پا میزند، اما در پیشبرد نیازهای تبلیغات رسانه‌های بین‌المللی مهره شایسته‌ای بوده و کما اینکه هنوز روی بقای او حساب باز کرده و از وی انتظارات عدیده‌ای طلب می کنند. او هر جا که لازم باشد، همان حرفهایی را میزند که بتواند ابزاری باشد برای نمایش ظاهری ناامنی و چهره‌ای مثلاً بحران‌ساز در منطقه و از این بدتر آنکه عده‌ای ساده‌لوح بعنوان تحلیل‌گر مسائل سیاسی یا بعنوان مزدبگیران رسانه‌ای و یا متوهمان ابدمدت به میدان می آیند و این اعمال وی را عامل و باعث و بانی قضایا می نمایانند...

اگر عمل عبارت از آن چیزی است که مجموعه توانائی وجودی انسان بعداز انتخاب بدان دست میزند باید گفته شود که تن‌ندادن به این فریب، خود عمل بزرگی است که نه بخاطر تأثیر و نتیجه فردایش که چگونه خواهد بود، بلکه برای مکانیسم درونی انتخاب آن و منطق ناظر بر آن در لحظه هست که می باید ارزش‌گذاری شده و بکار گرفته شود. تحریم بر عکس تصور مزورانه‌ای که اینجا و آنجا تبلیغ می شود، یک عمل مشخص هست و نشانه مقابله با فریبی که کلیت قدرت در گستره جهانی برای تحمیل مشتی خودفروخته در جامعه ایران قرار است بر ما تحمیل نماید.

واقعاً تأسف بار است که بعداز چندین دهه حضور در فعل و انفعالات سیاسی ببینی که عده‌ای با چه مبانی ابلهانه‌ای تلاش میکنند در فریب جامعه شرکت نمایند و تو حتی نتوانی به آنها حالی کنی که در این باتلاق فرو نروند.

نوشتن این پست برایم آنقدر تأسف‌بار هست که حوصله ادیت‌اش و بازخوانی‌اش رو هم ندارم. از هر خواننده‌ی تصادفی احتمالی این نوشته، پیشاپیش عذر میخوام!

اسکندر ختلانی

2009-05-14T12:34:00.000+02:00

سلام ریحانه،

شاید بنظرت عجیب بیاد که چطور من تصمیم گرفته‌ام برایت نامه بنویسم؛ حتی نه ای‌میل، یا حتی تلفن و ... البته تلفن که زدم. خونه نبودی و من هم حدس زدم که یا با محمد یا خودت تنها رفته‌ای مغازه.

خب، بذار برات از اول قضیه صحبت کنم. مثل عادت همیشه‌گی بعداز اینکه قهوه‌ای خورده و نگاهی به خلاصه اخبار تلوزیون انداختم، اومدم سراغ اینترنت و اونو باز کردم. صفحه اول اینترنتم رو طوری تنظیم کرده‌ام که آخرین خبرهای بعضی از سایت‌ها و وبلاگ‌های ایرانی رو منعکس می کنه. بعداز نگاهی سطحی به اهم خبرهای اینطرف و آنطرف، نگاهی انداختم به وبلاگ‌هایی که به‌روز شده‌اند و در آنجا دیدم که وبلاگ سردوزامی کتابی از نسیم خاکسار رو گذاشته در اینترنت. کتاب رو باز کردم؛ گزارشی بود از سفر به تاجیکستان. در همان ابتدای کتاب اشاره‌ای داشت به تفاوت این کتابی که در وب گذاشته با کتابی که سالها قبل با همین نام چاپ کرده بود و آن، دو مصاحبه اضافی نسبت به قبل بود که در اینجا منعکس شده بود؛ از جمله مصاحبه‌ای با اسکندر ختلانی...

در یک لحظه هجوم خاطرات بسیاری منو از زمان حال بیرون کشیده و برد به آفتاب تابان کابل و چهره جوان و زیبا و صمیمی اسکندر. کنجکاو شدم تا اطلاعات بیشتری از اسکندر بیابم و ... در کمال تعجب و بهت و ناباوری، دیدم نسیم از کشتن اسکندر در مسکو خبر میدهد؛ آنهم در سال 2000، یعنی حدود نُه سال پیش.

سالهاست از دوستی ما میگذرد و میدانم که مرا بخوبی میشناسی و بارها حالات مختلف احساسی‌ام را شاهد بوده‌ای و یا بارها با تو درباره آنها صحبت کرده‌ام. در آن چند دقیقه‌ای که با وجوه کاملاً متضاد این خبر روبرو شدم، دیگر نمیتوانستم تشخیص دهم که آیا از شنیدن خبری درباره اسکندر خوشحالم، یا از خبر مرگ او شوکه شده‌ام. این اخبار تأثیری کاملاً متضاد روی من باقی گذاشته بود و بدون آنکه خود بخواهم، به سرزنش خود رسیدم که: نُه سال از مرگ ��" آنهم بصورت قتلی چنان فجیع ��" اسکندر گذشته و تو هیچ از این موضوع خبر نداشته‌ای و ...

به تو زنگ زدم تا شاید بتوانم با صحبت با تو، و حتی کسب اطلاعات بیشتر از تو و احیاناً محمد خودم را کمی تسکین دهم. ترا نیافتم و مجبور شدم به سراغ اینترنت بروم و در گشت و گذار، یکی از استادان انستیتو علوم اجتماعی کابل ��" جائیکه من و تو نیز در دوره‌ای و همزمان با آشنائی‌مان با اسکندر، در آنجا تحصیل میکردیم ��" درباره اسکندر نوشته بود و حتی دیده‌ام که بمناسبت پنجمین سال مرگ اسکندر، کاویانی نیز انگار چیزی نوشته.

خب، همه اینها باعث شد تا این نامه را برای تو و بعنوان صحبتی با تو بنویسم. همانطور که گفته‌ام، شاید عجیب بنظر برسد. اما فکر میکنم که در نگارش نامه، همیشه یک امکان بسیار جالبی را میتوان یافت که بتوانی با دوست خود صحبت کنی، بدون اینکه ردوبدل کردن جملات کوتاه رشته افکارت را به این یا آن سوی خاصی بکشاند. در واقع نوشتن نامه یکی از مناسب‌ترین ابزاری است که در چنین حالتی که من در آن قرار دارم، بکار میآید.

دلم میخواهد یادهای مشترکمان با اسکندر و آن ماهها و آن سالها را بیاد بیاورم. آفتاب کابل، یکی از بخش‌های بسیار خاص این یادهاست.

یادت می آید وقتی اسکندر خودش را به ما معرفی کرد، از چگونه‌گی برخوردش و از معرفی غیرمنتظره‌اش جا خوردیم!؟ او میگفت: شنیدم که چندتائی از رفقای ایرانی به انستیتو علوم اجتماعی می آیند و مشتاق شدم باهاشون آشنا بشم و ... همه اینها را با چنان لهجه خوبی صحبت میکرد که در یک‌آن، فکر کردم شاید او فرزند یکی از اعضاء حزب توده ایران هست که در شوروی زندگی میکنند. وقتی او خودش را معرفی کرد مشخص شد که او بخاطر هم‌زبانی و عشق و علاقه بی‌حدی که به زبان و ادبیات فارسی دارد، میخواهد با ما آشنا شود و از همه اینها مهمتر، جوانی و روحیه شاد و سرشار از شور و شوق‌اش بالاخص در دوره‌ای که او برای کار و خدمت سربازی برگزیده بود و مجبور شده بود بعنوان مترجم زبان روسی به افغانستان بیاید، و بخاطر غربتی که بهرحال او نیز علیرغم همزبانی در افغانستان با آن روبرو بود، دلش میخواست با ما بعنوان مهاجرینی در کابل نیز در تماس باشد. اگرچه آن معرفی شتابزده میتوانست با سردی هرکدام از ما چهار نفر روبرو شود، اما جالب است که در زمان برگشت در پچپچه‌هایی که داشتیم، تو گفتی: حتی لیلا هم که چنین آشنائی‌هایی را بر نمی تابد، بخاطر چهره شاد و زیبا و زبان مؤدبانه اسکندر، با او خیلی گرم گرفت.

برای من اسکندر از همان لحظه یکی از رفقای ایرانی خودم بوده که بخاطر برخی معذوریت‌ها مجبور است در مجتمع مخصوص استادان و معلمین اعزامی از شوروی زندگی کند. او، که بخاطر همین محدویت‌ها قادر نبود به همان راحتی و بدون موانع در شهر کابل تردد کند، بارها و بارها مجبور شده بود با ماشین مخصوص و راننده به محلی بیاید که ما زندگی میکردیم و بعد، با همان‌ها هم برگردد. چندباری هم که مرا به خانه محقرش ��" که یک اتاق کوچک در مجتمع مخصوص و تحت حفاظت نیروهای شوروی بود، دعوت کرده بود عملاً نمیتوانست همان راحتی و تحرکی را داشته باشد که وجودش از آن سرشار بود.

یادت می آید چطور به اصرار او مصاحبتی داشتیم با یکی از استادان علوم اجتماعی که تخصص‌اش تحولات اروپا و بالاخص یونان بود و خود بعنوان افسر اطلاعاتی در دوره‌ای از حکومت سرهنگان به همکاری با مبارزین کمونیست مشغول بود؟ وی که علیرغم سن و سال‌اش چهره‌ای جوان و شاداب داشت، کم و بیش توجه‌ای ویژه بالاخص به " خورشید " داشت! تا جائیکه وقتی اسکندر بما پیشنهاد جلسه‌ای ویژه با او را طرح کرد، " خورشید " آنرا تأیید کرد و جالب اینجاست که اسکندر میگفت: استاد فوق هم خیلی خوشحال شد که با ما مباحثه‌ای خصوصی داشته باشد و در روزی که ما در اتاقی از انستیتو جمع شدیم و استاد فوق از تجربه مبارزه کمونیست‌های یونان و دشواری‌های آنان صحبت میکرد، ترجمه روان و بی‌نظیر اسکندر چنان شبهه‌ای را ایجاد میکرد که انگار خود محو شده و تنها همان استاد هست که به فارسی برایمان قضایا و امورات یونان را بیان میکند. اسکندر، تمام متن صحبت اصلی را همزمان و بدون وقفه و بدون کمترین اشتباهی به زبان فارسی و بالاخص به تهرانی برایمان توضیح میداد. از سوی دیگر، نگاه مستقیم استاد که انگار فقط همه این قضایا را برای خورشید توضیح می دهد و ما هم این مصاحبت را از روی فیلم یا نوار تماشا میکنیم، چنان شیفته و پرشور شرح میداد که هیچکدام متوجه نشدیم بیش از سه ساعت در آن اتاق نشسته‌ایم و داریم به حرفهای استاد گوش میدهیم و گاه سوالاتی که خورشید بیان میکرد و ...

حتماً باید یادت باشد دفعه دیگری که " میاچین " استاد روسی علوم اجتماعی در دفتر سازمان برای سخنرانی دعوت شده بود و برایمان درباره حکومت اسلامی و شیوه برخورد با آنها و نقدی که به عملکرد حزب توده ایران و کم و بیش به اکثریت داشت که نتوانستیم آنگونه که شایسته هست در عین حفظ نیروهایمان، در جامعه مانده و در امور سیاست روزمره نقش ایفا کنیم. او، تأثیر مخرب خروج از ایران را از شدت ضربات به دستگاه رهبری حزب توده ایران بیشتر می دید و حتی در این زمینه به سیاست لنین و حزب کمونیست شوروی در سالهای اولیه اشاره داشت که چطور زمینه‌های خروج سران مخالف خود در حزب را فراهم میکرد.

اسکندر آن روز نیز با ترجمه روان و بسیار شیرین خود، با صدایی که گرمی خاصی در آن وجود داشت، با نگاهی شاد و بازیگوشانه‌اش که در برابر همه چهره‌های مختلف یکسان می نمود، چنان وضعی بوجود آورده بود که هیچکس احساس نمیکرد میاچین دارد به زبان روسی صحبت میکند!

علاقه و آشنائی و ارتباط با اسکندر حتی چیزی بیشتر از آن استاد دیگری شده بود که از خانواده‌ی اعضاء فرقه دموکرات در آذربایجان بود و کم و بیش برایمان مثل " انور افغان " شده بود؛ همانی که پیش از انقلاب در تبریز درس میخواند و بعدها در روزنامه " حقیقت انقلاب ثور " روزنامه ارگان حزب دموکراتیک خلق افغانستان کار میکرد و در تدارکات جشن‌ها و سالگرد سیاهکل و غیره، شب و روز با ما بود و ... اسکندر، علیرغم علاقه شدیدش به روابط با ما، مجبور بود محدودیت‌های خاص نیروهای شوروی در کابل رو رعایت کنه. اگرچه از هیچ فرصتی و بالاخص زمانی که دانشجویانی برای انستیتوی علوم اجتماعی معرفی میشدند سریعاً با آنها ارتباط برقرار میکرد و سعی میکرد تا آنجائی که برایش امکان دارد، در کار ترجمه و یا برقراری ارتباطات با استادان روسی به آنها کمک نماید.

یادت میاد از ما تقاضا میکرد اگه براتون امکان داره نوارهای گوگوش رو برایش کپی کنیم؟! میگفت: من مجبور بودم زبان فارسی رو از روی نوارهایی یاد بگیرم که در انستیتوی زبان خارجی در مسکو بود. در صورتی که هیچکدام از آن نوارها جای ارتباط زنده با دوستان ایرانی‌ام رو نمیگیره. خیلی دلم میخواست که منو برای مأموریت به ایران بفرستند؛ اما مسئولین برای چنین مأموریت‌هایی بیشتر روسها رو می فرستند.

اسکندر آن وقت‌ها برای خدمت سربازی در افغانستان بود و بعدها شنیده‌ام که بخاطر توانائی بی‌نظیرش در ترجمه و نوشتن به زبان فارسی، تا سطح مترجم مخصوص برای دکتر نجیب‌الله رئیس جمهور دوران حزب دموکراتیک خلق افغانستان و از سوی دیگر فرمانده اول نیروهای شوروی در افغانستان ارتقاء پیدا کرده بود.

در مورد زندگی و کار اسکندر استاد هارون امیرزاده نوشته‌ای دارد که اگه دلت میخواد میتونی در این آدرس بخونی.

حالا که با یاد و خاطره اسکندر یه چیزائی نوشته‌ام، احساس سبکی می کنم. امیدوارم تو رو با این نوشته ناراحت نکرده باشم.

از کتاب: " آیوراودای ماهاریشی " - علم زندگی

2009-05-13T16:39:00.000+02:00

" آنگاه که انسان یاد گرفته باشد که به فراسوی اندیشه گذر نماید (به ماوراء برود)، ذهن او به شیوه‌ای تازه به روی خود ذهن باز می شود. همانگونه که قبلاً نیز مشاهده نمودیم، چنین رویدادی بسیار سودمند است ولی همه داستان را در بر ندارد. در این رابطه می توانید شیوه تسلط بر لایه‌های ظریف و ناملموس ذهن را نیز فرا گیرید و تکنیک‌های ویژه‌ای وجود دارد که نخستین آنها، اصوات آغازین نام دارد. نامگذاری این تکنیک، بر پایه ارتعاشاتی است که می‌توان در هنگام آرامش تقریباً مطلق ذهن، ردیابی نمود.

براساس آیورود، این اصوات خفیف‌تر از خفیف، جنبه اتفاقی ندارند، زیرا تمامی طبیعت از آنها ساخته شده است. اصوات آغازین، در سکوت مطلق جهان کوانتوم مکانیکی پا به عرصه وجود می نهند. الگوهایی را می سازند که در هنگام مقتضی به صورت ماده و انرژی و همگی چیزهایی که دارای گوناگونی پایان‌ناپذیری بوده و از ماده و انرژی ساخته شده‌اند، شکوفا می گردند: ستارگان، درختان، تخته‌سنگ‌ها، انسان، و ...

تئوری زیربنایی " درمان از طریق اصوات آغازین " بر این شالوده استوار است که ذهن قادر است به سطح کوانتوم بازگردد، اصوات معینی را که احتمالاً در مقطعی از مسیر تغییر شکل داده‌اند، بکار گیرد و به این ترتیب تأثیر عمیق شفابخشی را در بدن برجای نهد.

واقعیت کوانتومی

با توجه به اینکه چنین برداشتی از دیدگاه همگی کسانی که نظیر ما ریشه در واقعیت مادی دارند، بسیار بیگانه می باشد، اجازه دهید که برای لحظه‌ای اصوات آغازین را مد نظر قرار دهیم. فیزیکدانان غربی اذعان دارند که در ژرف‌ترین سطح جهان طبیعی، میدان کوانتوم را می‌یابیم. یک کوانتوم، به عنوان کوچکترین واحدی از نور، الکتریسیته یا انواع دیگری از انرژی تعریف می شود که امکان وجود دارند.

(واژه کوانتوم، از ریشه لاتینی به مفهوم "چه مقدار" مشتق شده است). واقعیت کوانتومی، برداشت‌هایی را که برپایه عقل سلیم هستند، به مبارزه می طلبد. بطور مثال، هیچیک از عناصر جامد در آن وجود ندارد. اتم، قبلاً به عنوان کوچک‌ترین ذره موجود در جهان آفرینش بشمار می آمد. در واقع اتم از واژه یونانی به مفهوم "غیرقابل تقسیم" درست شده است. با این وجود، در نگاهی نزدیک‌تر، متوجه میشویم که اتم نیز متشکل از ذرات کوچک‌تری از ماده است که به سرعت برق در پیرامون یک فضای خالی عظیم به گردش در آمده‌اند ��" فضایی آن‌چنان خالی که با خلاء بین-کهکشانی رقابت می کند. فاصله بین دو الکترون، به‌نسبت اندازه آنها بیشتر از فاصله‌ای است که زمین و خورشید را از یکدیگر جدا می کند.

چنانچه توجه خود را کاملاً روی این ذرات زیر-اتمی متمرکز کنید، پی می برید که اصلاً از ماده ساخته نشده‌اند و فقط ارتعاشات انرژی هستند که ظاهراً به لباس جامدات در آمده‌اند. کشف این مطلب که ماده عبارت از نوسانات انرژی است که به لباسی دیگر در آمده است، مواد سوختی لازم را برای انقلاب کوانتوم فراهم آورد که به رهبری اینشتین و همکاران وی در آغاز این سده به وقوع پیوست. به جای تکیه بر ذرات جامدی که مانند گوی بازی بیلیارد در روی میز به حرکت در می آیند، فیزیکدانان با ارتعاشات شبح‌مانندی روبرو گشتند که در یک لحظه جسمیت داشتند و در لحظه بعد، انتزاعی بودند.

انقلاب کوانتوم، ناگزیر سبب گردید که بپذیریم دیدگاه ما از جهان تغییر خواهد کرد. فیزیک کوانتوم ثابت نمود که همگی اشیای گوناگونی که در پیرامون خویش مشاهده می کنیم ��" ستارگان، کهکشان، کوهها، درختان، پروانه‌ها و آمیب‌ها و غیره، از طریق میدانهای نامحدود، جاودانی و نامحصور کوانتومی با یکدیگر مربوط می باشند. نوعی روانداز نامرئی که تمام جهان آفرینش به آن دوخته شده است. در واقع، همگی چیزهایی که جدا از یکدیگر و مشخص بنظر می آیند، روی طرح این پوشش عظیم دوخته شده‌اند. زوایای تیز هر شیئی، نظیر زوایای میز و صندلی، صرفاً توهماتی هستند که محدودیت توانایی دید، بر ما تحمیل کرده است. اگر دارای چشمانی بودیم که با جهان کوانتومی همسازی داشتند، مشاهده می کردیم که این زوایا به تدریج محو و سرانجام ذوب شده و جای خود را به میدانهای نامحدود کوانتوم می دهند. دستیابی به سطح کوانتومی طبیعت، دارای کاربردهای عملی بوده است: اشعه ایکس، ترانزیستورها، ابررسانه‌ها و لیزرها را به ما داده است. تا زمانی که علم به سطح ژرفتری از بافت درونی طبیعت راه نیافته بود، همگی این امور غیرقابل تصور بودند.

اکنون اعتقاد بر این است که فقط یک اَبرَ میدان بنام میدان واحد وجود دارد که واقعیت نهائی زیربنای کل طبیعت است. مانند درختی که ترکه‌های نازک آن به ساقه‌ها و ساقه‌ها به شاخه‌ها و شاخه‌ها به تنه اصلی درخت منجر می گردد، تمامی جنبه‌های گوناگون طبیعت نیز در این میدان فراگیر به یکدیگر می پیوندند. از آنجا که ما نیز بخشی از طبیعت هستیم، بنابراین الزاماً بخشی از میدان واحد نیز می باشیم. همان میدانی که در هر لحظه زمانی، در درون و پیرامون ما وجود دارد.

این میدان فراگیر را می توان با پرداختن به مدیتیشن، در ذهن تجربه کرد... "

" ... مسلماً چنین حالتی یک جابجایی شدید هشیاری است که موجب می گردد ذهن یک حقیقت تازه و ژرف را درک کند ��" این حقیقت که انسان چیزی بیش از مجموعه‌ای از گوشت و خون و استخوان است که در زمان و مکان جای دارد. در حقیقت ما انسانها دارای دو خانه هستیم. یکی از این خانه‌ها مکانی معین دارد و آن دیگر بیکرانه است. چنانچه توجه خود را به علم فیزیک معطوف دارید، بنظر خواهد آمد که جهان حواس ما، الکترونها، کوارکها و دیگر ذرات بنیادی نیز در زمان و مکان جای دارند ولی آنگاه که از آستانه کوانتوم بگذرید، هر ذره‌ای عبارت از نوک موجی است که در فضا/زمان، به گونه‌ای نامحدود در تمامی جهات گسترده می گردد. یعنی مادام که نسبت به هر دو هویت خویش هشیار نباشید، قادر نخواهید بود که خود را به درستی مشاهده نمایید."

صفحه 168-170 از کتاب:

" علم زندگی، با طب آیوراودای ماهاریشی "

پی‌نوشت:

دلیل انتخاب این بخش از کتاب آیوراودا و انعکاس آن در اینجا، به این خاطر بوده که اخیراً همزمان با خواندن این کتاب، قطعه فیلمی از سخنرانی یکی از فیزیسین‌های کوانتومی نگاه میکردم؛ احساس کردم با توانائی تجسم چنین درکی از هستی، در واقع قدم مهمی در درک مناسبات و جایگاه انسان در طبیعت برداشته خواهد شد. وقتی وجود انسان تنها شکلی از بروز و نماد حرکت و حضور انرژی باشد و بس، دیگر نمیتوان مرزی بین اشکال و پدیده‌های گوناگون هستی قائل شد. وحدت وجود، در وحدت انرژی متبلور میشود و ... بدینسان، واکنش انرژی در بروز شکلی مثل انسان، او را فاقد تاریخ میکند و جهان تنها یک جمله را میتواند بپذیرد و آن: هستی، فقط " بود " هست؛ نه گذشته دارد و نه آینده و نه حال به مفهومی در پهنه زمان. زمان نیز در کنار چنین ادراکی موجودیت خود را از دست میدهد و مکان، بعنوان یک پارامتر نمایشی برای زمان، بکلی از صحنه دور میشود.

- در این زمینه فکر کنم کتاب پرفسور یولیان باربر، بنام " پایان زمان " نیز باید معرفی گردد که وی چنین درکی از فیزیک کوانتوم را با تفصیلات و توضیحات کافی در کتاب خود شرح داده است.

- این هم بخش اول سخنرانی پرفسور جان هاگلین:

- و این هم بخش دوم:

کشتن دلآرا، کشتن یک هنرمند بود نه یک قاتل

2009-05-02T09:08:00.000+02:00

هنوز نتوانسته‌ام در فواصل فکر و حرف و کلام، یادآوری به قتل دلآرا دارابی را فراموش کنم. تجسم دخترکی که کاری در آن سن و سال انجام میدهد آنهم در همدستی با پسری جوان که در واقع میباید نیازهای مالی و مادی خود را در اشکال دیگری برطرف میکردند و مسئولین جامعه در سطوح مختلف در قبال نیازها و امورات اینان وظیفه داشته و دارند تا آنها را برطرف نمایند ... و حال در زندان قرار میگیرد و آخرالامر از تجسم لحظه مرگ و گذران زندان و همه اینها دلم درد میگیرد. دلم میگیرد از حضور مشتی جنایت‌کار و جنایت‌پیشه در شمایل مسئولین جامعه که در پشت نام " اجرای احکام " اصرار دارند کارشان را هرچه سریعتر انجام دهند.

دستگاهی که نامش را قضا – که بیشتر تداعی قضا و قدر است – نهاده، با بی‌شرمی تمام ادعا دارد که آن زبان‌نفهم شاهرودی مثلاً رئیس‌اش هست. دادگاه‌هایش یک ساز میزند، رئیس‌اش سازی دیگر و آنگاه تمام جنایت‌پیشه‌گی خود را بگونه‌ای پیش می برند که پای عده‌ای دیگر را بعنوان صاحب‌اختیار خون یک جوان بمیان کشیده و آنان را مُصر در اجرای حکم قلمداد کنند. و بگونه‌ای حقیرانه و همچون مشتی خودفروخته و اشغالگر اموراتشان را در خفا و با تعجیلی غیرعادی پیش میبرند.

اینجا و آنجا می بینم و میخوانم و گاه میشونم که برخی‌ها در مورد این جمله خانواده مقتول صحبت میکنند که، آنها مایل نیستند ببینند چگونه قاتل مادرشان بیاید بیرون و برای خود راست‌راست راه برود و ... کسی یا کسانی که بتوانند چنین جمله‌ای را به زبان و یا حتی به مخیله آرند، باید فاتحه ساختار فرهنگی چنین جامعه‌ای را خواند؛ باید دکان قضا و غیره را تخته کرد؛ باید نگران بود که چگونه اندیشه چنین مردمی به تقصیر چنان حکومتی به چنین فلاکتی رسیده است.

همان‌که دخترکی در چنان سن و سالی وارد محیطی میشود که بی‌پرده تمامی چهره کریه جامعه در آن نمایان میشود، همین‌که وی میباید در میان افرادی بسر برد که همه بزه‌کاری‌های یک جامعه عقب‌مانده را نمایش میدهند و در چنین حالتی هیچ چیزی مانع از آن نخواهد بود که این دخترک جوان را همچون طعمه‌ای مورد آزار و اذیت قرار دهند؛ دخترکی که در زمان شرکت در قتلی با هرجنونی که در جسم و جانش شکل گرفته بود، حال زندگی مشخصی را باید دنبال میکرد آنهم در میان مشتی جانی و جنایتکار که بهترین ابزارها برای چنین حکومتی بکار می آیند؛ آری وقتی فردی از چنان جهنمی بیرون می آید، در واقع نه بخاطر رفتارهای آموزشی، بلکه ترس و دلهره بازگشت به چنان محیطی، با تمام وجود از جرم و جنایت و امثالهم فاصله میگیرد...

دارم به این موضوع فکر میکنم که زمانی چارلی چاپلین می گفت: اگر کسی را بکشی، مجازات میشوی؛ اما اگر هزاران نفر را بکشی، قهرمان محسوب میشوی و به تو مدال میدهند!

امثال پورمحمدی مانند بسیاری دیگر از مسئولین این ساختار جرم و جنایت و جهالت و سفلگی هزاران نفر را با دستورات و دستهای خود کشته‌اند و خود به وکالت و وزارت میرسند؛ فلان و بهمان جنایتکار این دستگاه که عامل کشته شدن بسیاری در جبهه‌های جنگ چه در لباس نخست‌وزیر و چه فرمانده سپاه و غیره هستند، حال خود را بعنوان کاندید ریاست جمهوری معرفی میکنند... آری در حضور چنین موجودات کریهی سخن‌گفتن از اینکه نباید گذاشت یک قاتل بدون مجازات متناسب با عملی که انجام داده است، آزاد گردد، حرفی است بی‌نهایت مسخره و نشانه کاملی است از نادانی و نابخردی.

جنایتکاران متمرکز در حکومت جمهوری اسلامی در ارگان‌های مختلف آن یکبار دیگر تلاش کردند به همه آنانی که فکر میکنند تجسم جامعه فرهنگی و ادبی و هنری این مردم‌اند و برای مثال روی امضاء‌های خود حسابی باز کرده‌اند، با اعدام دلآرا نشان دادند که اگر برای آنها قابلیت‌های هنری این دختر اهمیت دارد و فکر میکنند چنین خصوصیتی ابزاری برای بازگشت وی به جامعه خواهد بود، کور خوانده‌اند. حتی کمتر شدن یک هنرمند هم، خود کاری است بزرگ در خدمت به جمهوری اسلامی.

فکر میکنید ثمره چندین سال حضور در زندانهای جمهوری اسلامی، در انعکاسی هنری چه خواهد بود؟ آیا در چند صباحی دیگر جمهوری اسلامی مجبور نبود باز هم دلآرا را اینبار تحت عنوان یک هنرمند به بند بکشد؟

شاید کشتن دلآرا ابزاری باشد برای پیام دادن به آن دسته باصطلاح هنرمند و اندیشه‌ورز و غیره؛ اما بیش از همه اینها نشان میدهد که این مجموعه در ادعای هزاران مسئولیت و وظیفه‌ای که در قبال مردم جامعه به عهده میگیرد تنها و تنها برای کشتن دیگران هست که انتظار را بر نمی تابد.

دلآرا دارابی را کشتند.

2009-05-01T10:43:00.001+02:00

شنیدم دلارا رو در زندان کشتند. اسمش رو هم گذاشته‌اند: اعدام. و بدینگونه جنایت‌های زیادی رو علیه مردمی دنبال میکنند که بخاطر رذیلانه‌ترین شکل حکومت‌گری و خدمتگذاری به بنگاه‌های مالی دنیا و قدرت‌های جهانی آنان، مجبور میشوند به هر حماقتی دست زنند تا شاید چند روزی و چند صباحی را بگذرانند. حال، این جنایت‌کاران دختری را که چند سال پیش در قتلی شرکت داشته کشتند تا نشان دهند برای کشتن زن و دختر و جوان و پیر عجله دارند و نمیتوانند انتظار بکشند.

میدانم از امروز آه و ناله‌های بنگاه‌های خبری مختلف شروع میشود و کلی داستان می بافند و ... گور پدر همه‌شان.

آنچه که مرا میسوزاند و آتش در دلم می اندازد این است که این مجموعه جنایت‌پیشه‌گان باز ابزار مشاطه‌گری میشوند و این و آن به میدان می آیند تا مثلاً در میان همین اراذل و اوباش، اوباش‌ترین‌ها را کنار نهند و اوباشانی دیگر را به سر کار آرند یا برای روی‌کارآمدن آنان به فریب مردم دست زنند.

محدود کردن همه آن چیزائی که در جامعه ایران میگذرد، این تمایل بی‌پایان انتقام و کشتن و مرگ و شکنجه و تحقیر و سوزاندن دل خانواده یک جوان و ... همه رو که در کنار هم میگذاریم می بینیم فاجعه بسیار بزرگتری جاری است. وقتی حکومت جمهوری اسلامی حقی برای خانواده مقتول قائل میشود که در روند محاکمه دخیل باشد و قانون را متناسب با تمایلات شخصی خود محک زند و با این کار مسئولیت تنظیم قانون عمومی برای حل معضلات اجتماعی را از دوش خود پائین میکشد و آخرالامر انتقام را به ابزاری برای امور جزائی تبدیل میکند، بعنوان جانی و مجرم میباید محاکمه شود. دستگاه قضائی جمهوری اسلامی قاتل تک تک این انسانهائی است که بعنوان مجرمین عادی یا بعضاً بعنوان مجرمین سیاسی در زندان‌هایش به بند کشیده است. وقتی چنین دستگاهی مسئولیت قانونی خاصی برای خود قائل نیست، حق ندارد امثال دلارام را بکشد...

نمیدانم دیگه چی دارم می نویسم. آنقدر عصبانی هستم که حدی بر آن متصور نیست. دل و دماغ شرکت در نمایشات مضحک مناسک روز جهانی کارگر را ندارم. هر سال همان مزخرفات سال قبل را طرح میکنند و هر سال همه آن قوانینی را اجرا میکنند که سرمایه به آنها حقنه میکند و هر لحظه هم خود را بی دلیل در مسیری متصور میشوند که انگار یک میلی متر جلوتر رفته اند و همه میدانیم روندی که بر جهان جاری است نهایت بربریت و حماقت و نابخردی است و در این میان، دیگر چه میتوان گفت که عده‌ای جنایتکار نام قانون بر خود نهاده‌اند و به کشتار و جنایت بعنوان رعایت قوانین مشغول‌اند و از همه مهمتر اینکه جنایات‌شان را در خفا پیش میبرند و ...

روستای نازک‌سرای کَشَل

2009-04-28T07:45:00.000+02:00

تلفن زنگ میزند و گوشی رو بر میدارم. صدائی ضعیف از آنسوی تلفن مرا با نامی مورد خطاب قرار میدهد که نشان از شناسائی من در سالهای قبل از انقلاب و بطور کلی در مناسباتی غیر از دوره‌هائی دارد که نامم را به تقی گیلانی تغییر داده بودم. – تقی را درست روزی انتخاب کردم که میخواستم در زندگی رسمی خود در افغانستان نام و نشانی داشته باشم و علت انتخاب آن، یادگار و یادآوری دوستم " تقی قانع خشکبیجاری " بود که در آخرین سال اقامت در ایران خبر اعدام وی توسط جنایت‌کاران دستگاه حکومتی جمهوری اسلامی را شنیده بودم. – از فردی که سوی دیگر تلفن هست بعداز تأئید اینکه خودم هستم، میخواهم خودش را معرفی کند. میگوید: منم، علیرضا، پسر دائی تو، پسر رستگار...

با همین اشاره و نامها بسرعت برق و باد به گذشته‌ای بیش از سه دهه میروم و خودم را در کنار دائی محمد و یا کوچیک آقا ( بصورت مخفف گیلکی کوچ آقا میگفتیم )، یوسف‌علی، عبدالله، ربابه... خلاصه تمام فامیل و دوست و آشنایانم در روستای نازک‌سرای کشل در کناره سفیدرود مجسم میکنم. تمام وجودم را هیجانی ناشناخته پر کرده و دلم میخواهد در همین لحظه علیرضا در کنارم بود تا با بوسیدن و بوئیدنش، با تمام وجودم از وی تشکر کنم. وقتی کسی با یاد و خاطره‌ای تو را به گشت و گذار دوره‌های دیگری و خصوصاً دوران کودکی و نوجوانی‌ات میکشاند، چه کار بزرگی برایت انجام میدهد. آن یادهای رنگی، آن لحظات شیرینی که تو در تمام محوطه روستا مورد محبت و احساس دوستی قرار میگرفتی؛ از رفتن به دکان عزیز یخ‌فروش گرفته تا فلان و بهمان بقال و کارگر ماشین‌خانه – که مسئول ماشین برنجکوبی بود – تا بعدازظهرها و بازی والیبال و " قیش بازی " – کمربندها را درون حلقه‌ای قرار میدادند و عده‌ای نگهبان و دیگرانی دیگر مهاجم بودند و بازی علیرغم خشونتی نه چندان خطرناک، با اینهمه زمینه‌ای میشد برای نمایش تردستی و شجاعت و مهارت بعضی از جوانها. والیبال و فوتبال بعدها به میدان آمدند و در این زمینه علیرغم جثه ریزم در برابر هم‌سن و سالان روستائی، مهارت مناسبی داشتم تا به معرض نمایش و تحسین تماشاچیان بگذارم.

روزائی که در آفتاب توفنده بعداز چپاول خربزه و هندوانه‌ای از محدوده کشت آنها که کم و بیش به همه روستا تعلق داشت، با پسردائی‌ها، پسر کدخدا – نامش هادی بود – و چندتائی دیگر و برادرم عباس که دو سالی از من بزرگتر هست، همه با هم به سفیدرود می رفتیم و در بخش " جولف " همان عمیق رودخانه شنا میکردیم و من کماکان آرزوی همیشه‌گی خودم را در دل می پروراندم که اگر روزی آنقدر بزرگ شوم که مجاز به شنا بیش از محدوده مورد نظر باشم، حتماً تا آنسوی رودخانه شنا خواهم کرد و شاید آنقدر توانائی داشته باشم که بتوانم بعداز آن هم برگردم. هنوز هم وقتی به دریاچه‌ای میروم و به آب میزنم، در زمان شنا به یاد آن آرزو می افتم و علیرغم اینکه شنایم آنقدر قابل اعتماد هست که بتوانم چنان مسافتی را شنا کنم، با اینهمه آن آرزو هنوز با همان بزرگی و همان هراس در دلم جای خوش کرده است!

علیرضا مثل همیشه و تندتند آخرین اخبار و اطلاعات را به من میدهد. فوت پدرش را پیشتر از این شنیده بودم و اما، مرگ کوج‌آقا برام سخت بود. میگوید: دو سال پیش مرده و من این خبر را هرگز از طرف اعضاء خانواده‌ام که گاهی به من زنگ میزنند نگرفته بودم. یادم نمی رود آن زمانی که کوچ‌آقای یکدنده و تنها کسی که همان حد بسیار ناچیز خشونتی که پدرم گاهاً نشان میداد را بر نمی تافت و جلوی ما او را سرزنش میکرد و به حالتی باهاش صحبت میکرد که فکر میکردیم اگه پدرمان دفعه دیگه دستی بسویمان دراز کند، کوچ‌دائی حتماً او را خفه خواهد کرد.

او مجرد بود و بارها و بارها به شهرهای مختلف برای یافتن کار رفته بود و حتی دوره‌ای هم برای پاسبان‌شدن تلاش کرده بود. اما بدلیل سرکشی نتوانست تاب دوره آموزشی را بیاورد و در رفت و بالاخره برادر بزرگترش آقادائی که برای خودش یک پا اهل بخیه بود، مجبور شد به ازدواج تن دهد با یک شرط که او خود باید همسرش را انتخاب کند.

اگر برای همه اطرافیان این جمله‌ای معمولی و طبیعی بود – حداقل در مجموعه روستای آنها کدخدا بدلیل اینکه چندتائی دختر داشت و بطور کلی محیط خانه‌اش شدیداً تحت تأثیر آنها و از فضای فراخ آزادی دخترانه بهره میگرفت و کدخدا نیز دخترانش را عاشقانه دوست داشت؛ هیچ موردی پیش نمی آمد که کسی خاطرخواه دختری باشد و کدخدا تمام شرائط را برای رسیدن دلداده‌ها به همدیگر فراهم نکند – بهرحال برای دائی بزرگم روشن بود که کوچ‌آقا در این زمینه هم نشانه‌هایی از سرکشی با خود دارد!

بالاخره خبرش به مادرم هم رسید که بیا برای عروسی کوچ‌آقا! ما هم از خدا خواسته همراه مادر کفش و کلاه کرده و بسوی آستانه و بعدش بسوی نازک‌سرا حرکت کردیم. حال بماند که همین مسافرت، خصوصاً آن بخشی که میباید جلوی قهوه‌خانه یکی از اهالی نازک‌سرا در آستانه جمع میشدیم تا فلان و بهمان موتور مسافرکش می آمد و همه ما را روی یک موتور جای میداد و همراه خود میبرد و ما هم همیشه منتظر این یا آن فرد آشنا می ماندیم که معمولاً مسافرتی مجانی و با ویراژهایی برای ترساندن مادرم و خنده و شادی ما هم همراه این مسافرت بود! – کوچ‌آقا دائی کوجک‌ام، دختر یکی از روستائیان فقیر را که حتی هنوز پانزده سال نداشت با تفاوت سنی حدود بیست سال برای همسری انتخاب کرده بود و دلیل این انتخاب‌اش مرگ زودرس پدر دختر و بنوعی وصلت با خانواده برای تأمین هرچند ناچیز نیازهای آنها در نظر گرفته بود. دائی بزرگ با خشمی در دل به این قضیه بدون هیچ حرفی گردن گذاشته بود. در هر شرائط دیگری وی قبول نمی کرد که کوچ‌آقا با زنی بیش از چندسال تفاوت سنی ازدواج کند. اما رابطه فامیلی دور با پدر آسیه و شرائط زندگی آنها دائی را مجبور کرد به این انتخاب گردن نهد. زن دائی بزرگ، علیرغم اینکه برایش سخت بود آن دخترک را در محدوده مناسبات فامیلی براحتی پذیرا باشد، چرا که مثلاً در محدوده سنی دخترش بوده، با اینهمه واقعاً سنگ تمام گذاشت و تمام مراسم جشن و خورد و خوراک عروسی را شخصاً سازمان داده و از تمام بچه‌هایش که تنها یکی از آنها دختر بوده حداکثر کار را کشیده و خلاصه با مدیریتی عالی عروسی را به آبرومندانه‌ترین شکلی دنبال نمود. مادرم، که هیچ‌وقت نتوانسته بود در برابر وسوسه کمک برای میهمانی و عروسی و غیره مقاومت کند، در آن روز عملاً کاری برایش باقی نمانده بود. آسیه و چندتائی از خواهرانش و دوستان هم سن و سالش، در تدارکات اولیه واقعاً بطور نفس‌گیر کار میکردند. کوچ‌آقا علیرغم تفاوت سنی با آسیه، اما بطور نسبی مورد تأئید دوستان آسیه قرار داشت. همه او را آدمی سرکش و ماجراجو می شناختند که شاید در دهسال آخر زندگی خود جز چند بار، بیشتر در روستا دیده نشده بود. کسی بود که محبت‌کردن برای او درست مثل نفس‌کشیدن بود و همه میدانستند آسیه در دستان پر مهری قرار گرفته.

وقتی برای اولین بار آسیه را دیدم، یک دل نه صد دل عاشق‌اش شدم. آن زمان فکر کنم ده دوازده سالم بود. آسیه میتوانست مثل یک همبازی برای من محسوب شود و او نیز بعداز ورود به خانه کوچکی که دائی‌ روبراه کرد، همیشه با شیطنت و محبت خاصی و به اصرار مرا به آنجا می کشاند و تمام کارهای خانه را مثل یک بازی ساده با من قسمت میکرد؛ از چیدن باقلی برای باقلی‌خورش گرفته در حیاط خانه‌اش تا آماده کردنش تا چیدن سبزی و حتی بارها شده اصرار میکرد تا همراه من و دائی به رودخانه روستا در نزدیکی خانه‌شان آمده و بقول خودشان در کنارمان به شنا بپردازد و دائی‌ام با نیشخندی شورانگیز به شنای بازیگوشانه‌اش نگاه میکرد و هر لحظه بیش از پیش شیفته او میشد!

آن دو با هم چندتائی بچه داشتند و حال در تهران زندگی میکنند. پسردائی‌ام قول داده در یکی از روزهای ماه آتی وقتی همه با هم در خانه دختردائی یا هرجای دیگری جمع شدند برایم زنگ بزند و خلاصه به من اطلاع دهد تا با همه آنها صحبت کنم و ... علیرضا متوجه شده بود که از این مصاحبت چقدر شاد شده‌ام و مثل همیشه خواست بازیگوشانه آنرا با بقیه اعضاء خانواده قسمت کند! علیرضا که در دوران نوجوانی من هنوز بچه‌ای بود که من با علاقه تمام روی کول یا شانه‌ام میگرفتم و در حیاط خانه‌شان باهاش بازی میکردم، خودش دو تا پسر هفده و نوزده‌ساله داره و به کار و زندگی در تهران مشغول هست!

وقتی به کل این یاد و خاطره‌ای که بخش بسیار بسیار ناچیزی از آنرا در اینجا منعکس کرده‌ام نگاه میکنم، می بینم محیط مناسبات در روستاهای شمال عموماً محیطی صمیمانه بوده و این نه بخاطر یادها و خاطره‌ها که همیشه بصورت مثبت در ذهن ثبت می شوند، بلکه بخاطر حد معینی از استطاعت مالی بود که در روستاهای شمال وجود داشته. وضعی که شاید در بسیاری مناطق دیگر کمتر میتوانستیم شاهدش باشیم.

باتلاق طالبان!

2009-04-26T09:58:00.000+02:00

دوستی دیروز ازم می پرسید: شنیده‌ای که میگن طالبان تا صد کیلومتری اسلام‌آباد رسیده؟

پرسیدم: مگه قبلاً طالبان در اسلام‌آباد نبوده که حالا صد کیلومتر باهاش فاصله داره؟ مگه همیشه این نظر مطرح نبوده که طالبان اساساً توسط سازمان امنیت پاکستان، حمایت ارتش آن کشور و ساختارهای مذهبی مورد حمایت عربستان و آمریکا و غیره سازمان داده شده تا رژیمی اولترا اسلامی رو در افغانستان تشکیل داده و مسیر ارسال گاز ترکمنستان به اقیانوس هند رو تضمین کنند؟ مگه ...

کاری که رسانه‌های بین‌المللی با وقاحت تمام دنبال میکنند اینه که مشتریان‌اش رو فاقد هرگونه ذهنیت تاریخی در نظر میگیره. سالهاست که این تصور ابلهانه رو تبلیغ میکنه که انگار تروریست‌ها عده‌ای هستند مثلاً جوانانی اسلامی در فلان و بهمان محله شهرهای بزرگ اروپائی با لباس و لباده و ریش و پشم و از این قضایا و مثلاً تصمیم میگیرند که فلان و بهمان کارها را انجام دهند. و در ادامه جنگ گروه‌های تروریستی رو با ساختارهای ارتش منظم فلان و بهمان کشور در بوق و کرنا میذارند و برایمان خوراک خبری جور میکنند. و در این میان حتی نباید پرسید که: خب، سلاح‌ها امکانات لجستیکی، شام و نهار، لباس، محل آموزش، شیوه جذب و سازماندهی نیروهای جدید و از همه اینها مهمتر امور ارتباطات بین‌المللی اینها چگونه سازماندهی می شود؟ در اینجاست که همه آن بوق‌های بسیار بسیار دقیق رسانه‌ای خفقان می گیرند و شنوندگان و بینندگانشان را با تجسم و تخیل و تصورات خود تنها میگذارند.

نمایشات پیشروی طالبان با عده‌ای که سر و روی خود را با شال پوشانده‌اند و طبق معمول تبعیت از اسامه بن‌لادن‌اشان، یک بی سیم هم در دست دارند با چندتائی اسلحه سبک و یکی دو تائی نارنجک‌انداز که انگار به ارتش پاکستان که سالهاست بعنوان یک ارتش سرکوب‌گر و جیره‌خوار آمریکائی در منطقه از بدنامی خاصی هم برخوردار هست و در سالهای باصطلاح جنگ جهادی با حضور اتحاد شوروی در افغانستان و جنگ با هرگونه نشانه تمایلات زندگی شهری و حقوق شهروندی در جامعه افغانستان از هیچ رذالتی کوتاهی نکرده، حال آنقدر ناتوان شده که یه عده‌ای تربیت‌شده در طویله‌های طالبان در دره سوات آنها را شکست داده و پس میزنند و حتی حکومت دارای بمب اتمی را هم تهدید میکنند...

پاکستان که نماد بسیار مضحکی از نام خود در مجموعه جامعه جهانی است تمام موجودیت خود را با فریب و رذالت و سرسپردگی شکل داده و کمتر سیاست‌مداری را در حیات چندین ده ساله‌اش سراغ داریم که در زدوبندهای فساد و رشوه و سرسپردگی حضور نداشته باشد. نه کشور پاکستان و نه شهر اسلام‌آبادش نیستند که با خطر طالبان روبرویند! آنها خود طالبان بودند و حال با تفکیک طالبانیسم خاص، میخواهند برای افراد فاسدی مثل زرکاری و امثالهم اعتباری بسازند.

بدبختی بزرگ ما در این است که مدام زیر بمباران شدید اراجیف رسانه‌های بین‌المللی قرار میگیریم و باید آنقدر نعل وارونه بکوبیم که خود تبدیل شده به یک روش برخورد با رسانه‌ها.

وقتی با دوستم درباره نمایشات مضحکی صحبت میکردم که احمدی‌نژاد در نشست دوربان2 پیش برد، فکر میکرد باز دارم دنبال تئوری توطئه میگردم. میگویم: داشتم غذا میخوردم و در برابرم برنامه تلوزیونی بخش اقتصادی سی ان ان داشت اجرا میشد. در یک لحظه گوینده برنامه رو قطع کرده و گفت که مجبور است به پخش مستقیم سخنرانی احمدی‌نژاد بپردازد که بعنوان تنها رئیس جمهور شرکت کننده در اجلاس دوربان 2 حضور دارد.

به دوستم میگویم: سخنرانی احمدی‌نزاد انگار با سازماندهی رسانه‌ای خاصی همراه بوده تا آن نمایشات اعتراضی عده‌ای را نشان دهند و ...

میگوید: یعنی همه اینها را هم سازماندهی کرده بودند؟

میگویم: ببین، برای شرکت در چنین محیطی، حد معینی از اطلاعات امنیتی تو باید شناسائی شود تا ترا در آن سالن و محل تجمع چنین تعدادی دیپلمات و مقامهای بین‌المللی منجمله رئیس سازمان ملل و اینها راه دهند. گذاشتن کلاه دلقکی و دماغک قرمز و اینها، اگه بعنوان پوشش استفاده شده، حتماً بعنوان بخشی از وسائل شخصی توسط افراد فوق به سالن آورده شده. حال چطور هست که ما را برای سوار شدن به هواپیما چنان جستجو میکنند که انگار بمب گذاران و سقوط دهندگان هواپیما بمب‌هایشان را پس از گذشت از دالان‌های امنیتی به هواپیما می رسانند. آنوقت در چنان اجلاسی، هر بی سروپائی را راه میدهند؟ از طرف دیگه، چرا نمایشات خروج برخی گروه‌های نمایندگی را نشان میدهند؟ مگه حرفهای احمدی‌نژاد قادر است کمترین نقشی در صحنه سیاست بین‌المللی داشته باشد؟ کار آنهائی که صحنه را ترک کرده‌اند در گسترش اوباش‌گری سیاسی در عرصه بین‌المللی کمتر از کاری نیست که از مجسمه بلاهت تحت عنوان رئیس جمهور ایران سر میزند. مگر احمدی‌نژاد در میدان شوش در حال سخنرانی بود که یکی بساط‌ش را جمع کرده و برده آنطرف‌تر برای فروش گذاشته؟ هرچه هست بخش نمایشات مضحک برای شکست هرگونه خیزی بکار برده میشود که قرار است مسائل مبتلابه جهانی را در فُرم و شکلی عمومی و جهانی مورد بررسی قرار دهد.

دوستم، که بهرحال از ارزیابی‌های شخصی خودش تبعیت می کند با تبسمی حاکی از ناباوری به حرفهایم گوش میدهد. خب، کاری نمیشه کرد. هرکس میتواند مسائل را آنگونه بفهمد که دلش میخواهد و هضم و درک قضایا برایش راحت‌تر است. اما، همه اینها به این معنی نیست که وقایع و رویدادهای پیرامون چندتا هستند؛ در واقع تفاسیر مختلف از حوادث در کنه بروز و وجود حادثه هیچ نقشی نمیتواند داشته باشد. چیزی که پیش روی ماست، جهانی است مملو از بحران و تقابل و جنگ و تحقیر و درگیری و مرگ و نابخردی. چه نامش را باصطلاح جهان پیشرفته بگذارند و چه جوامع حاشیه‌ای مدنظر باشد؛ نابخردی بهرحال مهمترین وجه موجودیت شعور جهانی را به خود اختصاص داده.

یک جاده خاکی در حاشیه کنگره سازمان اکثریت!

2009-04-20T11:45:00.000+02:00

تمام میدان اصلی کمپینگ در اشغال گروه‌های مختلفی قرار داشت که هرکدام محصولی را به معرض نمایش و حتی فروش گذاشته بودند. در گوشه‌ای از محوطه، وسائل سرگرمی و بازی قرار داشت و دختران و پسران جوانی سعی میکردند با فرودآوردن ضربه چکش، استوانه معینی را به بالاترین حد خود برسانند؛ اینگونه بود که گاه صدای شادی و خنده و هورائی تمام محوطه را به سوی خود جلب میکرد.

در گوشه‌ای از میدان تریلی بزرگی قرار داشت که روی آن انواع وسایل صوتی و میکروفون و غیره نصب کرده بودند. از دستگاه پخش موزیک، آهنگ‌های شاد و عموماً آهنگ‌های دهه نود پخش میشد.

تمام محوطه پارکینگ را در چند بخش قسمت کرده بودند. بخش بزرگی را به محل نوشیدنی‌های سبک الکلی اختصاص داده بودند و با سایه‌بانی برای نشستن؛ بخش دیگری را به محل توزیع خوراکی‌های سرد و سالاد و در وسط محوطه پارکینگ، دو ماشین و میزی بزرگ وسایل پولیش‌زدن برخی خراش‌های ماشین و یا قایق و غیره را به معرض نمایش گذاشته بودند.

وسائل بازی مخصوص کودکان در گوشه‌ای دیگر قرار داشت و کودکان از همان لحظه که از ماشین‌ها پیاده میشدند با جیغ و فریاد بسویش دویده و روی تشک‌های بادی به جست و خیز می پرداختند. مردی چندتائی سگ کوچولو و در کنار آنها شاهینی را از قفس پشت ماشین بیرون آورده و در دست داشت و انگار قرار بوده نمایشی نیز اجرا کند.

شور و شادی در تمام محوطه موج میزد. دود موادی که روی اجاق‌ها در حال جلز و ولز بودند، از سوسیس گرفته تا مرغ و استیک و غیره تا عطر سیب زمینی سرخ کرده، فضا را سخت اشتها‌آور کرده بود.

ناگهان موزیک قطع شده و خانم جوانی پشت بلندگو رفته و همراه آن تعدادی کودک به صف از پلکانی بالا رفته و روی تریلی در دو ردیف ایستادند. زن جوان که بنظر یکی از چند معلمین کودکستانی و مربی موزیک آن کودکان بوده، از خانواده‌های پراکنده در محوطه خواست تا به تریلی نزدیک شوند تا کودکان برنامه مخصوصی که برای آنها تدارک دیده‌اند را برایشان اجرا نمایند.

در حین صحبت و توضیحاتی که معلم جوان میداد، مسئول کمپیگ که خانوم چاقی بود و با سختی تمام راه میرفت، همراه با سگ‌اش که او نیز بدلیل سالها دنبال کردن حرکت آرام صاحب‌اش خود تنبلانه قدم بر میداشت، بطرف سکوئی آمد که من از روی آن برنامه را نگاه میکردم. با لبخندی بر لب روی به من کرده و گفت: خوب میشد اگه دوستان تو هم برای تماشای برنامه کودکان می آمدند! آخه تماشاگران خیلی کم هستند!!

گفتم: اتفاقاً پیشنهاد جالبی است و فکر کنم برای اونا هم یک آنتراکت مناسبی باشه و کمی استراحت کنند.

گفت: اما بهتره مزاحم کارشون نشویم. (***)

گفتم: بهرحال بهشون اطلاع میدم. فقط شما لطف کنید و یه ندائی به مسئولین اجرای برنامه بدین که اگه میتونن یه چند دقیقه‌ای صبر کنند.

خانوم مسئول کمپینگ اشاره‌ای به یکی از مسئولین برنامه کرده و بهش اطلاع داد که یه چنددقیقه‌ای اجرای برنامه رو به عقب بندازند.

وارد سالن محل اجرای مباحثات کنگره شدم. در گوشه‌ای به یکی از مسئولین خدماتی کنگره مراجعه کرده و موضوع رو باهاش در میان گذاشتم. وی که همراه با تعدادی دختر و پسر مسئولیت خدمات جنبی برای اجرای هرچه مناسب‌تر برنامه را به عهده داشت، از میکروفونی که روی مچ دستش نصب شده بود استفاده کرده و موضوع را به مسئولی دیگر که با چندنفر دیگر پشت هئیت رئیسه نشسته بودند اطلاع داد. در فعل و انفعالی سریع بنظر عین پیشنهادم را بصورت یک پیام کوتاه به هئیت رئیسه و مونیتورهای پیش روی آنها منتقل کرده بودند و در این لحظه یکی از اعضاء هئیت رئیسه از سخنران خواست لحظه‌ای سکوت کرده و خود پشت بلندگو اعلام کرد:

رفقا، در بیرون سالن و در محوطه برنامه‌ای داره برگزار میشه که همین لحظه قراره تعدادی از کودکان سرودهایی را اجرا کنند. آنها از ما هم دعوت کردند که در جمع‌شان شرکت کنیم. با پوزش از سخنران، و بدلیل اینکه نمیتوانیم تا پایان سخنرانی منتظر باشیم، خواهش میکنم که سخنرانی رو به بعداز آنتراکت نیم‌ساعته منتقل کرده و حال همگی با هم به جمع بیرون ملحق میشویم...

بدینگونه بود که اعضاء شرکت‌کننده در کنگره به جمع تماشاگران پیش‌روی تریلی پیوستند.

شرکت‌کنندگان برنامه جشن با نگاه‌هایی همراه با تشکر و تحسین و در عین‌حال کنجکاوانه اعضاء کنگره را استقبال کردند. بچه‌هایی که در بالای تریلی جای گرفته بودند، بیش از پیش هیجان‌زده بنظر میرسیدند. آنها که برنامه‌شان را تنها برای تعداد معینی از تماشاگران آماده کرده بودند حال با تماشاگرانی روبرو شدند که بیشتر آنها ساکن کشورهای مختلف دنیا بودند.

خانوم مسئول کمپینگ که نمیتوانست از پلکان شکننده تریلی بالا برود، میکروفون را از همان پائین و در کنار تریلی بدست گرفته و از میهمانان ایرانی تشکر کرد و برای سایر تماشاگران توضیح داد که اینان تعدادی از فعالان سیاسی ایرانی هستند که افتخار داده و در محل کمپینگ فوق اجلاس چند روزه خودشان را برگزار کرده‌اند.

برخی از شرکت‌کنندگان کنگره که به زبانی آلمانی آشنائی داشتند در میان جمعیت قرار گرفته و با سایرین به صحبت و خوش و بش پرداختند.

معلم جوان یکبار دیگر میکروفون رو بدست گرفت و گفت: اینطور که می بینم فکر کنم بچه‌های ما دارن یک برنامه جهانی اجرا میکنند و به همین دلیل من برنامه رو یه کمی تغییر داده و با سرودی که روی سمفونی نه بتهوون درست شده برایتان اجرا می کنیم تا نشانه مناسبی باشه از وحدت کل جامعه انسانی!

بچه‌های کوچولو ملودیکاهایشان را که با کمربندی به گردن‌شان آویزان بوده را باز کرده و همراه با خانوم معلم که آکاردئونی به گردن آویزان کرده بود و تعداد دیگری از پسران و دختران نوجوان که در گوشه دیگری صف بسته بودند شروع به نواختن کرده و همراه آن پسران و دختران نوجوان نقش گروه کُر را به عهده گرفتند.

من همانطور که روی سکو ایستاده بودم چشم میگرداندم و به برخی از رفقایم نگاه میکردم که چطور از شنیدن آهنگ و صدای لرزان کودکان هیجان‌زده شده و اشک در چشمان‌شان جمع شده بود. نگاه معلم جوان روی چهره و حرکات کودکان می چرخید و سعی میکرد با اشاراتی که شاید خودش و آن بچه‌ها خوب می فهمیدند، اشتباهاتشان را با لبخندی بر لب به آنها گوشزد میکرد.

وقتی سرود به پایان رسید، گروه نوازنده و گروه خواننده کُر تعظیمی کرده و با احساسی از موفقیت و رضایت ایستادند. تماشاگران با شدت تمام برایشان دست میزدند و آنها را تشویق می کردند. خانم معلم بعداز آن سرودهای دیگری را نیز معرفی و برای هرکدام چه همه نوازندگان و چه چندتائی را برای اجرا معرفی میکرد. بچه‌های کودکستانی که هربار با اجرای آهنگی با چشمانشان ابتدا والدین‌شان و رضایت آنها را جستجو می کردند، پس از آن به سراغ نگاه افرادی می رفتند که تیپ و قیافه و همه وجناتشان برایشان عجیب بود؛ با اینهمه وقتی کف‌زدن و تشویق آنها را می دیدند، از ته دل خوشحال میشدند و بدون هیچ مانعی صدای خنده‌هایشان را در بیرون می دادند.

معلم جوان اجرای آخرین سرود را اطلاع داد و برای آن همه کودکان را در هم ادغام نمود. حدود بیست دختربچه و پسربچه در حالی که در میان‌شان چندتائی ملودیکا داشتند چند ردیف تشکیل داده و سرودی آلمانی را اجرا کردند که بخاطر ریتم شاد آن، تماشاگران آلمانی همراه‌شان آنرا میخواندند و ضرب می گرفتند.

در این فاصله نگاه‌هایی بین اعضاء هیئت رئیسه و مسئولین خدماتی رد و بدل شد و وقتی اجرای آخرین سرود به پایان رسید، چندتائی دختر و پسر جوان از اعضاء گروه خدماتی کنگره دسته گلی را از سالن آورده و با بالا رفتن از پلکان تریلی به خانم معلم جوان موسیقی کودکستان تقدیم کردند. یکی از اعضاء شرکت کننده در کنگره به زبان آلمانی از آن گروه و بقیه شرکت کنندگان در جشن تشکر کرد که به آنها نیز اجازه دادند تا در مراسم سرودخوانی کودکان شرکت کنند. پس از کف‌زدن جمعیت، اعضاء کنگره جمعیت را ترک کرده و به سوی سالن رفتند تا بعداز چند دقیقه مباحث نیمه‌کاره خود را ادامه دهند.

احساس رضایت در چهره همگان چشمگیر بود. چه والدین کودکان، سرپرست کمپینگ، تماشاگران و همچنین اعضاء کنگره که با حضور خود هم عامل خوشحالی جمع شده بودند و هم خود استراحتی کرده بودند.

*** پی نوشت: البته اینها خیالاتی بودند که در زمان نگاه به برنامه کودکان از ذهنم گذشت و فکر میکردم اگه اعضاء کنگره در این برنامه شرکت می کردند، چقدر خوب میشد! اما مانع من برای اطلاع‌دادن به آنها نه تنها نپذیرفتن آنان بلکه روندی بود که میباید برای تصمیم‌گیری پشت سر میگذاشتند: اینکه یک مخالف و یک موافق در مورد شرکت یا عدم شرکت اعضاء کنگره در سرودخوانی کودکان صحبت کنند و بعدش بخواهند رأی بگیرند و بعدش برای داشتن حد نصاب، مجبور باشند همه رأی‌دهندگان را از گوشه و کنار بیرون سالن و محل ویژه برای سیگارکشیدن جمع کنند و ... فکر کنم یه ساعتی طول میکشید و طبعاً دیگه دیر میشد!!!

در حاشیه کنگره!

2009-04-15T19:52:00.000+02:00

طبق معمول سالهای اخیر، امسال هم در بخشی از نشست فدائیان تحت عنوان کنگره شرکت کردم. مسیر شهرمان تا برلین را با ماشین و همراه چند تن از دوستان طی کردم و شب دیروقت به محل کنگره رسیدیم؛ زمانی که دوستان داشتند درباره مسائل سیاسی و انتخابات در فضائی خارج از دستور جلسات کنگره صحبت میکردند.

بارها و بارها شده که به اصل موضوع جمع‌شدن افرادی دور هم و چندوچون مباحثاتی که دنبال می کنند فکر کرده‌ام و حتی باید بگویم هنوز هم بعنوان یکی از سرتیترهای جدی فکر و ذکرم هست. از همان اولین کنگره‌ای که سازمان فدائیان در سال 90 میلادی برگزار کرده تا هم اکنون که یازدهمین نشست خود را برگزار میکند. نشست‌های این سازمان بیش از آنکه برای تنظیم برنامه‌ای برای تداوم حرکت باشد، عمدتاً و عموماً تعیین تکلیف با دیروز و دیروزهای خود بوده است.

شاید این خشت اول را بد گذاشته‌اند برای کنگره‌های خودشان که انگار میباید در آنجا با تمام تاریخ و زندگی لحظه به لحظه این مجموعه برخورد کنند.

اگر این مجموعه را از نگاهی کلی‌تر و عمومی مورد توجه قرار دهیم اینگونه به چشم می آید که عده‌ای دور هم جمع میشوند و با پذیرش قواعد خاصی، نقش‌های معینی را بازی میکنند و حرفهائی می زنند که عموماً با حرفهای دیگرانی دیگر در یک مجموعه و در یک فرکانس می گنجند. سالنی در نقطه‌ای اطراف برلین، با تعداد متغیری از انسانها که گاه صد نفر و گاه بیست نفر می شوند با درنظرگرفتن این نکته که هنوز نمی دانیم در ذهن همان باقیماندگان توی سالن هم دقیقاً چه میگذرد...

حال اگر همان سالن را با تصورات شرکت‌کنندگان مورد توجه قرار دهیم – در صادقانه‌ترین و به عبارتی دیگر، در متوهم‌ترین شکل خود – عده‌ای که عمدتاً صالحان یک جامعه مفروض هستند دور هم جمع شده‌اند تا مشکلات آن جامعه را تا آنجائی که از توان آنها بر می آید، بررسی و حل نمایند. حتی در همین تصور هم مشکل عدیده‌ای به چشم می خورد که چطور جمعی قرار است درباره یک جامعه مفروض مباحثه و مسائل‌اش را حل کند، اما حتی یک نفر هم که از آن جامعه آمده باشد، در این نشست حضور نداشته باشد.

در اولین کنگره سازمان شرکت داشتم. در آنزمان هنوز اثرات بازمانده از توهمات در هرکدام از ما آنچنان بود که حتی همین تجمع را مشت محکمی بر دهان ارتجاع می فهمیدیم و خوشحال بودیم. آنزمان افراد شرکت کننده کم و بیش نمایندگان عده‌ای دیگر بودند. اگرچه سهم شرکت‌کنندگان از ایران هم ناچیز و هم ناروشن بود. چرا که بسیاری از چنان شرکت‌کنندگانی در واقع برای همیشه ایران را ترک کرده بودند.

وقتی سوار هواپیمای آیروفلوت شده و به سمت فرانکفورت حرکت کردم، به همه مسیری فکر میکردم که تا آن لحظه پشت سر گذاشته بودم. بعنوان نماینده‌ای سهمیه‌ای از هند و کم و بیش بخاطر سوابق فعالیت سیاسی‌ام در افغانستان قرار شد در کنگره شرکت کنم. فکر کنم یکی دو روزی از شروع کنگره گذشته بود. احساسم اینگونه بود که انگار دارم به کنگره حزب بلشویک‌ها می روم. حسی از جدال نظری، جمع‌آوری آراء، مباحثات جنبی و ... فکر اینکه این مسافر هواپیمای آیروفلوت که تا ساعتی دیگر در فرانکفورت می نشیند، اساساً آدم مهمی است و قرار است کار مهمی انجام دهد، احساس خوبی در من ایجاد میکرد. لبخندم را بی هیچ خسّتی در اختیار همگان قرار میدادم.

رفتن به اجلاس و نگاهی دقیق به چهره عمومی چنین کاری، مرا به سرعت به زمین برگرداند تا بیش از اینها مواظب ناهمواری زمین باشم. آنچه که جلوی چشمم قرار داشت جنگی تمام عیار بود با هر آنکس که میباید بعنوان مسئول این یا آن شکستی باشد که حتی اجزاء همان شکست‌ها تا هم‌اکنون نیز روشن نشده‌اند. آن جمع، افرادی بودند که قرار نبوده برای حل معضلات کارهائی که روی دستشان مانده و نمیدانند بهترین انتخاب برای اجرا و حل آن چیست، با هم مشورت کنند. آنها آمده بودند تا آنچه را که خود کنگره می فهمیدند، بعنوان اجلاس محاکمات نورنبرگ پیش برند.

در همین‌حا باید تأکید کنم که اساس ادغام نیروهای جنبش لائیک در وجه عمده خود در ترکیب افرادی که از زندانها آزاد شده و به بازسازی بازمانده بسیار ناچیز هسته‌های چریکی برخواسته بودند، بدلیل نبود یک سیاست روشن برای چنین کاری و نداشتن برنامه‌ای مشخص برای آن و تبعیت صرف از ادراکات آنزمانی گروه بسیار کوچکی از رهبران چریک‌ها باعث شده بود که این مجموعه مانند بالونی بسیار بزرگ روی پایه‌ای بسیار شکننده و لرزان قصد داشته باشد به حیات و حضور خود ادامه دهد. ایرادات دستگاه رهبری آنزمان سازمان – جدای از نقش و رفتار تک تک آنها که میتواند اینجا و آنجا حتی خودسرانه و مخالف قوانین همان دوره از مناسبات تشکیلاتی نیز باشد – بیش از اینکه موضوع نقد باشد، نشانه کاملی بود از فقدان جهان‌بینی نزد آنان و متأسفانه ملزومات خاص حفظ و تداوم قدرت بگونه‌ای روی آنان تأثیر گذارد که بعدها هر حرکت و حالتی از نارضایتی خود به دورریختن تعداد بسیار زیادی از علاقه‌مندان به تحولات اجتماعی و هوادار جنبش سیاسی در راستای عدالت اجتماعی منجر می شد. گاهاً خود عامل دلسردی آنانی نیز میگردید که کماکان خود را با همان ساختار عجیب و غریب معرفی میکردند.

اینکه کنگره و علت دعوت آن چه بوده، در واقع در ماهها و حتی سالیانی پیشتر از آن نیز قابل حدس بود. انگار جنگ‌‌های درون جنبش چریکی اینبار عرصه گسترده‌تری بدست آورده باشد و حال با نیروهای بیشتری و در صحنه‌هایی وسیع‌تر به مصاف یکدیگر بروند. در هر جائی، چه در تاشکند، چه در باکو، کابل و یا شهرهای مختلف اروپا تخم افتراق قدرتمندتر از همراهی و همکاری بود. در واقع قرار بر این شده بود که در کنگره به همه این سوالات پاسخ داده شود!

کنگره‌های بعدی با دقت و توجه به گزارشات آن نشان میدهد که اوضاع کماکان همانگونه بوده و در درهمان پاشنه می چرخید. شاید اگر در همان سالهای اولیه شکل‌گیری سازمان – که به نظر من، سال تأسیس سازمان فداییان نه سال 49 که یک برداشت کاملاً سمبولیک بوده، بلکه در سال 57 صورت گرفته. حتی اگه خواسته باشم بیش از این به موضوع تأکید کنم باید بگویم که از زمان شکل‌گیری جنبش‌های دانشجوئی برای تظاهرات سیاسی خیابانی و غیره، ما به پایان کامل جنبشی رسیدیم که اسمش چریک‌های فدائی خلق بود و پایه‌های یک ساختار کاملاً نوینی را ساخته بودیم. اگر در آن سالها کنگره‌ای مؤسس قادر بود به چنین حقی گردن نهد و آن تجمع سیاسی را در مناسبات معینی با بازماندگان چریک‌های قرار دهد شاید نقش و بار حضور نیروهای سیاسی درون دستگاه رهبری آن زمان بیش از اینها میشد و ...

در سه نشست آخری که من بعنوان میهمان و تماشاچی و حتی ناظر منفعل! شرکت کردم، آنچه که بیش از هرچیز به چشمم می آمد این بود که این مجموعه بشدت معتاد به مباحثاتی شده‌اند که بدلیل سالیان بسیار طولانی از تکرار و بازتکرار آن، فکر میکنند که امر خاصی را دارند پیش می برند. بیش از بیست سال هست که به امر اتحاد پرداخته‌اند و هنوز هم جنس مباحثاتشان همانی است که تاکنون بوده است. بدون اینکه بدانند اصلاً چرا باید متحد شوند!

در واقع این افراد به زبانی صحبت می کنند که فقط خودشان می فهمند. حتی میهمانانی که دعوت می کنند عمدتاً و عموماً از آن دسته افرادی هستند که میپذیرند در این نمایش خاص، کم و بیش کارکرد سناریوهای مورد نظر را بپذیرند.

زمانی که میزگردهای غیررسمی برگزار میشد، عموماً همان‌هایی بلندگو بدست می گرفتند که همیشه بلندگو به دست یا به دهان بوده‌اند.

با همه کاستی‌ها، با همه توهماتی که این عده در چنین تجمعاتی دنبال می کنند، با همه ضعف‌هایی که چنین حرکاتی میتواند در رفتار، اندیشه و زندگی روزمره تک تک این افراد باقی بگذارد، با اینهمه احساس میکنم این افراد نیاز دارند هر چند سال یکبار دور هم جمع شوند و چشم در چشم با هم صحبت کنند. یکبار دیگر به ارزیابی یکدیگر بنشینند و به دوستی‌های کمرنگ شده و یا برخی دیدارها که بدون چنین تجمعاتی به هیچ وجه رخ نمیدهد، سروسامانی داده و آنها را تازه‌تر کنند.

مباحثاتی که مثلاً درباره اساسنامه، یا برنامه یا این و آن موضوع دنبال کردند، ساده‌تر، ابتدائی‌تر و سطحی‌تر از آن بود که بخواهم آنها را با مباحثاتی جدی برای امر مشخص مدیریتی و یا پیش‌برد پروژه معینی برای کسب قدرت سیاسی و غیره مقایسه کنم.

در حاشیه کنگره طبق معمول مسائل زیادی رُخ میداد که شاید در فرصتی دیگر به آنها هم اشاره‌ای داشته باشم.

پی نوشت: در نظرات ارسالی دوستی اشاره داشت به اسم نویسنده نمایش مونتسرا. از تصحیحی که انجام داده متشکرم. متأسفانه هیچ آدرس و نام و نشانی هم از خود باقی نگذاشتند که البته میتوانستم بطور مستقیم از ایشان قدردانی کنم.

2009-03-19T16:58:00.002+01:00

و این هم گل پامچال! با یادی از خانوم روح‌انگیز!

دوستی برام تعریف کرد که چطور با موضوع عیدی‌دادن کنار آمده!

میگه: به هر کدام از اونائی که باید عیدی بدم، یه اسکناس 5 یوروئی میدم و روی اونا هم نام‌شونو می نویسم و امضاء میکنم!

گفتم: خب، این که خیلی حال‌گیریه! آخه اگه بخوان اونو خرج کنند، نگران اسم خود و امضاء تو میشن؛ اگه نگه‌اش دارن، خب این دیگه نقض‌غرض میشه و عیدی‌ای رو که نشه خرج کرد، عیدی بحساب نمیاد که!!!

میگه: نه بابا، کار اصلی بعداز اون هست! بهشون میگم: اگه این اسکناس‌های عیدی رو نگه دارین، سال دیگه هر کدوم اینو تونست به من نشون بده، یک اسکناس ده یوروئی ازم عیدی میگیره! اونای دیگه فقط 5 یوروئی!

- خب، با این حساب، اونا رو وسوسه کرده‌ای که پولشونو نگه دارن برای نشون دادن به تو در سال آینده!

- آره. آخه جالبی کار گرفتن عیدی یکی‌اش هم اینه که اسکناس رو بذاری لای کتاب! البته یه شرط دیگه هم به بازی اضافه کردم؟

- دیگه چی؟

- گفتم: هر کسی هم که نمی‌خواد، میتونه فقط دو و نیم یورو بعنوان عیدی ازم بگیره!

دارم به دوستم فکر میکنم که گرفتن و دادن عیدی رو تبدیل کرده به یه قضیه حساب و کتاب! خب، اینهم یه راهیه. آخه ماها که مجرد هستیم، معمولاً باید به همه بچه‌ها عیدی بدیم. بیشتر سالها من خودم رو از این موضوع کنار کشیده‌ام. در واقع بچه‌ها هم میدونن که از عمو ( دائی ) تقی، حداقل در نوروز چیزی نمی ماسه! حالا تولدشون یه حرف دیگه هست!

بهارتان خجسته باد!

بوی بهار!

2009-03-16T13:08:00.002+01:00

آخ چه عطر دل‌انگیزی در فضا پیچیده! یاد تو و آن روزهای بهاری درست لحظه‌ای که وارد آسانسور شدم در من زنده شد؛ عطر پیچیده در هوا با عطری که بازمانده در آسانسور در هم ادغام شده بود، ترا در کنارم قرار داد! زیر بغلم را گرفته بودی و با لبخندی بر لب نگاهم میکردی تا هجوم آتشفشانی از رنگ سرخ را روی صورتم شاهد باشی و آنگاه لبخند پیروزی را بر لبان‌ات دیدم و شور را در آن چشمان بادامی‌ات که زیر ابروان مرتب‌شده‌ات چه غمزه‌ای را درون خود جا داده بود!

پاهایم روی زمین کشیده میشد و یا بهتر است بگویم با فاصله معینی از زمین حرکت میکرد و حرکت، در تمام فضای پیرامون ایستا گشته بود و صوت دیگر پره‌های گوشم را نمی لرزاند و از دهان بقیه دوستانمان هیچ حرفی به گوشم نمی رسید! آنگاه، وقتی دستت را بیرون کشیدی، صدای مهشید خواهرت را شنیدم که گفت: تو با این پسر چه کار کردی که هرچه صداش می زنم، اصلاً جواب نمیده!

پسر عمه‌ات عبدی گفته بود: بابا من که گفتم این اصلاً کشته و مرده " فرشید " شده شما میگین نه!

ماریا لب گزید و من نمیدانستم که چندماه دیگر، آن غروبی فرا خواهد رسید که به من بگوید: تو چطور تمام این دو سال گذشته رو متوجه نبودی که من عاشق‌ات هستم؟! من در حس خوشآیند شنیدن ابراز عشق دختری که او را چون رفیقی صمیمی دوست داشتم و مقایسه آن با حس‌ام نسبت به " فرشید "، هاج و واج او را نگاه میکردم و به فرصتی می اندیشیدم که دیگر بیش از چند ساعت نیست و من فردای آن غروب، باید برای دوره آموزش خدمت وظیفه می رفتم تا تمام این سوالات را در هفته‌ها و ماههای بعد برای خود بارها و بارها تکرار کنم ...

یادت هست با خنده رو به جمع کرده و گفتی: خب معلومه که باید عاشق من باشه! فقط یک نگاه‌اش به من کافی بود که بفهمم تو قلبش چه خبره!

مهشید گفت: و تو هم با پرروئی تمام این هیکل گنده‌ات رو فرو کردی تو قلب این بیچاره! حالا اون که نمیدونه تو از بقال و چغال و بچه‌محل و هزارتای دیگه از بچه‌های مسیر مدرسه هم نمیگذری و همه رو انداخته‌ای دنبال خودت!

دیدی که، خواهرت همانطور که داشت اینا رو میگفت، دستمو کشید برد یه گوشه‌ای و گفت: این بدجنس حتی از آدمهای مسن هم نمیگذره! برای همه عشوه میاد! نمیدونی یکی از همسایه‌های ما واسه‌اش چه کارها که نمیکنه و اصلاً کلید خونه‌اشونو گذاشته جلوی مامانم و میگه: ما که بیشتر وقت‌ها تو تهران هستیم؛ بذار فرشید هر وقت میخواد درس بخونه، بیاد خونه ما و تو باغ‌اش درس بخونه! بابا بهش میگه: مجبورم قبل از مهشید یه فکری برات بکنم... اونوقت من بدبخت باید به اولین خواستگار که واسه‌ام میاد جواب مثبت بدم تا این زودتر از این مشکلی پیش نیاره!!!... و تو با شیطنت می خندیدی و بهش نگاه میکردی!

همه اینها کلماتی بودند که فقط توی کله‌ام بایگانی میشدند تا شاید روزی دیگه و یا در ساعاتی که داشتم با اتوبوس بطرف تبریز میرفتم اونا رو برای خودم مزه مزه کنم و ببینم بالاخره من تو قد و قواره تو می گنجم یا نه!؟

این عطر، عطر تو بود با اون موههای فر‌ شده‌ات که مثل یه توپ گرد بالای سرت قرار گرفته بود با اون صورت گرد و چشمانی بادامی و ...

یادته، وقتی داشتیم تو عروسی یکی از فامیل‌های تو غروب همان روز با آوازی ملایم از ستار می رقصیدیم، عطر بهار، با عطری که تو به خودت زده بودی قاطی شده بود درست از بغل گوش تو توی بینی‌ام می پیچید. کلامی که از ستار به گوشم میرسید: از تب ناباوری/گُر گرفته تن من/سهم من از تو اینه/قطره قطره آب شدن/... با آن معجون بوی تن تو، عطر تو و عطر بهار، امروز تماماً در وجودم بازسازی شده و تمام مسیر خانه‌ام تا مرکز شهرک محل زندگی‌ام ترا در کنارم قرار داده بود!

داغی صورت تو درست در آخرین لحظه از رقص‌مان وقتی با صورتم مماس شد، تمام وجودم را سوزاند و تو هم خیلی سریع صورتت را به عقب کشیدی و ... چشمان‌‌ات در آن لحظه پر از همان خواسته‌ای بود که تمام وجودم را می سوزاند؛ بوسه‌ای که باید روی لبانمان می نشست.

وقتی در مسیر برگشت پنجه‌ات را در پنجه‌هایم قرار دادی و من به بهانه مرتب کردن کاپشن‌ام روی شانه تو، به تو نزدیک‌تر شدم، یقین کردم که دیگر صحبت از یک شیطنت زودگذر نیست!

سی و سه سال دوری از تو و از آن روز و از آن یاد، تنها به معجونی اینچنینی از عطر بهار و عطر پیچیده در آسانسور نیاز داشت تا بفهمم که یاد تو و نوروز 55 در حافظه‌ام یادی ابدی است!

سیاسی بودن، سیاسی ماندن!

2009-03-11T08:26:00.000+01:00

زندگی و گذران سیاست‌ورزان – بعبارتی، همان علاقه‌مندان به تحولات سیاسی در ایران، نه چیزی بیشتر - شکل بسیار رقت‌انگیزی بخود گرفته. هر روز که میگذرد بیش از پیش در توهمی غرق میشوند که شاید در دوره‌ای پیشتر از آن بعنوان یک آرزو مطرح میشد و بعدها چنان خود را در راههای پر پیچ و خم رسیدن به آن گم کردند که حال هیچ نیروئی نمیتواند و قادر نخواهد بود آنان را از چنین توهماتی بیرون بکشاند.

صحبت‌ام بر سر یک نفر یا یک گروه و یا تعداد معینی و جریانی خاص نیست. چنین حالتی را میتوان در وجه غالب در تک تک افراد مشاهده نمود.

در دهه اخیر، روندی را شاهد بودیم که امر فروپاشی نقش سنتی احزاب سیاسی را در موقعیت اپوزیسیون سرعتی بسیار حیرت‌انگیز بخشید. گسترش بی‌نظیر وسائل مختلف ارتباطی، امکانات تبلیغی و اینترنت و غیره، چنان عرصه را برای بازماندگان نقش اپوزیسیون جمهوری اسلامی تنگ نمود که امروزه حتی قادر نیستند جایگاه اهداف و آرزوهایشان را نیز برای خود مشخص نمایند.

در این دوره مورد نظر عناصر اصلی بازی قدرت در کشورهایی مثل ایران با چنان هجومی به صحنه وارد شدند که دیگر کسی نمیتواند مرزهای خودی و غیرخودی را شناسائی نماید. از یک‌سو نمایشاتی که در ایران جاری گشت بخش بزرگی از نیروهای خواهان تحول در مفهومی کلی و عام و بدون هیچ برنامه و اندیشه و آگاهی مشخصی را به زائده خود بدل نموده و آنها را بنحوی از انحاء در ساختارهائی یا وابسته به خود و یا مشابه و موازی سازمان داد و از سوی دیگر بخشی از آنها را به خارج از کشور اعزام و به نحوی از انحاء و با حمایت‌هایی پیچیده به ادامه‌دهنده برنامه‌های خود بدل نمود.

قدرت‌مداران اصلی جهان امروز که نه در لباس‌های رسمی رئیس جمهور و نخست وزیر، بلکه در شکل و شمایل مدیران بانک‌ها و موسسات مالی و صنعتی و انحصارات و غیره و حتی در شکل لابی‌هایی بسیار قدرتمند قرار دارند، با گشاده‌دستی امکاناتی را فراهم می نمایند که وابستگان‌شان در ساختارهای قدرت جوامع حاشیه‌ای بتوانند نقش‌های پیچیده خود برای فرداهای متفاوت و نقش‌هایی بغایت نو را ایفا نمایند.

روئیدن بیشمار روزنامه‌ها، نشریات، رادیوها، تلوزیون‌ها، مجامع مختلف تحت عناوینی بسیار پر طمطراق همچون دفاع از حقوق بشر، از فلان و بهمان ملیت و قوم و مذهب و غیره تا حتی راه‌اندازی انواع مختلف جبهه و نشست و این یا آن نام در شکل‌دهی ترکیباتی بسیار عجیب و غریب میان جمهوری‌خواهان، سلطنت‌طلبان، مخالفانشان و غیره، عرصه را برای رقابت احزاب سنتی بسیار تنگ نموده است.

چندتائی رادیو و تلوزیون امروزه بیشترین نقش و تأثیر در شاهراه باصطلاح اطلاعاتی جامعه ایران را بازی میکنند. آنها که در هماهنگی معینی با سردمداران قدرت در ایران، از سوی آنها مزخرفات و از سوی خود دست‌چین شده اطلاعات را در برابر مردم قرار میدهند، تلاش بسیار معینی را دنبال میکنند تا افکار عمومی خاصی برای مردم ایران فراهم کنند. در این راه نه تنها احزاب سنتی باصطلاح اپوزیسیون قادر نیستند با آنان مقابله نمایند، بلکه عناصری از میان همانها بدلیل همه مشکلاتی که ناشی از زندگی در جوامع دیگر و روند مهاجرت برایشان رقم زده است، بکار گرفته میشوند و رزق روزانه خود را متعاقباً از خدمت‌گذاری برای چنان مراکزی تأمین میکنند.

نگاهی به سیر شکل‌گیری و گذران انواع مختلف رادیوها، تلوزیون‌ها، سایت‌ها و روزنامه‌ها و غیره نشان میدهد که چگونه کارکنان آنان ترکیبی هستند از جداافتادگان فعالین سابق اپوزیسیون و افرادی که از ایران به خارج صادر شده‌اند. روند مدیریت چنان مراکزی نیز عمدتاً در دست صاحبان اصلی بودجه و منابع مالی باقی مانده و آنها هستند که راستای اصلی را مشخص کرده و حتی آنجائی که منافع‌شان تأمین نمی گردد براحتی مسئولین را جابجا کرده و افراد مناسب و مطیع خود را بر رأس امور می گمارند.

احزاب سیاسی در برابر چندراهه غریبی گرفتار آمده‌اند. از یک سو گستره تبلیغاتی، تبدیل سفله به مبارز و سخن‌گویان مضحک مبارزه علیه همه جنایاتی که جمهوری اسلامی و دست‌اندرکاران آن در طی سه دهه مرتکب شده‌اند، آنچنان وسیع است که آنها قادر نیستند حتی درصد ناچیزی از آن تبلیغات غلط را به چالش بکشند. از سوی دیگر، هر روز که میگذرد با این دعوت روبرو میشوند که اگر میخواهید نقش و تأثیری در تحولات آتی و احیاناً سهمی از قدرت داشته باشید، چاره‌ای ندارید که خودتان را در اختیار ما قرار دهید و بگذارید همان نقشی را برایتان قائل گردیم که ما میخواهیم. و همچنین این خطر نیز بالای سر احزاب سنتی جولان میخورد که می بینند همه روزه افرادی از میانشان به سوی چنان جبهه‌ای کشیده شده و خود را به راحتی و به‌طور منفرد در خدمت چنان بنگاه‌هایی قرار میدهند.

وسوسه چنین روندی آنچنان قدرتمند هست که کشیده‌شدن افراد از هر جایگاهی را میتواند در بر گیرد. از رهبران احزاب سنتی گرفته تا قلم‌بدستانی که باصطلاح قلم‌شان شرحی بوده از آنچیزی که درون خودشان می جوشید و نه خواسته‌ای که فلان مدیر و در راستائی مناسباتی اداری از وی طلب می نمایند.

دوستی میگفت: چه اشکالی دارد در موسسه‌ای بکار مشغول گردی و بتوانی از امکاناتش بهره گرفته و اندیشه‌های خود را در آن ترویج کنی؟! درست مثل کاری که برخی‌ها در زمان شاه و در روزنامه‌های مختلف در ایران انجام میدادند؟!

طبعاً چنین نگاهی فقط از نیت خیر و عملاً از سادگی بیرون می آید. چرا که اولاً آنانی که به خدمت موسسات مختلف خبری و تلوزیونی و رادیویی کشانده میشوند، کارشان را نه تحت مدیریت عملی – چه مخفی و چه آشکارا بعنوان یک فعال سیاسی و مدافع گرایش معین – بلکه در انتخابی فردی دنبال میکنند و در چنین حالتی، براحتی مدیریتی را می پذیرند که میبایست تأمین‌کننده مالی زندگی وی باشد. کسی که مثلاً در بی بی سی بکار گماشته میشود، نه تنها قادر نخواهد بود تأثیرگذار روی سیاست‌های بی بی سی باشد، بلکه آنچنان زیر اتوریته آن خرد میشود که از وی تنها بعنوان تفاله‌ای و نقشی همچون ماسک برای فلان و بهمان انگیزه بکار گرفته میشود و این‌همه، آنزمانی مطرح میشود که فرد با توهمی از تأثیرگذاری وارد این عرصه و این بازی شده باشد و نه اینکه پیشاپیش توافقی نیز داشته باشد از پیشبرد خط و روند معینی از سیاست.

وقتی به نشست‌های بیجان و فقیرانه احزاب چه بصورت حضوری و با مشکلات بسیار متعدد و متنوع مالی نگاه میکنم و از سوی دیگر محافلی را می بینم که با گشاده‌دستی نشست‌هایی برپا میدارند و افرادی را دست‌چین کرده و با تأمین مالی آنها، فلان و بهمان برنامه را دنبال میکنند، حس خاصی را در خود شاهد میشوم؛ دلم برای متوهمینی اینچنینی می سوزد. آنها نه تنها قادر نیستند جایگاه خود را در تحول‌خواهی در مفهومی عام تمیز دهند، بلکه بجای خود میروند تا به آرامی به وسوسه‌هایی تن دهند که توسط بنگاه‌های مالی حامی قدرت در جوامعی مثل ایران – فرق نمیکند این بنگاههای مالی عناصری از همان جامعه را در کنار خود داشته باشند مانند رفسنجانی یا اینکه عموماً نام و نشانی ناآشنا باشند – دامی را زیر پایشان می گسترانند.

امروزه اکثر نشریات همان احزاب و سازمان‌های سیاسی، انعکاس دهنده ترهاتی هستند که توسط چنان بنگاه‌هایی در برابرشان قرار میگیرد. از بازی‌های شبه مبارزه که امثال شیرین عبادی سردمدار آن هست تا فلان کمپین و بهمان اجلاس و ... از بزرگ‌نمایی که در مورد فلان جامعه مذهبی مطرح میشود تا حتی بازی‌هایی که بعنوان مبارزه سیاسی مطرح میشود همچون جمع‌آوری امضاء و غیره و مثلاً سازمان‌دهی مقاومت از پائین علیه رژیمی که مثلاً میتوان وی را با چنین کارهای ابلهانه‌ای و تحت‌سازماندهی همان بنگاه‌هایی کنار زد که امروزه این برنامه‌ها را سازمان میدهند.

براستی نه تنها چهره احزاب سنتی اپوزیسیون، بلکه آنانی رقت‌انگیز است که از درون همان احزاب بیرون کشیده شده و حال فکر میکنند بعنوان چهره‌هایی در این یا آن رادیو و تلوزیون به ارتزاق نواله‌ای ناگزیر مشغول شده‌اند و حس ساده‌لوحانه‌ای از خوشوقتی‌ در آنان شکل میگیرد که چه به موقع فرصت را غنیمت شمرده و صف خود را از بازی متوهمانه مبارزه سیاس احزاب مجزا نموده‌اند.

هشت مارس و هلیا!

2009-03-09T01:27:00.002+01:00

امروز در مراسم ویژه هشت مارس که توسط عده‌ای از ایرانیان کانون فرهنگی ره‌آورد شهر آخن برگزار شده بود شرکت کردم. بخاطر تأخیر یکی از دوستانم که میباید از شهری دیگر می آمد و با هم برای مراسم می رفتیم، از دیدن بخش معینی از این برنامه که توسط زنان مراکشی سازماندهی شده بود، محروم شدیم. در بخش دوم یعنی بخش ویژه ایرانیان، خانوم دلارام علی یکی از اعضاء کمپین یک‌میلیون امضاء با کمک خانومی که کار مترجمی صحبت‌های ایشان به آلمانی را به عهده داشت، در مورد کمپین و مسائل و مشکلات و دست‌آوردهایش سخنرانی کرد. ایشان در پایان برنامه نیز با نشستی تحت عنوان سوال و جواب با بخش محدودتری از شرکت‌کنندگان صحبت کرده و تلاش نمودند تا به سوالات و ابهاماتی که برای شنوندگان و طراحان سوال مطرح بوده، پاسخ دهند.

در بخش هنری این مراسم خانوم مژگان و گروه رقص‌اش شرکت داشتند که چندین کار گروهی از رقص‌های محلی و بومی ایرانی را اجرا نمودند. جالب بود که در ترکیب رقصندگان گروه، هیچ رقصنده‌ای وجود نداشت که از خانواده‌ای ایرانی باشد و بنظر میرسد کلاس خانوم مژگان با جذب و جلب توجه برای علاقه‌مندان آلمانی و یا احیاناً از کشورهای دیگر غربی پیش میرود. رقصندگان بیش از اینکه کار تکنیکی و یا حرکات پیچیده‌ای را به نمایش بگذارند، بیشتر بخاطر چهره‌های شادشان، از استقبال و توجه مناسبی برخوردار بودند و جمعیت سعی میکرد به سهم خود با تشویق و تقاضا برای اجرای مجدد، حس رضایت خود را به آنها ابراز نماید.

خانوم مژگان در کنار برخی توضیحات درباره گروه و چگونه‌گی کار آنها، به دعوت جمع یکی از رقص‌هایی را که خود بصورت انفرادی اجرا کرده بود، اینبار با تمام اعضاء اجرا کرد و رقصندگان با آمدن به میان جمع و از سوی دیگر پیوستن برخی خانومها به آنان محیطی شاد و دلنشین فراهم آورده و در پایان با دست زدن‌ها و حتی مراجعه مستقیم به خانوم مژگان از وی و گروهش تشکر میکردند.

درباره صحبت‌های خانوم دلارام علی و سوال و جواب‌هایی که مطرح شده بود و مباحثاتی که متعاقباً بین برخی از دوستان چه در سالن و دیرتر در خانه دوستی دیگر پیش رفت، مسائلی هستند که میتوان در فرصت‌هایی دیگر نیز بدان پرداخت.

***

اگر قضایای رسانه‌ای و منتصب به فعل و انفعالات سیاسی را در گستره‌ای عمومی نگاه کنیم، انگار کارگردانانی در اینجا و آنجای صحنه‌ای مجازی و مفروض نشسته و بازیگران صحنه‌ها را برای القاء حس خاصی در چشم تماشاگران به برخی حرکات وامیدارند!

" سازمان‌های حقوق بشری" - نمیدانم این سازمانها چطور اولویت‌هایشان را انتخاب می کنند که عموماً برای دامن‌زدن به برخی بحران‌های رسانه‌ای بکار می آیند!؟ - اخیراً شکایتی علیه عمر البشیر رئیس جمهور سودان مطرح کرده و متعاقباً دادگاه لاهه از خواب اصحاب کهفی بیرون جهیده و بعد از سالیانی دراز و مرگ هزاران نفر در دارفور، وی را به نسل‌کشی متهم و تحت‌تعقیب بین‌المللی قرار داد.

فراهم‌نمودن عرصه‌هایی نوین برای جنگ‌هایی رسانه‌ای و قابل مصرف برای افکار‌سازی مختلف بگونه‌ای پیش میرود که از یک‌سو چندین ده نفر را می بینیم که فی‌البداهه در برابر این مجلس و آن وزارت‌‌خانه کشوری اروپائی جمع شده و مثلاً خواهان بازداشت، محاکمه و گاه در همان لحظه اول، اعدام عمر البشیر میشوند. از سوی دیگر تصویری از مردم روان‌پریش را نشان میدهد که تظاهراتی در دفاع از رئیس جمهور کشور خود برپا کرده و دهان پر کف دوان‌دوان به هر سو می روند و معمولاً جلوی دوربین‌های فیلم‌برداری خبرگزاری‌های غربی حرفهائی دلخواه انعکاس خبری مورد نظر میزنند.

از سوی دیگر، انگار در دستوری از سوی کارگردانان معینی لاریجانی به سفری یک روزه به سودان می رود و طبعاً بسیاری انگار منتظرند تا از این سفر این نتیجه را بگیرند که حامی عمر البشیر جمهوری اسلامی است و یا اینها رژیم‌هایی شبیه هم هستند. و از آنجائی که در یک اصل نانوشته میباید بپذیریم که هر جفنگی که دادگاه لاهه سرهم می کند، چون چند نفر ابله در لباس قاضی و وکیل و اینها هستند و نمایشات تلوزیونی معینی هم آنها را پوشش می دهد، درست بوده و بقیه قضایا را باید با آن بسنجیم.

کشاندن پای جمهوری اسلامی ایران در رابطه با نامه‌ای مفروض برای مدویدف و حرفهای کلینتون و ... تا قطعی‌شدن بستن پایگاه هوائی آمریکا در قرقیزستان - بعبارت دیگر، آمریکا میباید پس از این محموله‌هایش را از خاک روسیه برای افغانستان بفرستد و این، یعنی حساب و کتابی که بهرحال میباید در اختیار نیرویی نه الزاماً دشمن، بهرحال غیردوست قرار گیرد.

کشاندن پای جمهوری اسلامی به افغانستان و عراق - اگرچه اینان با هزاران دست و پای مرئی و نامرئی در فعل و انفعالات اکثر کشورهای منطقه دخالت دارند ولیکن بدلیل نقش مخربی که در برخورد با منافع ملت‌های مورد نظر دارند، عموماً کارهایشان را بصورت پنهانی دنبال میکنند. اما، حضور مستقیم به معنی آن نیز خواهد بود که مجبور میشوند مواضع رسمی بگیرند و این، یعنی به حساب مردم ایران دشمنی و یا دوستی‌های کاذب و مورد نظر خود را وارد نمایند.

نمایشاتی که بمثابه بحران‌های سینمائی و خبری در اقصا نقاط دنیا در تلوزیون به نمایش در می آید، اگرچه حکایت از برخی بحران‌های ریشه‌دارتر در مناسبات بین‌المللی و دست و پازدنهایی برای فرار و یا محدودکردن تأثیر بحران مالی اخیر برای جهت و جریانات معینی در مناسبات اقتصادی بین‌المللی دارند، با اینهمه نباید از نظر دور داشت که در طی چندین دهه گذشته موحوداتی که مُهر سیاست‌مدار بر آنها میخورد بخوبی یادگرفته‌اند که نقش‌هایی بسیار پیچیده بازی کنند و فضای دیگری را در اذهان عمومی دنیا شکل دهند.

***

روز شنبه همراه چندتن از دوستانم به یکی از مغازه‌های بزرگ شهر آخن رفته تا از میان حراجی‌های فصلی و ماهی و روزی و خلاصه هزارتا شامورتی‌بازی که در می آورند چندتائی وسائل مورد نیاز برای خانه‌شان بگیرند. دخترک کوچک دوستم نیز همراه‌ مادرش در جمع ما بود. " هلیا " که به جرئت می توانم بگویم پیش از اینکه بتونه براحتی بشینه و یا حتی راه بره، با هر آهنگی که در خانه یا هر جای دیگری پخش میشد، می رقصید؛ در فاصله‌ای که دوستانمان داشتند قیمت‌ها، اندازه‌ها، برخی جزئیات و غیره وسائل مورد نظرشان را می خریدند، هلیا اینطرف و آنطرف میرفت و در لحظاتی که هم‌سن و سالی گیر می آورد بدون اینکه کلمه‌ای به زبان بیاره، با آنها همراهی میکرد و با هم برخی کارهای مشابه انجام میدادند. مثلاً بالشتک‌هایی انباشته از هوا در اینجا و آنجا گذاشته بودند که دخترکی روی آن می پرید و هر بار با صدای " پیییییییسسسسسی " که از صندلی بیرون میزد، همراه هلیا می خندید و با صدای خنده و جیغ اونا فضای سالن‌ها مملو از زندگی و رنگ میشد!

جلوی هرکدام از تخت‌ها که قرار میگرفتیم، هلیا طوری ادا و اطوار در می آورد که انگار داره جنس خاصی رو تبلیغ میکنه! در یک لحظه به صرافت افتادم که با دوربینی که روی تلفن موبایل‌ام نصبه ازش چندتائی عکس بگیرم. یکی از عکس‌هایش رو اینجا میذارم! وقتی داشت برای این عکس ژست می گرفت، چندتائی اینطرف و آنطرف وایستاده و به کارهایش نگاه میکردند و میخندیدند! انگار روبرویم یک مدل قرار گرفته که هی پیچ و تاب میخوره و عکس میگیره!!!

آخرین نکته جالبی رو که میتونم درباره‌اش بگم اینه که: معمولاً بچه‌های کوچولو که همراه پدر و مادراشون به بازار میرن، اگه اسباب بازی ببینند حتماً بند میکنند که ازش استفاده کنند و باهاش بازی کنند. وقتی به هلیا یه چرخ و فلک رو نشون دادیم و گفتیم: اگه بچه خوبی باشه، بعداً اونو میذاریم چرخ و فلک بازی کنه؛ با خونسردی گفت: نه نمیخواد، اون چرخ فلک خرابه! دوستم میگفت: خوبه حالا اینو میگه، بچه‌های دیگه وقتی واقعاً هم چرخ و فلک خراب باشه، دو پا تو یه کفش میکنند که حتماً باید با آن بازی کنند...

هلیا سه سال و سه ماهش هست!

این هم یکی از عکس‌هایی که ازش گرفته‌ام!

بهار در راه است!

2009-03-06T19:13:00.000+01:00

امروز بخش اصلی پیاده‌روی‌ام در جنگل به جستجوی جوانه‌ها و برگهای تازه گذشت. بهار با صدائی بسیار ملایم و کم‌جان اما گسترده و فراگیر دارد می آید. اینجا و آنجا میتوان صدای آواز غروبی و یا سحرگاهی پرندگان را شنید که فضای خاصی را با صوت خود شکل میدهند. حجمی که صدایشان می آفریند، فریبنده و مسحورکننده است. حتی از لابلای تمامی صداهائی که در جنگل شکل میگیرد و یا صدای ماشین‌هایی که تک و توک از جاده وسط جنگل عبور می کنند و یا صدای پای خودم که درون گل و لای و یا توی شاخ و برگهای خیس ابراز وجود میکند؛ و یا حتی صدای زوزه‌وار اصطکاک آستین کاپشن‌ام با بخش پهلویی آن، صدای پرنده اما همه دیگر صداها را کنار میزند و دقیقاً گوش را نشانه میگیرد. میتوان پرنده‌ای را مجسم کرد که روی شاخه‌ای اینسو و آن سوی می پرد و صدایش را در حجم خاصی میگسترد. از فرکانسی که پخش میکند، میتوان جثه‌اش را تمیز داد.

در مسیر برگشت کلاغ‌ها را می بینم که هرکدام شاخه‌ای بر نک داشته و به مجموعه انبوه درختان محوطه یک کلیسای متروک وارد شده و در شاخه‌های تو در توی آنها گم میشوند. آنها در بالاترین شاخه‌ها لانه خود را میسازند. فصل تخم‌گذاری‌شان نزدیک هست و جائی برای آن باید مهیا کنند. دسته دسته بسوی مزرعه‌ای می روند که تابستان گذشته در آن ذرت کاشته بودند و در کنار آن اما باغهای گلابی و سیب هستند که در تمام گوشه و کنار آن درختهای کوچک، شاخک‌های بسیاری یافت میشود که برای ساختن لانه کلاغها بسیار مناسب‌اند.

در کنار مجتمع مسکونی بچه‌های کوچکی جمع شده و در حال بازی هستند. دسته‌ای دیگر در یک خیابان فرعی دیگر در حال بازی با طناب و پریدن از روی آن هستند. این بازی آنقدر جهانی است که میتوان در تمام سرزمین‌های دنیا نمونه‌ای از آن را دید. دخترک‌های کوچک‌تر که انگار اولین بار هست که این بازی را شاهد هستند، هرکدام سعی میکنند به نوبه خود در لابلای حلقه چرخان طناب بالا و پائین بپرند و بسختی می توانند خود را با آهنگ حرکت طناب هماهنگ کنند.

پدر یکی از این دخترک‌ها ماشین‌اش را پارک کرده و بسوی خانه‌اش میرود. دخترش امینه که چهار سال دارد صدایش می زند و با خوشحالی بطرفش رفته و پس از بوسیدن وی، به جمع بچه‌های دیگر برمیگردد. در همین لحظه طناب به صورت دخترکی میخورد و او دستانش را روی صورتش گرفته و به گوشه‌ای می خزد. سابینا خواهر امینه، او را بغل کرده و سعی میکند او را آرام کند. بچه‌های دیگر دور آنها جمع میشوند. کوچک‌ترین دخترک جمع از فرصت استفاده کرده و میخواهد پریدن از روی طناب را آزمایش کند؛ اما آنهائی که دو سوی طناب را گرفته و آنرا به حرکت در می آورند، خود از حرکت باز ایستاده به دخترکی نگاه می کنند که طناب به صورتش خورده بود. این دخترک اگرچه قد بلندتری نسبت به بقیه دارد ولیکن همسن سابینا یعنی هفت ساله است. سابینا با صمیمیت تمام موههای فر او را که احتمالاً مادرش به سختی توانسته آنرا جمع کرده و در دو کنج بالای کله‌اش ببندد، نوازش میکند. انگار علاقه و توجه و دلداری بچه‌ها کار خودش را می کند. با کمی نگاه به صورتش و احتمالاً شرح اینکه اثر خاصی روی پوست تیره دخترک نگذاشته – دخترک سیاه پوست هست – او به بازی بر میگردد و اینبار خود یک سوی طناب را می گیرد تا حرکت درست را به بقیه یاد دهد.

به خانه‌ام بر میگردم و بعداز چک‌کردن ای‌میل‌هایم متوجه میشوم که به ‌مناسبت هشت مارس کارت پستالی برایم ارسال شده که در آن نام و نشان زنی زندانی‌شده در زندان‌های جمهوری اسلامی قرار دارد و ...

بعدازظهر و پیش از اینکه به پیاده‌روی بروم در اخبار تصویری و آنلاین خبرگزاری روسیه دیدم که دیمیتری مدویدف به مناسبت گرامیداشت هشت مارس با جمعی از زنان فعال اجتماعی، شاغل، سیاستمدار و غیره دیدار داشته. در این دیدار که همه آن زنان دور میزی نشسته و مدویدف نیز در میان آنها بود، هرکدام از آنها از وضعیت شغلی خود، از مرجعی که به نمایندگی از آنها در این نشست شرکت کرده بودند، صحبت میکردند. یکی از زنان که سرهنگ ارتش بود از طرف تشکل خودشان در ارتش و زنان عضو از مدویدف و برنامه‌هایش تشکر کرده و پیام آنها را به گوش رئیس جمهور روسیه رساند. مدویدف از وی در مورد تنظیم مناسباتش در خانواده و محل کار پرسید. در میان توضیحات وی، مدویدف پرسید: آیا شوهر شما هم ارتشی است؟ خانوم سرهنگ در جواب با حالتی از تعجب و تأکید گفت: چه فکر میکنید؟ معلومه که نیست! همه شرکت کنندگان در جمع و خبرنگاران زدند زیر خنده. جواب وی با چنان لحنی همراه بود که انگار کار خطائی در میان هست! شیوه مصاحبت آنچنان دوستانه بود که مرا به سرعت به تجسم شرائطی برد که بتوانم چنین چیزی را برای جامعه خودمان و مردمش تصور کنم.

براستی در طی سالهائی که در اروپا بوده‌ام هرگز ندیدم که زنان مراسم هشت مارس را همانگونه برگزار کنند که در سالهای زندگی در شوروی سابق و جمهوری‌های مستقل دیده‌ام. هشت مارس برای آنان روزی است برای جشن گرفتن. برای ما چه آنزمان که احزاب باصطلاح خود را مسئول برگزاری هشت مارس در مفهوم سنتی انترناسیونالیستی و بازمانده از فرهنگ چپ قلمداد میکردند و آنرا به انعکاس شعارهای خود محدود کرده و احترام و علاقه و توجه به حقوق زنان را در اهداف خود دفن میکردند و چه در دوره‌های دیگر می بینم چگونه تشکل‌هایی در مضمون مبارزه برای حقوق اجتماعی زنان و اما در شکل و شمایل جایگزینی برای احزاب به میدان می آیند. آنها نیز این روز و این مراسم را به بخشی از تلاش خود برای مقابله با ساختار قدرت تبدیل میکنند. انگار این روز در مجامع ایرانی آنچنان طلسم شده که جز شعارها و جز آرزوها و جز این یا آن خواسته و انعکاس مبارزه و غیره، هیچ اثر و نشانی از جشن و شادی در آن نمی بینیم.

راستش هنوز نتوانسته‌ام خودم را نسبت به این یا آن نام و نشانی که بنام تشکل‌ها و انجمن‌های صنفی و غیره بعبارتی ان جی او خودشان را معرفی میکنند، خوشبین و راحت باشم.

بهرحال به سهم خود و با مراجعه به قلب خودم احساس کردم دلم میخواهد عده‌ای از دوستانم را به شنیدن آوازی دعوت کنم که صدایی گرم کلمات زیبای آنرا ادا کرده و ملودی مناسبی دورادور آنرا گرفته و مجموعه را به اصواتی دلپذیر تبدیل کرده است. این آواز را با این جملات برای عده‌ای از دوستانم فرستادم:

آوازی برای همه روزهای سال!

امیدوارم شما هم از شنیدن این آهنگ لذت ببرید.

افاضات سازگارا!

2009-02-24T16:48:00.000+01:00

انگار هرچه از عمر ساختار قدرت ساخته و پرداخته‌شده و بیرون آمده از تحولات سال 57 میگذرد، پهلوان‌های جدیدتری از درونش زاده میشود که به ابلهانه‌ترین شکلی مایلند خود را به گوشه و کنار چیزی بچسبانند که از درونش بوی قدرت و تعفن سرسپردگی بیرون میزند.

سازگارا در برنامه‌ای که بی بی سی برای حقنه نگاه معینی به تحولات سال 57 سرهم‌بندی کرده و نشاندن آن بجای تاریخ و همه ذهنیتی که نسبت به آن سالها و در اذهان شرکت‌کنندگان و یا شاهدان آن دوران شکل گرفته، حضور خود در کنار خمینی را مدیون رهبر عالیقدر خود " ابراهیم یزدی " این وارث مجموعه بی‌معنی نهضت آزادی بوده و گفته که:" وقتی آقای یزدی منو که داشتم در دانشگاه فیزیک می خوندم، به فرانسه خواستند، ساعت دو نیمه‌شب تو هواپیما بودم و خودم رو به " امام " رسوندم. در آن لحظه فقط هشت دلار پول تو جیب‌ام بود..."

این شاهکار عجیب‌الخلقه‌ای که انگار برنامه وسیعی برای حضور در آش شله‌قلمکار پیش‌روی تحولات سیاسی ایران به عهده گرفته اخیراً نامه‌ای خطاب به خامنه‌ای منتشر کرده و با کمک اعوان و انصارش نه تنها برای همه سایت‌های شکل‌گرفته و درکار خارج کشور، بلکه برای ای‌میل‌های شخصی نیز ارسال شده، در آن مدعی شده که کسی در میان اسناد موجود در سازمان اطلاعات آلمان شرقی ارتباطاتی یافته از وجود برخی اندیشه!؟ های کمونیستی در مغز خامنه‌ای. و دلیل این مدعای نابغه بزرگ که اتهام مضحک سازماندهی سپاه پاسداران و آنهم در بیست و سه سالگی را بردوش خود یدک می کشد این است که انگار روابطی بین پوتین رئیس جمهور سابق روسیه و نخست‌وزیر فعلی آن کشور وجود داشته و این روابط به دورانی بر میگردد که پوتین افسری بود در خدمت نیروهای امنیتی شوروی سابق و اینکه او فلان و بهمان نظر را در مورد خامنه‌ای داده و ...

در نامه منصوب به سازگارا پس از این اراجیف همچنین اشاره شده که او خداترس هست و از خامنه‌ای هم میخواهد فلان و بهمان کار را انجام دهد و ... حتماً ما خوانندگان هم باید چند ضربدر بعنوان خوش‌رفتار به سازگارا و بدطینت به خامنه‌ای بدهیم و این خائن بالفطره را برکنار کرده و جایش را به چنان موجود مضحکی بسپاریم که مثلاً خیلی هم بچه مثبت تشریف دارند و حال که سرسپردگی به دولت‌های آمریکائی نه خیانت، بلکه امتیاز محسوب میشود، ایشان را بکار بگماریم و قدرت را بدهیم به چنین موجوداتی! و دلایلی که ایشان آورده‌اند یعنی مثلاً گرایشات کمونیستی خامنه‌ای بشود موضوع و بهانه و ...

نمیدانم این دانشجوئی که به زعم سازگارا به آنچنان اسنادی دسترسی پیدا کرده، چطور با وی تماس گرفته؟! از سوی دیگر، طرح مسئله – جدای از اینکه تردیدی در مزدوری و شرکت فعال امثال خامنه‌ای در سرکوب گسترده درون جامعه تا نقش چنین اراذلی در مدیریت مضحک امروزین بر اقتصاد و سیاست و اجتماع ایران، وجود داشته باشد – خود جرمی است که سازگارا بخاطر تفتیش عقاید و اتهامات مطروحه براساس اسنادی هنوز منتشر نشده!؟ و در ادامه محاکمه و تعیین جرم و حکم و غیره... همه اینها نشان میدهد که این نوچه مضحک سیاست‌های تبلیغی برای موجه جلوه‌دادن خاتمی و فراهم‌کردن زمینه برای حضور فعال‌تر رفسنجانی تا چه میزان وقیح و قادر است به چه کثافت‌کاری رسانه‌ای دست بزند.

در برنامه سه‌گانه‌ای که بی بی سی تدارک دیده بود چنان اشارات غیرمستقیمی تنظیم شده بود که انگار یک مشت لات چاله‌میدانی هم بکار سیاست‌گذاری میخورند و امثال رفیق‌دوست و رضائی و از سوی دیگر اعوان و انصار خرازی و لاریجانی و غیره میدان‌دار معرکه شده بودند. سیاست‌مداران مختلف غرب که ویژه‌گی عمده آنان در لحظه کنونی فاصله‌ای است که از عرصه‌های مستقیم و پاسخ‌گوی قدرتهای غرب دارند؛ از جک استراو گرفته تا فلان و بهمان مسئول فلان و بهمان شعبه سی آی ای آمریکا و یا برخی از مسئولین سابق شعبات وزارت خارجه.

از رابطه حزب‌الله لبنان و فلسطین و غیره طوری صحبت میکردند که انگار در مورد یکی از استان‌های ایران صحبت میکنند و امثال رفیق‌دوست هم طوری در این نمایش مهوع تلوزیونی نقش بازی میکرد که انگار فرماندهی جنگی در ابعاد جهانی به عهده اوست و اگر فلان ژنرال آمریکائی نیست اما میتواند با نقش ژنرال ژوکوف در جنگ جهانی دوم مقابله کرده و قابل مقایسه باشد!

مرکز ثقل تبلیغات هم بگونه‌ای است که مثلاً نشان دهند بخش بزرگی از روحانیون با باقی‌ماندن شخصی مثل خامنه‌ای تحت عنوان ولی‌فقیه مخالف‌اند و حتی خودش نیز مایل نبوده چنین نقشی داشته باشد و این نقش، با بازیگری رفسنجانی شکل گرفته است.

تمام این بازی‌های رسانه‌ای را میتوان در همان مجموعه‌ای در نظر گرفت که بی بی سی توانست با نقش بسیار ویژه خود در زمان تحولات موسوم به انقلاب ایران، رسانه‌ای مثل رادیو را به رهبر بلامنازع نه تنها افکار عمومی، بلکه شکل‌دهنده آن و فراهم‌کننده فریبی بزرگ جا بیاندازد. امروزه این نقش را نه تنها به تلوزیون منتقل کرده، بلکه بگونه‌ای آنرا در کنار اینترنت قرار داده که امکان بهره‌گیری از امکانات دوسویه‌ی اینترنت با بی بی سی فراهم نگردد. از یکسو اراجیف‌اش را تحت عناوین پرطمطراق کار تحقیقی و رونمودن اسنادی که بیست سال است پنهان نگاه داشته شده، برای داخل ایران رله میکند و دستگاه امنیتی ایران نیز مقابله‌ای تحریک‌کننده با آن را دنبال و به تبلیغ غیرمستقیم آن و گسترش امکانات آنتن‌های بشقابی روی می آورد و بعد بی بی سی همان برنامه را با استفاده از اینترنت برای خارج کشوری‌ها نیز منتشر میکند. طبیعی است که هیچ نیروی آزادی‌خواهی قادر نخواهد بود با چنین دهان گنده‌ای رقابت کرده و تأثیرات تخریبی و فریبکارانه‌اش را از اذهان جامعه بزداید. از سوی دیگر با بکارگیری افرادی منتسب به گرایشاتی چپ در بیش از دو یا حتی سه دهه گذشته، تلاش میکند نکات مورد نظر خود را با استفاده از دهان چنین افرادی به گوش مخاطبان برساند.

بازهم درباره شرم‌نامه

2009-02-19T10:41:00.000+01:00

(دیروز در واکنش به انتشار نامه شرمگینانه عده‌ای و امضاء‌هایی که زیرش آمده بود، نظری نوشتم که انگار، هنوز به نگاه و واکنش مسئولین نشریه کار آنلاین نرسیده و معلوم نیست اصلاً در آن قسمت منتشر شود یا نه. با توجه به واکنش دیگری که در رابطه به همین موضوع از دوستی دیدم، احساس کردم که بد نیست جدای از وجه عامی که برای این نوشته و نقد و نفی آن قائل هستم، جنبه‌های مستقیم‌تری از ایرادات این نوشته را در حد حس و درک خودم و تأثیر منفی‌ای که روی من گذاشته، منعکس نمایم.)

اساس عملی که صورت گرفته – انتشار این شرم‌نامه - ناقض حقوقی است که میتوان برای یک مجموعه انسانی قائل شد. اینکه تیتری تنظیم شود و در آن از اطلاق مبهم نخبه‌گرایانه: گروهی از دانشگاهیان و ... استفاده شده و سپس مفهوم مجهول دیگری مثل " جامعه بهایی " را مطرح نماید، خود مغشوش‌کردن حقوق و وظایف فردی و شهروندی جامعه میباشد. عده‌ای با استفاده از القابی که اشتغال آنها را در ساختارهای اقتصادی، اجتماعی جامعه توضیح میدهد، بقیه جامعه را مخاطب قرار داده و بدینسان، بدون‌آنکه موضوع را در مجرای حقوق شهروندی و مناسبات جاری اجتماعی مورد تعقیب قرار داده و راههای معینی برای جلوگیری از نقض حقوق عده‌ای را مطرح نمایند، ساختار شبان و گله را تداعی کرده و برای آن مجموعه تعیین تکلیف می کنند. نمیدانم این چه بیماری عجیبی است که هرکه میخواهد مناسبات اجتماعی و برخی ضعف‌ها و یا حتی نواقص جدی اجتماعی را به نقد بکشد، خود بخود داعیه پیامبرانه‌ای برای خود قائل میشود؟

جامعه بهایی آنگونه که مورد خطاب این نامه هست، عبارت است از انسانهائی که بنابه تعریف خودشان از دیدگاه‌های مذهبی و اجتماعی و غیره، در شکل ظاهری خود ساکنان کشورهای مختلفی هستند و اگرچه بنام دین و مذهب خود، خود را در چارچوب مفهوم خاصی از ملت معرفی نمی کنند، با اینهمه برخی موازین زندگی اجتماعی جاری در جهان را دنبال می نمایند. بطور مثال، وقتی یکی از این افراد – بخاطر آشنائی شخصی‌ام از این رویداد – وقتی مایل بود برای سفر به اسرائیل و زیارت محل دفن بهاء‌الله به اسرائیل و شهر حیفا برود، بدلیل ایرانی‌بودن و مشخص‌بودن ملیت وی در پاسپورت اروپائی‌اش از دریافت ویزا محروم و از سفر صرفنظر نمود.

بعبارت دیگر، خطاب این گروه به جامعه بهایی، در واقع منظور به جامعه بهایی ساکن ایران است و نه به تمام جامعه بهایی که اساساً در سراسر جهان پراکنده و شاید بیشترین مریدانش را در هندوستان دارد و ...

نکته دیگری در این اشاره اینگونه است که وقتی دانشگاهیان و غیره به قضایایی می پردازند که در عمل و بطور مشخص در حوزه سیاست مطرح هست، دور زدن، دور کردن جامعه و بخصوص احزاب سیاسی از نقشی است که میباید در قبال تضییق حقوق شهروندی ایفا نمایند. توده امضاء‌کننده‌ای که تنها امضاء این یا آن بیانیه هیچ مسئولیتی برایش بوجود نمی آورد، بیش از اینکه بتواند نقشی در فعالیت‌های اجتماعی داشته باشد، در دور باطل دیگری فرو می رود.

میدانیم و میتوان حدس زد که بهرحال عده‌ای تصمیم گرفتند چنین کاری انجام دهند و چنین نامه‌ای را منتشر نمایند. این کار و این ارتباط بیش از اینکه مضمون آگاه‌گرایانه داشته باشد، رفتاری است فاقد هرگونه پرنسیب روشن و مشخص و تنها بر ارتباطاتی وابسته هست که افراد با یکدیگر دارند. بعنوان مثال، طراحان این ایده و نویسندگانش و یا امضاء‌کنندگان اولیه این نوشته، نخواستند این ایده را با برخی احزاب و گروههای شناخته‌شده و یا مدعی فعالیت اجتماعی در میان بگذارند. شاید صحبت از حق ویژه نسبت به ایده و نظر در میان بوده!!؟؟

و اما بررسی مشخص این نوشته: این نوشته خواسته همان شیوه نگارش مضحکی را بکار برد که در سی سال گذشته بطور رسمی و در سالهای پیش از آن بطور غیر رسمی و بطور کلی در جامعه استبداد‌زده ما یک روش عجیب اعمال قدرت غیرمسقیم بوده و آن، مشخص‌نمودن و بهره‌گیری از یک تیتر برای خطاب است؛ یکی می نویسد بنام خدا، آن دیگری بسم‌الله و دیگری، بنام آنی که آن بالاست و ... تا میرسد به این مجموعه غریب باصطلاح روشنفکر که خود میخواهد تیتر دیگری بکار گیرد: به نام نیکی و زیبایی و ... – ای نام تو بهترین سرآغاز، بی نام تو نامه کی کنم باز - یه مشت شعار جدید، اما اسلوب همانی است که در آن سرزمین به زور سرنیزه و اجبار و تمکین جاری شده و اینکه حتماً باید تیتری بی‌ربط به موضوع را در آن بالا گنجاند.

نوشته با اطلاقی بی‌ربط با موضوع خود شروع میشود: به عنوان انسان ایرانی... نمیدانم انسان ایرانی دیگر چه صیغه‌ای است؟ - نمیخواهم بهره‌گیری فاشیست‌ها از چنین کلماتی را عنوان کنم: آریاییان، انسان آلمانی... تا امت اسلامی... نشاندن چنین القابی به جای، شهروندان و ساکنین سرزمین مفروض - آیا انسان ایرانی انسانی است که با شیوه‌های متداول جاری در سالهای مورد نظر درون مرزهای معینی مجبور به اسکان بوده‌اند؟ یا یک اشاره تاریخی است از انسانهایی که در خاک معینی حیات داشته‌اند؟ بعبارتی، آیا این لقب ساکنین سرزمین معین را شامل میشود یا موجوداتی هستند که مشخصات ویژه‌ای آنان را ایرانی میگرداند؟ در وجه اول باید گفت که مرزهای مورد نظر که در طی تاریخ هزاران بار کم و زیاد شده و محدوده‌اش عموماً به میزان زور و قدرتی مربوط بود که در دستان ساختارهای حکومتی متمرکز بوده. در وجه دوم نفی حضور ملیت‌های مختلف و یا مردمانی که از زبان، آداب، عادات و اعتقادات متفاوتی برخوردارند، ناقض چنین خطابی است.

آنچه که در یک و نیم قرن گذشته بر حق آنان روا شده، نه نام و مشخصه‌ای تحت عنوان بهاییت که ابتدائاً جنبش بابی بوده و بعدها گرایش معینی از آن و در تبعیت از بهاء‌الله به بهایی تغییر نام داده است.

بومی‌کردن تعریف مشخص از حقوق بشر – که در همان تعریف، صحبت از بشر میکند نه بشر ساکن اینجا و آنجا – خود نافی مفهوم جهان‌شمولی است که برای آن قائل میشویم. از این لحظه به بعد شاهد تبدیل حقوق شهروندی به محدوده خاصی از گرایش مذهبی و دینی هستیم.

تشریح سر و دم بریده تاریخ در مورد دلایل قتل‌عام طرفداران جنبش بابی و سپس تضییقاتی که به بهاییان مقیم ایران تحمیل میشده، خود نعل وارونه‌ای است که این نوشته به آن دست میزند.

بر سرزمینی که بنام ایران مشخص میشود، سالیان سال هست که عده‌ای خودفروخته و سفله بر رأس امور قرار گرفته و همواره منافع دیگرانی دیگر و اهداف دیگری غیر از آنچه ضروریات حیاتی مردم این سرزمین بوده در مد نظر قرار داده‌اند. دست‌اندرکاران اصلی چنان ظلم‌هایی که از آن نام برده میشود، دستگاه‌های حکومتی بوده‌اند که حفظ جان و مال و زندگی شهروندان را نه وظیفه خود بلکه در اسارت خود قرار میداده‌اند. اگر عده‌ای توسط تحریکات حساب‌شده روحانیون شیعه و یا بطور کلی مذهبیون به بهاییان حمله میکردند – و در بسیار موارد دست‌اندرکاران حکومت و قدرت خود سازماندهنده اصلی و یا حامی آن بوده‌اند - این وظیفه مستقیم دستگاه حکومتی بود که میباید منشاء این بی‌نظمی را مشخص و مجرمین را به دادگاهها میکشاند و مسئولین آشکار و پنهانش را به جامعه نمایان می ساخت تا جامعه با آن درگیر نشود. در واقع اگر قصد دفاع از جامعه بهایی در میان است، میباید خواهان کاری تحقیقی برای بررسی عمیق علل و عوامل چنین اعمالی باشیم و بجای خود با روشن‌نمودن ارتباطاتی که بین مجریان و سردمداران چنین مظالمی وجود داشته، جامعه را نسبت به رفتارهای مشابه آگاه نماییم. نامه فوق با کشاندن چنین کنش‌ها و واکنش‌هایی در محدوده باورهای اجتماعی و دفاع عام از حقوق بشر برای فلان و بهمان وجه آزادی مذهبی، حدود مسئولیت‌های اجتماعی را مخدوش کرده و چنان شرائطی فراهم می آورد که جامعه – بدلیل ناتوانی در دستیابی به علل اصلی فعل و انفعالات اجتماعی – مسئولیت را بگونه دیگری بفهمد و آنانی را مسئول بنامد که خود از تضییق حقوق در رنج و چه بسا بطور مستقیم سرکوب میشدند.

از سوی دیگر، سکوت یا ابراز مظالم اجتماعی، هنوز بخش بسیار ناچیزی است از آن وجهی از مسئولیت اجتماعی که بر دوش شهروندان قرار دارد. چه این شهروندان در زندگی اجتماعی خود نقش داشته و سهیم بوده‌اند و یا از آنان بصورت توده رأی‌دهنده استفاده شده باشد. و مسئولیت اجتماعی آنانی که دلی در گرو حل معضلات اجتماعی دارند، نمیتواند بیش از آن باشد که خود در چنان جنایاتی دخالت نداشته باشد.

اتهام دیگری که این نامه بدان دست میزند اتهام تئوریزه‌کردن چنین جنایاتی است و چنان افرادی را روشنفکر نامیدن، خود مخدوش کردن درک از روشنفکری است. روشنفکری نه در چارچوب تحصیلات متمرکز با القابی همراه معنی میدهد و نه در تمایل شخصی افراد که خود را روشنفکر بنامند. داشتن اندیشه‌ای مشخص و روشن از اموری که بر زندگی انسان جاری است، فراهم‌کننده قابلیت تمیزی است که برای هر فرد انسانی امکان‌پذیر می باشد.

تمام بخش‌های مختلفی که بعنوان علل شرم خود بیان داشته‌اند، اموری هستند که نقض آشکار حقوق شهروندی و نه فقط در مورد بهاییان بلکه در مورد بخش‌های مختلف جامعه میباشد.

باز تأکید میکنم، نگارش چنین نامه‌های غیرمسئولانه‌ای حتی اگر با نام‌های پر طمطراق و نخبه‌گرایی و نخبه‌نمایی خاصی هم همراه باشد، بشدت ناقض دستیابی به راهکارهایی است که جامعه بیش از هرچیز بدان نیاز دارد. برای مدیریت یک جامعه میباید بر حقوق شهروندی انسانها پای فشرد و ناقضین آنرا به جامعه با استدلالی روشن و مشخص شناساند و توضیح داد که در چه مکانیسمی عده‌ای حق حیات و زندگی معمول مردمی را نقض و به حیات کثیف خود ادامه میدهند.

اگر داعیه روشنفکری و روشنگری علت نگارش این نامه باشد، بجای چنان التقاطی در معانی، تاریخ، جایگاه مسئولیت اجتماعی و وظایف شهروندی و از سوی دیگر مسئولیت اجرایی جامعه و غیره، میباید در اشکالی مشخص و مستند برخوردهای خاص با این یا آن گروه اجتماعی را نمایان ساخت و به اطلاع مردم رساند. افشاندن گرد شرم بر روی تمامی انسانهایی که در طی یک قرن و نیم در تلاش بوده‌اند تا اگر شده قدمی در راه سعادت مردم بردارند، کاری است که خود میباید مایه شرم و خجالت باشد.

نباید کاری کرد که چند صباحی دیگر خود مجبور باشیم از رفتار امروزین خود شرم کنیم!

نظری درباره خطابیه شرمآگین!

2009-02-18T10:06:00.000+01:00

(این نوشته، نظری است که من در نشریه اینترنتی " کار آنلاین " و در ارتباط با بیانیه " ما شرمگین‌ایم " قرار داده‌ام؛ بیانیه‌ای که در ارتباط با تضییقات نسبت به جامعه بهائیت در ایران، ابتدا توسط سی و اندی و سپس توسط عده‌ای با امضاء پای آن، منتشر و تأیید شده. فکر کردم چنین نظری رو میتوان بعنوان یک نوشته مستقل هم در این وبلاگ بذارم! بالاخره اگه وبلاگ محلی است برای بروز نظر و نگاه و یا شاید چرک نویسی از احساس فردی نسبت به قضایای مختلف، پس میتوان چنین چیزائی رو اینجا هم گذاشت!)

من واقعاً متأسفم که شما چنین نوشته مضحکی را در کار قرار داده اید. این نوشته که انگیزه اصلی اش عملاً نمیتواند در چارچوب دفاع از حقوق شهروندی انسانها و تفکیک حریم خصوصی آنان در اشکال مختلف اعتقادی و غیره از وظایف و حقوق اجتماعی شان باشد، با شرمگین نامیدن و یا شرمگین خطاب کردن روشنفکران آنان را در تمامی جنایات، تبعیض ها و محرومیت هائی سهیم کرده که عموماً توسط قدرت مداران و حاشیه نشینان قدرت یعنی اصحاب مذاهب و غیره بوده است. دکان دفاع صوری از جامعه بهائیت، بیش از اینکه دفاع از حقوق انسانها باشد، دنباله روی ساده لوحانه ای است از ارکستر رسانه ای اخیر که درک از حقوق شهروندی را به دفاع از آزادی مذاهب تغییر داده است.

از سوی دیگر، عده ای که این بیانیه را نگاشته اند و سپس عده ای دیگر که بر پای آن امضاء نهاده اند، به این نکته باید پاسخ دهند که در چه مکانیسمی تبدیل شده اند به نمایندگان یکصد و پنجاه سال روشنفکری در سرزمین ایران؟ چه مکانیسمی این حق را به آنها داده که روشنفکران یک قرن و نیم را شرمگین بنامند؟ چه شرمی میتواند شامل آن روشنفکرانی باشد که حتی برای دفاع از حقوق خود نیز از هر گونه امکانی محروم بوده است؟ وقتی در بیش از یکصدسال گذشته، دستگاه قدرت و همنشین تاریخی آن یعنی اصحاب و سردمداران مذاهب و بالاخص رهبران تشیع و در مقاطعی حتی سردمداران جامعه بهائی نیز خود مورد تفقد دستگاه حکومت بوده اند - درست زمانی که هر صدائی در نطفه خفه میشد و خودسانسوری کریه ترین شکل استبداد بر فکر و اندیشه را بر جامعه تحمیل کرده بود - وقتی در این سالها قدرت در مفهومی از تبعیت از سیاست های جهانی نمود می یافت، آیا این روشنفکران بودند که باید از فلان و بهمان وجه حقوق انسانها شرمگین باشند؟

جامعه بهائیت بدلیل شکل و ساختار درونی اش و نگرش خود در محدوده یک جامعه مفروض نمی گنجد مگر اینکه خواسته باشیم بر برخوردی ساده لوحانه که بعضاً توسط برخی معتقدین جامعه بهائی نیز بروز داده میشود، بر ایرانی بودن این نگرش مذهبی و بجای خود سیاسی پای بفشریم. آنها تا آنجائی که تاریخ شاهد و گواه آن است، در دوره های مختلف حکومت پهلوی ها، به هیچ وجه در ابعادی مورد آزار و محدودیت و غیره نبوده اند که روشنفکران، مدافعین عدالت اجتماعی و تفکر آته ایستی با آن درگیر بوده اند. حتی در دوره پهلوی دوم، از امکاناتی برخوردار بودند که میتوانستند در سراسر این سرزمین محفل هایشان را داشته باشند و بجای خود در ساختارهای اقتصادی و اداری و اشتغال نقش های ویژه ای را دنبال نمایند.

اگرچه جمهوری اسلامی در برخورد با مؤلفه های خاصی از ساختار این گرایش خاص مذهبی از عقب مانده ترین شیوه ها دفاع میکند و بجای خود آنان را بخاطر عقایدشان مورد تضییقات شدید قرار داده، اما نه در ابعاد و نه در اشکال هنوز نمیتوان آنرا با کشتارها و جنایاتی هم سنگ دانست که در جامعه ما نسبت به جوانان و نوجوانان چه در دفاع از مجاهدین و یا فلان و بهمان گروه های سیاسی بروز داده شد.

شما با قرار دادن چنین بیانیه ای در کار آنلاین، بنحوی از انحاء با ارکستری هم صدائی می کنید که در شکل اولیه خود، یک غوغای رسانه ای برای تغییر مضمون حقوق بشری با حقوق مذاهب بوده، از سوی دیگر، امکانی است تا جمهوری اسلامی را و بطور کلی همه آنانی که بر اریکه قدرت و گزمه گی نشسته بودند و در تاراج آن سرزمین نقش داشته اند، از بسیاری جنایات شان مبرا کرده و جرم و نقش آنان را با انسانهایی تقسیم کنند که مطلقاً و با تأکید بگویم مطلقاً نقشی در چنین جنایتی نداشته اند.

اگر من بعنوان فردی نه تنها درک مذهبیون بهائی با تمام مراسم و مناسک ابلهانه ای را که دارند و اعتقادات مضحکی که نسبت به نظرات بهاء الله بیان می دارند و حتی بیش از آن وصله پینه کردن جنبش بابی گری و انسان های عزیزی مثل قروه العین را با آنان یکسان کردن - که خود مداوماً آنرا انکار میکردند - اگر من چنین چیزی را نمی پذیرم به هیچ کس این حق داده نمیشود که مرا در جنایاتی که علیه آنان ممکن است بروز داده شود، شریک گردانند. نه این افرادی که امضاء کننده این بیانیه اند و نه آنانی که نویسنده اش، در هیچ مجرای منطقی و مناسبی چنین نمایندگی ای نداشته و ندارند که از قول یکصد و پنجاه سال، بیایند و چنین شرمی را به دوش دیگران بیاندازند و شما، با تکرار این نوشته سخیف در این نشریه، متأسفانه در تشویش اذهان جامعه و در درک حقوق بشری تأثیری منفی بجای می گذارید.

رقص پلوفتسیان

2009-02-09T12:19:00.000+01:00

پرواز کن بر بالهای باد...

به وطنم.

(آه ای ) آواز میهنی ام...

آوازی که برای عشق‌های آزاد میخواندیم...

آنجائی که من و تو

آزادانه به هم عشق می ورزیم...

پرواز کن، پرواز

بر بالهای باد.

به وطنم،

آنجائی که من و تو آزادانه

به هم عشق می ورزیم.

سالها پیش کلیپی را که در پائین قرار داده‌ام با آوازی بی‌نظیر و هارمونی زیبائی که در آن شکل گرفته بود، در تلوزیون دیده بودم. امروز بالاخره پی‌گیری‌ام در یافتن آن نتیجه داد و توانستم همراه و در کنار آن رقص پلوتفسکیان، از شاهزاده ایگور را هم در یوتیوپ پیدا کنم.

ملودی این آواز آنچنان ملکوتی و زیباست که تا اعماق وجود شنونده نفوذ میکند. امیدوارم شما هم با دیدن این کلیپ و باله مثل من لذت ببرید!

راپسودی شاهزاده ایگور:

باله: