see my true reflection

2009-09-24T22:34:00.002+03:00

Όποτε Θελεις Μπορείς Να Μ' Ακούσεις

2009-09-19T16:01:00.006+03:00

όποτε θες εσύ δλδ, μπορώ εγω να σου μιλάω.

Με τις ώρες; Με τις στιγμές; Αλλά τι θα λες; Τι θα μου λες; Ότι εγώ θέλω... ή ότι εσύ θες; Ή μήπως δεν θα μιλάμε; Ναι... καλύτερα έτσι. Λες πιο πολλα με την σιωπή. Πάντα το πίστευα.

Υπάρχουν στιγμές, όμως, που πρέπει να μιλήσεις. Να πεις ότι σ' ενοχλεί. Ότι ΜΕ ενοχλεί. Να διορθωθούν όλα, σιγά- σιγά.

Βλέπεις ένα ασθενοφόρο, βρε ηλίθιε άνθρωπε, στο δρόμο. Κάνε χώρο να περάσει. Σκέψου ότι θα μπορουσε να ήσουν εσύ μέσα εκεί. Αλλά στα αρχίδια σου, δεν είσαι!

Ακους για κάτι γεγονοτα που γινονται σε γειτονιες της Αθήνας. Ακους όλη την προπαγάνδα κάποιων ηλίθιων. Τη μεταφέρεις από εδώ και από εκεί. Δεν νοιάστηκες ν΄ανοίξεις το μυαλουδάκι σου να σκεφτεί λίγο παραπέρα. Να αποκτήσεις δική σου γνώμη. Εσύ μένεις φυλακισμένος μέσα στον κόσμο σου και ξεχνας οτι ζεις μαζι με τους αλλους. Δε γαμιέται! Εσύ σήμερα πήγες στο Κολωνάκι και πήρες καινούργιο παλτό.

Σου είπαν για κάτι παιδιά που σουτάρουν παραμύθες. Που είναι άρρωστα και εσυ τα κατακρινεις. Δες τι τους κάνεις με την αδιαφορία σου. Ειναι ευαίσθητα παιδιά. Είχανε όνειρα. Δεν γεννήθηκαν νεκρά. Αλλά τι να σου κάνει; Τα τσακίσαμε. Χέστηκες, βέβαια. Γραμμενα τα εχεις όλα στο μουνί σου. Εσύ το βράδυ έχεις ραντεβού με εκείνον τον γκόμενο που τον θέλαν όλες. Εκείνον τον σκατόφλωρο που είχε αφήσει στη μπάρα το μπρελοκ του πολύ σούπερ σπορ καρο του.

Είδες κάποια στιγμή στις ειδήσεις, εσύ με τον ναρκωμένο εγκέφαλο, κάτι ανθρώπους με μαύρο δέρμα. Είπες μπλιάξ! Πως είναι ετσί; Ήταν, όμως, 5 η ώρα και έπρεπε να φύγεις για το σπα. Είχες ραντεβου για πσολάριουμ.

Και περπατάγαμε στο δρομο. Μου πες για μια συζητηση που χατε εχθες το βραδυ που τα πίνατε με την παρέα σου. Λέγατε για το πόσο βρωμικη ειναι η πολη που ζείτε (που ζούμε. Εμείς όλοι, αρχίδι). Μα σου τελειωσαν τα τσιγαρα. Ζούλιξες τ' αδειο πακετο, το πεταξες στη άκρη του δρόμου. Του δρόμου που περπατούμε όλοι έμεις μαζι με σένα τον μαλάκα.

Αγριοκοίταξες, προχθές έναν άνδρα. Χαϊδευε τρυφερα το χέρι τ' αγαπημένου του. Περασαν από μπροστα σου ενώ περίμενες στην ουρά να δεις το έργο. Εκείνο, μωρε, που σου παν ότι σε μια σκηνη δυο γυναίκες κάνουν έρωτα. Τα δείχνει όλα η κάμερα. Δεν θα χάσεις τέτοια καύλα. Φαντασίωση την είχες. Εγω πάλι εχω φαντασιωσει να μην υπήρχες. Είμαι ο εφιάλτης σου και θα με βλέπεις παντού.

Δεν τα λέω ολα αυτα σε σένα μάτια μου.

Η αφορμή μου είσαι για να μιλήσω κι εγω καμιά φορά. Να κάνω την δική μου διαδρομή για την ελευθερία. Για το ονειρό μου. Έχω ανάγκη για ένα κόσμο ελεύθερο χωρίς κράτη και εξουσίες.

Τους βλέπεις τι μας κάνουν; Ακόμα και την υγεια και το περιβάλλον χρησιμοποιουν πια για να μας κάνουν φοβισμένα ανθρωπάκια.

Ω! Μη Μασατε. Για Πανδημια Κερδους Προκειται

2009-07-29T23:44:00.007+03:00

και ειπεν:

αν υπάρχουν μικρόβια, χάνονται στον λαβυρινθο του αποπροσανατολισμου, αμα τυχει και ησελθουν εντος... διοτι, εξω απ τους ναους, εχει ταμπελα: " απαγορευονται τα μικροβια". Σιγα μη χασουν τους πελατες τους!

Σποντα: Εμεις τα Μικροβια ειμαστε αιρετικα, Δεν μπαινουμε σε τετοια μερη.

Εκτος

2009-07-04T02:42:00.003+03:00

Ας γινει πλεον γνωστο

2009-05-08T12:19:00.003+03:00

καθε παρασκευη, E.Μ.Π. κτιριο Γκινη, 19:00

ανοιχτη συγκεντρωση αναρχικων
για το ενιαιο πολυμορφικο αναρχικο κινημα

για την Ελευθερια, την Ισοτητα και την Αλληλεγγυη

γιατι με φωτια και με μαχαιρι παντα ο κοσμος προχωρει
και να σε σιγουρος πως αυτος ο κοσμος θα αλλαξει

γαμωτο

2009-05-08T12:10:00.000+03:00

ηθελα να σου βαλω να ακουγεται στο αυτοματο και το τραγουδι κεμαλ των χατζηδακι - γκατσου σε διασκευη των raining pleasure, αλλα μου το δινει μονο μερος αυτου, οποτε αν δεν σου κανει κοπο, πατησε στην δεξια στηλη στους συνδεσμους μου μουσικες ΙΙ και κατω κατω θα το βρεις.
ειναι μια καταπληκτικη διασκευη, αν θελεις ακουσε την

Απλως - Απλα

2009-05-04T21:59:00.005+03:00

απλα = οχι περιπλοκα, μ απλο τροπο
απλως = μονο

επιρρηματα απο το απλος-η-ο
καποιες φορες καποιοι απλως το "απλως" το χρησιμοποιουν αρχαιοελληνικα
στα λεω απλα, για να καταλαβεις
ok?

Φαϊ

2009-04-26T14:00:00.009+03:00

βρασε πατατουλες, οσες σου κανουν ορεξη, με τις φλιδες, αλλα καλα πλυμενες. οταν το μαχαιρι χωνετε μεσα τους ανετα σημαινει οτι ειναι ετοιμες. καθαρισετες και βαλτες σε ενα σκευος, που ζεσταινετε ηδη στην φωτια. πιεσε τις πατατουλες με ενα συρμα, αλλοι το λενε χτυπητηρι. ριξε αλατι, ζαχαρη, πιπερι φρεσοτριμμενο λευκο και μαυρο. προσθεσε φρεσκο βουτυρο. ανακατεψε καλα καλα να γινει αλοιφη. σπασε ενα αυγο, ανακατεψε καλα καλα καλα καλα καλα. τωρα κλεισε την φωτια και βαλε μεσα μπολικο φρεσκο κρεμμυδακι σε ροδελιτσες βεβαια να το εχεις τεμαχισει. ριξε ανηθο, μαιδανο...

σερβιρε με χοιρινο, καλα κοπανισμενο κι απλωμενο, περασμενο 2 φορες απο νισεστερ, αυγο, φρυγανια και τηγανισμενο ενα μιση λεπτο καθε πλευρα, σε καλο λαδι.

βρασε σπορους καλαμποκι. ψησε μανιταρια με ριγανη και λαδι στην ψησταρια. κοψε στα δυο ντοματινακια. μαρανε πιπερια φλωρινης και ξυδιασε την. κι ολ αυτα ανακατεψετα μελεπτοκομμενο μαρουλακι, καλα πλυμενο πρωτα και αφημενο στο ξυδι πολυ ωρα να ψοφησουν τα σκουληκια. περιχυσε με λεμονι. βαλε αμα θες και λιγο ανθοτυρακι (κρητικο, ε?!), αν και με ολα αυτα ταιριαζει πολυ και η φετα η πικαντικη βαρελισια και δεν μενει κατι αλλο παρα να φας

ομορφα! μην στρωσεις μπροστα στην τηλεοραση, αμαν! αμα εχει να κατσεις καπου εξω εκτος σπιτιου, βεραντα, κηπο, ταρατσα... προτιμησετο! πιες και καμια μπυριτσα τωρα που ανοιξε ο καιρος... τραβιεται! μη φας σα γαϊδαρος. μαχαιρι πιρουνι. πετσετα και ενα σουβερ (edit:λαθος το σουβερ, εννοουσα σουπλα ή σου αζσιέτε κατα τον συντροφο λιμνο!!)... προτιμησε απο μπαμπου ανοχτοχρωμο.

@@@καλο ειναι να μην τρωμε κρεας και πατατες μαζι, δεν κανει καλο στην υγεια. επισης, δεν συνηθιζω να τηγανιζω, αλλα καμια φορα η πουτανα η γευση τα θελει ολα!

...

2009-04-13T23:10:00.001+03:00

Παπαλα

2009-04-10T23:29:00.004+03:00

Ειδα οτι το "zboutzam στο wordpress" δεν υπαρχει πια! Που και που εμπαινα, οχι με την ελπιδα να εχει κατι γραφτει καινουργιο, αλλα να διαβασω ξανα και ξανα.

το Αυριο

2009-04-02T01:07:00.005+03:00

ηρθε

μιας και πασχουμε απο ανασφαλεια κι αβεβαιοτητα
μιας και οι φωνες μας δεν μπορουν να φημωθουν
μιας και μπορουμε να εχουμε συλλογικη δραση
μιας και εμεις ζουμε την ζωη μας
μιας και εμεις ειμαστε εδω

μωρο μου... ανεβα στην ταρατσα
ουρλιαξε οσο πιο δυνατα μπορεις

Μαϊνα

2009-03-13T21:26:00.002+02:00

και σου λεει μετα ζησε...
και πως να ζησεις γαμω την πουτανα μου? πως να ζησεις ρε μαλακα? τι ειναι? μονο χεζω, τρωω, πινω? τι να πρωτοφτασουν? να ψωνισεις τροφιμα-χαρτικα-ειδη προσωπικης υγιεινης? να δωσεις στο ρευμα, στο νερο, στο τηλεφωνο, στο φυσικο αεριο? και τα μεταφορικα μου? μια βενζινη ή εστω ενα κωλοεισητηριο. κι εκεινο το γαμημενο το παπουτσι, καποια στιγμη που θα παει, θα λειωσει.

παρε λεει αφου σου τελειωσε (κανανε μια συζητηση, μια ηλιθια και μια κοπελια, στην δουλεια) και πως να παρει μωρη χαρχαλο? δεν δουλευει απο χομπι. να παρει αρωμα... και μετα τι θα ταϊσει τα 2 της παιδια? σκατα? που και αυτα για να τα κανεις προυποθετει πως τουλαχιστον πριν μια εβδομαδα εχεις φαει!

αι στο διαολο κι εσυ διοικηση. μεσ τα μουτρα μου ρε με κοιδευεις? μου κοψατε το πριμ, γιατι λεει ελλειπα 2 εβδομαδες? ποτε ρε μαλακα ελλειψα? μια γονεικη πηρα... μια μερα. αι στο διαολο. αλλα δεν θα σας περασει ρε καθικια. μου τα εχουν πριξει και οι απο κατω.... εσυ παιρνεις πολλα! κι εγω αμα επαιρνα τοσα... πουντα ρε ηλιθιοι? επειδη μου εδωσαν μια θεση? (καλη ειναι, δεν λεω... δερματινη), αλλα ειναι σαν να λεμε οτι μου πεταξανε το κοκκαλακι με λιιιιιγιο κρεατακι. αυτα ειναι τα γνωστα κολπα των πολυεθνικων, μολις σε δουν λιγο καλο, για να μην τους φυγεις σε ανεβαζουν μια θεσουλα... σου δινουν ρε παιδι μου εναν τιτλο. μετα απο λιγο καιρο, αμα σε δουν να ψιλοβαριεσαι, αντε λεει λιγο ακομα, και μετα λιγο ακομα... και εισαι ξαφνου μανατζερ... so what????

α ρε πουστη μου να χα να λαβαινα τα επομενα 63 χρονια, τοσο σχεδιαζω να ζησω ακομα, ενα ειδοσημα καθε μηνα... για να μπορω να ζω και οχι απλα να επιβιωνω. δεν αξιωνω τιποτα σπουδαια ποσα, οχι μωρε, τα εφαγα στα μουτρα τα πολλα, εφαγα και τα λιγα. ειμαι χορτατος ανθρωπος. ειμαι, που λενε, ικανοποιημενη με την μεχρι τωρα πορεια μου, μονο να... ειναι που κουραστικα.

ΧαμογελΟΩ

2009-01-25T20:31:00.005+02:00

Ξεκινας για τα Βιλια, ξερεις... για βολτιτσα. Με αγαπημενη παρεα. Σκεφτεστε οτι θα παιξεις λιγη μπαλα, αμα δεν βρεχει, στο 5Χ5 που εχει εκει. Μετα κανενα παϊδακι. Πιο πριν, ισως, να εχετε μαζεψει και λιγα χορτα. Μετα, εναν καφε και ενα γλυκο.

Ετσι, λοιπον, καποιος εκεινο το πρωι πεταξε την ιδεα... παμε?

Συναντηση, στο δρομο. Εναν καφες πρωτα! Μπαινουμε σε κατι παραδρομους της εθνικης. Ενα "καφε". Ναι, δεν εχουμε φυγει ακομα μακρια απο την πολη, για να βρουμε "εναν καφενε". Λιαζομαστε κατω απ τον ηλιο. Πινω τον καφε μου με τους αγαπημενους μου. Ενα πρωινο, ζεστο καφε κατω απο τον ηλιο. Χωρις πολλες κουβεντες.

Ξεκιναμε παλι. Αλλα χανουμε τον δρομο και τελικα καταληγουμε χωρις πολυ σκεψη και πολλες συζητησεις, ετσι ειναι ωραια, τα βαρεθηκα τα πολλα λογια, ετσι επειδη καποιος πεταξε την ιδεα, αλλου... 220 χλμ μακρια απ τον αρχικο προορισμο.

Πείνα. Μπαινουμε σ ενα ωραιο ταβερνακι. μας ενεπνευσαι η πινακιδα. Τρωμε μαγειρευτο, πινουμε την μπυρα μας, κοιταζουμε περα μακρια, μεσα απο την τζαμαρια

Φευγουμε... Με μια μπαλα ποδοσφαιρου, παιζουμε λιγο μπασκετ σε ενε κατεσραμενο γηπεδο. Σε λιγο δεν ειμασταν μονοι, ηρθε και η βροχη. Χωνομαστε στα γρηγορα στο πρωτο ξενοδοχειο. Χωρις, κανενας να το πει, την βρηκαμε ολοι καταπληκτικη ιδεα!

2 δωματια. Τελικα ηταν πανσιον. 2 κρεβατια στο καθενα. ενα διπλο και ενα μονο. Καθαρα τα σεντονια ομως, και μοσχομυριστο το μπανιο και οι πετσετες. Εχει και τζακι, το αναβουμε και σε λιγο κοιμομασταν.

Ξυπνησα... ειχα δει ενα ονειρο. Χαϊδευω τον ανθρωπο που ειναι διπλα μου. Ανταποκρινεται. Φαινεται δεν κοιμαται. Τον κοιταζω και βλεπω τα ματια του να με παρατηρουν. Ειμαι σχεδον η μιση πανω του. Λυγισα το ποδι. Το γονατο μου πιζει τα γεννητικα το οργανα. Εινα σκληρο. Το ψιθυριζω στο αυτι οτι μας ειδα στο ονειρο μου. Με ειχε στησει στα τεσσερα και πηδαγε το κωλαρακι μου. Μεσα στο σκοταδι.
-Σε περιμενω στο μπανιο, σηκωθηκα, απομακρυνθηκα.
Εριξα στα γρηγορα τα ρουχα μου. Ηρθε... στηριχτικα στον τοιχο, τουρλωσα τον κωλο μου. Κουνηθηκα. Του φωναζω να μπει γρηγορα μεσα μου. Σηκωσα το ποδι μου, πατησα στο χειλος της μπανιερας. Το δαχτυλλο του ειανι μεσα στο μουνι μουκαι ο πουτος του στον κωλο μου, και με γαμαει. Πονεσα... Ριγοι... Μερικες σφλαλιαιτσες στα κωλομαγουλα. Τσιμπαει τις ρωγες μου. Τελειωνω... Ηλεκτριζομαι... Τον ακουω... Σφιχτηκε επανω μου. Μπηκε ολος. Σφιχτηκα. Κουνιεμαι. Μενω ακινητη. Τελειωνω... Χυνει... λειωνω... λειωνω... λειωνει... φωναζει... πνιγομαι... η καρδια μου... ηρεμω... ανασαινουμε γρηγορα... γελαμε... με σφιγγει επανω του... με φιλαει... καινε τα χειλη μας και ξερα... υγρο το στομα μεσα.

Το ζεστο νερακι πεφτει επανω μου. ξερει οτι μου αρεσει αν ειαμι μονη μου αυτη την ωρα. Ευεξια. Χαλαρωνω κι αλλο. Η καρδια μου χτυπαει δυνατα. Αργα, ντυνομαι.

Σιγα σιγα ολοι ξυπνουν. Παλι τα ιδια ρουχα. Χτυπαει η πορτα. Μπαινουν. Ενα ανεκδοτο. Γελια. Ενα φταρνισμα. Ενα τσιγαρο στο μικρουτσικο μπαλκονακι. Τα βουνα στο βαθος χιονισμενα. Οι κορφες δεν φαινονται. Πνιγονται απο την ομιχλη. Μαυριλα. Καθαροτητα στην ατμοσφαιρα, οποτε η μαυριλα δεν σε θλιβει. Ολες μας οι αποσκευες ενα μπουκαλι νερο, ενα πακετο καπακια τουαλετας μια χρησης, τσιχλες, μερικα ζευγαρια καλτσες. α! και 2 εφημεριδες.

Καπου μυριζει ψητο... Η τσικνα ερχεται στις μυτες μας. Μας στοιχειωνει. Ακουλουθουμε την μυρωδια, η καπνιλα ορατη μας οδηγει. Ενα τεραστιο τζακι ανοικτο απο την μια γωνια, κανει παρεα με το διπλανο τραπεζι, λες και μας περιμενε. Δεν εχει καρεκλες τουτο, αλλα καναπεδακι, οσο χρειαζεται ψηλο κι ανετο. Σκουρο ξυλο. Ο χωρος διακοσμημενος με κλαδια κερασιας, με ψευτικα ανθακια απο ζυμαρι, βαμμενα μαλλον με μανον, μου θυμισε την μανα μου. Παρα πολυ πινακες, διαφορα τοπια απο λαικους ζωγραφους. Ειναι πολυ νωρις για πελατες, ομως εμεις ειμαστε εκει.

Μας φερνουν ζεστο κρασι... ενα πρωτο κερασμα απο το καταστημα! Ακουγεται μονο οι κορμοι της ελιας να καινε. Εκπληκτικο το μεγεθος του τζακιου. Πιταρια, ξεροτηγανια, λαλαγκια. Γραβιερα. Κι αλλο ζεστο κρασι κι αλλες ρακες με μελι. Μανιταρια ψητα με λαδοριγανολεμονο. Τζατζικι χειροποιητο. Κολοκυθοκεφτεδες μυρωδατοι. Σαλατα με ντοματα απο μπαξε σκεπασμενο για το κρυο, μαρουλι κατσαρο, λαχανο, καροτο, καπαρι, ελιες, αγγουρακι, κατσαρο μαρουλι κοκκινο, κρεμμυδακι φρεσκο, ντοματα λιαστη, ρεβυθι, ελαιολαδο, λεμονι, αλατι.

Βρωντες, τσουγκρισματα, κεραυνοι, παραγγελιες... Ενα φιλι. Με κοιταει που μιλαω. Χαμογελαει.

Να και τα παιδακια! Θαυμα. Αναμεσα τους βρισκω εντοσθια. Ψητα στα καρβουνα. Ψωμι στην χοβολι με λαδι ριγαμη και αλατι. Ζυμωμενο απο την γιαγια. Κρασι κοκκινο απο τα αμπελια του παππου. Το ιδιο και η καπαρη, οι ντοματες, το λαδι, τα λεμονια που ραντιζουμε τα λουκανικα που ψηθηκαν με μαεστρια. Η φετα αλμυρουτσικη, ζευγαρι γευσης με τις πατατες τις κομμενες στο χερι και τηγανισμενες σε καθαρο λαδι ελιας. Μια υπεροχη μπουκια καταφθανει με το πιρουνι του στο στομα μου.

Λιγο πιο δυνατη η μουσικη. Τραγουδι ελληνικο, καθαρο στον ηχο. Ενας αναστεναγμος. Σηκωνομαι. Χορευω. Τα ματια κλειστα. Αργος χορος. Καμια θλιψη. Ευτυχια. Βασανιστικη που δεν την εχω συνηθισει. Καταπραϊντικο.

Ενα ποτηρι κρασι. Ασπρος ο πατος.

Μια μπουκια χορτοπιτα. Λαπαθα, τσουκνιδες, μαραθο, βρουβες, καυκαληθρες, ζοχοι, κρεμμυδακι, σκορδο. Τι μυρωδιες! Τα φρυγαδελια ηρθαν. Ψητες πιπεριες. Ψητα τυρια.

Οι κανατες το κρασι δεν προλαβαινουν να γεμιζουν. Κι αλλος χορευει. Τραγουδαμε. Γλενταμε.

Η ωρα ειναι τρεις. Αποχωρουμε. Χαμογελαμε. Ευχαριστουμε. Αργα τσουλαει το αυτοκινητο. λες και ξερει τον δρομο. Γλυστραει σαν να σεβεται την ευτυχια μας. Μη μας ενοχλησει.

πεφτω ξερη στο κρεβατι.

...οι ηλιαχτιδες τρυπωνουν απο το μπαντζουρι. Μισοκλεινω τα ματια μου. Παιζω τα τσινορα στο φως. Τεντωνομαι. Ενας ντουζακι. Ενα φιλι στα χειλη του. Τεντωνεται. Ενα πελμα βγαινει εξω απο τα σκεπασματα. Το γαργαλαω. Χαμογελαει πονηρα και με ξαπλωνει με μια αγρια κινηση του χεριου του. Κυλιομαστε στο κρεβατι. Κρουτς κρουτς τα ξυλα στο τζακι, λες και μας καταλαβαν. Γελαμε. Γελαμε. Γελαμε. Αναστεναζω. Χωνομαι στην μασχαλη του. Με αφηνει στην ησυχια μου. Κραταει την αναπνοη του. Σαλευω. Με φιλαει. Σηκωνεται. Ενα ντουζακι εκεινος, ενω βαζω τα ρουχα μου. Τα ιδια ρουχα... Φυσικα, το βρακι μου το ειχα πλυνει το βραδυ... τα ξημερωματα, δλδ!

Τραγουδαω
Αν σ αρνηθω αγαπη μου
κακο μεγαλο να βρω
να μην με θελει ο ουρανος
ηλιο να βλεπω μαυρο
Αν σε αρνηθω αγαπη μου
να με αρνηθουν οι φιλοι
χαδι ποτε μου να μην δω
να μην φιλησω χειλη
Αν σε αρννηθω φιλω σταυρο
κι ορκο βαρυ σου κανω
αν σε αρνηθω αγαπη μου
να πεσω να πεθανω

Αναβω ενα τσιγαρο στο βεραντακι. Ντυμενος κι εκεινος διπλα μου, απολαμβανουμε την θεα. Πηγαινουμε για καφε σε ενα καφενεδακι που ειδαμε απο ψηλα. Οι αλλοι κοιμουνται. Ελληνικος βαρυς γλυκος. Κεηκ με μαρμελαδα. Καρυδοπιτα. Βροχη. Καπνος. Ομιλιες. Ραδιοφωνικες φωνες. Περασαν δυο ωρες. Απεναντι του. Δεν χορταινα να τον βλεπω. Ηρεμος. Χαλαρος.

Ανοιγει η πορτα. Ηρθαν. Αλλη μιά ωρα, εκει... Γενναιοδωρες οι ποσοτητες του καφε που κατεβαινουν στον λαρυγγα μου. Ευχαριστιεμαι. Η βροχη κοπασε. Ειμαστε στο βουνο. Μαζευουμε χορταρακια, παραξενα κλαδια. Ενα ρυακι. Το ακολουθουμε και φτανουμε σε μια πετρινη βρυση. Τρεχει το νερο. Μπρρρρρρρρρρρρρρρ... παγωμεεεεενοοοοοο... Πινω. Μαλακο νερο. Κατηφοριζουμε. Πειναω! Τι με εχει πιασει;;;

Ασπρη φασολαδα. Κρασι. Ψωμι. Φετα (φυσικα, εννοω τυρι φετα!!!).

Περπαταμε παλι. Μια πορτοκαλια. Κοβουμε τους καρπους της και τους τρωμε. Τι γλυκα! Τι μυρωδια! Τι γευση!

Τι θελει και φωναζει η Κατια; Κατι για μια αφισα μας λεει. Την διακρινω στο μισοσκοταδο. Παμε κοντα της. Live rock, με μπαντα της ευρυτερης περιοχης. Καπου εδω γυρω πρεπει να ειναι. Ρωταμε παλι στο καφενειο. Μας ειπαν οτι ειναι στο διπλανο χωριο. Ειναι σχεδον οκτω η ωρα. Θα παμε με τα ποδια. δεν ειναι μεγαλη η αποσταση. Εχουμε 2 φακους. Λεμε ανεκδοτα. Λεμε ιστοριες. Δεν εχει αστρα. Δεν θα βρεξει. Ετσι νομιζω... μπορει και να κανω λαθος, αλλα who cares!?.

Καλη φαση. Η μουσικη απο μακρια μας σπαει τα αυτια. Πλησιαζουμε ολλο αι πιο πολυ. Ακουγεται μια ντραμς. Τρυπωνουμε μεσα απο την ξυλινη μαυρη πορτα. Απενατι γωνιακη η εξεδρουα. 20-30 εκατοστα πανω απο το εδαφος. Δοκαρια, χωρις ταβανι, που στηριζουν την σκεπη. Ειναι ζεστα. Καμια δεκαρια πιτσιρικαδες εχουν ηδη μαζευτει. Πινουν τσιπουρα. δεν μου αρεσει. Ηθελα μια ρακη να στανιαρω απο το κρυο και τον ποδαροδρομο. Οσο να πεις, μου χει βγει η γλωσσα απ εξω. Εκεινος μου τραβαει την καρεκλα να καθησω. Πηγαινει στο μπαρ. κατι λεει με τον μπαρμαν. Γυριζει και μου κλεινει το ματι, σκανδαλιαρικα. Το γκρουπακι, ρυθμιζει τον ηχο.

Ξεκιναμε ανοητες κουβεντες. Γελαμε δυνατα. λεμε διαφορα. Ερχεται μια κανατα. Η μυρωδια γνωριμη. Ρακομελο!!! Γι αυτο μου εκλεισε το ματι, πριν!!! Γελαω. Το προσωπο μου αισθανομαι οτι φεγγει ολοκληρο.

Ο κοσμος εχει πληθυνει. Διαφορες ηλικιες... οχι, ομως πανω απο 40. Το γκρουπακι πρεπει να ειναι γνωστο στην περιοχη. Δεν ειναι πιτσιρικαδες.

Ξεκιναει το λαιβ. Πρωτα σαπορταρουν κατι πιτσιρικια. Ειναι χαλια. Αλλα εχουν πλακα. περιπου μια ωριτσα ακουγα διασκευες, κομματιων που εχουν σημαδευσει την ιστορια της μουσικης. Αλλα ηταν τοσο κακες, ηταν τετοιο χαλι που δυσκολευομουν να καταλαβω τι σκατα επαιζαν! Ο μπασιστας ηταν κατι χρονους πιο μπροστα. Ο φωνης ηταν ξεκουρδιστος... Τεσπα, ειχαν πλακα, ομως, γιατι εκαναν διαφορα κουλα πανω στην σκηνη.

Επαθα πλακα μετο κυριως πιατο. Η μπαντα ηταν καταπληκτικη. Και διασκευες, (διασκευες, ομως με αρχιδια) και κομματια δικα τους. Απο οτι καταλαβα, μιας και πιασαμε μετα κουβεντα με τον μπασιστα και την ντραμερ τους, ειναι ολοι μαζι μουσικα απο τα γυμνασιακα τους χρονια και που και που κανουν καμια καινουργια δουλεια.

Ειμαστε σκουπιδια πλεον ολοι. Φευγουμε. Που παμε; Ξενοδοχειο... αχ! ηρθαμε με τα ποδια... φτου γαμωτο!

Πεταω τα παπουτσια.

Καναμε μαλακιες στο δρομο και με πονεσαν τα ποδια. Βασικα την μιση διαδρομη την καναμε στην καροτσα ενος αγροτικου.
Πλενω καλα τα χερια μου και το προσωπο να φυγει η βρωμιλα της νυχτας. Χωθηκα μεσα στα σκεπασματα. Κρυυυυωσαααααα.

Ειναι πρωι τωρα... Ενα παραξενο πραγμα, αντι να ξυπνησω αργα, σχεδον παντα μετα απο ενα ξενυχτι ξυπναω νωρις και προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου να κοιμηθω παλι! Ετσι, κανω και τωρα. και τελικα αρκετη ωρα μετα...

Ξυπνησα ιδρωμενη. Τελειωσε το ονειρο. Βρεθηκα παλι στο δωματιο. Απο τις γριλιες μπαινει δειλο το φως. Εκεινος διπλα δεν ειναι. Δεν ακουγεται ουτε ενας τοσος δα ηχος. Κλεινω τα ματια. Μυριζω... καφες, ελλληνικος. Μια σκια... Σηκωθηκα. Γυριζω την ουβερτα στο κορμι μου, πανω απο τους ωμους μου, γυρω απο την μεση μου και βγαινω στο βεραντακι.

Μια κουπα αχνιζει. Εκεινος κοιταζει περα μακρια.

Σε λιγο τελειωνει
για να αρχισει
ενα ακομα
μεγαλο
ταξιδι

The End

2009-01-06T23:19:00.021+02:00

το προσωπικο μου δραμα!!! χααχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

λοιπον, ειμαι καλα πια. Κι ειναι πλεον σιγουρο. Εντελως σιγουρο. Τελειως σιγουρο. παπλα

@@@

Λογω της τρισκαταρατης αρρωστιας, πριν 3 χρονια ειχα αρχισει αν παχαινω. Μετα, εγινα σαν την σιδερωστρα, αδυναμη και οστεωμενη. Με σημαδια στο σωμα μου. Επειτα, ξαφνικα πριν λιγους μηνες, εγινα τεραστια, πρισμενη χοντρη. Αρρωστα χοντρη. Οχι, παχουλοδροσατη που ελεγε μια αγαπημενη φιλη και ηθοποιος.

Τωρα πια, ομως, ειμαι καλα. Πολυ καλα. Σφιζω απο ζωη, κοροιδευτικα μπορει να το λεω, αλλα ειναι η αληθεια. Εγιναν κι οι τελευταιες εξετασεις, παροτι εδειχναν ανησυχιτικες στην αρχη, η επιστημη αποφανθηκε οτι αυτο που καταφεραμε να διωξουμε, δεν θα με ξαναεπισκευτει.

Τωρα πια εχω σταθεροποιηθει στα... καποια κιλα. Ειναι πολλα, οχι πααααρα πολλα, αλλα ειναι πολλα.

Τωρα πια μπορω να αθληθω, επιτρεπεται λεει. ακομα και να μπω σε πισινα!!! αγαπημενο νερακι. μαλλον, ομως θα αρχισω παλι καμια παουερ γιογκα.

Τωρα πια μπορω να τρωω κανονικα, λεει. Μεχρι τωρα δεν ετρωγα σχεδον τιποτα. Οχι γιατι δεν εκανε, αντιθετως μαλιστα επρεπε αν τρωω γιατι τα φαρμακα ηταν πολλα και βαρια, αλλα δεν μου ερχοτανε. Με περιπου 2-3 παιδικες μεριδες φαγητο την εβδομαδα... χμ... ισως και το δεκαημερο ημουν καλα. θυμαμαι, βεβαια, προπερσι το καλοκαιρι που εφαγα μονο 3 φορες σε εναμησι μηνα.

Τωρα πια μπορω να ερχομαι σε απευθειας επαφη με τους ανθρωπους. Μεχρι τωρα ξερεις δεν εκανε. Δεν μπρουσα να κανω ερωτα. Δεν μππορουσα να δωσω αιμα. Μονο ενα φιλι στο μαγουλο, ενα ζεστο φιλι στο μαγουλο. Σε κανεναν δεν ειχα πει κατι... Κανενας δεν θα καταλαβαινε. Ετσι νομιζω τουλαχιστον. Οι ανθρωποι ειμαστε περιεργοι κι αντε να εξηγεις και δεν μπορω την λυπηση, ουτε τον αποκλεισμο.

Θελω τους επομενους μηνες, περιπου μεχρι μαιο - ιουνιο (σκεφτομαι), να κατεβω στα 60-65 κιλα. Οσα ημουν παντα.

Ν αγορασω ρουχαλακια.

Να μην φορω εσωρουχα κατω απο τα καινουργια μαυρα τζινακια
ή εστω...

Τιποτα που να μ εγκλοβιζει.
Τιποτα που να με στενευει.

Καινουργια εσωρουχα... χο! χο! Ολοσωμα διχτυωτα μαυρα, κοκκινα διαφανα. Στρινγκακια Τ και μπουστα ξετσιπωτα. Δερματινα μαυρα και κοκκινα βινιλια. Μονο για να τα φοραω κατω απο μαυρα φορεματα, κατω απο τις κοντες φουστιτσες. Μονο να τα φοραω στο κρεβατι.

Σιχαινομαι τις πιτζαμες και τα νυχτικα, σου το πα?

δεν μου αρεσουν τα ασορτι, τα σετ, τα κυριλε.
μ ενδιαφερουν μονο τα πλουσια προσοντα.

δε μου αρεσουν τα ρομαντικα
θελω καυτα σορτσακια
νυχια βαμμενα
κοκκινα
και
αρωματα
γλυκια... τρυφερη... μια νοστιμια

Φορεματα, ελαφρως εφαρμοστα, να αγγαλιαζουν το κορμι, να διευκολυνουν το κοιταγμα του ενω περπατω.

θελω να ντυθω, να σαγηνευσω... να περπατησω, να βολταρω.

να βγω με μαγιω στην παραλια,

αλλα να τους εχω ξεγελασει ολους τους σεμνοτυφους βλακες

@ @ @

θελω να ζησω οτι εχασα 3 χρονια απο την προσωπικη και κοινωνικη μου ζωη. θελω να βγω στους δρομους και να βοηθησω σε αγωνες και πορειες. να δρασω ενεργα, πια. να ειμαι ευτυχισμενη... να μαι παλι η εικονα της φωτογραφιας μου, να μπορω να ευχηθω πραγματικα και μεσα απο τα βαθυ της ψυχης μου...

Γιατι Πρεπει Να Γραψεις Κατι Οταν Δεν Εχεις Να Πεις... Τιποτα;

2009-01-01T12:45:00.019+02:00

(((((((((((((((Με τον αυτοματο αναρτητη αναρτησης χιχιχοχοχοχαχαχαχοχοχιχιχι :-P εγω ειμαι ακομα αλλου.)))))))))))))))

Και μπορω να σας τρελλαινω με τις χαζες μου σκεψεις.

Τωρα που τις εχω.

Ειναι σιχαμαρα οι γιορτες και τα πανηγυρια. Δλδ, τι περιμενατε? Οτι η χρονια δεν θα αλλαξε, δλδ τι? καταφεραμε η ανθρωποτητα να σταματησουμε τον χρονο? Μονο τις σκεψεις μας
εχουμε σταματησει, εχουμε διαγραψει, εχουμε ακυρωσει... μαλιστα! εκει καναμε μαγικα.

Δεν θα σας ευχηθω χρονια πολλα και τετοιες σαχλαμαρες, ειπαμε... ο αι βασιλης πεθανε μαζι με τον θεο. Και ξερετε πως ο χριστος δεν γεννηθηκε την μερα που σας λενε,
και αφηστε τις
μπουρδες
περι συμβολισμου

Ας Αφησω Τα Πολλα Λογια, Στην Προκειμενη Ειναι Περιττα

2008-12-24T19:22:00.003+02:00

ΚΛΙΚ εδω

Συσπειρωση

2008-12-22T01:06:00.004+02:00

σπαστε τις καμερες.

μπλοκαρετε ατμ.

πεταχτε τις μασκες, βαλτες κουκουλες μαντηλια στο προσωπο.

πεταχτε πετρες.

κλειστε δρομους.

βγειτε εξω.

ενωθειτε.

περιφρουριστε. εναντιωθειτε σε καθε ναρκωση.

μη ακουτε τους εμμισθους απο την εξουσια ρουφιανους.

Τερμα Η Αμυνα. Η δραση ειναι Επιθετικη

Συσπειρωνομαστε.
δεν ειναι μονο η ελλαδα. ειναι παντου

Πως Μπορεις Να Γνωρισεις Εναν Ανθρωπο Με Μια Ματια;

2008-12-21T20:55:00.007+02:00

αληθεια πως;
Πως γινεται να γνωρισεις εναν ανθρωπο απο μια του λεξη;
Πως γινεται να γνωρισεις εναν ανθρωπο απο ενα του χαμογελο ή εναν του αναστεναγμο;
Φτανει ενα αγγιγμα; Μια αγγαλια μηπως, ή ενα καλημερα;

Το νευμα μπορει να γινει οπλο. Ενα γιασεμι μια λεξη... κι ετσι να ξεδιπλωθει μπροστα στα ματια σου, μεσα στα αυτια σου μια ιστορια.

Καποτε τραγουδαγαν για να εξιστορησουν, τωρα φτανει μονο ενα συνθημα στον τοιχο. Δυο λεξεις καλα ταιριασμενες. Μια μυρωδια τα παντα.

Δεν ειναι αγωνια για τ αυριο, δεν ειναι λυπη για το παρελθον που χαθηκε ουτε αναπολυση για αυτο που δεν θα ξαναρθει. Ειναι λησμονια και αυτο με λυπει. Οχι για το παρελθον, που χαθηκε στην ληθη.

Ενας φως που ανοιξε μεσα στη σιωπη, σαν νυχτολουλουδο που μυρισε γλυκα μια νυχτια, ειναι ολο αυτο το νταβαντουρι. Κοσμος τρεχει. Κοσμος καταγγελει. Κοσμος φωναζει.

Οπως μπερδεψα εγω την σκεψη μου, ετσι εχει μπλεχτει κι ανθρωποτητα σε εναν φαυλο κυκλο σκεψεων και γεγονοτων. Παλια ακουγα καποιους μεγαλους σε ηλικια ανθρωπους να αναστεναζουν: " Που Παμε;". Καποτε ακουγα ανθρωπους να κοιτουν αυθαδικα. Καποτε αισθανομουν ακουγα μυρωδιες πολλες και μπερδεμενες

Που πηγαν ολα αυτα? Γιατι προσπαθουμε να γινουμε ολοι ιδιοι; Γιατι ξεχασαμε το παρελθον, γιατι αδιαφορουμε για το μελλον;

Γιατι αραγε μου αρεσει να φοραω στο ενα ποδι αρβυλα και στο αλλο γοβα στιλετο;

Γιατι απο το ενα χερι κραταω μια φετα ψωμι με βουτυρο και ζαχαρη και με τ αλλο βαζω στο φρυδι μια παραμανα;

Γιατι απο το ενα εχω το κλειδι μιας διθεσιας σπορ αμαξαρας και απο το αλλο ετοιμαζομαι να βαλω μπρος ενα xt;

και γιατι ολα αυτα ειμαι εγω;

Βαρεθηκα να διαβαζω κρισεις και επικρισεις. Θελω να γραφω για μουνια που πηδηχτηκαν απροσμενα και οχι να διαβαζω για ηθικοπλασιες.

θελω να ειμαι ελευθερη

Θελω να να ερωτευτω εναν πανκι, οπως παλια και να βρεθω με ολους στον κοσμο και μην παει ο νους σας στον ερωτα

I am the passenger

And I ride and I ride
I ride through the citys backside
I see the stars come out of the sky
Yeah, theyre bright in a hollow sky
You know it looks so good tonight

I am the passenger
I stay under glass
I look through my window so bright
I see the stars come out tonight
I see the bright and hollow sky
Over the citys a rip in the sky
And everything looks good tonight

Singin la la la la la-la-la la
La la la la la-la-la la
La la la la la-la-la la la-la

Get into the car
Well be the passenger
Well ride through the city tonight
See the citys ripped insides
Well see the bright and hollow sky
Well see the stars that shine so bright
The sky was made for us tonight

Oh the passenger
How how he rides
Oh the passenger
He rides and he rides
He looks through his window
What does he see?
He sees the bright and hollow sky
He see the stars come out tonight
He sees the citys ripped backsides
He sees the winding ocean drive
And everything was made for you and me
All of it was made for you and me
cause it just belongs to you and me
So lets take a ride and see whats mine

Singin la la la la la-la-la la
La la la la la-la-la la
La la la la la-la-la la la-la

Oh, the passenger
He rides and he rides
He sees things from under glass
He looks through his windows eye
He sees the things he knows are his
He sees the bright and hollow sky
He sees the city asleep at night
He sees the stars are out tonight
And all of it is yours and mine
And all of it is yours and mine
Oh, lets ride and ride and ride and ride...

Singin la la la la la-la-la la
La la la la la-la-la la
La la la la la-la-la la la-la

ααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα

ετσι... γιατι ηθελα να το εχω εδω

2008-12-12T22:53:00.002+02:00

Σας ειπαν, εσεις ποτε δεν το ειδατε απο κοντα, οτι καποιος σκοτωσε καποιον. Ο ενας πολιτης αυτης της χωρας, ΝΕΑΡΟΣ (οσο κι αν επιμενετε αυτη η λεξη ν' ακουγεται σα βρισια, δεν ειναι) και μαθητης. Ο αλλος πολιτης αυτης της χωρας και εργαζομενος.

Σας ειπαν οτι οι "αναρχικοι" σπανε οοοοοολοι την ελλαδα. (τουλαχιστον εχετε την ευγενια να βαζετε πια αυτη την λεξη σε εισαγωγικα, αν και δεν νομιζω οτι τα πιστευετε, απλα αποζητατε να ειστε πολιτικα ορθη... ιχ!).

Σας ειπαν για μια κηδεια, την οποια, τελικα, καν δεν παρακολουθησατε απο την τηλεοραση.

Σας ειπαν για κατι πορειες λεει που εγιναν...

τρεχα γυρευε δλδ!

ας τα παρουμε τα πραγματα απο την αρχη.

μαλακιες.

ο κοσμος, δεν βγηκε απο το σπιτι του για να θρηνησει καποιον αλεξη -

(βασικα βγηκαν αυτη που βγαινουν παντα, αυτοι που εβγαινα πιο παλια και τα παιδια μας που αποφασισαν να βγουνε πρωτη φορα και τους κοβουμε τα φτερα).

- Ξεχειλησε μια αγανακτηση, που την εχει παθει απο καιρο, απο την ασυδωσια, με μια αφορμη που ειπωθηκε με ενα οπλο.

Οι αναρχικοι δεν σπανε. Κανα πετροπολεμο παιζουν με τα μπατσονια, αντε και καμια μολοτοφ σε κανενα περιπολικο, τραπεζα, τμημα.

Οι ασφαλιτες (ή να πω καλυτερα Ο ασφαλιτης, γιατι ενα ειναι το αρχιδι. Ο ιδιος, ο ενας παλιος γνωριμος) σπανε με τα τσιρακια τους (ξερουν αυτα ποια ειναι), και κατι κακομοιρικα που δεν ξερουν ουτε που ειναι το πουλι τους για να το βρουν να κατουρισει, φορωντας πανομοιοτυπη περιβολη, ως φασιστΑΣ που ειναι. οι αναρχικοι δεν θα φοραγαν ΠΟΤΕ ιδια ρουχα, ιδια κρανη, ιδιες μποτες ο ενας με τον αλλον... γιατι απλουστατα η αναρχια απο μονη της ειναι εναντια στην ομοιομορφια, ουτε θα στεκονταν ολοι μαζι διπλα-διπλα σαν παλιοι γνωριμοι.

το πλιατσικο, απ την αλλη, δεν γινεται ουτε απο τους ασφαλητες (βλεπε κρατος, παρακρατος, το οποιο δευτερο υπο την αιγιδα του πρωτου δρα και για λογαριασμο του), ουτε απο τους αναρχες. Ο κοσμος που πειναει κανει πλιατσικο... ο κοσμος που πειναει! δεν ειδε κανεις σας οτι μεσα σε αυτους που "εκλεβαν" ηταν και κατι γεροι και γριες και κατι πεινασμενα πρωην ανθρωπακια????

Ολα αυτα δεν εγιναν ποτε ετσι οπως σας τα ειπαν. Απλως, η ιστορια επαναληφηκε για αλλη μια φορα, και πηρε μεγαλυτερες παραλληλες διαστασεις.

Προσαγωγες εγιναν (κι ας μην το εθιξε ακομα το θεμα η τιμημενη ελληνικη τηλεοραση), οχι κουκουλοφοροασφαλητωτσιρακιδων, αλλα ανθρωπων που το πολυ πολυ μια μαντηλα να φοραγαν, για να καλυφθουν απο χημικα και δακρυγονα, που ξεραν οτι θα επεφταν. Ειπαμε, παλι οι ιδιοι και οι ιδιοι ειμασταν... και ξερουμε δα τι ειναι καταστολη!!! Μεσα στα μουτρα μας τις φαγαμε και τις κροτου λαμψης. Μεσα στ' αυτια μας ακουγονταν οι κροτοι απ' τα οπλα, τα οποια ετειναν μπροστα στα ματια μας. Αλλα δεν στοιχειοθετηθηκε καμια κατηγορια κι απ' αυριο, τους 92 μεχρι τωρα (αν δεν κανω λαθος στο νουμερο), θα τους αφησουν ελευθερους. Και γιατι αλλωστε να υπαρξει κατηγορια? επειδη διαδηλωσαν???????????????????

ξερεις ρε μαλακα, εσυ που κανεις κριτικη και λες για τη νεολαια οτι ειναι αλητες, ποσο μαλακας εισαι? Ρε παπαρα, τι ωφελος εχεις απο τις μαλακιες που τσαμπουνας???? Αντι να πεις μπραβο σε μια νεολαια που βγηκε εξω να ζητησει για την ζωη της οτι χρειαζεται για να ζησει. Τι ανελευθεριακες παπαριες ειναι αυτες που λες??? Δεν καταλαβα? Χουντα εχουμε και δε θα πηγαινουμε οπου θελουμε? Ποιος σου δινει το δικαιωμα να γκετοποιεις μια ολοκληρη συνοικια? Αλλα να μου πεις, μονο για τα εξαρχεια τα τσαμπουνατε? και για το μεταξουργειο, και για την βαθης, και τον κολωνο, και την αττικης... και... και... και...

Αλλα, κατι τετοια βολευουν στην ασκηση τρομοκρατιας απο το κρατος - παρακρατος - μπουρδελοκρατος.

Να την χεσω και την βιβλιοθηκη και του κωστη παλαμα, αμα δεν μπορω να το χρησιμοποιησω. Ποσοι απο σας εχουν παει σε αυτα τα κτιρια? Παλια κτιρια που καποτε εσφιζαν απο ζωη. Κτιρια τεραστιας ιστορικης και πνευματικης αξιας που καταντησαν ελιτιστικα. Η βιβλιοθηκη βουλιαζει και μερος αυτης δεν χρησιμοποιειται και δεν εχουν μεταφερθει τα σπανια βιβλια. Τωρα σας μαρανε??

Εκαψαν την αθηνα, οι ιδιοι που σε εχουν πεισει οτι εισαι ελευθερος και ζεις σε δημοκρατια. Κι εσυ καθεσαι, τρως το κουτοχορτο και η πλακα ειναι οτι το ξερεις οτι ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ.

Να την φατε την δημοκρατια σας.

Οι ιδιοι που σκοτωσαν πανω απο εκατο πολιτες απο την μεταπολιτευση και δωθε. Οι ιδιοι οπλισαν το χερι του ηλιθιου καυλωμενου ψυχακια που διψαει για αιμα. Αυτους πρεπει να χωσουμε στα εγκατα της γης.

(αλλα εσεις προτιματε να μιλατε, για τις προοπτικες του ΝΕΑΡΟΥ, για τον κακομοιρη μπατσο που νομιζε οτι μπαινοντας στο σωμα της δοξασμενης ελληνικης αστυνομιας, μη χεσω, θα ζουσε το ονειρο, για τις οικογενες τους. Θυματα ειναι ολοι τους και οχι μονο το φτωχο κορμι του ΝΕΑΡΟΥ ΠΟΛΙΤΗ και πεθαμενου πια απο την αδιαφορια μας).

αυτους πρεπει να σφαξουμε στο γονατο...

και ξερεις ποιοι ειναι ολοι αυτοι? ΕΜΕΙΣ, ηλιθιε ανθρωπε. Βολεμενε στον μικροκοσμο που σερνεις απο τα γεννοφασκια σου και ποτε δεν ανοιξες τα φτερα σου.

Εμεις ειμαστε οι υπευθυνοι. Και καλυτερα να παμε να πνιγουμε, εμεις που συντηρουσαμε εναν μυθο.

Εμεις που λεμε μπροστα σε ενα θανατο, οτι ενας πιτσιρικας ηταν σε λαθος τοπο την λαθος ωρα.

Οχι, ρε φιλε, δεν ηταν. Ηταν στον σωστο τοπο, την σωστη ωρα.

Εμεις που σκυβουμε το κεφαλι, τωρα που πρεπει να ορθωσουμε αναστημα. Αλλα, οπως φαινεται, ο κομπος δεν εχει φτασει στο χτενι, οπως διατεινεστε.

Εμεις ολοι φταιμε που επιριπτουμε ευθυνες μονο στους αλλους. Εμεις ολοι ειμαστε το συστημα και εμεις το συντηρουμε. και εσυ και εσυ και εσυ και εσυ που με διαβαζεις τωρα και ολοι αυτοι που δεν θα με διαβασουνε ποτε.

ρε γαμωτο, ολες εκεινες τις συζητησεις που γινανε στο νετ, στα σπιτια μας, στις δουειες μας, θα μπορουσαμε να τις κανουμε στους δρομους, παλευοντας.

κι απο την αλλη κοιτα να δεις που μας καταντησαν... να παλευουμε για τ' αυτονοητα

σκατα

δεν ειναι επανασταση, ειναι αγανακτηση, ΕΞΕΓΕΡΣΗ και πρεπει για μια φορα στην ζωη μας να την κουμανταρουμε σωστα (και δινοντας λυσεις)

Σηκω

2008-12-10T10:13:00.003+02:00

Εσυ, ακομα, παρατηρεις τον κοσμο?

Ακομα και τωρα? Ειναι η υστατη στιγμη. Μην περιμενεις ν ακουσεις σαν σχολιο απο το στομα αλλων τι συμβαινει εξω απο την πορτα σου?

Η αναρχια δεν ειναι βια,
ουτε η βια αναρχια,

οσο κι αν σ εχουν πεισει για τ αντιθετο. Μην γινεσαι βλακας, ελααα. Βγες εξω απο την πορτα σου.

Βγες απο αυτη την γαμημενη κωλοπορτα του σπιτιου σου, που ερμητικα κλεινεις καθε απογευμα μετα την δουλεια. Ξερω δεν φταις εσυ, οκ! ετσι σε εμαθαν... Αλλα κανε κατι.

Εξω εχουν βγει ΟΛΟΙΙΙΙΙ, μη φοβασαι. Τιποτα δεν θα παθεις. Κλεισε αυτη την πουτανα την τηλεοραση και παψε να φοβασαι τους ανθρωπους. Ολοι εμεις μαζι, πιασμενοι χερι χερι, θα κερδισουμε και θα περιφρουρισουμε τη ζωη μας.

Ξεκολλα, τραβα κατω στην κεντρικη πλατεια της πολης σου, εκει που ξεκιναει τωρα σε λιγο η πορεια, η διαδηλωση, η απεργια. Ανθρωπους θα δεις κι εκει, σαν κι εσενα. Δεν εχουν πεντε κεφαλια και 36 δαχτυλα. Κανενας δεν θα σε βαρεσει... Γιατι να σε βαρεσει???

Χρειαζονται πολλοι για να αλλαξει κατι. Εμεις ειμαστε το κρατος, μην το ξεχνας.

Κι αμα το παραλυσουμε, για μια εβδομαδα, να δεις πως θα σε παρακαλανε μετα κι εσενα κι εμενα να παμε για δουλεια.

Ξεχνας γμτ, πως εμεις εχουμε την δυναμη, εμεις ολοι οι εργαζομενοι. Αμα, δεν δουλεψουμε τιποτα δεν θα κινηθει, αλλα κατι θα αλλαξει.

Καποτε δουλευαν 16 ωρες, καποτε δεν επερναν συνταξη, καποτε δουλευαν καθε μερα, καποτε δεν ειχα περιθαλψη φαρμακευτικη και ιατρικη.... καποτε... καποτε... Οι εργαζομενοι τα αλλαξαν ολα. Εμεις δηλαδη, ολοι εμεις.

Η απεργια ειναι ενα συνταγματικα κατωχυρωμενο δικαιωμα.

Μην πιστεψεις τους ξερολες, ειναι εκεινοι που επιμενουν να συντηρουν μι ακατασταση, γιατι ειναι κλανες, και βολευονται στον μικροκοσμο τους. ΕΙναι οι διπλοθεσιτες, με το μονο στοχο της ζωη τους ο παχυλος μισθος να γινει αμαξαρες και πρωτο τραπεζι στα σκυλαδικα...

Μη Φοβασαι ρε γαμωτο.

Βγες τωρα. Ολοι εμεις ειμαστε εξω. Κοιταμε, Πες μου Ενα Καλημερα. Εγω θα σου δωσω το χερι μου, να το κρατησεις σφιχτα. Ελα μη μενεις αμετοχος. Ξερω και σε καταλαβαινω οτι αισθανεσαι κατι σαν ντροπη να κανεις κατι τετοιο... ελα ομως. Για μια φορα ακολουθα το ενστικτο σου, που ξερω οτι σε σπρωχνει εξω απο την πορτα. Η πρωτη φορα ειναι η δυσκολη.

Καταλαβαινω, την ντροπη σου. Ελα και θα το αντιμετωπισουμε ΜΑΖΙ.

Ελα στην πορεια, μαζι να την περιφρουρισουμε και θα δεις και εσυ μετα ματια σου, οτι οι κυβερνησεις, σου κρυβουν αυτο που δεν τους βολευει. Και ξερεις τι σου εκρυψαν? Απο το σαββατο, κατα τη μια μετα τα μεσανυχτα μεχρι τωρα που μιλαμε, τις πραγματικες διαδηλωσεις. Σου εκρυψαν πως εκφρασαμε πραγματιμα την αγανακτηση. Σου εδειχναν λαθος εικονες για αληθεια. Οπως δε σου εδειξαν τα γουρουνια που σημαδευαν παιδια με γονεις, στα χαφτια ας πουμε, δεν σου εδειξαν το σουρσιμο των πολιτων στις πλατειες, στην ομονοια ας πουμε, δεν σου εδειξαν τις βρωμερα ποδαρια τους που χτυπουσαν τα πλευρα μας και τα λεφαλια μας. Εχουμε δικαιωμα να φωναξουμε, γιατι τουτος ο τοπος ειναι δικος μας. Απο ποιον λοιπον, πανε να τον προστατεψουν?????? Γιατι βλεπουν εχθρους κοιτοντας τα ματια μας???? Γιατι δεν κανουν το σωστο, αφου γι ααυτο τους ψηφισατε? Γιατι κανουν μονο οτι οφελη την παρτη τους???????????? Πες μου... εχει ςμια απαντηση??? Μηπως κανω λαθος?????

Βλεπεις το συνθημα πανω δεξια? Μας κερνανε σκατα, κι αμα καθησεις μεσα, αμα πας για δουλεια, αλλη μια φορα σαν αν μην εχει τιποτα συμβει, θα τους εχει ςπει για αλλη μια φορα ευχαριστω.

α, ρε μανα...

2008-11-23T13:51:00.000+02:00

γιατι μου μιλας ετσι?

δεν βαρεθηκες πια να με κοντραρεις;
μεγαλωσα, μαναααα. μεγαλωσα γαμωτι μου. ασε με ν ανασανω. μεγαλωσα μητερα, μεγαλωσα, σχεδον γερασα... κι εσυ εκεινα να μην μ αφηνεις ν ανασανω. τα σκεφτομαι κι εγω ολα αυτα που λες, αλλα ετσι θελω να πραξω ακριβως το αντιθετο. ετσι ΘΕΛΩ. το εχω σκεφτει και γιατι τιποτα δεν εχω να δικαιολογηθω. απο μικρη ετσι λειτουργουσα και το ξερεις γιατι μανα μου εισαι. και ξερεις επισης, οτι δεν εχω κανει λαθη. οτι κι αν μου συνεβαινειαπο πριν ηξερα. ασε ρε μανα 15 χρονια μετα με θυμηθηκες και εισαι ποσες δεκαδες χιλιαδες χιλιομετρα μακρια μου... ασε με
πα ρα τα με
παραταμεεεεεε
εσυ μια ζωη που σε θυμαμαι κανεις ακριβως τ αντιθετο απο αυτο που θα επρεπε, σε μενα βρηκες να το παιξεις κυριλε? ξερεις οτι ειμαι παλι αρρωστη? oτι παλι γυρισε η αρρωστια? τι να ξερεις
ποσες φορες με εχεις πληγωσει, θυμασαι... ή μαλλον, ξερεις?

χαμενοι εισαστε στον κοσμο σας και οποτε δεν εχετε τι να κανετε θυμαστε το παιδι σας... τι ειμαι κουκλα για να ασχολειστε? παιδακι ειμαι, εστω και γερασμενο

Σημερα Νιωθω Την Αναγκη Να Ποσταρω Λινκ... Φαινομενικα Ασχετα Μεταξυ Τους

2008-11-16T11:34:00.001+02:00

α

β

γ

δ

ε

και πολλα αλλα ακομα, αλλα δεν εχει νοημα να παραθεσω τοσα. Το πηρατε ομως, το μνμ... Φανταζομαι

Και Μην Ξεχνατε Οτι Την 17η Νοεμβριου Απεργουμε
Όχι Για Να Τιμησουμε,

Για Να Αγωνιστουμε

Τι Ειναι Καλυτερο??

2008-11-02T10:47:00.005+02:00

Ν υ χ ο κ ο π τ η ς; Ψ α λ ι δ α κ ι; Λ ι μ α... ή Δ ο ν τ ι α;

bailegui

2008-10-30T22:51:00.000+02:00

να προσπαθω να διαβασω κατι απο σενα
να διαβαζω ακομα κ τα προφιλ σου
το αδειο σου μπλογκ
να κοιμαμαι με εκεινες τις φωτογραφιες που καποτε μου εδωσες
να κοιταζω τον αριθμο του τηλεφωνου σου
να μην τολμω να σε καλεσω, φυσικα...

Ντρεπομαι. Θα ειναι ενοχλησει

για σενα και δεν το θελω.

Θελω να ξερω, ομως, ότι κι αν γυριζει στο μυαλο σου

Αραγε, εισαι καλα;
Λιγο να σε ακουσω

σκεφτομαι μονο να μην με εχεις προδωσει. πριν ή μετα τις μαλακιες που σου κανα. σου χου πει ομως, πως τρομαξα, τοτε... φοβηθηκα. τεσπα, τωρα πια δεν εχει σημασια. ειχα πει πως δεν θα σε ξαναθυμομουν, αλλα ειναι αδυνατον.

θυμασαι; ποσες φορες μου προτεινες να φερεις τσιγαρα. τοτε που σου γκρινιαζα οτι δεν εχω... τωρα... θα τολμουσα να μου τα φερεις κ ισως λιγο πιο κατω απο το σπιτι μου, σ εκεινο το δροσερο παρκο ν αναβαμε ενα τσιγαρο μαζι. Να το καπνιζαμε παρεα να διαλυοταν καθε παραπονιαρικο γιατι... και τοτε ισως να σε αφηνα να φυγεις

(((για να ξαναρθεις)))

γαμωτο μου τελειωσαν
παλι
τα τσιγαρα. . .
ακους;

den ise pa8os, den ise erotas, den ise latria, ise filos erotikos ke lipame poli pou se exasa

Η Σονάτα Του Σεληνόφωτος

2008-10-25T11:36:00.001+03:00

(Ανοιξιάτικο βράδυ. Μεγάλο δωμάτιο παλιού σπιτιού. Μια ηλικιωμένη
γυναίκα, ντυμένη στα μαύρα, μιλάει σ' έναν νέο. Δεν έχουν ανάψει
φως. Απ' τα δύο παράθυρα μπαίνει ένα αμείλικτο φεγγαρόφωτο.
Ξέχασα να πω ότι η Γυναίκα με τα Μαύρα έχει εκδώσει δύο-τρεις
ενδιαφέρουσες ποιητικές συλλογές θρησκευτικής πνοής. Λοιπόν,
η Γυναίκα με τα Μαύρα μιλάει στον Νέο)

Άφησέ με να έρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!
Είναι καλό το φεγγάρι, -δε θα φαίνεται
που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι
θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου.

Όταν έχει φεγγάρι μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι,
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες,
ένα δάχτυλο αχνό γράφει στη σκόνη του πιάνου
λησμονημένα λόγια δε θέλω να τ ακούσω. Σώπα.

Άφησε με να έρθω μαζί σου
λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου,
ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται
η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,
τόσο αδιάφορη κι άυλη
τόσο θετική σαν μεταφυσική
που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις
πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις
πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.
Άφησε με να έρθω μαζί σου....

Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φανταστούμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη,
ακούω τον θόρυβο του φουστανιού μου
σαν τον θόρυβο δύο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
κι ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου η λύπη μου
είναι που δεν ασπρίζει κι η καρδιά μου)
Άφησε με να έρθω μαζί σου

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,
μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.
Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.
Άφησε με να έρθω μαζί σου...

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει θέλω να πω έχει παλιώσει
πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,
τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,
οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα
όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου
απ' την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο
όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής
απ' τα γόνατά της
ή όπως πέφτει μια λουρίδα φεγγάρι στην παλιά,
ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, -όχι η φωτογραφία που κοιτάς
με τόση δυσπιστία
λέω για την πολυθρόνα, πολύ αναπαυτική,
μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι
και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει
-μιαν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,
πιο στιλβωμένη απ' τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα δίνω
στο στιλβωτήριο της γωνίας,
ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος
λικνισμένο απ' την ίδια του ανάσα,
τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δύο
σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει
ή ν' ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό.
Πάντα μου είχα μανία με τα μαντίλια,
όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,
τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο
στους αγρούς με το λιόγερμα
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το αντικρινό γιαπί
ή να σκουπίζω τα μάτια μου, -διατήρησα καλή την όρασή μου,
ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μια απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια....

Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι
ν' απασχολώ τα δάχτυλά μου. Και τώρα θυμήθηκα
πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο
με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δύο ξανθές πλεξούδες
-8, 16, 32, 64,
κρατημένη απ' το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς
όλο φως και ροζ λουλούδια,
(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια κακή συνήθεια) 32, 64,
κι οι δικοί μου στήριζαν μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο.
Λοιπόν, σου ‘λεγα για την πολυθρόνα
ξεκοιλιασμένη φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα
έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο,
μα που καιρός και λεφτά και διάθεση τι να πρωτοδιορθώσεις;
έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, -φοβήθηκα
τ' άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν
άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα,
όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε,
και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ' το χώμα
δίχως να ενοχλούνται απ' τη βροχή ή το φεγγάρι.
Άφησε με να έρθω μαζί σου...

Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή της μαρμάρινης σκάλας του Αϊ Νικόλα,
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις κι εγώ θα γυρίσω πίσω
έχοντας στ' αριστερό πλευρό μου τη ζέστα
απ' το τυχαίο άγγιγμα του σακακιού σου
κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα από μικρά συνοικιακά παράθυρα
κι αυτή την πάλλευκη άχνα απ' το φεγγάρι
που 'ναι σα μια μεγάλη συνοδεία ασημένιων κύκνων
και δε φοβάμαι αυτή την έκφραση, γιατί εγώ
πολλές ανοιξιάτικες νύχτες συνομίλησα
άλλοτε με το Θεό που μου εμφανίστηκε
ντυμένος την αχλύ και την δόξα ενός τέτοιου σεληνόφωτος,
και πολλούς νέους, πιο ωραίους κι από σένα ακόμη, του εθυσίασα,
έτσι λευκή κι απρόσιτη ν' ατμίζομαι μες στη λευκή μου φλόγα,
στη λευκότητα του σεληνόφωτος,
πυρπολημένη απ' τ' αδηφάγα μάτια των αντρών
κι απ' τη δισταχτικήν έκσταση των εφήβων,
πολιορκημένη από εξαίσια, ηλιοκαμένα σώματα,
άλκιμα μέλη γυμνασμένα στο κολύμπι, στο κουπί, στο στίβο,
στο ποδόσφαιρο (που έκανα πως δεν τα 'βλεπα)
-ξέρεις, καμιά φορά, θαυμάζοντας, ξεχνάς, ό,τι θαυμάζεις,
σου φτάνει ο θαυμασμός σου,
θε μου, τι μάτια πάναστρα, κι ανυψωνόμουν
σε μιαν αποθέωση αρνημένων άστρων
γιατί, έτσι πολιορκημένη απ' έξω κι από μέσα,
άλλος δρόμος δε μου 'μενε παρά μονάχα
προς τα πάνω ή προς τα κάτω.
-Όχι, δε φτάνει.
Άφησε με να έρθω μαζί σου ...

Το ξέρω η ώρα είναι πια περασμένη. Άφησέ με,
γιατί τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια,
έμεινα μόνη, ανένδοτη, μόνη και πάναγνη,
ακόμη στη συζυγική μου κλίνη πάναγνη και μόνη,
γράφοντας ένδοξους στίχους στα γόνατα του Θεού,
στίχους που, σε διαβεβαιώ, θα μένουνε
σα λαξευμένοι σε άμεμπτο μάρμαρο
πέρα απ' τη ζωή μου και τη ζωή σου,
πέρα πολύ. Δε φτάνει.
Άφησε με να έρθω μαζί σου.

Τούτο το σπίτι δε με σηκώνει πια.
Δεν αντέχω να το σηκώνω στη ράχη μου.
Πρέπει πάντα να προσέχεις, να προσέχεις,
να στεριώνεις τον τοίχο με το μεγάλο μπουφέ
να στεριώνεις τον μπουφέ με το πανάρχαιο σκαλιστό τραπέζι
να στεριώνεις το τραπέζι με τις καρέκλες
να στεριώνεις τις καρέκλες με τα χέρια σου
να βάζεις τον ώμο σου κάτω απ' το δοκάρι που κρέμασε.
Και το πιάνο, σα μαύρο φέρετρο κλεισμένο. Δε τολμάς να τ' ανοίξεις.
Όλο να προσέχεις, να προσέχεις, μην πέσουν, μην πέσεις. Δεν
αντέχω.
Άφησε με να έρθω μαζί σου....

Τούτο το σπίτι, παρ όλους τους νεκρούς του,
δεν εννοεί να πεθάνει.
Επιμένει να ζει με τους νεκρούς του
να ζει απ' τους νεκρούς του
να ζει απ' τη βεβαιότητα του θανάτου του
και να νοικοκυρεύει ακόμη τους νεκρούς του
σ' ετοιμόρροπα κρεβάτια και ράφια.
Άφησε με να έρθω μαζί σου.

Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες στην άχνα της βραδιάς,
είτε με τις παντούφλες, είτε ξυπόλυτη,
κάτι θα τρίξει, -ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,
κάποια βήματα ακούγονται, -δεν είναι δικά μου.
Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα,
η μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα,
κι αν κάνεις να κοιτάξεις σ' αυτόν ή τον άλλον καθρέφτη,
πίσω απ' την σκόνη και τις ραγισματιές,
διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,
το πρόσωπο σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις
καθάριο κι αδιαίρετο.

Τα χείλη του ποτηριού γυαλίζουν στο φεγγαρόφωτο
σαν κυκλικό ξυράφι πώς να το φέρω στα χείλη μου;
όσο κι αν διψώ, -πως να το φέρω; -Βλέπεις;
έχω ακόμη διάθεση για παρομοιώσεις, -αυτό μου απόμεινε,
αυτό με βεβαιώνει ακόμη πως δεν λείπω.
Άφησε με να έρθω μαζί σου...

Φορές-φορές, την ώρα που βραδιάζει, έχω την αίσθηση
πως έξω απ' τα παράθυρα περνάει ο αρκουδιάρης
με τη γριά βαρειά του αρκούδα
με το μαλλί της όλο αγκάθια και τριβόλια
σηκώνοντας σκόνη στο συνοικιακό δρόμο
ένα ερημικό σύννεφο σκόνη που θυμιάζει το σούρουπο
και τα παιδιά έχουν γυρίσει σπίτια τους για το δείπνο
και δεν τ' αφή-νουν πιαν να βγουν έξω
μ' όλο που πίσω απ' τους τοίχους μαντεύουν
το περπάτημα της γριάς αρκούδας
κι η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,
μην ξέροντας για πού και γιατί
έχει βαρύνει, δεν μπορεί πια
να χορεύει στα πισινά της πόδια
δεν μπορεί να φοράει τη δαντελένια σκουφίτσα της
να διασκεδάζει τα παιδιά, τους αργόσχολους, τους απαιτητικούς,
και το μόνο που θέλει είναι να πλαγιάσει στο χώμα
αφήνοντας να την πατάνε στην κοιλιά,
παίζοντας έτσι το τελευταίο παιχνίδι της,
δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων,
στους κρίκους των χειλιών της, στην ανάγκη των δοντιών της,
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου έστω κι ενός αργού θανάτου
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο
με τη συνέχεια και τη γνώση της ζωής
που ανηφοράει με γνώση και με πράξη πάνω απ τη σκλαβιά της.

Μα ποιος μπορεί να παίξει ως το τέλος αυτό το παιχνίδι;
Κι η αρκούδα σηκώνεται πάλι και πορεύεται
υπακούοντας στο λουρί της, στους κρίκους της, στα δόντια της,
χαμογελώντας με τα σκισμένα χείλη της
στις πενταροδεκάρες που της ρίχνουνε
τα ωραία κι ανυποψίαστα παιδιά
(ωραία ακριβώς γιατί είναι ανυποψίαστα)
και λέγοντας ευχαριστώ. Γιατί οι αρκούδες που γεράσανε
το μόνο που έμαθαν να λένε είναι: ευχαριστώ, ευχαριστώ.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου...

Τούτο το σπίτι με πνίγει. Μάλιστα η κουζίνα
είναι σαν το βυθό της θάλασσας.
Τα μπρίκια κρεμασμένα γυαλίζουν σα στρογγυλά,
μεγάλα μάτια απίθανων ψαριών,
τα πιάτα σαλεύουν αργά σαν τις μέδουσες,
φύκια κι όστρακα πιάνονται στα μαλλιά μου
δεν μπορώ να τα ξεκολλήσω ύστερα,
δεν μπορώ ν' ανέβω πάλι στην επιφάνεια
ο δίσκος μου πέφτει απ' τα χέρια άηχος, -σωριάζομαι
και βλέπω τις φυσαλίδες απ' την ανάσα μου ν' ανεβαίνουν,
ν' ανεβαίνουν
και προσπαθώ να διασκεδάσω κοιτάζοντές τες
κι αναρωτιέμαι τι θα λέει αν κάποιος βρίσκεται
από πάνω και βλέπει αυτές τις φυσαλίδες,
τάχα πως πνίγεται κάποιος ή πως ένας δύτης ανιχνεύει τους βυθούς;
Κι αλήθεια δεν είναι λίγες οι φορές που ανακαλύπτω εκεί,
στο βάθος του πνιγμού, κοράλλια και μαργαριτάρια
και θησαυρούς ναυαγισμένων πλοίων,
απρόοπτες συναντήσεις, και χτεσινά και σημερινά μελλούμενα,
μιαν επαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
κάποιο ξανάσαμα, κάποιο χαμόγελο αθανασίας, όπως λένε,
μιαν ευτυχία, μια μέθη, κι ενθουσιασμόν ακόμη,
κοράλλια και μαργαριτάρια και ζαφείρια,
μονάχα που δεν ξέρω να τα δώσω όχι τα δίνω,
μονάχα που δεν ξέρω αν μπορούν να τα πάρουν
πάντως εγώ τα δίνω.
Άφησέ με να έρθω μαζί σου...

Μια στιγμή, να πάρω τη ζακέτα μου.
Τούτο τον άστατο καιρό, όσο να 'ναι, πρέπει να φυλαγόμαστε.
Έχει υγρασία τα βράδια, και το φεγγάρι
δε σου φαίνεται, αλήθεια, πως επιτείνει την ψύχρα;

Άσε να σου κουμπώσω το πουκάμισο τι δυνατό το στήθος σου,
-τι δυνατό φεγγάρι, -η πολυθρόνα, λέω κι όταν σηκώνω
το φλιτζάνι απ' το τραπέζι
μένει από κάτω μια τρύπα σιωπή, βάζω αμέσως την παλάμη μου
επάνω
να μην κοιτάξω μέσα, -αφήνω πάλι το φλιτζάνι στη θέση του,
και το φεγγάρι μια τρύπα στο κρανίο του κόσμου
μην κοιτάξεις μέσα,
έχει μια δύναμη μαγνητική που σε τραβάει μην κοιτάξεις,
μην κοι-τάχτε,
ακούστε με που σας μιλάω θα πέσετε μέσα.
Τούτος ο ίλιγγος ωραίος, ανάλαφρος θα πέσεις,
ένα μαρμάρινο πηγάδι το φεγγάρι,
ίσκιοι σαλεύουν και βουβά φτερά, μυστηριακές φωνές δεν τις ακούτε;
Βαθύ-βαθύ το πέσιμο,
βαθύ-βαθύ το ανέβασμα,
το αέρινο άγαλμα κρουστό μες στ' ανοιχτά φτερά του,
βαθειά-βαθειά η αμείλικτη ευεργεσία της σιωπής,
τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης,
όπως ταλαντεύεσαι μες στο ίδιο σου το κύμα,
ανάσα ωκεανού. Ωραίος, ανάλαφρος
ο ίλιγγος τούτος, -πρόσεξε, θα πέσεις.
Μην κοιτάς εμένα,
εμένα η θέση μου είναι το ταλάντευμα ο εξαίσιος ίλιγγος.
Έτσι κάθε απόβραδο έχω λιγάκι πονοκέφαλο, κάτι ζαλάδες..

Συχνά πετάγομαι στο φαρμακείο απέναντι
για καμμιάν ασπιρίνη,
άλλοτε πάλι βαριέμαι και μένω με τον πονοκέφαλό μου
ν' ακούω μες στους τοίχους τον κούφιο θόρυβο που κάνουν
οι σωλήνες του νερού,
ή ψήνω έναν καφέ, και, πάντα αφηρημένη,
ξεχνιέμαι κ ετοιμάζω δυο ποιος να τον πιει τον άλλον;
αστείο αλήθεια, τον αφήνω στο περβάζι να κρυώνει
ή κάποτε πίνω και τον δεύτερο, κοιτάζοντας απ' το παράθυρο
τον πράσινο γλόμπο του φαρμακείου
σαν το πράσινο φως ενός αθόρυβου τραίνου
που έρχεται να με πάρει
με τα μαντίλια μου, τα στραβοπατημένα μου παπούτσια,
τη μαύρη τσάντα μου, τα ποιήματα μου,
χωρίς καθόλου βαλίτσες τι να τις κάνεις;
Άφησέ με να έρθω μαζί σου....

Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα.
Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει
να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.
Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, -όχι, όχι το φεγγάρι
την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της,
την πολιτεία του μεροκάματου,
την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της
την πολιτεία που μας αντέχει στη ράχη της
με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,
με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας,
ν' ακούσω τα μεγάλα βήματά της πολιτείας,
να μην ακούω πια τα βήματα σου
μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα.
Καληνύχτα..

(Το δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πως κάποιο σύννεφο θα έκρυψε
το φεγγάρι. Μονομιάς, σαν κάποιο χέρι να δυνάμωσε το ραδιόφωνο
του γειτονικού μπαρ, ακούστηκε μια πολύ γνωστή μουσική φράση.
Και τότε κατάλαβα πως όλη τούτη τη σκηνή τη συνόδευε
χαμηλόφωνα η "Σονάτα του Σεληνόφωτος", μόνο το πρώτο μέρος. Ο
νέος θα κατηφορίζει τώρα μ' ένα ειρωνικό κι ίσως συμπονετικό
χαμόγελο στα καλογραμμένα χείλη του και μ' ένα συναίσθημα
απελευθέρωσης. Όταν θα φτάσει ακριβώς στον Αι-Νικόλα, πριν
κατέβει τη μαρμάρινη σκάλα, θα γελάσει, -ένα γέλιο δυνατό,
ασυγκράτητο. Το γέλιο του δε θ' ακουστεί καθόλου ανάρμοστα κάτω
απ' το φεγγάρι. Ίσως το μόνο ανάρμοστο να είναι το ότι δεν είναι
καθόλου ανάρμοστο. Σε λίγο ο Νέος θα σωπάσει, θα σοβαρευτεί και
θα πει: "Η παρακμή μιας εποχής". Έτσι, ολότελα ήσυχος πια, θα
ξεκουμπώσει πάλι το πουκάμισό του και θα τραβήξει το δρόμο του.
Όσο για τη γυναίκα με τα μαύρα, δεν ξέρω αν βγήκε τελικά απ το
σπίτι. Το φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Και στις γωνίες του δωματίου οι
σκιές σφίγγονται από μιαν αβάσταχτη μετάνοια, σχεδόν οργή, όχι
τόσο για τη ζωή, όσο για την άχρηστη εξομολόγηση. Ακούτε; Το
ραδιόφωνο συνεχίζει.) ...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ