Βαλτα να πανε, πηγανε...

Λογική συνέπεια.

2007-06-05T00:57:00.000+03:00

Όποιος λέει ότι μπορεί να κερδίσει στον τζόγο και δεν είναι πλούσιος, είναι ή ψεύτης ή ανόητος.

O "Mπάρμπα Γιάννης"

2007-04-01T19:45:00.000+03:00

Έμενε απέναντι.
Δύο χρόνια. Φοιτητής και παίκτης, συλλέκτης γεύσεων, αγγιγμάτων, οσμών.
Όλο τον καιρό ζούσε σε ένα δικό του κόσμο , αισθανόταν.
"Αισθητής" όπως τον αποκαλούσαν οι φίλοι του.
Εξάρχεια με τα ερειπωμένα νεοκλασικά και την αποφορά των ανθρώπων στούς σοβάδες .
Άνοιγε την ξύλινη αυλόπορτα, κάθε πρωί και πήγαινε στό φούρνο να πάρει τυρόπιτα για πρωινό μαζί με τον καφέ.
Τις ημέρες που είχε ιππόδρομο μαζί με το "Γκανιάν" δρασκελούσε την είσοδο του "Μπάρμπα Γιάννη" με την λαχτάρα για τις απογευματινές κούρσες . Τόν περίμενε παχουλός με την άσπρη ποδιά του και τα καταγάλαζα χαμογελαστά του μάτια. Σκούπιζε τα χέρια του στην ποδιά έστρωνε το χάρτινο τραπεζομάντηλο στο κεντρικό τραπέζι το κτύπαγε με την ροζ παλάμη του και τούλεγε:
- Έλα κάτσε
Μέσα στό ψηλοτάβανο μαγαζί με τις μυρωδιές από τα τσουκάλια που έβραζαν και την σκόνη του ήλιου από πάνω. Πρέπει να ήταν άνοιξη.
- Πές μου τί έβγαλες.
Καί τούλεγε. Ανάλυση, ποιός θα πάει στο κεφάλι, αν θα γίνει γρήγορη κούρσα, αν ευνοούνται τα από πίσω και τέτοια. Εκείνος τον άκουγε και χαμογελούσε. Σάν να του έδινε λίγο ζωή.
Στο τέλος σηκωνόταν και πήγαινε δίπλα στην προθήκη με τα φαγητά σε ένα μεγάλο κόκκινο τηλέφωνο με κερματοδέκτη και σχημάτιζε ένα νούμερο .
- Κάτσε να δούμε τι θα μου πει και ο δικός μου.
"Ο δικός του" ήταν ο Βαγγέλης Καλούμενος, χρονομέτρης της παλιάς σχολής , έγραφε στο "Αρχαιότερο ιπποδρομιακό περιοδικό" όπως έλεγε στόν υπότιτλο το "Προγνωστικά και πρόγραμμα". Αφού μεσολαβoύσε μιά χαμηλόφωνη συνωμοτική στιχομυθία καθόταν στην ξύλινη καρέκλα απέναντί μου, έπαιρνε το περιοδικό μπροστά του ,έβαζε τα γυαλιά, έφτυνε τα δάκτυλα και άρχιζε το ξεφύλλισμα. (συνεχίζεται)

Το χειρότερο φύλλο στην πόκα

2007-03-04T14:04:00.000+02:00

γραμμένο από τον flexxus

Ο Γιώργος και ο Βασίλης ξαδέλφια οι δυό τους, μεγαλύτεροι από μένα στην ηλικία - ο ένας πολύ, ο άλλος λιγότερο - ήταν οι δυό τους που άνοιξαν μια μέρα την καταπακτή και με έσπρωξαν προς τα έξω, για να δω το φως μου.
Περπατημένοι και οι δυό, μεγαλωμένοι στην Αθήνα, σπουδαγμένοι επαρκώς - τόσο όσο να περνιούνται για ειδήμονες τα χρόνια εκείνα - είχανε πάντα τον τελευταίο λόγο.
Στα μάτια όλων μας , των μικροτέρων, ήταν οι "προστάτες" και οι "ηγήτορες", άρα μπορείτε να καταλάβετε ότι την ημέρα που αποφάσισαν να με μυήσουν στο παιγνίδι, ψήλωσα τουλάχιστον 20-30 πόντους.

Βρισκόμασταν συχνά και κάναμε εξάσκηση("προπόνηση" μου έλεγε ο Γιώργος) γιατί ταυτόχρονα είχαμε και αθλητική δραστηριότητα τις μέρες εκείνες, οπότε ο όρος κόλλαγε καλά, αλλά τα ωραιότερα πάντα συνέβαιναν όταν πηγαίναμε ταξίδια εκτός πόλεως σε αθλητικές αποστολές ή για διακοπές.
Ένα καλοκαίρι, εγώ στα 16 μου, κανονίζουμε να απομονωθούμε σ’ένα τουριστικό παραθαλλάσιο χωριουδάκι, όπου τότε έκαναν θραύση οι Σκανδιναβές.
Έξι άντρες στα ντουζένια τους, σε ένα τόπο πολλά "υποσχόμενο".

Το σπίτι που μας φιλοξένησε - ενός εκ των υπολοίπων της παρέας - άνετο, πολύ καλά επιπλωμένο για την εποχή του και για το μέρος που βρισκόταν. Στο καθιστικό του υπήρχε ένα μεγάλο τραπέζι, που αυτομάτως με το που φτάσαμε, στρώθηκε πάνω του μια γκριζωπή κουβέρτα.
Το παιγνίδι ξεκίνησε αμέσως και κανείς δεν σηκώθηκε απο το τραπέζι τις επόμενες ώρες. Όλοι ήμασταν δέσμιοι του παιχνιδιού, όλοι θέλαμε να γίνουμε καλύτεροι, όλοι θέλαμε να φύγουμε απο εκεί και να έχουμε πάρει το "χρίσμα". Κανένας δεν σκεφτόταν τα χρήματα ώς έπαθλο.
Στο τέλος της τρίτης μέρας, όταν πια είχε αρχίσει να ξεχωρίζει το ποιός θα ήταν ο νικητής του τουρνουά, είχαν επαρκείς δυνάμεις για να συνεχίσουν ο Γιώργος,ο Βασίλης και εγώ. Οι άλλοι τρεις της παρέας είτε έμειναν από κάβα, είτε κουράστηκαν, πάντως δεν είχανε δυνάμεις να συνεχίσουν (μήπως θέλανε και λίγο παιγνίδι με τις Σουηδέζες, ποιος ξέρει;).
Τώρα καθόμαστε στο τραπέζι πιο άνετα, έχουμε απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλο και τα χέρια μας δεν εφάπτονται όπως πριν. Άνεση. Ξεκινάμε .

Από την αρχή φαίνεται ότι υπάρχει μια σχετική εύνοια του φύλλου προς την πλευρά μου. Ο εμπειρότερος το καταλαβαίνει και πηγαίνει πάσο κάθε φορά που εγώ μπαίνω. Οι άλλοι δύο αργούν να το καταλάβουν και όταν το μυρίζονται είναι πλέον πολύ αργά.Έχουν χάσει σχεδόν όλα τους τα λεφτά.
Ο Βασίλης τα ρίχνει στην τύχη του και αποφασίζει να πάει για φαγητό έξω με τους άλλους.Έχουμε μείνει μόνοι εγώ και ο δάσκαλος, με περίπου μοιρασμένες μάρκες στο τραπέζι και με αρκετή δίψα για την νίκη. Ο καθένας για τους λόγους του βέβαια.
Πάνω που πάω να πάρω κεφάλι,μου βγάζει μια κέντα ξαναγυρνάμε στα ίδια. Διακρίνω ότι αλλάζει το στύλ του παιχνιδιού του και προσπαθώ να προσαρμοστώ. Κάνει κινήσεις που δεν είχα συνηθίσει ή δεν ήξερα μέχρι τότε.

Μοιράζω εγώ. Το παιχνίδι είναι κούκος και το πρώτο φύλο κάτω Άσσος καρό. Στο χέρι έχω Άσσο μπαστούνι. Κορυφαίο φύλλο, πολύ καλό για ξεκίνημα. Ντούκου για να δω, ο Γιώργος βάζει 20δρχ (κάβα τότε το κατοστάρικο), εγώ ακολουθώ.
Δεύτερο φύλλο κάτω ανοίγει Ρήγας καρό. Περιμένω πάλι να δώ αντιδράσεις και ο Γιώργος "οπλίζει". Ένα κατοστάρικο χτύπημα με χαρακτηριστική άνεση. Εγώ ακολουθώ στο χτύπημά του, αφού πρώτα κοντοστέκομαι, δήθεν για να σκεφτώ.
Τρίτο φύλο κάτω Ρήγας σπαθί και δεύτερο στο χέρι μου Ρήγας μπαστούνι. Έτοιμο φουλ ήδη για μένα και κινδυνεύω μόνο απο 2 συνδυασμούς. Να περιμένω; Ή να επιτεθώ; Λέω ντούκου και μέχρι να προλάβω να το πω,βλέπω κάτω 400δρχ - το χτύπημα του Γιώργου. Ακολουθώ ταχύτατα για να μη δώσω την αφορμή να σκεφτεί ότι δεν είμαι καλός, αλλά ταυτόχρονα τα "ζιζάνια" έχουν αρχίσει και με ζώνουν: Καρέ Ρήγα αποκλείεται, φουλ Άσσου πιθανό και κυνηγάει φλος. Μπλοφάρει; Δεν είναι απίθανο - το συνηθίζει. Κάνω slowplay (τον όρο αυτό τον έμαθα μεταγενέστερα βέβαια)και περιμένω. Δεν με έχει για τόσο δυνατό, το πιθανότερο ότι έχει Ρήγα και κάποιο άλλο φύλλο, άσχετο.

Ανοίγει το τέταρτο φύλο Ντάμα σπαθί. Άχρηστο για μένα, αλλά δεν μπορώ να υπολογίσω πού θα τον βόλευε. Ντούκου εγώ,1000δρχ εκείνος. Τώρα είμαι υποχρεωμένος να σκεφτώ. "Δικαίωμα...", λέω. Λες να έκανε φουλ του Ρήγα με Ντάμες; Θα ήταν ότι καλύτερο για μένα. Ή φουλ Ντάμας με Ρηγάδες;
Ακολουθώ στα 1000 και βλέπω ότι τα ρέστα μου είναι περίπου 2200, όσο πάνω –κάτω και τα δικά του. Αν δεν ανοίξει καρό για φλος, χάνω μόνο από φουλ Άσσου και καρέ Ντάμας (αν το 5ο φύλο είναι επίσης Ντάμα).
Ανοίγει το πέμπτο φύλο και βλέπω ότι δεν είναι τίποτα από αυτά που φοβάμαι - είναι ένα 10 μπαστούνι.
Είναι φανερό πλέον ότι έχω το δεύτερο καλύτερο χαρτί του τραπεζιού, αλλά είναι αρκετό για να κερδίσω την παρτίδα;
Λέω ντούκου και πίνω μια γουλιά καφέ, εκείνος με περιμένει να αφήσω την κούπα κάτω και ανοίγει με 1000. Χτυπάει με φοβερή συνέπεια απο την αρχή, δεν μπορεί να κάνει πίσω τώρα(σκέφτομαι). Αν θέλει να με βγάλει θα έβαζε ρέστα, άρα τι θέλει να μου πεί; Έχω μπερδευτεί. Πιθανότατα έχει φουλ, ξέρει ότι είναι δυνατός, αλλά δεν υπολογίζει ότι εγώ είμαι ακόμη πιο δυνατός!!
Αισθάνομαι ότι έρχεται η ώρα της ανάδειξης του νικητή. Θέλει μάλλον να πάει και εκείνος για Σουηδέζες.
"- Γιώργο τα 1000 και ακόμα 1200" ήταν η φράση μου και καθώς μετράει τα ρέστα του βλέπω ότι έχει και υπόλοιπο κάτι λίγα ακόμη.
"-Τα ποτά δικά μου", μου λέει και και μένω κάγκελο πριν καν δώ τα χαρτιά του.
Αργά και βασανιστικά βλέπω τους 2 Άσσους να πέφτουν στο τραπέζι και ένα χαμόγελο να απλώνεται στα χείλη του. "Είσαι πολύ καλός" μου λέει, "αλλά όχι όσο εγώ"! "Έπεσες στην περίπτωση. Θα έχεις να το λες και στα εγγόνια σου...", συνέχισε, αλλά εγώ πια δεν άκουγα τίποτα παρά μόνο ένα βούισμα και αμέσως μετά ένα έντονο χτύπημα μέσα στο κρανίο μου, σαν να βάραγε η καμπάνα της γειτονικής εκκλησιάς πάνω μου. Όταν συνήλθα μετά απο κανένα πεντάλεπτο άκουσα απο το στόμα του την φράση που μετέπειτα θα διάβαζα και σε πολλά βιβλία: "το χειρότερο χαρτί στην πόκα είναι το δεύτερο καλύτερο του τραπεζιού".

Απο τότε, λοιπόν, προσέχω πολύ και μπορεί κανείς να καταλάβει όταν με δεί να παίζω, γιατί όταν έχω φουλ στον κούκο δεν λέω τι φουλ είναι (εκτός αν είναι του Άσσου) παρά τελειώνω στερεότυπα με την φράση: "Έχω ένα μικρό φουλ".
Τι λέτε θα το ξεπεράσω ποτέ;
.

...

....

.....

......

Αφιερωμένο στον Βασίλη, που μας άφησε νωρίς και παίζει πρέφα με τους αγγέλους.

Ζάρια με τον Αντρέα

2007-02-24T22:01:00.000+02:00

γραμμένο από το γυφτάκι

" Άκη, ρε μαλάκα πέθανε ο Ανδρέας..." είπα στο αυτί του φίλου μου την ώρα που κουνούσε τα ζάρια στη χούφτα του με κίνηση που προκαλούσε συνειρμούς. Δεν μπορεί, όταν η ηδονή καταφθάνει αγχωμένη με την ίδια κίνηση του χεριού, λογικά θα έρθει και η τύχη.
"Τι λες ρε μαλάκα, στα αρχίδια μου!", απάντησε και πέταξε τα ζάρια στην τσόχα. Δίκαιο είχε. Πήρε πίσω 400 δολάρια. Τα ζάρια στον κατάλληλο συνδυασμό είναι θέαμα πιο ηδονικό, ακόμα και από την Ελενα Ράπτη στον αγιασμό των υδάτων του Θερμαϊκού.

Την ώρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου άφηνε την τελευταία του πνοή (κατά τις φήμες, διότι κατά τη γνώμη μου ζει παρέα με τον Ελβις), βρισκόμουν στο Atlantic City με τον Άκη και τον Άγγελο. Εγώ από ζάρια γνωρίζω μέχρι Μονόπολη και τάβλι. Ο Άκης κατέχει το σπορ, όπως ο Ροναλντίνιο το ποδόσφαιρο. Έτσι νομίζει, δηλαδή. Εξ όσων μπορώ να φανταστώ, τα ζάρια είναι το απόσταγμα του τζόγου. Εκεί που οι υπόλοιποι πίνουμε ουίσκι, ο φέρων τα ζάρια στα χέρια πίνει φωτιστικό οινόπνευμα και στέλνει φιλάκια στο τζάκι.

Έχουν περάσει, λοιπόν, λίγες ώρες από την άφιξη μου στη μεγάλη σύμμαχο χώρα. Είμαι πρωτάρης εκεί, και αντιστοιχώ τις εικόνες που βλέπω με αυτές που έχω προσλάβει από την παρακολούθηση ταινιών του Χόλιγουντ. Την ίδια στιγμή ο Άκης φορτώνει στο αυτοκίνητο τις βαλίτσες του. Δεν τον έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου, γνωριστήκαμε μέσω internet-το 1996 οι Έλληνες χρήστες του δικτύου ήμασταν, πράγματι, μία παρέα. Προορισμός μας είναι η Φιλαδέλφεια. Λάθος, η Φιλαδέλφεια είναι η ενδιάμεση στάση. "Λοιπόν μαλάκα πάμε σπίτι, γνωρίζεις τη γυναίκα μου, της λέμε ότι είναι όνειρο ζωής για σένα να παίξεις στο Atlantic City, παίρνουμε το μαλάκα τον Άγγελο και φεύγουμε τα τρία μας για το καζίνο." Προσπάθησα να εγείρω μία μικρή αντίρρηση. Μήπως ήταν καλύτερα να ξεκουραστώ λιγάκι, να δούμε τη Φιλαδέλφεια και να πάμε την επομένη; "Τι να δεις ρε μαλάκα στη Φιλαδέλφεια; Τα σκαλιά του δημαρχείου που έκανε προπόνηση ο Ρόκι; Θα σε πάω αύριο. Άντε πάμε να ξεχαρμανιάσουμε." Κατάλαβα πως ήμουν το άλλοθι. Και, συνεπής προς το ρόλο μου, έπρεπε να μείνω ακλόνητος και σιωπηλός. Θα πάμε στο καζίνο!

Εγώ και ο Άγγελος πήραμε black jack. Ο Άκης ζάρια και ρουλέτα. Σκορπίσαμε ωσάν ιεραπόστολοι της ορθοδόξου διακονίας σε εχθρικό περιβάλλον, αλλά με στόχο τη διάδοση του ελληνορθοδόξου πολιτισμού. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως σε οποιοδήποτε σημείο του καζίνο και αν καθόσουν, μπορούσες, αν γνωρίζεις ελληνικά, να καταλάβεις πως τρεις τύποι "γαμούν το σύμπαν", συνευρίσκονται ερωτικά μετά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και της μητρός Του, ενώ, κατά σύμπτωση, φέρουν και οι τρεις το ίδιο όνομα, δηλαδή λέγονται "ρε μαλάκα". Πράγματι, το κήρυγμα απέδωσε και εντός ολίγου είχε σχηματιστεί μία μικρή κοινότητα δέκα Ελλήνων και δύο Αμερικανών ελληνικής καταγωγής, η οποία άρχισε αμέσως να οργανώνεται, αναζητώντας τα απαραίτητα: "μάγκες εδώ πού μπορεί να γαμήσει κανείς;" ή, ακόμη, αναπτύσσοντας φιλολογικές προσεγγίσεις προς το περιβάλλον: "μαλάκα τη γαμούσα άνετα αυτήν. Κοίτα πως με κοιτάει ρε μαλάκα!" Μέχρι που κάποιος αποφάσισε να τηλεφωνήσει στον αδελφό του, στην Αθήνα. Και ας ήταν προχωρημένη η ώρα στην Ελλάδα. Επέστρεψε αμήχανος. Λογικά την ίδια ώρα, κάποιοι ξενυχτισμένοι στρατιώτες σε έναν όρχο οχημάτων στρατοπέδου της Αττικής, θα ετοίμαζαν τον κιλλίβαντα για τον γίγαντα...

«Ρε μαλάκα εγώ νόμιζα ότι ήδη είχε πεθάνει ο Ανδρέας" μου είπε ο Άκης και μου βούτηξε άλλο ένα τσιγάρο. "Άλλο πράγμα τα ελληνικά Marlboro αδερφέ..." Εγώ, όμως, χρειαζόμουν χρόνο για να το διαχειριστώ. Πήρα ένα ουίσκι, συγκράτησα την ανάγκη μου για τηλεφώνημα στην Ελλάδα και άρχισα να χαζεύω τον Άκη. Ο τύπος κέρδισε 2.000 δολάρια. Σκέφτηκα να του προτείνω να στείλουμε στεφάνι στον Ανδρέα, αλλά φοβήθηκα μη γυρίσω με τα πόδια στη Φιλαδέλφεια. "Μαλάκα με αυτά τα λεφτά καλύπτω τα πρώτα έξοδα του μωρού" μου είπε. Ναι, θα γινόταν πατέρας σε λίγες εβδομάδες. Πήραμε το χρήμα, δώσαμε δέκα δολάρια στον παρκαδόρο και ξεκινήσαμε. Κοιμήθηκα στο αυτοκίνητο, αλλά συνέχισα με ευχέρεια στον καναπέ του.

Μετά το πρωινό των θριαμβευτών ξεκινήσαμε για κάποιο mall. Θα ξοδεύαμε, χωρίς φειδώ και σύνεση, τον άξιο κόπο του Άκη. Ο θάνατος του Ανδρέα ήταν μονόστηλο στους Times, αλλά ο Άκης μπορούσε να τους προσφέρει ένα αξιοπρεπές δίστηλο. Διότι, όπως διαπιστώσαμε σε ένα κατάστημα, τα λεφτά με τα οποία τον πλήρωσε το καζίνο, ήταν πλαστά. Οχι όλα, κάποια από αυτά, περίπου τα μισά. Μη σας κουράζω άλλο, απευθύνθηκε στο δικηγόρο του που τηλεφώνησε στο καζίνο το οποίο έκανε την πάπια και περιορίστηκε να προειδοποιήσει πως αν κατατεθεί μήνυση, θα απαντήσει με αγωγή για δυσφήμιση. Ο δικηγόρος του είπε πως δεν έχει καμία ελπίδα, το ρίσκο ήταν μεγάλο, όπως και το κόστος. Ξημέρωσε η άλλη μέρα και τα πλαστά δολάρια έβγαζαν κοροϊδευτικά τη γλώσσα στον Άκη. Εγώ του είπα πως αν ζούσε ο Ανδρέας θα μπορούσαμε να καταγγείλουμε, για άλλη μια φορά, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό. Μου απάντησε πως ο Ανδρέας θα έδινε τα πλαστά δολάρια σε Ελληνες συνταξιούχους. Τι ντροπή...

Έρχεται η Μπέτα Μπεστ!

2007-02-19T01:11:00.000+02:00

Στον παλιό ιππόδρομο.
Είχε σημειώσει στην έβδομη κούρσα με στυλό έντονα το νούμερο 8. Έκατσε στα φθαρμένα ξύλα της πρώτης θέσης και περίμενε. Μαζί με τον ξάδελφο. Βγήκαν τα άλογα από το πάντοκ στο στίβο για επίδειξη. Έκανε ψύχρα. Φορούσε το μπουφάν κουμπωμένο μέχρι το λαιμό. Είχε αρχίσει να βραδιάζει. Ακούστηκε η εκφωνήτρια με το πολλαπλούν: "Πενταετείς ίπποι, πέμπτη κλάση, νούμερο 8, χιλιάρικα επτά." 'Ηταν όπως τα περίμενε.Ψυχή δεν την ακουμπούσε.
Είδε που έμπαινε στο στίβο. Καστανή με γλυκά μεγάλα μελαγχολικά μάτια, παχουλή, κοντοπόδαρη, αδικημένη. Την αγνοούσαν. Κάτι η γενεαλογία, οι ατυχίες, το όνομα, η φήμη που "έσερνε", δεν την υπολόγιζαν. Είχαν άλλα να παίξουν, πιο όμορφα, με μεγαλύτερες όπως νόμιζαν δυνατότητες. Κι όμως. Όλο τον τελευταίο καιρό την παρακολουθούσε και την έβλεπε να βελτιώνεται. Δεν είχε νικήσει μόνο από κακές συγκυρίες. Όλο το βράδυ τη μελετούσε. Ήταν η κούρσα της, το πίστευε. "Έβγαινε¨από χρόνους, φόρμα, ισοζυγισμό, "έβγαινε" γιατί εκείνη ήθελε να νικήσει.
Καθώς έστριβε να βγει στο στίβο, του φάνηκε πως τον κοίταξε. Την έπαιξαν και περίμεναν.
" - Οι ίπποι ετέθησαν στις διαταγές του αφέτη". Ξεκίνησαν μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης από την άμμο. Δεν μπορούσε να διακρίνει. Ήταν όλα μαζί. Άκουγε την περιγραφή από τα μεγάφωνα. Πουθενά το όνομά της. Χάθηκαν τα άλογα πίσω από τα σπιτάκια. Εκεί που δεν έβλεπε κανείς. Τότε την άκουσε. Να καλπάζει με διαρκώς επιταχυνόμενο ρυθμό. Πετάχτηκε όρθιος. Είχε ανατριχιάσει ολόκληρος. Σήκωσε και τα δυό χέρια ψηλά και με βραχνή φωνή που έβγαινε από το βάθος, άρχισε να φωνάζει: " - Έρχεται η Μπέτα Μπεστ".
Οι γύρω τον κοίταζαν με απορία, το ίδιο και ο ξάδελφος. Συνέχισε να φωνάζει, του έβγαινε από μέσα του: "- Έρχεται η Μπέτα Μπεστ". Και τότε, λίγο πριν την είσοδο στην ευθεία, την είδαν κι οι άλλοι. Είχε βγει από την εξωτερική και τους "κατάπινε" έναν-έναν. Μετά τα μέσα της ευθείας, με τον ιδιαίτερο δικό της καλπασμό, είχε φτάσει κοντά στους πρώτους και λίγο πριν το τέλος πέρασε.
Κέρδισε. Έκατσε κάτω αποκαμωμένος. Είχε βραδιάσει, μαλάκωσε το κρύο. Ένοιωθε ένα γλυκό μούδιασμα. Έκλεισε τα μάτια. " - Μπράβο κορίτσι μου". Ψιθύρισε.

Ο Ηλίας ο Γκανιάν

2007-02-14T20:54:00.000+02:00

Ο Ηλίας ο Γκανιάν δεν είχε καμία σχέση με ιππόδρομο, αλλά διατηρούσε άδηλη την πατρότητα του προσωνύμιου που τον ακολουθούσε. Κατά πάσα πιθανότητα δεν επρόκειτο για το αληθινό του επώνυμο. Δεν ήταν δα και Αρμένης. Ηταν από την Καλαμάτα και αυτό φαινόταν από μακριά. Προς τι το Γκανιάν; Αγνωστο.

Είμαστε στη Σαλονίκη, στην αρχή της δεκαετίας του ΄80, στα πρώιμα χρόνια της «Αλλαγής». Εκείνη την εποχή έπαιζες ιπποδρομιακό στοίχημα μόνο αν είχες όρεξη να πας μέχρι την Αριστοτέλους, στο ένα και μοναδικό πρακτορείο που διέθετε σανό για τα αλογάκια. Ο Ηλίας, όμως, δεν το κουνούσε από την αρχή της οδού Παπάφη, στις παρυφές της πανεπιστημιούπολης. Εκεί τον έσπειραν, στα μέσα των '70s, τα αποτελέσματα των εισαγωγικών στη Φυσικομαθηματική, εκεί έβγαλε και αυτός ρίζες. Αν τον δεις ως φυτό, θα τον κατατάξεις στους βολβούς. Με ρίζες και καρπό κάτω από τη γη, στο υπόγειο σφαιριστήριο του Χρήστου Βλαμίδη, στην οδό Λαχανά. Είναι τριαντάρης, αλλά η εμφάνιση του βάζει άλλα δέκα χρόνια από πάνω. Κοντός, παχουλός, με καράφλα και σγουρά μαλλιά που πέφτουν στους ώμους.

Πίνει από το πρωί και παίζει μόνο πρέφα και «Θανάση». Για την ακρίβεια, διδάσκει πρέφα και νεοπασοκική φιλοσοφία. Αναπαράγει με δυνατή φωνή τα τραγούδια από την «Εκδίκηση της Γυφτιάς», μοιράζει αντίδωρο με το «Χαράτσι», τον πρώτο δίσκο του Παπάζογλου και κωδικοποιεί, με κλισέ και συνθήματα βασικούς κανόνες συμπεριφοράς του πρεφαδόρου. «Στη μέση ο τζογαδόρος, λιμό κάτω ρε μαλάκα.» Και πιο ψαγμένα: «η πρέφα θέλει υπομονή και το μουνί γαμήσι.» Παίζει χαρτιά όλη μέρα. Μερικές φορές και όλη τη νύχτα. Κανένας δεν ξέρει πως βιοπορίζεται. Πρέφα με τους μαθητές του με έπαθλο τον καφέ, «Θανάση» με τους μεγάλους με δύο κατοστάρικα το καπέλο. «Κουφάλες ήρθα!» αναφωνεί και κουτρουβαλάει τα σκαλιά του υπογείου. Τον έβλεπα για πέντε-έξι χρόνια και ποτέ δεν έμαθα το επίθετο του, ούτε τι ομάδα είναι. Αρκεί που μάθαινα πρέφα δίπλα του και γνώριζα, έστω ως ηδονοβλεψίας, την απόλαυση του τζόγου με πολλά λεφτά. Ακου δύο κατοστάρικα το καπέλο...Πολύ χρήμα.

Μέχρι που μία μέρα χάθηκε, δεν πάτησε στο καφενείο. Και η μέρα έγινε εβδομάδα. Στις δέκα μέρες εμφανίστηκε. Πλυμένος, ξυρισμένος, καλοντυμένος και κατά 400 εκατομμύρια πλουσιότερος. Είχε κερδίσει τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Ανακοίνωσε πως γυρίζει στην Καλαμάτα. Γκανιάν!

Το κείμενο έγραψε το "γυφτάκι".

Μια νύχτα στο καζίνο.

2007-02-10T00:20:00.000+02:00

Αγαπώ τα καζίνο γιατί μου επιτρέπουν να γευτώ πολλών ειδών ήττες.

Τώρα τελευταία, κάθε φορά που πάω στο καζίνο, όταν τους δίνω την κάρτα μέλους, την τσεκάρουν στον υπολογιστή τους, με κοιτάνε με περιέργεια και με ρωτάνε το όνομά μου. Κάποιες φορές με ρωτάνε και ημερομηνία γέννησης. Μα υποτίθεται ότι αυτόν το ρόλο έχει η κάρτα. Να τους λέει τα στοιχεία μου χωρίς ερωτήσεις. Υπέθεσα ότι είχαν κρούσματα πελατών που τους έχει απαγορευτεί η είσοδος και μπαίνουν με ξένες κάρτες.

Στην τελευταία μου επίσκεψη, όταν έδωσα την κάρτα μου, μια κοπέλα μού έκανε πάλι τις ίδιες ερωτήσεις. Όνομα, ημερομηνία γέννησης... Συνηθισμένος πια, της απαντούσα χαμογελαστός. Στο τέλος μου ανταποδίδει το χαμόγελο και μου λέει ευγενικά:
"Έχετε αλλάξει!".

Κοκάλωσα.
"Έχω περάσει πολλά κι έχω αλλάξει. Εσύ όμως πού το ξέρεις;" σκέφτηκα.
Το μυαλό μου εξέτασε αστραπιαία όλα τα ενδεχόμενα. Κατάλαβα. Όταν δίνεις τα στοιχεία σου για να γίνεις μέλος, κάποια κρυφή κάμερα σε φωτογραφίζει. Είχα αλλάξει σε σχέση με τη φωτογραφία. Έφαγα τη σφαλιάρα, της χαμογέλασα και προχώρησα αγέρωχος στην αίθουσα όπου θα έχανα αμίλητος ενάμισι μισθό.

Και να σκεφτείς ότι δεν έχουν περάσει ούτε δυο χρόνια που έβγαλα την κάρτα...

Καυταντζόγλου και Πατησίων γωνία

2007-02-05T01:47:00.000+02:00

Έφτασα, ως συνήθως στις τρεις παρά τέταρτο. Λίγο πριν αρχίσουν οι κούρσες. Με το άνοιγμα της πόρτας, ήρθε η μυρωδιά της παλιοκαιρισμένης τσιγαρίλας. Home again. Ο χώρος ήταν δεν ήταν 50 τετραγωνικά. Στο βάθος, πάνω σε ένα ξύλινο βάθρο, ήταν στημένος ένας πάγκος. Πάνω του η μηχανή που έκοβε τα χαρτάκια για τον ιππόδρομο, και η άλλη για το στοίχημα, το τζόκερ και το λόττο. Πίσω του τέσσερις καρέκλες και στον τοίχο από πάνω τους κρεμασμένη μια τηλεόραση.
Μπροστά του, σαν πεταμένα, δύο τραπέζια σε design «δημόσια υπηρεσία», μόνο λίγο μεγαλύτερα. Γύρω τους καμιά δεκαπενταριά καρέκλες και κάποιες άλλες διάσπαρτες. Απλωμένα πάνω στα τραπέζια ιπποδρομιακά περιοδικά, χαρτιά άσπρα για να κρατούνται σημειώσεις και φυσικά στυλό. Στον ένα τοίχο, αριστερά της πόρτας αναρτημένος ένας πίνακας με τις προτάσεις όλων των ιπποδρομιακών περιοδικών αλλά και κάποιων εφημερίδων για κάθε κούρσα ξεχωριστά. Οι προτάσεις γραμμένες με κιμωλία, άλλαζαν κάθε Δευτέρα - Τετάρτη- Παρασκευή. Στον απέναντι τοίχο κάποιες αφίσες διαφημιστικές του ΟΠΑΠ και του ΟΔΙΕ, τα χρώματά τους είχαν ξεθωριάσει από τον καιρό. Μαζί τους και ένας πίνακας γραφής, όπου με μαρκαδόρο γράφονταν τα αποτελέσματα και οι αποδόσεις κάθε κούρσας.

Η τηλεόραση, χωρίς ήχο, παίζει κάτι δημοπρασίες κοσμημάτων, περιμένοντας να γίνει η πρώτη σύνδεση με το Φαληρικό Δέλτα. Στο μηχάνημα που κόβει τα χαρτάκια κάθεται ο Πέτρος, νέο και αλέγκρο παιδί. Γιός της Αλέκας, που κάθεται δίπλα του μπροστά από το μηχάνημα του στοιχήματος. Φυσικά δεν ασχολείται με το στοίχημα, κανείς δεν ασχολείται όταν έχει ιππόδρομο. Έχει μπροστά της το τηλέφωνο και παίρνει παιχνίδι, από φερέγγυους παίκτες που παίζουν ιππόδρομο από το σπίτι ή το γραφείο τους. Η Αλέκα, περασμένα πενήντα, ξανθά βαμμένα μαλλιά, διατηρημένη για την ηλικία της. Ξέρει να φέρεται, είναι όμως και του πεζοδρομίου αν χρειαστεί. Κουβαλάει κάτι από την τζογαδόρικη γοητεία του άντρα της. Δικό του το μαγαζί, όμως έχει κουραστεί πια, έχει αποτραβηχτεί στο εξοχικό τους στην Ανάβυσσο και καλλιεργεί λαχανικά. Στις δόξες του ήταν μεγάλο χαρτόμουτρο, συμμετείχε σε μεγάλα καρέ, έπαιζε πολύ ιππόδρομο. Τώρα το παίζει ερημίτης.
Έχει αφήσει το μαγαζί στην γυναίκα του και εκπαιδεύεται ο γιος τους, να το κρατήσει κάποια στιγμή μόνος του.
« - Καλώς το Σοφοκλή το αγόρι μου», ακούγεται η φωνή της Αλέκας. Είμαι η συμπάθειά της, κάτι που κληρονόμησα από τον ξάδερφό μου, τη μεγάλη της αγάπη. Έχει σταματήσει πλέον να παίζει ιππόδρομο. Δεν υπάρχει φορά που να μην με ρωτήσει τι κάνει. Έρωτας κι αυτός. Ανάμεικτος με μητρικό συναίσθημα. Για τον ξάδερφό μου εννοώ, πολύ λιγότερο για μένα.
« - Έλα ρε παιχταρά μου, τι έχουμε σήμερα; Τίποτα καλό;» με χαιρετάει και ο Πέτρος.
« - Καλησπέρα μαμά του λόχου» λέω κοιτάζοντας την Αλέκα, προχωρώντας προς τον πάγκο-γκισέ. Φθάνω και δίνω το χέρι μου στον Πέτρο παλάμη με παλάμη με τους αγκώνες να ακουμπάνε στον πάγκο. « - Θα τους γαμήσουμε σήμερα».

Αυτό είναι το μεγαλείο με τον τζόγο. Μπορεί να χάνεις συνεχώς επί ένα μήνα, που σημαίνει 10 – 12 ιπποδρομιακές στη σειρά , δηλαδή πάνω από 100 διαδοχικές κούρσες και την ώρα που ξαναπάς είσαι σίγουρος πως έχεις βρει τα άλογα που θα σε κάνουν πλούσιο. Το μεγαλείο είπα; Αυτή είναι και η αιτία της καταστροφής. Μα μήπως και το μεγαλείο, καταστροφή δεν είναι; Ή η καταστροφή δεν κρύβει μεγαλείο;
Γυρνώ προς τα τραπέζια, αναζητώ φάτσες συναγωνιστών, το πιθανότερο είναι να τις βρω. Χαιρετώ, τραβάω μια καρέκλα και κάθομαι να ξεφυλλίσω τα ιπποδρομιακά περιοδικά – τα άλλα πλην του «Γκανιάν», το οποίο αγοράζω και μελετώ διεξοδικά. Πάντα μου άρεσαν τα παιχνίδια εκείνα που απαιτούσαν μελέτη, διάβασμα. Γι’ αυτό κι όταν με ρωτούν αν μου αρέσουν τα τυχερά παιχνίδια, πάντα απαντώ «Όχι» και το εννοώ. Τα τεχνικά παιχνίδια μου αρέσουν. «Και δεν χρειάζεται τύχη;» θα μου πείτε. Φυσικά και χρειάζεται και τύχη. Υπάρχει κάτι στη ζωή που δεν χρειάζεται και τύχη; Εκτός κι αν θεωρήσουμε και τη ζωή ολόκληρη τυχερό παιχνίδι, οπότε πάσο.

Ανάβω τσιγάρο, έρχεται και ο καφές που μου έχει φτιάξει η Αλέκα. Για τους περισσότερους έχει ουίσκι, μα ξέρει πως εγώ δεν πίνω. Κρατάω λίγες ακόμα σημειώσεις πάνω στο ήδη γραμμένο «Γκανιάν» μου και είμαι έτοιμος για τον πόλεμο. Πάνω στην ώρα αρχίζει και η μετάδοση από το Φάληρο. Ακούω την φωνή του Φώτη του Ιωσηφίδη να λέει τις αποδόσεις για την πρώτη κούρσα. Είναι ήδη δύο λεπτά πριν τις τρεις και τα άλογα που θα τρέξουν στην πρώτη ιπποδρομία έχουν φθάσει στο σταρτ, ετοιμάζονται να μπουν μέσα.

« - Έχω μάθει τον Μίστερ Πάμπλικ Ριλέισονς, για την πρώτη», μου λέει ένας παππούς, που ο γαμπρός του δουλεύει στον ιππόδρομο- ή έτσι θέλει να πιστεύουμε. Χαμογελώ και σηκώνομαι να πάω στον Πέτρο να παίξω τον Μίστερ Πάμπλικ Ριλέισονς. Όχι γιατί το είπε ο παππούς, μα γιατί από τη μελέτη μου τον ξεχώρισα σαν καλό αουτσάιντερ.

Η "Αργιθέα"

2007-01-21T14:44:00.000+02:00

Ήταν στα δεκαοκτώ.
Είχε λίγους μήνες που άλλαξε η ζωή του, έφυγε από το σπίτι.
Περπατούσε νύχτα ανεβαίνοντας την Αραχώβης. Κρύο και υγρασία. Είδε τη φωτισμένη γωνία. Καφενείο «Η Αργιθέα». Βρώμικα καφέ τζάμια και λίγος κόσμος. Μπαίνοντας, πρόσεξε μια παρέα που έπαιζε χαρτιά. Στη μέση ο Μήτσος – αδύνατος, μακριά ίσια σαν λαδωμένα μαύρα μαλλιά, λευκό δέρμα. Του χαμογέλασε και με ένα χαρακτηριστικό μορφασμό σοβαρότητας και συγκέντρωσης ,τον προσκάλεσε.
« - Έλα κάτσε». Τους έβλεπε να παίζουν πρέφα χωρίς να μιλάει, περίμενε. Τους παρατηρούσε. Φαγωμένα πρόσωπα, τσιγάρα και άσπρο φως, εκτεθειμένοι και κρυφοί.
Πλησίαζαν στο Παγκράτι. Οδός Ιέρωνος, ψηλά σπίτια, σκοτεινοί δρόμοι, υγρό γκρι. Η βαριά σιδερένια πόρτα έτριξε ανοίγοντας. Πολυκατοικία του ’60, στενό διαμέρισμα. Μετά το χωλ το δωμάτιο με το τραπέζι. Ήταν εκεί ο Κώστας από τη σχολή και άλλοι δύο ξένοι. Πίσω από το τραπέζι, το ντιβάνι. Σιγά-σιγά με το παιχνίδι, το δωμάτιο μεγάλωσε. Πέφταν τα φύλλα, άκουγε τον ήχο από τις μάρκες. Πήγαινε καλά, «κυνηγούσε». Ινδιάνο τον έλεγε ο Μήτσος. Κούκος μονός, ορεινός, διπλός, μαμούθ με καθρέφτη, σταυρός. Είχε καλό φύλλο, κυρίως όμως του «γινότανε» στο τέλος. Δεν είχε πολλά να χάσει, έβλεπε τα χτυπήματα, ένας ρυθμός ακουγόταν μέσα του. Καταλάβαινε το τραπέζι και τους κοιτούσε. Πρέπει να ήταν ο ψηλότερος, σίγουρα ο πιο μικρός. Κέρδιζε, είχε μαζέψει μπροστά του ένα άτακτο βουνό από μάρκες, περίπου τριάντα χιλιάδες. Από το βάθος ακούστηκε μια κοριτσίστικη φωνή λίγο βραχνή.
« - Μήτσο, μη ξεχάσεις να με ξυπνήσεις το πρωί». Ήταν η αδελφή του που φάνηκε λίγο στη μεσόπορτα. Φορούσε μια πουκαμίσα μόνο. Είδε λίγο τα πόδια της και το σκυφτό μελαχρινό της πρόσωπο.
Χαρακίρι. Μοίραζε. Ο Μήτσος πήρε τα φύλλα. Άρχισε να τα φυλλάρει. Τα δάκτυλά του ήταν λευκά και μακριά. Είδε μόνο τη γωνία από το δεύτερο φύλλο. Τα ακούμπησε στο τραπέζι, τα σκέπασε με το χέρι του. Περίμενε, πόνταραν όλοι. «-Τα χίλια και άλλες τρεις χιλιάδες», είπε ο Μήτσος. «Πάσο», «Μέσα». Εκείνος πήγε πάσο, ξεχάστηκε. Τον κοίταξε ο Μήτσος. «-Τούμπα τη φακή». Κοντοστάθηκε. Του έκανε ένα κυκλικό νεύμα με την παλάμη. Έπρεπε να γυρίσει τα φύλλα.
Όσοι τελείωναν σιγά-σιγά, αποχωρούσαν. Ξημέρωσε, μείναν οι δυο τους. Είχε μπροστά του ογδόντα χιλιάδες, όσα χάθηκαν από όλους και ο Μήτσος οκτακόσιες δραχμές, σε μάρκες. Σηκώθηκε.
«-Κάτσε να παίξουμε λίγο».
«-Δεν έχεις λεφτά, Μήτσο».
« - Όλο το σπίτι δικό μου δεν είναι»;
Άρχισε να του δείχνει. Την τηλεόραση, το στερεοφωνικό, ένα σκονισμένο εμφανιστήριο μαυρόασπρων φωτογραφιών.
«- Θα συμφωνούμε ένα ποσό για το κάθε πράγμα και θα παίρνω τις μάρκες».
Δεν τον ένοιαζε να φύγει με τα λεφτά. Δεν είχε σηκωθεί ποτέ από το τραπέζι πριν το τέλος. Κάθισε. Στριπτήζ παιζόμενο, γωνία, ξανά μαμούθ. Τελείωσαν τα λεφτά για την τηλεόραση και το στερεοφωνικό. Μεσημέριασε. Παίζαν το τελευταίο αντικείμενο πριν φύγει. Το μαυρόασπρο εμφανιστήριο. Αισθανόταν μια γλυκιά κούραση. Είχε τη διαύγεια του χρόνου μετά το ξενύχτι. Λίγες ακτίνες έπεφταν στο τραπέζι από τα κλειστά παντζούρια. Τα τασάκια μύριζαν παλιά στάχτη. Μαμουθάκι. Παίρνει στα χέρια του δύο οχτάρια και έναν άσσο. Ο Μήτσος είχε μπροστά του περίπου είκοσι χιλιάδες, τα τελευταία. Χίλιες το «άνοιγμα». Τα «βλέπει». Πρώτο φύλλο δέκα. Πέντε χιλιάδες ο Μήτσος, τα «βλέπει». Δεύτερο φύλλο. Άσσος. Άλλες πέντε χιλιάδες. «Μέσα». Το τρίτο φύλλο βαλές. Τον κοιτάζει. Με τα δυο του χέρια έσπρωχνε σιγά-σιγά τις μάρκες στο κέντρο.
«-Τα ρέστα μου».
« - Δικαίωμα…»
Σκεφτόταν. Το παιχνίδι ήταν κέντα χρώμα. Ο Μήτσος είχε σπρώξει τα τελευταία του λεφτά. Πρέπει να ήταν δυνατός. Σφίχτηκε το στομάχι του. Αισθανόταν ότι έχανε.
«- Πάσο».
Μετά το παιχνίδι «γύρισε». Ήταν κουρασμένος, ψυχικά κυρίως, άρχισε να παίζει επιθετικά, σχεδόν παράλογα. Κατά τις πέντε τελείωσε, τάχασε όλα. Αποκαμωμένοι και οι δυο, έκανε να βάλει το παλτό του, ο Μήτσος έκατσε στο ντιβάνι.
«- Κάτσε λίγο», του είπε.
Έκατσε.
« - Θέλω να σου χαρίσω ένα δίσκο».
Έψαξε λίγο στη στοίβα πάνω στο κομοδίνο, τον ξεχώρισε και του τον έδωσε: The best of Ray Charles.
Τον άκουγε για χρόνια. Georgia on my mind, Hit the road Jack, What’d I say.
Τον έχασε μαζί με πολλούς άλλους όταν ύστερα από μια μετακόμιση τους ξέχασε στο καπό ενός αυτοκινήτου.

Κύριοι, τα ρέστα μου.

2007-01-11T18:48:00.000+02:00

παραμονή πρωτοχρονιάς.

ξημερώματα.

περπατούσα στα πατήσια.

κοιτάζοντας τα φωτισμένα σπίτια.

κάποιοι θα παίζουν , σκεφτόμουν.

ακόμη δεν έχω καταλάβει τι με κράτησε και δεν χτύπησα ένα οποιοδήποτε κουδούνι.

δεν θάχα να χάσω τίποτα.

τα είχα χάσει όλα, πιό πριν.

ένα πτυχίο άχρηστο.

ένας γάμος διαλυμένος .

"λάθρα βιών"

παίκτης.

άρρωστος μου λέγαν.

επαγγελματίας απαντούσα.

με χασούρες και κέρδη.

με το παιχνίδι υπό έλεγχο. πάντα.

..................................................................................................

η αλήθεια είναι πως την γλύτωσα φτηνά.

παίζω ακόμα.

κάθε μέρα.

έκοψα τα άλογα.

και το στοίχημα.

μόνο πόκα.

....................................................................................................

άρρωστος μου λένε.

επαγγελματίας απαντάω.

.......................................................................................................

δεν υπάρχει τύχη στο παιχνίδι.

στη ζωή μόνο.

εκεί κέρδισα.

.........................................................................................................

βασιλιά με λέει.

για σένα της απαντάω.

It's no limit baby, it's no limit

2007-01-05T02:45:00.000+02:00

Texas Hold'em.

Το παιχνίδι του πόκερ που έχει κατακλύσει σαν χιονοστιβάδα τις Η.Π.Α. και με εκθετικούς ρυθμούς εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο. Για να είστε στο blog αυτό, φαντάζομαι πως μια γενική ιδέα περί πόκερ θα την έχετε. Το Texas Hold'em είναι μια παραλλαγή, κάτι σαν την ελληνική πόκα. Για περισσότερες πληροφορίες, πατήστε το link και θα σας κατατοπίσει η Wikipedia. Είναι επίσης το πλέον δημοφιλές on-line παιχνίδι. Εκατομμύρια παίκτες παίζουν σε εκατοντάδες διαφορετικά site Texas Hold'em καθισμένοι στην οθόνη του υπολογιστή τους. Σε αναζήτηση που έκανα στο Google προέκυψαν 6.150.000 results!

Το No Limit Texas Hold'em, στο οποίο η βασική διαφορά είναι πως δεν υπάρχει περιορισμός στο ποσό που θα ποντάρει ένας παίκτης ( μπορεί δηλαδή να ποντάρει όλα τα χρήματα που έχει μπροστά του όταν παίζει), αποκαλείται από τους ειδήμονες η "Cadillac του πόκερ" . Πρόκειται για ένα παιχνίδι που " χρειάζεσαι 2 λεπτά για να το μάθεις και περίπου ένα εκατομμύριο χρόνια για να γίνεις εξπέρ", όπως λέει και ένας επαγγελματίας παίκτης.

Οι βασικοί άξονες γύρω από τους οποίους κινείται το Texas Hold'em είναι τα καζίνο στα οποία παίζεις εναντίον άλλων παικτών ( και όχι εναντίον του καζίνο, όπως συμβαίνει στα περισσότερα παιχνίδια), οι εκατοντάδες λέσχες στις Η.Π.Α., το on-line παιχνίδι και πολλά παγκόσμια τουρνουά. Δυό όμως είναι τα κορυφαία: Το W.S.O.P. (World Series of Poker) και το W. P. T. (World Poker Tour). Για να καταλάβετε το μέγεθος του φαινομένου, o Jamie Gold, νικητής του WSOP 2006 πήρε έπαθλο 12.000.000$!!!

Θα κάνουμε πολλά αφιερώματα στο παιχνίδι αυτό στο μέλλον.

Για αρχή αυτοί είναι οι πλέον διάσημοι επαγγελματίες παίκτες του Texas Hold'em, για κάθε έναν από τους οποίους θα γίνει αναλυτική παρουσίαση - στο μέλλον επίσης:

Stuey Ungar : Αποκαλείται " One of a kind".

Ο μεγαλύτερος παίκτης πόκερ όλων των εποχών.

Κατέκτησε 3 φορές το WSOP.

Πέθανε γύρω στα 40 του από ναρκωτικά.

Sam Farha: Λιβανέζικης καταγωγής, ένας παίκτης με απαράμιλλες "μπλόφες". Ποτέ δεν ξέρεις τι φύλλο έχει, αφού η έκφρασή του είναι πάντα ίδια. Ο φόβος όλων των επαγγελματιών παικτών, αποκαλείται " The unpredictable".

Phil Gordon: Ένας από τους διασημότερους παίκτες πόκερ παγκοσμίως.

Είναι συγγραφέας μερικών από τα καλύτερα βιβλία που έχουν

γραφτεί για το Texas Hold'em.

Gus Hansen: Αποκαλείται ο " Μεγάλος Δανός", λόγω της εθνικότητάς του.

Ένας από τους επιθετικότερους παίκτες όλου του κόσμου.

Πραγματικά ατρόμητος, ότι χρηματικό ποσό κι αν διακυβεύεται

στην παρτίδα, με ατσάλινα νεύρα.

Dan Harrington: Αποκαλείται " Action Dan". Παγκόσμιος πρωταθλητής στο WSOP. Από τους πλέον "σφιχτούς" παίκτες με τεράστια υπομονή. Έχει γράψει κάποια από τα κορυφαία βιβλία για το άθλημα. Λέγεται και " The Ultimate Rock", τόσο δύσκολο είναι να του πάρεις τα λεφτά του.

Phil Hellmuth: Απλώς ο "Number One" εν ενεργεία παίκτης στο Texas Hold'em σε όλον τον κόσμο. Διάσημος εκτός από την ικανότητά του ως παίκτης και για το εκρηκτικό ταπεραμέντο του όταν παίζει.

Chris Ferguson: Γνωστός με το προσωνύμιο " Jesus", λόγω της εμφάνισής του αλλά και της ηρεμίας του στο παιχνίδι. Το παίξιμό του βασίζεται στην άριστη γνώση των Μαθηματικών. Είναι εξ' άλλου και Διδάκτωρ Θετικών Επιστημών.

Doyle Brunson: Δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στο WSOP. Αποκαλείται και " Texas Dolly". Έγραψε στα τέλη της δεκαετίας του 70 ίσως το κορυφαίο βιβλίο για το παιχνίδι: Super System, A course in power poker. Στην τελική παρτίδα και τις δύο φορές που αναδείχθηκε πρωταθλητής, ξεκίνησε με το ίδιο ζευγάρι φύλλων το 10-2, που έκτοτε αποκαλείται Brunson's combination.

Annie Duke και Isabelle Mercier: Δύο κυρίες του αθλήματος. Η Duke θεωρείται η κορυφαία παίκτρια του κόσμου και η Mercier η κορυφαία Γαλλίδα παίκτρια.

Άγνωστες λέξεις και φράσεις...(α' μέρος)

2006-12-30T04:56:00.000+02:00

Λοιπόν, για να θυμούνται οι γνώστες και να μαθαίνουν οι άσχετοι:

Παίρνει κεφάλι (το άλογο): Όταν ξεκινάει η κούρσα κάποιο άλογο είναι ταχύτερο και προηγείται των άλλων, ή αλλιώς οδηγεί τον όμιλο. Συνώνυμη φράση: " Πάει στο κεφάλι".
Κεκαιτέ: Προέρχεται από τις λέξεις, κεφάλι και τέρμα. Αναφέρεται σε ένα άλογο που με την εκκίνηση πήρε κεφάλι και τερμάτισε πρώτο, χωρίς να το περάσει κανένας αντίπαλος.
Πάει κεφάλι στο βήμα του: Όταν ένα άλογο παίρνει κεφάλι, χωρίς να ζοριστεί καθόλου από τον αναβάτη του, πολύ εύκολα.
Στέγιερ: Χαρακτηρισμός αλόγου. Πρόκειται για άλογο που δεν έχει αρχική ταχύτητα και κατά την εκκίνηση μένει συνήθως με τα τελευταία. Πραγματοποιεί όμως δυνατό φίνις στο τέλος, έχοντας πολλές δυνάμεις. Φράση που λέγεται για τέτοια άλογα: " Ανεβαίνει σαν τρένο!" Επίσης, γνωστό ξενοδοχείο στην Ιπποκράτους - σε πήγαιναν εκεί πουτάνες που έκαναν πιάτσα στη Σόλωνος.
Φορκάστ: Ένας τύπος στοιχηματισμού σε κούρσα. Για να κερδίσεις, πρέπει να βρεις τα δύο πρώτα άλογα, με την σειρά που θα τερματίσουν. Π.χ. φορκάστ 2-8, σημαίνει πως θα κερδίσει το νούμερο 2 και δεύτερο θα έρθει το νούμερο 8.
Δίδυμο: Άλλος τύπος στοιχηματισμού σε κούρσα. Πρέπει να βρεις τα δύο πρώτα άλογα της κούρσας, με όποια σειρά κι αν τερματίσουν. Π.χ. δίδυμο 4-5, σημαίνει πως το 4 και το 5 ήρθαν πρώτο και δεύτερο (ή το 4 πρώτο και το 5 δεύτερο ή το αντίστροφο).
Σύνθετο: Τύπος στοιχηματισμού. Πρέπει να βρεις το πρώτο άλογο σε δύο διαδοχικές κούρσες. Π.χ. τρίτο σύνθετο 1-8, σημαίνει να κερδίσει το 1 στην τρίτη ιπποδρομία και το 8 στην τέταρτη.
Μήκος: Μονάδα μέτρησης απόστασης στον ιππόδρομο, ίση με το μήκος σώματος ενός αλόγου, περίπου 2,5 με 3 μέτρα. Χαρακτηριστική φράση: "Ο Ιπποτούρ Μονόκλ κέρδισε με 10 μήκη διαφορά", δηλαδή πάνω από 25 μέτρα.
Ποτώ: Η νοητή γραμμή του τερματισμού (παλιότερα υπήρχε σκοινί που έκοβε ο νικητής, όπως στους αγώνες στίβου, τώρα υπάρχει φώτο -φίνις). Χαρακτηριστική φράση: "Έχασε πάνω στο ποτώ". Η φράση προέρχεται από την παράφραση της λέξης photo, λέγανε δηλαδή "έχασα στην photo", δηλαδή στο φώτο-φίνις.
Χωλότητα: Τραυματισμός του αλόγου σε κάποιο πόδι του.
Άνοιξαν τα κουτιά: Δόθηκε η εκκίνηση. Τότε ανοίγουν οι πόρτες που έχουν τα άλογα μπροστά τους όταν βρίσκονται στο μηχάνημα εκκίνησης και έτσι είναι ελεύθερα να τρέξουν.
Κόβει το άλογο: Αναφέρεται σε άλογο που στην τελική ευθεία δεν έχει πια δυνάμεις και μειώνει τον ρυθμό του καλπασμού του, με αποτέλεσμα συνήθως να το προλαβαίνουν άλλα άλογα και να το προσπερνούν ( συνώνυμο: να το "σκεπάζουν" πριν τον τερματισμό).

Όχι τόσο εύκολα... (part II)

2006-12-28T21:47:00.000+02:00

" Οι ίπποι τέθηκαν στις διαταγές του αφέτη…"
Και ξεκινάει η κούρσα. Ο Φίλανδρος, όπως ήταν αναμενόμενο πάει στο κεφάλι στο βήμα του. Μετά τα 800 μέτρα, είχε διαφορά από το δεύτερο άλογο πάνω από 10 μήκη. Γυρνάω και κοιτάω τον "Σουταχαπεί". Μου χαμογελάει με τρόπο που επαναλάμβανε αυτό που είχε πει προηγουμένως: " - Και πώς να χάσει δηλαδή ο Φίλανδρος;"
Την ώρα που ο Φίλανδρος έμπαινε στην τελική ευθεία, απέμεναν δηλαδή περίπου 250 μέτρα για τον τερματισμό, τα άλλα άλογα ήταν ακόμα περί τα δώδεκα μήκη πίσω του. Ήταν ωραίο θέαμα να βλέπεις τον ψαρί Φίλανδρο να καλπάζει προς τον τερματισμό με το αγέρωχο στυλ του. Όμως εγώ δεν τον κοίταζα. Προσπαθούσα να εντοπίσω στον όμιλο των αλόγων που ακολουθούσαν σε απόσταση, την πορτοκαλί φανέλα που φορούσε ο Σωτηρόπουλος, ο αναβάτης του Ντιστρόγιερ. Κάτι όχι και τόσο εύκολο, αφού είχε ήδη νυχτώσει και ο αγώνας γινόταν με το φως των προβολέων. Ξέχασα να σας πω: βλέπω πολύ καλά. Εντόπισα λοιπόν μια τέτοια φανέλα, η οποία είχε αρχίσει να επιταχύνει και να προσπερνά τα υπόλοιπα άλογα. Σε σύντομο χρονικό διάστημα είχε προσπεράσει όλους τους αντιπάλους του και είχε τεθεί στην καταδίωξη του Φίλανδρου. Η διαφορά των δυο αλόγων άρχισε να μικραίνει. Στο μέσο της ευθείας, ο Ντιστρόγιερ βρισκόταν περί τα πέντε μήκη πίσω από τον Φίλανδρο. Ο καλπασμός τους όμως είχε διαφορά. Σχεδόν για κάθε βήμα του πρώτου ο Ντιστρόγιερ έκανε δύο! Κατάπινε την διαφορά. Τριάντα μέτρα από το φίνις, η διαφορά τους ήταν ένα μήκος. Ακριβώς πάνω στο ποτώ, ο Ντιστρόγιερ τον πέρασε! Πέρασε πρώτος τον τερματισμό, για λίγα εκατοστά του μέτρου. Θα χρειαζόταν φώτο-φίνις, αλλά όλοι ήξεραν, πως κέρδισε ο Σωτηρόπουλος με τον Ντιστρόγιερ.

Κοιταχτήκαμε με τον "Σουταχαπεί" για κλάσματα του δευτερολέπτου και αρχίσαμε τα γέλια. Ξέραμε πως αυτό που έγινε, με τον τρόπο που έγινε δεν ήταν φυσιολογικό, μας έδινε όμως πίσω το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που χάναμε.
" - Τι να σου πω ρε μαλάκα. Όνειρο θα είχες δει. Καλά, τι έπαθε ο Φίλανδρος και έκοψε;"
" - Ξέρω κι εγώ; Τι να σου πω; Το θέμα είναι τώρα να κερδίσει ο Ιπποτούρ Μονόκλ. Ξέρεις πόσα θα πάρουμε από το σύνθετο;"
Φυσικά και ήξερε. Ο "Σουταχαπεί" ήταν κομπιούτερ σ’ αυτά.
" - Πήραμε 250.000 από το φορκάστ και έχουμε 10.000 το σύνθετο που αποδίδει 7.100 στο κατοστάρικο, δηλαδή θα πάρουμε και 710 χιλιάρικα απ’ αυτό."
" Η ιπποδρομία έχει καλώς…" ανακοινώθηκε και πήγαμε να εισπράξουμε τα 250 χιλιάρικα. Είχε αποκατασταθεί η ηρεμία. Βέβαια, ακόμα στη χασούρα ήμασταν, αλλά το ποσό είχε μειωθεί αισθητά.
" - Λοιπόν, έχω και μια άλλη ιδέα: Αν υποθέσουμε πως κερδίζει ο Μονόκλ, ποιο άλογο θα είναι δεύτερο;"
" - Ο Περλ Χάρμπορ" λέει χωρίς δεύτερη σκέψη ο "Σουταχαπεί".
" - Ε τότε, θα παίξουμε μόνο ένα πράγμα στην κούρσα: Φορκάστ 30.000 Μονόκλ – Περλ Χάρμπορ. Δίνει 3.500 στο κατοστάρικο. Τίποτα άλλο. Συμφωνείς;"
Συμφώνησε. Το παίξαμε και ξαναπήγαμε στην κερκίδα να δούμε την τελευταία κούρσα. Την ώρα που έκαναν επίδειξη τα άλογα που θα έτρεχαν, τα μεγάφωνα έλυσαν την απορία μας σχετικά με τον Φίλανδρο:
" Στον ίππο Φίλανδρο της όγδοης ιπποδρομίας, διεγνώσθη χωλότητα. Αποχή από τις ιπποδρομίες για ένα μήνα."
Είχε πάθει χωλότητα ο Φίλανδρος, γι’ αυτό έκοψε έτσι στα τελευταία μέτρα! Η αποχή του μάλιστα δεν θα ήταν για ένα μήνα, αλλά οριστική. Δεν ξανάτρεξε στον ιππόδρομο. Όταν ένα άλογο είναι πολύ καλό και τραυματιστεί, οι ιδιοκτήτες δεν ρισκάρουν κάποιον σοβαρότερο τραυματισμό. Τον απέσυραν στο ιπποφορβείο Φηγαίας και έγινε ένας από τους βασικότερους επιβήτορές τους.
Έστω και στο τέλος της μέρας, η τύχη ήταν μαζί μας. Περίμενα να επιβεβαιωθεί αυτό και στην τελευταία κούρσα, όπως και έγινε!
Μόλις άνοιξαν τα κουτιά, πετάχτηκε ο Ιπποτούρ Μονόκλ και πήγε στο κεφάλι. Αυτό ήταν! Δεν τον ξαναπλησίασε κανείς από τους αντιπάλους του. Αντίθετα, η διαφορά του απ’ αυτούς όλο και μεγάλωνε. Η ανάλυση του"Σουταχαπεί", ήταν ακριβέστατη. Δεν είχαμε αγωνία ούτε για μια στιγμή. Το "άλογό μας" κέρδισε με διαφορά πάνω από δώδεκα μήκη, τουτέστιν θριαμβευτικά! Και ακούστηκε από τον "Σουταχαπεί", η περίφημη φράση: Όχι τόσο εύκολα! Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει, πως χάνει και την ομορφιά του να κερδίζει το άλογο που εσύ πιστεύεις τόσο εύκολα! Δεν έχει την απαραίτητη αδρεναλίνη. Μεγαλύτερη είναι η "κάβλα" σε μια δύσκολη επικράτηση, όπως για παράδειγμα του Ντιστρόγιερ στην προηγούμενη κούρσα.
Και το κερασάκι στην τούρτα; Όπως τερμάτιζαν τα υπόλοιπα άλογα, πολύ μετά από τον Μονόκλ, από έναν όμιλο με πέντε-έξι ξεπετάχτηκε και ήρθε δεύτερος, όπως ήταν φυσικό ο Περλ Χάρμπορ! Γεννούσαν και τα κοκόρια μας.
Εισπράξαμε τα λεφτά, 710 χιλιάρικα από το σύνθετο και 1.050.000 από το φορκάστ. Μαζί με όσα πήραμε από την προηγούμενη κούρσα το σύνολο ήταν δύο εκατομμύρια και δέκα χιλιάδες δραχμές. Not bad, που λένε. Λιγότερο από μια ώρα πριν, χάναμε 400.000.
Την ώρα που αποχωρούσαμε από τον ιππόδρομο, πηγαίνοντας να πάρουμε τη μηχανή, νοιώθοντας αυτήν την περίφημη ηρεμία και ευχαρίστηση που ακολουθεί πάντα μια υπερέκκριση αδρεναλίνης που είχε ευτυχή κατάληξη, ο "Σουταχαπεί" μου είπε:
" - Σήμερα επιβεβαιώθηκε η περίφημη ατάκα του Lancey Howard μετά την τελική παρτίδα στην ταινία Cincinnati Kid. Όταν κέρδισε την παρτίδα πόκερ με παρακινδυνευμένο παίξιμο, τον ρωτάει η dealer:
Lady Fingers: "You raised his tens with a lousy three-flush?"
Howard: "Gets down to what it's all about, doesn't it? Making the wrong move at the right time."
Αυτό είναι: η λάθος κίνηση, την σωστή στιγμή!"

Lancey Howard

Όχι τόσο εύκολα... ( part I )

2006-12-07T15:28:00.000+02:00

Ο "Σουταχαπεί" ήταν μεγάλος αλογομούρης. Μην με ρωτήσετε τι είναι σήμερα.Δεν μαρτυράω. Πηγαίναμε μαζί στον ιππόδρομο, όταν ήταν ακόμα στο Φάληρο, τέρμα Συγγρού, στο περίφημο Δέλτα. Ωραίες μέρες...
Ο "Σουταχαπεί" ήταν αουτσαντεράκιας. Αυτό σημαίνει πως μελετούσε και εύρισκε το άλογο εκείνο που είχε μεγάλη τύχη να κερδίσει, αλλά δεν θα το έπαιζε ο κόσμος, άρα θα πλήρωνε καλά. Σε αντιστοιχία, είναι σαν να έπαιζε στο στοίχημα ένα διπλό με απόδοση 7,50. Δεν θα έπαιζε ποτέ έναν άσσο στο 1,20. Αυτό σημαίνει πως όταν είχες παίξει με τον "Σουταχαπεί" και κέρδιζες, θα έπαιρνες πολλά λεφτά και η διαδικασία θα είχε μεγάλη έκκριση αδρεναλίνης. Ό,τι πρέπει για ιππόδρομο δηλαδή.
Η ιστορία που θα σας πω, έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου ως η μεγαλύτερη ανατροπή μιας κατάστασης, όσα χρόνια ασχολούμαι με τον ιππόδρομο. Πάμε λοιπόν:
Τετάρτη, γύρω στις 12 το μεσημέρι, Οκτώβριος του 1997. Στο τηλέφωνο ο "Σουταχαπεί":
" -Μαλάκα, η ευκαιρία της χρονιάς λέγεται Ιπποτούρ Μονόκλ. Δε μπορώ να σου πω πολλά, θα τα πούμε κατεβαίνοντας στον ιππόδρομο. Πάρε όσα λεφτά μπορείς να βρεις."
Δύο η ώρα, περνάει και με παίρνει με τη μηχανή του. Ο καιρός είναι λίγο κρύος, αλλά δεν προβλέπεται βροχή. Πηγαίνουμε αργά, για να μπορεί να μου μιλάει, να μου αναλύσει την ευκαιρία της χρονιάς:
« Λοιπόν κοίτα πώς έχουν τα πράγματα. Ο Ιπποτούρ Μονόκλ λέγεται έτσι, γιατί μικρός έχασε το ένα του μάτι, το δεξί. Κατά τα άλλα είναι πολύ καλό άλογο. Έχει όμως την εξής ιδιορρυθμία: αν δεν πάρει κεφάλι, ακούει από τη δεξιά πλευρά τα άλλα άλογα, δεν τα βλέπει και φοβάται – παρατάει την κούρσα και έρχεται τελευταίος. Αν όμως πάει στο κεφάλι, όλα τα άλλα είναι πίσω του και επειδή είναι πολύ δυνατός, κερδίζει με διαφορά.
» Σήμερα η αλογάρα τρέχει για πρώτη φορά 1800 μέτρα. Όπως ήδη γνωρίζεις, ο κόσμος δεν παίζει τους σπρίντερς στις μεγάλες αποστάσεις, πόσο μάλλον τον Ιπποτούρ Μονόκλ που στις τέσσερις πιο πρόσφατες κούρσες του ήρθε ακριβώς τελευταίος! Όμως, σήμερα θα πάει στο κεφάλι. Του έβαλαν μάλιστα και αναβάτιδα τη Μαρία την Καμούτση(από τις χειρότερες), δεν θα τον παίξει άνθρωπος!»

Φτάσαμε στο Δέλτα γύρω στις δυόμισι, παρκάραμε τη μηχανή και πήγαμε να φάμε σουβλάκια. Στη λαϊκή θέση του παλιού ιπποδρόμου είχε ένα σουβλατζίδικο που έκανε από τα νοστιμότερα σουβλάκια (πίττα-καλαμάκι) στην Αθήνα. Τρώγοντας καθισμένοι σ’ ένα παγκάκι, η κουβέντα για τον Μονόκλ εντάθηκε. Ξέχασα να σας πω, πως παίζοντας ιππόδρομο με τον «Σουταχαπεί» μεγαλύτερη αξία είχε η ανάλυση. Περισσότερο από το αν θα κέρδιζες, περισσότερο από την αδρεναλίνη της κούρσας, πάνω κι από τις αδιαμφισβήτητες γνώσεις του για το αντικείμενο, αυτό που είχε σημασία ήταν η ΑΝΑΛΥΣΗ. Τουλάχιστον εγώ, αυτό κυρίως απολάμβανα. Την απόλυτη πεποίθηση που είχε για τη νίκη του αλόγου που είχε επιλέξει, τον τρόπο με τον οποίο επιχειρηματολογούσε. Και η ανάλυση συνεχίστηκε:
«- Άσε που από τη γενεαλογία του βγαίνει πώς θα του ταιριάξουν τα 1800 μέτρα. Η μάνα του η Τάλτααστ ήταν κεφαλάτο άλογο και ο πατέρας του ο Φλάς εν Θάντερ, ε τι να πούμε, ο κορυφαίος επιβήτορας του ελληνικού ιπποδρόμου. Και ξέρεις ποιος είναι αδερφός του; Ο Τέξας! Όποτε έπαιρνε κεφάλι τους πηδούσε ασάλιωτους! Γι’ αυτό σου λέω, το θέμα είναι να πάρει κεφάλι. Και θα πάρει σήμερα, δεν υπάρχει άλλο γρήγορο στην κούρσα. Στο βήμα του θα πάει στο κεφάλι. Θα τους γαμήσει σου λέω! Αλήθεια, πόσα λεφτά έχεις;»
« - Για παίξιμο έχω 100.000 (δραχμές εννοείται, δεν υπήρχε τότε ευρώ!). Καλά είναι;» αποκρίθηκα ενώ τελείωνα τα σουβλάκια μου.« - Τότε θα βάλω κι εγώ 300 χιλιάρικα». Με τον «Σουταχαπεί» παίζαμε πάντα σε αναλογία 3 προς 1. Δηλαδή, σε κάθε χιλιάρικο οι 250 δραχμές ήταν δικές μου και οι 750 δικές του. Συμφωνήσαμε, έβαλε τα λεφτά στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν του και ξεκινήσαμε. Δεν σας είπα μέχρι τώρα μια βασική «λεπτομέρεια»: Ο Ιπποτούρ Μονόκλ έτρεχε στην τελευταία ιπποδρομία, την ένατη δηλαδή.
Αρχίσαμε να παίζουμε τις κούρσες με τη σειρά: την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη και ούτω καθεξής. Η επιτυχία ήταν τέτοια, που με το τέλος της έβδομης κούρσας δεν μας είχε μείνει δραχμή! Τετρακόσιες χιλιάδες χασούρα. Το δε άλογο για το οποίο είχαμε κατέβει στον ιππόδρομο, η ευκαιρία της χρονιάς δεν είχε τρέξει ακόμη! Όλες οι επιλογές μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρξαν καταστροφικές. Το κακό διπλό. Αφενός είχαμε χάσει τετρακόσιες χιλιάδες, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο για το πορτοφόλι μας και αφετέρου υπήρχε η απίστευτη προοπτική να βλέπουμε τον Ιπποτούρ Μονόκλ να κερδίζει και να μην τον έχουμε παίξει!
« - Τι θα κάνουμε τώρα ρε μαλάκα;» αναφωνήσαμε σχεδόν ταυτόχρονα.
« - Πού μπορούμε να βρούμε λεφτά;» είπα και το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς να βρει λύση.
« - Δεν ξέρω» απάντησε ο «Σουταχαπεί» εμφανώς καταβεβλημένος. Τα ‘χε κυρίως με τον εαυτό του, που υπέκυψε στην κατ’ εξοχήν αρρώστια των τζογαδόρων: παίζουν σε όλες τις κούρσες και όχι σε αυτήν ή αυτές που κυρίως πιστεύουν.
« - Δεν προσπαθείς να πάρεις λεφτά από καμιά πιστωτική;» του είπα.
« - Όλες είναι στο όριο. Έχω εξαντλήσει τα όρια αναλήψεων σε όλες.» μου είπε απογοητευμένος. « Πάμε να φύγουμε καλύτερα».
Καθώς προχωρούσαμε προς την έξοδο, περνώντας μπροστά από τα μηχανήματα αναλήψεων, επανέλαβα με την παροιμιώδη αισιοδοξία μου:
« - Χάνουμε τίποτα ρε μαλάκα να προσπαθήσουμε; Έστω καμιά εικοσαριά χιλιάδες να παίξουμε τον Μονόκλ».
« - Ξέρω κι εγώ; Άμα γουστάρεις πάρε τις κάρτες μου και κάντο», μου είπε λέγοντάς μου και τον κωδικό του.
Πήγα στο μηχάνημα και άρχισα τις προσπάθειες, ενώ ο «Σουταχαπεί» είχε καθίσει λίγο πιο πέρα (λες και δεν ήθελε να βλέπει) και άναψε τσιγάρο. Eurobank, Alpha, Εμπορική, τζίφος. Σε όλες η ίδια άρνηση. Άρχισα να βαριέμαι και διάλεξα τη visa της Εθνικής. Πέρασα τον κωδικό και ζήτησα 30.000 σχεδόν μηχανικά – βέβαιος για την απόρριψη του αιτήματος. Κι ενώ είχα γυρίσει να δω τον «Σουταχαπεί», άκουσα από το μηχάνημα τον χαρακτηριστικό ήχο του μετρήματος των χρημάτων. ΘΑΥΜΑ! Με τη σχετική ταχυπαλμία, πήρα τα χρήματα, την κάρτα και την απόδειξη και πήγα προς το μέρος του θριαμβευτικά: « Ορίστε ρε τριάντα χιλιάρικα» του είπα και πρότεινα το χέρι μου.
« Έλα ρε, δεν το πιστεύω. Ποια τράπεζα τα έδωσε;» ρώτησε λες και είχε την παραμικρή σημασία.
« - Η Εθνική» απάντησα. «Πάμε να παίξουμε τώρα;»
« Πάρ’ τα και παίξε εσύ. Εσύ επέμεινες να τραβήξουμε λεφτά εξάλλου. Γι’ αυτό, παίξε όπως νομίζεις .»
Πήρα τα λεφτά και προχωρώντας προς τον πίνακα με τις αποδόσεις σκέφτηκα την όγδοη κούρσα. Σ’ αυτήν έτρεχε το κορυφαίο άλογο του ιπποδρόμου την εποχή εκείνη, ο Φίλανδρος . Όπως ήταν φυσικό ήταν το μεγάλο φαβορί των παικτών. Το άλογο που μου άρεσε εμένα ήταν ο Ντιστρόγιερ, ένα μάλλον κοντό ζώο από τα καλύτερα στέγιερ της εποχής. Αναβάτης του δε ήταν ο Σωτηρόπουλος, ο πάλαι ποτέ «τσάμπιον» αναβάτης του ιπποδρόμου, ίσως ο πλέον ταλαντούχος όλων των εποχών. Η ιδέα που μου καρφώθηκε ήταν ότι θα χάσει ο Φίλανδρος! Την ανακοίνωσα στον «Σουταχαπεί»: θα παίξουμε φορκάστ Ντιστρόγιερ- Φίλανδρος. Δηλαδή, πως πρώτος θα έρθει ο Ντιστρόγιερ και δεύτερος ο Φίλανδρος. Χαμογέλασε συγκαταβατικά και μου είπε: « Πώς θα γίνει αυτό ρε μαλάκα; Όνειρο είδες ή έχεις κολλήσει με το Σωτηρόπουλο επειδή του έχεις αδυναμία;» Ποιος τα έλεγε αυτά; Ο γνωστός αουτσαντεράκιας. Τόσο απίθανο ήταν να χάσει ο Φίλανδρος.
Εγώ επέμεινα. «Λοιπόν, θα παίξουμε 5000 το φορκάστ που σου είπα και 10.000 το σύνθετο με τον Ιπποτούρ Μονόκλ, 10.000 το σύνθετο του Φίλανδρου με τον Μονόκλ και θα μας μείνουν πέντε χιλιάρικα για να γυρίσουμε σπίτι » ανακοίνωσα χωρίς να δέχομαι κουβέντα. Το δέχτηκε, τα παίξαμε και κάτσαμε στις κερκίδες να δούμε την όγδοη κούρσα.
(To be continued...)

...τέθηκαν στις διαταγές του αφέτη.

2006-12-05T15:24:00.000+02:00

Ετοιμαζόμαστε!
Και ετοιμάζουμε τρομερές καταστάσεις.
Η γλώσσα που θα μιλάμε στο blog αυτό είναι:

Βάλτα να πάνε, πήγανε
Κε και τε (κεφάλι και τέρμα)
American Airlines
Big slick
raise και re-raise
Δεύτερη ρόδα
Τρέχει στις μάντρες
Ασάντερ
Όχι τόσο εύκολα
Έκανε raise πέντε φορές το big blind από θέση under the gun
Έπιασε φιλέτο
Τρίτη τύχη του Γκανιάν
Το δίνει από μέσα, τόχει κρυμμένο
Τελευταία γκάλοπ
Έπιασα όλα τα αποκάτω και έχασα το κεφάλι
Τριάδες, τετράδες και το όλον

Αν ξέρετε τη γλώσσα αυτή, είστε δικοί μας. Περιμένουμε την συνεισφορά σας. Αν πάλι όλα αυτά σας φαίνονται "Κινέζικα", μην απελπίζεστε: Οργανώνονται εντατικά μαθήματα εκμάθησης στη διεύθυνση αυτή.
It's So easy! Και τόσο ενδιαφέρον. Ένας ξεχωριστός κόσμος.

Υπόσχεση: Γύρω στις γιορτές, όλα θα είναι έτοιμα. Εις το επανειδείν.