V i r g i l i u s

Gregor Samsa'sızlık İnsana Neler Yaptırıyor?

2009-07-15T00:45:00.005+03:00

"Bir şey yaptırmıyor" demek isterdim ama bu herifin yazdıklarını özlüyorum a.q. Ayda ortalama 15-20 post döşeyen adam son 45 günde 8 defa geçmiş blogunun başına. Yok blogspotu başka bir siteyle filan aldatıyor da beni (direkt kişiselleştirdim) sallıyorsa çok incinirim valla. Tamam taşınma, toparlanma, ambalaj, nakliyat gibi sorunları var bu sıralar, bir yandan sevgili bir yandan Fenerbahçenin transferleri ve apartman yöneticiliğinin devir işlemleri derken çok yoğun olduğunu tahmin ediyorum ama benim de canım var, ihtiyaçlarım ve hatta iptilâm söz konusu.

Üşenmedim, neredeyse tüm yazdıklarımı gözden geçirip Gregor'un düştüğü yorumları okudum, hüzünlendim gece vakti. Ne de olsa "Aleyhinde delil olarak kullanılabilir" notunu düşmüşüm yorum penceresinin tepesine, hasretin dayanılmaz yakıcılığı ile göz yaşları eşliğinde okumak isteyen varsa buyursun:

***

virgilius ağır abilik adamın biraz kanında olacak. güneş gözlüğü ve kravatla olunsaydı polat alemdar da adam olurdu. en büyük yanlışı yanında bir bayan olmamasına rağmen arka koltuğa geçerek yapmışsın. ön koltuğa geç ve adamın trafiğe takılmasını düşüneceğine öncelikle onla aynı seviyede bulunarak kravatlı, güneş gözlüklü adamlarla aynı statüde olduğunu hissettir. ondan sonra az sonra uzatacağı yakarsın (ha taksilerde artık yasak di mi)

bugün nadir olarak yaptığım şeyi yaptım ve halkla kaynaştım. bakırköy taksim dolmuşuna bindim. haftasonu formula1 pistine 200-300 tl vereceğinize 3,2 TL ye sahilden bu dolmuşlara binerseniz çok daha fazla adrenalin oluşacağına eminim. uzun zamandır binmiyordum, adamlar çılgın gibi, unutmuşum.

neyse bir kişi eksik kalkan dolmuşu samatya sahilinde durduran bir vatandaş "sultanahmet2 e gidiyormusun?" diye sordu. evetti hayırdı derken durakta bekleyen adamın yabancı olduğunu ve yanında türk parası bulunmadığı yakın bir yere bırakmasını rica etti. şortuyla, sırtındaki çantasıyla ve elindeki istanbul rehberi kitabıyla ablak ablak etrafa bakınan turist arkadaşı yenikapıda indiren şoför, ingilizcesi olan bir yolcunun yardımıyla tramwayı gösterdikten sonra adamın peşinden seslendi ve tutarını tam göremediğim bir miktar bozuk parayı turistte verip türkçe "bilet alırsın" dedi.

ülkemizde eskiden yerliye ayrı turiste ayrı fiyat çekilir, turist kazıklanırdı. ya devir değişti ya da sen ülkene o kadar yabancılaştın ki tursit muamelesi görüyorsun:)

***
this is spartada ne yazdığımı hatırlamamam üzerine ve blogda bu yazıyı bulmak zor olacağından google'a "this is sparta+gregor samsa" yazdım ve yazımı buldum. bi ara önümde açık olan yahoo sayfasında arama kutucuğuna "google" yazmışlığımda vardır.

this is sparta ile karşı atağa geçmene cevap vermeden önce o yazının yorumlarında talis' in bize "siz" diye hitap ettiğini gördüm:) o zamanlar saygılı kızmış ya da biz saygı uyandırıyorduk. ikisi birbirinden çok farklı şeyler ve güneşe bakmaktan gözleri kamaşan birfincanın olan biteni algılıyamamasıda buna benzer bir hadise.
bu arada fincancım(samimiyete gel:) senle bir ara oturup, bi bira içtik bir ara. şu adama yıllardır ha bugün ha yarın derken gördüğün gibi kaçırdık kuşu:)
şimdi ben kuş dedim ya, hakkımda delil olarakta kullanılabilir :)

sparta' ya dönecek olursak; hayatı bir şekilde anlamaya algılamaya çalışan herkesin sahip olduğu bir karanlık kuyu orası.
bugün birisine dediğim gibi: ilk aşkı ve onun kişide bıraktığı travmatik etkiyi anlarım. ondan sonra gelenlerin hepsi öğrenmene yardımcı olur. o öğrenme sürecinde kalınan karanlık ortamı ilişkilerde kişilerin birbirine anlatması yersiz.

***

günlerdir uykusuzum.
hastanedeyim.
bir işte bir eczanede bir ortopedik ürün satan merkezlerdeyim.
ordan dönüp müşterideyim. müşteriden dönüp birilerini işe aldım sonra müşteri velinimet diye hoooppp personeli tazminatsız kapının önüne koydum. şimdi dava açıldı onla uğraşcam bi de.
annem tuvaletini yapabilecek şekilde ayağa kalkamadığı için ona tuvaletini yaptırıyor, yemeğini yediriyor, ilaçlarını veriyorum. bugün gittim hastaneden pansuman için birini getirdim. bu arada alışveriş yapıyor, yaptığım alışverişleri yemeğe dönüştürüyor, çamaşır yıkıyor ve kurutuyorum.

tüm bunların ardından yarına işim kalmasın ve sevgilimle buluşabileyim diye az önce 12 gömlek 3 pantalon ve 10 yastık kılıfından oluşan ütüyü yaptım.

yani oğuz, kız olsaydım tam sana göreydim

ama değilim ve sen maalesef kötü emellerin için başkasını kandırmalısın :D

(bu yorumumu lütfen kişisel alma sadece bir iş:)

***

sevgili virgilius,

seninde bildiğin gibi kitap okuyamayı bırakalı epey zaman oluyor.
seni geçmiş dönemlerde çağırıp "bi yazı yazsanda okusak" dediğim günleride hatırlarsın.

bir kitaba tahammül edemeyecek durumda olmak ve senin yazılarını merakla beklemek yıllardır iki değişmez durumum.

fakat kitap kadar uzun yazmak skine devam edersen geçmiş dönemde sana söylediğim ve seninde hoşlanmadığın "cumhuriyet gazetesi gibi blogun var" cümlesini tekrarlamak zorunda kalacağım.

hadis-i şeriftir : "zorlaştırmayınız, kolaylaştırınız" (aşkı ilahi bir platformda değerlendiren alper e uygun referans vereyim dedim. yoksa ben halk çocuğu olduğum için -kısa kes aydın havası olsun-derdim:)

bir gün alper, sen ve ben içelim.

ama sadece içelim yoksa bu kadar derin sohbetin olduğu ortamda içtiğimden de bir şey anlamam.
içkiye yazık biliyonmu, para veriyoruz para.

aşağıda yazıdan aldığım kesit ise sadece aşk için değil hayata dair her şey için geçerli:

“Şöyle: Aşktan söz ediyorsun. Aşktan bahsediyorsun. Ama aşklın ne olduğunu bilmiyorsun sen. Çocukluğunda kırmızı rengi siyah diye öğrenmiş birini düşün; hayatı boyunca siyah zanneder giydiği kırmızı renkli kıyafetleri. Ve sonra bir davetiye gelir eline, üzerinde ‘yalnızca siyah takım giyilir’ notu olan, o davete katılırken siyah sandığı kırmızı renkli bir takım elbise giyer, ama kapıdan içeri alınmaz. Yanlış biliyordur, yanlış öğrenmiştir renkleri, işte bu yüzden de davetli olduğu bir ortama dahi giremez. Senin halin buna benziyor. Aşkın ne olduğunu bilmeden, daha doğrusu ne olduğunu bilmeden âşık olmuşsun, kapının eşiğinde kalmışsın, bu arada kendi kapının eşiğinde bekleyenlere de dudak büküp içeri buyur etmemişsin. Şimdi gene bir davet bekliyorsun. Üzerinde ise kırmızı var, şıkır şıkır çingene kırmızılarıyla bir takım elbise. Siyahın ne olduğunu bilmiyorsun. Aşkın aslında ne olduğundan senin haberin yok güzel dostum.”

Son olarak yıllarca ATV de gösterimde bulunan (sen o yıllarda türkiyede olmayabilirsin) -Böyle mi olacaktı? dizisinin şarkısıyla sana veda etmek istiyorum

"Böyle mi olacaktı?
Böyle mi olacaktı?
Tanrım ne oldu bize" :)))

Başbaş

***

son dönemde kadınlar konusundaki fikirlerine ben yaklaşıyorum,
küfür konusundaki fikirlerime sen yaklaşıyorsun.

daha fazla yaklaşmayalım. ikimizde böyle mesud kalalım:)

***

http://postmortemofvirgilius.blogspot.com/2008/08/aile-balar-zerine-son-blm.html

tek kadeh rakının dışında bir şey yok kanımda. ona eşlik eden eski trakya kaşarı rakıdan daha güzel gelince rakıyı içmeyi bıraktım.

anneperi bence bizi anlıyor. ve çocuğunun bizim gibi olmaması için ona yolda göstermiş oluyoruz.

sana olan rakı borcum bir ara bilahare kapatacağım virgi. 578 promille buraya gönderme yaptığınıda anladım(hem kaybeden hemde gurur yapan götler gibi davranayım biraz:)

marla nın yanakları kızarmaz fondoten kullanıyor.

***

Gregor Samsa: evet sayın virgilius yine sexist suçlamasıyla karşı karşıyasınız. konuyla ilgili ne diyeceksiniz bilmiyorum ama bence bi kökünden kestirin bakalım, bu suçlamalara devam edebilecekler mi?

kavanoza koyar, arkeoloji müzesinde "bir zamanlar virgilius" adıyla sergileyebiliriz.

üstelik "neler oluyor hayatta III" bile gazete matbasında dizgiye hazır olmuş olur:)

***

spor programına yorumcu diye ahmet çakar'ı veya adnan aybaba' yı konuk edip reytingi tavana vurdurmak neyse, bu yazıda işbu blog için o olmuş.

not: elin kızı zamanında(zamanı ne onuda bilmiyoruz) ne tekme attıysa götüne, içine mi oturdu, kanına mı dokundu bir türlü anlayamadım bir ömrü heder ettin a.q

***

grup seks teklifini kime yaptın virgi. bunca yıldır böyle bir eğilimin olduğunu hiç belli etmedin. bi haber ver yeter (yabancıya gitmeyesin :P)

***

şimdi ben uyuyordum güzel güzel ama uyku vakti değildi aslında yani böyle akşam üzeri kestirmeye yatmıştım. yatakta böyle gözlerimi açmışım uyandım (yani ben öyle sanıyorum) yatağın üstünde gözlerimin hizasında bir karaltı bana doğru yaklaşıyor. ancak yaklaştıkça belirginleşiyor. belirginleşip yaklaştıkça benim nefesim kesilmeye başladı. net bir şekilde belirgin olduğunda tahmini 2 yaşında bir çocuğun elleriyle boğazımı sıkarak beni boğmaya çalıştığını gördüm. sonra çocuğun yüzü şekil değiştirmeye başladı (takan ve sen buna metaformoz diyorsunuz:) bi baktım değişen şekil benim kafamdaki Allah imajıyla örtüşüyor. ama boğazımı nasıl sıkıyor biliyon mu nefes falan alamıyorum, son dakika golüyle ayetel kürsü okuyayım desem arapçasını bilmiyorum, aklıma sürekli nisa suresinin "kadınlar sizin tarlanızdır, ister ekin ister nadasa bırakın" sözleri geliyor. sonra beyne oksijen gitmediğinden onuda yanlış hatırladığımı anlıyorum. farkındayım ben uyumuyorum ama yataktan kalkmakta mümkün olmuyor, ben "ya allah bismillah" deyip kıçımın üstünde yatakta doğrulmayı başardığımda karşımdaki allah silüeti yavaşça önce çocuğa sonra bir karaltıya dönüşüyor ve ortadan kayboluyor. işin entresan yanı ben hala nefes alamıyorum ve içeride bulunan anneme seslenmek istediğimde sesim çıkmıyor.
bi şekilde nefes yollarımı açıp yataktan kalkmayı başardığımda donumdaki ıslaklığı görüp altıma işediğimi düşünüyorum sonra atletinde aynı ıslaklığa sahip olduğunu görüp rahatlıyorum.
vurup kafayı tekrar yatıyorum demek isterdim ama göt korkusuyla odayı acilen terkedip akşam yataklarına gidene kadar anne ve babamın yanından ayrılmıyorum.
sonra sabaha kadar cnbc-e de ally mc beal falan izliyorum.(o zamnalar oynuyordu ne güzel diziydi be) sabaha karşı içim geçmiş.

karabasan hali tanımlanabilir bir haldir.

***

polente niye böyle yapıyorsun. hep yanlış yönlendiriyorsun.çocuk falan yapmasın. çocuğun geleceğiyle niye oynuyorsunuz.bunun yetiştirdiği çocuktan ne olur. ben yıllardır "bir alış veriş merkezine elinde makinalı bir tüfekle girip katliam yapan biri çıkmadı henüz şu ülkede" diye sevinip, muassır medeniyeti yakalayamadığımız için keyif içindeyken illaki bunun çocuğuna bırakacağı ruhsal mirasla bizi muassır medeniyetin içine sokacaksınız. adam ana sayfaya schopenhauer' in sözünü yazmış ki bu sopen denilen amca üremeye, cinselliğe hepten cins bakan bir amcaydı.

eq biz tahlil yapıyoruz, tedaviye karışmıyoruz. zaten tedaviye cevap vermiyor, son nefesinde elini tutup "acı yok rocky" safsatasıyla biraz kandırabilirsek ne mutlu bize.
tabi yerse...

şimdi bu virgilius gelir yarın "kendi aranızda konuşmayın, bana acıyın lannn" diye feryat eder.

***

anderleth maçı sonrası canlı yayında "çok gol atamıyorum ama kritik gollere imza atıyorum" diye kadıköy arenasındaki seyircilerle barışma çabası içine giren kezman efendi isa resimli tişörtü ve kolundaki isa dövmesiye televizyonlarımızdan salonumuza dahil olduğunda, babam "bu adamlarınkide hiç yenilir yutulur bir şey değil. bizimkinin anası belli, babası belli, amcası belli. bu isanın bir tek anası belli. babası kim ? tanrıymış,pehhh. bi de hala inanıyorlar buna..." diye benle konuştu.

kezman golü attı mı baba, boşver gerisini.

***

annenden bu kadar zılgıt yiyeceğine (ki haklı) bu tip konularda beni arayıp sorabilirsin.
sıçmayı bildiğim kadar temizlemeyide biliyorum.

klozetin kapağını işerken kaldırırsan fena olmaz.yine üzerine koku sinebilir diyecem ama hiç bir zaman senin gibi klozet kapağına koklayarak yanaşmadığım için sağlıklı yorum yapmam doğru olmaz.

duck diye bir şey var. siz ingilizler ona ördek diyorsunuz ama biz türkler onu su rezarvuarının içine atıyoruz. sifonu çekince suya kattığı kimyasallar hem klozeti temizliyor, hem kokuyu önlüyor, hemde mavi rengi sayesinde bokun çişin rengiyle muhattap olmuyorsun. tavsiye ederim dicem ama senin sifon bozuktu galiba.

borsalino nun uyarısıyla iyelik eki bile gelmiş. oğuz evlen artık. sende kurtul, annende kurtulsun, bizde kurtulalım :)

bu postunun meali : ey sevgili bi eve gelsende temizliğe yardım etsen olabilir.

Not 1: Sana benden başka kimse böyle bir yazı ithaf etmez a.q.
Not 2: Bu haftayı da sayende böyle bir yazıyla idare ediyorum, iyi ki varsın Gregor. Ortalarda görünmesen de aslında kalbimde yaşıyorsun.
Not 3: Ulan bari bir sevgilim yokken kaybolsaydın da meydanı bana bıraksaydın! Adi herif iş işten geçti, ortalık sorunlu, hüzünlü, mutsuz ve ilgi bekleyen hatun kaynıyor ama ben eski vampir Virgilius değilim ki... Yanlış zamanda gittin a.q.
Not 4: Lütfen bu a.q. 'leri kişisel alma. Onlar lafın gelişi, süs diye kullanıyorum.
Not:5: Görsel Gregor'un eseridir, blogundan arakladım.
Not 5.5: Talisman sen şimdi "Rusya'ya gittim, altı ay kayboldum, buralara hiç uğramadım da benim için böyle bir yazı zırvalamadın adi herif" diye çemkirirsin biliyorum; ancak biz seni Moskova'daki hurileri gördükten sonra lezbiyen olmaya karar verip oraya yerleştiğini sanıyorduk.
Not: 6 Sayfa düzeni ve fontları bir türlü beceremedim. Sebebi İkinci efes mi yoksa Gregor'un cenabetliği mi bilemeyeceğim.

Tek Kişilik Kitap Kulubü Açılımı....

2009-07-07T23:18:00.004+03:00

Biri bana kitap tavsiyesinde bulununca tüylerim diken diken oluyor. Hediye edilen kitapların da neredeyse hiçbirini okumuyorum zaten. “Falan kitabı mutlaka oku. Tam senlik!” veya “filanca yazardan çok hoşlanırsın sen” gibi telkinleri işittiğimde ne söyleyeceğimi bilemiyorum: ‘Beni bırak sen kendini kurtar’ diyesim geliyor o kimselere veya ‘sen sensin, ben de benim’ şeklinde mukabele etmek istiyorum. Geçenlerde psikopati virgilius’a giriş postu olarak şu yazıyı seçmiş, yorumlar kısmında da tutturmuş bir kitabı, oku da oku diyor. Yahu ben kitap almak için Beyoğlu’na gittiğimde önce Simurg’u, oradan çıkıp Mephisto’yu bir de İnsan Kitap’ı satlerce dolaşıyorum, Remzi’nin altını üstüne getiriyorum da çoğu zaman “okuyacak bir şey yok” diye çıkıyorum hayal kırıklığına uğramış halde. Kitap okumak ciddi bir iştir, öncelikle yazarın ayak izlerini takip edersiniz, okuyucu yazarın götürdüğü yere teslim olmuş bir şekilde peşi sıra yürüyen insana benzer. Bir yolculuktan farksızdır okumak, zihinsel veya duygusal, bazen her ikisiyle kanatlanmış halde gidersiniz kelimelerin arkasından; ama daha güzel olan yazarı takip ederken üzerinden yürüdüğünüz yolun geçtiği köprüleri, vadileri, tepeleri de temaşa edersiniz. Yazar sizi İstanbul’dan Atina’ya götürecektir ama siz Akropolis’i görmeye giderken Kapıkule’de üç saat beklemenin ne demek olduğunu da tecrübe eder, mola verdiğiniz Selanik’teki Beyaz Kale’nin hikayesini dinlersiniz, yazarın derdi sizi Atina’ya götürmektir ama siz yol boyunca başka, bambaşka şeyler de düşünür, duyumsarsınız okuduğunuz satırların arasında. Kitap okumak, sadece yazarın söylediklerini dinlemekle yetinmek değildir ki, onun değinmediği pek çok şeyi de gerek çağrışım gerekse kıyaslama metoduyla zihinde kurmaktır, okuyanın kişiyi düşündürmesidir bu eylemi değerli kılan. Sahip olmak için yorumlamak gerekir. Yorumlayamadığımız kitaplar, diğer bir değişle bize bir şey katmayan, kalbimizi ve ruhumuzu zenginleştirmeyen, kısaca boyumuzu uzatmayanlar ise aksine sırtımızdaki yük misali belimizi büker, ağırlık yapar ve hantallaşmamıza neden olur.

Çok duymuşumdur yakınımdaki kimselerden “ben senin kitap zevkini, okuduğun türü ve ilgi alanlarını çözemedim” gibisinden lafları. Yukarıda yazdığım gibi bana bir şeyler katacak, üzerime bir şeyler ekleyecek şeyleri okuyup yemeği tercih ediyorum kısaca. Şimdi bu kadar bık bıklayıp zırvaladıktan sonra, kitaplar ve yazarla hakkında önerileri dikkate almayan ben, somut bir çelişki örneği göstererek ocak ayından bu yana okuduğum kitaplardan kime ne gibi tavsiyelerde bulunacağım, kimlerin hangi kitaplardan zevk alacağını düşünüyorum, onları yazayım istedim :) Ulan kimse beni kitap kulübüne davet etmedi, ben de buradan yazarım işte!

Başlıyorum:

Başkalarının Acısına Bakmak – Susan Sonntag – Agora Kitaplığı

(Talisman, bu kitap tam senlik. Bana güven.)

Bizans’tan Osmanlı’ya İstanbul Mimarisinin Kökenleri – Karoly Kos – Kaynak Yayınları

(İstanbul ve Tarih’e olan özel ilgisi nedeniyle sıra dışı bir mimarın Osmanlı’nın son dönemlerindeki yorumları ve öngörüleri, Mihman sen okumuşsundur bunu belki.)

Hint Dini Düşüncesinde İnsanın Özgürlük Arayışı – Fuat Aydın – Ataç Yayınları

(Kelebeklerözgürdür, bu iş Suadiye’de Yoga seanslarına gitmekle olmaz! Kurtuluş ve Özgürlük hepimizin en derin problemi ise, bunu çözümlemek ve Samsara-Karma döngüsünden kurtulmak için insanlar nelere kafa yormuşlar bilmende fayda var. İkra!)

Hukuk, Ahlak ve Siyaset Üzerine – Schopenhauer – Say Yayınları

(Gregor, bütün Schopenhauer’ları sana hediye ediyorum! Hehe heh, küfür etme çok ayıp.)

Bilinmeyen Bir Tanrıya – John Steinbeck- Remzi Kitabevi

(Ulan amma içimde kalmış, bir kitap kulübüne misafir sanatçı olarak katılmayı bile göze alırım bu eser için. Steinbeck’in 250 sayfalık bir kitabı neden beş senede ancak yazabildiğini çözümledim ama kimseyle paylaşamıyorum a.q. Neyse şimdilik Mayıs Sıkıntısı'na gitsin... İlgisini çekecektir.)

Hüsn ü Aşk – Şeyh Galib – İş Bankası Kültür Yayınları

(JoA, o acaip [ve enfes] romantik postlarını sana yazdıran duygusal hazinenin bir gün dibi görünürse, Üstâd’ın mısraları arasında gezinmeni öneririm. Ben böyle sembolik bir aşk ifadesi görmedim, tam senlik.)

Vedanta’ya Göre İnsan ve Halleri, Hint Felsefesinde Kamil İnsan – Rene Guenon – Gelenek Yayıncılık.

(Mutlak Töz, şimdiye dek bu kitabın tadına bakmadıysanız acizane önerimdir. Çevirmeninin yaptığı show ayrıca dikkate şayan, bu yaşa geldim böyle bir çeviri görmedim!)

Karşılaştırmalı Mitoloji Işığında İsrail Dini – Jules Soury – IQ Yayıncılık

(Passive Apathetic, börtü böcek peşinde koşup ağaç gölgeleri altında tembellik yapma hayallerini terk ettiğinde, bu yükte hafif pahada ağır kitabı okumaktan haz alacağını düşünüyorum.)

Şeytani – Bulgakov – Salyangoz Yayınları

(Ufacık tefecik bir kitap bu. Uzun bir hikaye, roman bile sayılmaz, ama büyülü bir havası var, alaca karanlık kuşağı tadında. Gökhan Usta, Sindar ve Arturo çok seveceklerdir bunu.)

Upanişadlar – İş Bankası Kültür yayınları

(Fortunata, unutma, Bir birdir ve hem de Bir, bir değildir fakat gene de Bir birdir!)

Harikalar Odası – Georges Perec – Sel Yayıncılık

(Polente sana doğumgünü hediyesiydi bu kitap, okumadıysan perşembe günü nah bira ısmarlarım sana! Sen ısmarlarsın olur biter.)

Ebu Graib Etkisi/ Batı Sanatında Şiddetin Kökenleri – Stephen F. Eisenman – Versus Kitap

(Müge, sanata, özellikle resme olan merakın bu kitaptan en az benim kadar etkileneceğini düşündürüyor bana, fırsat/vakit bulursan kaçırma.)

Gülmeye ve Deliliğe Dair - Hippokrates - Ayraç Yayınları

(Demo, ve Metin Bey, sizin gibi hayatı ti'ye alan kişilere cuk oturur bu kitap.)

Son olarak, Aldous Huxley'in "Ada" isimli romanını bana bulacak insan evladına çok dua edeceğim. İstanbul'u baştan aşağı dolaştım, yok a.q. !

2009-07-06T00:29:00.003+03:00

Parmaklarımla göz kapaklarımı kaldırıyorum ben, o halde bile karşımdaki perde gizliyor görmek istediklerimi. Kitaplarımın kenarına, defterlerime, olmadı hafızama sürekli aldığım notlar, Hansel ve Gretel’in ormanda yollarını kaybetmemeleri için arkalarından serptikleri çakıl taşlarından farksız. Gittiğim yerler çoğu zaman korkutuyor beni ve geri dönmek zorunda hissediyorum kendimi. Ama görmem gerek, göz kapaklarıma asılmak zorunda kalsam da, önümdeki perdeye inat. Biliyorsun, seninle paylaşıyorum kimini; geri dönmekte başarısız olur da kaybolursam bir yerlerde, elini uzat beni kurtar diye… Yok beceremezsen 155’i ararsın en azından.

Senin gözlerin kapalı. Benim aksime, onları açık tutmaya da gayret etmiyorsun. Öyle bir derdin tasan yok. Bununla beraber sende benim sahip olamadığım bir şey var, gözlerin kapalı yürüyor, benim kendimi kasarak, yorarak, zorlayarak yanıma aldığım harita ve pusulayla çıktığım seyahatlere gözü kapalı dalıyorsun. Benim yolculuklarım öncesi yaşadığım seremoniler sende yok, törensel uğurlamalara da yer yok sende. Yorgun ve bıkkın ama hala kendini genç ve diri zanneden kokoş nöronlarımla dalga geçercesine dinç bir kalbe sahipsin, üzerinde yerleşmiş bir çift şahin göz olan. Biliyorsun ki kendimi, hayatımı, yaşadıklarımı, hatta hissettiklerimi dile getirmedeki beceriksizliğime karşın, düşündüklerimi, kafamdakileri, kurduğum bağları, birleştirdiğim örgüleri, uçlarda karşıma çıkan manzaraları anlatıyorum sana, ince ince betimliyorum, gözlerin kapalı ya güya, seni aydınlatmaya çalışıyorum.

Sonra birden öyle bir laf ediyorsun ki, sözlerin “ben oraya kalbimle gitmiş, senin şimdi anlattıklarını görmüştüm… Yolu bilmiyorum, nasıl gideceğini tarif edemem, ama orası şöyle bir yer…” diye başlıyor sanki, sadece birkaç kelime çıkıyor ağzından ve ben anlıyorum senin aslında bildiğini. Nutkum tutuluyor. Ulan benim canım çıkıyor o noktaya varmak için! Yamaçlarda taban tepip, bunca ağırlığımla yuvarlanmadan tepeye ulaşacağım diye tırmalarken ben, sen sanki uçarak üzerimden geçiyor, o coğrafyanın panoramik görüntüsünü, topografik yapısını temaşa ediyorsun. Ardından sana savaştan dönen gazi modunda gördüklerimi fısıldarken ben, Sidharta gülümsemesiyle her şeyi bildiğine dair iki kelime ediveriyorsun.

Kalp gözünle eriştiğin bütün/birlik, benim parçaları birleştirerek ancak derme çatmasını yapabildiğim iskambil kağıtlarından saray misali yargılarımdan çok daha değerli, gerçek ve önemli. Gözlerimi parmaklarımla açıp bir de perde arkasındaki siluetlere kendimce anlamlar yüklerken, senin o perdenin arkasında ne olduğunu gözü kapalı bildiğini fark edince karşında ezilip kalıyorum.

Bunları bir yana bırakalım… “En büyük hayranınım, nasıl kafanda bu kadar şeyi bir arada tutabiliyorsun, çok zekisin, inanıyorum ki şimdi çektiğin sıkıntılar ve verdiğin emek ileride seni çok mutlu ve aydın biri haline getirecek, bıdı bıdı” gibi laflar edince sen, itiraf edeyim ki sana şöyle oturaklı bir kafa atasım geliyor. Yapmıyorum tabi böyle bir şey, hayatım olduğundan tanım gereği gözünü patlatamam. Etik olmaz.

Ama göz kapaklarını benim gibi parmaklarıyla kaldırıp yolunu kendisini çevreleyen perdelerin arkasında bulmaya çalışan biri, senin gibi bir kalbe, sezgiye ve ferasete sahip olmayı çok isterdi. Hayatım olduğun için sadece imreniyorum… Yoksa çok pis haset ederdim. Ciddiyim.

Kibir vs. Virgilius

2009-07-03T00:42:00.004+03:00

İnsanlar bana önyargılı olduğumu söylüyor. Bense kendimi lime lime ayırıp içime baktığımda, en hoyrat muhasebemi yaptığımda önyargılı biri değil, ama yargılayan bir kimse olduğumu görüyorum. Önyargıda peşinen verilmiş bir hüküm vardır, kişi neyle karşı karşıya bulunduğunu bilmeden o konuda şartlanır, sonra da bu şartlanmanın gereği olarak sebepsiz yere [menfi/ müspet] tepki gösterir. Önyargıdan farklı olarak yargı, bir muhakeme sonucu varılan karar olarak görülür. Kişi bir konuda deneyim, gözlem veya kafa patlatmasının ardından bir karar varır; bu kararın altı boş değildir, destekleyici mahiyette nedenleri barındırır içinde. Kavramları öylesine karıştırıyor ki kimi insanlar, önyargı ile genelleme arasında da bu ikisi çok benzer şeylermiş gibi düşünebiliyorlar. Hâlbuki genelleme doğası gereği önyargıya değil yargıya çok daha yakındır. Bu düşünce silsilesi, yani yargıların bir sonraki safhada genellemeye dönüşmesi ise pek mümkün, o takdirde önyargıdan bahsedebiliriz çünkü yargılarımız genellenirse/genelleşirse bu zincirin son halkası önyargıya ulaşıyor. Şimdi dönüp dolaşıp aynı yere geldik diye düşünmeye başladım ama hayır ben önyargılı değilim: Önyargılı olmadığım gibi, yargıları genellememeye de çalışıyorum. Rahatlıkla kısırdöngü halini alabilecek bu durumun farkını sürekli göz önünde bulundurmaya da gayret ediyorum. Bununla beraber yargılarım çok sert ve tavizsiz oluyor, tıpkı Yargıtay’ın kararları gibi katı kararlara varıyorum; bu noktada da vardığım kararlar öyle katı oluyor ki defa dışarıdan bakıldığında önyargılı biri gibi görünmem çok kolay. Özetlemek gerekirse, insan anlamadığı/bilmediği bir konudaki tavrıyla önyargılıdır, anladığı/bildiği bir konuda yargısı olur, her şeyi anladığını/bildiğini zannederse genelleme yapmış olur ki her şeyi anlamak mümkün olmadığına göre ucu önyargıya uzanır bu çemberin. Evet, ben yargılıyorum. Örneklendirelim:

Bir adam dövmesi olan bir hatuna uzaktan bakıp “aşüfte kılıklı şey, senden bana hayır gelmez, sen zaten önüne gelene gösteriyorsundur popondaki kelebeği” diye düşünüyorsa o adam önyargılıdır.

Bir başka adam son dört sevgilisinin dövmesi olduğunu ve hepsi tarafından boynuzlandığını bilip “artık dövmeli hatunlara tövbe” diyorsa bu bir yargıdır.

Üçüncü adam “orasına burasına dövme yaptıran hatunların hepsi oynaktır” şeklinde bir önermede bulunuyorsa, genelliyor demektir.

Buradan da anlaşılacağı gibi, üçüncü adam ile birinci adam uzaktan akrabadır. İkinci adam ise üçüncü adamın komşusudur. Ama aralarında kan bağı yoktur.

Gene kendime döneyim ben. Nispeten şımarık yetiştirilmiş, çocukluğunda ve ergenliğinde düşünmesine izin verilen, ayrıca –bu kadar imtiyaz yetmezmiş gibi- eşek kadar olduğunda da hala bir şeylere kafa patlatmak için zaman ve fırsat bulabilen insanlar yargılayıcı olur. Eleştiride bulunma, değerlendirme yapma, mukayese etme ve karar verebilme gökten düşen elma değildir, herkesin hakkı vardır yargılamaya ama herkesin yargısı değerli/önemli/dikkate alınır değildir. Her kadın şarkı söyler, seslerini de beğenir çoğu, lakin çok azının sesine katlanmak mümkündür. Her erkek futbol oynar ve top ayağına geldiğinde kendisi Messi veya Gerard sanır, ama sadece sanmakla yetinir. Yargılama, hüküm verme de böyledir, üstelik saksıdaki çiçek bile uygun ışıkta, doğru köşede, gereği kadar su ile büyüyebiliyorken gazetelerin veya internet sitelerinin okuyucu yorumlarına göz attığımızda düşünmenin ve bir konuda fikirlerini beyan ederken ya kötü gübre, ya bozuk bir tohum ya da yanlış toprak sonucunda en fazla ot halini almış insanlarca yazıldığını görürüz. Pek azı ciddiye alınılabilir. Çünkü yargıya varmanın önkoşulu olan düşünmek, bir insanın yapabileceği en zor şeydir. Her insan okuyabilir, her insan dinleyebilir. Konuşmaktan kolay bir şey yoktur. Her insan seyreder, veya gerek kol gücüyle, gerekse zihinsel melekeleriyle çalışabilir. Ama her insan düşünemez. Her şeyin başında düşünmek ‘istenince yapılabilecek’ bir eylem değildir, “hadi biraz düşüneyim” diyerek düşünmeye başlayamaz kişi. Düşünmek için önce anlamak gerekir. Anlayamadığı/anlamadığı şey hakkında konuşan insan ise düşünmeden, tartmadan, irdelemeden çene çalıyor, tükürük harcıyor, zaman yitiriyor demektir.

Peki, neyi anlayabiliriz? Daha açık bir soru, neleri anlayabilmeye muktedir olduğumuz şeklinde sorulabilirdi. Doğayı? İnsanları? Hayatı? Ölümü? Tanrıyı? Aslında bu noktada bir an durup kişinin kendisine “aslında hiçbir şeyi anlamak mümkün değil” demesi çok dürüstçe olurdu. Fakat etten ve kemikten yaratılmışız, bir tutam endişe serpilmiş üzerimize, bir nefes de ego üflenmiş bedenimize, “hiçbir şeyi hakkıyla anlayamayız” demek çok güç geliyor nefsimize. Zamanında şunu yazmış biri olarak, her şeyi anlamak, bilmek, öğrenmek, kavramak, içime çekmek ve sahip olmak arzusunda olduğumu itiraf ediyorum, fakat aslında tüm gayretimle çalışsam, uğraşsam, denesem, savaşsam, anlamaya gücümün yetebileceği tek bir şey var dünyada: Kendimi bilmek. Platon’un Akademi’nin kapısına yazdığı “Önce Kendini Tanı” levhası, Sûfilerin “Kendini Bilen Rabbini Bilir” deyişi veya Upanişadlar’ın en meşhur mottosu olan “Tat Twam Asi”, yani “Sen O’sun” sözü aslında hep bizi kendimize yöneltiyor. Bugün (ve tarih boyunca) fillerin dünyasında yaşayan bir karıncadan farksız insanoğlu, aslında atomun etrafında dönüp duran elektronların güneş sistemi ve gezegenlere olan benzerliği gibi, makro veya mikro planda (tam burada ‘hayatım’ aradı… Bu yazının geri kalanından hayır gelmez, kafam ters yüz oldu, insanın sevgilisi olması –bazen- ne fena şeymiş! Devam etmeye çalışayım.) bir prototipten farksız. Kendimizi bilmeden neyi anlayabiliriz ki? İçimizdeki şehveti tartmadan nasıl filanca devlet başkanı, sekreterine şöyle yapmış diye yüz buruşturabiliriz, aç gözlülüğümüzü görmezden gelip falanca bankacının yaptığı dolandırıcılığı ayıplayabiliriz? Her an açığa çıkmaya hazır şiddete olan meylimizi yok sayıp işkenceci bir polise küfür etmek, boynuzlandığımızda hissettiklerimizi göz ardı edip kıskanç kadının eşini öldürdüğüne dair bir haberle karşılatığımızda o kadına abartılı öfkesi yüzünden kızmak, pohpohlanmaktan duyduğumuz hazzı düşünmeyip vali geçiyor diye trafiğin durdurulmasına saydırmak, ne kadar samimi?

İnsanın kendisini tanıması dürüst olmaktan geçer. Kendisine karşı dürüst olabilen, kendisini görmek istediği gibi, insanların kendisini görmesini dilediği gibi değil, tüm çıplaklığıyla, maskesiz ve makyajsız görebilen kişi ilk adımı atmış sayılır. Egosuna hoş görünmek için “kendi”sine kırıtan kimse koca bir boşluktan başka bir şey değildir. “Ben dürüstüm” demekle dürüst olunmaz, tıpkı “ben akıllıyım” veya “ben ahlaklıyım”, ben iyiyim” gibi lafların sabun köpüğünden farksız şirinlikleri gibidir kişinin dürüst olduğunu iddia etmesi. Bir başka riyakârlık ise, bir kadının “ben çok çirkinim” diye bir erkeğe sızlanması veya bir erkeğin “ben çok kötü bir insanım” şeklinde bıkbıklaması nevinden, kişinin kendisini kötü ve aşağı gösterip yüceltilmeyi beklemesinden geçer. İnsanın içine kök salan yalan, kendisini sokan bir akrep gibi o kişiyi zehirler sürekli. Kendisini tanımayan, bundan da kaçan, buna gerek görmeyen, düşünmekten korkan ve kendisinden uzak tutan kişi, renk körünün bir Rembrandt tablosunu yorumlaması gibi bakar dünyaya, konuşur, yorumlar, hatta yargılar… Eski insanlar içimizde doğuştan var olan renk körlüğünün tedavi olması için öncelikle kendilerini uzak tutarlardı başkalarından. Batıda manastırlara, doğuda tekkelere, uzaklarda tapınaklara çekilir, yıllarca inzivada yaşar (Hayatım gene aradı. Kırk yılın başında ciddi bir yazı yazacağım dedim, mahvettin be güzelim! Olsun sen gene de benim hayatımsın. Bitireyim bari şunu.) ve olgunlaşmaya çalışırlardı. Çünkü insan yalnızken kendisine yalan söylemesi de zorlaşır. Etrafınızda yalnız kalamayan kişilere bakın, sürekli çevresinde birilerine ihtiyaç duyanlara; aile, arkadaş, sevgili, vs. olmadan yaşayamayanlara. Yalnızlık insanı düşündürür, düşünmek ise zor olmasının yanı sıra acı verir insana.

Hz. İsa Matta İncilinde “Yargılamayın, aksi takdirde yargılanacaksınız” diye buyurur. Tersten bakıldığında ben bu deyişten şunu anlıyorum: Siz kendinizi yargılayabilirseniz başkalarını da yargılayabilirsiniz.

Bugün bana yargılarımın çok sert ve değişmez olduğu söylendi. Tavizsizmişim.

Bu kadarına hakkım olduğunu düşünmüyorum. Yargıtay değilim, yargıyı İlahi Mahkemeye bırakmak lazım aslına bakılırsa.

Yargıtay gibi davranabiliyorsam bu da benim içimdeki kibir akrebi olsun, bir köşede kıstırıp öldürmek zorunda olduğum… Benim saksıdaki çiçeğe daha çok su lazım. Biraz da nur.

I HATE EVERYONE EQUALLY* (Ama bu eğlenmeme mani değil.)

2009-06-28T12:35:00.005+03:00

Kamer Genç: Kenan Evren hemen intihar etsin!

Bağımsız Milletvekili Kamer Genç, “Halk 'Yargılansın' derse intihar ederim” diyen 12 Eylül'ün generali Kenan Evren’e çağrıda bulundu: “Öyle kahramanlık yapmasın bugünden tezi yok, intihar etsin!”

2-

Psikolojik harekâtın ne oludğu hakkında, bir mağdurun ağzından:

1999'da PKK liderlerinden Sakık yakalanmış ve soruşturma zabtına, yalan ifadeler eklenmişti. Buna göre, Sakık'ın ağzından bazı gazetecilerin ve sivil toplum örgütlerinin "para karşılığı PKK'ya destek verdikleri" yazılmıştı. Sonradan bunun Genelkurmay 2 inci Başkanı Org. Çevik Bir ve Genel sekreter Özkasnak tarafından ANDIÇ diye adlandırılan bir yazıyla hazırlandığı anlaşılmıştı. Ancak bu süreçte, komplonun basında geniş şekilde yansıması için de aynı ikili etkili olmuş ve ben dahil bazı gazeteciler işyerinden atılmışlardı. Baskıyı Org. Bir ve Özkasnak yapmış, örneğin Aydın Doğan direnirken, Sabah gazetesi sahibi Dinç Bilgin hemen uyum göstermiş ve bu ikilinin gerekli gördükleri temizliği gerçekleştirmişti. Bu gazetecilerin tek kusuru Kürt sorunuyla ilgili olarak resmi politikaya uyum göstermemeleriydi.

* Slayer'in God Hates Us All albümündeki Disciple isimli şarkısından bir cümlecik. Hatta o şarkının nakaratı da şöyledir:
I reject this fuckin' race/ I despise this fuckin' place
(Bu bozuk insanları reddediyorum/ Bu berbat ülkeden nefret ediyorum)

Aşağıdaki şarkının sözlerini de Ordu Hepimizden Nefret Ediyor diye söylüyorum ben. Çünkü şunu da unutmuyoruz, unutturmuyoruz;

- Slayer Lyrics

Güvenli Eller...

2009-06-25T09:42:00.005+03:00

- Eviniz çok güzelmiş. Ne zaman taşındınız?

- 1,5 sene oldu.

- Yaaa, kaça aldınız peki?

- ... TL ye almıştık.

- Aaa, çok iyi fiyata almışsınız. İyi günlerde oturun.

- Hı hı...

Annem ve babam, evlerinde uyurken balkon penceresinin tornavida veya levye gibi bir nesneyle kanırtarak açıldığı, onlar yataklarında mışıl mışıl rüyalarda gezinirken bir yabancının odalarda dolaştığını unutacaklar bir gün.

Annemin mücevherleri, pırlantaları, babamın paraları derken yükte hafif pahada ağır, üç aşağı beş yukarı 14-15 milyarlık bir kayıplarının bu kısmetli hırsız tarafından yok edilmesini, birden ortada cascavlak beş parasız kalmalarını seneler sonra gülerek anımsayacaklar belki.

Hatta babam, arabasının anahtarlarını da alan ama (evin önünde değil yan sokakta duran) arabayı bulamadığı için anahtarları götürüp arabayı bırakan hırsız kaşla göz arasında dönüp arabasını götürmesin diye çekici gelene kadar kaldırımda nöbet tuttuğunu belki torunlarına anlatacak ilerde.

Ama sabahın 6,30'unda eve gelen ilk karakol ekibinde yer alan salak bir bayan polis memurunun anneme sorduğu sorular ve aralarında geçen bu diyalogu ne annem ne de babam asla unutmayacak...
Şimdi bile anlattığı herkese "ben böyle şey görmedim, resmen kızın evde gözü kaldı" diye ekliyor...

İstanbul gerçeği artık benim de gerçeğim...

2009-06-22T23:21:00.004+03:00

Hayatım boyunca araba kullanmaya hiç heves etmedim. Bir kere bile olsun araba almayı aklımdan geçirmedim bile. Her ne kadar örnekleyerek lafı uzatma ve ancak o şekilde kendimi ifade edebilme huyum yüzünden verdiğim misallerde arabalara ve anlatımlarda onlara yüklediğim anlamlara sıklıkla rastlanabilecek olsa da, (mesela * veya **) aslında arabalarla hiç işim olmadığını bu blogu takip edenler bilirler. Öncelikle ortalama 20-3o milyar verip satın aldıkları arabayı sokakta, orta yerde bırakarak evde nasıl huzur içinde uyuyor insanlar, aklım almıyor bunu, evdeki eşya ve mobilyalar vs. toplasan o kadar etmez. Kedisini bile sokağa bırakmaz insan başına bir şey gelir diye, arabanın çalınması, veya başka bir aracın vurup kaçması, zırtapozların çizmesi... hepsi olası ve probable but not possible tarzında değil bu olasılıklar, her an her yerde olabilir; nitekim oluyor da. Sonra zaten o kadar param da yok, bankadan çekeceğim kredi veya babamdan, eş dosttan alacağım takviye ile araba alırsam daha da ürpertici olur benim için, arabayı her allahın gecesi otoparka mı bırakacağım; astarı yüzünden pahalı olur o zaman. Ayrıca masrafı da bitmiyor bu meretin: Sigortasından muayenesine, periyodik bakımlarından gayrı muayyen arızalarına kadar sürekli para yiyor. Ben kendimden kısacağım da bu dört yuvarlaklı makineye para mı akıtacağım yani? Bu noktada hemen şu düşünceler devreye girerdi bende: "Evim şehrin göbeğinde, downtown'un ortasında... gideceğim her yere taksi veya türlü ulaşım araçları ile ulaşabilirim, fazla da tuzlu olmaz bana. İş yerim ve evim arası yürüyerek 13 dakika, yağmurlu havalarda da 16 dakika tutuyor yavaş yürüdüğüm için, e o zaman araba benim için ihtiyaç değil." Bu şekilde arabasızlığı meşrulaştırınca, kazık kadar adam olduğumu söyleyip beni tahrik etmeye çalışan aileme karşı gelebiliyordum veya -evvel zaman içinde, kalbur saman içinde olduğu vakitlerde- kızlara da "valla durum böyleyken böyle, yersen..." demekten çekinmiyordum.

Derken çok şeyler değişti yaşamımda... öncelikle annemler bana yürüyerek 5 dakika mesafedeki evlerinden taşınıp allahın Yeşilköy'üne gittiler. Onlar gittiler, oraya yerleştiler ama ben haftada bir defa onları görecek oluyorum, o yol git git bitmiyor... Uzakmış mübarek Yeşilköy. Bu yetmezmiş gibi, tutup ruhuma gıda, hastalıklarıma şifa, kalbime ayna olacak hayatımı Üsküdar'da buldum. Ulan gözünü sevdiğim Avrupa yakasında ne var da millet kaçıyor oradan! Megaralılar Yunanistan'dan çıkıp onca yolu tepmişler, hiç bir yeri beğenmemişer ama ilk görüşte aşk gibi Suriçi'ne yerleşmişler, sonraları Heredot Kadıköy tarafındaki Khalkedon beldesinin insanlarını Suriçi bölgesi dururken Kadıköyde yaşadıkları için kör olmakla itham etmiş, Büyük Konstantin downtown'u görünce Roma'yı siktir edip İmparatorluğun başkentini tarihi yarımadaya kurmaya karar vermiş, koca peygamber o şehri alacak komutana ve ordusuna övgüler düzmüş, inadına annemler Yeşilköy'e kaçarlar, hayatım da Üsküdar'da hayat sürer. Bırakılır mı bu şehir? Nankörler! Yapayalnız ve arabasız, bir başıma kaldım bu koca eski şehirde be...

Bu akşama doğru işten çıkmak üzereyken ben, önümdeki sorunsal şöyleydi: Annem bitmiş olan ilacını bana hatırlatmayı unuttuğundan, utana sıkıla akşam arayıp haber verdi bugün ilaç kullanamadığını. Akşam kendisine getirmemi rica ediyordu. Annesi ne derse, ne isterse, iki eli kanda, üçüncü ayağı çamurda olsa yapmak farzdır insan olan adama. Ama bir yandan da hayatım akşam beni bekliyordu, yemek yapacaktı, söz vermişim. Ulan biri Yeşilköy'de ötekisi diğer kıtada! Hayatıma geç kalacağımı söyledim ve işten çıktım doğru anneme: Metroya bindim önce, CNR'da inip taksiyle Yeşilköy'e geçtim. Anneme yolda aldığım ilaçlarını verdim, kapıda yanağını öpüp ayakkabımı bile çıkarmadan ayrılıp Taksim dolmuşuna binmek üzere Köyiçine yürüdüm. Taksim dolmuşu ile Tepebaşına gidip oradan İstiklal'in sonuna kadar caddeyi adımladım ve Tünele geçtim, KaraköY'e geçerek vapurla Kadıköy'e attım kendimi. Gayet tabi hayatım ne kadar makul gerekçelerim de olsa uzun süre beni beklemiş olması nedeniyle şirinlik yapmamı filan bekliyordu. Oldu canım!!! Bu bezdiren sıcağın ortasında yaptığım acımasız şehir turu ve tüm vesaitleri deneyimlememden önce, zaten ben gün boyu ofiste bacaklarımı masanın üzerine uzatıp uyumuştum... Pöh!

Kendime bir araba alacak olursam bu benim için Atatürk İnkılapları kadar sarsıcı bir değişim olacak... Ben ortaçağda yaşamaktan memnunum a.q.! Memnnundum! İstanbul, bunu bana neden yapıyorsun!

Not 1- Bebişim de Yeşilköy'de oturuyor a.q.
Not 2- Nazar filan değer veya voodoo büyüsü gibi bir şey yapılır da hayatım diyerek hayatımı kendisine ataçladığım '76 model Cadillac ile aram bozulursa, kendime sevgili aramaya evimin arka sokağımdan başlayacağım. Bu ne ya! Ne benzin ne de can dayanır bu çileye!

Yetenek Avcısı...

2009-06-19T13:15:00.004+03:00

Güzel bir kadın ister döpiyes, ister jean veya mini giysin, saçlarını toplasın yahut açsın uçursun, farketmez; güzel kadın her zaman ve her şekilde güzeldir zaten. Bu güzelliğe sahip olmak ayrı şey, onu farkedip değerini bilmek, yorumlamak ayrı şey.

Yalnız bu kızı kim böyle delirtti bilmiyorum. Mükemmel metallica coverları da yapmış. Rus sanırım; adı Vika Yermolyeva.

Bu da orijinali.

Hayat Galerisi...

2009-06-17T13:12:00.005+03:00

Dün odama gelen müdür, şirinlik yapmak için midir nedir bilmem soruverdi birden:

- Keyfin nasıl Oğuz Bey, sağlığın iyi mi?

- İyi olmaya çalışıyorum müdürüm, hayat koşturmacasında, bu iş yoğunluğunda ve çalıştırdığım personel kalitesiyle sağlıklı kalmak ne kadar mümkün olabilirse, ben de o kadar iyi ve sağlıklıyım.

- Aman hasta filan olma da, buralar hep sana emanet.”

- Yoo, hasta değilim ama son zamanlarda tel tel dökülüyorum; sabah 45 dakika mikroskopta çalıştım diye sol gözüm kızardı ve yanıyor şimdi, eskiden saatlerce otursam bir şey olmazdı. Bir süredir stresten midir bilmem, reflü gibi bir şey var, sürekli midem ekşiyor ve boğazıma geliyor yediklerim. İki sene evvelki deviasyon ameliyatı başarısız olmuştu, gün geçtikçe burundan nefes almam zorlaşıyor gibi hissediyorum. Zaten sigara da var bildiğiniz gibi.

- O hooo, bir dokun bir ah işit gibi oldu seninkisi, Oğuz Bey dikkat et kendine.

- Bir de unuttum söylemeyi, sol elimin yüzük parmağı elimi ne zaman yumruk yapsam kilitlenip kalıyor, ya eklemlerde ya da sinirlerde bir sorun var, diğer elimi kullanmadan o parmağımı açamıyorum ama o da zaten çok acı veriyor. Devam edebilirim isterseniz?

- Yok yok, daha migrene sıra gelmedi bile. Yeter, daha fazla anlatma, sağlık giderse gelmez ama benden söylemesi.

- Hayata koşturmacasıyla, stres ve personel hakkında söylediklerimi anımsatacak olursam bu temenninizi kendiniz açısından da yinelemeniz gerekecek korkarım. Yaşlanıyoruz müdürüm.

- Hahahah, tamam Oğuz Bey tamam, gidiyorum, beni bu defa da kaçırttın odandan.

Odada yalnız kaldığımda bir an durdum, ansızın “ulan dökülüyorum be!” cümlesi çıktı ağzımdan. Bütün bu sağlık sorunlarını arka arkaya saymamıştım o ana dek. Amacım her zaman ve her ortamda yaptığım gibi müdürle gene dalga geçmekti (adam uzun zamandan beri işle ilgili bir soru sormadan önce ‘polemik yapmadan cevap ver’ diye başlıyor artık konuşmaya) ama bu defa kendi kendime tuzak kurmuşum gibi feci moralim bozuldu…

Yaşlanmak tuhaf bir şey: Sadece klişeleşmiş şeylerde, metabolizmanın yavaşlaması nedeniyle kilo alıp kalınlaşmak veya merdivenleri çıkarken daha kısa zamanda nefes nefese kalmak değil, eski model bir arabanın olmadık arızalar göstermesi gibi, söz gelimi kapı kolunun çevirdiğinizde elinizde kalması veya koltukların esnekliğini yitirmesi misali, motorda veya diğer hayati parçalarda olmasa da, diğer tâli konularda da sorunlar baş gösteriyor. İster ön işaretler densin buna, isterse aşırı hassasiyet, yaşlanıyoruz işte. Vidalar gevşiyor, elektrik aksamı tekliyor zamanla. Hal böyle olunca eskisi gibi insan kendisini F1 aracı gibi görmekten vazgeçmek zorunda olduğunu anlıyor artık. ’73 model bir Mercedes, zamanının en gözde otomobillerinden biriydi belki, ama geçen yıllar hem daha çekici modelleri çıkardı piyasaya, hem de türlü arıza ve eksikliklerle artık kimseler yüzüne bakmaz onun. Bu bakış açısıyla birden bambaşka bir yere çekiliyor insan, “bundan böyle kimse bana bakmaz” diyebiliyor karamsarlığa kapılıp, sonra bu düşünceyi biraz yumuşatıp, egosu için daha kabul edilebilir bir forma sokup “ancak eskilerden hoşlanan” veya biraz daha ileri gidip “tarz sahibi olan” kişilerin bu ’73 model Mercedes’le ilgileneceklerini ümit edebilmeye çalışıyor. Ümit kelimesi burada doğru kullanıldı: Beklentisiz ve tükenmiş bir hayata karşı bir isyandır o, tıpkı geçtiğimiz hafta sonu Hayatım’a gitmek üzere Üsküdar’a geçtiğimde orada gördüğüm 45-50 yaşlarındaki etleri sarkmış, geniş kalçası düşmüş, artık kimselerin yüzüne bakmayacağı (gene yüzüne bakmamak) o kadının içine zorlukla girdiği belli olan kumaş pantolonun altından zavallı bir ses tonuyla inleyen tangası gibidir ümit. Ben hakkında böyle acımazsızca laflar gevelerken, o kadına hayat veriyor belki de o giydiği. En iyisi gene kendi döküntü Mercedes’ime döneyim.

Bugün Kartal Adliyesine gitmek zorunda kaldım, bir çalışmam ile ilgili olarak yaptığımız bir işlemin yanlış olduğu iddiasındaydı hâkim, iddiasındaki ortağı da mahkemenin kâtiplerinden biriydi. İtham ciddi, söyledikleri gibiyse sorun büyüktü. Yanlış yaptığıma inanmadığımdan ve iş konularında her zaman kendine fazlasıyla güvenen biri olarak atladım Fatih’ten Kartal’a gittim. Adliyelerde çok dolaştığımdan ve sıklıkla bilirkişi olarak oralarda bulunduğumdan genel kâtip profilini tanırım, %80’i hatun olur ve yarısından çoğu da abuz suratlı sinir tiplerdir. Gitmeden önce aradığım ve geleceğimi söylediğim kâtip de öyle bir hatun diye tahmin ederken ben, mahkeme kalemine girdiğimde karşımda Hülya Avşar’ın 22 yaş versiyonu çıktı karşıma. Adını Eva koyup devam edeyim. Eva’yı gördüğüm anda eridim bittim karşısında ama belli etmedim. (Böyle bir yeteneğim var, Eva ve türevleri karşısında içim gidiyor olsa da aksine alternatif enerji moduna geçip daha da cool olabiliyorum.) Neyse, problemin çözümü için sadece 1,5 dakika yetti, açıklamamın sonunda gerek sözünü ettiğim Hülya Avşar sürümü Eva, gerekse yazı işleri müdürü hem salak hem de kör durumuna düştüler karşımda. Utandı, sıkıldı, beni Kartal’a kadar yordukları için özürleri sıraladılar ardı ardına. Eğer hakime çıkıp “sizi bu saçma sapan işe ortak etmişler, imza attırmışlar ama ben 40km yoldan geldim gördüm çözdüm” modunda bir konuşma yapacak olsam bu hatunların ağzına sıçardı muhtemelen, ama Eva’nın hatırı vardı. Hatır mı? Eva kim ya! Sadece genç, güzel ve çekici bir çıtırdı o kadar. O bürodan çıktıktan sonra bir daha asla görmeyeceğim, hakkında bu postta yaptığım vurgular ve değiniler dışında hiçbir şey hissetmediğim bir hatun işte. Ama güzeldi, ve karşımda öyle ezilip büzülmesi –ne kadar cool görünmeyi becersem de- içimi kaynatmaya yetmişti. Güzel kadınların erkekleri aptallaştırdığına dair bir haber okudum ofisime döndükten sonra, bu noktada tüm düşünceler birbirine karışıyor işte. Eva benim karşımda kendi salaklığının ortaya çıktığı iş ile ilgili bir sorunda bana verdiği zahmet ve bu durumun anlaşılması durumunda amiri olan hâkime karşı düşeceği kötü durumu öngörüp kendisini kötü hissediyor, şirin şirin gülümsüyordu, hafiften de kırıtıyordu hani. Bense bu durumu ne kadar doğru ve egom aleyhine değerlendiriyor olsam da, içimden –kendimden bile gizli olarak- Eva’nın benden hoşlanmış olabileceğine dair bir şeylere inanmak istiyordum. Gönüllerini ferahlattıktan sonra fazla oyalanmadan ayrıldım oradan: Dönüş yolunda ise “bu çıtır, bu afet normalde benim yüzüme bile bakmazdı. Baksa ve ilgisini belli etse de ben parmağımı kımıldatmazdım ama ister miydim öyle davranmasını? Evet, her insan beğenilmek ister çünkü. Bakar mıydı peki sana? Hayır, deli mi olmuş!”

Hayır, bakmazdı, ’86 model bir Testarossa’nın, Kaportası eğri büğrü, motoru tekleyen, kliması olmayan ve rengi solmuş, dökülmüş ’73 model bir Mercedes’le ne işi olurdu Allahaşkına…

Yukarıda sözünü ettiğim Üsküdar’da gezinen tangalı teyze gibi hissettim kendimi dönüş yolunda. Paçoz veya pejmurde olmaya bir övgü değil bu dediklerim, ama ne kadar jöle ile, kılık kıyafetle, şöyle ya da böyle hoş görmeye/göstermeye çalışsa da insan kendini, motoru, metal yaşı belli işte.

İnsan gençliğinde, o parlak, canlı, gücü kuvveti bitmez ve çevresine enerji yaydığı günlerinde kendisini dünyanın merkezinde hissediyor. Ne zaman ki yıllar geçip gidiyor, bir sabah uyandığında ansızın yaşlanmaya başladığını idrak ediveriyor. 30 yaş krizi, 40 yaş ve diğer kilometre taşları hep bu duyguların dışavurumları gibi, sonrasında da fortunata daha bugün şöyle yazıyor.

Manowar’ın en sevdiğim şarkılarından biri olan Pleasure Slave gençliğin götü kalkmış kibrini Havva kızlarını kullanıp göze sokarken, zamanla insan Orson Welles’in şarkısını daha aşina duyumsuyor kendisine, o yaşlı amca I know what it is to be young / But you,you don't know what it is to be old /Someday, you'll be saying the same thing / Time takes away so the story is told derken.

Not: Bu post ’76 model Cadillac’ımla ne kadar mutlu ve huzurlu bir beraberliğim olduğu gerçeğiyle çelişkili bir içerik taşımamaktadır. O Cadillac’ı seviyorum.

Bir Aslan Miyav Dedi, Minik Kedi Kükredi...

2009-06-05T16:42:00.002+03:00

Akşam işten çıkmışım, hayatımla buluşacağım diye önümden geçen ilk taksiye el etmişim; pek de cool duruyorum hani, o yakıcı sıcakta üzerimde takım elbise, kravat ile, aksesuar olarak güneş gözlüğüm ile omzumdaki evrak çantamla tam tekmil. Gören de bir bok sanacak, çantada okuduğum kitap, cep telefonlarımın şarj aletleri bir de anahtarım var o kadar. İçimden her zaman yaptığım gibi taksi şoförüyle sohbet edip onu konuşturmak gelmiyor bu defa, kendimi hayatımla yapacağım iş görüşmesine hazırlıyorum.

Taksi durdu, ağır abi pozlarında arabaya bindim, arka koltuğa kuruldum. Tok bir sesle her harfe hak ettiğinden fazla vurgu yaparak “Taksim’e gidelim” dedim şoföre bakıp, yavaşça başını öne eğdi ve tek kelime etmeden hareket etti araba. Gözlerim takılı kaldı adama, “Hadi bakalım” diye geçirdim içimden o sırada. Benim gibi yapmacık ağır abi değil, Kurtlar Vadisi’nden sürgün edilmiş bir karakter oturuyordu ön koltukta: 35-40 yaşlarındaydı, saçlarını sıfır numara kestirmiş ve dazlak olmayı tercih etmişti ama saçı olmadığından değildi bu, diplerden tüm kafası saç sürgünü vermişti çünkü. Geniş camlı siyah güneş gözlükleri, esmer teninin üzerindeki 2-3 günlük kirli sakalı ile tam uyum içindeydi. Güneş gözlüklerimin kara camlarına güvenip bakışlarımı ayırmadan incelemeye devam ettim adamı, kafası iriydi, güçlü bir fiziği olduğunu gösterircesine kalın ve katlı ensesine bitişik kadınbudu köfteye benzer güreşçi kulaklarına dikkat etmem ile “bu herif kesin hapisten çıkmış eski bir mahkûmdur” düşüncesinin zihnimde oluşması bir oldu.

Bu arada yol tıkalı, trafik yürümüyor ama önümüzdeki araçlara sürekli uyuz tipler denk düşüyor belli ki, kavgacı bir tip olsa benim şoför, ya heriflere korna çalıp duracak ya da kendi kendine söylenip küfürleri sıralayacak ama hayır, tam böyle yapacak dediğimde yüzünü buruşturup derin bir nefes alıyor, gürültülü bir şekilde o nefesi verirken sağ elinin ayasını yukarı gelecek şekilde kaldırıp muhtemelen “bak ulan şunların yaptığına” gibi şeyler söyleniyor… Ağzından çıkan tek kelime yok.

Kıyafetine baktım, o yakan sıcakta, o terleten rutubetli havada uzun kollu siyah bir gömlek, onun üzerine de deri bir yelek giymiş. Bu havada böyle giyinen birini her nerede görürsem göreyim aklıma derhal o kişinin belinde silah taşıdığı gelir. Sokakta serbest çalışan biri bu yaz günü deri yelek giyiyorsa o adam sakattır benim gözümde, uzak durulasıca.

Belediye otobüslerinin berbat duraklamaları yüzünden, çöp arabaların mıymıntılık kokan performanslarından ve başka bilumum tahriklerinden sıyrılıp aslında bomboş olan yolda Unkapanı dönüşüne ulaştığımızda adam gene derin bir nefes alıp verdi yavaşça. O an ilk defa konuşma teşebbüsünde bulundum, ama gene tok bir sesle, şoförün karşısında ağır abilik havasından feragat etmemeye dikkat ederek, yavaş yavaş:

- Yol boşmuş meğerse.

- Hhhhhhhmmmmmm – ggggggffffffmmmm.

Adam konuşmuyor ya! Başını bir defa yavaşça öne eğdi “evet” anlamında, bir de avuç içi yukarı gelecek şekilde elini kaldırdı gene, o kadar. Ben sustum, o sustu. Ta ki Tepebaşı’nda eski Amerikan Konsolosluğu binasının önüne gelene dek, orada istifimi bozmadan “sağ şeritten devam edelim, sağa döneceğiz, TRT’nin arkasından dolaşıp Odakule’nin önünde ineceğim” diye konuştum ağır ağır. İlk kez ağzından bir kelime çıktı:

- Hay hay.

İneceğim noktaya ulaşmak için sağa dönmemizi sağlayacak kısacık bağlantı yoluna, yani İngiliz Konsolosluğu ile TRT arasından geçen 50 metreden uzun olmayan yerin tıkalı olduğunu gördüm o sırada, hangi şoför olsa fark etmez, yürüyüş mesafesi ile 5 dakikamı bile almayacak bir yer için kimseyi o yola sokmam, hepimiz insan evladıyız, günahtır. Baktım taksimetreye, 8,77 TL yazmış, cebimden 20TL çıkartıp uzattım şoföre:

- O yola girmeyelim, çok tıkalı, hemen şurada konsolosluğun kapısına yakın ineyim ben, iki dakikada yürürüm Odakule’ye kadar.

- Gireriz isterseniz.

- Yok yok, gerek yok.

Adamın sesi benim bir türlü kendime vermeyi beceremediğim “doğal ve gerçek ağır abi” modundaydı aslına bakılırsa, ama ben de o an “ağır abi”liğin raconunu yazıyordum; züppe veya umursamaz değildim işte, “veren el alan elden üstündür” havasında anlayışlı ve usturuplu bir abiciktim kendi halimde. Birazcık yürümeye razıydım.

İngiliz Konsolosluğunun girişine yakın yanaştı araba, kapıyı açtım ve bir ayağımı kapıdan çıkartıp 20TL’yi uzattım adama. Derken her şey çok ani gelişti, kontrolden çıktı:

- Siz beni o trafiğe sokmamak için yürümeyi kabul ediyor, burada iniyorsunuz, ben de sizden para almayacağım.

- Nasıl yani? Olur mu canım öyle şey? [sesimi kalın ve tok çıkartmaya çalışıyorum hala ama burada canım kelimesi kullanarak ağır abiliğimin içine sıçtım işte]

- Ben ne cins adamlar görüyorum bu taksiye binen, ama sizin gibi mert bir adamdan para almam, o para beni zengin de etmez zaten. Siz beni düşünüyorsanız ben de bunun altında kalamam.

- Abi sen al şu parayı, ekmek paranı kazanıyorsun alın terinle, sonuna kadar helal. Al hadi.

Konsolosluğun güvenlik görevlileri orada bekleme yapıyoruz diye ters ters bakıyorlar bu arada, takside iki manyak, biri para almak istemiyor, ötekisi zorla vermeye çalışıyor. Baktım herif almayacak, sıkıldım ben de, kestirip attım:

- Şu parayı al, üstü de sende kalsın, parası çıkmayan bir öğrenci veya gariban, hasta filan binerse bu arabaya, onlardan istemezsin bir şey, benden olsun onların işi.

- Tamam o zaman abi.

Hızla indiğim arabadan kaçar gibi uzaklaştım.

Fatih’ten Taksime 8,77TL tutan bir yolculuk için 20TL vermek tuhaf bir şey. Ama dediğim gibi kontrolümü kaybettim.

Millet karıya kıza hava atmak için para saçar, ben taksi şoförünü etkilemek için fazla fazla veririm böyle. Cüzdanımdan taşıyor sanki.

Adam bu oyunu bana bilinçli olarak mı oynadı, doğrusu bilmiyorum. Beni saf veya “çakma ağır abi” olarak görmüş olabilir.

Bu arada, Odakule’de inmek istememin sebebi, taksiyle Taksim Meydanına dek gidince 12-13TL tutması; güya tasarruf edip 7-8 civarında olacağını tahmin ettiğimden Odakule’de inerek İstiklal Caddesinden Meydana kadar yürüyecektim ve orada bekleyen hayatımla buluşacaktım.

Ağır abilik hem zor, hem de pahalı!

Polat Renaissance Önüne Kadar Herşey Normaldi...

2009-06-02T03:55:00.004+03:00

- Abi şimdi de anormal bir kuşatma altında olduğumu görüyorum, Sinem aradı ve yarın Sortie’ye çağırıyor, dünkü motor kursunda Nuray’la konuştuk, bu hafta boyunca evde yalnız olduğunu söyledi iki defa, Müjgan ise apayrı bir âlem, ne yapacağımı, hangisine uzanacağımı şaşırdım.

- Ötekileri de unutma, Melda’dan Evrim’e, Burcu’dan Piraye’ye kadar hepsi senin nişan bozduğunu ve ilgiye ihtiyacın olduğunu öğrendiler, tadını çıkar ama yanlış şeyler yapma abi.

- Ne yapayım abi, sen söyle.

- Ben ne bileyim, sana yol göstermek, tavsiyelerde bulunmak benim haddim değil bir kere.

- Yapma be abi, sen benim hocam, üstadımsın, senin bana yol göstermeni istiyorum çünkü çok karışığım.

- Hem hepsini istiyorsun, hem de hiç birini istemiyorsun.

- Aynen öyle, ne bok yiycem ben ya?

- İyi de ben ne zaman konuşsam sonunda haklı olduğumu söylüyor olsan da, bakıyorum gene saçmalamışsın, dağıtmışsın… Ben bu zamana kadar sana her şeyi söyledim zaten.

- Abi bu kızları ne yapmalıyım ya? Hiçbirine yetişemiyorum ki.

- Peki… Tersten başlayalım o zaman. Sen istedin madem, dikkatli dinle bari.

- Başla abi.

- Sinem’den uzak dur. Sana daha evvel de söylemiştim hatırlarsan bunu. İki kere yemeğe çıktınız, bir kere de seviştiniz diye hemen sevgili olduğunuzu düşünüp sana da bu saçmalığı yutturmaya çalışıyor, seviştikten sonra onu bir gün boyunca aramadığından dolayı sana yazdığı o sitemkâr sms’in nedeni “ben sana duygusal olarak bağlandım, senden de bunu istiyorum ve bekliyorum” dayatmasında bulunmak… Tek derdi kendisini Sortie, Reina, 360 gibi yerlere götürmen, su gibi para harcaman, hafta sonu geldiğinde Bodrum turları için sana göz süzmek, cilvelenmek… Bu arada seninle bolca seks yapacak, eğer mümkünse seni kapatmak ve evlenmek istiyor çünkü yaşı 29’a geldi, olmazsa da elinden geldiğince çok sömürmeye niyetli. Telefonlarına bile bakma.

- Biliyorum abi, zaten o sms gelince arayıp sıçtım ağzına, “ne diyorsun sen ya!” diyerek. Hemen alttan aldı, “eşeksin ama çok tatlısın” yazdı bir saat sonra.

- Kaldı ki, sen bu şekilde bir ilişkiyi dört sene sürdürmüştün hatırlarsan: Dilay Seni yeyip bitirmiş, kanını ve paranı içmişti ama salakça da olsa bir mutluluk yaşadın o dönem. Şimdi ise o adam değilsin, değiştin ve büyüdün. Ayrıca o kız bile Sinem kadar basit değildi. Benim gözümde Sinem orospudan farksız, “beni züt, eğlen, oyna, bana para harca, bir de âşık olursan oh ne alâ” modunda.

- Aynı şeyi düşünüyorum abi. Tersten başladın, Nuray hakkında ne diyorsun peki?

- Nuray’ın durumu hassas. Adımlarını çok dikkatli atmalısın, o kadına yazık olmasın. Eşinden boşanma arifesinde olan bir kadının ne beyin kimyası normaldir, ne de gönül kimyası.

- Sorma ya, öyle geyik, öyle matrak bir hatun ki, hem çok zeki hem de konuşması çok keyifli. Sürekli olarak atışıyoruz ama aralarda da çok sıcak sohbetler geçiyor. Çok tatlı kadın ya.

- Olabilir, o çok başka bir şey. Benim sözünü ettiğim şu: O kadın sabah uyandığında başka bir ruh halinde, belki kocası ile keşke boşanmıyor olsalar diye geçiriyor olabilir içinden. Gündüz iş, başka şeyler derken farklı olur, gece olduğunda hormonları da sana o mesajları yazdırtıyordur ona. Nuray’ın hem şiddetli bir yalnızlık isteyip, hem de yalnız kalmamak ve bir sığınak, hadi o abartılı, ama bir destek aradığını tahmin ediyorum. Ümit verir hatta daha da yakınlaşırsan seni “o” sanabilir. Sen “o” musun? “O” kişi olup olmadığını da en iyi sen biliyorsun. Bu arada, durum öyle riskli ki, sadece arkadaşça yaklaşsan dahi kafasında kendi istediği gibi bir çerçeve çizmesi mümkün. Ne istediğini çok iyi düşünmen lazım. Etrafında bu kadar kadın varken, Nuray’ı incitmek ve yaralamak sana yakışan bir davranış olmaz. Dikkatli ol abi, kul hakkı var. Şu sıralar savunmasız durumda o kadın.

- Tıpkı benim Dilay’dan ayrıldıktan sonra Yonca’nın ağzıma sıçması gibi…

- Aynısı olamaz ama çok yakındır, benzer yanlar vardır. Bence Nuray’dan da uzak dur. Üzme kadını.

- Tamam… Peki ya Müjgan’ı ne yapacağım? En büyük ve vazgeçemediğim kişi olduğunun bilincinde, ve hep ne zaman dönse, kendisini kabul edeceğimi, kucak açacağımı düşünüyor.

- O çok ayrı bir problem. Ama bence senin ilacın şu an O da değil. Müjgan konusuna girmeden evvel sana söylemek istediğim başka şeyler var. Yonca sendromunu atlattın atlatmasına ama sen hala ne istediğini bilmiyorsun abi. İşin komiği ben sana bunları kaç defa anlattım, sende tık yok, aynı hesap devam ediyorsun.

- Olsun abi, gene anlat.

- Dikkatli dinle o zaman. Toparlaması benim için bile zor olabilir.

- Dinliyorum abi.

- Hmmm. Bak şimdi: Aklını başından alan bir kadınla asla mutlu olamazsın.

- Yonca yani değil mi?

- Evet. Aklını başından alan kadın, seni akılsız hale getirir. Zombi gibi olursun ona duyduğun aşkla. Veya o örnek tam olmadı, şöyle söyleyeyim, bir kadın aklını başından alıyorsa, onun kölesi gibi olursun, ondan hariç kimseyi göremezsin dünyada. O kadın senin hayatında iken, başka hiçbir kadına bakmayacak, istemeyecek, arzulamayacak, ilgi gösteremeyeceksin. Bir kadın senin aklını başından aldıysa, onun dışındaki dünya senin için yok hükmünde oluyor, kendine bağlattığın ve gözükara gönüllü olarak bağlandığın zincirin neticesi olarak isterse Adriana Lima veya Scarlett Johansohn olsun yanına gelen, yüzüne bile bakmazsın.

- Yonca yani.

- Tam olarak öyleydi senin durumun.

- E ne yapmalı?

- Abi, bir kadını severken, ona âşık olduğunda, aklın başında olmalı. Aklı başında bir âşık olmalısın. Sadece kalbinle değil, aklınla ve ruhunla da âşık olmadığın takdirde bu iş yanlış ve nakıs sonuçlanıyor. Taburenin üç ayağından biri diğerlerinden çok uzun ise, o taburede oturulmaz. Küt diye düşersin. Hele o tabureye iki kişi oturmayı düşünüyorsan büsbütün yamulursun. Âşık olduğun kadın aklını başından almamalı. Elbette o kadından daha güzeli gelir karşına, daha çekicisi, daha hoş olanları dolanabilir etrafında. Mesele sözünü ettiğim ötekileri, yani diğer hurileri de arzulayıp, isteyip, ama bunun da bunun da farkında olup, kendini âşık olduğun kadına vermen. Bir kadın senin aklını başından alıyorsa, bil ki siz ikiniz çölde yürürken su matarası onun elindedir ve suyu içme hakkı, yetisi, yetkisi, her ne boksa senin tarafından ona teslim edilmiştir. Aklını başından almayan kadın ise çölde beraber su aradığın insandır. Kimi zaman el ele yürür o çift, kimi zamansa birbirlerine dokunmadan ama birlikte, aynı yöne yürürler. Aklını başından alan hatunu ise bir de sırtında taşımak zorundasın o çölde.

- İyi de abi, senin anlattığına göre Yonca gibi biri olmazsa, yani aklımı başımdan almazsa hatun, ben gidip başka kadınları da zütmeye kalkarım, bunu istememeyi istiyorum ben.

- Hayır abi, şöyle örneklendireyim: Hepimiz oruç tuttuk, ben hala ramazanın yarısında tutmaya çalışıyorum.

- Ben de kadir gecesi tutuyorum abi, heh heh.

- İyi Allah kabul etsin. Devam ediyorum. Oruçluyken bir kebapçının önünden geçtiğinde burnuna gelen, balık lokantasından veya herhangi bir mutfaktan çıkıp seni kuşatıp sarmalayan bir yemek kokusu duyduğunda canın çeker, istersin değil mi? Ama “dikerim lan orucu, gireyim şu restauranta” demezsin. İftarı bekliyorsundur. Elbette içinden geçecek ama adım atmazsın oraya, aksine, yolunu değiştirirsin. Aşk da böyle olmalı. O zaman daha değerli oluyor. O zaman özel oluyor. O zaman değiyor. O zaman mutlu ediyor. Öteki türlü, yani Yonca gibi aklını başından alıyorsa bir kadın, verdiğim misale uyarlayacak olursam, mutlu olmayı ümit ederken, ilaç niyetine aldığın eroine bağımlı hale dönüşüyorsun. Yokluğunda çılgına dönüyor, varlığında daha fazlasını arzuluyorsun. Bu da seni tüketiyor. Veya, o tabure vardı ya, hani bir ayağı diğerlerinden uzun olan, işte o uzun ayak sen taburede oturmaya çabalarken birden tabureyi delip götüne giriyor. Akıl ve ruh olmadan eksiğiz çünkü, üç ayak lazım.

- Üç ayak derken ? hahahahah!

- Hayvan. Şimdi bu bağlamda Müjgan’ı dinlemeye hazır mısın?

- Evet abi, sıra onda.

- Sana neye ihtiyacın olduğunu ben söyleyemem abi, ama buraya kadar söylediklerim…

- Abi!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

- Ne oldu?

- Karşıdan gelip yanımızdan geçen arabadaki kızı gördün mü?!?!? Peri gibiydi ya, Aklım başımdan gitti!!! Sapsarı saçlar, masmavi iri gözler!!!

- …

- Önümüzdeki arabaya bak U dönüşü yapıp takıldı kızın peşine!!! Allahım neydi o ya!!!

- …

- Vay be…

- …

- Neyse abi dinliyorum ben seni, devam et.

- Hasiktir göt herif.

- Ya valla dinliyorum, Müjgan’da kaldık.

- Sana hiçbir şey anlatmıycam artık göt.

- Ya hadi ama.

- Tek kelime etmeyeceğim bundan sonra. Ben ne diye bunları anlatıyorum ki sana.

- Ya abi bir an afalladım işte. Lütfen.

- Bu konu bitti. Adam olmayacaksın sen.

- Bak lütfen dedim.

- Beni eve bırakıyor musun yoksa ben burada inip yürüyeyim mi?

- Yaaaa… Böyle yaparak üzüyorsun beni bebişim.

Sonraki 4-5 dakikada, iki kişinin aklında geçenler:

1- İbne… Ne işim var benim bu arabada… Sen züttüğünü sandığın hatunlar tarafından daha çoook zütüleceksin ama ne yapalım ki benim bebişimsin.

2- İbne… Ne işin var senin bu arabada… Şimdi arabada olmasaydın ben bu kızı İpsala’ya kadar takip eder, bir fırsatını bulup penceresinden de kartvizitimi atardım ya. Ne yapalım, benim bebişimsin…

Başımıza Taş Yağacak...

2009-05-30T22:31:00.002+03:00

Ülkenin En gerizekalı başkanı ve yönetici grubu bizde olabilir.

En ballı teknik kadro, kendi yaptıklarından ziyade zirve mücadelesi verilen rakiplerinin beceriksizlikleri sayesinde başarılıymış gibi görülebilir.

Oyuncu kalitesi son derece vasat, yaratıcılık vasıfları düşük, estetik açıdan zayıf elemanlardan kurulu bir takım, siyah-beyazlı formayı giyip sahaya çıkabilir, üstelik sürekli panik ve heyecan içinde ne yapacaklarını bilmez bir şekilde saha sola koşturup çoğu zaman komik duruma da düşebilirler.

Ama olsun, BEŞİKTAŞ'IM ŞAMPİYON OLDU BE!

HELAL OLSUN SİZE!

Hey Gidi Günler...

2009-05-28T19:33:00.005+03:00

Geçen sene, borsalino ile şu yazısına konu ettiği buluşmamızın ardından gece yarısına yakın eve döndüğümde kapı kilitlerinin parçalanmış olduğu görüp geçirdiğim şoku atlatmaya çalışarak çilingir çağırmıştım eve, kilitler patlatılmış da olsa kapı kapalıydı sonuçta, evime girmek için bir anahtarcının hünerine ihtiyacım vardı.

“Acaba ev ne halde?”

“Her şey şimdi alt üst edilmiştir.”

“Karakolu aramalıyım.”

“Sidik borum patlayacak, o kadar bira içmemeliydim!”

“Hiçbir yere dokunmamalıyım, parmak izlerine bakar polisler geldiğinde.”

“Ulan evde değerli bir eşya da yok ki, herif kitap mı çalmaya geldi?”

“Neden ben? Neden bu daire?”

“Annemlere söylememeliyim, sonra endişe ederler, korkarlar.”

“Acaba neyi çaldı?”

Bu gibi sorular ve düşünceler kafamda dönüp duruyordu o sırada, ama doğrusunu söylemek gerekirse, hepsi bir başka ana sorunun gölgesinde kalmıştı:

“Eve giren hırsız acaba O'nu gördü mü???” Hadi hırsız gördüyse de artık yapacak bir şey yok, ama bari çilingir görmemeli!”

Neyi görmemeliydi?

Sık sık Amerika’ya gidip gelen bir arkadaşıma, ne zaman “istediğin bir şey var mı abi?” diye sorup arasa, verdiğim cevap sabitti: Şişme kadın! Tabi şakası yapılır, üzerinden gülünüp geçilir ve unutulurdu, fakat bir gün herif Türkiye’ye dönerken bana sürpriz yapmak ve geyik konusu yaratmak için bir şişme kadın getirdi paket içinde, sarışın, iri göğüslü, ablak suratlı bir şeydi. İsmini Jenna koydum, ve tahmin edileceği gibi üretim amacına uygun olarak kullanmadım mereti, onun yerine usulüne uygun bir şekilde şişirip, eski sevgililerimden birinin bende bıraktığı sütyeni ve jartiyeri giydirdim, hatunun alnına kaligrafi kalemiyle süslü biçimde “No Remorse!” yazdıktan sonra, şuradaki tekniği kullanarak mutfağın girişinin üstünde, tavana yakın yükseklikten geçen doğalgaz borusuna astım Jenna’yı; idam edilen bir şişme kadın mıydı, evimdeki tuhaf aksesuarlardan biri miydi, o yıllarda yaşadığım kadın düşmanlığımın (seek and destroy tarzında) bir dışa vurumu muydu yoksa benim nazarımda sadece bir eğlence unsuru muydu, bunu hala bilmiyorum.

Yatağından kalkıp gelerek uykulu gözleriyle kapıyı açmaya çalışan apartmanın karşısında dükkanın kalfası olan çilingir çocuk onca zaman beni Polat Alemdar gibi bir şey sanır, daima yalaka ve aşırı ilgili tavırlarıyla beni bezdirmişken, şimdi ona işimin düştüğünün bilincinde hem şirinlik yapıyordu, hem de ben riyakar bir mimikle yanından kaçıp gidemeyecek bir durumdaydım.“Abi alttaki kilidi patlatmış, ama üsttekini parçalamış bırakmış, açamamış” dediğinde, kafamda gezinen tali sorular derhal silindi gitti, şimdi tek problem çocuğun Jenna’yı görmemesiydi. Kapıyı parçalanmış kilitlerden kurtarmalı, açmalı, ama içeriye gözü bile kaymamalıydı. Tam “oldu!” deyip azıcık araladığında gayet serinkanlı bir ses tonuyla “kardeş bi müsaade et bana, içeri bakayım, sen dur burada” diyerek doğruca Jenna’ya gittim, mutfaktan aldığım bıçakla boynundaki ilmiği apar topar kesip bir de sönsün diye kafasına sapladım bıçağı, kan yerine hava püskürten cesedi de yatak odama atıp kapıyı kapattım gürültüyle. Rahatlamış bir şekilde döndüm çilingirin yanına, mahallemdeki birine pis ve hasta ruhlu bir sapık olarak görülmektense, cezasız kalacak bir katil olmak çok daha güvenliydi.

Ertesi gün Jenna’yı çöp tenekesine defnettim.

Ve bu akşam, eve geldiğimde, daire kapımın kilitlerinin tekrar parçalanmış olduğu gördüm tam anahtarları elime aldığım an: Evde ne hırsızdan, ne de çilingirden utanacağım hiçbir şey yoktu.

Hırsız içeri girmiş, şöyle bir bakmış, kitaptan, türlü biblo ve süs eşyalarından, masonluk levhalarından (mütevazi koleksiyonum) başka bir şey olmadığını görüp gitmiş anlaşılan. Sigara paketim bile olduğu gibi duruyordu masada. Hiçbir şeye dokunmamış.

Jenna öleli çok oldu ama ruhu buralarda bir yerde, korkutmuştur onu belki de. 50TL’lik kilit parasıyla kurtardı katilini…

Nur içinde çürü...

Hacklenmiş Olamam Değil mi?

2009-05-24T18:17:00.003+03:00

Virgilius'un blogunun neden yapım aşamasında olan blograzzi'ye yönlendirildiği konusu benim için de meçhul.

Blograzzi, "under construction" olan site reklamını benim üzerimden yapıyor olamaz, Gregor varken neden benim siteme bulaştılar? O'nu herkes seviyor, herkesçikler okuyor, bayılıyor, kıskanıyor; onunla uğrraşsınlar, onu çekemesinler, ona diş bileyip gıcık olsunlar. Bir de bana bakın, ütüsünü yapamayan, içecek bardağı kalmayana dek bulaşığını yıkamayan pis bir adamı, parasız, kel ve uyuz bir şişkoyu, zırvaladıkları saçma ve can sıkıcı, beşeri münasebetleri narsistçe, narsist davranmadığında ise bilin ki riyakar olan sıradan bir sorunlu blogger'i kim ne yapsın, neden uğraşsın?

Sonuçta, blograzzi blogumun için etti, tam da "Alper'e, 3. Bölüm" ü yazarken ben...

İçimde kaldı... Yazık bana :(

No Mercy!

2009-05-16T12:37:00.003+03:00

JoA tuhaf ve her okuyanın farklı bir şey anlayacağı türden bir post yazmış dün. (Genelde öyle yazıları ben yazarım, ne yalan söyleyeyim biraz şaşırdım okuyunca, hoşum bile gitti.) Kendisi psikopati'nin blogundaki bir video'yu yorumlayıp feci halde kişiselleştirmiş; eline sağlık demek düşer bize, kimisi limon suyu koyar turşuya, kimisi de sirke. Sonuçta keyifle okudum yazdığı metni.

Psikopati'nin bloguna koyduğu video ise bambaşka çağrışımlar yarattı bende: Benim jenerasyonum TV'de tenis müsabakalarını, jimnastik yarışmalarını, atletizm şampiyonalarını izleyerek büyüdü, hayatımda hiç yapmadığım ve bu yaştan sonra da yapmayacağım bir dünya spor dalı hakkında elimde bira ile oturduğum yerden yorum sallayıp hikmet yumurtlayacak görsel bilgiye sahibim, bu itibarla videoda görülen Nemov ismindeki Rus jimnastikçinin performansını izlediğimde, serisini mükemmel tamamladığını ancak yere inişinin "kötü ve düzensiz" olduğunu gördüm. Tam veya tama yakın bir puanı haketmek için kusursuz olmak gerekir, bu sevimli suratlı şaşı Rus delikanlısı kusurlu inişiyle güzelim performansına leke düşürmüştü.

Videonun paylaşım sitesi dailymotion'a konulmasının ana nedeni, sırasıyla salondaki seyircilerin juriye verdikleri karardan ötürü gösterdikleri tepki, bu tepkiden dolayı jurinin -görülmemiş şekilde- tekrar biraraya gelip puanı azıcık yükseltmesi ama seyircilerin bundan da tatmin olmaması, sahne alma sırasını bekleyen Amerikalı sporcunun yaşadığı -ve tamamıyla mağdur edildiği- durum, sonrasında şaşı ve şirin Rus Nemov'un seyircileri sakinleştirip diğer sporculara saygılı olmaya davet eden mütevazi ve müteşekkir mimikleri...

Psikopati'nin sayfasında İzlediğim video çağrışım dünyamın kışkırtmasıyla beni doğruca Gladiator filmine götürdü, oradaki müthiş bir diyalogu anımsayıp imdb'ye baktım, karşıma çıktı:

Falco: Halkı bu şekilde kandırabileceğine [seduce] gerçekten inanıyor musun?
Gracchus: Bence Roma'nın ne olduğunu iyi biliyor. Roma ayaktakımıdır. Onlara hokkabazlık yaptığında kendilerinden geçmelerini sağlayabilirsin. Özgürlüklerini al, hala devam edeceklerdir gürlemeye. Roma'nın kalbi Senatonun mermerlerinde değil, Colesium'un toprağında atar.

Nemov, Arena'da öldürülmesine seyircilerin karşı çıktığı gladyatörden farksız değil miydi? Tribünleri dolduran kalabalık, hayatta kalmayı başaran, veya büyük kahramanlık gösterip iyi savaşan gladyatörlerin yaşamlarının bağışlanması için yumruk yaptıkları ellerinin baş parmaklarını yukarı kaldırır ve hep birlikte uğuldar, böylece protokol mahfilinde oturan koca amcanın kararına etki ederlerdi. İmparator dahi olsa, halkın bu arzusuna karşı koyamazdı, çünkü halkla karşı karşıya gelmek iyi değildir hiç bir totaliter yönetimde.

Nemov bu olaydan binlerce sene sonra yaşayan sevimli yüzlü ve tevazu sahibi olduğu her halinden belli bir delikanlı. Ayrıca günümüzde halkın değil, hakemlerin, jurinin, uzmanların, otoriter olduğu kabul edilen yetkilendirilmiş kişilerin kanatleri önem kazanıyor yarışmalarda. Zaten yarışmacılar da canlarını değil, becerilerini ortaya koyuyorlar ortaya.

Ama Atina'daki salonda bulunan seyirciler ne yapıyorlar? Kısaca, "sizin değil, bizim kararımız önemli, siz orada oturan altı kişi uzman olabilirsiniz ama biz öyle düşünmüyoruz" tavrını gösterip neredeyse "oraya geliriz, ananızı..." havasında protesto ediyorlar verilen kararı.

Demokrasi böyle bir şey işte... René Guénon'un ifadesiyle; niceliğin hüküm sürdüğü, “Kaba kuvvet”in ister kitle imha silahı şeklinde kendisini gösterdiği, isterse “basit ve sıradan ama kalabalık aşağının, elit ve aydın yukarıya tahakkümü” şeklinde demokrasi formuna büründüğü yaklaşım, Platon'un Teknokrasisi yerine çoğunluğun zülmü şeklini alıp hayatın her alanına sızıyor.

Nemov çok güzel hareketler yaptı. Ama berbat düştü kardeşim! Bok yığını gibi çakıldı zemine!

İnsan düşünür. Ama Kalabalıklar düşünmez. Gürûhların aklı değil, duyguları vardır sadece. Hiç unutmam, 1999 senesinde Fransa Açık Tenis Turnuvasının finali, inanılmaz bir dramaya sahne olmuştu: Steffi Graf ve Hingis, biri kart tavuk ve veteran, diğeri çıtır piliç ve yeni trend iki tenisçinin mücadelesinde, Hingis hallaç pamuğu gibi atıyordu Graf'ı, sanırım henüz 18 yaşında olan Hingis çoşkulu, hırslı ve heyecanlıydı kendisi daha ilkokuldayken TV'de idol olarak gördüğü Grafı'ı binlerce kişi önünde bozguna uğrattığı için. İlk seti Hingis aldı, ikinci sette de önde ve rahat rahat finali kazanabilecek bir oyun sergilerken, bir topun çizgiye mi, yoksa sahanın dışına mı çıktığı konusunda hakemle polemiğe girdi, itiraz etti, ofladı pufladı. O andan itibaren -güya elit olan tenis seyircileri- Hingis'e tepkiler yağdırmaya, moralini bozacak davranışlarda bulunmaya başladılar... Kızcağızın eli ayağı birbirine dolandı oyunun geri kalan kısmında, skor olarak çok gerilerden gelen Graf, sonunda oyunu kazandı ama, saha ortasında duran ve hüngür hüngür ağlayan, tribünlere "bunu bana neden yapıyorsunuz?" diye bakan Hingis, sanki bir tribün dolusu insan tarafından ayrı ayrı ağzına sıçılmış hissiyatı yaşıyordu.
Kimse, "bu kız 18 yaşında, daha oy kullanacak yaşta bile değil, çocuk henüz" demedi o tribünlerde.

Ersin Aybars bir derste "bir grubun zeka ve zihinsel kapasitesi, o grubun içinde en gerizekalı bireyin seviyesine eşittir" diye fısıldamıştı bize.

Atina'da hiç kimse, Nemov'un aldığı puanı protesto etme amacıyla yuhlama sesleriyle yaratılan uğultu esnasında, platforma çıkmak için sırasını bekleyen ama her defasında geri gönderilen Amerikalı jimnastikçiyi düşünmedi, umursamadı, o korkmuş, şaşkın, sıkıntılı bakışlarını farketmedi, "bunu bana neden yapıyorsunuz?" diyen ruhuna siktir çekip yuhlamaya devam etti o insanlar...

Ben yazayım adını: Paul Hamm...

Bir Tombul Olarak Hadise'ye Destek Vermek Boynumun Borcudur.

2009-05-15T13:03:00.007+03:00

Sabah gazetelere üstün körü bakarken dikkatimi çeken bir başlığa kaydı gözlerim; Hadise'nin Moskova'daki yarışmada giydiği kıyafet hakkında gelen eleştirileriden bunalan tasarımcısı bir açıklama yapmış:

"...Hadise’nin final gecesi giyeceği kıyafeti hazırlayan Gizia tasarım direktörü Nilgün Karagözoğlu ünlü modacıların “Dansöz kıyafeti gibi, tasarımcısı Hadise’nin tombul bacaklarını açmamalıydı” eleştirilerine yanıt verdi: “Biz Hadise’nin vücudunun özelliklerinden çok anlattıklarını dikkate aldık."

Birden okumayı kestim. Bir kaç satır geriye dönüp "Hadise'nin tombul bacakları" cümleceğizine baktım, bu üç kelimeye bakıyordum, baktığım sözcükler gözümden gerilere gidiyor ve onları beynim okuyordu, ama acaba doğru mu anlıyordum? Hadise... Hadise'nin Bacakları... Hadise'nin Tombul Bacakları... Yok yok, bir terslik var dedim kendime...

Devlet memuru olarak sırtımı hayat boyu devlete dayamışım madem, açtım TDK'nın sayfasını, devletimin bu güzide kurumu ne diyor bu konuda öğreneyim istedim.

Tombul:

1 . Yuvarlak:
"Altı tombul, boynu ince boş likör şişesi, koltuğun dibinde duruyordu."- Ç. Altan.

2 . Şişman, etine dolgun:
"İçeride tombul yanakları kızarmış, ter içinde tıknaz bir kadın kıvranıyordu."- S. F. Abasıyanık.

Şişman:

Deri altında fazla yağ toplanması sebebiyle vücudun her yanı şişkin görünen (kimse), şişko, mülahham:
"Şişman odacı sahanlıkta bir daha gözüktü."- E. E. Talu.

Şişko:

1 . Şişman:
"Şişko bir kadın."- .

2 . Toplu, dolgun:
"Şişko yanaklı, sarkık gerdanlı, otuz beşlik bir adamdı bu."- R. Enis.

Hadise'nin sözü edilen tombul bacakları da böyle bir şey işte, görmeyen kaldıysa bu ülkede diye koyuyorum aşağıya:

Şimdi,

1- Sözü edilen bacaklar tombul mudur?

2- Bu bacaklar tombul ise, yukarıdaki tanımların ışığında benzer/çok yakın anlamlar taşıyan şişman", "şişko" sıfatları ile birlikte ele alıp Zerrin Özer'i veya Akrep Nalan'ı hatırlarsak (hatırlayan varsa) acaba TDK bizi mi kandırıyor, bizim gözlerimizde bir problem mi var yoksa güzel Türkçemizin kelime dağarcığı ve hazinesi o kadar mı kısıtlı? Hangisi şişman? Kim tombul? Şişko nasıl bir şeydir ya?

2- Bu bacaklar gerçekten tombul ise, tombulluk aslında son derece makbul bir şey değil midir? Böylesine tombul olabilmek kaç kadına nasip olmuş şu ülkede?

3- Bu bacaklar tombul değil ise mesele sadece haset ve kıskançlık ibaret bir karalama kampanyası mıdır?

4- Bu bacakları saklamak Hadise'nin yegane sermayesini kilit altına vurmak değildir de nedir? Kız zaten bacaklarını açıp puan alacak diye gönderilmedi mi oraya?

5- Bütün dünya tombulları birleşin a.q.

Sıcaktı, Sıcak... Sapı Kanlı Demiri Kör Bir Bıçaktı, Sıcak...

2009-05-12T22:11:00.004+03:00

Gün boyu süren açlığın getirdiği şehvetle gözü kara bir şekilde sipariş ettiği pizzayı kapıdan teslim alır almaz hemencecik mideye indirmeye niyet eden ama aldığı ilk ısırıkla birlikte 800C sıcaklığındaki erimiş kaşarın ansızın alt dudağına yapışmasıyla akrep ısırmışçasına zıplayan, bu defa da kavrulmuş dudağından duşen parçanın kor parçası gibi göğsünde krater çukuru açtığı kaç insan evladı var acaba?

Yemin ederim yaş geldi gözümden.
Angelina Jolie ile bir saat aralıksız öpüşsem dudağım böyle şişmezdi a.q.

Hem o beni ağlatmazdı sanırsam.

Mardin Hatırası...

2009-05-06T12:43:00.003+03:00

Gregor, fi tarihinde yazmış olduğum bir postun altına düştüğü yorumlardan birinde ^ben yıllardır "bir alış veriş merkezine elinde makinalı bir tüfekle girip katliam yapan biri çıkmadı henüz şu ülkede" diye sevinip, muassır medeniyeti yakalayamadığımız için keyif içindeyken...^ cümleciğini kullanmıştı. (Malum, postlara yorum yapmak için açılan pencerede "Aleyhinde delil olabilir" yazıyor, böyle zamanlarda çok işe yarıyor kayıtlar.) Düşününce, gerçekten de haklı bu adam, ununu elemiş eleğini asmış ülkelerin çoğunda ya okul baskınlarında, ya AVM'lerde sosyopat tiplerin ellerine geçirdikleri otomatik silahlarla veya patlayıcılarla belki sadece zevk için, belki de türlü kişisel/patolojik nedenlerle bir düzine insanın canına kıydığı gördük, görüyoruz. Gelişmiş, zengin ülkelerin alameti farikası olan yalnızlaşma, yabancılaşma (alienation) gibi kavramların hediyesi de böyle katliamlar işte.

Bizde böyle bir şey olmaz.

Geçmişte dünyanın öküzün boynuzları üzerinde durduğuna inanılırdı. Sonralarda mürekkep üzerinde yüzmeye başladı bu gezegen, geminin rotasında namlu vardı, yakıtı da baruttu o geminin. Ardından spekülatörlerin hisse senetleri diliyle konuştukları yeni bir lisan gelişti yeryüzünde, küçüldü dünya tv ve internet sayesinde ve artık insan özne olmaktan tamamen çıktı, nesneye dönüşme sürecini tamamladı bunca aşama sırasında... Bu yüzden yalnız kaldı, içine kapandı ve öfkeyle doldu taştı: Fight Club veya Elephant gibi filmlerde gözlemlediğimiz öfkenin dışavurumu, aslında Gregor'un sözünü ettiği "muasır medeniyet"in şiirlerinden ibaret. (Elephant biraz zor bir şiirdir ama güzeldir.)

Ama işte, dediğim gibi, bizde böyle şey olmaz.

Öküz boynuzları üzerinde duran bir toplumun yegane kaygısı ve derdi, bir sonraki öğünde ne yemek yiyeceği ile kimin kukusuna kimin gireceğidir.

Vaktiyle yazdığım bir postta bir astsubayın, polis memuresi olan eşini rahatsız eden eski sevgilileri -polisleri- dayısının oğlu olan MLKP üyesi bir militana şikayet etmesi ve ilgili militanın tacizci polisleri öldürmesine ramak kala yakalanmasına değinmiş, uzun uzun eğlenmiştim konuyu yorumlarken.

Mardin'de yaşananlar (eğer bize aksettirildiği gibiyse) gene dönüp dolaşıyor, kuku meselesinde düğümleniyor.

Polisi, askeri, okumuşu, cahili... Bu ülke hala öküzün boynuzları üzerinde duruyor.

O boynuzlar kime girerse artık...

Ah be Dostum...

2009-04-27T14:24:00.004+03:00

Hatırlar mısın, çok seneler evvel, ikinci sınıftayken biz, okuldaki bilgi yarışmasında benim bulunduğum grup şampiyon olmuştu da, finalde sizi yenip ödülü almamızın ardından "adın Oğuz mudur nedir, bunun ertesi yılı da var, bekle de gör, rövanşı alacağım senden" diye söylenmiştin... Ertesi yıl yapılan yarışmada ben bu defa izleyici olmak istemiş ve seyirci koltuğunda otururken, tek başına show yapıyordun yarışmada, benim sıfınıma karşı. Derken bir soru soruldu:

"Protestanlığın kurucusu Alman Din Adamı'nın ismi nedir?"

Herkesten evvel butona basıp heyecanla cevap verdin: "Martin Luther King!"

Doğru kabul edildi senin yanıtın, bir puan daha aldı sınıfının grubu ve sonraki soruya geçildi. Bense bu cevabın üzerine oturduğum koltuktan fırladım, diğer izleyicileri atlayıp protokol sırasının yanında duran yarışmayı organize eden adamın yanına kadar ulaşıp, "az evvel verilen cevap Martin Luther King'di ama tam adı Martin Luther King olan kişi 20. yüzyılda yaşamış zenci liderdir, doğru kabul edilmemeli bu yanıt. Doğru cevap sadece Martin Luther olmalı, müdahele etmeniz gerektiğini düşünüyorum" şeklinde itiraz etmiştim.

Bunun üzerine organizatör vasıflı kişi iki saniye düşündükten sonra, soru arasında kürsüye çıkıp sunucuyu kenara iterek önceki sorunun yanlış cevaplandığını söylemiş ve cevabı da iptal etmişti.

O sırada bana nasıl baktığını çok iyi anımsıyorum. Yarışma senin o moral bozukluğu ile benim sınıfımın lehine dönmüş, bense seyirci iken bile gene seni alt etmeyi becermiştim.

Yarışma sonrası bana oturaklı bir küfür ettiğini de ben anımsıyorum. Ama gülerek, başını iki yana sallayarak ettiğin bir küfürdü bu.

Seni tanıdığım Onaltı yıldır başka da bir kötü söz işitmedim senden.

Sen bugün gittin. Daha geçen hafta, çarşamba günü kahvaltıda, perşembe günü öğleden sonra çay-sigara muhabbetinde beraberdik. Bizimle oturan T.'ye "ulan bu herif ne kadar yakışıklı, geçen yıllar sadece beni mi vuruyor a.q." demiş, bir de maşallah eklemiştim de, "abi yarını düşünmezsen genç kalırsın." şeklindeki mukabelene de gülümseyerek cevap vermiştim.

Gittiğin yerde gelecek zaman yok. Şimdik zaman da yok. Sadece geniş zaman kipleri kullanılır orada.

Yarışmaları her defasında elinden almıştım ama bu defa sen oldun birinci. Ötekiler buna nazaran mutlak butlan hükmünde kalıyor... Büyük yarışı sen kazandın. İkincilerden değilsin, düpedüz birincisin sen... Tüm o sıcak gülümsemelerinle, ele avuca sığmaz hareketliliğinle, "dostum" diye başlayan cümlelerinle...

Ulan öldün be güzel dostum...

Mekanın cennet olsun...

2009-03-24T21:55:00.003+02:00

Biraz sessizlik...

Blog Dünyasının En Edepsiz Mimi, En Hızlı Yayılan Mim Oluyorsa, İlk Taşı Günahsız Olan Atsın.

2009-03-17T22:31:00.007+02:00

Mutluyum, huzurluyum, arada bir “seviyorum üleynnnn!” diye içimden neşeyle haykırıyorum... Unumu elemişim, ipe dizmişim, tövbekârlık ve buram buram kefaret kokan yazılar yazmışım, bunların üstüne Tanrı bana yaptığı yatırıma kıyamayıp son bir şans vermiş ve kafama gökten harika bir kuyruklu yıldız düşürmüş, ilk anda yaşadığım sarsak sarsıntıyı atlattıktan hemen sonra terkisine binip kalbimin kurtarılmış bölgesinde tropik ve ıssız bir adaya ulaşmışım 'hayatım' dediğim bu kuyruklu yıldızla: Talisman (aslında şu yazısından sonra kendisine Taliswoman desem yanlış olmaz hani) ise halâ bana “hangi blogger ile sevişmek istersin?” diye soruyor.

Münasebetsiz şey!

Nedense kadınlar söz konusu olduğunda, “blog yazmanın ekmeğini en çok sen yedin, çok kadın götürdün blog sayesinde” şeklinde nahoş cümleler işitiyorum kimi arkadaşlardan. 2006’dan beri yazıyorum, seviştiğim bayan blog yazarlarının sayısı (az evvel hafızamı yokladım da) iki elin parmaklarını geçmiyor. Üstelik tüm womanizer mâzime ve bu blogun geçmişinde kadınlarla olan ilişkilerime, sevgisiz/aşksız beraberliklerime nasıl bir anlam-sızlık yüklediğimi okuyup, gene de benimle beraber olmaya katlanan bayanlardı onlar. Hepsini çok güzel duygularla, gülümseyerek anıyorum, yolları açık olsun; o zamanlarda beni adam etmeyi kafalarına koymuş insanlardı anladığım kadarıyla ama ben hiç de adam olmaya niyetli değildim açıkçası. Şu sözünü ettiğim kuyruklu yıldız (aka hayatım) kafama düştüğünde ise, adam olma trenini çoktan kaçırdığımı sanmış ve ümitsizliğin dibine vurmuştum, can simidi gibi sarıldım ona. (gibisi fazla.)

Biraz da şu şekilde ifade edeyim; blog yazarı bayanlardan sevişmek isteyip de sevişemediğim biri olmadı hiç. Kimseyle sevişmek istemiyordum, çünkü –ısrarla vurguladığım o kişisel cahilliye ve bataklık adam dönemimde- birisi veya birileri değil her kadınla sevişmekti derdim. Bunun da sebepleri var elbette, aslında/özünde iyi biriyim ben. Beni bu hale getirip womanizer’a dönüştürenler utansın demiyorum elbette, ama bu kadın milleti erkekleri ya amsalak ya da filozof yapıyor… İlkini hakkıyla eda ettim, ikincisini de yarım yamalak da olsa yakıştıranlar çıkıyor. Keşke ne amsalak ne de filozofçuk olsaydım. Ulan benden harika bir aile babası olurdu be! :)

Aile babası olamadığıma göre, bari harika bir sevgili, hadi onu geçtik o da beni aşıyor, en azından iyi ve kendisine duyulan sevgiyi hak eden bir adam olmaya çabalıyorum. Yediğim onca boku bilip bundan duyduğum samimi pişmanlığa inanan ve beni kucaklayan bir kadının üzerine titremezsem, değerini bilmezsem, eh, Tanrı kafama ışıltılı bir kuyruklu yıldız değil, yıldırım düşürür artık.

Evet, buraya kadar anlattıklarımı şimdi bir kenara bırakalım. :-) Hepsini unutun :)

İstanbul’da Türk Edebiyatı okuyan bir Yunan kız vardı, blogunun linkini ne yazık ki silmişim, 21-22 yaşlarında, adresi hakkında “little bit of used feeling” gibisinden bir şey kalmış aklımda. Bu postu yazarken aradım ama bulamadım sayfasını. Mükemmel bir İngilizceyle çok enteresan Türkiye ve İstanbul gözlemlerini uzun uzun yazıyordu. Yazılarını boş verin, okuma-yazma bilmese de olurdu o çıtır, inanılmaz güzel bir şeydi:) Yeşil gözlü, sarışın, buğday tenli, iri göğüslü… Bir zamanlar günde 5-6 defa sayfasına bakar, yeni bir resmini eklemiş diye kontrol ederdim. Hey gidi günler… Hatunun sayfasını bile silmişim ya, Talisman, ben daha ne söyleyeyim sana :)

Bu sakat mim yazısı burada bitsin, canı isterse efsa eklesin zincire bir sonraki halkayı, istemezse de elimde patlamış olsun. Zaten orama burama iyice bulaştı bu mesele:)

Not 1: o Yunan kızını gören olursa,

neyse, yok bir şey.

Not 2: Bu postun içeriğinde mimden başka şeyler de var değinilen. Tam olarak "ne demek istiyor bu adam?" sorularının cevaplarını arıyorsanız, vaktiniz varsa, "göt herif bu kadar uzun yazınca boyun da mı uzuyor?" demeyeceksiniz şu linklere de [*, **, ***, ****. ***** vs.) bir göz atın. Bir 'best of...' değil, ama konumuzla ilgili. Bu blog bir insanlık harikası, talihli olduğunuzun farkına varın.

Bebelere Balon, Büyüklere Playstation...

2009-03-14T17:37:00.003+02:00

Ergenekon, Şener Eruygur, Hurşit Tolon, Özden Örnek, Veli Küçük, başarısız Ayışığı 1 ve Ayışığı 2, Sarıkız ve Eldiven kod adlı dört adet darbe tasarısı. Gazeteciler, iş adamları, politikacılar, sendikacılar.
Botaş kuyularından çıkan kemikler, evlerin bahçesinde veya kuş uçmaz kervan geçmez vadilere gömülü, çatı katlarında saklı, orada burada bekleyen el bombaları, patlayıcılar, lav silahları.
Suikast listeleri, ölüm yeminlerinin mekanı olan kahraman dernekler.

Yaşı küçük olanlar bilmez askeri darbenin ne demek olduğunu...

Hele subayların parlak ve kibar üniformalarını görüp bilinçaltında onları hep birer kahraman olarak gören kadınlar, askerlik yapmadıkları için askerî mentalitenin, düşünce yapısının ne abuz ve absurd olabileceğini, tahmin dahi edemezler. Geçen sene pıtrak gibi sağda solda fışkıran Cumhuriyet mitinglerine katılanların çoğu kadındı, samimi ve içtenlerdi elbette. Ülkenin içinde bulunduğu durumu ve geleceğini düşünüyorlardı. Kadın kalbiyle davranır ve karar verir.

O miting meydanlarında olan, zaten kalabalık içinde azınlık oluşturan erkeklerin %80'i ise kişisel-maddi menfaati için oradaydı. Vasat zekaya sahip, biraz görmüş geçirmiş, askerliğini yapmış, 30'larına gelmiş hiç bir normal erkek, askeri darbe olsun istemez.

Levent Kırca, aşağıdaki parodiyi yaptığında ne Ergenekon ne de az evvel kod aslarını yazdığım darbe tasarıları gündemdeydi.

Şimdi ise, bakıyorum da, bir yirmi sene daha var aynı parodiyi yapabilmek için. Yemez çünkü.

Üniformalı amcaların canı sıkılıyor Orduevlerinde. Eh, bu ülkeden alâ oyuncak mı var önlerinde?

Tek bir link yeter: http://arsiv.ntvmsnbc.com/news/440513.asp

Daldan Dala...

2009-03-14T01:36:00.003+02:00

Çarşamba günü bir dostumdan gelen telefonla iş çıkışı yolumu onunla buluşmak üzere Sultanahmet tarafına düşürdüğümde, aklımdan sadece Selim Usta’da köfte ve piyaz yemek geçiyordu. İtiraf edeyim ki ne zamandır yolumun düşmediği o mahâlle geçmek ve etoburluğun hazzına en leziz şekilde varmak için arkadaşımın daveti bir bahaneydi. On gündür diyette olduğunu duyduğumda geri adım atmayıp provokasyon faaliyetlerine giriştim; doğrusu pek de hazırdı tahrik edilmeye, gittik, köftemizi yedik, mutlu olduk. Sonrasında Sultanahmet Camii’nin eteklerinde çayımızı içip uzunca bir süre konuşup dertleştik, konuştuk. Hava kararıp akşam ezanının okunmasına az kala, mistik bir ortama ihtiyaç duyduğunu, Sultanahmet Camii’ne girmek ve oradaki havayı teneffüs etmek istediğini söyledi, “mistik” ve “ruhâni/spiritüel” kavramlarını karıştırdığını açıklamaya girişecektim ki, hem O ısrarcı olmadı, hem ben kendime bu kızı seviyorum ya, ne diye tepesine çıkıp kafasına edeyim dedim, uslu durdum, avluya beraber geçtik, camiinin kapısına kadar geçirdim onu ve orada ayrıldık; o insanların ibadetini izlemek için kapıda kayboldu, ben de arkamı dönüp hazır gelmişken Kapalıçarşı’yı da dolaşayım diye ayrıldım avludan. O sırada içimde bir huzursuzluk belirdi, ne kadar uzun zamandır camiye gitmedim, şu “ruhani” atmosferi teneffüs etmedim diye… Yoksayıp adımlarımı hızlandırdım, insanların kalabalığına karıştım.

Ertesi gün, yani Perşembe, işyerimde sevdiğim bir müdürün amcasının vefatının akabinde cenazesinin kalkacağını öğrendiğimde, birimdeki birkaç kişi cenazeye katılmaya karar verdik. Bendeki ilk çağrışım bir gün önce dostumu Sultanahmet’in kapısında bırakırken hissettiğim rahatsızlık duygusuydu; tek farkı bu defa gezmeye değil, bir görevi yerine getirmek için Beylikdüzü’ndeki bir camiiye gidecek olmamdı. Öğlen namazının ardından kalkacak cenaze için yarım saat kadar erken ulaştık mekâna, musalla taşının önünde duran müdüre başsağlığı diledik bir grup iş arkadaşı olarak, ama hava o kadar soğuk, rüzgâr öylesine acımasızdı ki, içimizden birinin girelim şu camiye yoksa zatürre olucaz teklifini hepimiz çok makul karşıladık, cenaze başında bekleyecek kadar mevtaya yakın insanlar değildik bir kere, zaten müdüre şirinlik olsun ve işyerinden insanların onu bu sıkıntılı gününde yalnız bırakmadığını görmesi için yaptığımız bir nezaket gösterisiydi bu.

Ezana 20-30 dakika kalmıştı, hoca yere oturmuş, vaaz gibi de değil, sohbet edasıyla az sayıdaki insana bir şeyler anlatıyordu. Yakınlarına ilişip kulak verdim, Çanakkale Savaşı haftasıymış, sanki elindeki sapanla Anzaklara karşı savaşmış, cepheden yeni gelmiş de gördüklerini anlatır gibi heyecan içinde konuşuyordu. Kıçım biraz ısınıp (meğerse cami yerden ısıtmalıymış, ben gitmeyeli çok değişmiş camiler) iliklerimin titremesi durduğunda, Mehmet Akif’in Çanakkale Şehitlerine isimli şiirini okumaya başladı, zaten öncesinde de bu şiirden mısraları nesre çevirerek satıyordu cemaate. Hâlbuki Akif de bu savaşı görmemiş, cephede bulunmamış, o kanlı dehşetli etkileyici şiiri kafasından, hayal gücünü kullanarak yazmıştı. İnsan ısınınca beyin hücreleri de kımıldamaya başlıyor, bir yandan şiiri dinlerken bir yandan da kafamdan “Slayer şarkısında Religion is hate, Religion is fear, Religion is war diye buyuruyor ama bazen de religion is hot, religion is warm oluyor, hem de iyi oluyor valla” diye geçiriyordum. Tam yüzümde keyifli bir gülümseme belirecekken, hoca “Bedrin aslanları ancak bu kadar şanlı idi” mısraını okudu. Bu mısrada Akif, biraz haddini aşar, ilk defa annem dikkatimi çekmişti buna: Bedir savaşında babalar oğullarına, kardeşler birbirlerine karşı savaştı, dünya tarihinde öyle bir savaş olamaz der hep. İspanya İç Savaşını bilmiyor tabi, hem bu ülkede kaç kişi bu savaşı biliyor ki? İspanya İç Savaşı denildiğinde hemen aklına Franco, Franco denildiğinde de 3F (femme, fiesta, futbol) gelen insanların ülkesi burası, en entelektüel geçinenlerin bile barutu o kadar. Sonra biraz daha kafa yordum, okuduklarımdan, duyduklarımdan, izlediklerimden, acaba kardeşin kardeşe, babanın oğluna, amcanın yeğenine karşı olduğu başka bir savaş var mı bildiğim diye tırmaladım, tırmıkladım hafızamı. Güneydoğu’da yaşananlarla ilgili okuduğum birkaç haberi anımsadım, bir kardeşin asker üniformasıyla, diğerinin PKK kılığında silah tuttuğuna dair, ama hayır, birebir karşılamıyordu bunlar. Biri Şırnak'ta, ötekisi Ağrı'da bulunabilirdi pek ala... Aradığım gibi bir şey mutlaka olmalıydı. Hoca dua etmeye başladı, hepimiz avuçlarımızı kaldırıp açtık ama ben hala her ne kadar harddiski geniş olsa da işlemcisi eski model, anakartı demode olmuş ve doğrusunu söyleyecek olursam adam akıllı bir formata gereksinim duyan beynimi tarıyordum Bedir Savaşı gibi bir hadise bulmak için.

İmdadıma Arjuna yetişti. Bhagavad Gita’daki meşhur savaş sahnesinde, arabacısı Krişna’ya emir verir; “Arabamı iki ordunun tam ortasında durdur, bir yanda benimle birlikte savaşmaya gelen kendi adamlarımı göreyim, öte yanda da Dhritarashtra ‘nın [amcası] kötü yürekli oğlunun isteğinin yerine getirmek için sabırsızlananları.”

İki ordunun arasına geldiğinde, her iki tarafa da uzun uzun bakar Arjuna. Devamını kitaptan yazayım:

İşte o zaman Arjuna, her iki orduya da baktı ve babalar, dedeler gördü.

Oğullar, torunlar, amcalar, ustalar, kardeşler, yoldaşlar, arkadaşlar. Birbirleriyle akraba olan kişileri böyle karşı karşıya görünce yüreğini hüzün ve umutsuzluk kapladı. Kederle şöyle konuştu:

Krişna, burada birbirleriyle savaşmak isteyen yakınlarımı görüyorum.

Elim ayağım tutmaz oluyor, ağzım kuruyor, titriyorum, tüylerim dehşetten diken diken oluyor. Kötülük belirtileri görüyorum Krişna. Savaşta kendi yakınlarımı öldürmenin bana nasıl bir şan sağlayacağını bilemiyorum.

Bu insanlar bizim öğretmenlerimiz, babalarımız, oğullarımız, amcalarımız, dedelerimiz, karılarımızın akrabaları, ailemizin diğer üyeleri.

Hangi şeytana uyduk da bir dünya krallığı uğruna kendi akrabalarımızı öldürmek için bu savaş alanında toplandık?

Sonrasında Krişna, mızıldayan Arjuna’nın ağzına sıçar hint felsefesinin en can alıcı noktalarıyla, o kadarını yazmayayım, zaten camide Hindu öğretisine kafa yoracak kadar da aklımı peynir ekmekle yemedim, abartmayayım. Ama o sırada aklımdan geçen;

*Thoreau’nun Walden’da söylediği “Bazı insanların okuduğu tek bir kitap onlar için hayatın rehberi olur, her türlü düşünsel ihtiyaçlarını giderir” cümlesinden hareketle, aşk acısı çektiğimde de, hayattan nefret ettiğimde de, içine düştüğüm her çukurda ne zaman Bhagavad Gita’ya uzansam bu seksen sayfalık eserde sakinleştirici ilacımı hatta ruhsal antibiyotiğimi bulduğum,

*Eserde geçen Kuru’lar ve Pandavalar arasındaki savaşın Bedir’den farklı olduğu, ama İspanya İç Savaşı’yla büyük benzerlikler gösterdiği,

*Doğunun aşkın bilgeliğinin ulaştığı huzur ve dinginliği Batının karamsar egzistansiyalist felsefesinde aramanın beyhudeliği,

Düşünceleriydi. Bu arada namaz bitmiş, cenazenin başına gidiyormuşuz, farkında bile değilim.

Mezarlık. Büyükçekmece gölüne nazır, havadar, önü açık. Apartman tarzı inşa edilmiş, yaklaşık iki metre derinlikte, etrafı betonla kaplı, her mezarın içine iki kat yerleştirilecek şekilde düzenlenmiş dubleks çukurlar. Boş olup, daimi misafirlerini bekleyen dairelerin üzerleri yaklaşık iki metreye elli santim ölçülerinde hazırlanmış taşlarla kapatılmıştı, ama sabitlenmediği için insanlar üzerlerine bastığında sanki taşlar kayıp içine çukurun içine düşecekmiş tedirginliği yaşıyordu. Ölmeden mezara girmek/düşmek düşüncesi. Çamura bulanmadan, paçaları bulaştırmadan yürüme gayreti. Müdürün kefene sarılı amcası ise ne çamurdan, ne de çukurdan şikâyet edebiliyordu o an; yavaşça toprakla örtüldü üstü, bir tahta dikildi başucuna, kapı zilinde yazılı isim misali, o dairede ikamet eden.

Krişna, iki ordunun arasında durup şaşkaloz olan Arjuna’ya “Bu savaşta ne ölen ne de öldüren olacaktır. Böyle olacağını sananlar aldanıyorlar. Çünkü insanın içindeki Öz ne ölür, ne de öldürür. O sonsuz ve tektir” der.

Ayrılırken aklıma geldi, bol bol Fatiha okudum kabir meskûnlarına. Beni duyduklarına kalıbımı basarım.

Dönerken, yol boyunca ne yesek diye konuşup durduk arabada...

Aile Baglari Uzerine, Dorduncu Bolum

2009-03-08T02:04:00.003+02:00

Iki ayi askin suredir odevini bitirmemis bir ogrencinin odevi teslim etmesi gereken gunde yasadigi utanma hissi ve tedirginlik ne ise, benzer bir asik suratla gunleri sayan amcami bugun havalimanindan umre yolculugu icin ugurlamaya gittigimde bana soyledigi ilk soz, ayni zamanda geride biraktigimiz iki ay boyun en cok kullandigi cumle oldu:

“Su isi bitirelim, donelim!”

Enteresan bir adamdir amcam. Hic de sevmem aslinda onu; diktator karakteri, otoriter tavri, devasa kibiri ve kendini begenmisligi ile tahammul edilmesi cok zor biridir, 75 yillik hayatinda bu yazdigim ozelliklerden hic bir sapma gostermedigini dusunuyorum, bu yasinda bile ayni. Asiri hirsi, caliskanligi ve becerikli olmasinin yanisira firsatciligi, sifirdan baslayip kendi ifadesiyle 12 yasinda iken Ferikoy’de at arabasi suruculugu ile basladigi bagimsiz is hayatinin sonunda trilyonluk bir mal varligi sahibi yapti onu. Acimasiz ve hasin yanini ise hep isine aksettirdi: disaridan bakildiginda elinde cataliyla ortaliga siddet sacan bir seytan olan amcam, zirhinin altinda bambaskadir; azicik duygusal bir film izlese veya duygu somuren bir habere denk gelse hemen aglamaya baslardi, hala yolunun uzerinde dilenen birini gorse ya tekme atan, ya da okkali kufur patlatan bu insan, birazcik gariban bir isci, amele gorse gozleri dolar, ici sevgi ve merhametle kabarir.

Ailesine bagliligi ise dillere destandi her zaman: Surekli altinda calisanlari doven, trafikte en ufak yanlis yapan adamlari bu yasinda hala pataklamaya kalkan, kiracilari eger odemeye bir gun aksatsin, sopayla gidip onlarin bulunduklari yeri basan bu hoyrat adam, elli kusur yillik esine, yengeme hala deli gibi asik olmasinin yanisira, torunlarinin cocugunu gorecek yasta olmasina ragmen hala hala kendi cocuklarina sanki 1,5 yasindalarmis gibi sefkat gostermeye devam ediyor.

Bir kac sene once dine dondu yasinin ve olum dusuncesinin vermis oldugu bir hissiyatla, Cuma namazlarina gitmeye basladi. Ama haftada bir defa da olsa gittigi tek camii Levent’te belirledigi bir camiiydi, orayi secmesinin nedeni de lojmanlarina yakin oldugundan emekli subaylarin gittikleri bir camii olmasiydi, subaylar hem temiz insanlardi, hem de coraplari pis kokmuyordu.

Amcam zor bir adamdir vesselam.

Kendisi gibi yasi iyice ilerleyen yengem, artik hacca gidelim diyince, hayati boyunca onun bir dedigini iki eli kanda da olsa ikiletmeyen amcam, geride biraktigimiz sene bizleri soke eden bir karar verip esiyle birlikte hacca gitti, halbuki gecen seneye kadar ‘pis araplara para yediren salaklar’ olarak bahsederdi hacilara. Gercek bir kiyamet alameti olarak ele aldi ailenin fertleri bu durumu: Kardesim Turkiyenin Amerika’yi isgal etmesiyle, annem de Tayyip Erdogan’in CHP’ye gecmesi ile bir tuttu amcamin hacca gidiyor olmasini... Allah kabul etsin demek duser bizlere, onun isine karismayalim.

Hac yolculugu donusu evine hosgeldiniz, allah kabul etsin demeye gittigimde, bir keyifsizlik sezinlemistim amcamda, surekli tavaf hakkinda ileri geri konusuyordu, sanki bir seyler ters gitmis gibiydi, hurmayi yedim, zemzemi ictim, iyi cocuk pozlarinda oturup sonra ayrildim yanlarindan. Ardindan annemle yaptigim ilk konusmada sordum neler oldugunu:

- Yengene sordum nasil gitti, bir sorun yasadiniz mi diye, her sey cok guzelmis ama yengen hacerul esved’i opememis cok kalabalik oldugu icin, ona uzuluyormus.

- Amcam sokmaz ki onu o mahseri kalabaliga, uzaktan tavaf etmislerdir kabeyi, bir de opucuk gondermistir amcam.

- Tersten dolasmislar yengen opebilsin diye ama o da olmamis.

- Nasil tersten yani? Anlamadim?

- Yani herkesle beraber normal tavaf yaparken birden ters yone donup hacerul esved’e ulasmaya calismislar.

- Ulan onbinlerce insana karsi nasil boyle bir uyaniklik yapmislar? Delirmisler mi ? Ezilirdi bunlar o kalabalikta.

- Zaten Turk hacilar `ters gidiyorsunuz` diye uyariyorlarmis ama amcan `esas siz ters gidiyorsunuz, dogrusu bu yon pezevenkler!` diye bagirmis hepsine.

- pezevenkler? Kabede mi?

- Amcani biliyorsun ya, bagirir o. Sonra kizip cikmis Kabeden.

- Orada da yapti yani yapacagini, hhahahahaha !

- Simdi de diyor ki, `orada bir tas var, Sabiha o tasi opmek istiyordu, kalabaliga sokmadim onu, ilk firsatta gene gidecegiz de o tasi opsun, bu is bitsin.`

- `Bu is bitsin` mi ?

- Evet, bu is bitsin dedi.

Iki aydir `bitirmeye kararli oldugu` isi bitirmek uzere bugun yengemle beraber umre yapmaya uctu amcam.

Allah guluyordur bu adama, dilerim kabul eder bu cabasini...

Su is bitsin ya!

not: diger aile baglari hakkinda, *, ** ve ***

Stefan Zweig Üzerine...

2009-03-04T02:19:00.004+02:00

Stefan Zweig’a ait olduğu söylenen “bütün yalnızlar gibi özgür, bütün özgürler gibi yalnız” sözünü hemen herkes bilir; ya işitmiştir ya da bir yerlerde özdeyiş nevinden denk gelmiştir bu cümleciğe. Kulağa hoş geldiği kadar ürkütücülüğü de söz konusu; özgür olmak isteriz ama yalnızlıktan korkar çoğumuz. İlk başta kimse yalnız kalmak istemediğini düşünür; aile, sevgili/eş, dostlar, hatta çocuklar, iş arkadaşları, okul arkadaşları vs. ile her insan kendi etrafına bir örümcek ağı örer gibi diğerlerini serpiştirir, kendisini merkeze koyup yakından uzağa doğru sıralar diğerlerini. Sanki yalnız olmadığını düşünüp rahatlamak için kendisini başkalarının varlığına mecbur kılar, öyle ki ötekiler olmazsa, çok mutsuz, acınası bir hale düşecektir o kişi. Lakin, parasız kalmaktan ödü kopup doymazcasına para peşinde koşan, nasıl zamanla o paranın kölesi haline gelirse, eksikliklerini hayal ettiğimizde dehşete kapılarak sıkı sıkıya sarıldığımız her şey, aslında bizi kendilerine bağımlı hale getirip ayaklarımıza ve bileklerimize takılı birer zincir haline dönüşüyor. Bu uzun ve karışık cümleler, aslında farklı bir ifadeyle şöyle de karalanabilirdi; insan, yalnız kalmamak için her doğan gününü başkaları için, başkalarından [kendince] mahrum kalmamak için yaşamaya başlar, onlar olmadan yalnız ve tek başına ayakta duramayacağını düşünür. Düşünür yerine doğru kelime vehmeder olmalıydı sanırım. Nasıl olsa bu zaafı meşrulaşmak için diline doladığı ‘sosyal insan’ deyimi var, sanki çok matah bir şeymiş gibi. Yalnızlık konusuna burada virgül koyuyorum, şimdi özgürlüğe atlayayım.

Stefan Zweig yukarıda yazmış olduğum deyişinde nasıl yalnızlığı bir dağ evinde yaşayıp hayatını en yakın âdemoğlundan kilometrelerce uzakta sürdürmesi anlamında ifade etmiyorsa, özgürlüğü de nerede akşam, orada sabah tarzında veya sorgusuz, sualsiz, sınırsız ve düşüncesizce ömrünü ziyan etmek anlamında kullanmıyor. Demek istediği şu: Yalnız kalmamak için türlü bağlılıkları/bağımlılıkları kabullenmek zorunda kalan kişi, özgürlüğünden feragat eder. Şayet özgür olmak isterse de, bu defa o bağımlılıklarının yarattığı placebo etkisinden yüzünü çeviremez.Bununla beraber bunu yapabilmek, güçlü bir kişiliği, ayakları üzerinde durabilmeyi gerektiriyor. Cyrano de Bergerac’ın meşhur tiradını okurken içimizden “ahhh, ah… evet ya…” demez miyiz? Deriz, ama hemen kendimizden uzaklaştırırız o düşünceleri, içimizde boğar, sesini keseriz.

Buraya kadar yazdıklarımda bağımlılık deyip durduklarım, aslında sosyal hayatın bize dikte ettiği şeyler, zayıflıklarımızın neden olduğu yalnızlık korkumuza karşı kimimizin kabullendiği, kimilerinin de bilinçli/bilinçsizce tercih ettiği bir savunma mekanizmaları manzumesi. Çeşit çeşittir bu mersiyeler; sevdiğimiz kadına/erkeğe öylesine taparız ki, onsuz kalmamak için kendimizden taviz vermeyi göze alırız. Ailemize sırtımızı o kadar sıkı bir şekilde dayamışızdır ki, onların istediği gibi bir çocuk olabilmek için kendi karakterimizi geliştirip hayatımızı yaşamak yerine, bizden nasıl olmamızı bekliyorlarsa öyle şekil alır, sonra da iyi çocuk olduğumuz illüzyonuna kendimizi inandırırız. Dostlarımızın, komşumuzun, iş ortamını paylaştığımız kimselerin, falanca ve filancaların beklentileriyle yaşamak ve göz önünde bulundurmak suretiyle yalan ve riyakârlık içinde bir hayata sürükleriz kendimizi. Her insanın hayatı roman değildir, kimisi şiir gibi yaşar. Yazık ki kimi şiirler mersiye formunda oluyor, ölen, daha doğrusu yaşamasına izin verilmeyen ise o kimselerin içlerindeki cevherden başka bir şey değil.

“Acaba ne düşünecekler?” , “acaba ne derler?” gibi sorular, insanın kendisini gerçekleştirmesi önüne çekilen koca bir setten ibaret. Başkalarının hassasiyetleri, eğer kişinin özgürlüğünden daha önce geliyorsa, evet, zayıf, korkak, yalnızlık düşüncesinin dehşete düşürdüğü zavallı bir insanla karşı karşıyayız demektir. Mutluluğu da, mutsuzluğu da başkaları için yaşayan, kendine ihanet eder. Halbuki, biz, kendimize emanetiz, başkalarının kafalarında dolaşandan, içinden geçenlerden değil, kendimize karşı sorumluyuz. Öyleyse nedir endişelerimizin, çekincelerimizin, öfkelerimizin, kıskançlıklarımızın, üzüntülerimizin sebebi? Bunların çoğu, “başkalarının ne düşüneceği?” üzerinedir. Kişinin kendisi nerede peki?

Özgür olmak isteyen, her şeyin başında engellenmemiş bir yaşam peşindedir: Rousseau, “insanlar özgür doğmuştur ama her yerde zincire vurulmuştur.” derken, sadece siyasi haklardan veya bugünüyle yetinmeyip yarınını da kurtarma gayesiyle mobil avcılığı bırakıp tarımsal hayata geçiş sürecinde toprağa bağlanıp kalmaktan bahsetmiyor, kendimizi köleleştirme sürecimizi nasıl gönüllü olarak yaşamımızın her alanına yaydığımızı da içeriyor bu sözü. Özgür olmak istemiyor insanlar! Sürekli, ama sürekli birilerine, bir şeylere bağlı kalmak zorunda: İdeoloji, siyasi parti, düşünce grupları, cemaatler, karşı dairede oturan yaşlı teyzenin manalı bakışları, dostlarımızın bize karşı söyledikleri, anne-babamızın, amca ve halamızın fütursuz müdahaleleri, bizi parmağında oynatmasına izin verdiğimiz sevgililerimiz, iş yerinde müdürümüzün kendisini ilgilendirmeyen konularda dahi sarfettiği iğneli laflar… Her konuda, yaşamımızın her köşesinde kuşatılmış haldeyiz, kendimizi teslim ettiğimiz, birilerinin veya bir şeylerin bizi idare etmesine ses çıkarmadığımız gibi, bundan rahatsızlık bile duymayanlar insanlar olup çıktık. Özgürlük kavramı ilk anda ne kadar güzel gelse de kulağa, insan özgür kalmaktan yılandan çıyandan kaçtığı gibi kaçar. Bir şeylere bağlı olmalıyız, kendimizi bağımlı kılmalıyız. Birileri bizim yerimize düşünsün, birileri bizim adımıza karar versin, sürekli denetim altında tutulup yön verilen koyunlar olalım; bunun için de aslî doğamızda saklı özgürlüğümüzü satalım! Dostoyevski, insana özgürlük veren İsa’nın ağzına Büyük Engizisyoncu’nun sivri diliyle sıçarken “insanlar özgür olmak/kalmak düşüncesiyle dehşete kapılır” der.

Ya ne yapmalı?

Yalnızlıktan ne zaman söz açılsa insanların ağzında “yalnızlık Allah’a mahsustur.” sözü dolanır durur. Halbuki, Zweig’in sözünü ettiği yalnızlık, az evvel de dediğim gibi çölün ortasına bir çadır kurup bir başına yaşamak değildir. Ne zaman sağdan soldan okuduğumuz ya da işittiğimiz başkalarının düşüncesini değil, kendi düşüncemizi savunuruz, ne vakit birileri istediği için hayatımızı, kişiliğimizi, içimizdeki özü feda etmekten vazgeçeriz, işte o zaman özgürüzdür, yalnız olmaktan da ne korkar özgür insan, ne de canı yanar bundan.

Burada anarşizm yapmıyorum, aksine son derece basit cümlelerle “şöyle davranırsam elalem ne der?” sorusunun yapmacık korkutuculuğunu, “o zaman ben annemin yüzüne nasıl bakarım?” endişesi ile ve bu sabah saat 7,15’de Kadıköy’deki Eminönü iskelesinin önünde yağmurun alında dikilip TKP broşürü dağıtan genç kızın [sadece öyle olduğunu tahmin ediyorum] grup baskısıyla metazori olarak orada bulunmasını aynı kefeye koymak gibi bir cürette bulunuyorum.

Biz buna riya diyoruz. Samimiyetsizlik, olduğundan farklı görünmek… Daha da kötüsü, bunu kabullenip ne halde olduğunu daha fark etmemesidir insanın.

İnsan, “ben” demekten vazgeçerse, özgür olamaz.

Ben yaptım, ben istedim, bu benim kararım, vs., vs., vs…

Bu duruşu sergileyebilen, özgür olmayı hak eder.

Yalnızlık? Özgür isen, yalnızlıkta korkutuculuk kalır mı…

Waldo Emerson’un 1939 senesinde dilimize çevrilen bir makalesinde * aynen şöyle geçiyor; bir sürü laf kalabalığı ve karmakarışık anlatımla ifade etmeye çalıştığımı, Halikarnas Balıkçısı’nın (evet ne alaka değil mi? Ama öyle.) çevirisi ile kısacık alıntılayayım:

“(… ) Doğruyu söyleyelim. Bu sevgi taslağı misafirperverlik gösterişini bir kenara bırakalım. Konuştuğumuz aldatılmış ve aldatan konu komşumuzun bizden bekledikleri bir yaşayış yaşamayalım. Onlara ‘Ey anne! Ey baba! Ey karım! Ey kardeş, ey arkadaş, şimdiye kadar sizinle birlikte gösteriş ve özenti yaşayışını yaşadım. Bundan sonra ben sizin malınız değil, lakin gerçeğin malıyım. Biliniz ki, şimdiden sonra lâyemut gerçekliğin kanunundan başka kanunu tanımayacağım. Ben artık sizinle akitlere, kontratlara değil, fakat ancak yakınlıklara razı olabilirim. Sizleri geçindirmeye ve karıma sadık bir koca olmaya çalışacağım. Fakat sizin göreneklerinizden tiksiniyor, şikâyet ediyorum. Bu sadakatler ve geçindirmeler gibi şeyler yapacaksam, onları yepyeni ve kendimce yapacağım. Ben, ilk olarak, kendim olacağım. Bu saatten öte, sizin güzel hatırınız uğruna kendime kıyamam. Eğer beni kendim için ve kendim olarak sevebilirseniz çok mesut olurum. Eğer sevmezseniz, ne yapalım? Çaresi yok, gene kendim olacağım. Sevdiğim ve sevmediğim şeyleri sizlerden gizlemeyeceğim. İçin için hoşuma gidip de yüreğimin özlediği ne varsa onu ay ve güneş karşısında apaçık yapacağım ve eğer sizi seviyorsam, seveceğim. Eğer sevilecek bir tarafınız yoksa, size ikiyüzlü nezaketler taslayarak ne kendime riya ve fenalık ve ne de size karşı riya ve fenalık etmeyeceğim. Eğer sizin inandığınız hakikat bu hakikatime benzemiyorsa, siz kendisinize benzeyenleri arkadaş edininiz ve onlara yanaşınız. Ben de kendi arkadaşlarıma kavuşacağım. (…) Böyle konuşursam arkadaşlarımı incitmiş olacağımı söyleyeceksiniz. Evet! Fakat onların hassasiyetlerini esirgeme kaygısıyla kendi istiklal ve hürriyetimi kurban edemem ya. (…)”

Annemin bana ara sıra söylediği bir söz var, “öldüğünde tabutunu kaldıracak kimse olmayacak” der.

Halbuki, ben varsam ölüm yok, ölüm varsa ben yokum.

Ölümü mü yaşayayım, hayatımı mı öldüreyim…

Tabutumu taşıyacak adamları dahi düşünüp ona göre kendim olmaktan taviz vereceksem, çekiver gitsin bu hayatın kuyruğundan.

* Uzun zaman evvel okuduğum bu makaleden daha evvel de bir alıntı yapmıştım şurada.İngilizcesi sağlam arkadaşlar için, orijinal ve tam metin de burada.