tag:blogger.com,1999:blog-331871162009-12-31T19:39:34.409-06:00ဟိုး.. ေရွ႔မွာ ပန္းတုိင္ရိွတယ္.. လာ.. သြားၾကစို႔…။ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.comBlogger466125tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-20321373496932901742009-09-04T01:37:00.007-05:002009-09-04T01:45:51.986-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟဲလို...၊ မဂၤလာပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာမေရးျဖစ္တာ နည္းနည္းၾကာသြားေတာ့ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကေတာင္ က်ေနာ့္ကို ျပန္မွတ္မိပါ့မလားဘဲ။ ျပာတာတာအၾကည့္ေတြနဲ႔ ႀကိဳဆို စိုက္ၾကည့္ေနေလရဲ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုပါ၊ အခုတေလာက အလုပ္အကုိင္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ က်ေနာ့္အတြက္က ဘယ္လိုျဖစ္ေနလဲဆိုေတာ့ ဒီႏိုင္ငံက ေဆာင္းဦးေပါက္ရာသီ အပင္ေတြေပၚက သစ္ရြက္ေလးေတြလိုပဲ...။ ေႂကြလုလုေလးနဲ႔ ေလတိုက္လိုက္တိုင္း အလန္႔တၾကား တဖ်တ္ဖ်တ္လူးခါ ယိမ္းႏြဲ႔ေနရတဲ့ဘ၀။ အေရာင္အဆင္းေလးကေတာ့ ၀ါတာတာေလးဆိုေတာ့ အေ၀းကေနၾကည့္ရင္ေတာ့ တယ္လွ၊ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့ ေႂကြမလဲဆုိတာ မသိတဲ့အျဖစ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလးႏွစ္နီးပါးေလာက္ ေတာက္ေလွ်ာက္လုပ္လာတဲ့ အလုပ္က မအိုေကေတာ့လို႔ ေနာက္ထပ္ အလုပ္တခု ထပ္ရွာလို႔ အဆင္ေျပမယ္မွ မႀကံေသးဘူး၊ အဲဒီအလုပ္ကလဲ အလုပ္ေအာ္ဒါေတြလာတာ ေႏွးေကြးေတာ္မူတာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ အလုပ္တခုကို ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ျပန္ရွာရနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔အလုပ္က စိန္ေျပးတမ္းကစားေနရသလားေတာင္ မွတ္ရတယ္။ အခုလဲ ေနာက္ထပ္ အလုပ္ အသစ္စက္စက္တခုမွာ လာမယ့္အပတ္ကစၿပီး ညဆိုင္းအလုပ္ဆင္းဖို႔ ႀကံစည္ထားတာပဲ။ သူလဲ ဘယ္လိုလာမယ္ေတာ့ မသိ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ့ လက္ရိွအေျခေန... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့ လူတေယာက္၊ အလုပ္လုပ္ခ်င္တဲ့ လူတေယာက္အတြက္ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနရတဲ့ အေျခအေနႀကီးက သိပ္ေတာ့ ႏွစ္သက္စရာေကာင္းလွတဲ့ အေျခအေနေတာ့ မဟုတ္လွဘူး။ ဒါေပမယ့္ `ငါအဆင္မေျပဘူးေဟ့´ လို႔ ညည္းတြားေန႐ုံနဲ႔ေတာ့ ဘာမွထူးလာမွာ မဟုတ္ေတာ့ ဒီလိုပဲ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ေလသတည္းေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္က သိပ္အဆင္မေျပေတာ့ စာေရးဖို႔လဲ အေတြးက သိပ္မအိုေကေတာ့ဘူး။ (တကယ္က အပ်င္းထူသြားတာလဲ ပါပါတယ္) ဒါနဲ႔ပဲ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔ တရက္မွာေတာ့ အြန္လိုင္းဂိမ္းဆုိဒ္တခုနဲ႔ နပန္းလုံးမိပါေလေရာ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္က ဟိုးအသက္ ခပ္ငယ္ငယ္ကတည္းက Chess ကစားရတာကို ၀ါသနာပါပါတယ္။ ခပ္ႂကြားႂကြားေလး ေျပာရရင္ေတာ့ ကရင္ျပည္နယ္အဆင့္ လူငယ္ ခုံဆု ရဖူးတယ္။ ဟဲဟဲ။ (အခု မေတြ႔တာၾကာပီျဖစ္ၿပီး က်ေနာ့္ပို႔စ္ေတြကို ရယ္ေသာေသာနဲ႔ စေနာက္ဖူးတဲ့ ေဘာ္ဒါတေယာက္ကို အဲဒီလို သြားႂကြားမိေတာ့ `ခညားက ျပည္နယ္အဆင့္တဲ့လား´ ဆိုၿပီး ပုံစံေပးကစားသြားတာကို ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ ရွဳံးဖူးတယ္) :D</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါနဲ႔ပဲ အလုပ္လက္မဲ့ က်ေနာ္တေယာက္ အြန္လိုင္းေပၚမွာ Chess ကစားျဖစ္ေရာ ဆိုပါေတာ့... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SqC1yPCxmsI/AAAAAAAABjU/l1xnM1NQlWI/s1600-h/chess.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 116px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SqC1yPCxmsI/AAAAAAAABjU/l1xnM1NQlWI/s320/chess.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377497829716630210" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />က်ေနာ္သြားကစားျဖစ္တဲ့ ေနရာမွာက Chess ကစားသူေတြကို ပထမစစျခင္းမွာ Chips ၅၀ နဲ႔ Ranking 1500 အျဖစ္ စသတ္မွတ္ေပးပါတယ္။ တကယ္လို႔ ႏိုင္ပြဲမ်ားရင္ မ်ားသလို Rank ေတြကို တိုးေပးတယ္။ Chips ေတြကေတာ့ ကစားသူ အခ်င္းခ်င္း ေလာင္းေၾကးအေနနဲ႔ သေဘာရိွ ကစားဖို႔ သတ္မွတ္ေပးထားတာပါ။ လူေတြရဲ့ စိတ္သေဘာကို နားလည္ထားလို႔လားေတာ့ မသိ...။ အဲဒီ Chips ေတြကို တကယ့္ပိုက္ဆံနဲ႔လဲ ေရာင္းေပးပါတယ္။ ဥပမာ...၊ Chips ၅၀၀ ေလာက္ကို ႏွစ္ေဒၚလာႏႈန္းနဲ႔ စသျဖင့္ အဲလိုေလးေတြပါ။ </span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SqC1344aC-I/AAAAAAAABjc/ARLYF7f9nf4/s1600-h/chess2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 159px; height: 267px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SqC1344aC-I/AAAAAAAABjc/ARLYF7f9nf4/s320/chess2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377497926846778338" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ျပည္နယ္လူငယ္ ခ်န္ပလုံေဟာင္း က်ေနာ္လဲ အြန္လိုင္းေပၚက ႏိုင္မယ္ထင္ေလာက္တဲ့ လူေတြနဲ႔ခ်ည္း စိန္ေခၚကစားရင္းနဲ႔ Chips ေတြ နည္းနည္းတိုးလာတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလူက သူတင္ထားတဲ့ သူ႔ဓာတ္ပုံအရ ခန္႔မွန္းရရင္ေတာ့ အသက္က ၄၀ ၀န္းက်င္ေလာက္ ရိွမယ္ထင္ရဲ့၊ ကုိလံဘီယာကတဲ့။ သူ႔ရဲ့ Ranking ကလဲ 2000 ေက်ာ္ဆိုေတာ့ တပြဲႏိုင္မွ အလြန္ဆုံး Rank အမွတ္ ၁၀ မွတ္ေက်ာ္တိုးတဲ့အတြက္ ႏိုင္ပြဲေတြ မနည္ဘူးရထားတဲ့ သေဘာေပါ့။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ စစျခင္း ကစားေတာ့ 5 Chips ေၾကး ကစားတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပထမ စစျခင္းမွာ 5 Chips ေၾကး ကစားေပမယ့္ ေလးငါးဆယ္ကြက္ေလာက္ အျပန္အလွန္ေရႊ႔ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ဘက္ကေန အသာစီးနည္းနည္းရလာေရာ သူက 100 Chips ေၾကး စိန္ေခၚလာတယ္။ က်ေနာ္ကလဲ အဲဒီ Chips ေတြကို ဒီေလာက္ အေလးမထားေတာ့ ကစားေစသတည္းေပါ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ဆက္ကစားလိုက္တာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ေနာ္ ရွဳံးလုလု အေျခအေနကုိ ေရာက္လာၿပီး သူ႔ဘက္က ပါ၀ါေတြက က်ေနာ့္ရဲ့ ဘုရင္ကို မိဖို႔အတြက္ ပိုအားေကာင္းလာတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခါမွာေတာ့ အမွတ္မထင္ ဆိုသလိုပဲ သူ သတိတခ်က္ လစ္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ့ ျမင္းက သူ႔ ဘုရင္မနဲ႔ ဘုရင္ကုိ ခြခ်က္နဲ႔ မိသြားေတာ့ သူ႔ဘုရင္မ အလကားသက္သက္ က်သြားတာ ပြဲအလွည့္အေျပာင္းက က်ေနာ္ ႏိုင္ဖို႔လုံး၀နီးပါး အေျဖေျပာင္းသြားတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလူဟာ သူေစာေစာက ႏိုင္ဖို႔ ေသခ်ာတယ္လို႔ သူထင္ခဲ့တုန္းက ေလာင္းေၾကး Chips ကုိ အဆမတန္တိုးၿပီး စိန္ေခၚခဲ့ေပမယ့္ သူရွဳံးေတာ့မယ့္ အေျခအေနကိုလဲ ႀကဳံေရာ က်ေနာ့္ဘက္ကေန ေရႊ႕ကြက္ေတြ ေကာင္းေကာင္းဆက္ေရႊ႕လို႔ မရေအာင္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အေႏွာက္အယွက္ေပးပါေတာ့တယ္။ Game ကို Pause မၾကာခဏလုပ္တာ၊ Cancel လုပ္ဖုိ႔ အႀကိမ္တရာေလာက္ ဆက္တိုက္ ေတာင္းဆိုတာေတြ၊ ေလာင္းေၾကးကုိ 0 Chips လုပ္ဖုိ႔ မၾကာခဏေတာင္းဆိုၿပီး ပြဲကို မၾကာၾကာေအာင္ အခ်ိန္ဆြဲတာ၊ က်ေနာ္ စိတ္တိုလာေအာင္ အေႏွာက္အယွက္ေပးတာေတြကို ဆက္တုိက္ကို လုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ကလဲ ဒီလိုနည္းနဲ႔ေတာ့ အရွဳံးမေပးခ်င္တာနဲ႔ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္အထိ ၾကာေအာင္ ဒီလူ႔ကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ကုိ မရအရ ႏိုင္ေအာင္ ကစားေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ သူ လုံး၀ အရွဳံးမေပးခ်င္ဘဲ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူက က်ေနာ္ကုိ Chat Box ကေန F... နဲ႔ အစျပဳတဲ့ စကားနဲ႔ ဆဲၿပီး ထြက္သြားေတာ့တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူ႔ရဲ့စိတ္ဟာ အင္မတန္ အ့ံၾသဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ `ငါေသခ်ာေပါက္ ႏိုင္ေတာ့မယ္´ လို႔ ထင္ထားရာကေန အရွဳံးကို မထင္မွတ္ဘဲ ရင္ဆိုင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ သူ႔အေနနဲ႔ ဒါကို လက္မခံႏိုင္ဘဲျဖစ္ၿပီး တုံ႔ျပန္တဲ့ တုံ႔ျပန္မႈဟာ မယုံႏိုင္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို သေဘာထား ေသးသိမ္လြန္းလွတာကို တအ့ံတၾသ ျဖစ္မိတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူကေတာ့ ေနာက္ဆုံး ဘယ္လိုမွ လုပ္လို႔မရေတာ့လို႔ က်ေနာ့္ကို F... လို႔ ဆဲဆိုၿပီး ထြက္သြားေပမယ့္ က်ေနာ့္မွာေတာ့ သူ႔ကို စိတ္ဆိုးရမယ့္အစား အေတြးေတြ တေထြးႀကီးနဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလူ ဘယ္လိုပါလိမ့္...။ Chips ေတြ မဆုံးရွဳံးခ်င္တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ Ranking က ပြဲရွဳံးသြားရင္ အမွတ္ေလ်ာ့မွာကို မလိုခ်င္တာလား။ ဒါေတြက သူ႔အတြက္ ေတာ္ေတာ္မ်ား အေရးႀကီးေနခဲ့တာလား။ ဒါျဖင့္ သူအခုရထားတဲ့ Ranking ဆုိတာကေရာ သန္႔ရွင္းစြာ ကစားၿပီး အႏိုင္ယူခဲ့တာေတြေရာ ဟုတ္ပါ့ေတာ့မလား။ အခု သူ ငါ့ကို ဆဲသြားတယ္ ဆိုတာကေရာ `မ်က္ႏွာမွ မျမင္ရတာ ဘာအေရးစိုက္ဖုိ႔ လိုတာမွတ္လို႔´ ဆိုတဲ့ သေဘာလား။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ဆို အြန္လိုင္းေပၚမွာ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ အဲဒီ Chips ေတြ Ranking ေတြဟာ သူ႔ဘ၀ကို ဘာတခုမွ ထိခိုက္သြားေစတာ၊ ေလ်ာ့ပါးသြားေစတာ မဟုတ္ပါလ်က္နဲ႔ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးေလးမွာေတာင္ ဒီေလာက္ႀကီး ဆိုး၀ါးတဲ့ စိတ္ကိုထားေနတာ ဘာပါလိမ့္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ ေတြးလိုက္ရင္ေတာ့ အရွည္ႀကီးပါ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးဟာ ဒီေလာက္ အြန္လိုင္းဂိမ္းေလးမွာေတာင္ ညစ္ပတ္တ့ဲ စိတ္ထားရိွေနရင္ အျပင္က လက္ေတြ႔ဘ၀မွာလဲ သူ႔စိတ္ထားႀကီးဟာ ညစ္ေထးေနမွာ အမွန္ေပါ့။ အတၱေတြ၊ အႏိုင္ဆုိတာပဲ လိုခ်င္ၿပီး အရွဳံးကုိ လက္မခံခ်င္တဲ့ စိတ္ထားႀကီးေပါ့။ ဘာေပါ့ ညာေပါ့နဲ႔ ေလွ်ာက္ေတြးလိုက္တာ ဟိုလူေတာ့ လမ္းသြားရင္း ခလုတ္ေတာင္ တိုက္မိမလားဘဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္က်ေတာ့ေရာ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္လဲ ဘာထူးေသးလဲ။ အခုေတာင္ အဲဒီလူလုပ္တာကို မခံခ်င္ျဖစ္တဲ့ မသိစိတ္ကေန ေစ့ေဆာ္တဲ့ အတၱက ဒီစာကို ေရးျဖစ္ေနၿပီေလ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆိုင္မဆိုင္ေတာ့ မသိဘူး။ အခု ဒီစာကို ေရးေနရင္းနဲ႔ ႏြဲ႔ယဥ္၀င္းရဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ကို ဖြင့္နားေထာင္မိေနရင္း ျဖစ္ေနတာ သီခ်င္းနာမည္က <a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);" href="http://www.youtube.com/watch?v=ebdueNV-kMw">`ေဒါသစိတ္ကေလး ၃၆၀´</a> တ့ဲ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အင္း..။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ့္ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ကုိလံဘီယာသားႀကီးကေတာ့ `ေလာဘစိတ္ကေလး ၃၆၀´ နဲ႔ က်ေနာ့္ကို Chess တပြဲကစားေပးသြားတာဆိုရင္ မွားမလားမသိ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">*** </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-2032137349693290174?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-77842188072319057662009-08-04T01:23:00.002-05:002009-08-04T01:30:31.713-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ့္ အလုပ္ထဲမွာက အလုပ္သမားဆိုလို႔ က်ေနာ္ပါ အပါအ၀င္မွ သုံးေယာက္ထဲ။ က်ေနာ္က ျမန္မာ၊ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္က မကၠဆီကန္ လင္မယားပါ။ တခါေတာ့ စကားလက္ဆုံ ေျပာၾကရင္းနဲ႔ အဲဒီ မကၠဆီကန္ သူငယ္ခ်င္းက က်ေနာ့္ကို ေျပာတာ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒါနဲ႔၊ မင္း ငါတုိ႔ ႏိုင္ငံကို ေခၚတာ ဘယ္လို?´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မကၠဆီကုိေလ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုတ္လဲ ဟုတ္တာပဲဟာ၊ Mexico လို႔ စာလုံးေပါင္းတာပဲဟာ၊ အသံထြက္ကလဲ မကၠဆီကုိပဲ ျဖစ္ရမွာေပါ့။ ဒါက က်ေနာ့္ဘာသာက်ေနာ္ စိတ္ထဲ ေတြးေနတဲ့ အေတြး။ ဒါေပမယ့္ သူက...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မက္ဟီကုိ ပါကြာ၊ လိုက္ဆိုၾကည့္၊ မက္...ဟီ...ကုိ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နည္းနည္းေတာ့ အူတူတူလို ျဖစ္သြားေပမယ့္ သူက အဲဒီႏိုင္ငံသားကုိး၊ သူေခၚတာက ပုိမွန္မွာေပါ့။ ဒါေတာင္ က်ေနာ္ အထြန္႔ ျပန္တက္လိုက္ပါေသးတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မင္းကလဲ၊ အေမရိကန္ေတြလဲ မကၠဆီကို လို႔ေခၚေနတာပဲဟာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာပါဘူး။ ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးပဲ ေနလိုက္ၿပီး အသာျပန္ၿငိမ္ေနပါေတာ့တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအသံထြက္ကိစၥက အခုတခါထဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဟိုးတခါတုန္းကလဲ သူနဲ႔က်ေနာ္ ေဘာလုံးအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကရင္းနဲ႔ ဂႏၳ၀င္ ဘရာဇီး ေဘာလုံးသမားႀကီးတေယာက္ျဖစ္တဲ့ Pele ကို က်ေနာ္က `ပီလီ´ လို႔ေခၚတာကို သူက `ပီလီ မဟုတ္ပါဘူး၊ ပဲလဲ ပါကြာ´ လို႔ ေျပာဖူးပါေသးတယ္။ ကုိယ္က ဘယ္သိမလဲေလ၊ တခ်ိန္လုံး ပီလီပဲ ေခၚလာတဲ့ ကိစၥ၊ သူနဲ႔ေတြ႔မွ ပဲလဲ ဆိုေတာ့လဲ ပဲလဲလိုက္ရတာပါ။ တကယ္ေတာ့လဲ ပဲလဲ ဆိုတဲ့ အေခၚကမွ အမွန္ပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ကသာ ပီလီ လို႔ တခိ်န္လုံး ႏႈတ္က်ိဳးေနလာၾကတာပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ ကပ္သပ္ေျပာၾကစမ္း ဆိုရင္ေတာ့ နာမည္ေတြကို ေခၚတဲ့ ေနရာမွာ သူတို႔လဲ ျမန္မာနာမည္ေတြကို ေခၚတာ ပီတာမွတ္လို႔ လို႔ ျပန္ေျပာစရာေတာ့ ရိွတာေပါ့။ တခါတေလဆို တခ်ိဳ႕ ႏိုင္ငံျခားသတင္းဌာနေတြမွာဆို ေမာင္ေအးကို ေမာင္အိုင္၊ ေမာင္အုိင္လို႔ ေခၚေခၚေနတာ ၾကားရတာ ရယ္ခ်င္စရာႀကီး။ ဒီထက္ပိုဆိုးတာကေတာ့ ျမန္မာေဘာလုံး အသင္းနဲ႔ တျခားႏိုင္ငံအသင္း ကစားတဲ့အခါ ႏိုင္ငံျခားလုိင္းက လႊင့္တာကို ၾကည့္ရရင္ေတာ့လား၊ ရန္ပိုင္လဲ `ရန္ပိန္´ ျဖစ္လိုျဖစ္၊ ေအာင္ေအာင္ဦး လဲ `ေအာင္ေအာင္အိုး´ ျဖစ္တဲ့အခါျဖစ္နဲ႔။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အျပင္မွာေရာ ၾကည့္ဦးမလား။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြအကို တေယာက္ရဲ့ နာမည္က ကုိလွွၿငိမ္း...တဲ့။ အဂၤလိပ္လို ေပါင္းေတာ့ Hla Nyein ေပါ့။ အဲဒါကို ဒီက အေမရိကန္တေယာက္ ဖတ္တာ `ဟလွ နယိန္း´ တဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္ရေလ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေတာ့ လူနာမည္ေတြကုိေတာ့ ကုိယ့္မူရင္းႏိုင္ငံက လူေတြသာ အပီဆုံးေခၚႏိုင္မွာမို႔ တျခားႏိုင္ငံသားအေနနဲ႔ အသံထြက္ မပီႏိုင္တာက အဆန္းမဟုတ္ေတာ့သလို ျဖစ္ေနေပမယ့္ က်ေနာ္ အေပၚမွာ `မက္ဟီကုိ´ လို႔ ေခၚရမွာကို `မကၠဆီကုိ´ လို႔ မွားေခၚမိတာထက္ ပိုဆိုးေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔ေတြရဲ့ ႏိုင္ငံ အေခၚအေ၀ၚေတြ အေၾကာင္းကုိ ဆက္စပ္ ေတြးမိပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Uruguay ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံကို က်ေနာ္တို႔ ပထ၀ီထဲမွာ သင္ရေတာ့ ျမန္မာစာလုံးနဲ႔ အသံဖလွယ္ေရးထားတာက ဥ႐ုေဂြးတဲ့။ တခ်ိန္လုံး တဥ႐ုထဲ ဥ႐ုေဂြးေနလိုက္တာ ေနာက္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ၊ တကယ့္အေခၚအေ၀ၚ အမွန္က `ယူရဂြိဳင္´ တဲ့။ ဒီလိုပါပဲ၊ `ပါရာဂြိဳင္´ လို႔ အသံထြက္ရမယ့္ Paraguay ႏိုင္ငံကိုလဲ က်ေနာ္တို႔က အားရပါးရႀကီးကို `ပါရာေဂြး´ ပစ္လိုက္ၾကတယ္။ တာရ္ကီ လို႔ ေခၚသင့္တဲ့ Turkey ကုိ တူရကီ၊ ရပ္ရွားလို႔ ေခၚသင့္တဲ့ Russia ကို ႐ုရွ ဆိုတာေတြ အျပင္ အသံထြက္အမွားေတြနဲ႔ ျမန္မာစာလုံးဖလွယ္ေရးထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတြ မနည္းလွဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏိုင္ငံကုိတင္ မွားယြင္း ေခၚတာလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ တုိက္ႀကီးမ်ားမွာဆုိရင္လဲ တကမၻာလုံးက `ယူ႐ုတ္ပ္´ ေခၚေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ကေတာ့ `ဥေရာပ´ တဲ့။ `ေအးရွား´ ကုိလဲ အာရွတဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ့္ တဦးတည္း အထင္ကေတာ့ အဲဒီလို က်ေနာ္တို႔ အသံထြက္ေတြ မွားေခၚေနတာေတြဟာ ေက်ာင္းသုံး ပထ၀ီစာအုပ္ထဲက ျမန္မာသံ ဖလွယ္ေရးထားတာေတြရဲ့ လက္ခ်က္က အဓိကမ်ား ျဖစ္ေနမလားပါပဲ။ အဲဒီလို အသံထြက္ အမွားေတြနဲ႔ ျမန္မာသံ ဖလွယ္ထားေတာ့ က်ေနာ္တို႔လဲ ဒီအတုိင္းသင္ၾက၊ လိုက္ေခၚၾကနဲ႔ ႏႈတ္ေတြကို က်ိဳးလို႔။ ေနာက္ဆုံးေျပာရရင္ေတာ့ အသံထြက္ အမွန္ကို သိေနရင္ေတာင္ English ကို အင္းဂလစ္ရွ္လို႔ ေခၚရမွာထက္ အဂၤလိပ္ လို႔ပဲ အားရပါးရ ေခၚလို႔ေကာင္းေနတုန္းပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္ႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီ ေက်ာင္းသုံးစာအုပ္ထဲက ျမန္မာအသံထြက္ ဖလွယ္ေရးထားတဲ့ အမွားေတြကို အနီးစပ္ဆုံး အမွန္ေတြအျဖစ္ ျပန္ျပင္ေရးလိုက္တာက ပိုေကာင္းမယ္လို႔ မျဖစ္ညစ္က်ယ္ ဉာဏ္ေလးနဲ႔ ေတြးမိတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပာလို႔သာ ေျပာတာ၊ လက္ရိွ ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဘန္ကီမြန္းတေယာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံကုိ လာတဲ့ အခါေတြတုန္းကလဲ ျမန္မာျပည္သူေတြကို သူေခၚတဲ့ အေခၚအေ၀ၚအဆန္းကို ၾကားလိုက္ရေသးတယ္။ `ျမန္းမိစ္´ တဲ့။ Myanmar က ႏိုင္ငံ၊ ဒီေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံသားဆိုရင္ Myanmese လို႔ ေခၚသင့္တယ္လို႔ နားလည္သလားေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ Burma, Burmese နဲ႔ Myanmar ကို ေကာင္းေကာင္း ေရာသမေမႊပစ္လိုက္ပုံရတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔ကလဲ သူ႔အသံထြက္၊ က်ေနာ္တို႔ကလဲ ကိုယ့္အသံထြက္နဲ႔ကိုယ္ လို႔ပဲ ေျပာရမယ္ ထင္ပါရဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ကိုယ့္အသံထြက္ေတြက ပီေနေတာ့ ပိုမေကာင္းဘူးလား...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-7784218807231905766?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-64696614860412131002009-07-29T01:09:00.007-05:002009-07-29T01:20:15.265-05:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">`မိုးကုတ္ ဆရာေတာ္ႀကီး ႂကြလာမယ္လို႔ အီးေမးလ္ရတယ္ဗ်´</span><br /><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာေတာ္ <a style="color: rgb(255, 204, 204); font-weight: bold;" href="http://nkauparama.blogspot.com/">အရွင္ပရမ</a> ရဲ့ တုံးတိႀကီး မိန္႔ခ်လိုက္တဲ့ အထက္ပါစကားေၾကာင့္ ၀တ္ျပဳရိွခိုးေနတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြ အားလုံး ေခါင္းေထာင္ နားစြင့္လိုက္ၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ကပဲ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`သူက ဟုိဘက္က ျပည္နယ္ကို ႂကြဖို႔ရိွတာ၊ အဲဒါ က်ဳပ္ကပဲ ဒီကုိ ၀င္ၿပီး တရားေတာ္ခ်ီးျမွင့္ေပးဖို႔ ဖိတ္လိုက္တာပဲ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒါျဖင့္ ဒီကို ဘယ္ေန႔ႂကြလာမွာလဲ ဘုရား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`လာမယ့္ အဂၤါေန႔လို႔ ေျပာတာပဲ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟာ...၊ ဒါဆိုရင္ေတာ့ တပည့္ေတာ္တို႔ အျမန္စီစဥ္ ျပင္ဆင္ထားရမွာေပါ့ ဘုရား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ပဲ `ပညာရာမ´ ဆိုတဲ့ မည္ကာမတၱ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အသစ္စက္စက္ေလးရဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြ ေနာက္တေန႔ တနဂၤေႏြေန႔မွာ ခ်က္ခ်င္း အစည္းအေ၀းေခၚ၊ စီစဥ္စရာ ရိွတာေတြ တက္သုတ္႐ုိက္ စီစဥ္ၾကရတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ေနထုိင္ရာ ျပည္နယ္မွာ အရင္က ျမန္မာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း မရိွခဲ့ေသးပါဘူး။ ေရာက္လာၾကတဲ့ ျမန္မာမိသားစု အသိုင္းအ၀ိုင္း နည္းပါးတာေၾကာင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ျဖစ္ေျမာက္ လာဖို႔ေလာက္အထိ အသိုင္းအ၀ိုင္း မက်ယ္ျပန္႔ခဲ့ေသးတာက အဓိကအခ်က္ပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကံအားေလ်ာ္စြာနဲ႔ပဲ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးလခန္႔က ဒီျပည္နယ္ကို ေရာက္လာတဲ့ အရွင္သူျမတ္ႏွစ္ပါးကုိ ဦးထိပ္တင္ ပူေဇာ္လို႔ ဒကာ၊ဒကာမေတြက နည္းမ်ားမဆို လွဴၾကတန္းၾကရင္းတဲ့အတြက္ ဗုဒၶျမတ္စြာ သာသာနာေတာ္ ထြန္းလင္းေစဖို႔ နိမိတ္ေဆာင္တဲ့ အေနနဲ႔ `ပညာရာမ´ ဆိုတဲ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းတေက်ာင္းျဖစ္ေျမာက္လာခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရိွ႐ုံတင္ မက တရားေဒသနာေတာ္ နာယူခြင့္ရလာဦးမယ့္ အခြင့္အေရးမို႔၊ အလုပ္အားရက္ ျဖစ္ျခင္း မျဖစ္ျခင္းေတြ ေဘးခ်ိတ္လို႔ ကုိယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္းကေန က်ေနာ္တို႔တေတြ ပါ၀င္ျပင္ဆင္ၾကေလရဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/Sm_oO3dJvSI/AAAAAAAABjM/i9H361jkVWQ/s1600-h/IMG_4929.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/Sm_oO3dJvSI/AAAAAAAABjM/i9H361jkVWQ/s320/IMG_4929.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363761023323585826" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႕ကို အခု ႂကြလာတဲ့ ဆရာေတာ္ကေတာ့ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ ျပည္ႀကီးတံခြန္ၿမိဳ႕နယ္၊ ကၽြဲဆည္ကန္အရပ္၊ မိုးကုတ္ ၀ိပႆနာ၊ မဂၤလာရိပ္သာ တရားေတာ္ျပန္႔ပြားေရး ဌာနခ်ဳပ္ရဲ့ ပဓာန နာယက ကမၼ႒ာန္း နည္းျပခ်ဳပ္ဆရာေတာ္ ႏိုင္ငံေတာ္ ကမၼ႒ာနာစရိယ၊ မဟာကမၼ႒ာနာစရိယ ဘြဲ႔တံဆိပ္ေတာ္ရ ဘဒၵႏၲဣႏၵက ျဖစ္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာေတာ္ဟာ သိမႈ၊ပြားမႈ တရားေတာ္၊ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ တရားအရသာမ်ား တရားေတာ္၊ တဏွာအလိမ္မိပုံ တရားေတာ္၊ သာသနာေတာ္၏အႏွစ္ တရားေတာ္၊ သရဏဂုံသုံးပါး တရားေတာ္နဲ႔ Vipassana Meditation က်မ္း (အဂၤလိပ္+ျမန္မာ) အစရိွတဲ့ က်မ္းဂန္တုိ႔ကုိ ျပဳစုေရးသားခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းေပါင္း မ်ားစြာကို တစိုက္မတ္မတ္ ေဆာင္ရြက္ေနသူ သာသနာ့ အာဇာနည္တပါးျဖစ္ေၾကာင္း သိရိွရပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရႊျပည္ႀကီးမွာတုန္းကေတာ့ ေမေမက ေခၚလို႔ တခါတေလ ေရာက္ျဖစ္ဖူးတဲ့ တရားပြဲေတြမွာ ေရွ႕က ဘုန္းႀကီးတိုင္ေပးတာ လိုက္ဆိုလိုက္၊ တျခားသူေတြက `တင္ပါ့ဘုရား´ ဆိုရင္ ကုိယ္ကလဲ တင္ပါ့ဘုရား လိုက္ေျပာလိုက္နဲ႔သာ တရားနာဖူးတယ္သာ ရိွတယ္။ ဆရာေတာ္ေတြ ေဟာၾကားခဲ့တဲ့ ပါဠိေဒသနာေတာ္ေတြကို ပ်င္းရိလွစြာနဲ႔ပဲ နာယူခဲ့ဖူးတယ္။ ကုသိုလ္ရခဲ့ မရခဲ့ေတာ့ မသိပါဘူး။ မရခဲ့ဖို႔ကသာ မ်ားမယ္ ထင္ပါရဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခု ႂကြလာတဲ့ ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၱဣႏၵက ကေတာ့ တရားပြဲတပြဲကုိ တရားနာပရိသတ္ရင္ထဲ အခ်ိန္ကာလတိုအတြင္းမွာ ဆရာေတာ္ ေပးခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ကို ထိထိမိမိ ေပးသြားႏိုင္တဲ့ ဆရာေတာ္ပါပဲ။ `ဗုဒၶဘာသာ၀င္´ ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္နဲ႔ ဓမၼကၡႏၶာေပါင္း ၈၄၀၀၀ အေၾကာင္း အက်ဥ္းကေန အစျပဳေဟာၾကားရင္း မိမိခႏၶာကုိယ္က ေပးတဲ့ ဒုကၡကို မေမ့မေလ်ာ့ ဆင္ျခင္အပ္ဖို႔၊ သတိတရားလက္ကိုင္ထားလို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းရာ ရမယ့္ အေၾကာင္းေတြကို ပရိသတ္ ညည္းေငြ႔မႈ စိုးစဥ္းမွ် မရိွေအာင္ အေမးအေျဖ အေသာအေႏွာနဲ႔ ေဟာၾကားသြားတာဟာ အခ်ိန္ကုန္လို႔ ကုန္မွန္းေတာင္ မသိလိုက္ပါဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႂကြားလိုက္ပါဦးမယ္။ က်ေနာ္ ကလိုေစးထူး ႀကိဳးစားပမ္းစားနဲ႔ စီစဥ္ခဲ့တဲ့ အုန္းပြဲ၊ ငွက္ေပ်ာပြဲကုိ ဆရာေတာ္က တခုတ္တရနဲ႔ ထုတ္ေဖာ္ ခ်ီးက်ဴးလို႔ မ်က္ႏွာႀကီး စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ေက်နပ္ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ရွားေတာင့္ရွားပါး အုန္းသီးစိမ္းကုိ မရရေအာင္ ရွာႀကံ၀ယ္ၿပီး အညွာတံမက်ိဳးရေလေအာင္ ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့က်ိဳးကို ဆရာေတာ့္ ခ်ီးက်ဴးစကားက ပင္ပန္းရက်ိဳးနပ္ေစခဲ့တယ္ ေျပာရမလားပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တရားပြဲစေတာ့ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ေရွ႕ဆုံးမွာ ထိုင္မိတယ္လဲ မသိ၊ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆရာေတာ္နဲ႔ အနီးဆုံးေနရာမွာ ထိုင္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနေတာ့ `တင္ပါ့ ဘုရား´ `မွန္ပါ့ ဘုရား´ နဲ႔ အလိုက္သင့္ ေလွ်ာက္ေနတာ ဆရာေတာ္က ၾကာေတာ့ သတိထားမိတယ္ ထင္ပါရဲ့။ `ဒကာေလးနာမည္ ဘယ္သူတုန္း´ လို႔ ေမးၿပီး တခုခုဆို `ဟုတ္သလား ဒကာေလး´ `မွန္ရဲ့လားကြဲ႕ ဒကာေလး´ ဆိုၿပီး နာမည္တပ္တပ္ ေမးေတာ့တာကို ျပန္ေလွ်ာက္ရတာ ဘာလိုလိုနဲ႔ တရားနာခံ ျဖစ္သြားတယ္။ :D </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႔ည တရားပြဲမွာ က်ေနာ္ အႏွစ္သက္မိဆုံး အယူအဆေရးရာနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာေတာ္ရဲ့ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဟာၾကားခ်က္ကေတာ့ `က်ဥ္းေျမာင္းတဲ့ ခံယူခ်က္´ နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဟာေျပာမႈပါ။ ဘာသာတရား မတူေသာသူေတြသည္လဲ သတိတရား လက္ကိုင္ထားၿပီး ေဒါသ၊ ေလာဘ၊ ေမာဟေတြကို ပယ္ေဖ်ာက္ေနႏိုင္ရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရေနတာ ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆကို လက္ခံႏွစ္သက္မိပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တရားပဲြၿပီးေတာ့ ညဥ့္နက္လုေတာင္ ရိွေနပါၿပီ။ ဒီလူေတြပဲ ရိွတာဆိုေတာ့ ဒီလူေတြပဲ သိမ္းဆည္း၊ ဆရာေတာ္နားမွာ ေမးေလွ်ာက္ခ်င္တာေလးေတြ ေလွ်ာက္သူက ေလွ်ာက္။ ေနာက္ေတာ့ အသီးသီးလမ္းခြဲၾကလို႔။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ အလုပ္ေတြမ်ားတာကို အေၾကာင္းျပၿပီး တရားကုိ ေမ့ေလ်ာ့ေနရာကေန တရားထူးနာခြင့္က ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္ထူးညတည မဟုတ္ပါလား။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေတာ့ ဒီညကုိ အလင္းညကုသိုလ္... လို႔ေတာင္ တင္စားလိုက္ခ်င္ပါရဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-6469661486041213100?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-29303039173936729072009-07-25T23:45:00.001-05:002009-07-26T07:27:09.345-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္က First-11 ဂ်ာနယ္ေတြရဲ့ ပရိသတ္တေယာက္ဆိုေတာ့ အပတ္စဥ္ ထြက္သမွ် Eleven ဂ်ာနယ္ ေလးမ်ိဳးစလုံးကို ပုံမွန္ဖတ္ျဖစ္ေနက်ပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ကေပါ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တရက္မွာေတာ့ အပတ္စဥ္ထုတ္ အားကစား ဂ်ာနယ္ အသစ္ကို သြားဖတ္ရင္းနဲ႔ အားကစားေဆာင္းပါးရွင္ ဆရာႀကီး ခင္ေမာင္ေထြး(ပ်ဥ္းမနား) ေရးတဲ့ `ၿပိဳင္ဘက္ဟာ ရန္သူမဟုတ္´ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးကို သြားဖတ္မိတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာကေတာ့ ေဘာလုံးအားကစားနဲ႔ သက္ဆိုင္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြသာ အေရးမ်ားသူမို႔ အဲဒီေဆာင္းပါးမွာလဲ ေဘာလုံးအားကစားနဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုသာ အေျချပဳေရးခဲ့တာပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက ဆရာေရးခဲ့တာက အဂၤလန္ ပရီးမီးယားလိဂ္ ခ်ဲလ္ဆီးအသင္းရဲ့ နည္းျပ စကိုလာရီကို ထုတ္ပယ္ပစ္လိုက္တာကို မန္ခ်က္စတာ ယူႏိုက္တက္ နည္းျပ ဆာအဲလက္စ္ဖာဂူဆန္က မျဖစ္သင့္တဲ့ အေၾကာင္း နည္းျပအခ်င္းခ်င္း ေဖးမတဲ့စကား ေျပာေပးခဲ့တာကို ခ်ီးက်ဴးၿပီးေတာ့ အေျခခံေရးခဲ့တယ္လို႔ မွတ္မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အဂၤလန္ ပရီးမီးယားလိဂ္မွာ ခ်ဲလ္ဆီး ကလပ္အသင္းမွာ ကစားတဲ့ လမ္းပတ္၊ လီဗာပူမွာ ကစားတဲ့ စတီဖင္ဂ်ာရတ္နဲ႔ မန္ယူမွာကစားတဲ့ ႐ူနီတို႔ဟာ သူတို႔ကလပ္အသင္း အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ဆုံကစားၾကတဲ့ အခါ အသည္းေပါက္မတတ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ယွဥ္ၿပိဳင္ကစားေလ့ ရိွေပမယ့္ အဂၤလန္လက္ေရြးစင္ အသင္းအတြက္ ကစားရၿပီဆိုရင္ေတာ့ စည္းလုံးညီညႊတ္လွစြာနဲ႔ပဲ ႏိုင္ငံအသင္းရလဒ္ေကာင္းဖုိ႔ အားတက္သေရာ အတူတကြ ကစားၾကတာကို ဆရာေရးခဲ့တာကို ဖတ္ခဲ့ရပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒါေတြကို ဥပမာေပးလို႔ ဆရာ ေရးသြားတာရဲ့ အႏွစ္ခ်ဳပ္က `ၿပိဳင္ဘက္ဟာ ရန္သူ မဟုတ္ဘူး´ ဆိုတဲ့ အယူအဆပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ဆက္စပ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ေရးၾကတဲ့ အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အေတြ႕အႀကဳံကို အေျခခံတဲ့ စာေတြကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီဘက္ဟိုဘက္ မီဒီယာေတြမွာ အေသာင္းေသာင္း အေျပာင္းေျပာင္း ေရးၾကတဲ့အခါမွာ `ရန္သူ´ `ရန္သူ႔ကို´ `ရန္သူ႔လူ´ စသျဖင့္ သုံးႏႈန္းေရးသားတာေတြကို မၾကာခဏဆိုသလို ေတြ႔မိဖတ္မိၾကမွာပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလို သုံးႏႈန္းေရးသားတဲ့ `ရန္သူ´ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကုိေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတာက ရန္သူဆိုတာက ဘယ္သူေတြကို က်ေနာ္တု႔ိ သတ္မွတ္မွာလဲ၊ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မတူသူလား၊ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မတူတဲ့လူတုိင္းကေရာ က်ေနာ္တို႔ရဲ့ တကယ့္ရန္သူပဲလား ဆိုတာေတြကို ဆက္စပ္ေတြးေတာမိျပန္တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ္တို႔ဟာ ၿပိဳင္ဘက္ကို ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္မိေနတာလား။ တကယ့္ရန္သူကိုေရာ ၿပိဳင္ဘက္လို႔ သတ္မွတ္မိေနျပန္တာလား ဆိုတာကလဲ စဥ္းစားစရာ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသခ်ာေစ့ငုံေအာင္ စဥ္းစားလိုက္ရင္ေတာ့ `ၿပိဳင္ဘက္´ ဆိုတာဟာ လုံး၀ရန္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ မတူတဲ့အျမင္ကိုယ္စီနဲ႔ စြမ္းေဆာင္ရည္ ကိုယ္စီ ရိွလို႔သာ ေလွ်ာက္ေနတဲ့ လမ္းေၾကာင္း ကြဲျပားခ်င္ ကြဲျပားေနပါေစ၊ ရည္ရြယ္ရာ ပန္းတိုင္ တူေနတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ မတူသူ တဘက္လူဟာ ၿပိဳင္ဘက္ပဲ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပိဳင္ဘက္ေတြမွာလဲ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွေနျပန္ပါေသးတယ္။ ေစာေစာက ေရးခဲ့တဲ့ ေဘာလုံးစကားအရ ဆက္စပ္ေျပာရရင္ ခ်ဲလ္ဆီးနဲ႔ မန္ယူ မတူတဲ့ ကလပ္ႏွစ္ခုမွာတုန္းက အသည္းေပါက္ေအာင္ ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ၾကတဲ့ ကစားသမားေတြဟာ ႏိုင္ငံလက္ေရြးစင္အတြက္ အတူတူ ကစားရရင္ေတာ့ ခ်ဲလ္ဆီးတို႔ မန္ယူတို႔မွာ ကစားတုန္းက ထားခဲ့တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြကို ေမ့ေဖ်ာက္ၿပီးေတာ့ မိမိႏိုင္ငံအသင္း ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ စည္းလုံးဖို႔ စိတ္ထားက ရိွရပါေတာ့မယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေတာ့ စြဲကိုင္ထားတဲ့ အယူအဆ၊ ပါ၀င္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း မတူဘူးဆိုတာ တခုထဲနဲ႔ေတာ့ ကုိယ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ကို က်ေနာ္တုိ႔ေတြ `ရန္သူ´ လို႔ မသတ္မွတ္စေကာင္းဘူးလို႔ ေတြးစရာ ရိွပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သုိ႔ေသာ္...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ဲလ္ဆီးနဲ႔ မန္ယူအသင္းေတြမွာ တဘက္စီ ကစားတုန္းကလဲ ဒီလူေတြဟာ ရန္တေစာင္ေစာင္နဲ႔ ကစားခဲ့ၿပီးၿပီ။ ႏိုင္ငံတကာ အသင္းအတြက္ ကစားရတဲ့ အခါက်ေတာ့လဲ `ဒီေကာင္၊ ငါနဲ႔ ကလပ္ျခင္းတူတာ မဟုတ္ဘူး၊ အခု တသင္းထဲကစားတုန္း ဒီေကာင့္ကို ပုံစံေပးရမယ္´ ဆိုတဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳးကို ဆက္သယ္သြားရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံအသင္းအတြက္ပါ သြားထိခိုက္ပါေတာ့မယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီကေန ဆက္စပ္ၿပီး ေတြးၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏိုင္ငံတခုအတြက္ စစ္တပ္ဆိုတာ ရိွအပ္၊ ရိွသင့္တဲ့ အဆင္တန္ဆာ တခုျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏိုင္ငံနဲ႔ ျပည္သူအေပၚ ကာကြယ္ဖို႔ အလို႔ငွာ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ စစ္တပ္ေတြ ရိွၾကရတယ္။ စစ္တပ္ေတြရဲ့ တာ၀န္ဟာ သူ႔ျပည္သူကို ကာကြယ္ဖို႔နဲ႔ ႏိုင္ငံကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ပါ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ျပည္သူေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံအေပၚကို ကာကြယ္ေန႐ိုးမွန္ရင္ေတာ့ ဒီစစ္တပ္ဟာ သူ႔ကို ဆန္႔က်င္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ လူပုဂၢိဳလ္ေတြအတြက္ ရန္သူ ျဖစ္လာစရာ မရိွပါဘူး။ မတူတဲ့ အျမင္ေတြရိွလို႔သာ ဆန္႔က်င္ေနရမယ္၊ သူတို႔ကုိ ၿပိဳင္ဘက္လို႔ သတ္မွတ္ယုံသာ ရိွပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ျပည္သူ ကိုယ္သတ္ၿပီး ႏိုင္ငံတခုလုံးကို ငါ့သား၊ ငါ့သမီး၊ ငါ့ေဆြမ်ိဳး၊ ငါ့မိဘ ဆိုတဲ့ `ငေလးလုံး´ အတြက္ကိုပဲ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ စစ္တပ္မ်ိဳးကိုက်ေတာ့ ၿပိဳင္ဘက္လို႔ သတ္မွတ္ဖို႔က အေတာ္ခက္ပါတယ္။ အဲဒီလို လမ္းစဥ္မ်ိဳးကို ယုံၾကည္သက္၀င္ေနတဲ့ စစ္ယူနီေဖာင္း၀တ္မွန္သမွ်ဟာလဲ က်ေနာ္တို႔အတြက္ေတာ့ ရန္သူသာ ျဖစ္လာမွာပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဟာ...၊ ဒီမိုကေရစီကုိ ယုံၾကည္သက္၀င္ပါတယ္လို႔ တြင္တြင္ေျပာၿပီးေတာ့ မိမိယုံၾကည္တဲ့၀ါဒအတိုင္း ျဖစ္လာေအာင္ ကိုယ္တုိင္က ႀကိဳးစားရမယ့္အျပင္ ကုိယ့္လို ယုံၾကည္သူေတြ ပိုမ်ားလာေအာင္၊ ဒီမုိကေရစီ၀ါဒကို အေျခခံၿပီး တိုင္းျပည္အက်ိဳးရိွမယ့္ အရာေတြကို ဦးစားေပး မစဥ္းစားဘဲ ကိုယ္က်ိဳး တခုထဲကိုသာ ၾကည့္တဲ့လူေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းမ်ိဳးေတြကို က်ေတာ့ျပန္ေတာ့လဲ ေဘာလုံးစကားေျပာရရင္ တသင္းထဲ ကစားေနရင္ေတာင္ အသင္းကစားေဖာ္လို႔ သတ္မွတ္ဖို႔ ခက္သလို အသင္းမတူရင္လဲ ၿပိဳင္ဘက္ မျဖစ္လာႏုိင္ျပန္ပါဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ကို ရန္သူ တေယာက္လို သတ္မွတ္တယ္ မဟုတ္လား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီစကားကို က်ေနာ္လုံး၀ မႏွစ္သက္ၿပီး အရင္ကေရာ အခုအခ်ိန္ထိ ဆန္႔က်င္ေနဆဲ ျမန္မာစစ္တပ္ရဲ့ စစ္ဗိုလ္တေယာက္က ေမးခဲ့ဖူးတယ္။ `ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ရမယ့္ အရာေတြကို ခင္ဗ်ားလုပ္ေနရင္ေတာ့ ရန္သူေပါ့ဗ်ာ´ လို႔ပဲ ျပန္ေျဖျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္ရမယ့္ အရာေတြက ဘာေတြလဲလို႔ ေမးစရာ ရိွလာျပန္ပါလိမ့္မယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ဆႏၵျပၿပီး ကုိယ့္ကိုလဲ ဘာမွျပန္မလုပ္ႏိုင္တဲ့ ကိုယ့္တူသားအရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးရဲ့ ေက်ာကုန္းကုိ ျဗန္းခနဲေနေအာင္ ၀ါးရင္းတုတ္နဲ႔ ႐ိုက္ခ်ပစ္လိုက္တဲ့ လူမ်ိဳး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေစလိုတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ လူ၀တ္ေၾကာင္ျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ကို ျပန္လည္ဦးခ်ရိွခိုးေနတဲ့ ဘုရားသားေတာ္ သံဃာေတြကို ႐ိုက္ႏွက္၀့ံတဲ့ လူမ်ိဳးဟာ က်ေနာ္တို႔အတြက္ ၿပိဳင္ဘက္ျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္း မရိွပါဘူး။ အဲဒီလို စိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ လူမ်ိဳးေတြဟာ ဟိုးးေအာက္လက္ငယ္သားကေန အႀကီးဆုံး ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းအထိ ရန္သူပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀တ္ထားတာက စစ္ယူနီေဖာင္း ျဖစ္ေနေပမယ့္ သူ႔အေတြးထဲမွာ ကိုယ့္ျပည္သူ ကိုယ့္ႏိုင္ငံအတြက္ အက်ိဳး တကယ္ရိွမယ့္ အရာေတြကို ဦးစားေပးစဥ္းစားၿပီး တကယ္လဲ လက္ေတြ႔လုပ္ေနတဲ့ လူဟာေတာ့ အျမင္မတူလို႔ ၿပိဳင္ဘက္ျဖစ္ေနတာကလြဲရင္ ရန္သူလို႔ သတ္မွတ္စရာ အေၾကာင္းမရိွဘူးလို႔ ျမင္မိပါတယ္။ တကယ္ဆို က်ေနာ္တို႔ေတြဟာ ရန္သူကို ရန္သူလို တကယ္ကိုပဲ ခြဲျခားသိျမင္တတ္ဖို႔ ဆင္ျခင္ပိုင္းျခားသင့္ပါတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ မတူတဲ့ ျမင္ျမင္ကရာကို `ရန္သူေဟ့´ ဆိုၿပီး လက္ညိဳးထိုးလိုက္ရင္ အားလုံးအတြက္ အက်ိဳးရိွမယ့္ ၿပိဳင္ဘက္ေကာင္းကို ဆုံးရွဳံးသြားႏိုင္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီထက္ပိုၿပီး ေတြးၾကည့္ပါမယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဟ့၊ ငါတို႔ စစ္တပ္မွ စစ္တပ္ေဟ့၊ တျခားလူေတြ၊ အဖြဲ႔ေတြက ငါတို႔စစ္တပ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာေလာက္ တုိင္းျပည္ေကာင္းေအာင္ ဘယ္လိုမွ လုပ္ႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး၊ ဒီေတာ့ ငါတုိ႔ကို ဆန္႔က်င္တာနဲ႔ ဆန္႔က်င္တဲ့ေကာင္ေတြ မွန္သမွ် အေသသာ မွတ္ေပေတာ့´ ဆိုတဲ့ စစ္သားဟာ က်ေနာ္တုိ႔ျပည္သူေတြအတြက္ ထာ၀ရ ရန္သူ ျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီစိတ္ထားမ်ိဳးနဲ႔ စစ္ေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ အႀကီးဆုံး ရန္သူေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အျမင္မတူရင္ေနပါေစ။ အေတြးမတူရင္ေနပါေစ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္တို႔တကယ္လိုအပ္ေနတာ ၿပိဳင္ဘက္ေကာင္းေတြပါ။ ရန္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-2930303917393672907?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-32390207250569700302009-07-23T23:39:00.003-05:002009-07-24T00:20:12.975-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`စိတ္ညစ္ေနလား´ ဆိုတဲ့ ပို႔စ္ေတြကို မတင္ျဖစ္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ကို ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီပို႔စ္ေတြကို တင္ဖို႔ စိတ္ကူးရတာကေတာ့ မႏွစ္တုန္းက တရက္မွာ က်ေနာ္ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ တီဗီြေရွ႕ ထိုင္မိရင္း အမွတ္မထင္ ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ America's got talent အစီအစဥ္ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္တာေတြ အနည္းအက်ဥ္းေတာ့ ေျဖေလ်ာ့သြားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီလိုပဲ တျခားေသာ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္၊ ဖတ္ဘက္ေတြမွာလဲ စိတ္ညစ္စရာေလးေတြ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ရိွခိုက္မွာ ဒီအစဥ္အစဥ္ေလးေတြထဲက ေကာင္းႏိုးရာရာေလးေတြကို သ႐ုပ္ေဖာ္စာေလးေတြနဲ႔ တင္လိုက္ရရင္ က်ေနာ့္လုိပဲ စိတ္ညစ္ေျပသြားမလား ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">America's got talent အစီအစဥ္ေတြရဲ့ Auditions ေတြက ဒီမွာ လႊင့္ျပေနတာ တလေက်ာ္ေလာက္ေတာင္ ရိွၿပီမို႔ ေနာက္အပတ္ေတြက်ရင္ လူအေယာက္ ၄၀ ကုိ စိစစ္ထုတ္မယ့္ Lavegas အစီအစဥ္ေတာင္ လာပါေတာ့မယ္။ အဲဒီ Auditions ေတြ အားလုံးထဲကမွ Talents ေရာ၊ Emotional အေနနဲ႔ေရာ ဆြဲေဆာင္မႈ အျဖစ္ဆုံး ပရိသတ္ အႀကိဳက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြကေတာ့...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/h2eXqSCTreU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/h2eXqSCTreU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">America's got talent ရဲ့ အစပိုင္း Auditions ေတြဟာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ ေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ တရက္လုံးလုံးမွာ တေယာက္မွေတာင္ ေနာက္တဆင့္ကို တက္ေရာက္ဖုိ႔ အဆင့္မမီတဲ့ ေန႔ရိွခဲ့တဲ့အတြက္ ဒိုင္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေဒးဗစ္က `က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ့ အဆိုးဆုံးေန႔ပဲ´ လို႔ေတာင္ ေျပာျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို စိတ္ပ်က္မႈေတြနဲ႔ ညည္းတြားစျပဳလာတဲ့ ပြဲစီစဥ္သူေတြနဲ႔ ဒိုင္ေတြကို ဒီညီအမသုံးေယာက္ရဲ့ ႐ိုးရွင္းတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖဟန္က ၿပိဳင္ပြဲကို ျပန္လည္ၿမိဳင္ဆိုင္ေစခဲ့ပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္စရာကေတာ့ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ရဲ့ ငယ္စဥ္ဘ၀က သီခ်င္းျဖစ္တဲ့ I want you back သီခ်င္းနဲ႔ သူတို႔ရဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ အစီအစဥ္ ထုတ္လႊင့္ၿပီး ေနာက္ေန႔မွာပဲ မိုက္ကယ္ဂ်က္ဆင္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့တဲ့ တိုက္ဆိုင္မႈပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GrgPTGH3Nkg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/GrgPTGH3Nkg&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအဖြဲ႔ရဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္မႈကို မၾကည့္ရခင္မွာ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ က်ေနာ္တို႔ၿမိဳ႔နားက Summer fast မွာ ၿမိဳ႔ခံဘက္စ္ကက္ေဘာ အသင္းရဲ့ Acrodunk ေဖ်ာ္ေျဖမႈကို ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုၿပိဳင္ပြဲ ၀င္သြားတဲ့ အဖြဲ႔ကေတာ့ က်ေနာ္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ အဖြဲ႔ထက္ ပိုမုိသာလြန္သလို လုံး၀လဲ အမွားအယြင္းနည္းၿပီး ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Z7-uRbOq5aU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Z7-uRbOq5aU&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီႏွစ္မွာ အာရွႏြယ္ဖြား အေမရိကန္ေတြလဲ ေနာက္တဆင့္ကို အေတာ္မ်ားမ်ား တက္ေရာက္သြားႏိုင္တဲ့ အထဲက ေဘာလီး၀ုဒ္႐ုပ္ရွင္ေတြထဲက ကဟန္အတိုင္း ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ ကျပယွဥ္ျပိဳင္သြားတဲ့ ဒီအကအဖြဲ႔ကိုလဲ ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပိဳင္ပြဲမွာ ယွဥ္ၿပိဳင္သြားၾကတာေတြကေတာ့ အမ်ိဳးအစား စုံလင္လွသလို စိတ္လႈပ္ရွားမႈလဲ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ခံစားခ်က္ကို ထိရွေစႏိုင္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ေတြ၊ အားလုံးရင္သပ္ရွဳေမာေလာက္တဲ့ အသံပိုင္ရွင္ အဆုိေတာ္ေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ဆြဲေဆာင္မႈေတြနဲ႔ မ်က္လွည့္ဆရာေတြရဲ့ ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ဟန္ေတြကိုေတာ့ ကြန္နက္ရွင္ ေႏွးေနမွာကို ကာကြယ္တဲ့ အေနနဲ႔ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ လင့္ခ္ေတြ အတုိင္းပဲ ေကာင္းႏိုးရာရာ ေရြးခ်ယ္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၁) <li><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Lzul5rxd-i8"><http: com="" v="lzul5rxd-i8"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">ၾကက္ဖမ္းသမားရဲ့ အႏုပညာ</span></http:></a></li></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၂) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Mznk5IvYNGg"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="mznk5ivyngg"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">အသက္ ၆၂ ႏွစ္အရြယ္ အမ်ိဳးသမီးရဲ့ အ့ံဖြယ္အက</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၃) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=mf5qoJeZJCg"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="mf5qojezjcg"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">ေဂ်မက္တီယိုလီ ရဲ့ မ်က္လွည့္</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၄) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=-YdhCyl8sQQ"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="-ydhcyl8sqq"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">အာရွသူေလး သီယာရဲ့ ေအာ္ပရာသီခ်င္း ဆိုဟန္</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၅) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Eo-bS-_9SeQ"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="eo-bs-_9seq"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">စကား လုေျပာတတ္တဲ့ ပိုလန္သူသုံးေယာက္</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၆) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=zDNr3Yc06VY"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="zdnr3yc06vy"><span style="color: rgb(255, 204, 204); font-weight: bold;">အရပ္ေျခာက္ေပေက်ာ္သူ ထူးျခားတဲ့အကရွင္</span> </http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၇) </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><a href="http://www.youtube.com/watch?v=tnygUWpKbuI"><http: com="" v="tnyguwpkbui"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">ေ၀ဒနာသည္ အေမ့အတြက္သီခ်င္းဆိုတဲ့ ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္</span> </http:></a></li> (စိတ္မခိုင္သူေတြကို မ်က္ရည္က်ေစပါလိမ့္မယ္)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၈) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Kv9RCGw4xfs"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="kv9rcgw4xfs"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">အလုပ္ႏွစ္ခု လုပ္ၿပီးႀကိဳးစားေနတဲ့ လူငယ္ေလးရဲ့ ဘရိတ္ဒန္႔စ္</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၉) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=QkQLqGkxKeg"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="qkqlqgkxkeg"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">အဖြဲ႔နာမည္ မရိွတဲ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၁၀) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=3jJPxnlUXGU"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="3jjpxnluxgu"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">အေမရိကန္သူ ေစာင္းပညာရွင္</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၁၁) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=wDRsxMMqAEU"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="wdrsxmmqaeu"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">သူ႔အဆိုကလဲ မေခဘူး</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၁၂) </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=XliGA795bAU"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="xliga795bau"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">မိဘေတြအတြက္ အိမ္၀ယ္ေပးခ်င္တဲ့ ၈ ႏွစ္ သမီးငယ္</span></http:></li></span></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(၁၃) </span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><li><http: com="" v="zheay9pthjo"> <a href="http://www.youtube.com/watch?v=ZheAy9PTHJo"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);">Beale Street Flippers အဖြဲ႔</span></a></http:></li></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Auditions ေတြ အားလုံးကို ပုိ႔စ္တခုထဲမွာ တင္တာဆိုေတာ့ တခ်ိဳ႔ေကာင္းတာေလးေတြလဲ က်န္ေကာင္း က်န္သြားႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ၾကည့္မိသမွ် လက္လွမ္းမီမိသမွ်ကေတာ့ အထက္မွာ တင္ထားတဲ့ လင့္ခ္ေတြထဲက ယွဥ္ၿပိဳင္မႈေတြက အေကာင္းဆုံးေတြထဲမွာ ပါတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရႏိုင္တာေတြပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္လို႔မ်ား လင့္ခ္အကုန္လုံးကို အခ်ိန္ေပးၿပီး ၾကည့္ျဖစ္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အပ်င္းေျပသေဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူကေတာ့ ေနာက္ဆုံးအဆင့္မွာ အႏိုင္ရၿပီး အေမရိကန္ေဒၚလာ တသန္းဆုကို ရသြားႏိုင္မလဲဆိုတာ ထင္ျမင္ခ်က္ေပးေစခ်င္ပါေသးတယ္။ :)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပုိ႔စ္လက္စသတ္ခါနီးမွ ေလေက်ာလဲ နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ ရွည္ခ်င္မိတယ္။ က်ေနာ္ အဲဒီ TV Show ကို ၾကည့္ရင္းနဲ႔ စိတ္ကူး တခုရမိတာပါ။ ေၾသာ္...၊ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္မွာလဲ Myanmar got talent ဆိုတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲေလး ဘာေလး ရိွရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား လူေတာ္ေတြ ထြက္လာမလဲ မသိဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီကေန ဆက္ၿပီး ဆြဲဆန္႔ေတြးမိလိုက္ေတာ့ `ဆိုၾကမယ္၊ ေပ်ာ္ၾကမယ္´ ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္က (မဆီမဆိုင္ ျဖစ္ေနမလားေတာ့မသိ) မ်က္စိထဲ ေျပးျမင္လာတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အင္း...၊ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဟိုဘူတာပဲ သြားဆိုက္မွာမို႔ ဆက္မေတြးေတာ့ပါဘူးေလ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားလုံး ေပ်ာ္ရႊင္အဆင္ေျပၾကပါေစဗ်ာ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-3239020725056970030?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-22785456783102508082009-07-22T22:11:00.006-05:002009-07-23T06:53:38.277-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ဳပ္ကုိ စင္ေပၚ `ဂြပ္´ ခနဲ ျမည္ေအာင္ တင္လိုက္တဲ့ သခင့္ပုံစံက ႏြမ္းလ်ေနတဲ့ဟန္ အတိုင္းသား ေပၚလြင္ေနတယ္။ အင္း...၊ ဒီေနရာေလးမွာ ဆူညံေနက် ထုသံႏွက္သံေတြရယ္၊ က်ဳပ္ရဲ့ သခင္နဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ တခ်က္တခ်က္ ေအာ္ဟစ္ ေနာက္ေျပာင္သံေတြရယ္၊ ေဖာ့ကလစ္ကားသံ တ၀ူး၀ူးရယ္ကေတာ့ ရက္အတန္ၾကာေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနဦးေတာ့မွာေပါ့။ ခဏေနေတာ့ သခင္က ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္ မသိဘူး။ က်ဳပ္ဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ၿပီး ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ စကားသံနဲ႔ အရႊမ္းေဖာက္လိုက္တဲ့ စကားကုိ ေဘးနားမွာ ရိွေနၾကတဲ့ လူေတြက အားရပါးရ ရယ္ေမာၾကပါေလရာ...။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`တူ ေလးေရ၊ မင္းကေတာ့ ခဏအနားရဦးမွာမို႔ ေပ်ာ္ခ်င္ေပ်ာ္ေနမွာေပါ့၊ ေနႏွင့္ဦးေပါ့ကြာ၊ ျပန္လာမွ တရစပ္ကို ထုပစ္ဦးမယ္ကြ´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္လဲ မေပ်ာ္ပါဘူး သခင္ရာ...။ ထုႏွက္ဖို႔ တာ၀န္ကုိ ယူထားရတဲ့ တူတလက္အဖို႔ စင္ေပၚမွာ ေငါင္းစင္းစင္းနဲ႔ ေနရမယ္ဆိုတာက တာ၀န္ေက်တဲ့ တူတလက္ျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္းမွ မရိွေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မ်ား ေပ်ာ္ႏိုင္မွာတုန္း။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SmfYg-afKCI/AAAAAAAABi8/aL7fBbFS8IE/s1600-h/Hammer2.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 229px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SmfYg-afKCI/AAAAAAAABi8/aL7fBbFS8IE/s320/Hammer2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361491942429370402" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သခင္နဲ႔ က်ဳပ္နဲ႔ စေတြ႔တုန္းကေတာ့ သခင့္ပုံစံ ဗလံေလးကို ၾကည့္ၿပီး က်ဳပ္က မဲ့ျပဳံးေတာင္ ျပဳံးမိေသးတယ္။ ၾကည့္ေလ၊ လက္ေမာင္းက ပိန္ပိန္၊ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရင္ ကားကားကားကား နဲ႔ ဟိုအရင္ ဒီမွာအလုပ္လုပ္ေနက် မကၠဆီကန္ ဗလႀကီးလို လုပ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔ ထင္ခ်င္စရာ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သခင့္ရဲ့ အလုပ္ရွင္က အလုပ္အေၾကာင္းေတြ ရွင္းျပေတာ့ သခင္က သူလုပ္ရမယ့္ အလုပ္စားပြဲ ခပ္ညစ္ညစ္ေပၚက တူအသစ္စက္စက္ေလး က်ဳပ္ကို ငဲ့ေစာင္းၾကည့္ေနတာ ခဏခဏပဲ။ က်ဳပ္လဲ က်ဳပ္ရဲ့ သခင္အသစ္စက္စက္ေလးကို စိတ္ထဲကေန အားေပးလိုက္ပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`သခင္ေရ...၊ တနာရီကုိ ၅၅ ခု ႏႈန္းတဲ့ေနာ၊ အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရိွစြဆိုပဲ၊ ႀကိဳးစားထား´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SmfWr3_SWDI/AAAAAAAABi0/FGugzDWuznA/s1600-h/709px-Magnetic_Ballasts_1.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 270px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SmfWr3_SWDI/AAAAAAAABi0/FGugzDWuznA/s320/709px-Magnetic_Ballasts_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361489930659977266" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Electrical Ballast လို႔ေခၚတဲ့ ေလးေထာင့္တုံးပုံစံ လွ်ပ္စစ္အုံ အေဟာင္းေတြကို သခင္က က်ဳပ္ကို အသုံးျပဳၿပီး သံျပားခပ္ထူထူကို ေပ အျဖစ္ အသုံးခ်လို႔ ထုႏွက္ရတယ္။ အဲဒီ အုံအေဟာင္းထဲက ထြက္လာတဲ့ ကိြဳင္ထုပ္ေတြက သပ္သပ္၊ ေငြေရာင္ သတၱဳေလးေတြက သပ္သပ္ ခြဲထုတ္ရတာ သခင္လုပ္ရတဲ့ ေန႔စဥ္အလုပ္ေပါ့။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအလုပ္ဟာ သခင့္အတြက္ေတာ့ အစပိုင္းရက္ေတြမွာ အေတာ္ေလးကို ပင္ပန္းေစပါတယ္။ ညေနေစာင္းေတြ ေရာက္လာၿပီဆိုရင္ က်ဳပ္ကို စားပြဲေထာင့္စြန္းေပၚ ေမာဟိုက္ဟိုက္နဲ႔ ပစ္တင္ၿပီး ျပန္သြားေလ့ရိွတဲ့ သခင့္ကို က်ဳပ္လဲ က႐ုဏာသက္မိပါရဲ့။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ဟာ အလုပ္ပဲ မဟုတ္လား သခင္ရယ္၊ ဒီလိုပဲ ထုရင္းႏွက္ရင္းနဲ႔ သခင္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္႐ုံေလးမွာ တူ႐ိုက္သံ ဆူညံညံနဲ႔ မကၠဆီကန္ ေတးသြား ေရဒီယို အသံက ေရာလို႔ ေထြးလို႔။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဘယ္လိုလဲကြ၊ မင္းၿပဳံးႏိုင္ေသးရဲ့လား´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သခင့္ အလုပ္ရွင္က သူ႔အလုပ္သမားသစ္ရဲ့ အလုပ္ဆင္းတဲ့ ေလးရက္ေျမာက္ ေန႔မွာ လွမ္းေမးလိုက္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ၿပဳံးပါတယ္။ က်ေနာ္က ၿပဳံးရတာကို ႀကိဳက္တယ္´ လို႔ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ သခင္ တကယ္ေတာ့ ညေနဘက္ေတြမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္နဲ႔ ေမာပန္းလြန္းခဲ့တာကို က်ဳပ္က အသိဆုံးပါ။ ဒါေပမယ့္ေလ၊ သခင္က အၿမဲလိုလို ၿပဳံးေနတတ္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြေနတဲ့ တိုင္းျပည္က လာတာမဟုတ္လား။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အိုးး၊ မင္းရဲ့ ပထမအပတ္မွာတင္ Credit 5 hours ရေနပါလားကြ၊ Great!´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Ballast အေဟာင္းေတြက ထြက္တဲ့ အမႈန္ေတြရဲ့ အေရာင္ေၾကာင့္ ၀ါက်င့္က်င့္ျဖစ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ သခင္က အလုပ္ရွင္ကို ေက်းဇူးပဲလို႔ ေျပာၿပီး အားရပါးရျပဳံးလိုက္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ပုိင္းရက္ေတြမွာေတာ့ သခင့္ဆီကေန မနက္ဆိုရင္ က်ဳပ္ကို ေၾကာက္လန္႔တဲ့ ဟန္နဲ႔ ၾကည့္တတ္တဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးေတြ၊ ညေနပိုင္းေတြက်ရင္ စားပြဲစြန္းဆီကုိ ေမာပန္းစိတ္ပ်က္ၿပီး ပစ္တင္လိုက္တာမ်ိဳးေတြ မရိွေတာ့ဘူး။ အ၀တ္လက္အိတ္ ခပ္ထူထူကို ၀တ္ၿပီး က်ဳပ္ကို သခင္က မယူလိုက္ၿပီ ဆိုတာနဲ႔ က်ဳပ္ကလဲ သခင့္အလိုက် တဒုန္းဒုန္းျမည္ေအာင္ Ballast ေတြကို တခုၿပီးတခု ၿဖိဳခြဲပစ္ေတာ့တာပဲ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္ပတ္သုံးပတ္ေလာက္လဲ ဒီအလုပ္မွာ လုပ္ၿပီးေရာ သခင့္ထက္ အရင္ လုပ္ႏွင့္ေနတဲ့ မကၠဆီကန္ပုဂၢိဳလ္က လွမ္းေျပာယူရတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဘယ္လိုလဲကြ၊ တနာရီကုိ ၅၅ ခုက အခုေတာ့လဲ အသာေလးၿပီးေနပါလားကြ၊ မင္း အခု တနာရီကုိ အခု ၉၀ ႏႈန္းေလာက္ ၿပီးေနပါလား´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`က်ေနာ္က Physical job ေတြနဲ႔ ပုိၿပီး အက်ိဳးေပးေနတယ္ေလ၊ အေမရိကားေရာက္ ကာယလုပ္သားႀကီးေပါ့ဗ်ာ...၊ အဟဲ´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္နားခိုက္မွာ သခင့္ဖုန္းေျပာသံကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ က်ဳပ္လဲ သခင့္အတြက္ စိတ္မေကာင္းဘူး။ လက္ေတြ ေညာင္းကိုက္ၿပီး နာက်င္ေနေအာင္ အားစိုက္လုပ္ရတဲ့ ဒီလိုအလုပ္မ်ိဳးကို အားတင္းထားကာမွသာ တင္းေရာ၊ ဘယ္သူကမ်ား လုပ္ခ်င္မတဲ့လဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ဘာမ်ား တတ္ႏိုင္မွာ မို႔လို႔လဲ။ ရရာအလုပ္ ၀င္လုပ္ရမယ့္ အေျခအေနမွာ အ႐ိုးမ်ားတယ္ ေခ်းခါးတယ္လို႔ ဘယ္သူကေရာ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရိွမွာမို႔လို႔လဲ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သခင္ရယ္၊ လစာ ေကာင္းေကာင္း ေပးတယ္ ဆိုတာေလးနဲ႔ ေျဖေတြးလိုက္ပါ လို႔ပဲ သူ မၾကားႏိုင္ေပမယ့္ လွမ္းေျပာလိုက္မိတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုေတာ့...၊ အရင္အလုပ္မွာ အဆင္မေခ်ာခဲ့လို႔ ဒီအလုပ္ကို ေရာက္လာတဲ့ သခင့္အတြက္ ခက္ခဲဦးမယ့္ နိမိတ္ပဲလား မသိပါဘူး။ အလုပ္ေတြ ပါးဦးမယ္တဲ့။ အလုပ္ထဲမွာ ေနသားက်မယ္ေတာင္ မၾကံေသးဘူး။ Laid off နံ႔ ရလာတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေၾကာင့္ သခင့္မ်က္ႏွာေပၚမွာ စိုးရိမ္ဟန္က အထင္းသား...။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မင္းမွာ Credit hours ေတြ နာရီ သုံးဆယ္နီးပါးေတာင္ ရိွေနမွပဲ၊ ပိုက္ဆံရေနဦးမွာပါကြ၊ မပူပါနဲ႔၊ ေအာ္ဒါေတြလဲ ထပ္လာမွာပါ´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သခင့္အလုပ္ရွင္ရဲ့ စကားက ဘယ္ေလာက္ထိ ခိုင္မာမလဲဆိုတာေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ပဲ ပိုသိမယ္ထင္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုေတာ့ အလုပ္႐ုံထဲမွာ သခင္လဲ မရိွေတာ့ပါဘူး။ သူ႔သူငယ္ခ်င္း မကၠဆီကန္ေတြလဲ မရိွေတာ့ပါဘူး။ အခန္းတံခါးေတြ အကုန္လုံးကို ပိတ္ၿပီး အိမ္ျပန္သြားၾကတာ ဆိုေတာ့ အလုပ္႐ုံထဲမွာလဲ ေမွာင္လို႔ မည္းလို႔၊ တိတ္ဆိတ္လို႔။ တူျဖစ္တဲ့ က်ဳပ္လဲ ေငါင္းစင္းစင္း၊ ေပျဖစ္တဲ့ ဟိုငေမာင္ သံျပားလဲ ေပကုပ္ကုပ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ဳပ္ မေပ်ာ္ဘူးဗ်။ မနက္ျဖန္က်ရင္ အလုပ္က ရိွဦးမွာလား၊ မရိွဘူးလား မေသခ်ာတဲ့ အေျခအေနမွာ ဘယ္လိုလုပ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာလဲ။ အလုပ္႐ုံဆိုတာ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ဖြင့္ထားတဲ့႐ုံ မဟုတ္လား။ ပိတ္ထားတဲ့ အလုပ္႐ုံထဲမွာ တူျဖစ္တဲ့ က်ဳပ္ကေန အစျပဳလို႔ ဘယ္အရာေတြကမွ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အက်ိဳးျပဳႏိုင္မွာမွ မဟုတ္တာ...။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;font-size:85%;" >(ဓာတ္ပုံကိုေတာ့ ၀ီကီကေန ဘယ္သူ႔ဆီမွ ခြင့္မေတာင္းဘဲ ယူသုံးလိုက္တယ္) :D</span><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" ><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-2278545678310250808?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-56450083750693999552009-07-17T02:26:00.004-05:002009-07-17T02:37:15.813-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">ကလိုေစးထူးတေယာက္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ငူငူႀကီး ထိုင္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီ။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အကာလ ေလာကတခြင္လုံး တိတ္ဆိတ္လို႔...၊ အသံဆိုလို႔ တခ်က္ခ်က္နဲ႔ ျမည္ေနတဲ့ တုိင္ကပ္နာရီသံရယ္၊ ကီးဘုတ္အေဟာင္းကို တေဘာက္ေဘာက္နဲ႔ ႐ိုက္လိုက္၊ စိတ္တုိင္းမက်လို႔ တေဘာင္းေဘာင္းနဲ႔ ျပန္ဖ်က္လိုက္သံေတြသာ မွန္မွန္ထြက္ေပၚေနေလ၏။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဘာလုပ္ေနတာတုန္းကြ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္ေက်ာဆီကေန အသံတသံ ႐ုတ္တရက္ထြက္လာလို႔ ျဖတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ လူတေယာက္။ ဘယ္ကတည္းက အခန္းထဲ ေရာက္ေနသလဲေတာ့ မသိ...။ သူ႔ဘာသာသူ ေမးၿပီး ဘာမွျပန္မေျဖရေသးခင္မွာပဲ ပိုင္စိုးပုိင္နင္းျဖင့္ပင္ ကြန္ပ်ဳတာေဘးက ဆိုဖာအစုတ္တလုံးေပၚ အခန္႔သား ၀င္ထိုင္ေန၏။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`လာေလကြာ၊ မင္းစာေရးလို႔ မရဘူး ျဖစ္ေနတယ္ မွတ္လားကြ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေစာေစာကလူက သူ႔ကို ေခၚေတာ့ ေယာင္နနျဖင့္ပင္ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ကေန ခြာၿပီး အဲဒီလူနဲ႔ မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ ခုံမွာ၀င္ထိုင္မိသည္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ကဲ...၊ ေျပာ၊ မင္း ဘာေရးခ်င္ေနတာလဲ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဒီလိုပါပဲဗ်ာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဟ၊ ကိုယ္ေရးမွာေတာင္ ကိုယ္မသိဘူးလားကြ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`... ... ...´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ကဗ်ာေရးမလား´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`မေရးတတ္ဘူးဗ်´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဒါဆို ၀တၳဳတိုကြာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`လာဖတ္တဲ့လူေတြ အီေနေလာက္ၿပီ၊ အားအားရိွ ၀တၳဳတိုေတြခ်ည္း ေရးေနရတယ္´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`အေတြ႔အႀကဳံေတြ အေၾကာင္းကြာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေရးစရာ ဘာရိွတာမွတ္လို႔၊ ရိွတာေလးေတြ ထုတ္ေရးတာလဲ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ ေၾကေနၿပီ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`အင္း၊ မင္းကို ေျပာရတာနဲ႔ ငါပါ ေခါင္းေျခာက္လာၿပီ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ပုဂၢိဳလ္က သူျပန္ေျဖတာေတြကို နားေထာင္ၿပီး တကယ္ပဲ ေခါင္းေျခာက္သြားသလားေတာ့ မသိ၊ ခဏေတာ့ တိတ္သြားသည္။ သူလဲ ခပ္မဆိတ္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဟာ...၊ ေဟ့ ငါ သတိရၿပီ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`အင္း၊ ေျပာပါဦး´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း ေရးေပါ့ကြ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဗ်ာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`မဗ်ာနဲ႔ေလ၊ မင္း အရင္ကဆို ဒါေတြ ေတာ္ေတာ္ေရးတာပဲဟာ၊ ငါ အခုမွ သတိရတယ္၊ မင္း ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္း မေရးတာ ၾကာၿပီ၊ ေရးေပါ့ကြ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဘယ္အေၾကာင္းကို ေရးရမွာလဲ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဟ...၊ ည့ံလိုက္တဲ့အေကာင္၊ ေရွာ္လိုက္တဲ့ အေကာင္၊ ဒီေလာက္ထိ ျမန္မာျပည္အေရး အုတ္ေအာ္ေသာင္းနင္း ျဖစ္ေနတာကို ဘယ္အေၾကာင္းကို ေရးရမွာလဲ ဆိုပဲ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေရးဆိုလဲ ေရးတာေပါ့ဗ်ာ၊ ဒါဆို မေရးခင္မွာ က်ေနာ္တို႔ အခု အရင္ ႏွစ္ေယာက္ထဲ ေဆြးေႏြးၾကည့္မယ္ေလ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေအး၊ ေကာင္းသားပဲကြ၊ မင္း ဘာအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးခ်င္သလဲ၊ ေျပာကြာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`တေလာက ျမန္မာျပည္ကို လာသြားတဲ့ ဘန္ကီမြန္း ခရီးစဥ္အေၾကာင္းဗ်ာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဟုတ္ၿပီ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`သူ႔ခရီးစဥ္ မေအာင္ျမင္ဘူးလို႔ လူေတြေျပာေနၾကတယ္ဗ်ာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေအးေလ၊ ဟုတ္တာပဲဟာ၊ အလကားပါကြာ၊ ဟိုက လူလည္က်လိုက္တာကို အသာေလးၿငိမ္ခံၿပီး ျပန္လာတယ္၊ ဘာမ်ား အက်ိဳးအျမတ္ရိွလို႔တုန္း´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`အဲဒီလိုခ်ည္းပဲ တရားေသ ေျပာလို႔မရဘူး ထင္တယ္ေနာ္´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">စကားစ ရသြားလို႔ထင့္၊ သူနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္နဲ႔ စကားအရိွန္ေကာင္းစ ျပဳလာသည္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ကဲ၊ ဒါျဖင့္ မင္းက ဘယ္လုိထင္တုန္းကြာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေၾသာ္၊ ျမန္မာျပည္ရဲ့ ျပည္တြင္းေရးကို ကုလသမဂၢရဲ့ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္တေယာက္ ကိုယ္တိုင္က အာ႐ုံစိုက္ေနတယ္၊ အဲဒီကမွ တဆင့္ သက္ေရာက္မႈေတြလဲ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ ရိွလာမွာပဲ ထင္တာပဲေလ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`အမေလးကြာ၊ ဘာမ်ားရိွလာမွာလဲ၊ ဟိုတခါ ေလေဘးသင့္တုန္းကလဲ လာတာပဲ၊ ဒီလိုပဲ ဟိုေကာင္ႀကီးေတြ လိုက္ျပတာကိုပဲ သြားၿဖီးႀကီးနဲ႔ လိုက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ျမန္းမိစ္ပီးပဲ၊ ျမန္းမိစ္ပီးပဲေတြ ထပ္ေနေအာင္ ေျပာၿပီး ျပန္သြားတာပဲ မဟုတ္လား´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`က်ေနာ္တို႔ ေနရာတုိင္းကုိ Negative အျမင္နဲ႔ခ်ည္း ၾကည့္လို႔ေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး ထင္တယ္ေနာ္´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေအးေပါ့၊ မင္းက ေပ်ာ့စိစိအေတြးနဲ႔ပဲ ေတြးတဲ့ အေကာင္ကိုး´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`အမ္၊ ေဟ့လူ၊ ခင္ဗ်ားဟာက က်ဳပ္ကို ဘလိုင္းႀကီး ပုဂၢိဳလ္ေရးကို ဖဲ့ေနသလိုပါလား´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေဟ့၊ လြတ္လပ္စြာ ေ၀ဖန္ခြင့္ ရိွလို႔ ေျပာတာကြ၊ မင္းဟာေလ၊ ေပ်ာ့အိေပ်ာ့ညက္နဲ႔ ျမည္းတေကာင္လို အေတြးအေခၚမ်ိဳးေတြပဲ ရိွေနပုံရတယ္´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဟာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေနစမ္းပါဦး၊ မင္းက ဘန္ကီမြန္းခရီးစဥ္ေတြ ဘာေတြေတာင္ ေဆြးေႏြးရေအာင္ ဘာေကာင္မို႔တုန္း´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေဟ့လူႀကီး၊ စိတ္ထိန္းပါဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားဟာက ေခါင္းစဥ္ေခ်ာ္သြားၿပီဗ်´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဒီမယ္ေဟ့ေကာင္၊ ငါဆိုတဲ့အေကာင္က အေတြ႔အၾကဳံေတြ အမ်ားၾကီးကို ျဖတ္သန္းလာတဲ့အေကာင္ကြ၊ မင္းတို႔ ေတြးတယ္ဆုိတာထက္ အမ်ားၾကီး အေရွ႕ကို ႀကိဳျမင္ၿပီးသားကြ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဘန္ကီမြန္း...မြန္း´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`မင္းက မေန႔တေန႔ကမွ ဘေလာ့ဂ္ေလးလုပ္၊ ဟိုဟာေလးေရးလိုက္၊ ဒီဟာေလး ေရးလိုက္၊ အားနာနာနဲ႔ လာဖတ္တဲ့လူေတြရိွေနတာကို မင္းကိုယ္မင္း အဟုတ္ထင္ေနတာကိုးကြ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဟုိေလ...၊ ဘန္ကီမြန္းေလ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေတာ္စမ္းကြာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`သူ႔ခရီးစဥ္အေၾကာင္းကို က်ေနာ္တို႔ေဆြးေႏြးေနတာေလဗ်ာ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဘာကို ေဆြးေႏြးရမွာလဲ၊ မင္းလိုေကာင္ဆီက ဘယ္လိုအသုံးက်တဲ့ အျမင္ေတြမ်ား ထြက္လာမွာမို႔လဲ´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ဟာ...၊ ခင္ဗ်ားဟာက မဟုတ္ေတာ့ဘူး´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`အလကားေကာင္၊ ဖြတ္က်ားေကာင္´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">!@#$$%^&amp;</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">%^&amp;$#@!</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">!@#$&amp;^%</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္က ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ေဒါသေတြ ထြက္လာပုံေပၚသည္။ သူ႔ကို အားရပါးရကို ဆဲေတာ့သည္။ ဘယ္လိုပါလိမ့္၊ အျမင္ေလး မတူတာနဲ႔ပဲ ဒီေလာက္ေတာင္ ဆဲရတယ္လို႔...။ ခဏၾကာေတာ့...။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`ေအး၊ မင္းက်ပ္က်ပ္သတိထား၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးရဲ ေရးၾကည့္၊ ငါ့အေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းသိမယ္´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဗုေဒၶါ´၊ ေစာေစာကေတာ့ သူပဲ စာမေရးရေကာင္းလားဆိုၿပီး ဟိုဟာေရးပါလား၊ ဒီဟာေရးပါလား ေျပာေနသူက... အခုေတာ့ ေဒါသေတြ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနပါလား။ စိတ္ထဲမွာ ညစ္ညဴးရွဳပ္ေထြးလြန္းတာေၾကာင့္ အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္ပစ္လိုက္မိေတာ့သည္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">`သြားးးးးးးးးးးးးးးးးးးး´</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစုံတေယာက္က သူ႔ကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားသလိုလို မြန္းမြန္းက်ပ္က်ပ္ႀကီး ျဖစ္ၿပီး ဆတ္ခနဲလန္႔သြားေတာ့မွ ကလိုေစးထူး တေယာက္ အသိစိတ္နဲ႔ကိုယ္ တသားတည္း ျပန္ျဖစ္သည္။ ေၾသာ္၊ စာေရးမယ္ ၾကံစည္ရင္းနဲ႔ ဆိုဖာေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာကုိး...။ အျပင္က ေအးစိမ့္စိမ့္ ရာသီဥတုမွာ တံခါးက မေစ့မိတာေၾကာင့္ ေဆာင္းတြင္းအိပ္မက္ ကေယာက္ကယက္လိုလို မက္ေနတာလား မသိ။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အင္း...၊ တေရးႏိုးေသာ္ အၾကံေပၚ၊ စာေရးဦးမွပါေလ။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း ေရးရင္ ေကာင္းမလား မသိ။ ေျပာသာေျပာရတယ္ အိပ္မက္ထဲက လူႀကီးကိုေတာ့ ခပ္ေၾကာက္ေၾကာက္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-5645008375069399955?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-53278918282043859992009-07-11T09:32:00.005-05:002009-07-11T18:11:40.594-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟူးးး´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပင့္သက္ေလကို အားရပါးရမႈတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး အလုပ္႐ုံရိွရာကို ျပန္ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထုသံ႐ိုက္သံ၊ ေဖာ့ကလစ္ကား ေမာင္းသံေတြက ဆူညံေနေသးသလုိလို။ ခႏၶာကုိယ္ေပၚမွာလဲ ေခၽြးနံ႔နဲ႔ သံေခ်းလိုလို အနံ႔ေတြက ေရာႁပြန္းလို႔၊ ညစ္ေထးလို႔...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္႐ုံေဘးက ပန္းျခံေသးေသးေလးရဲ့ ျမက္ခင္းေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္ခ်လိုက္ၿပီး လမ္းမေပၚမွာ ကားေတြ ဥဒဟို ဟိုဒီ သြားလာေနၾကတာကို ဘာရယ္မဟုတ္ လိုက္ေငးေနလိုက္သည္။ ပန္းျခံထဲက ေလေကာင္းေလသန္႔ေၾကာင့္ လန္းဆန္းလာသလိုလိုေတာ့ ရိွသား...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခတ္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ေတာ့ `သဲထိတ္ရင္ဖို အလုပ္´ လို႔ တင္စားခဲ့ရေသာ အလုပ္ေဟာင္းက ေအာင္ေဖေညာင္းသြားေလၿပီ ျဖစ္သည္။ အလုပ္ခ်ိန္ကို တပတ္လွ်င္ နာရီ ၄၀ ကေန ၃၂ နာရီ၊ အဲဒီက တဆင့္ ၂၄ နာရီ ျဖစ္လိုက္ ၃၂ နာရီ ျပန္ျဖစ္လိုက္နဲ႔ လုံးလည္ခ်ာလည္လိုက္ေနကတည္းက အလုပ္ရွင္ရဲ့ တ႐ုတ္ျပည္ ေစ်းကြက္ခ်ဲ႕ ခရီးစဥ္က အဆင္မေခ်ာခဲ့တာကို ရိပ္မိေနသား...။ ဒါေၾကာင့္ပင္ `ငါ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ မင္းတို႔ကို အလုပ္ကေန Laid off ေပးရေတာ့မယ္´ လို႔ တကယ္တမ္းေျပာလာေတာ့ `ရပါတယ္၊ က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကို နားလည္ပါတယ္´ လို႔သာ ျပန္ေျပာျဖစ္ခဲ့သည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုေတာ့ အလုပ္အကိုင္သစ္မွာ ေနသားပင္မက်တက် ျဖစ္လို႔ေနေလၿပီ။ မနက္ ၇ နာရီမွာ အလုပ္တခု ျပဳတ္ၿပီး ၁၁ နာရီမွာ ေနာက္ထပ္ အလုပ္တခု ျပန္ရတာကိုက သူ႔အတြက္ ကံေကာင္းမႈ တခုလားေတာ့ မေျပာတတ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ အခု ထုိင္ေနတဲ့ ပန္းျခံေလးက အလုပ္႐ုံရဲ့ မ်က္ႏွာျခင္းဆုိင္ လမ္းတဘက္ျခမ္းမွာ ရိွသည္။ ပန္းျခံဆိုေပမယ့္ ျမက္ေတြရိတ္၊ ခုံတန္းေလးေတြ ဟိုနားတစ ဒီနားတစ မည္ကာမတၱ လုပ္ေပးထားတဲ့ ပန္းျခံပိစိေကြးေလပင္ ျဖစ္၏။ လမ္းေလွ်ာက္ေလ့က်င့္သူတို႔၊ အေျပးေလ့က်င့္သူတို႔ ခဏတျဖဳတ္၀င္နားဖို႔ လုပ္ထားေပးပုံေပၚသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြရာသီဆိုေတာ့လဲ ဒီႏိုင္ငံရဲ့ ထုံးစံအတိုင္း ပတ္၀န္းက်င္က စိမ္းစိမ္းစိုစုိ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ႏိုင္လွသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းျခံထဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ေလွ်ာက္ေငးရင္းနဲ႔ လမ္းေဘးအစပ္က ေတာအုပ္ငယ္ေလးေပၚမွာ အၾကည္တို႔က တန္႔သြားသည္။ ေတာအုပ္ေလးထဲက ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ျမက္ပင္ရွည္ေတြၾကားမွာ ဟိုတစဒီတစ ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းကေလးေတြပါလား။ ပန္းေတြက ျမန္မာျပည္က စိန္ခ်ယ္ပန္းလိုလို ဘာလိုလိုနဲ႔ အေရာင္ေတြကလဲ စုံလို႔။ ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ရတာေတာ့ တေယာက္ေယာက္က တကူးတက စိုက္ပ်ိဳးထားလို႔ ေပါက္ေရာက္ ပြင့္လန္းေနၾကတာ ျဖစ္ဟန္ မတူ...၊ အေလ့က် ေပါက္ေနဟန္ ရိွ၏။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းပြင့္တပြင့္ဆီကို ခူးမယ့္ဟန္နဲ႔ လက္လွမ္းမိလိုက္ေတာ့...</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မခူးပါနဲ႔´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နားထဲမွာ တေယာက္ေယာက္က အသံမာမာနဲ႔ ေျပာလိုက္ေလဟန္ ၾကားလိုက္တာေၾကာင့္ ခဏေတာ့ တြန္႔သြားသည္။ ေဘးဘီကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့လဲ တေယာက္မွ မရိွ။ ဒါနဲ႔ ေနာက္တႀကိမ္ လက္လွမ္းမိျပန္သည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဟ့၊ မခူးနဲ႔ေလ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေအး၊ ဟုတ္တယ္၊ မခူးနဲ႔၊ မခူးနဲ႔´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မခူးနဲ႔´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မခူးနဲ႔´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မခူးနဲ႔))))´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီတခါေတာ့ တေယာက္ထဲက ေျပာေနတဲ့ အသံတင္ မဟုတ္၊ အမ်ားႀကီးက ၀ိုင္းေအာ္ဟစ္ေနသလိုပါ ၾကားရသည္။ ဟင္၊ လက္စသတ္ေတာ့ ပန္းကေလးေတြဆီက အသံေတြ ထြက္ေနတာ ထင္တယ္။ စိတ္ထင္လို႔ပဲလား မသိ၊ ပန္းကေလးေတြ အားလုံး ကိုယ္စီကုိယ္စီ မႈန္ကုပ္ကုပ္ ပုံစံေတြနဲ႔ သူ႔ကို မေက်မနပ္ ၾကည့္ေနၾကေလသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒီမယ္´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေစာေစာက သူ ခူးဖို႔ လက္ရြယ္မိတဲ့ ပန္းပြင့္ဆီက ေလသံခပ္မာမာ ထြက္ေပၚလာျပန္သည္။ ေယာင္နနျဖင့္ `ဗ်ာ´ လို႔ ထူးလိုက္မိသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မင္းက ဒီပန္းေတြကို ဘာအတြက္ ခူးခ်င္တာလဲ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟို...၊ ဟို........´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေစာေစာကတည္းကိုက ခူးဖို႔သာ လက္ရြယ္လိုက္ေပမယ့္ ဘာအတြက္ ခူးခ်င္တယ္ဆုိတာက သူကုိယ္တုိင္လဲ မသိေတာ့ ေျဖစရာ အေျဖစကားက မရိွ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မင္းမွာ အေျဖမရိွဘူး မဟုတ္လား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`......´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဘယ္ရိွမလဲ၊ မင္းက ဘာအတြက္မွလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ခပ္ေပါ့ေပါ့ေလး ေတြးၿပီး လက္ေဆာ့ၿပီး ခူးဖို႔ျပင္ေနတာကုိး၊ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔က မခူးနဲ႔လို႔ ၀ိုင္းတားတာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေၾသာ္´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားနာပါးနာနဲ႔ `ေၾသာ္´ လိုက္ရေပမယ့္ `ေတာ္ေတာ္ႀကီးက်ယ္တဲ့ ပန္းပဲ´ လို႔ေတာ့ စိတ္ထဲက ထင္ေနေသးသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`တကယ္ေတာ့ မင္းမခူးလဲ ငါတို႔က အခ်ိန္တန္ရင္ သူ႔အလိုလို ႏြမ္းသြားမွာပါ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေအး၊ လူေတြဟာ ပန္းကို စိုက္တဲ့လူ ရိွသလို ခူးတဲ့လူလဲ ရိွတယ္၊ ပန္းစိုက္တဲ့လူ ကုိယ္တုိင္က ပန္းခူးတာ ျဖစ္ႏိုင္သလို မစိုက္ဘဲနဲ႔လဲ ခူးတဲ့လူေတြ ရိွတယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အင္း´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒါနဲ႔၊ ဘယ္သူမွ မခူးတဲ့ ပန္းေတြကိုေရာ မင္း ဘယ္လို ျမင္သလဲ၊ ဥပမာ ငါတို႔လိုေပါ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`က်ေနာ္ မျမင္တတ္ပါဘူး´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဘယ္သူမွ မခူးေပမယ့္ ျမင္ရတဲ့လူကိုေတာ့ ပန္းတိုင္းဟာ မ်က္စိပသာဒ ကို ေပးႏိုင္စြမ္းေတာ့ ရိွတယ္ မဟုတ္လားကြ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒါေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မင္းက ေစာေစာက ဘာရယ္မဟုတ္ ခူးလိုက္တယ္ ဆိုပါစို႔၊ မင္းခူးၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့ေနရာမွာ ပန္းကိုင္းငုပ္တိုေလးေတြပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့မယ္၊ ေစာေစာက မင္းရခဲ့တဲ့ စိတ္ေအးၾကည္လင္မႈ မ်က္စိပသာဒေတြကို တျခားသူေတြလဲ ခံစားရဖုိ႔ မရိွေတာ့ဘူး´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ထားပါစို႔၊ မင္းက ခူးၿပီးေတာ့ တျခားတေနရာရာမွာ အေလးထားၿပီး သုံးရင္ေတာ့လဲ အျပစ္မဆိုသာျပန္ဘူး´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟုတ္...´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မင္းအိမ္မွာ ပန္းအိုးေလးထိုးတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေသေသခ်ာခ်ာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထုပ္ပိုးၿပီးေတာ့ လက္ေဆာင္ေပးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါေတြဆိုရင္ ေတာ္ေသးတယ္ မဟုတ္လား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`.... ....´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အဓိကကေတာ့ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ထားတဲ့ စိတ္နဲ႔သာ ပန္းခူးတာဆိုရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလားကြာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`.........´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ပန္းလဲ မစိုက္၊ ပန္းကုိလဲ မပ်ိဳး၊ ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းကိုလဲ အေလးမထားဘဲ ခူးတာမ်ိဳးေတာ့ မလုပ္ေစခ်င္ဘူးကြာ´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပာေနရင္းနဲ႔ ပန္းပြင့္ေလးေတြအားလုံး ၀မ္းနည္းသြားေလဟန္ ငိုက္က်သြားၾကသလိုလို...။ သူလဲ ေစာေစာက ခူးဖို႔ျပင္မိတဲ့ သူ႔လက္ေတြကုိ အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ျပန္ေငးေနမိသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ကၽြီ)))))´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းမေပၚက ကားဘရိတ္အုပ္သံ ခပ္ျပင္းျပင္းေၾကာင့္ စိတ္အာ႐ုံေတြက သတိျပန္၀င္လာသလိုလို ျဖစ္သြားသည္။ ပန္းကေလးေတြဆီ ေငးမိေတာ့ ေလတိုက္လိုက္တိုင္းမွာ ယီးေလးႏြဲ႔လို႔။ ပန္းခင္းေလးနားကေန အသာ ျပန္လွည့္ထြက္လာေတာ့ သူ႔ရဲ့ စိတ္အာ႐ုံထဲမွာ အေတြးေတြက သီတန္းလို႔ ေနေတာ့သည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အမိုး၊ ဘယ္ကျပန္လာတာတုန္း´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ေပၚကို မတက္မီ လမ္းကေလးဘက္ကေန အမုိးတေယာက္ ျပန္လာတာကို ေတြ႔ေတာ့ လွမ္း ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။ အမိုးလက္ထဲမွာလဲ ပန္းေတြ အမ်ားႀကီး၊ လမ္းေဘးက ခူးလာတာေတြ ထင္ရဲ့။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ပန္းေတြ အမ်ားႀကီးပါလား အမိုးရဲ့၊ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဘုရားရိွခိုးပြဲမွာ ပန္းအုိးထိုးမလို႔ေလ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေၾသာ္၊ ဟုတ္...´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဖိုးခြားလဲ ယူမလား၊ ဘုရားပန္းတင္ခ်င္ တင္လု႔ိရေအာင္ေလ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ယူမယ္၊ ယူမယ္ အမိုး´</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားရ၀မ္းသာျဖင့္ အမိုးဆီက ယူလိုက္ေတာ့ သူ႔လက္ထဲကုိ ပန္းပြင့္တခ်ိဳ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ခုန္ေပါက္ေရာက္လာေတာ့သည္။ အမိုးလက္ထဲမွာ က်န္ေနတဲ့ ပန္းေတြကလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ဟန္ပန္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႔ပါပဲ။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SlinRg8s6KI/AAAAAAAABik/6Sj1Eq1LKJI/s1600-h/Picture+033.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SlinRg8s6KI/AAAAAAAABik/6Sj1Eq1LKJI/s320/Picture+033.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5357215676101355682" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ေပၚေရာက္လို႔ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီးရင္ ပန္းကေလးေတြကို ေသခ်ာသပ္ရပ္စြာ ဘုရားပန္းအျဖစ္ တင္လွဴပူေဇာ္ရပါဦးမည္။ ပန္းကေလးေတြ ေက်နပ္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္ ထင္ရဲ့... ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(က်ေနာ္စာမေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလဲ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ေန႔တုိင္း လာလာဖတ္ေနၾကတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ၊ က်ေနာ္ စာျပန္ေရးဖို႔အတြက္ ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္ထားေတြနဲ႔ တိုက္တြန္းအားေပးခဲ့ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ၊ ေမာင္ႏွမေတြ အားလုံးကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ က်ေနာ္ စာေတြ ျပန္ေရးျဖစ္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ့)</span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-5327891828204385999?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-52353810612223645182009-04-18T04:01:00.001-05:002009-04-18T04:05:08.551-05:00<div style="text-align: justify;">`မုဒုံ... ေမာ္လၿမိဳင္ကို၊ မုဒုံ... ေမာ္လၿမိဳင္ကို´<br />`အခုထြက္မွာေနာ္၊ သေဘၤာစီးရင္ တေနကုန္မွာ၊ ဘားအံကို ေန႔ခ်င္းမီ အေရာက္သြားခ်င္သူေတြ ေမာ္ေတာ္ကားနဲ႔ ေတာ္ေတာ္သြားမွ အလုပ္ျဖစ္မွာ´<br />`လာ...၊ လာ အမ၊ မုဒုံသြားမလို႔လား၊ တက္တက္၊ ခဏေလးေနရင္ထြက္ေတာ့မွာပါ၊ ေၾသာ္... ဟိုဘက္က အဒိန္းတုိ႔ ကြမ္းယာဆိုင္ကေန ေစာင့္ေနမယ္လား၊ ရတယ္ရတယ္၊ ကားထြက္ေတာ့ လွမ္းေခၚလိုက္မယ္´<br />`အကုိ ေမာ္လၿမိဳင္ကိုလား၊ ေခါင္းခန္းလား၊ ရေတာ့ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းဘုန္းတပါးပါး တက္ရင္ေတာ့ ဖယ္ေပးရမယ္ေနာ္၊ ဟုတ္ကဲ့၊ ခဏေနရင္ ထြက္မွာပါ´<br />`ကဲ...၊ ဆရာေရ ထြက္မယ္၊ ၿမိဳ႔အထြက္နားမွာ ကြမ္းသီးအိတ္ ငါးလုံးတင္ရမယ္၊ ကြမ္းယာဆိုင္က ဟိုအမႀကီးေရ၊ ကားထြက္ေတာ့မယ္ဗ်ိဳ႔၊ လာလာ´<br /><br />***<br /><br />`ေရႊဒိုး အ၀င္က် အရိွန္နည္းနည္းေလွ်ာ့မယ္ ဆရာေရ့၊ ႏြားအုပ္ေတြက မ်ားပါသဘိနဲ႔၊ ကားထဲက အကိုတို႔အမတို႔ ေခါင္းေပၚမွာ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေတြ စြပ္ထားၾကမလား၊ မပူနဲ႔ မပူနဲ႔ ဒီလမ္းအေၾကာင္း သိလို႔ ခရီးသည္ေတြ အဆင္ေျပေအာင္ က်ေနာ္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေတြ ေဆာင္ထားတယ္၊ ေရာ့ ေရာ့၊ အင္း...၊ ေႏြေရာက္ၿပီဆိုေတာ့လဲ လမ္းက ေျမသားလမ္းဆိုေတာ့ ဖုန္ေတြက အရမ္းထူတာပဲကုိး၊ ကတၱရာလမ္း ခင္းႏိုင္တဲ့အခါက် သက္သာမယ္ ထင္တာပဲ´<br /><br />`ျဖည္းျဖည္း ဆရာေရ...၊ ဒီေနရာက လွည္းလမ္းေဟာင္းဆိုေတာ့ ထိန္းေမာင္းမွ...။ ေဟာေဟာ...၊ ေရွ႕မွာ သံပုရာရြာအ၀င္ ျမစ္ကူးတံတားကို ေရာက္ေတာ့မွာပဲ၊ ကဲ...ကဲ၊ ခရီးသည္ေတြ တံတားေရာက္တဲ့အခါ အားလုံး ကားေပၚက ဆင္းေလွ်ာက္ေပးပါေနာ္၊ တံတားက သစ္သားတံတားဆိုေတာ့ ၀ိတ္မခံႏိုင္ဘူး၊ ဆရာေရ့...၊ ဂိတ္ေၾကး သုံးရာ အသင့္ျပင္ထား´<br /><br />`ဟုတ္ကဲ့...၊ ခရီးသည္နဲ႔ ကြမ္းသီးအိတ္ ေလးငါးဆယ္လုံးပဲ တင္လာတာပါ၊ အခ်ိဳမႈန္႔ေတြ ဆီပုံးေတြလား...၊ မတင္ရပါဘူး ဆရာရယ္၊ ဆရာ...၊ ဒီမွာေနာ္ ဂိတ္ေၾကး သုံးရာ၊ ကဲ...၊ ခရီးသည္ေတြ ျပန္တက္လို႔ရပါၿပီ၊ ဆြဲ...ဆရာေရ့))))´<br /><br />***<br /><br />`ေရွ႕က ငါးအိမ္စုမွာ ခရီးသည္သုံးေယာက္ ရပ္ေစာင့္ေနတယ္ ဆရာေရ့၊ ျဖည္းျဖည္းလွိမ့္ထားမယ္။ လာလာ၊ ညီေလးတို႔၊ ဘယ္လဲ ေမာ္လၿမိဳင္လား၊ ေၾသာ... ရန္ကုန္အထိ သြားၾကမယ္လား၊ ေအးေအး... ေကာင္းတာေပါ့ကြာ၊ တက္တက္၊ ေခါင္မိုးေပၚ တက္လို႔ရတယ္၊ ကဲ...၊ အထဲက က်ားက်ားယားယား အမ်ိဳးသားေတြလဲ ၀ါသနာပါရင္ ဒီစီတန္း ေခါင္မိုးေပၚကေန လိုက္လို႕ၿပီေနာ္၊ ဖုန္ထူတဲ့ ဘ၀ေတြက ေရႊဒိုးမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ´<br /><br />`ဟ...ဟ၊ ေရွ႕က ေခ်ာင္းကူးတံတားေလးက က်ဳိးေနတာလား မသိဘူး၊ ကားဆရာေရ၊ ရပ္ရပ္...၊ က်ေနာ္ ဆင္းၿပီး အရင္ေျပးၾကည့္လိုက္ဦးမယ္၊ ဟာ...၊ ေသခ်ာတာေပါ့ က်ိဳးေနတယ္၊ ကားႀကီးေတြ လက္ခ်က္ပဲေနမွာ၊ အဲ...၊ ဟိုဘက္မွာ လမ္းလႊဲရိွသဗ်။ ခရီးသည္ေတြ ေအာက္ခဏဆင္းေလွ်ာက္ေပးပါဦး´<br /><br />`အကိုေရ ျဖည္းျဖည္း၊ ျဖည္းျဖည္း၊ ေခ်ာင္းအတက္က်မွ အရိွန္ယူ ႐ုန္းမယ္၊ နင္းထား...၊ လီဗာကို ေတာ့ေတာ့ၿပီး နင္းေပး၊ ဂ်မ္းတုံးလား၊ ခု ပါတယ္ဗ်၊ ဟာ... မရဘူးဗ်ိဳ႔၊ ခရီးသည္ အကိုတို႔ေရ၊ လုပ္ပါဦးဗ်ာ၊ မုန္႔ဟင္းခါးစားေလး ႂကြပါဦး၊ ဟဲဟဲ၊ ဒီလိုပဲေပါ့ဗ်ာ။ တခရီးတည္းသြားရတာ မွတ္လား၊ ကဲ...၊ တြန္းၾကမယ္ဗ်ိဳ႕၊ တစ္...ႏွစ္...၊ သုံးးးးး´<br /><br />`ေဟးးးး၊ ရၿပီကြ´<br /><br />` အားလုံးပဲ တက္တက္၊ ဆက္ထြက္ၾကမယ္´<br /><br />***<br /><br />`ကဲ...၊ ခရီးသည္ေတြ၊ ေရွ႕မွာ ေခ်ာင္းႏွစ္ခြရြာေရာက္တဲ့အခါ ကားက ဇက္နဲ႔ကူးရမွာမို႔ နာရီ၀က္တနာရီေတာ့ အခ်ိန္ရတယ္၊ အားလုံး ထမင္းစားလို႔ရပါတယ္။ ကားခေလးေတြ အဲဒီေရာက္မွ ေပးၾကေပါ့ခင္ဗ်ာ´<br /><br />`ေဟာ...၊ ထင္တဲ့အတိုင္းပဲဗ်ိဳ႔၊ ဇက္က ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ေနတယ္၊ ကားဆရာေရ့၊ အညိဳတို႔ ထမင္းဆိုင္ေရွ႕မွာ ရပ္မယ္´<br /><br />`ဟဲ့...၊ အညဳိ၊ ငါ့ကို ၀က္သားနဲ႔ တပြဲျပင္ေပး၊ ကားဆရာက ဘာနဲ႔စားမလဲ၊ ငါးၾကင္းနဲ႔တဲ့ဟဲ့၊ ေအး၊ ျမန္ျမန္ေလး လုပ္ဟာ၊ ဗိုက္က ဆာလွၿပီ၊ လမ္းမွာလဲ ကားကနစ္ေနေသးတယ္´<br /><br />`ဒါနဲ႔အညိဳ...၊ ေမာ္လၿမိဳင္က အတက္သေဘၤာ ဆိုက္သြားၿပီးပလား၊ ေၾသာ္၊ ေအးေအး၊ ေခ်ာင္းစပ္မွာလဲ သခြားသီးေလွေတြ တယ္မ်ားပါလားဟ၊ သခြားသီးေတြ ေစ်းေကာင္းေနလို႔လား။ အင္းအင္း၊ လိုက္ပြဲ တပြဲေပးစမ္းပါဦးဟာ၊ ဘယ္ေလာက္က်လဲပါ တြက္လိုက္၊ ေၾသာ္...၊ ကားဆရာအတြက္ လန္ဒန္တဘူးေလာက္ပါ ယူခဲ့ဟာ´<br /><br />***<br /><br />`ကဲ...၊ ခရီးသည္ေတြ အားလုံး၊ ဇက္ေပၚ တက္ၾကမယ္ဗ်ိဳ႕၊ ဇက္ထြက္ေတာ့မယ္၊ ဇက္ဆရာေရ့...၊ ခဏေလး၊ ခဏေလး၊ ေၾသာ္ဗ်ာ...၊ ဒီလမ္းဒီခရီး ဒီကားသမားနဲ႔ ဒီခရီးသည္ေတြနဲ႔ ဒီဇက္ပဲဟာဗ်ာ၊ ကုိယ့္ခ်င္းကုိယ့္ခ်င္းေတြပဲ အကုိႀကီးကလဲ ေစာင့္ေပးပါဗ်ာ၊ ေဟာ...၊ ေျပာရင္းဆုိရင္းနဲ႔ လူစုံပါၿပီဗ်၊ ဇက္ထြက္လို႔ရၿပီ´<br /><br />`အင္း...၊ တက္ၾက၊ တက္ၾက၊ အမိုးေပၚက ေရႊညီအကိုမ်ား၊ ခလယ္တံခြန္တုိင္ဂိတ္ ဟိုဘက္က်ရင္ေတာ့ ကားထဲျပန္၀င္ေပးပါဦးဗ်ာ၊ အင္း...၊ အဲဒီဂိတ္ကလူေတြက အရမ္းရစ္လို႔ပါဗ်ာ၊ ကားခေလးေတြလဲ ကူညီၾကပါဦး´<br /><br />***<br /><br />`လမ္းေတာ့ ေကာင္းလာၿပီ ဆရာေရ့၊ ဒါေပမယ့္ အလွဴခံမ႑ပ္ေတြေတာ့ မ်ားတယ္၊ တခ်ိဳ႔အလွဴခံတဲ့ ကေလးေတြက လမ္းမေပၚ အတင္းတက္တယ္ဗ်ာ၊ ရြာ၀င္ရြာထြက္ေတြမွာ သတိထားမွ´<br /><br />`ေရွ႕မွာ ခုႏွစ္ေခြေတာင္ တက္မယ္ ဆရာေရ၊ အေကြ႕မွာ ဟြန္းတီးထား၊ ဟာ...၊ ဟာ...၊ ဟိုေပၚက ဆင္းလာတဲ့ကား၊ အတက္ကားကုိ ဦးစားေပးရမယ္ ဆိုတာ မသိဘူးလား၊ ေဟ့...၊ ဘယ္လိုေမာင္းတာလဲကြ၊ ကားသမားျဖစ္ၿပီး ဒါေလးေတာင္ နားမလည္ဘူးလား၊ ဆရာေရ့ တင္ထားမယ္၊ ဟုတ္ၿပီ´<br /><br />`ကဲ...၊ ဒီတခါေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က အဆင္းလမ္း ျပန္ျဖစ္ၿပီ၊ ျဖည္းျဖည္း ျဖည္းျဖည္း၊ ေဟာ...၊ တက္လာတယ္၊ အတက္ကားလာေနတယ္၊ ေဘးကို ကပ္ထားေပးမယ္၊ ဟြန္းသံေပးထားမယ္ ဆရာေရ၊ ခရီးသည္ေတြ ေသခ်ာကုိင္ထားပါ´<br /><br />`ဟူး...၊ အခုမွပဲ စိတ္ေအးရေတာ့တယ္ဗ်ိဳ႔၊ ကဲ...၊ ခုႏွစ္ေခြေတာင္ကို လြန္လာၿပီဆိုေတာ့ အေရွ႕မွာဆို မုဒုံေရာက္ပါၿပီဗ်ာ။ မုဒုံခရီးသည္ေတြ ဂိတ္ဆုံးပါၿပီ၊ ေမာ္လၿမိဳင္ခရီးသည္ေတြကေတာ့ ကားေျပာင္းစီးရပါမယ္၊ ေၾသာ္၊ ကားခလား၊ ထပ္မေပးရပါဘူးခင္ဗ်ာ၊ မုဒုံေမာ္လၿမိဳင္လမ္းအတြက္ ကားသမားအခ်င္းခ်င္း ခရီးသည္ ကူတင္လာတဲ့ သေဘာပါ၊ ကဲ...၊ အားလုံးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ´<br /><br />***<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153); font-style: italic;">မွတ္ခ်က္။ (ဟိုးတုန္းက ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ `လွည္းဆရာနဲ႔ လကၤာဆရာ´ ဆိုတဲ့ စကားေျပကို က်ေနာ္ အရမ္းႀကိဳက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ေရးသူကေတာ့ သိပၸံေမာင္၀ လို႔ ထင္ပါတယ္။ လွည္းေမာင္းသူတေယာက္၊ သူရဲ့ လွည္းလမ္းခရီးတေလွ်ာက္မွာ ႏြားေတြကုိ ေအာ္ေငါက္ရင္း၊ ႏြားလွည္းကို ထိန္းေက်ာင္း ေမာင္းႏွင္သြားရင္း ေျပာတဲ့ စကားေတြဟာ လကၤာဆရာတေယာက္ လကၤာစပ္သလိုပါပဲလို႔ စာေရးသူက တင္စားၿပ</span><span style="color: rgb(255, 255, 153); font-style: italic;">ီး အဲဒီစကားေျပကို ေရးခဲ့ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153); font-style: italic;">က်ေနာ္လဲ အဲဒီ စကားေျပကုိ ႏွစ္သက္ အားက်စိတ္နဲ႔ လွည္းသမားေနရာမွာ ကားစပယ္ရာ အသြင္ ဖန္တီး သ႐ုပ္ေဖာ္ ေရးစမ္းၾကည့္မိတာပါ။ လမ္းခရီးကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ၿမိဳ႕ကေလးနဲ႔ မုဒုံကုိ အသြားခရီးကို ပုံေဖာ္ပါတယ္၊ အေရးအသား လိုအပ္ခ်က္ရိွေနတာေတြ႔ရင္ အားမနာစတမ္း ေထာက္ျပေ၀ဖန္ေပးပါဦး)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-5235381061222364518?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-58658079858930456982009-04-14T23:50:00.004-05:002009-04-15T05:44:18.001-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ ကိုးတန္းေက်ာင္းသား အရြယ္ကေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီအရြယ္ဆိုတာက လူႀကီးလဲမဟုတ္၊ ကေလးလဲ မဟုတ္ စေကာစက ဆိုေတာ့ တခါတေလက်ရင္ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာေတြ သိပ္ထြင္တတ္တယ္။ ကုိယ္က ထြင္လုံးထုတ္ၿပီး လုပ္တဲ့ အလုပ္တခုကုိ တျခားေသာ အရြယ္တူေတြက လိုက္လုပ္တဲ့အခါတို႔၊ လူေတြက အာ႐ုံစိုက္လာတဲ့ အခါမ်ိဳးတို႔ဆုိရင္ ေက်နပ္ေနေသးတာ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီအရြယ္တုန္းက အထြင္တကာ့ ထြင္လုံးေတြက ဘာေတြလဲဆိုေတာ့... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >၏ေဌြး</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >ဗရ္ေဋါ႕ေဠခ္ ဠာေဋြ႕ဠိဳ႕ယမဠဲ။ ႀဃီဋိဳက္ဋာေဋါ႕ မဟုဋ္ဘာဗူး။ ငါ့ဃိုပ်ံျခစ္ဘာေဋာ့ေဏာ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေပၚမွာ ေရးထားတာ ၾကည့္လိုက္ရင္ ႐ုတ္တရက္ မ်က္စိ လည္သြားမွာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ဒီနည္းကုိ ငယ္သူတို႔ဘာ၀ ရည္းစားသနာေတြ ခိုးထားတဲ့အခါ အိမ္က လူႀကီးေတြ မသိေအာင္ အခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ၾကတာပါ။ သတ္ပုံကို မွားႏိုင္သမွ် မွားေအာင္ ေရးရတယ္။ ဒါမွ လူႀကီးေတြ မ်က္စိလည္မွာကုိး။ စာရဲ့ အဓိပၸာယ္က...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >အိေထြး</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >ဘယ္ေတာ့ေလာက္ လာေတြ႔လို႔ ရမလဲ။ ဂ်ီတိုက္တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါ့ကို ျပန္ခ်စ္ပါေတာ့ေနာ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">...လို႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ ကိုယ့္ထြင္လုံးနဲ႔ကိုယ္ အဲဒီအရြယ္တုန္းကေတာ့ သေဘာကို က်လို႔ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာစာ ဆရာမက အဲလိုစာမ်ိဳးေတြ႔ရင္ အရမ္းစိတ္ဆိုးတတ္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္တနည္း ထြင္ေရးတာ တခု ရိွပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာဗ်ည္း ၃၃ လုံးကို နံပါတ္အစဥ္လိုက္ ယူၿပီး ဗ်ည္းတြဲေတြနဲ႔ တြဲေရးတာပါ။ ဥပမာ...၊ က ဆိုရင္ ၁၊ ခ ဆိုရင္ ၂၊ ဂ ဆိုရင္ ၃...၊ အဲဒီလို စီသြားလိုက္တာ အ က်ေတာ့ ၃၃ေပါ့။ အဲဒါေတြကို ဗ်ည္းတြဲနဲ႔ တြဲၿပီး ထြင္ေရးပါတယ္။ ဥပမာ တေၾကာင္းေရးျပပါမယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >ေ၃၁့ ေ၁ါင္ ေ၁်ာ္ၿ၁ီး</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >၁၀ ေ၂၀ ၁် ၂၇၅္ ၁၆၁္ ၂၂၁္ ေ၁၂ ၇ိဳ၅္ ၂၅ွာ ၇ဳံ ၂၇ ေ၃၃ာ၁္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ုတ္တရက္ ဖတ္လိုက္ရင္ မ်က္စိလည္စရာ မေကာင္းဘူးလား။ တကယ္ေတာ့ သူေျပာခ်င္တာက...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >ေဟ့ေကာင္ေက်ာ္ႀကီး</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >ညေနက်ရင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ဆုံရေအာင္ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">...လို႔ ေရးထားတာပါ။ ဗ်ည္းေတြေနရာမွာ နံပါတ္အစဥ္လိုက္ ၁၂၃၄ ဂဏန္းေတြ အစားထိုးၿပီး ဗ်ည္းတြဲေတြနဲ႔ ေပါင္းေရးလိုက္ေတာ့ လူႀကီးေတြ ခမ်ာ မ်က္စိကို လည္ေရာ...။ ေနာက္ေတာ့လဲ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက သိသြားတာပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာေရးတာတင္ ထြင္တာလား ဆိုေတာ့ ဒါတင္ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ စကားေျပာတာကိုလဲ ထြင္လိုက္ၾကေသးတယ္။ ဒါကေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ၾကားဖူးမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ စကားလုံးတခုခုနဲ႔တြဲၿပီး ေျပာခ်င္တဲ့ စကားတလုံးစီကို စကားလိမ္ လုပ္ေျပာတာပါ။ ဥပမာ...၊ တြဲၿပီးေျပာမယ့္ စကားလုံးက `တယ္´ ဆိုပါစို႔၊ `ေနေကာင္းလား´ လို႔ ေျပာခ်င္ရင္ `ေနတယ္၊ေကာင္းတယ္၊လားတယ္´ ဆိုၿပီး တလုံးစီကို တယ္နဲ႔ တြဲၿပီး စကားလိမ္လုပ္လိုက္ေတာ့ `နယ္ေတ ကယ္ေတာင္း လယ္တား´ ဆိုၿပီး ထြင္ေျပာတာပါ။ ကုိယ္တြဲေျပာရမယ့္ စကားလုံးကုိေတာ့ အခ်င္းခ်င္း နားလည္မႈ ယူရတာေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`နယ္တင္ ညယ္တ နယ္ေတ အယ္တား လာတား´ (နင္ ညေန အားလား)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`ဘယ္တာ လယ္တုပ္ မလယ္တို႔ လယ္တဲ´ (ဘာလုပ္မလို႔လဲ)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`ပယ္တန္း ခ်ယ္တယ္ ရွယ္ေတာက္ လည္တယ္ မယ္တယ္ လယ္ေတ´ (ပန္းၿခံ ေလွ်ာက္လည္ မယ္ေလ)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီ စကားေျပာ ထြင္လုံးက ဘယ္ေလာက္ထိေတာင္ တြင္က်ယ္သလဲ ဆိုရင္ ကေလးပိစိေလးေတြက အစ လိုက္ေျပာၾကတဲ့ အထိပါပဲ။ လူႀကီးေတြကေတာ့ `နင္တို႔ဟာက ဘာေတြတုန္း´ ဆိုၿပီး မ်က္စိကို လည္လို႔ေပါ့။ အဲလိုနဲ႔ က်ေနာ္လဲ အဲဒီစကားကုိ တြင္တြင္ႀကီးကို ေျပာျဖစ္ခဲ့ရင္းနဲ႔ တေန႔က်ေတာ့...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေန႔က ဗီြဒီယုိ႐ုံမွာ ရဲကိုကိုရဲ့ `စြန္႔စားမယ့္ အခ်စ္´ ကား ျပတာကို က်ေနာ္နဲ႔ ေနဇာ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ အရမ္းသြားၾကည့္ခ်င္ေနတယ္။ ေမေမ့ကလဲ ခြင့္ျပဳမလား မျပဳလား မေသခ်ာဘူး။ စာၾကည့္စားပြဲမွာ စာသာက်က္ေနရတယ္၊ ဟိုေကာင္ကလဲ က်ေနာ့္ဘက္ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္၊ က်ေနာ္ကလဲ ေမးဆတ္ၿပီး ဘယ္လိုလဲ လို႔ ငဲ့ၾကည့္ငဲ့ၾကည့္ေပါ့။ ခဏေနေတာ့ ေနဇာ က်ေနာ့္နား ေရာက္လာၿပီး အသံခပ္အုပ္အုပ္နဲ႔...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`ကယ္တကို က်ယ္တကီး´ (ကိုႀကီး)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`ဘယ္တကာ လာတလဲ´ (ဘာလဲ)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`ရယ္တကဲ ကယ္တကိုကယ္တကို ကယ္တကား ၾကယ္တကိ ခ်ယ္တကင္ တယ္တကယ္´ (ရဲကုိကိုကား ၾကည့္ခ်င္တယ္)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`မယ္တေက က်ယ္တကီး ကယ္တက ပယ္တေကး က်ယ္တကိ မယ္တကယ္ မထယ္တကင္ ဘယ္တဘူး´ (ေမႀကီးက ေပးၾကည့္မယ္ မထင္ဘူး)´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`နင္တုိ႔ ႏွစ္ေကာင္ ဘာေတြေျပာေနၾကတာတုန္း´ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္ကေန ကပ္လ်က္ေပၚလာတဲ့ ေမေမ့အသံေၾကာင့္ ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္လုံး ကမန္းကတန္းနဲ႔ `ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး ေမႀကီးရ၊ ေနဇာက စာမရွင္းတာ လာေမးတာပါ´ လို႔ ေျပာၿပီး ဟိုေကာင္ ေနဇာ့ကို မ်က္ရိပ္ျပလိုက္တယ္။ ေမေမက ဘာမွမေျပာဘဲ ျပန္လွည့္သြားတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါနဲ႔ပဲ စာကို စိတ္မပါလက္မပါနဲ႔ ဆက္က်က္ေနတာေပါ့။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္လဲ ၾကာေရာ ေမေမ့ဆီက အသံထြက္လာတာက...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`သယ္တကား က်ယ္တကီး´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဗုေဒၶါ´ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲကေန ေယာင္ေအာ္ၿပီး ေမေမ့ဆီ အလန္႔တၾကား ၾကည့္လိုက္တာ ေမေမက ေအာင္ႏိုင္သူ စစ္သူႀကီးရဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >`လယ္တကာ စယ္တကမ္း´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမေမ့ အနားကို ခပ္ကုပ္ကုပ္ေလး ေလွ်ာက္သြားေတာ့...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ငါကေလ၊ နင္တို႔ကို ေမြးထုတ္ထားတဲ့ အေမပါဟဲ့၊ နင္တုိ႔ကိုယ္ နင္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္လည္ေနၿပီ ထင္ေနသလား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`...........´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေရာ့၊ ပိုက္ဆံ၊ သြားၾကည့္ၾက၊ စက္ဘီးမေပ်ာက္ေစနဲ႔´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာရမလဲ ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚကေန ကဆုန္ေပါက္ ေျပးဆင္းတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားလိမ္ေျပာနည္းကေတာ့ အဲဒီေန႔ကစၿပီး ေနာက္ထပ္ မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငယ္စဥ္ရြယ္စဥ္ဘ၀ ဆိုေတာ့လဲ ထြင္တတ္တာကိုး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" ><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-family:Zawgyi-One;" >(သြားမယ္၊ စားမယ္၊ လုပ္တယ္၊ ကုိင္တယ္ ဆိုတာေတြကို သြားမရ္၊ စားမရ္၊ လုပ္တရ္၊ ကုိင္တရ္ လို႔ ေရးၾကတာ တခ်ိဳ႕ေတြ႔မိေတာ့ က်ေနာ္သည္လဲ ထြင္ေရး၊ ထြင္ေျပာဖူးခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ဒီစာကို ေရးဖို႔ စိတ္ကူးရမိတာပါ။) </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-5865807985893045698?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-77427801759159610182009-04-13T00:26:00.002-05:002009-04-15T22:59:34.356-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ည ၁၁ နာရီနဲ႔ ၁၇ မိနစ္တဲ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ေရႊျပည္ႀကီးမွာ ဘယ္အခ်ိန္ရိွေလာက္ပါ့မလဲလို႔ စဥ္းစားမိတယ္။ အင္း...၊ မနက္ ဆယ္နာရီနဲ႔ ၄၇ မိနစ္ေလာက္ေတာ့ ရိွမွာေပါ့ေလ။ က်ေနာ့္ဆီမွာ ဧၿပီ ၁၂ ရက္ေန႔ ည ဆိုေပမယ့္ ေရႊျပည္ႀကီးမွာေတာ့ ၁၃ ရက္ေန႔ မနက္ေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္ ခပ္ငယ္ငယ္ ဒီလိုေန႔ ဒီလို အခ်ိန္တုန္းကဆုိရင္ေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ အိမ္မွာရိွတဲ့ ေမေမ့ရဲ့ ပလတ္စတစ္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ ဇလုံႀကီး အႀကီးႀကီးကို အိမ္ေရွ႕မွာခ်၊ ေရပုံးေလးနဲ႔ ေခါက္တု႔ံေခါက္ျပန္သယ္ၿပီး အဲဒီဇလုံထဲ ေရျဖည့္၊ ခါတိုင္း ေရခ်ိဳးေနက် ဒန္ဖလားကုိပါ ယူလာၿပီး အိမ္ေရွ႕မွာ ျဖတ္သြားသမွ် လူေတြကုိ လိုက္ပက္ေတာ့တာပဲ။ ေကာင္းေကာင္း အပက္မခံရင္ ေနာက္ကေန ေရႁပြတ္နဲ႔ လိုက္ထိုးေသးတာ...။ တခ်ိဳ႔ လူႀကီးေတြက `ေဟ့ေကာင္ေလး၊ မနက္အေစာႀကီး ရိွေသးတယ္ကြ´ လို႔ ေျပာလဲ မရဘူး။ `သႀကၤန္က်ၿပီဗ်´ ဆိုၿပီး အတင္းလိုက္ပက္တာပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုေတာ့ ...၊ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ အခန္းထဲမွာ မီးေရာင္ ခပ္မွိန္မွိန္ရယ္ အလင္းေရာင္စူးေနတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ မ်က္ႏွာျပင္ရယ္ပဲ ရိွတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မနက္ကေပါ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီျပည္နယ္ကို တေလာကမွ ေရာက္လာတဲ့ ျမန္မာဘုန္းႀကီးတပါးကို ၀တ္ျပဳဂါ၀ရ ျပဳၾကရင္း ဒီကုိေရာက္ေနၾကတဲ့ မိသားစုေတြထဲကမွ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြကို ဂါ၀ရျပဳကန္ေတာ့ၾကတဲ့ ပြဲေလးကို ေရာက္သြားတယ္။ ဘာမွ သိပ္ၿပီးေတာ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ခမ္းခမ္းနားနားေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့ၾကတာေတာ့လဲ မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္တအိမ္မွာ လူစုၿပီး ဘုန္းဘုန္းကို ၀တၳဳေငြကပ္သူကပ္၊ ဆြမ္းအေျခာက္အျခမ္း လွဴသူလွဴ၊ ဘုန္းဘုန္းက ဆုေတြေခၽြ၊ ၿပီးေတာ့ အသက္အရြယ္ႀကီးသူေတြကို မိမိ တတ္ႏိုင္ရာအလိုက္ေလး ကူၾက၊ ကန္ေတာ့ၾကေပါ့။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကန္ေတာ့ၾကတဲ့ အစီအစဥ္လဲ ၿပီးေရာ တေယာက္က ထေအာ္တယ္။ `သႀကၤန္က်ၾကရေအာင္ေဟ့´ တဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ အိမ္ရွင္ျဖစ္သူက သူ၀ယ္ထားတဲ့ ငါးေျခာက္ေတြနဲ႔ သႀကၤန္ေၾကာ္နဲ႔ သၾကၤန္ထမင္း ခ်က္စားၾကဖို႔ လုံးပန္းတယ္။ တျခားသူေတြက တီဗီြေရွ႕မွာထုိင္၊ ရန္ေအာင္ သႀကၤန္ေခြဖြင့္လိုက္၊ ေဇာ္ပုိင္သႀကၤန္ေခြဖြင့္လိုက္၊ ရတနာၿမိဳင္ သႀကၤန္ေခြဖြင့္လိုက္နဲ႔ အသံေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း သႀကၤန္သီခ်င္းေတြ လူတိုင္း ေအာ္ဟစ္ ဆိုၾကတာပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`သႀကၤန္အက ဘယ္သူကတတ္လဲေဟ့´ ဆိုေတာ့ မနီ ဆိုတဲ့ တေယာက္က `ၾကာသလားလို႔´ ဆိုၿပီး ထကပါေလေရာ။ `ငါတို႔ကေတာ့ ဒိုးဒိုးဒန္႔ဒန္႔ကို ပုိႀကိဳက္တယ္´ ဆုိၿပီး ရဲေလးနဲ႔သီရိ တြဲဆိုထားတဲ့ `ဟိုအရင္က သႀကၤန္ရက္´ သီခ်င္းနဲ႔ ထကသူကလဲ ရိွေသးတယ္။ ဟိုလူက တပုဒ္၊ ဒီလူက တပုဒ္နဲ႔ အိမ္တအိမ္လုံးလဲ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြနဲ႔ ဆူညံသြားတာပဲ။ အေပၚထပ္မွာ ရိွေနတဲ့ ဘုန္းဘုန္းကေတာင္ ေလွကားထိပ္ကေန လာရပ္ၾကည့္ၿပီး နားလည္စာနာတဲ့ အၾကည့္ေတြနဲ႔ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီး ေငးလို႔...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`သႀကၤန္ေၾကာ္ က်က္ၿပီေဟ့´ လို႔ အိမ္ရွင္က ေအာ္လိုက္တာနဲ႔ မီးဖိုထဲကို အလုအယက္ေျပးသြားၾကတယ္။ အျမန္ခ်က္တဲ့ သၾကၤန္ထမင္းကေတာ့ ဘာမွထူးေထြခက္ခဲလွတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဖေယာင္းနံ႔ေတြ ဘာေတြ ရေအာင္လဲ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ ထမင္းကုိ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ခ်က္ၿပီး ေရေတြစိမ္၊ ၿပီးရင္ သႀကၤန္ေၾကာ္လို႔ ေခၚတဲ့ ကမန္းကတန္း ငါးေျခာက္ေၾကာ္နဲ႔ ေလႊးၾကတာပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မုန္႔လုံးေရေပၚေလး စားခ်င္လိုက္တာဟယ္´ ဆုိၿပီး တေယာက္က ေျပာေနေသးတယ္။ `အမယ္၊ ႐ုပ္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔ ႏုမေနနဲ႔၊ လာစမ္းပါ´ ဆိုၿပီး ေနာက္တေယာက္က ပုခုံးဖက္ေခၚၿပီး သႀကၤန္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္တဲ့ စုိင္းစိုင္းရဲ့ သီခ်င္း `ေတာေဂၚလီ´ ကို လိုက္ေအာ္ဆုိၿပီး ေပ်ာ္ေနၾကတာ။ ေပ်ာ္ေနၾကတာထက္ ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာေလးမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနတတ္ၾကတာလု႔ိ ေျပာရင္ ပုိမ်ားမွန္မလား။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖိုးကာျပန္ဆိုထားတဲ့ `ႏွစ္သစ္မဂၤလာ´ သီခ်င္းကုိ က်ေနာ္ ဆိုေတာ့ တပိုဒ္ေတာင္ ျပည့္ေအာင္ မဆိုလိုက္ရပါဘူး။ အကုန္၀ိုင္းေအာ္ ဆိုၾကတာနဲ႔ပဲ အသံေတြက ကၽြတ္ကၽြတ္ကို ညံလို႔...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျမနႏၵာလား...၊ ဘယ္ေနမလဲ။ ပါလိုက္ေသးတာေပါ့။ ေျပာရရင္ ေဂ်းမီရဲ့ `ေခတ္သစ္သႀကၤန္ယိမ္း´ သီခ်င္းေတာင္ ရရမရရ ၀ိုင္းေအာ္လိုက္ၾကပါေသးတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရန္ကုန္က သႀကၤန္အႀကိဳမနက္ကေတာ့ အခုေလာက္ဆို ကားတ၀ီ၀ီ၊ ေရတျဗန္းျဗန္းနဲ႔ လန္းခ်င္လဲ လန္းႏိုင္တယ္၊ ရမ္းခ်င္လဲ ရမ္းႏိုင္တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နယ္ၿမိဳ႔ကေလးက သႀကၤန္အႀကိဳ မနက္မွာလဲ လွည္းသံက တဂၽြမ္းဂၽြမ္း၊ ေရပက္သံက တဗြမ္းဗြမ္းနဲ႔ ဆန္းခ်င္လဲ ဆန္းႏိုင္တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီဘက္က ကမၻာတဘက္ျခမ္း သႀကၤန္ညမွာေတာ့ ဘေလာ့ဂါ ကလိုေစးထူးတေယာက္ ဂြမ္းခ်င္တုိင္း ဂြမ္းေနေလရဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sGDHdgG4JVA&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/sGDHdgG4JVA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">(ဂြမ္းဂြမ္းနဲ႔ သီခ်င္းနားေထာင္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ) </span></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-7742780175915961018?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-20369943607931485082009-04-06T22:39:00.003-05:002009-04-07T00:03:38.919-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ေနခဲ့တဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ကေလးမွာ ကတၱရာခင္း လမ္းဆိုလို႔ ၿမိဳ႔လယ္လမ္း တခုထဲရိွတယ္။ ၿမိဳ႕ကလဲ ပိစိေကြးေလး ဆုိေတာ့ လမ္းအရွည္ကလဲ ၿမိဳ႔ရဲ့အစ သေဘၤာဆိပ္ကေန ဟိုးဘက္က ၿမိဳ႔ျပင္ကို အထြက္ စစ္တပ္ဂိတ္အထိမွ တမိုင္ခြဲသာသာရယ္...။ အဲဒီၿမိဳ႔လယ္လမ္း နာမည္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္း...တဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿမိဳ႔ထဲလို႔ သတ္မွတ္လို႔ရႏိုင္တဲ့ အိမ္စုစုေလးေတြကေန ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းအတုိင္း ေလွ်ာက္လာရင္ ဌာနဆိုင္ရာ ႐ုံးတခ်ိဳ႔ကို ေတြ႔ႏိုင္တယ္။ အဲဒီကမွ နည္းနည္းေလး ထပ္ေလွ်ာက္လိုက္ရင္ေတာ့ ခပ္ညိွဳ႕ညိွဳ႕ခပ္အုပ္အုပ္ ႀကိဳ႕ပင္အႀကီးႀကီး တပင္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္းကုိ အုပ္မိုးထားတယ္။ အဲဒီ ႀကိဳ႕ပင္ႀကီးေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္ ေနထုိင္ခဲ့တဲ့ ရပ္ကြက္ကို ရပ္ကြက္(၁)လို႔ မေခၚဘဲ ႀကိဳ႕ကုန္းလုိ႔သာ ပုိၿပီး ေခၚတြင္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ ႀကိဳ႕ကုန္းအတြက္ေရာ ၿမိဳ႔ကေလးမွာပါ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ေနရာေလး တခုက ႀကိဳ႔ပင္ႀကီးရဲ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရိွတယ္။ အဲဒါကေတာ့...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဒၚေငြၾကည္´ လက္ဖက္သုပ္ဆိုင္ပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၁၉၉၀ ၀န္းက်င္ေလာက္တုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ အသင့္စား လက္ဖက္ထုပ္ေလးေတြဆိုတာက ဒီေလာက္ထိ ေစ်းကြက္ မတြင္က်ယ္ေသးပါဘူး။ ရန္ကုန္မွာ တခ်ိဳ႕ဆိုင္ေတြ ရိွေကာင္း ရိွႏိုင္ေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႔ေလးမွာေတာ့ မရိွခဲ့ေသးဘူး။ အဲဒီမွာတင္ သားသမီးငါးေယာက္ရဲ့ အေမ ေဒၚေငြၾကည္ရဲ့ စိတ္ကူးေလးနဲ႔ ဒီလက္ဖက္ဆုိင္ ေပၚလာတာပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မနက္မိုးလင္းၿပီ ဆိုတာနဲ႔ သားအႀကီးဆုံး ကိုမိုးက လက္ဖက္သုပ္ထဲ ထည့္ဖို႔ အုန္းသီးေတြခြဲတယ္။ ေဒၚေငြၾကည့္ လက္ဖက္မွာ ၿမိဳ႔က လက္ဖက္ေတြထဲ မပါတာ တခုရိွတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အုန္းသီးေတြကို အမွ်င္မွ်င္အေတာင့္ေလးေတြ လွီးၿပီး ေၾကာ္ထားတဲ့ အုန္းေၾကာ္ ပါတာပါပဲ။ အဲဒီ အုန္းေၾကာ္ ေၾကာ္ဖို႔အတြက္ ကုိမိုးက မနက္တိုင္း မနက္တုိင္း အုန္းသီးေတြ ခြဲရတယ္။ အုန္းသီး ခပ္ရင့္ရင့္ေတြကို အခြံခြာ၊ ၿပီးရင္ အုန္းသီးအသားလုံးခ်ည္း က်န္ေအာင္ အေပၚက အခြံမာကုိ ခြာထုတ္ရတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးရင္ က်န္တဲ့ သမီးေတြျဖစ္တဲ့ မခင္ယုၾကည္၊ ခင္ယုေမာ္၊ ခင္ယုလြင္နဲ႔ သူဇာယု ဆိုတဲ့ ညီအမေလးေယာက္က အုန္းသီးလွီးသူကလွီး၊ လက္ဖက္ကို ဆုံအႀကီးႀကီးထဲမွာ ညက္ေနေအာင္ ေထာင္းသူကေထာင္း၊ ပဲေၾကာ္ေတြကို သန္႔စင္ေအာင္ ခဲေရြးထုတ္တဲ့လူကထုတ္၊ လက္ဖက္ထုပ္ ထုပ္တဲ့လူက ထုပ္နဲ႔ အလုပ္ရွဳပ္ေတာ့တာပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမြးထားတဲ့ သမီးေလးေယာက္စလုံးကလဲ အေခ်ာေတြခ်ည္းပဲဆိုေတာ့ ဒီသမီးေတြကို လာပိုးၿပီး လက္ဖက္သုပ္လာ၀ယ္တဲ့ ကာလသားေတြကလဲ မနည္းပါဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဒၚေငြၾကည္ရဲ့ အသင့္စား လက္ဖက္ထုပ္ေတြ ဆုိတာက အခုေခတ္ အေရာင္းတြင္ေနၾကတဲ့ လက္ဖက္ထုပ္ပုံစံေတြလို မဟုတ္ဘူး။ ကၽြပ္ကၽြပ္အိတ္ ခပ္ေသးေသးေလးထဲမွာ ပဲေၾကာ္၊ ႏွမ္း၊ ေျမပဲ၊ အုန္းေၾကာ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴစိတ္ ေတြကို နည္းနည္းစီေရာထည့္၊ ၿပီးေတာ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ေသးေသးေလးနဲ႔ လုံေနေအာင္ ထုတ္ထားတဲ့ လက္ဖက္သား ဆီစိမ္အထုပ္ကေလး တထုပ္နဲ႔...၊ ဒါပါပဲ။ အရသာကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ခ်ဥ္စပ္နဲ႔၊ ႐ိုး႐ိုးေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုးအစတုန္းကေတာ့ ဒီလိုပဲ ဆုိင္မွာ အစမ္းသေဘာမ်ိဳး လက္ဖက္သုပ္ တင္ေရာင္းျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ စိတ္ကူးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အဲဒီလို အထုပ္ကေလးေတြ ထုပ္ေရာင္းေတာ့ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ အေျခခံစားသုံးသူေတြအတြက္ အေတာ္ေလး အဆင္ေျပတဲ့ စားစရာ တမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ လက္ဖက္သုပ္အျပင္ ဂ်င္းသုပ္ကုိပါ ထည့္ေရာင္းတယ္။ ေၾသာ္...၊ ၿပီးေတာ့ လူႀကီးသုပ္ဆုိတာလဲ ရိွပါေသးတယ္။ ေျမပဲ၊ ၾကက္သြန္ေၾကာ္၊ ႏွမ္း လက္ဖက္အသား...၊ အဲဒါေတြပဲ ပါတာကုိ လူႀကီးသုပ္တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီလို ေခၚတာလဲဆိုတာေတာ့ မသိပါဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခါတေလမွာ ဟင္းခ်က္ဖို႔ အခ်ိန္မရလိုက္သူေတြအဖို႔ ေဒၚေငြၾကည့္ လက္ဖက္ထုပ္က အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ လက္ဖက္အသားထုပ္ ေသးေသးေလးထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ဆီက ေနာက္ထပ္ဆီထပ္ထည့္စရာ မလိုေအာင္ အလုံအေလာက္ ျဖစ္ၿပီးသားမုိ႔ ပန္းကန္ထဲေဖာက္ထည့္၊ ေရာနယ္ၿပီး ထမင္းျဖဴနဲ႔စားလိုက္ရင္ ကမန္းကတန္း ထမင္းတနပ္ေတာ့ ကိစၥၿပီးတယ္ေလ။ အိမ္ကုိ လာလည္တဲ့လူေတြကို လက္ဖက္နဲ႔ ဧည့္ခံခ်င္တယ္ ဆိုေတာ့လဲ အဲဒီ လက္ဖက္ထုပ္ကုိပဲ နီးရာအိမ္ဆိုင္က ေျပး၀ယ္၊ ပုဇြန္ေျခာက္ေလး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလး ထပ္ေရာၿပီး သုပ္ေကၽြးလို႔ရတာပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မနက္ ေနေရာင္ေလး လင္းပ်ပ် ျဖစ္လာၿပီ ဆိုရင္ပဲ ေဒၚေငြၾကည့္ ဆိုင္ေရွ႕ကို လက္ဖက္ထုပ္ အမွာသမားေတြက ေရာက္ေနၿပီ။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လဲ လွည္းနဲ႔၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ စက္ဘီးနဲ႔၊ အဲဒီလူေတြထက္ နည္းနည္းေလး ပိုေခတ္မီတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဖြတ္ခ်က္ဆိုင္ကယ္ေလးနဲ႔ေပါ့။ ကားနဲ႔လာအယူသမားေတာ့ မရိွပါဘူး။ ၿမိဳ႕ကေလးက ပိစိေကြးကေလးကိုး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေန႔လည္က်ရင္ေတာ့ ဟိုသမီးေလးေယာက္ကို လာပိုးၿပီး လက္ဖက္တပန္းကန္ကို တနာရီေလာက္ၾကာေအာင္ ထိုင္စားတဲ့ ကာလသားတခ်ိဳ႔ ရိွတတ္တယ္။ ေဒၚေငြၾကည့္ဆိုင္ ဟိုဘက္ေဘး ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံက နပ္စ္မေတြလဲ တခါတေလ လာစားတတ္ေသးတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညဘက္ဆိုရင္ေတာ့ နယ္ၿမိဳ႔ျဖစ္တာမို႔ ည ၈ နာရီသာသာဆုိရင္ ဆိုင္ကပိတ္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မနက္မွာ လက္ဖက္ထုပ္လာယူဖို႔ ေအာ္ဒါ မွာထားၾကသူေတြအတြက္ သားအမိ ေမာင္ႏွမေတြ ဖေယာင္းတုိင္မီးထြန္းၿပီး လက္ဖက္ထုပ္ ထုပ္ၾကရတယ္။ သူတုိ႔အိမ္ေရွ႕ ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းမေပၚက အုတ္ခုံကေန လွမ္းေငးရင္ အဲဒီမီးေရာင္ မိွတ္တုတ္တုတ္ကို ျမင္ေနရလို႔ အဲဒီအုတ္ခုံမွာ ထိုင္ၿပီး ကိုမြန္းေအာင္ရဲ့ `ယု´ သီခ်င္းကုိ သြားဟစ္တတ္ၾကသူေတြကလဲ ရိွေသးတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေလာက ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္သြားတဲ့ သတင္းေတြက လက္ဖက္ေတြထဲမွာ ဆိုးေဆးေတြ ပါေနသတဲ့။ သတင္းစာထဲမွာ ဆိုးေဆးပါတဲ့ လက္ဖက္စာရင္းေတြကို ေၾကညာလိုက္ၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ လက္ဖက္ထုပ္ေတြကိုပါ ေစ်းကြက္ထဲမွာ ျပန္သိမ္းၾက၊ ေနာက္ထပ္ လက္ဖက္ေတြကိုလဲ ထပ္စစ္ၾက၊ေဆးၾကေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ကလဲ တိုက္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ အဲဒီသတင္းေတြ မေပၚလာမီေလးတင္ပဲ ယုဇနလက္ဖက္ထုပ္ အႀကီးႀကီး ႏွစ္ထုပ္ကို သူမ်ား လက္ေဆာင္ေပးလို႔ ရထားတယ္။ ဆိုးေဆးပါတဲ့ စာရင္းထဲ ယုဇန မပါဘူးကြ ဆိုၿပီး အားရပါးရတြယ္ေနတာ အခုဆို အထုပ္ႀကီးတထုပ္ကုန္ၿပီ။ စကၤာပူက ထုတ္တဲ့စာရင္းထဲ ယုဇန နာမည္ပါလာေတာ့လဲ လက္ဖက္ထုပ္ေတြက အမိႈက္ပုံးထဲ မေရာက္ေသးဘဲ အစာအိမ္ထဲပဲ ေရာက္ေနတုန္းပါပဲ။ ေတာ္ေတာ္ အေၾကာက္တရား နည္းတဲ့ သေဘာေပါ့။ :D</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ အခုတေလာေတာ့ အဲဒီ ယုဇနလက္ဖက္ထုပ္ တထုပ္ေဖာက္စားတိုင္း ေဒၚေငြၾကည့္ လက္ဖက္ထုပ္ေလးေတြကို မ်က္စိထဲမွာ သြားသြားၿပီး ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ေဒၚေငြၾကည့္ လက္ဖက္ဆိုင္ေရာ အဆင္ေျပပါ့မလား၊ သူတို႔လက္ဖက္ထုပ္ေတြထဲမွာလဲ ဆိုးေဆးပါႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး ဆိုင္ရာပိုင္ရာေတြက မေရာင္းနဲ႔လို႔မ်ား တားေလမလား။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဒၚေငြၾကည္ကေတာ့ လက္ဖက္ထဲကို ဆိုးေဆးေတြ ထည့္မဆိုးတာ ေသခ်ာတယ္။ ဒါျဖင့္ ဆိုးေဆးေတြ ထည့္ဆိုးေနတာက ဘယ္သူပါလိမ့္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-2036994360793148508?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-45167144998065245772009-04-02T21:18:00.002-05:002009-04-02T21:26:48.812-05:00<div style="font-family: Zawgyi-One; text-align: justify;" class="post-header-line-1"><span style="color: rgb(255, 255, 204);">စာေရးဆရာႀကီးတေယာက္က သူ႔စာအုပ္တအုပ္ထဲမွာ ေရးဖူးတာ တခုရိွပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">`ကိုယ္ေရးတဲ့ စာတပုဒ္ကို ေနာက္ေျခာက္လ၊ တႏွစ္ေလာက္အၾကာက်ရင္ တခါျပန္ဖတ္ၾကည့္၊ အဲဒီလို ျပန္ဖတ္ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ တယ္ဟုတ္တဲ့ ငါပါလားလို႔ အေတြး၀င္တယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ဟာ အဲဒီေျခာက္လ၊ တႏွစ္ကာလ အတြင္းမွာ ဘာမွ မတိုးတက္လာေသးဘူးလို႔ မွတ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အင္း...၊ ငါေတာ့ျဖင့္ အဲဒီတုန္းက ေရးခဲ့တာေတြက ဘယ္ေနရာမွာေတာ့ လိုသြားတာပဲ၊ ေနာက္ေနာင္ ဒါမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ေလ့လာဆင္ျခင္မွလို႔ အေတြး၀င္ရင္ေတာ့ တိုးတက္လာတယ္လို႔မွတ္´ ...တဲ့။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">***</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">ဘေလာ့ေဖာ္ </span><a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);" href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/">`ကိုရင္ေနာ္ ခင္ေလးငယ္´</a><span style="color: rgb(255, 255, 204);"> ရဲ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ဒီေန႔ေတာ့ က်ေနာ္ ေရးခဲ့ၿပီးသမွ် စာေတြကုိ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည့္ၿပီး ဖတ္ျဖစ္တယ္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">အေပၚက ဆရာႀကီးရဲ့ စကားအတိုင္းအရဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္ဟာလဲ ဘာမွမတိုးတက္လာေသးတဲ့ လူထဲမွာ ပါႏိုင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ အခု ေနာက္တႀကိမ္ ထပ္မံေဖာ္ျပမယ့္ ပုိ႔စ္ကို ကုိယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာ့ ေက်နပ္မိ၊ အားရမိဆဲ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 204);">ပုိ႔စ္နာမည္က </span><a style="color: rgb(255, 204, 204); font-weight: bold;" href="http://klosayhtoo.blogspot.com/2006/12/blog-post_116675687355996387.html">`လမ္းနဲ႔ ခလုတ္´</a><span style="color: rgb(255, 255, 204);"> ...တဲ့။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႔တုန္းက တင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဖတ္ၿပီးသူမ်ား ျပန္လည္ခံစားႏိုင္သလို မဖတ္ရေသးသူမ်ားအတြက္ ျပန္လည္ဆားခ်က္ တူးေဖာ္လိုက္ပါတယ္။ </span><br /><br />***<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 153);">လမ္းနဲ႔ ခလုတ္...</span></span><br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"> <span style="font-family: Zawgyi-One;"> က်ေနာ္ အလုပ္မွာ ဒီေန႔ အခ်ိန္ပုိ ဆင္းရပါတယ္။ အလုပ္ကေန ညေန ငါးနာရီေက်ာ္မွ ျပန္ရေတာ့ ေမွာင္စပ်ိဳးလုိ႔ ေနပါၿပီ။ ဟိုကရင္ အကိုၾကီးက ပုံမွန္ အလုပ္နားခ်ိန္ သုံးနာရီခြဲကတည္းက ျပန္ႏွင့္ေတာ့ က်ေနာ္တေယာက္ထဲ ျပန္လာရပါတယ္။ ဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ ျပန္လာရင္းနဲ႔ ျမစ္ကူးတံတား အတက္နားမွာ ခလုတ္တိုက္မိပါေလေရာ။ ေျခေထာက္က မ်က္ကနဲ နာသြားေတာ့ စိတ္တိုသလိုလို ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ လမ္းေဘးက ခုံတန္းေလးမွာ ၀င္ထုိင္ရင္း ေျခေထာက္ကို ငု႔ံၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲကေန လမ္းကို မေက်မနပ္ျဖစ္လာပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေတာက္.. ဒီလမ္းေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အသုံးမက်လိုက္တဲ့လမ္း၊ အခုၾကည့္စမ္း.. ခလုတ္တိုက္မိတာ နာလိုက္တာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ကား၀ယ္ျဖစ္ရင္ေတာ့လား.. ဒီလိုလမ္းမ်ိဳး လုံး၀မလာဘူးကြာ´</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">အားရပါးရၾကီး လမ္းကို က်ိန္ဆဲရင္း ေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ လမ္းက က်ေနာ့္ကို မ်က္ေမွာင္ၾကီး ကုတ္ၿပီး ငု႔ံၾကည့္ေနသလိုပဲ။ ေနာက္ေတာ့ သူကလဲ က်ေနာ့္ကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မေက်မနပ္ ေရရြတ္သံေတြ ထြက္လာတယ္လို႔ ခံစားလာရပါတယ္။ ဘယ္ရမလဲ.. က်ေနာ္ကလဲ သူ႔ကို မေက်မနပ္နဲ႔ ျပန္ေျပာတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ လမ္းနဲ႔ စိတ္ကူးထဲမွာ စကားအေခ်အတင္ မ်ားကုန္ပါေတာ့တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေဟ့ေကာင္ ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဘာတုန္းဗ်´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`မင္းက အခုေတာ့ ငါ့ကို အျပစ္ျမင္တယ္ေပါ့ေလ၊ ဟုတ္လား´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟာ၊ ဒီမွာၾကည့္ေလ က်ဳပ္ေျခေထာက္ နာသြားတယ္၊ ခင္ဗ်ားလမ္းကိုက မေကာင္းလို႔ေပါ့ဗ်´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အဲဒါပဲ၊ မင္းတုိ႔ လူေတြ သိပ္ခက္တဲ့ေကာင္ေတြပဲ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဘာျဖစ္လုိ႔တုန္းဗ်´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေနစမ္းပါအုံး၊ မင္းကို ငါေမးပါအုံးမယ္၊ ဒီလမ္းကို ေလွ်ာက္ဖုိ႔ မင္းကို ဘယ္သူကမ်ား အတင္းအက်ပ္ တိုက္တြန္းခဲ့လဲ၊ မင္းသေဘာနဲ႔မင္း ေလွ်ာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးလားကြ၊ မင္းပဲ ဒီလမ္းက သာယာသေလး ဘာေလးနဲ႔ ေျပာခဲ့ေသးတယ္ေလ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ဗ်၊ ဒါေပမယ့္ အခု က်ဳပ္ခလုတ္တိုက္တာ ေတာ္ေတာ္နာတယ္ဗ်´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အင္း၊ မင္းဆုိတဲ့ေကာင္ လူျဖစ္ၿပီး ေလာကနိယာမကိုေတာင္ ဘာမွ နားမလည္ေသးဘဲကိုးကြ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟမ္၊ ဘာျဖစ္လို႔တုန္းဗ်၊ ခလုတ္တိုက္ေတာ့ နာတယ္ဗ်ာ၊ ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားကို က်ိန္ဆဲခ်င္စိတ္ ေပါက္လာတယ္ဗ်ာ၊ ဘာျဖစ္သလဲ၊ ဒါက လူေတြရဲ့ ခံစားခ်က္ တမ်ိဳးပဲမဟုတ္ဘူးလား´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒီလိုဆိုရင္ေတာ့ မင္းကို ငါေျပာရေသးတာေပါ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေျပာစမ္းပါအုံး´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေဟာဒီ လမ္းေပၚမွာ လူေပါင္းစုံ သြားလာဖူးတယ္ကြ၊ စက္ဘီးလမ္းဆိုေပမယ့္၊ စကိတ္စီး အပန္းေျဖတဲ့ လူေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္ ေလညွင္းခံတဲ့လူေတြ၊ အေျပးေလ့က်င့္တဲ့လူေတြ ၿပီးေတာ့ မင္းတုိ႔လို အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ေကာင္ေတြလဲ ပါတာေပါ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အင္း´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`တေလာကဆုိရင္ စကိတ္စီးတဲ့ ငနဲတေကာင္ ေခ်ာ္လဲတာ အေတာ္နာသြားပုံရတယ္ကြ၊ ဒူးေခါင္းမွာလဲ ေသြးေတြကို ရဲေနတာပဲ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အင္း´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`တခါတုန္းကဆိုရင္လဲ ၿပိဳင္ဘီးစီး ေလ့က်င့္တဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ စက္ဘီးေမွာက္ေသးတာပဲ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အင္း´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟိုတခါကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသကြ၊ မ်က္စိမျမင္တဲ့ အဘြားၾကီးကြာ၊ ေတာင္ေ၀ွး တေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ စမ္းတမ္းစမ္းတမ္း လမ္းေလွ်ာက္တာ ေမွာက္ရက္လဲပါေလေရာလား´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အင္း´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔က မင္းလိုေတာ့ ကိုယ္ေလွ်ာက္တဲ့လမ္းကို ကိုယ္အျပစ္ျပန္မတင္ဘူးကြ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">………….</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`စကိတ္စီးတဲ့ေကာင္လဲ ေခ်ာ္သာလဲတာ၊ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ ျပန္ထၿပီး သူ စကိတ္စီးတာကို ပိုကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ထပ္စီးတာပဲ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">…………..</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`စက္ဘီးစီးတဲ့ ေကာင္မေလးလဲ ဒီလိုပဲ၊ မိန္းကေလးသာဆိုတယ္၊ တခ်က္မမဲ့ဘူးကြာ၊ လဲသြားတဲ့ စက္ဘီးကို ျပန္ထူၿပီး သူ႔အလုပ္သူဆက္လုပ္တာပဲ၊ ဟိုအဘြားၾကီးကေရာ ဘာထူးေသးလဲ၊ လဲက်သြားေတာ့လဲ သူလမ္းေလွ်ာက္ေနတာကို ဆက္ေလွ်ာက္တာပဲကြ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">……………</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေအး၊ မင္းကို ငါေျပာခ်င္တာက၊ လမ္းဆိုတာ လူတုိင္းသြားတယ္၊ သြားတဲ့လူတိုင္း တၾကိမ္မဟုတ္ တၾကိမ္ေတာ့ ခလုတ္တိုက္မယ္၊ လဲက်မယ္ ဒါ ေလာကရဲ့ သဘာ၀တရား၊ နိယာမ တရားပဲကြ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">……………</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒါကိုပဲ မင္းက ခလုတ္ေလး တခါေလာက္တုိက္မိတာနဲ႔ ဒီလမ္းေၾကာင့္ ျဖစ္သေလးဘာေလးနဲ႔´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`က်ေနာ္ နာသြားတဲ့ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ပါဗ်ာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေအး၊ မင္းက ဒီလမ္းကိုေလွ်ာက္လုိ႔ ခလုတ္တိုက္မိတာကို ညည္းညဴေနတယ္၊ ေစာေစာ မင္းေျပာေနတာ ငါၾကားလိုက္ပါတယ္၊ မင္းကား၀ယ္ရင္ ဒီလမ္းကို မေလွ်ာက္ေတာ့ဘူးဆို၊ ဟုတ္လားကြ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟုတ္တယ္ေလ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`မွတ္ထားကြ၊ ကားလမ္းမွာ အမွားတခ်က္ေတြ႔ရင္ေတာ့ မင္းအသက္ပါ ဇီ၀ိန္ေၾကြသြားမယ္´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဗ်ာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`မဗ်ာနဲ႔၊ မင္းေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားစမ္းပါ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အခု မင္းခလုတ္တုိက္မိတာကို စိတ္မပ်က္ပဲ မင္းသြားခ်င္တဲ့ေနရာကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး သြားစမ္းပါကြာ၊ ဒီတခါ တိုက္မိရင္ ေနာက္တႀကိမ္ မတိုက္ရေအာင္ မင္းသတိထားေပါ့ကြ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေနာက္တခု ထပ္ေျပာလိုက္မယ္ ကုိယ့္လူေရ၊ ခလုတ္ကိုေၾကာက္ေနရင္ မင္း ဘယ္လမ္းကိုမွ ေလွ်ာက္မေနနဲ႔ေတာ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဗ်ာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေအးစိမ့္စိမ့္ ေလျပင္းတခ်က္ ၀ူးကနဲ တိုက္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္တေယာက္ အေတြးထဲမွာ လမ္းနဲ႔ စကားမ်ားေနရာကေန လန္႔ႏိုးၿပီး လက္ရိွပစၥဳပၸန္ကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ေမွာင္ေနပါၿပီ။ လမ္းကေလးကို ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အေမွာင္ေတြၾကားထဲကပဲ က်ေနာ့္ကို ခြင့္လႊတ္တဲ့ အၿပဳံးနဲ႔ ၾကည့္ေနသေယာင္ေယာင္။</span><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">က်ေနာ္ လမ္းဆက္ေလွ်ာက္ ရပါအုံးမယ္။ ခလုတ္ေတြလဲ တိုက္ေကာင္းတိုက္ေနအုံးမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဆက္ေလွ်ာက္ရမွာပါပဲ။ လမ္းနဲ႔ ခလုတ္ဆိုတာက တြဲလ်က္ရိွေနတာပဲေလ။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-4516714499806524577?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-81663634440637134512009-04-01T22:01:00.005-05:002009-04-01T22:08:31.813-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဖူး... ဟူးဟူး´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပင့္သက္ေလ တခ်က္ကို အားရပါးရ မႈတ္ထုတ္လိုက္ၿပီး ခုံေပၚမွာ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္သည္။ ဒီေန႔ အလုပ္ကျပန္လာရတာ ပင္ပန္းလိုက္ပါဘိေတာ့...။ ျပတင္းတံခါးမွ ျမင္ေနရတဲ့ အျပင္ေလာကကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေနက ျခစ္ျခစ္ေတာက္ေအာင္ ပူေနဆဲပင္။ အပင္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ေႏြလယ္အစ ေအပရယ္လ္လရဲ့ သ႐ုပ္သကန္ ရြက္ေႂကြေတြက တေဖ်ာေဖ်ာ တေသာေသာ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေလာက္ ပူအိုက္ေနတာကို သက္သာရေအာင္ ဘာလုပ္ရပါ့မလဲ လို႔ စဥ္းစားေနခိုက္မွာပင္...။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြိခနဲ တံခါးပြင့္သံႏွင့္အတူ ေလာ့ခ္ မခ်ထားတဲ့ တံခါးကို ပုိင္စိုးပိုင္နင္း တြန္းဖြင့္ၿပီး ေကာ္လာဖိုးတေယာက္ အိမ္ထဲ ၀င္လာ၏။ လက္ထဲမွာလဲ ငါးမွ်ားတံႏွင့္...။ အမယ္၊ ပလိုင္းေသးေသးေလး တလုံးကိုေတာင္ လြယ္ထားလိုက္ေသးသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`လာ...၊ ကိုတူလင္ သြားရေအာင္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဘယ္သြားမလို႔တုန္း´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေခ်ာင္းထဲသြားမယ္ေလ၊ ငါးသြားမွ်ားမယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အာ...၊ မလိုက္ပါဘူးဗ်ာ၊ ပူကပူနဲ႔၊ ဒီမွာ အခုေလးတင္ အလုပ္ကေန ျပန္လာတာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`လာပါဗ်ာ၊ ေခ်ာင္းေဘးေရာက္ရင္ ေအးသြားမွာေပါ့ဗ်၊ အိမ္ထဲမွာေနရင္ ပိုပူေနမွာေပါ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အင္း...၊ ဒါေတာ့လဲ ဟုတ္သား။ `ကဲ...သြားဗ်ာ´ ဆိုၿပီး အလုပ္က ျပန္လာတဲ့ အ၀တ္အစားျဖင့္ပင္ ေကာ္လာဖိုးေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ခဲ့ေတာ့သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေရာက္တာ ၾကာျဖစ္တဲ့ လမ္းကေလးဆီကို ေရာက္ေတာ့ စက္ဘီးစီးသူေတြ ေဖ်ာခနဲ ေဖ်ာခနဲ ျဖတ္သြားလိုက္၊ အေျပးေလ့က်င့္သူေတြက ေသာခနဲေသာခနဲ ရယ္ေမာေက်ာ္တက္သြားလိုက္နဲ႔ သူတို႔ၾကည့္ေတာ့လဲ ရာသီဥတုကို ပူတယ္လို႔ေတာင္ ထင္ပုံမရ...။ အင္းေပါ့ေလ၊ သူတို႔ကေတာ့ ေနသားက်ေနၿပီ ေနမွာေပါ့။ </span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SdQrIE2pHLI/AAAAAAAABiU/pLTzHZpA8Ao/s1600-h/Picture+1165.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SdQrIE2pHLI/AAAAAAAABiU/pLTzHZpA8Ao/s320/Picture+1165.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319924477573274802" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းကေလးရဲ့ ေဘးကို အနည္းငယ္မွ် ဖဲ့ဆင္းေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ေခ်ာင္းစပ္ကို ေရာက္၏။ ေခ်ာင္းစပ္ေရာက္မွ ေကာ္လာဖိုး တေယာက္ ပါမလာပါလားလို႔ သတိထားမိၿပီး ေနာက္ကို ျပန္လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆရာသမားက လမ္းပုခုံးစပ္မွာ ေပါက္ေနတဲ့ ျမင္းခြာရြက္ေတြကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကုန္းကုန္း ကုန္းကုန္းႏွင့္ တျဗဳတ္ျဗဳတ္ ဆြဲႏႈတ္ေနတာကိုး...။ `ေဟ့၊ လာေလဗ်ာ၊ အျပန္က်မွ ႏႈတ္လဲရသားနဲ႔´ လို႔ လွမ္းေအာ္ေျပာလိုက္ေတာ့ ကသုတ္ကရက္ႏွင့္ ေျပးဆင္းလာသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခ်ာင္းစပ္ကုိေရာက္ေတာ့ ၾကည္လင္ေနတဲ့ ေခ်ာင္းေရက တဟဲဟဲ စီးဆင္းေနတာ ကူးခတ္ေဆာ့ကစားခ်င္စရာ...။ ေခ်ာင္းေရၾကည္ၾကည္နဲ႔အတူ တျဖတ္ျဖတ္ ကူးလူးေနၾကတဲ့ ငါးသလဲထိုး ေသးႏုပ္ႏုပ္ေလးေတြကို ျမင္ရတာ အသဲယားလွသည္။ ယက္သဲ့ဇကာသာ ပါလာလို႔ကေတာ့ ေခ်ာင္းထဲဆင္းၿပီး လိုက္ထိုးဆယ္ ဖမ္းမိမည္ထင္သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟိုးဘက္မွာ ငါးဘတ္သြားမွ်ားၾကမလား၊ အဲဒီဘက္မွာက ေက်ာက္ေဆာင္ေတြရိွေတာ့ အဲဒီၾကားထဲ ငါးဘတ္ခိုႏိုင္တယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`သြားႏွင့္ေလ၊ က်ေနာ္ ေနာက္မွ လိုက္ခဲ့မယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အင္း၊ အင္း´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါးမွ်ားတံေလး တယမ္းယမ္းနဲ႔ ေကာ္လာဖိုးတေယာက္ ေခ်ာင္း႐ိုးေကြ႕ ဟိုဘက္ကုိ ဆက္ေလွ်ာက္သြားသည္။ သူကေတာ့ ငါးမွ်ားဖို႔ထက္ ပူအိုက္လြန္းလို႔ ေခ်ာင္းထဲဆင္းလာတာဆိုေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီလိုက္ေငးရတာကုိ ပိုႏွစ္သက္ေနသည္။ အင္း...၊ ဇရစ္ေလး တညႊန္႔ႏွစ္ညႊန္႔ေတာ့ လိုက္ခူးမွလို႔ ေတြးၿပီး ေခ်ာင္းစပ္မွာ ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ေပါက္ေနတဲ့ ဇရစ္ညႊန္႔ေတြကို ဆတ္ခနဲဆတ္ခနဲ ခပ္သြက္သြက္ေလး လိုက္ခူးလိုက္သည္။ ဇရစ္ခ်ိဳးရင္းနဲ႔ေတြ႔တဲ့ ဍရင္ေကာက္ ညႊန္႔ေတြကိုပါ အလြတ္မေပးစတမ္း ႏႈတ္လိုက္ေသးသည္။ ငါးပိရည္ႏွင့္ တို႔စားရမည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SdQrNIw0nqI/AAAAAAAABic/XOHoUBSBK64/s1600-h/Picture+1985.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SdQrNIw0nqI/AAAAAAAABic/XOHoUBSBK64/s320/Picture+1985.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319924564521950882" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟာ...၊ ခ႐ုဖင္လိမ္ေလးေတြ အမ်ားႀကီးပါလား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီခ႐ုေလးေတြက ဖင္တြန္႔လိမ္လိမ္ ခၽြန္ခၽြန္ေလးနဲ႔ ၾကည့္ေတာ့သာ ဘာမွမဟုတ္တယ္။ ဟိုးတေန႔တုန္းက ထိုင္းေစ်းဆိုင္ေရာက္ေတာ့ တ႐ုတ္ဘက္ကလာတဲ့ ခ႐ုဖင္လိမ္ တထုပ္ကို သုံးေဒၚလာေက်ာ္နဲ႔ ေရာင္းေနတာ ေတြ႔ခဲ့ရေသးသည္။ အခုလိုမ်ိဳး ေခ်ာင္းထဲက လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကို စားရမွေတာ့ အဲဒီဆိုင္ကဟာ ဘယ္၀ယ္လိမ့္မတုန္း။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်ာက္ႀကိဳေက်ာက္ၾကား၊ သဲႀကိဳသဲၾကားမွာက ခ႐ုဖင္လိမ္ေလးေတြကို တလုံးၿပီးတလုံးေကာက္လိုက္ လက္ထဲမွာ နည္းနည္းမ်ားလာရင္ ေခ်ာင္းေဘးမွာ သြားပုံလိုက္လုပ္ေနတုန္း...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"Hey buddy!, what are you doing?" </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခ်ာင္းစပ္တေနရာကေန စပ္စုဟန္ လွမ္းေမးေနတဲ့ အသားနီစပ္စပ္နဲ႔ ပုဂိၢဳလ္တေယာက္...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">"I am picking ခ႐ုဖင္လိမ္စ္ up!" လို႔ ျပန္ေအာ္ေျပာလိုက္သည္။ ဟုတ္တယ္၊ နားလည္ခ်င္လည္ မလည္ခ်င္ေန..ေအးေရာ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ကုိတူလင္...၊ ဒီမွာေတြ႔လား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာ္လာဖိုးဆီကိုေရာက္ေတာ့ ဆရာသမားက လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားတဲ့ ငါးဘတ္ခပ္ႀကီးႀကီးတေကာင္ကို လွမ္းေထာင္ျပၿပီး ၀့ံႂကြားေနေသးသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟာ...၊ တယ္ဟုတ္ပါလား၊ ညေနက်ရင္ ထမင္းစားလို႔ေတာ့ ေကာင္းၿပီ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ကုိတူလင္ေရာ...၊ ဘာေတြရလဲ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒီမွာေလ၊ ဇရစ္ရယ္၊ ဍရင္ေကာက္ညႊန္႔ရယ္၊ ခ႐ုဖင္လိမ္ေတြရယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေန ေနအေတာ္ေစာင္းမွပင္ ႏွစ္ေယာက္သား ေခ်ာင္းထဲမွ ျပန္တက္လာျဖစ္ၾကသည္။ လမ္းကေလးေပၚကို ေရာက္ေတာ့ လူသြားလူလာပင္ အေတာ္အတန္ ရွင္းစ ျပဳေနေလၿပီ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ရင္ ခ႐ုဖင္လိမ္ေလးေတြကို တဒုန္းဒုန္းခုတ္ၿပီး ဖင္ျဖတ္ပစ္ရမည္။ ဇရစ္ဟင္းခ်ိဳထဲမွာ ခ႐ုဖင္လိမ္ေတြကို ေရာထည့္၊ ငါးဘတ္ေမႊဟင္းရယ္၊ ငါးပိရည္နဲ႔ ဍရင္ေကာက္ညႊန္႔ တို႔စရာရယ္...။ အင္း...၊ ထမင္းစားေတာ့ ၿမိန္ဦးမယ္ထင္ပါရဲ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သို႔ေသာ္... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br />...<br /><br /><br />...<br /><br /><br />...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />***<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153); font-style: italic;font-family:Zawgyi-One;" >ဟဲဟဲ...၊ ဖတ္လို႔ေကာင္းၾကလား။ တကယ္က အခုလက္ရိွ က်ေနာ္ေနတဲ့ ေနရာမွာ ခ်မ္းလို႔ေအးလုိ႔ေကာင္းတုန္းဗ်။ ေခ်ာင္းထဲဆင္း ငါးဖမ္းဖုိ႔မေျပာနဲ႔၊ အျပင္မွာ အေႏြးထည္မပါဘဲ ၾကာၾကာေနလို႔မရေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္...၊ ဒီေန႔က က်ေနာ့္ဆီမွာ ဧၿပီလ (၁) ရက္ေန႔ေလ။ အ႐ူးထၾကည့္တာေပါ့။ :D တေယာက္ထဲ အ႐ူးထ႐ုံနဲ႔ အားမရေသးလို႔ စာလာဖတ္သူ မိတ္ေဆြေတြကုိပါ အ႐ူးလုပ္ၾကည့္တာပါဗ်ိဳးးးးးးးး။ သဲလြန္စ ေပးခ်င္လို႔...၊ ထိပ္ဆုံးကစာလုံးကို ဖူးး(fool) လို႔ေတာင္ ေရးလိုက္ေသးတယ္။ :P ယုံတဲ့လူခံ။ အဟီး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားလုံး ရႊင္လန္းၾကပါေစဗ်ာ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:Zawgyi-One;" >ကလိုေစးထူး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-8166363444063713451?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-56494355836020833872009-03-30T22:23:00.003-05:002009-03-30T22:41:51.566-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေလွ~~ ေလွ~~~ ေလွာ္ၾက ေလွာ္ၾက~~~ ေလွ~~ ေလွ ေလွာ္ၾကေလွာ္ၾက´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလွေလွာ္ၾကဟန္ ပုံစံႏွင့္အတူ ေလွာ္တက္ တေယာက္တခုစီျဖင့္ လူရႊင္ေတာ္ စိန္သီးႏွင့္ ၾကယ္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ စင္ေရွ႕ကုိ တေရြ႕ေရြ႕ထြက္လာၾက၏။ သီခ်င္းေလး တဟဲဟဲ ေလွကေလး တေလွာ္ေလွာ္ႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ေဂၚဇီလာက အသာအကဲခတ္ေနသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေ၀းးး ေဟးေဟး၊ ေရာက္ၿပီကြ၊ ပန္းတိုင္ေရာက္ၿပီ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလွေလွာ္ေနတာကို ျဗဳန္းဆို ရပ္လိုက္ၿပီး စိန္သီးက အထက္ပါအတုိင္း ေအာ္လိုက္ေတာ့ ၾကယ္သီးကလဲ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ျဖင့္ `ပန္းတိုင္ေရာက္ပကြ´ လို႔ လိုက္ေအာ္ျပန္၏။ အကဲခတ္ေနေသာ ေဂၚဇီလာက မဆိုင္းမတြပင္-</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အဲဒီလိုပဲ ပန္းတုိင္ေရာက္ၿပီကြ၊ ေရာက္ၿပီကြနဲ႔ ေအာ္ေအာ္ေနတာ ဘယ္ႏွစ္ခါရိွၿပီတုန္း၊ အခုပဲ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ရိွေနေပါ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပရိသတ္မ်ား ၀ါးခနဲ ပြဲက်သြားေလ၏။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တလႏွစ္လခန္႔ေတာ့ ၾကာခဲ့ၿပီ ထင္ပါသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ ႐ုရွေရာက္ ညီငယ္တေယာက္နဲ႔ အြန္လိုင္းေပၚ ဆုံျဖစ္၊ စကားေျပာျဖစ္၏။ သူနဲ႔ကုိယ္က ရပ္တည္ေနၾကတဲ့ အေနအထားနဲ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ အျမင္အေတြးေတြ မတူလင့္ကစား ထိုညီငယ္ကလဲ သူ႔ကို တေလးတစားရိွ၊ သူကလဲ ထိုညီငယ္ကို အထင္ေသးျခင္း စိုးစင္းမရိွေတာ့ စကားေျပာရတာ ေလေပးေျဖာင့္တယ္လို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္၏။ ေျပာၾကရင္းျဖင့္ တႀကိမ္မွာေတာ့ ထိုညီငယ္က အမွတ္ရရျဖစ္စရာ အေကာင္းဆုံး စကားတခြန္းကုိ ေျပာလာသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အကုိ၊ က်ေနာ္တို႔ေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ေ၀းမေနၾကဘူးလို႔ ထင္တယ္ေနာ္၊ က်ေနာ္တို႔အတြက္ လိုေနတာ တခုပဲရိွတယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသာၿငိမ္ၿပီး ဆက္နားေထာင္ေနခိုက္...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အဲဒါကေတာ့ တံတားတစင္းပဲ အကို´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီအခိုက္မွာတုန္းက သူ အေတြးေတြျဖင့္ ၿငိမ္သက္မိသြားခဲ့တာေတာ့ အမွန္... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလွေလွာ္တာကို ရပ္တန္႔ၿပီး စိန္သီးႏွင့္ ၾကယ္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ ပန္းတုိင္ေရာက္ပဟ လို႔ ေအာ္ဟစ္ေနခိုက္ ျမဴးႂကြေသာ အိႏၵိယ တီးလုံးသံႏွင့္အတူ ဇီးသီးတေယာက္ ကခုန္ၿပီး စင္ေရွ႕ကို ထြက္လာ၏။ ပါးစပ္ကလဲ ဆိုေနလိုက္ေသးသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟမေလး အကုိႀကီး၊ ကုလားမကို ယူမလား၊ ကုလားမကို ယူမလား၊ ဒန္တန္တန္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဇီးသီးကုိ ေစာေစာက ေလွေလွာ္သားႏွစ္ေယာက္ စိန္သီးနဲ႔ၾကယ္သီးက ေငးေမာေနခိုက္ ဇီးသီးကေျပာ၏။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အားကုိဂ်ီးတို႔ေနာ္၊ အာကိုဂ်ီးတို႔ ေလွေလွာ္ေနတာက တေယာက္ကို တေယာက္ျမင္ေနရလို႔ ပန္းတုိင္ကို တကယ္မေရာက္ေသးတာ၊ ဒီေတာ့ ခၽြန္းေဒၚ အၾကံေပးမယ္ေနာ၊ အားကိုဂ်ီးတို႔ ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္ကို တေယာက္ ေက်ာခိုင္းၿပီး ေလွကို ေလွာ္ၾကပါ အားကုိဂ်ီးတို႔´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိႏိၵယ အကႏွင့္အတူ တြန္႔လိမ္ကခုန္ၿပီး စင္ေထာင့္ကို ျပန္၀င္သြားေသာ ဇီးသီးရဲ့ အၾကံေပးခ်က္အတိုင္း ဟိုႏွစ္ေယာက္က တေယာက္ကို တေယာက္ ေက်ာခိုင္းလို႔ ကုန္း႐ုန္း ေလွာ္ၾကျပန္ေတာ့သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ခင္ဗ်ားေျပာဖူးတဲ့ တံတားတစင္းလိုတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို က်ေနာ္ ခဏခဏေတြးျဖစ္တယ္ဗ်ာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့အကို´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အဲဒီလို ေတြးရင္းနဲ႔ က်ေနာ္စိတ္ကူးေလး တခုရတယ္ဗ်´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟုတ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒီလိုလုပ္မယ္ေလ၊ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ေတြကို ခင္ဗ်ားတို႔ဆီက ဘာေတြေျပာခ်င္မလဲ၊ ေျပာစရာ ဘာေတြ ရိွေနလဲဆိုတာ သိခ်င္တယ္၊ အဲဒီလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ကလဲ ခင္ဗ်ားတို႔ကို ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ရိွေနျပန္တယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ဆီကလဲ က်ေနာ့္ကို ေမးခ်င္တာေတြရိွတာကို ႀကိဳက္တာေမး၊ က်ေနာ္ကလဲ ျပန္ေမးမယ္။ တဘက္ကုိ ေမးခြန္း ငါးခုစီ အျပန္အလွန္ေပါ့ဗ်ာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အဲဒီလို ေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ေျဖတဲ့ အေျဖေတြကို ခင္ဗ်ားတုိ႔က်ေနာ္တို႔ရဲ့ ကုိယ္ပိုင္ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚကေန လာဖတ္သူေတြကို ခ်ျပမယ္၊ ဖတ္တဲ့လူက သူ႔အတြက္အသုံးတည့္တာကို ယူသြားၾကပေစ၊ အသုံးမတည့္ဘူး ထင္တာေတြကို ခ်န္သြားၾကပေစေပါ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟာ၊ သိပ္ေကာင္းတဲ့ အစီအစဥ္ပဲအကို´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အင္း၊ အဲဒါေလးကလဲ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ၾကား ေဆာက္ၾကည့္မယ့္ တံတားတစင္းျဖစ္ႏိုင္ေကာင္းရဲ့လို႔ ခံစားမိတယ္ေလ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အရမ္းေကာင္းတယ္ အကုိ၊ က်ေနာ္သေဘာတူတယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလဲ ညိွထားမယ္ေလ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ဘယ္လိုဘယ္ပုံေဆြးေႏြးၾကမည္။ ေမးၾကမည့္ေမးခြန္းေတြသည္ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရျဖစ္ျဖစ္၊ အျခားနည္းလမ္းအရျဖစ္ျဖစ္ အသားလြတ္ပုတ္ခတ္၊ ဖိႏွိပ္ေသာ ေမးခြန္းမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ ႏွစ္ဘက္စလုံးက နားလည္မႈရိွရိွျဖင့္ ေရွာင္ၾကဖုိ႔ စသည္စသည္ ဆက္ေျပာျဖစ္ၾကျပန္သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိန္သီးနဲ႔ ၾကယ္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ေက်ာခိုင္းၿပီး ေလွေလွာ္ေနေတာ့ ေလွက ေရွ႕ကို မတက္ႏိုင္ျဖစ္ေနခိုက္မွာပင္ တ႐ုတ္၀တ္စုံအနီေရာင္ကုိ ၀တ္ထားတဲ့ ပန္းသီးတေယာက္ ကုိးယုိ႔ကားယား ကခုန္ၿပီး စင္ေရွ႕ကို ေရာက္လာျပန္သည္။ စိန္သီးနဲ႔ ၾကယ္သီးတို႔ကုိေတြ႔ေတာ့...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အိုးဟို...၊ လုတို႔ ႏွီေယာက္ လွီကိုဒီလိုေလွာ္လို႔ မီရဘူးေလ၊ လုတို႔က တေယာက္ကိုတေယာက္ ေက်ာခိုင္းေနတာကိုး၊ ဒီေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေလွာ္မွ လွီက ပန္းတိုင္ကိုေရာက္မွာေပါ့ လုတို႔ရ၊ ၀က စီတနာနဲ႔ အၾကံေကာင္းပီးတာေနာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိန္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္က...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဟ၊ ဟုတ္ေပသားပဲ၊ ကဲလာကြာ၊ တ႐ုတ္ႀကီးေပးတဲ့ အၾကံအတုိင္း ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေလွာ္ၾကရေအာင္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေလာက ဟိုညီငယ္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးျဖစ္တာေတြကို အစပ်ိဳး အေကာင္အထည္ေဖာ္သည့္ သေဘာျဖင့္ <a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);" href="http://klosayhtoo.blogspot.com/2009/02/blog-post_23.html">`တံတားေပၚကအေတြး´</a> ဆိုတဲ့ ပုိ႔စ္ကို ေရးျဖစ္၏။ ညေနခင္းတခုမွာ ေရာက္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ တံတားကို ၾကည့္ျဖစ္ရင္း ယင္းညီငယ္ႏွင့္ ေျပာျဖစ္တာေတြကို သတိရရင္း ေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ပို႔စ္။ ေနာက္ပုိင္းက်ရင္ေတာ့ သူတို႔ေတြရဲ့ ကိုယ္စီအျမင္ေတြနဲ႔ လိုလားခ်က္၊ ျဖစ္ေစခ်င္ခ်က္ေတြကို ခ်ခင္းျဖစ္ေတာ့မည္ ထင္သည္ဟု ေတြးၿပီး ေရးျဖစ္ေသာ ပုိ႔စ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သို႔ေသာ္... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယင္းပုိ႔စ္ရဲ့ အခု ၂၀ ေျမာက္ႏွင့္ ၂၁ ခုေျမာက္ မွတ္ခ်က္ေတြကို ျမင္ေတာ့ ဘာမွကို ျပန္ေျပာခ်င္စိတ္ မရိွေတာ့ေလာက္ေအာင္ စိတ္ပ်က္၊ စိတ္ကုန္သြားမိတာေတာ့ အမွန္...။ ခက္လွပါဘိ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မင္းက ဒီလိုေျပာေတာ့ ငါကလဲ ဒီလိုခ်သကြ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေအာင္မယ္၊ မင့္လိုေကာင္ကမ်ား ငါ့ကို ျပန္ေျပာရတယ္လို႔၊ ငါ့ဘာမွတ္ေနတုန္း၊ ျပန္ခ်သေဟ့၊ ေဟာသလို ေဟာသလိုကို ျပန္ခ်သကြ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေအာင္မာ၊ အရပ္ထဲ ကြမ္းယာေရာင္းတဲ့သာသာေလာက္ေကာင္ကမ်ား ငါ့ကို ျပန္ခ်၀့ံသလား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဟ့၊ မင္းငါ့ကို ဒီလိုေတာ့ မပုတ္ခတ္နဲ႔ေနာ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ပုတ္ခတ္ေတာ့ ဘာျဖစ္ခ်င္တုန္း´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒါျဖစ္ခ်င္တယ္ကြာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေအး၊ မင္းက ဒါျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ငါကလဲ ဒီလိုခ်သကြာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`၀ုန္း´ခနဲ `ျဗဳန္း´ ခနဲ လဲၿပိဳသံေတြက ရန္လိုျခင္းေတြ၏ ေစစားမႈေအာက္တြင္ အတုန္းအ႐ုန္းျမည္လို႔...။ ေဘးကလူေတြကုိလဲ မျမင္အားႏိုင္ေတာ့ ရန္မီးေတြက တ၀ုန္း၀ုန္း၊ တဒုန္းဒုန္း။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလွာ္တဲ့ေလွက ဘယ္လိုမွ ေရွ႕ဆက္မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း စိန္သီးနဲ႔ၾကယ္သီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ျငင္းခုန္ေနခိုက္မွာပင္ ေစာေစာက အၾကံေတြေပးသြားၾကတဲ့ သေကာင့္သားႏွစ္ေယာက္ ဇီးသီးနဲ႔ ပန္းသီးတို႔ စင္ေရွ႕ကို ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။ ဇီးသီးက...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အားကိုဂ်ီးတို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ပန္းတိုင္ကို မေရာက္ႏိုင္ျဖစ္ေနၾကရင္ေလ ခၽြန္းေဒၚတို႔ ႏွစ္ေယာက္က နမူနာေလွာ္ျပပါ့မယ္၊ အားကိုဂ်ီးတို႔ လိုက္ၾကည့္ထားၾကပါ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဟ၊ ဒီအၾကံေကာင္းသားကြ´ ဆိုတဲ့ စိန္သီးရဲ့ ေရရြတ္စကားကို ၾကယ္သီးကလဲ မဆိုင္းမတြ ေထာက္ခံလိုက္ေသးသည္။ သေဘာက ေလွကို တကယ္ေရြ႕ေအာင္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ ဆင္ျခင္ဉာဏ္ မရိွေတာ့တဲ့ သေဘာ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ကဲ...၊ ခၽြန္းေဒၚတို႔ ေလွာ္တာကို ၾကည့္ထားၾကပါ အားကိုဂ်ီးတို႔´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပာလဲေျပာရင္း တ႐ုတ္ႀကီး ပန္းသီးကိုလဲ မ်က္စပစ္ျပလိုက္ရင္းျဖင့္ ေလွကို ေရွ႕တေယာက္ေနာက္တေယာက္ ေလွာ္ၿပီး ေလွကိုပါ မ သြားၾကေလဟန္ ႏွစ္ေယာက္သား စင္ေထာင့္မွာေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားၾကေလ၏။ ဒါေတာင္မွ ဟိုႏွစ္ေယာက္က မသိေသးဘဲ ေက်းဇူးေတာင္ တင္ေနေလဟန္ ေပ်ာ္လို႔ပါးလို႔...။ ဒီအခိုက္မွာပင္ ေစာေစာက တခ်ိန္လုံး အကဲခတ္ေနတဲ့ ေဂၚဇီလာက...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေအး၊ မင္းတို႔က ေက်းဇူးေတြေတာင္တင္ေနေသးတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား၊ ဟိုမွာ မင္းအေဖေတြက ေလွကုိပါ မ သြားၿပီဟ၊ မင္းတို႔ေလွ ပါသြားၿပီ၊ သိၾကရဲ့လား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖို႔၀ိန္းၿမိဳ႔မွာ ကသြားတဲ့ `သီးေလးသီး အၿငိမ့္´ရဲ့ ျပက္လုံးပုံေဖာ္ခ်က္က အေတြးထဲကေန ေတာ္ေတာ္န႔ဲ မထြက္... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀၁၀ ကို တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္လို႔ကလဲ ေကာင္းတုန္း။ ေနာင္ဂ်ိန္ခ်သံေတြကလဲ တ၀ုန္း၀ုန္း။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပည္တြင္းမွာ...၊ ျပည္ပမွာ...၊ နယ္စပ္မွာ...၊ အေရွ႕မွာ...၊ အေနာက္မွာ...၊ ဟုိမွာ...၊ ဒီမွာ...။ ၿပီးေတာ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘေလာ့ဂ္ေတြေပၚမွာ... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-5649435583602083387?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-75902257790639416882009-03-24T22:23:00.001-05:002009-03-24T22:26:42.467-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">`Ellisa နဲ႔ မာရီယာ ႐ုံးခန္းထဲ ခဏလိုက္ခဲ့ပါ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္ရွင္က လာေခၚၿပီးတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ျပန္လွည့္ထြက္သြား၏။ အေခၚခံရတဲ့ ႏွစ္ေယာက္လဲ အလုပ္ရွင္ေနာက္ကို လိုက္သြားၾကေတာ့ က်န္ခဲ့ၾကတဲ့ သူနဲ႔တကြ တျခားေသာ အလုပ္သမားေတြ တိုင္ပင္မထားရဘဲႏွင့္ တေယာက္မ်က္ႏွာကို တေယာက္ အျပန္အလွန္ ၾကည့္ျဖစ္ၾကသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ခန္႔ကေတာ့ အလုပ္ရွင္က အားလုံးကို အစည္းအေ၀းေခၚၿပီး ဘယ္သူမွ မၾကားခ်င္ေသာ စကားတခြန္းကို ေခၚေျပာခဲ့ေလ၏။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အခုလို ေခၚေျပာရတာေတာ့ အရမ္း၀မ္းနည္းပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြ သိၾကတဲ့အတိုင္း ေနရာတိုင္းလုိလိုမွာ စီးပြားေရးေတြက က်ဆင္းတဲ့ဒဏ္ကို ခံေနရတာဟာ အခုဆိုရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ကုမၸဏီအေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ေတာင့္ခံထားႏိုင္တဲ့ အေျခအေန မရိွေတာ့တဲ့အတြက္ ဒီအစည္းအေ၀းကို ေခၚရတာပါပဲ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္ရွင္က ေျပာလက္စ စကားကုိ တခဏမွ် ရပ္ၿပီးမွ...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ခင္ဗ်ားတုိ႔ အားလုံးကို က်ေနာ္ အလုပ္ခ်ိန္ေတြ ျဖတ္ေတာက္ရေတာ့မယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မန္ေနဂ်ာ စာေရးမက ဆက္ၿပီး သူတုိ႔ကုမၸဏီအေနနဲ႔ အရင္ကလို အလုပ္အမွာစာေတြ ပုံမွန္မရေတာ့ေၾကာင္း၊ အဲဒီ အေျခအေနကို လအနည္းငယ္ေလာက္ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး ေတာင့္ခံထားၾကည့္ေသးေပမယ့္ အခု ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့လို႔သာ အလုပ္ခ်ိန္ေလွ်ာ့ရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ Lay Off မေပးခ်င္တဲ့အတြက္ ဒီနည္းကို သုံးရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ မၾကာခင္မွာေတာ့ အခုလို အေျခအေနဆိုးကေန ျပန္လြန္ေျမာက္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါေၾကာင္း နဲ႔ ရွင္းျပတာေတြက ၾကားတခ်က္ မၾကားတခ်က္...။ ေသခ်ာေပါက္ ၾကားလိုက္ရတာကေတာ့ သူတို႔အားလုံး ပုံမွန္အလုပ္ခ်ိန္ တပတ္လွ်င္ နာရီ ၄၀ အစား၊ ၃၂ နာရီသာ လုပ္ရေတာ့မည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရေနတဲ့ ၀င္ေငြ၊ ေပးစရာရိွတဲ့ Bill ေတြ၊ မသုံးမျဖစ္သုံးရမယ့္ ေငြစာရင္းကို တြက္ခ်က္ၾကည့္ေတာ့ တပတ္ကို ၃၂ နာရီေလာက္ လုပ္ရရင္လဲ အရမ္းႀကီးေတာ့ ပစ္စလတ္ခတ္ ဒုကၡ မေရာက္ႏိုင္ေသးပါဘူးဟု ေဖာ့ေတြးၿပီး ေျဖရသည္။ ဟိုဘက္ၿမိဳ႔မွာဆို အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္သြားရတဲ့ ျမန္မာေတြခ်ည္းပဲ လူ ၄၀၀ ေလာက္ရိွသတဲ့၊ အဲဒီတၿမိဳ႔လုံးမွာလဲ ၿပီးခဲ့တဲ့လမွာတင္ လူေပါင္း တေသာင္းခြဲေလာက္ Lay Off အခ်ခံထိသတဲ့။ သူတို႔ေတြထက္စာရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့ေလဟု ေျဖေတြးမိ၏။ ေနာက္ထပ္ အလုပ္ခ်ိန္ ထပ္ေလွ်ာ့လာရင္ေရာ ... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အင္း...၊ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္တခုခုေတာ့ အခုကတည္းက လိုက္ေမးထားမွ ထင္တယ္။ အေတြးေတြက ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေန႔က ျဖစ္သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟင္၊ ကုိဟာပိုး ဒီေန႔ အလုပ္ဆင္းရမယ့္ အခ်ိန္မွတ္လား၊ အလုပ္မသြားဘူးလား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`က်ေနာ့္ကို ဒီမနက္ အလုပ္ရွင္က ေခၚေျပာလိုက္တယ္၊ တလေလာက္ အိမ္မွာနားေနပါတဲ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒါဆို Lay Off ေပါ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟုတ္တယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒါမွ ျပႆနာ။ တကယ္တမ္းက သူ႔လက္ထဲမွာလဲ ေငြပုိေငြလွ်ံရယ္လို႔ ေလာက္ေလာက္လားလားလဲ ရိွေနတာ မဟုတ္။ မနက္ျဖန္ အလုပ္သြားရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္ခဲ့ရင္ ငါ့အလွည့္မ်ား ေရာက္လာေလမလားလို႔ ေတြးရင္း စိတ္ေတာ့ နည္းနည္းပူလာသည္။ ေယာင္နနျဖင့္ အင္တာနက္ထဲက အလုပ္ေခၚစာေတြကို ဟိုဟိုဒီဒီလိုက္ရွာမိလိုက္ေသးသည္။ သူတုိ႔ကလဲ ေျပာတုန္းကေတာ့ Lay Off ဘယ္သူ႔ကုိမွ မခ်ဘူးေလး ဘာေလးနဲ႔၊ အခုေတာ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုႏွစ္ေယာက္ ႐ုံးခန္းထဲ ၀င္သြားသည္မွာ နာရီ၀က္ေလာက္ၾကာေတာ့ ျပန္ေရာက္လာၾက၏။ ခဏေနေတာ့ မာရီယာတေယာက္ မ်က္ႏွာသိပ္မသာမယာျဖင့္ ထြက္သြားသည္။ ဒါဆို ေသခ်ာၿပီေပါ့၊ သူ႔ကို Lay Off လုပ္လိုက္ၿပီေပါ့။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူေတြကုိမ်ား ထပ္လုပ္ဦးပါ့မလဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဟးး´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အနားနားကပ္ၿပီး ပုခုံးကုိ ပုတ္ေခၚသံေၾကာင့္ လူက လန္႔သြားသည္။ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလုပ္ရွင္... ...။ ဟင္၊ ေသခ်ာၿပီထင္တယ္။ ငါ့ကို ႐ုံးခန္းထဲေခၚေတာ့မယ္။ ၿပီးရင္ ဘယ္လိုဘယ္ပုံ ၀မ္းနည္းပါေၾကာင္း စကားအလွေတြေျပာေတာ့မယ္။ ၿပီးရင္ မင္း အနားယူလိုက္ပါ ေျပာေတာ့မယ္။ အို၊ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဟန္ကုိယ့္ဖို႔ေလး ေနမွ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ငါ့ေနာက္ လိုက္ခဲ့ကြာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုတ္ေနပါၿပီေလ။ ဒီလူကလဲ အစကတည္းက ဟုိႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူတူေခၚေျပာပါေတာ့လား။ လူေလးေလး အေတြးေလးေလးျဖင့္ အလုပ္ရွင္ေနာက္ကို လိုက္သြားသည္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ရွင္ေခၚသြားတာက ႐ုံးခန္းထဲကို မဟုတ္။ အလုပ္႐ုံရဲ့ ဟိုးေနာက္ဘက္က တေနရာက Tools အသစ္ေတြ ထားရာေနရာကို ျဖစ္ေနသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဒါေတြကို Double Cut လုပ္ေပးႏိုင္မလား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အိုေက´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္ရွင္က သူလိုခ်င္တဲ့ပုံစံကို ဘယ္လိုလုပ္ေပးေစခ်င္တယ္ ဆိုတာ တခဏရွင္းျပၿပီး ျပန္လွည့္ထြက္သြားသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုး... ခပ္လွမ္းလွမ္းေရာက္မွ သူ႔ကို တခါ ျပန္လွမ္းေခၚ၏။ ျပန္ထူးလိုက္ေတာ့...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ငါနဲ႔ ခ်ာလီနဲ႔ တ႐ုတ္ကုိ ေစ်းကြက္ရွာဖို႔ သြားတဲ့ခရီးစဥ္မွာ အိုေကရင္ေတာ့ ငါတို႔အားလုံးအတြက္ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ပါတယ္ကြာ´ ...တဲ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟူး...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႔အလုပ္လုပ္ရတာ သဲထိတ္ရင္ဖို ရိွလွပါဘိေတာ့။ ေမာင္မင္းႀကီးသားမ်ားရဲ့ တ႐ုတ္ခရီးစဥ္ အဆင္ေျပခဲ့ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ရင္း...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-7590225779063941688?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-88405927306979412772009-03-16T00:15:00.001-05:002009-03-16T00:19:07.780-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Zawgyi-One;">`မွတ္ပုံတင္ပါလာသလား´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေရွ႔တည့္တည့္က စားပြဲရွည္ႀကီးေနာက္မွာ ထိုင္ေနၾကေသာ လူႀကီးငါးေယာက္အနက္ အလယ္က လူႀကီးက နက်ယ္ေကာင့္ မွတ္ပုံတင္ကို ၾကည့္လိုက္ နက်ယ္ေကာင္ကို ျပန္ေမာ့ၾကည့္လိုက္ျဖင့္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ၿငိမ့္လိုက္သည္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ကဲ...၊ ေမးခြန္းေလးေတြ စလိုက္ၾကရေအာင္´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ထိုင္ေနတဲ့ ခႏၶာကုိယ္က သတိအေနအထား ခပ္မတ္မတ္ဟန္ အလိုလိုျဖစ္သြားမလားေတာ့ မေျပာတတ္... ... ...။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`နက်ယ္ေကာင္၊ နင္ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကတည္းက လတ္လ်ားလတ္လ်ားနဲ႔၊ ဒီတုိင္းေနမယ့္ အတူတူ ေရာ့၊ အဲဒီမွာ Male Nurse ေလွ်ာက္ေခ်၊ ငါ ေဖာင္ယူလာတယ္၊ ျဖည့္လဲျဖည့္ၿပီးၿပီ။ Bio ေတြ ျပန္က်က္ထားစမ္း၊ ဘားအံမွာ သြားေျဖရမယ္´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဟုတ္ေတာ့လဲ ဟုတ္သည္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကတည္းက အမ်ိဳးေတြ ရိွတဲ့ ၾကခတ္ေခ်ာင္းကုိ သြားလိုက္၊ ၿမိဳ႔ကေလးကို ျပန္လာလိုက္၊ ညညဆို အျပင္ထြက္လည္လုိက္၊ အုတ္ခုံမွာ ဂီတာတေဒါင္ေဒါင္လုပ္လိုက္နဲ႔ နက်ယ္ေကာင္က ေမေမ မ်က္စိေနာက္မယ္ဆုိလဲ ေနာက္စရာ... ...။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမေမက သူ႔ကို Male Nurse ဘာေၾကာင့္ အလုပ္ခိုင္းခ်င္ေနရပါလိမ့္ဆိုတာ နက်ယ္ေကာင္ စဥ္းစားလို႔ေတာ့မရ။ အမယ္၊ ေမေမယူလာတဲ့ ျပကၡဒိန္ထဲမွာက်ေတာ့ အမ်ိဳးသားသူနာျပဳ ဘယ္သူဆုိလား၊ စတုိင္လ္က ခပ္ထြားထြား၊ ေဘးမွာကလဲ သူနာျပဳမေလးႏွစ္ေယာက္က ဘယ္တေယာက္ ညာတေယာက္ရပ္လို႔၊ နက္ခ္တိုင္နဲ႔ နားက်ပ္နဲ႔၊ ရွိဳးေဘာင္းဘီန႔ဲ၊ ဂ်ဴတီကုတ္နဲ႔ ဘာနဲ႔ဆိုေတာ့ ဆရာ၀န္လိုလို ဘာဂလိုတိုတိုပါလား ဆိုၿပီး အေငးသားေတာ့ျဖစ္သြားသည္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘားအံမွာလဲ သြားေျဖရဦးမတဲ့။ ဘားအံကိုက တခါမွေရာက္ဖူးတာ မဟုတ္ေသး။ သြားေျဖရရင္ေတာ့ မိဘေတြမပါတဲ့ ခရီးေ၀းကို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားလည္ရခ်ည္ေသးရဲ့ ဆိုၿပီး အသာတၾကည္ ေခါင္းၿငိမ့္ျဖစ္ျခင္းပင္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ... ... ...။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဘားအံမွာ သူနာျပဳေရးေျဖအဆင့္ကုိ ေအာင္လို႔၊ အခုေနာက္တေခါက္ အေနနဲ႔ ႏႈတ္ေျဖေျဖဖို႔အတြက္ အင္တာဗ်ဴးမည့္ လူႀကီးမ်ားေရွ႕ အခုလို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္ေနရျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဘးအစြန္အက်ဆုံး လူႀကီးက နက်ယ္ေကာင္ကို ေမးခြန္းတခု စေမး၏။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`မင္း၊ ကုိးတန္းနဲ႔ဆယ္တန္းမွာတုန္းက Bio သင္ခဲ့ရမွာေပါ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒါျဖင့္၊ တီေကာင္က ဘယ္လိုမ်ိဳးပြားသလဲကြာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟို... ...၊ အထီးနဲ႔အမ သားစပ္ၿပီး ပြားပါတယ္ဆရာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေဟ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒါေတာ့ မင္းေျပာမွလားကြ´ ဆိုၿပီး တဟားဟားနဲ႔ထရယ္ၾကသည္။ ၿပီးမွ...</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ငါေမးတာက၊ တီေကာင္ဟာ၊ ဥနဲ႔သားေပါက္သလား၊ အေကာင္နဲ႔သားေပါက္သလား ေမးတာကြ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">နက်ယ္ေကာင့္စိတ္ထဲ တခ်က္ေတာ့ ေတြေ၀သြားသည္။ တီေကာင္က ဥနဲ႔ေပါက္လား၊ အေကာင္နဲ႔ေပါက္လားတဲ့။ အေကာင္န႔ဲေပါက္ရင္ေတာ့ ႏို႔တိုက္ၾကတာကမ်ားတယ္၊ တီေကာင္က ႏို႔တိုက္ပါ့မလား၊ တီႏို႔ဆိုတာေတာ့ ငါတခါမွ မၾကားဖူးဘူး။ ဥနဲ႔ေပါက္တာပဲျဖစ္ရမယ္ကြာ။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဥနဲ႔ေပါက္တာပါ ဆရာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေမးခြန္းေမးသူ လူႀကီးက တျပဳံးျပဳံးႏွင့္ ျငိမ္သြားသည္။ အေျဖက မွန္သလား မွားသလားေတာ့ မသိ။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေနာက္တေယာက္က ဆရာမျဖစ္ဟန္တူသူ အသက္ခပ္ႀကီးႀကီးနဲ႔ မိန္းမႀကီးတေယာက္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`မင္းအခု ဘယ္မွာတည္းေနလဲ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`သီးသန္႔ တည္ခိုခန္းမွာပါ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒါျဖင့္ ဒီျပည္နယ္႐ုံးကိုလာေတာ့ ဘယ္လမ္းကလာသလဲ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`အထက (၁) ေဘးက လမ္းကတဆင့္ ျမင္းလွည္းနဲ႔လာတာပါ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒါဆုိ ဘားအံေဆး႐ုံႀကီးေရွ႕က ျဖတ္ခဲ့ရမွာေပါ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေအး၊ ဒါျဖင့္ အဲဒီေဆး႐ုံေရွ႕မွာ ဆုိင္းဘုတ္ ဘယ္ႏွစ္ခု ထူထားသလဲကြာ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဗုေဒၶါ၊ ငါဘယ္လုိမွ ထင္မထားတဲ့ ေမးခြန္းပါလား´ လို႔ ေတြးမိၿပီး နက်ယ္ေကာင္တေယာက္ အေတြးထဲမွာ အလုပ္မ်ားသြား၏။ ေဆး႐ုံေရွ႕က ျဖတ္ေတာ့ျဖတ္လာတာ မွန္ေပမယ့္ ဆိုင္းဘုတ္ ဘယ္ႏွစ္ခုရိွသလဲဆိုတာကေတာ့ သတိမထားမိလိုက္တာ အမွန္...၊ ေႁမြအႏၱရာယ္ ကာကြယ္ေရး ဆိုင္းဘုတ္တခုေတာ့ ေတြ႔လိုက္သလိုလို။ ဉာဏ္နီဉာဏ္ျပာဉာဏ္၀ါေတြ ထုတ္စမ္း...၊ ထုတ္စမ္း။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေဆး႐ုံဆိုေတာ့ `ဒို႔တာ၀န္ အေရးသုံးပါး´ ဆုိင္းဘုတ္ေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ရိွမွာပဲ၊ အင္းး ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံႀကီး ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္တခုကလဲ ေသခ်ာေပါက္ေပါ့။ ေစာေစာက ငါျမင္ခဲ့တဲ့ ေႁမြအႏၱရာယ္ကာကြယ္ေရး ပညာေပးဆုိင္းဘုတ္က တခု၊ ဒီေတာ့ သုံးခု။ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ပညာေပးေတြ ဘာေတြလဲ စိုက္ခ်င္စိုက္ထားမွာပဲ၊ ေၾသာ္၊ ပိုလီယိုကာကြယ္ေဆး တိုက္ေကၽြးၾကပါစို႔ဆုိတာ အခုတေလာ ေနရာတုိင္းေတြ႔ေနရေသးတယ္၊ ေဆး႐ုံေရွ႕ဆုိေတာ့ ရိွခ်င္ရိွေနမွာ၊ ကဲ... လာေလ့ကြာ။ ေနာက္ထပ္ အပိုႏွစ္ခုေလာက္ ထည့္ေပါင္းလုိက္မယ္။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`၇ ခုပါ ဆရာမ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဘာေတြလဲ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဒို႔တာ၀န္အေရးသုံးပါး၊ ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံႀကီး၊ ေႁမြအႏၱရာယ္ကာကြယ္ေရး၊ ေအအုိင္ဒီအက္စ္ပညာေပး၊ ပိုလီယိုကာကြယ္ေဆး တိုက္ေကၽြးဖုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ ... ... ...´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ငရႊီး´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`တိန္´ ဟု စိတ္ထဲက ႀကိတ္ေအာ္ၿပီး နက်ယ္ေကာင္ ပါးစပ္ပိတ္သြား၏။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ေမးခြန္းေပါင္းစုံေတြကို တေယာက္တလွည့္စီ ေမးလိုက္တာ၊ နက်ယ္ေကာင္ေျဖသမွ်ကုိ သူတုိ႔က ရယ္စရာေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။ ေနာက္ဆုံးေမးတဲ့ ဆရာတေယာက္က...</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`မင္း၊ အခု အင္တာဗ်ဴးကုိ ေအာင္မယ္ထင္သလားကြ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ဟုတ္ကဲ့၊ ဆရာတုိ႔ အေအာင္ေပးရင္ ေအာင္မွာပါ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">`ေဟ´</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br />ရယ္ခ်င္လဲ ရယ္ၾကပါေစေတာ့ေလ... ... ...။<br /><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">*** </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">တကယ္လဲ နက်ယ္ေကာင္ တေယာက္ အဲဒီ အမ်ိဳးသားသူနာျပဳ ႏႈတ္ေျဖကို မေအာင္လိုက္ပါ။ ေအာင္ခဲ့ရင္ေတာ့ နက်ယ္ေကာင္ရဲ့ ဘ၀ အခ်ိဳးအေကြ႕က အဲဒီမွာတင္ အေျပာင္းအလဲ တခု ျဖစ္ခဲ့မည္ ထင္ပါရဲ့။ </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">*** </span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One; font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-8840592730697941277?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-42989254719952345822009-03-12T23:34:00.006-05:002009-03-13T00:04:25.060-05:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္းတယ္ဗ်ာ၊ ဒါျဖစ္သင့္တယ္<br />အားေပးေနပါတယ္၊ ဆက္လုပ္ဗ်ာ<br />ထိမိတယ္ဗ်ိဳ႔၊ ဒါ...လုပ္သင့္တာေပါ့<br />မိုက္တယ္၊ မိုက္တယ္။<br /><br />ဒါေတာ့ သေဘာျခင္း တထပ္တည္း မက်ဘူးဗ်ိဳ႔<br />ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဒါကဒီလုိရိွၿပီး<br />ဟိုဟာက ဟိုလိုရိွတယ္<br />အဲဒီလိုေတြျဖစ္လို႔ ဒီဟာကို<br />ဟိုလိုေၾကာင့္ ဒီပုံဒီႏွယ္ကန္႔ကြက္သဗ်ာ။<br /><br />အလကားပါ၊ အလကားရတဲ့ေနရာမွာ<br />ဒီလိုပဲေပါ့၊ အထင္ႀကီးခံရမလားလို႔ေလ<br />သိတယ္မွတ္လား၊<br />ကိုယ္တို႔အတြက္ကေတာ့ အခ်ိန္ကုန္တယ္။<br /><br />ေအာင္မာ...၊ ျပန္ေျပာမေနနဲ႔<br />မင္းဘာေကာင္ဆုိတာ ငါကသိၿပီးသား<br />ငါ့ဘာမွတ္ေနလဲ။<br /><br />အာ...၊ ဒီေကာင္ လူမုန္းခံရမွာေၾကာက္ၿပီး<br />ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနျပန္ၿပီ<br />ေဟ့ေကာင္...၊ ထစမ္း၊ မထဘူးလား<br />မထရင္ ခ်တယ္ကြာ<br />ဗ်င္းတယ္ကြာ၊ ဆဲတယ္ကြာ<br />ကေလာ္တုတ္တယ္ကြာ။<br /><br />ဖုန္း<br />ဒိုင္း<br />အုန္း<br />ခြပ္<br />^%$#@!*<br />&amp;*($%@!#<br />!@#$%^&amp;<br /><br />..................<br />..................<br />..................<br /><br />မွတ္ပလားကြ၊ အဲဒါ ဘေလာ့ဂ္ေရးခ်င္ဦး။<span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span></span><br /><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span><br /><br /></span></span><span style="color: rgb(255, 255, 153); font-style: italic;"><span>စာႂကြင္း...၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးရျခင္းကုိ ကလိုေစးထူး ေနာင္တမရေသးပါ။ :D</span></span><span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"><br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-4298925471995234582?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-82313648953632217172009-03-11T22:05:00.001-05:002009-03-11T22:10:29.677-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးခဲ့တဲ့ ဆယ္ရက္သာသာအတြင္းကေပါ့။ ဘေလာ့ဂ္ကို နားလုိက္ဦးမွပဲ လို႔ ေတြးၿပီး စာေရးတာေတြ၊ စာေရးဖို႔ေတြးတာေတြကို ရပ္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ကျပန္လာရင္ ခါတိုင္းလို စာေရးရမယ့္ အခ်ိန္ေတြမွာ စိတ္လက္ေပါ့ပါးေစေအာင္ သီခ်င္းေတြ နားေထာင္လိုက္၊ တီဗြီအစီအစဥ္ေတြ ၾကည့္လိုက္နဲ႔ပဲ မ်ားေသာအားျဖင့္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲ့ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ေတြ ပင္ပန္းတဲ့အခါ၊ ၿပီးေတာ့... ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကိုကလဲ ႏြမ္းနယ္လြန္းတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ျပန္လည္ေပါ့ပါး သြက္လက္ေစဖို႔အတြက္ သီခ်င္းေတြနဲ႔ အဲဒီတီဗီြအစီအစဥ္ေတြက က်ေနာ့္အတြက္ကေတာ့ မ်ားစြာ အေထာက္အကူျပဳေစပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခု...၊ ဘေလာ့ဂ္ကို ျပန္ေရးေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ တျခားဘာအေၾကာင္းအရာကိုမွ ျပန္ၿပီး စ..မေရးခင္မွာ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာေရာက္လည္ပတ္သူ မိတ္ေဆြ၊ ေမာင္ႏွမေတြအတြက္ စိတ္ေပါ့ပါးေပ်ာ္ရႊင္စရာ ပို႔စ္ေလး တပုဒ္ကုိ တင္ဆက္ပါရေစ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သီခ်င္းတပုဒ္ကုိ နားေထာင္လိုက္ၿပီ ဆုိပါစို႔... ... ...။ ပုံမွန္အားျဖင့္ကေတာ့ အဲဒီသီခ်င္းကို ဆိုထားတဲ့ အဆိုရွင္က အသံဘယ္လိုေကာင္းတာ၊ ဘယ္လိုဆြဲေဆာင္မႈ ရိွတာ၊ ေရးထားတဲ့ သီခ်င္းစာသားကေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ေျပာင္ေျမာက္တာ၊ ဘယ္လိုေလးေတာ့ ဖြဲ႔ႏဲ႔ြထားတာ ဆုိတဲ့အရာေတြနဲ႔သာလွ်င္ အကဲျဖတ္ၿပီး အဲဒီသီခ်င္းကို လူေတြက ႏွစ္သက္တတ္ၾကပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲ...၊ ဒါျဖင့္ အေပၚကအခ်က္ေတြနဲ႔ မကိုက္ညီရင္ေရာ...၊ ႏွစ္သက္စရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းတပုဒ္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား ... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပထမဆုံး စစနားေထာင္မိတုန္းကေတာ့ `ဘာသီခ်င္းႀကီးလဲဟ´ လို႔ ထင္လိုက္မိေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္...၊ ေနာက္တေခါက္ ထပ္နားေထာင္လိုက္၊ နားေထာင္ေလေလ၊ သေဘာက်ၿပီး စပ္ျဖီးျဖီးျဖစ္ေလနဲ႔ ျဖစ္ေနရတာကိုက အဲဒီသီခ်င္းရဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္ႏိုင္မႈ တမ်ိဳး မဟုတ္လား။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကားဖူးသူေတြေတာ့ ရိွႏိုင္တယ္၊ မၾကားဖူးေသးရင္ေတာ့ နားေထာင္ၾကည့္ၾကပါဦး...၊ သိပ္ေတာ့ မရယ္ေၾကးေပါ့။ :D</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><embed style="width: 400px; height: 80px;" wmode="opaque" bgcolor="#ffffff" type="application/x-shockwave-flash" src="http://www.xanga.com/media/xangaaudioembedplayer.swf?c=2&amp;i=3360802&amp;m=e76e8"></embed> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">*** </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">America's Got Talent အစီအစဥ္ေတြကို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">You Tube မွာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">လိုက္ရွာၾကည့္ျဖစ္တုန္းက ဘာထပ္ေတြ႔လဲ ဆိုေတာ့ Britain's Got Talent အစီအစဥ္ေတြကုိပါ ၾကည့္ျဖစ္လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီထဲကမွ ပရိသတ္ေတြကို ဘယ္လိုမွ ပါးစပ္မပိတ္ႏိုင္ဘဲ ၿပံဳးရယ္ေနေအာင္ တင္ဆက္ႏိုင္သူ လူမည္းေလး တေယာက္ရဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈကို ေတာ္ေတာ္ႏွစ္သက္မိတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူကေတာ့ အဆိုနဲ႔ ၀င္ၿပိဳင္တာပါ။ အသံေကာင္းမေကာင္းကေတာ့ ေအာက္မွာသာ ၾကည့္ေပေတာ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3h77E-pfG90&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/3h77E-pfG90&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီဗီြဒီယိုကို တင္ထားတဲ့သူက ဗီြဒီယိုနာမည္ကို ေပးထားတာက Britain's Got Talent Season 2 Donald Worst Singer Auditionee ...တဲ့။ က်ေနာ္ကေတာ့ Best Entertainment Audition လို႔သာ အမည္ေပးခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သာမန္အားျဖင့္ ဘယ္လိုမွ ခံသာႏိုင္စရာ မရိွေလာက္တဲ့ ဒိုင္ေတြရဲ့ မွတ္ခ်က္ကို ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးပဲ ခံယူၿပီး အသာျပန္လွည့္ထြက္လာႏိုင္တာကိုက အရည္အခ်င္းတခုပဲမဟုတ္လား။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">*** </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Just For Laughts အစီအစဥ္ေတြကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၾကည့္ဖူးၾကမွာပါ။ အဲဒီအစီအစဥ္ေတြ အမ်ားႀကီးထဲကမွ ရယ္စရာထက္ ေတြးစရာေတြ ပိုေပးတဲ့ အစီအစဥ္ေလး တခုကိုလဲ သြားေတြ႔မိတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LRpz9vdFts4&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/LRpz9vdFts4&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တန္ဘိုး အတန္အသင့္မ်ားေနဟန္ရိွတဲ့ ေငြစကၠဴကို ယူမယ္ဆိုရင္ လြယ္လင့္တကူ ယူသြားလုိ႔ရႏိုင္တဲ့ အေနအထားမွာ လူေတြရဲ့ စိတ္ရင္းအမွန္ေတြက ဘယ္လိုမ်ား ရိွေနမလဲ။ ယူရေကာင္းႏိုး၊ တျခားလူေတြကမ်ား ေတြ႔သြားဦးမွာလားဆိုၿပီး ယူခ်င္ေပမယ့္ အယူခက္ေနဟန္လူေတြ၊ ေဘးဘီကုိ ေသခ်ာေအာင္ၾကည့္ၿပီး ဘယ္သူမွ မျမင္ေလာက္မွ ယူမွပဲ ဆိုတဲ့လူေတြ၊ လုပ္ေနက် အလုပ္တခုကို လုပ္သြားသလိုပဲ ဆတ္ခနဲယူသြားတဲ့လူေတြ၊ ၀တ္ထားတဲ့အ၀တ္အစား၊ ႐ုပ္ရည္ေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ မယူေလာက္ဘူးလို႔ ထင္ရႏိုင္ေပမယ့္ ယူသြားတဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးရိွသလို လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တာကိုပဲ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ဟန္နဲ႔ လုပ္သြားတဲ့ နမူနာယူစရာလူလဲ ရိွေနတာကုိက ရယ္စရာကေန ေပးတဲ့ အေတြးတခုေပါ့...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ့္မိတ္ေဆြေတြ အဲလိုၾကဳံရင္ေရာ...၊ ယူမွာလား။ အဟဲ၊ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ ျပန္မေမးေၾကးေနာ္။ :D</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို လာေရာက္လည္ပတ္ၾကသူ မိတ္ေဆြ၊ ေမာင္ႏွမေတြကို ဒီပုိ႔စ္က စိတ္ေပါ့ပါးၾကည္လင္မႈေတြ ေပးႏုိင္ပါေစ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-8231364895363221717?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-53806445797956974922009-03-08T21:31:00.005-05:002009-03-09T10:03:25.405-05:00<div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:100%;" >ဘေလာ့ဂ္ေရးသားျခင္း အလုပ္ကို ခဏျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ အၿမဲတမ္းျဖစ္ျဖစ္ ရပ္နားထားဖုိ႔ ရည္ရြယ္ၿပီး က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကို ရပ္ဆိုင္းခဲ့ေပမယ့္ စာေတြေတာ့ လိုက္ဖတ္မိတယ္။ အဲဒီလို လိုက္ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဆတ္ဆတ္ေဆာ့ေဆာ့နဲ႔ ၀င္ေရးမိတဲ့ မွတ္ခ်က္တခုေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ကို တင္ေပးရဖုိ႔ အေၾကာင္း ဖန္လာပါတယ္။ </span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:100%;" >က်ေနာ့္ဆီကုိ အီးေမးလ္ပို႔လာသူရဲ့ စာထဲမွာ ေရးထားတဲ့အေၾကာင္းအခ်က္ဟာ က်ိဳးေၾကာင္းသင့္မႈ ရိွတာကတခ်က္၊ က်ေနာ့္ရဲ့ မွတ္ခ်က္က ေထာက္ျပေ၀ဖန္စရာ အခ်က္ေတြကို တာ၀န္ရိွမႈက တခ်က္ေၾကာင့္ သူ ေပးပို႔လာတဲ့စာကို မူရင္းအတုိင္း ျပန္လည္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ မည္သူ႔မည္သူကိုမွ နစ္နာေစလိုတဲ့ စိတ္အလ်ဥ္းမရိွဘဲ ကိုယ္ပါ၀င္ပတ္သက္ခဲ့မိတာကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္တာ၀န္ယူတဲ့ သေဘာပါပဲ။ </span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:100%;" >ကလိုေစးထူး</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:100%;" >***</span><span style="font-size:100%;"><br /><br /></span></div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မေနာ္ဟရီႏွင့္ ပတ္သက္</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">၍ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US"><br /></span></span></p><div style="text-align: justify; font-weight: bold;"> </div><div style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; font-weight: bold;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">သို႔<br /><br /></span></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><div style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US"> </span></span></div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">ကိုေစးထူး</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US"><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">မေနာ္ဟရီရဲ႕<a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 204, 204);" href="http://manorhary.blogspot.com/2009/03/blog-post_6222.html"> ဒီပို႔စ္နဲ႔ </a>ပတ္သက္ၿပီး ေအာက္ပါ မွတ္ခ်က္ကို သူ႔ပို႔စ္မွာ Achit အမည္နဲ႔ သြားေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မေနာ္ဟရီဟာ ခ်က္ခ်င္းပင္ ဖ်က္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ (၃-ခါတိတိ ျပန္တင္ေပမဲ့ ၃-ခါလံုး ဖ်က္ပစ္ခဲ့တယ္။) ေသခ်ာသြားတာက မေနာ္ဟရီဟာ ခ်ီးက်ဴးသာ ခံခ်င္ေသာ ေ၀ဖန္ျခင္းကို မခံႏိုင္ေသာ စာေရးဆရာ တေယာက္ဆိုတာပါပဲ။ ဒီမွတ္ခ်က္ထဲမွာ ကိုေစးထူးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေၾကာင္းအခ်က္လဲ ပါ၀င္ေနတာေၾကာင့္မို႔ ကိုေစးထူးထံ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ<span> </span>ပို႔လိုက္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကိုေစးထူးဟာ ဘက္လိုက္ျခင္းကင္းသူ သမာသမတ္ရွိသူ တေယာက္ဆိုပါက ဒီစာကို ကိုေစးထူးရဲ႕ ဘေလာ့ေပၚမွာ ေဖာ္ျပေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ကိုေစးထူးအေနနဲ႔ ဘေလာ့ေရးသားျခင္း ရပ္နားထားတယ္ဆိုတာကို သိေပမဲ့ ဒီစာကိုေတာ့ တင္ျဖစ္ေအာင္ တင္ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။ အဖ်က္ခံလိုက္ရတဲ့ မွတ္ခ်က္က ေအာက္ပါအတိုင္းပါပဲ။</span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">==============================<wbr>========================</span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မေနာ္ဟရီ သို႔ …</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဦးဆံုးေျပာခ်င္တာက မေနာ္ဟရီဆိုတာ ကြယ္လြန္သူ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ ဇနီးေဟာင္း တေယာက္ ဆိုတာကလြဲလို႔ က်န္တာေတြ မသိသလို မေနာ္ဟရီရဲ႕ စာေတြကိုလည္း မဖတ္ျဖစ္ပါဘူး။ အခုေတာ့ တစံုတေယာက္ရဲ႕ ညႊန္းဆိုမႈေၾကာင့္ ဒီပို႔စ္ကို ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမွတ္ခ်က္ကို ေရးလိုက္ရျခင္းပါပဲ။<span> </span></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မေနာ္ဟရီ ဒီစာကို ေရးျဖစ္ခဲ့ရျခင္းဟာ စီေဘာက္က ေအာက္ပါ စကားေၾကာင့္ပဲလို႔ ယူဆပါတယ္။<br /></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:9;color:black;" >7 Mar 09, 13:59</span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;color:black;" ><a href="mailto:moemoetoe@gmail.com" target="_blank"><span style="color: rgb(0, 55, 121);">moegyi</span></a></span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;color:black;" >: အျပဳသေဘာနဲ့ေျပာျပတာပါေနာ္..နို<wbr>င္းနိင္းစေနလိုေရးတာမ်ိဳးကို ပိုျက္ိုက္တယ္ လက္ေတြ့ဆန္တယ္ အလုပ္မွာေခါင္းစားလို့ ဘေလာ့ေတြထဲ ၀င္ဖတ္တာ....သိပ္ဖြဲ့နြဲ့တာေတြ<wbr>မ်ားလြန္းေတာ့...</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;color:black;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီစကားကို မေနာ္ဟရီ ခံျပင္းသြားပံုရတယ္။ ျမင္ရသေလာက္ေတာ့ မိုးႀကီးဟာ မေနာ္ဟရီကို ေစာ္ကားထားတာ မပါပါဘူး။ အျပဳသေဘာနဲ႔ ေျပာတယ္လို႔လဲ စကားပလႅင္ ခံထားတယ္။ သူဆိုလိုတာက မေနာ္ဟရီ စာေရးပံုကို တျခားစာေရးသူတေယာက္ ေရးပံုနဲ႔ ယွဥ္ေျပာထား႐ံုမွ်သာပါ။ ဒါေပမဲ့ မေနာ္ဟရီဟာ (ကြယ္လြန္သူ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာ တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ ဇနီးေဟာင္း) နာမည္ရ စာေရးဆရာမ တေယာက္ဆိုေတာ့ ဒီလိုယွဥ္ေျပာျခင္းကို ခံႏိုင္ရည္ ရွိဟန္ မတူပါဘူး။<br /></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;color:black;" >မေနာ္ဟရီ</span></b><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;color:black;" >: moegyi ; ေက်းဇူးၿပဳၿပီးေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ<wbr>မလာပါနဲ႔ ။ <span style="color: rgb(255, 255, 255);">လို႔ တုန္႔ျပန္ခဲ့တယ္။ </span></span></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တကယ္ေတာ့ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာဆိုတာ မည္သူမဆို ၀င္ထြက္ သြားလာႏိုင္တဲ့ သာလာယံ ဇရပ္လိုပါပဲ။ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">“</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ငါလာရန္” မွ မဟုတ္ဘဲ။ ငါ့ကို ခ်ီးက်ဴးသူသာ လာေစ၊ ငါ့ကို ေ၀ဖန္သူ မလာေစနဲ႔လို႔ တားလို႔ရေကာင္းပါ သလား။<span> </span>သာလာယံဇရပ္ဆိုေတာ့လဲ လူတန္းစားေပါင္းစံု လာၾကမွာပါပဲ။ အဲဒီ လူတန္းစားေပါင္းစံုထဲမွာ ဇရပ္မွာ တံျမက္စည္း လွည္းေပးမယ့္သူ ပါသလို၊ ဇရပ္ထဲ အညစ္အေၾကး စြန္႔သြားတဲ့သူလဲ ရွိမွာပဲ။ ဇရပ္ထဲ ဘုရားရွိခိုးသူ ရွိသလို၊ ဇရပ္ထဲ ကေလာ္ဆဲေနမယ့္ သူလဲ ရွိႏိုင္တာပါပဲ။ ဒါကို ဇရပ္ရွင္က နားလည္ရမယ္၊ သည္းခံႏိုင္ရမယ္၊ စကတည္းက ဇရပ္ေဆာက္ထားမိမွ မဟုတ္လား။ စာေရးဆရာမ မေနာ္ဟရီ အေနနဲ႔ ဒီအခ်က္ကို သတိျပဳဖို႔ လိုအပ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ </span></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ပိုဆိုးတာက … မေနာ္ဟရီဟာ စာေရးဆရာမ တေယာက္လုပ္ေနၿပီး ခုလို ေ၀ဖန္မႈ တခုအတြက္ ေဒါသနဲ႔ မာနကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ဒီပို႔စ္ကို ေရးခဲ့တယ္။</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><span> </span></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" lang="EN-US">“</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:zawgyi1;font-size:10;" >အမွန္ကေတာ<b>့ၿပိဳင္ၿမင္းတို႔ရဲ႕<wbr>ခြာသံ</b>ဆိုတာကဘာ၊<b>တာရာမင္းေဝ</b>ဆိုတာ<br />ကဘာ</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" >…</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:zawgyi1;font-size:10;" >ၿပန္ရွင္းေနရဦးမယ့္လူပိန္း<wbr>ေတြအတြက္ကေတာ့ ကၽြန္မမွာတာဝန္မရွိပါဘူး။ကၽြန္<wbr>မတာ<br />ဝန္ရွိတာက ရသစာေပအတြက္ပါ။</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" >”</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီထဲက လူပိန္း (လူၿပိန္း) ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို မေနာ္ဟရီက ဘယ္လို သတ္မွတ္သလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ျမန္မာလို လူၿပိန္း၊ အဂၤလိပ္လို layman၊ ပါဠိလို သာမည …</span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US"> တဲ့။ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အဘိဓာန္ထဲမွာ ခုလို ေဖာ္ျပထားတယ္။ </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">“a person who does not belong to a particular profession or who is not expert in some field” </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ၿပိဳင္ျမင္းတို႔ရဲ႕ ခြာသံကို မသိေသာလူ၊ တာရာမင္းေ၀ကို မသိေသာသူမ်ဳိးကို လူၿပိန္းလို႔ ေခၚပါသလား မေနာ္ဟရီ။<br /></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" >“</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:zawgyi1;font-size:10;" >အထူးသၿဖင့္ စာဖတ္မနာတဲ့ ရသစာေပဆိုတာ ဘာမွန္းေသခ်ာမသိတဲ့ ကူးယူဆက္စပ္မႈေတြနဲ႔ရွင္သန္ေနတဲ<wbr>့ အင္တာနက္ စာမ်က္နွာေပၚက စာဖတ္သူလို႔ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ခံယူထားတဲ့ လူတန္းစားခပ္ညံ့ညံ့ တခ်ိဳ႕အတြက္ ပိုၿပီးမလိုအပ္ပါဘူး။</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" >”</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဒီစာသားဟာလည္း ေတာ္ေတာ္ကို အံ့ၾသစရာပဲ။ စာေရးဆရာမ တေယာက္ရဲ႕ လက္က ေရးလိုက္တာမွ ဟုတ္ရဲ႕လား စဥ္းစားမိတယ္။ ဒီလို အေတြးအေခၚ ဒီလို စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးရွိသူ စာေရးဆရာမ တေယာက္ဟာ အႏုပညာရွင္ လို႔ အမည္ခံသင့္ပါသလား။ သူဖန္တီးတဲ့ အႏုပညာဟာ လူတန္းစားခြဲျခားထားတာလား။ စာေရးဆရာမ တေယာက္အေနနဲ႔ အဲဒီလို လူတန္းစား ခြဲျခားတဲ့ အေတြး အျမင္ စိတ္ဓာတ္ ရွိတာဟာ အင္မတန္ကို ၀မ္းနည္းဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။<br /></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တကယ္ေတာ့ စာေရးသူဆိုတာ လူၿပိန္းလို႔ ေခၚတဲ့ သာမန္လူတိုင္း နားလည္ေအာင္ ေရးသင့္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ရသစာေပ ေရးသူအေနနဲ႔ေပါ့။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၊ မင္းသု၀ဏ္၊ သိပၸံေမာင္၀၊ သိန္းေဖျမင့္ စတဲ့ ရသစာေပ ေရးသားသူ စာေရးဆရာႀကီးေတြရဲ႕ စာဟာ လူတိုင္းဖတ္လို႔ နားလည္ပါတယ္။ လူတန္းစားမခြဲျခားထားပါဘူး။ ဒီဆရာႀကီးေတြဟာ ငါ့စာကို ဘယ္သူေတာ့ျဖင့္ မဖတ္ရ၊ ဘယ္သူေတာ့ျဖင့္ ဖတ္ ဆိုၿပီး မကန္႔သတ္ မခ်ဳပ္ခ်ယ္ ထားပါဘူး။ </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ရသစာေပဟာ သုတ စာေပမဟုတ္ပါဘူး။ သုတ စာေပဆိုရင္ေတာ့ ဥပမာ အဂ်ၤင္နီယာဘာသာရပ္ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေရးတဲ့စာဟာ အဂ်ၤင္နီယာေတြအတြက္သာ ရည္ရြယ္တာပါ။ လူတန္းစားတိုင္းအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ရသ စာေပကေတာ့ လမ္းေဘးက ကြမ္းယာသည္ မေလးျဖစ္ျဖစ္၊ ပဲျပဳတ္သည္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆိုက္ကား သမားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်ာင္းသူကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဆရာ၀န္ႀကီးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အားလံုး ခံစားခြင့္ရွိမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မေနာ္ဟရီဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ရသစာေပ ေရးသားသူ၊ ရသစာေပနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ တာ၀န္ရွိတဲ့ အႏုပညာ ဖန္တီးရွင္ တေယာက္လို႔ ယူဆရင္ လူတန္းစား ခပ္ညံ့ညံ့ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမ်ဳိးကို မသံုးသင့္ပါဘူး။ (၁) လူတန္းစား ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ စာဖတ္သူေတြကို အဆင့္အတန္း ခြဲလိုက္တယ္။ (၂) ခပ္ညံ့ညံ့ ဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ကိုယ့္ေလာက္ မတတ္ရင္ ညံ့တယ္လို႔ သတ္မွတ္လိုက္တယ္။ </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >လူတုိင္းဟာ လူေတာ္ ေတြခ်ည္း မဟုတ္ပါ။ စာေရးသူတေယာက္ကဲ့သို႔ မဖန္တီးႏိုင္ မေရးသားႏိုင္ေပမဲ့ စာေရးသူတိုင္း ဖန္တီးထားတဲ့ စာေတြကို ဖတ္ခြင့္ရွိတယ္၊ ဖတ္ၿပီးရင္လဲ ၾကိဳက္တယ္ မၾကိဳက္ဘူး၊ ႏွစ္သက္တယ္ မႏွစ္သက္ဘူး ခံစားခြင့္ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ ေ၀ဖန္ အႀကံေပးခြင့္ဆိုတာ အားလံုးမွာ ရွိတဲ့ အခြင့္အေရး မဟုတ္ဘူးလား။ </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ဥပမာ တခုေပးခ်င္ပါတယ္။ </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >“ေဇာ္၀င္းထြဋ္ သီခ်င္းဆိုတာကို ေလးျဖဴေလာက္ မႀကိဳက္ဘူး” </span><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">ဒီလိုေျပာတာနဲ႔ ေဇာ္၀င္းထြဋ္ကို ေစာ္ကားတယ္လို႔ ဆိုမလား။ ဒါကို ေဇာ္၀င္းထြဋ္က </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">“မႀကိဳက္လဲ ငါ့သီခ်င္းေတြ နားမေထာင္နဲ႔ကြာ၊ မင္းတို႔လို ခပ္ညံ့ညံ့ေကာင္ေတြ နားေထာင္ဖို႔ ငါဆိုတာမဟုတ္ဘူး” လို႔ ေျပာမယ္ဆိုရင္ …. </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ ေဇာ္၀င္းထြဋ္သည္လည္း သူ႔ဖန္တီးမႈနဲ႔သူ၊ သူ႔ပရိသတ္နဲ႔သူ၊ လက္ခံသူခံမယ္၊ မၾကိဳက္သူ လဲ ရွိမယ္။ ပရိသတ္ဟာ သီခ်င္းေတြအားလံုး နားေထာင္ၿပီး ေဇာ္၀င္းထြဋ္သီခ်င္းေတြကို ေလးျဖဴ သီခ်င္းေတြေလာက္ ခံစားမရတဲ့ အတြက္ သူ႔ စိတ္ထဲရွိသလို အမွန္အတိုင္း ထုတ္ေဖာ္ ေျပာဆိုျခင္း သက္သက္ပါ။ ပရိသတ္မွာ ဒီလို အခြင့္ အေရး ရွိသင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အႏုပညာသမားဟာ audience voice ကို ေလးစားရမယ္။ မေနာ္ဟရီလုပ္ေနတာက ပရိသတ္ကို ကက္ကက္လန္ ရန္ေတြ႔ေနသလိုပဲ။ </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US"> </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မေနာ္ဟရီက ႐ုတ္တရက္ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ေဒါသနဲ႔ မာနကို ေရွ႕တန္းတင္ၿပီး ခုလို ေရးတယ္ပဲထား။ က်န္တဲ့ စာေရးသူ အခ်င္းခ်င္းက ဒါကို တားျမစ္ ေျဖာင့္ျဖ ေပးရမယ္။ ဒါေပမဲ့ ျမင္ရတာကေတာ့ အားလံုးလိုလို ေထာက္ခံ ေနၾကသလိုပါပဲ။ ပုဂၢိဳလ္ခ်င္း ရင္းႏွီးေနတဲ့ အစြဲေၾကာင့္လဲ ပါႏိုင္သလို တာရာမင္းေ၀ရဲ႕ ဇနီးေဟာင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><b><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Arial;font-size:10;" lang="EN-US">“</span></b><b><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:zawgyi1;font-size:10;" >မလာပါနဲ႕</span></b><b><span style="color: rgb(204, 0, 0);font-family:Arial;font-size:10;" >…</span></b><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:zawgyi1;font-size:10;" >.ဒီေလာက္လြတ္လပ္မွ်<wbr>တတဲ့..အင္တာနက္စာမ်က္နွာေတြမွာ၊<wbr>ကိုယ္မလာခ်င္ရင္ကိုယ့္<br />အရည္အေသြးနဲ႔မမီရင္မလာပဲေနလို႔<wbr>ရသားနဲ႔၊လာလာၿပီးအေႏွာက္အယွက္ေ<wbr>ပး ကိုယ့္အရည္အ<br />ေသြးကိုမရွက္မေၾကာက္လာေဖာ္ၿပေ<wbr>နတာကေတာ့..တဆိတ္.ေအာက္တန္းက်ညံ့<wbr>ဖ်င္းရာက်လြန္းပါ<br />တယ္။</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" >”</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US">အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာဟာ လြတ္လပ္မွ်တတယ္လို႔ ဆိုရင္ ကိုယ့္ခံစားခ်က္ ထင္ျမင္ခ်က္ကို လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ရွိတယ္လို႔ေရာ မထင္ဘူးလား။ အရည္အေသြးဆိုတာ ဘာနဲ႔ တိုင္းတာ သတ္မွတ္တာလဲ။ မေနာ္ဟရီရဲ႕ စာေတြကို ေကာင္းတယ္လို႔ ခ်ီးက်ဴးသူသာလွ်င္ အရည္အေသြးမီသူ အထက္တန္းက်သူအျဖစ္ သတ္မွတ္လိုတာလား။ စဥ္းစားစရာပါပဲ။ မလာပါနဲ႔လို႔<span> </span>မေနာ္ဟရီအေနနဲ႔ တားခြင့္ မရွိပါဘူး။ မလာေစခ်င္ရင္ လူတိုင္း မလာႏိုင္ေအာင္ ကန္႔သတ္ ထားလို႔ ရတာပါပဲ။ ခုနေျပာသလို သာလာယံ ဇရပ္ ေဆာက္ထားၿပီးမွ အခြင့္မရွိ မ၀င္ရလို႔ ဆိုင္းဘုတ္ ေထာင္ထားသလို ျဖစ္ေနတယ္။</span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" lang="EN-US"> </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >ထပ္မံ အံ့ၾသရတာက ကလိုေစးထူးရဲ႕ ေအာက္ပါ ကြန္မန္႔ပါ။<br /></span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:zawgyi1;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" lang="EN-US">“</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:zawgyi1;font-size:10;" >ကုိယ္ဖန္တီးတဲ့ အႏုပညာကို အႏုပညာ လို႔ မသတ္မွတ္ခ်င္တဲ့ လူမ်ိဳးေတြ...<br />စာတပုဒ္၊ စာတေၾကာင္း၊ ယုတ္စြအဆုံးေျပာရင္ စကားလုံးတလုံးကအစ အခ်ိန္ယူၿပီး ေမြးထုတ္ရတဲ့ စာေရးခ်င္တဲ့လူရဲ့ ခံစားခ်က္ကို နားမလည္ေပးႏိုင္တဲ့လူေတြ...<br />ေပတံႀကီးတကိုင္ကုိင္နဲ႔ ဟိုလူကသာတယ္၊ ဒီလူက ပိုေတာ္တယ္ဆိုၿပီး အႏုပညာပစၥည္းကို တန္ေၾကးျဖတ္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္စြဲ စာဖတ္သူအတုေတြ...<br />စာတပုဒ္ကို ခံစားဖို႔ထက္ ဘယ္ေနရာကေန သမလိုက္ရ၊ အခြင့္သာခိ်န္မွာေတာ့ ဘယ္လိုႏွက္လိုက္ရပါ့လို႔ က်ားေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနတဲ့ တံဆိပ္ကပ္၀ါသနာႀကီးသူေတြ...<br /><br />အဲဒီလိုလူေတြ မလာရ...လို႔သာ ေျပာလိုက္ေပေတာ့ဗ်ာ။</span><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" >”</span></span></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(103, 40, 178);font-family:Arial;font-size:10;" ><br /></span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >အျမဲ မွ်တမႈရွိတယ္လို႔ ယူဆခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ ကလိုေစးထူးကိုယ္တိုင္က အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမွာ ဟိုလူ မလာရ၊ ဒီလူ မလာရ သတ္မွတ္ခ်င္တဲ့စိတ္ကို ျမင္လိုက္ရေတာ့ … ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္။ ေ၀ဖန္သူဟာ ဟိုလူက သာတယ္၊ ဒီလူက ေတာ္တယ္ ဆိုၿပီး ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာၾကတယ္ပဲထား၊ ဒါဟာ အႏုပညာ ပစၥည္းကို တန္ဖိုး ျဖတ္ေနတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္အျမင္ကိုယ္ ဖြင့္ျပတာပါပဲ။ စာဖတ္သူ လူတန္းစားတိုင္းဟာ လြတ္လပ္တဲ့ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ကိုယ့္အျမင္ကိုယ္ လြတ္လပ္စြာ ဖြင့္ဟႏိုင္ခြင့္ ရွိမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" > </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >တကယ္တမ္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မေနာ္ဟရီေျပာသလိုပဲ အလင္းေရာင္ဟာ အားလံုးအတြက္ ရွိေနပါတယ္။ ကန္းတဲ့သူ (မ်က္မျမင္တေယာက္) ဟာ အလင္းေရာင္ကို မျမင္ႏိုင္ဘူး၊ မသိႏိုင္ဘူးဆိုေပမဲ့ သူ႔အေပၚမွာ ဒီအလင္းေရာင္ဟာ ေႏြးေထြးစြာ က်ေရာက္မယ္ဆိုရင္ သူခံစားႏိုင္မွာပါ။ </span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >မ်က္စိေကာင္းတဲ့ သူတေယာက္ပါပဲ … အလင္းေရာင္လဲ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ အလင္းဟာ သူ႔ မ်က္စိတည့္တည့္ကို တအား စူးေနေအာင္ စိုက္ထိုးထားမယ္ဆိုရင္ ဒီလူဟာ ဘာကိုမွ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။ ျဖစ္ေစခ်င္တာက အလင္းေရာင္ ေပးေနသူေတြဟာ လူတိုင္းအေပၚမွာ သာတူညီမွ်စြာ သူ႔အလင္းကို ျဖန္႔ေ၀ေပးႏိုင္ဖို႔<span> </span>ေမတၱာ ေစတနာ နဲဲ႔တကြ နားလည္မႈေလးေတြ ထားေပးၾကႏိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း ဒီမွတ္ခ်က္ကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္။</span></span></p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><span style=";font-family:Zawgyi-One;font-size:10;" >==============================<wbr>===</span></span></p><div style="text-align: justify;"><span style="font-size:100%;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-5380644579795697492?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com67tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-9385794252094442842009-02-25T12:18:00.001-06:002009-02-25T12:20:30.162-06:00က်ေနာ္ ဘေလာ့ဂ္ေရးတာ နားပါဦးမယ္။<br /><br />အားလုံး အဆင္ေျပပါေစ<br /><br /><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-938579425209444284?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com49tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-73950355578674472992009-02-23T22:31:00.006-06:002009-02-23T22:43:22.803-06:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟုိးအရင္ကဆို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္က </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိမ္ကေန အလုပ္ကို စက္ဘီးလမ္းကေလးကေန သြားေလ့ရိွတယ္။ က်ေနာ္ေနတဲ့ အိမ္ရဲ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ဘိုးဘြားရိပ္သာ တခုနားကေန ျဖတ္သြားၿပီးရင္ အဲဒီလမ္းကေလးကိုေရာက္တယ္။ အဲဒီလမ္းကေလးကေန စက္ဘီးနဲ႔ဆုိရင္ ၇ မိနစ္ေလာက္၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ၁၅ မိနစ္သာသာဆိုရင္ က်ေနာ့္အလုပ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ </span><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><a style="color: rgb(255, 204, 204); font-weight: bold;" href="http://klosayhtoo.blogspot.com/2006/11/blog-post_116381386570495402.html">အဲဒီလမ္းကေလး</a>ကေနပဲ အလုပ္သြားလိုက္၊ တခါတေလေတာာ့လဲ အဲဒီလမ္းကေလးမွာပဲ ေအးေအးလူလူ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္နဲ႔ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေန႔ညေနပုိင္းက ေနကလဲ အေတာ္သာၿပီး ရာသီဥတုကလဲ ခါတိုင္းေန႔ေတြထက္စာရင္ အေအးဓာတ္ နည္းနည္းေပါ့တာမို႔ လမ္းကေလးဆီ တေခါက္ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္။<br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SaN4uGVQfvI/AAAAAAAABiM/tEaNa8PM6o8/s1600-h/Picture+932.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SaN4uGVQfvI/AAAAAAAABiM/tEaNa8PM6o8/s320/Picture+932.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306217519341666034" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />စေနေန႔တုန္းက က်ထားတဲ့ ႏွင္းေတြေၾကာင့္ လမ္းကေလးရဲ့ တဖက္တခ်က္မွာ အျဖဴေရာင္ အနားသတ္ကေလးေတြ ရိွေနတုန္းပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><img src="http://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Justify Full" class="gl_align_full" border="0" /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SaN4p6GQ9jI/AAAAAAAABiE/NYb8O0KSjJQ/s1600-h/Picture+924.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SaN4p6GQ9jI/AAAAAAAABiE/NYb8O0KSjJQ/s320/Picture+924.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306217447338079794" border="0" /></a><br /><span style="display: block;" id="formatbar_Buttons"><span class="" style="display: block;" id="formatbar_JustifyFull" title="Justify Full" onmouseover="ButtonHoverOn(this);" onmouseout="ButtonHoverOff(this);" onmouseup="" onmousedown="CheckFormatting(event);FormatbarButton('richeditorframe', this, 13);ButtonMouseDown(this);"><br /></span></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">စီးေတာ္ယာဥ္ေဟာင္း စက္ဘီးကေလးနဲ႔ မိနစ္အနည္းငယ္ေလာက္ နင္းလိုက္ၿပီ ဆိုရင္ပဲ အခု ျမင္ေနရတဲ့ တံတားကို ေရာက္ပါတယ္။ ဒီတံတားကေန ဟိုဘက္ကို ဆက္သြားရင္ က်ေနာ့္ရဲ့ အလုပ္႐ုံကို ေရာက္ပါၿပီ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တံတားနားမွာ စီးေတာ္ယာဥ္ကို ေဒါက္ေထာက္၊ တံတားထိပ္မွာ ရပ္ေငးရင္း ဟိုဟုိဒီဒီေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီအေတြးေတြကုိ စုစည္းၾကည့္မိေတာ့ ဒီစာကို ေရးမိတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တံတားရဲ့ က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့ ဒီဘက္ထိပ္ကေန ေနာက္ဘက္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ရင္ ေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့ စက္ဘီးလမ္းကေလးဟာ ဟိုးးးအေ၀းက ျပည္နယ္ျမိဳ႔ေတာ္ အထိကုိပါ ေရာက္သတဲ့။ လမ္းေဘး တေလွ်ာက္မွာေတာ့ လူေနအိမ္ေတြ၊ ပန္းျခံေတြကို ျဖတ္သြားလိုက္၊ ေတာအုပ္ထဲကို ညိွဳ႕ခနဲ၀င္သြားရလိုက္ေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တံတားရဲ့ ဟိုဘက္ထိပ္၊ ျမစ္ရဲ့ ဟိုဘက္ကမ္းကေန ေရွ႕ဘက္မွာေတာ့ က်ေနာ့္အလုပ္႐ုံနဲ႔တကြ အလုပ္႐ုံေပါင္းမ်ားစြာ အစီအရီက မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ရပ္ေနၾကတယ္။ အဲဒီအလုပ္႐ုံရပ္ကြက္ကေနမွ တဆင့္ဆက္သြားရင္ ျမိဳ႔လယ္ကို ေရာက္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီေတာ့ ေျပာရရင္ ဒီတံတားေလးဟာ ျမိဳ႔ျပဆန္ဆန္ ဟုိမွာဘက္နဲ႔ ေတာအုပ္မင္းမူေနတဲ့ ဒီမွာဘက္ကို ဆက္စပ္ထားတဲ့အျပင္ ဒီထက္ပိုေျပာရရင္ ဒီတံတားကို ျဖတ္ၿပီးမွပဲ ဟိုဘက္က လူေတြကလဲ ဒီဘက္ကမ္းေတာအုပ္ေတြကေန တဆင့္ သြားခ်င္စိတ္မ်ားရိွခဲ့ရင္ ဟိုးးအေ၀းႀကီးက ျပည္နယ္ၿမိဳ႔ေတာ္ အထိ ေရာက္ႏိုင္တာေပါ့။ ဒီဘက္ကမ္းကလူကလဲ ဟိုဘက္ကမ္းက အလုပ္႐ုံစက္႐ုံေတြ ရိွရာ၊ စည္ကားတဲ့ ၿမိဳ႔လယ္ေခါင္ရိွရာကို ဒီတံတားကို ျဖတ္မွပဲ ေရာက္ေတာ့မယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါျဖင့္...၊ ဟိုးးအရင္တုန္းက ဒီေနရာမွာ ဒီတံတားေလး မရိွခင္တုန္းက လူေတြဟာ ဘယ္လိုမ်ားေနထိုင္ၾကခဲ့လိမ့္မလဲလို႔ ဆက္ေတြးၾကည့္မိျပန္တယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဖစ္ႏိုင္ေျခကေတာ့ ဟိုးအရင္က လူေတြဟာ ပထမေတာ့ ျမစ္ရဲ့ ဟိုဘက္ကမ္းကလူကလဲ သူတို႔ဘက္အျခမ္းသူတို႔ေန၊ ဒီဘက္အျခမ္းကလူကလဲ ဒီဘက္အျခမ္း ဒီဘက္ေန ဆိုၿပီး ဒီလိုပဲဘာသိဘာသာ ေနျဖစ္ခဲ့ဦးမွာပါပဲ။ အလယ္မွာ စည္းတခုလို ျခားထားတဲ့ ျမစ္ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ျမစ္ေရေၾကာင့္ ဒီဘက္ကလူကလဲ ဟိုဘက္ကို မသြားခ်င္၊ ဟိုဘက္ကလူကလဲဒီဘက္ကုိ မလာခ်င္ျဖစ္ခဲ့ၾကမွာ အေသအခ်ာေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒုတိယအဆင့္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခကေတာ့ အဲဒီလိုပဲ ဘာသိဘာသာေနေနရင္းနဲ႔ တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ ျမစ္ကိုျဖတ္ကူးဖို႔ စဥ္းစားလာမိၾကလိမ့္မယ္။ ဒီဘက္ကလူကလဲ ဟိုဘက္ကို ျဖတ္ကူး၊ ဟိုဘက္ကလဲ ဒီဘက္ကို ျဖတ္ကူးေပါ့။ ျဖတ္ကူးလို႔ ေအာင္ျမင္စြာ ေရာက္သြားၾကသူေတြ ရိွသလို ျမစ္ေရစီးမွာ ေမ်ာၿပီး အသက္ဆုံးရွဳံးသြားရသူေတြလဲ ရိွႏိုင္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ လူေတြဟာ ဟိုဘက္နဲ႔ဒီဘက္ကုိ ကူးလူးဆက္ဆံဖို႔ေတာ့ စဥ္းစားမိလာၾကမွာပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုနဲ႔ ေခတ္ေတြက တိုးတက္လာတာနဲ႔အမွ် အႏၱရာယ္မ်ားလွတဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးတဲ့ အစီအစဥ္ထက္ ပိုေကာင္းတဲ့ နည္းလမ္းကို လူေတြဟာ ရွာၾကံစဥ္းစားလာၾကဦးမွာပါ။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ တဆင့္ တဆင့္နဲ႔ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ဟိုဘက္ဒီဘက္ အလြယ္တကူကူးလုိ႔ရတဲ့ အခိုင္အမာတံတားတခုကို ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကတာ မဟုတ္လား။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">*** </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တသြင္သြင္စီးေနတဲ့ ေရအဟုန္နဲ႔ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးဖို႔အတြက္ တံတားကို ေဆာက္ဖုိ႔ စဥ္းစားၾကတဲ့အခါမွာေရာ ... ... ...။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုဘက္တဘက္တည္းက လူေတြကခ်ည္း ဒီတံတားကို ေဆာက္ခ်င္တဲ့စိတ္ရိွယုံနဲ႔ တံတားမျဖစ္လာႏိုင္သလို၊ ဒီဘက္ကလူေတြကခ်ည္း သက္သက္လဲ တံတားဘယ္လုိမွ ေဆာက္လုိ႔ရမယ္ မထင္ဘူး။ ဒီဘက္ကေဆာက္ခ်င္ရဲ့သားနဲ႔ ဟိုဘက္က မေဆာက္ခ်င္တဲ့အခါ သူကျပန္ဖ်က္လိုက္၊ သူတို႔ ေဆာက္ခ်င္ရဲ့သားနဲ႔ ဒီဘက္က မလိုလားရင္ အဆင္မေျပလိုက္နဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္မ်ား တံတား ေဆာက္ျဖစ္မွာလဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမယ့္ လူေတြဟာ ဟုိဘက္နဲ႔ဒီဘက္ကို အခိုင္အမာတံတား ရွိမွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆုိတာကိုေတာ့ စဥ္းစားမိခဲ့ပုံေပၚတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲပဲ မတူတာတူတာေတြ ေဘးခ်ိတ္လို႔ ဒီတံတားေဆာက္ျဖစ္ဖို႔ကို ႏွစ္ဘက္စလုံးက အားထုတ္ခဲ့ၾကရတာေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တံတားေဆာက္ၾကတဲ့ အခါမွာလဲ တံတားတခုကို ေဆာက္ဖုိ႔အတြက္ ပါ၀င္ၾကတဲ့ ေနရာမွာ တံတားသံေပါင္ကို ထုတ္လုပ္တတ္သူက ထုတ္လုပ္ၿပီးေတာ့ အခင္းသစ္သားအတြက္ လိုအပ္တာကို ရွာသူက ရွာမယ္။ ေနာက္ဆုံး သံ႐ိုက္တဲ့ေနရာမွာ ပါ၀င္သူကပါ၀င္ၿပီး တံတားေပါင္အတြက္ ေျမဖို႔တာေလာက္ တတ္ႏိုင္တဲ့လူကလဲ သူတတ္တဲ့ေနရာကေန သူပါ၀င္ခဲ့မွာေပါ့။ `ငါေတာ့ လူအားမစိုက္ႏိုင္ေပမယ့္ တံတားကုန္က်စရိတ္အတြက္ ဘယ္ေရြ႕ဘယ္မွ်ေတာ့ ေငြအားထည့္ပါမယ္´ လို႔ ပါ၀င္တဲ့လူလဲ ရိွႏိုင္တာပဲ။ ေနာက္ဆုံး... ... ...၊ ေငြအားေရာ လူအားပါ မတတ္ႏိုင္ၾကရင္ေတာင္ တံတားေဆာက္ေနၾကတဲ့လူေတြကို တံတားေဆာက္လုပ္ငန္းခြင္မွာ လာအားေပးသူေတြလဲ ရိွဦးမွာပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီတံတားေဆာက္ဖို႔ စၿပီး စဥ္းစားတဲ့အခ်ိန္မွာ `အာ...၊ မင္းတို႔ တံတားေဆာက္မယ္ ဆိုတဲ့ကိစၥႀကီးက မလြယ္ပါဘူးကြ၊ ဟိုဘက္ကေကာင္ေတြကို ငါက ၾကည့္လို႔ရတာ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီေကာင္ေတြက ဘာလုပ္ႏိုင္မွာမို႔လို႔လဲ၊ ၿပီးေတာ့ ျမစ္ေရရဲ့ အႏၱရာယ္ကလဲ ရိွေသးတယ္၊ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ´ လို႔ ကန္႔ကြက္ၾကသူေတြေရာ မရိွႏိုင္ဘူးလား။ အေသအခ်ာေပါ့၊ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါေတြကိုခ်ည္းသာ ဂ႐ုစိုက္ခဲ့ၾကမယ္ဆုိရင္ ဒီတံတားဘယ္လိုမွ ေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကမွာ မဟုတ္ဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တံတားေဆာက္ေနတုန္း အခါမွာလဲ တံတားသံေပါင္ ထုတ္လုပ္သူက၊ ေျမဖို႔တဲ့လူကို `မင္းက ငါ့ေလာက္ အသုံးမက်ပါဘူးကြာ´ လို႔ ေလွာင္ေျပာင္သေရာ္တာ၊ တကယ္လို႔မ်ား သံ႐ိုက္တဲ့လူတေယာက္ သံ႐ိုက္ေနတာ တေခ်ာင္းတေလ လြဲေခ်ာ္ေနရင္ ပိုတတ္ကၽြမ္းသူက `ဒီလို႐ုိက္တာက တံတားပိုခိုင္လိမ့္မယ္ဗ်၊ လာ...၊ က်ေနာ္ျပေပးမယ္ေနာ္´ လို႔ နည္းလမ္းတက် အခ်င္းခ်င္း မကူညီဘဲ `ဒီလိုေကာင္မ်ိဳး ႐ိုက္ထားတဲ့ သံနဲ႔ ဒီတံတားေတာ့ မၾကာခင္ပ်က္မွာပါ´ လို႔ တံတားေဆာက္သူ အခ်င္းခ်င္း ပုတ္ခတ္တိုက္ခိုက္တာေတြသာ ရိွခဲ့ရင္ေရာ ဒီလို အခိုင္အခန္႔တံတားႀကီးဟာ ဒီေနရာ ဒီအခ်ိန္မွာ ရိွႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတာက စဥ္းစားစရာပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာေတြ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ လူေတြဟာ တူျခင္း၊ မတူျခင္း၊ သူကပိုေတာ္ျခင္း၊ ငါကပိုတတ္ျခင္း၊ သူက နည္းနည္းပါ၀င္ျခင္း၊ ငါက ပိုမိုပါ၀င္ျခင္း၊ သူ႔ကို ငါမႀကိဳက္ျခင္း၊ ငါ့ကို သူမလိုလားျခင္း အစရိွတဲ့ ပဋိပကၡေတြကို ေဘးခ်ိတ္လို႔ ဟိုဘက္ကမ္းကလူေရာ ဒီဘက္ကမ္းကလူေတြအတြက္ပါ အက်ိဳးရိွေစမယ့္ ဒီတံတားေလး တစင္းကိုေဆာက္ျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ့ တျခားအရာေတြ ဘယ္လိုပဲ မတူပါေစ `တံတားေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္´ ဆိုတဲ့ အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္တခုတည္းကုိသာ အားစိုက္ခဲ့ၾကလို႔သာလွ်င္ ဒီတံတားေလး ျဖစ္လာတာ မဟုတ္ပါလား။ တကယ္လို႔သာ က်ေနာ္ အေပၚမွာ ေရးထားတဲ့ မတူျခားနားမႈေတြကိုသာ လူေတြဟာ ပိုမိုေဇာင္းေပးခဲ့ရင္ ဒီလိုတံတားမ်ိဳး ဘယ္လိုမွ ျဖစ္လာႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ထင္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">*** </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Excuse me!</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တံထားထိပ္မွာရပ္ၿပီး ေအးစက္စက္ ရာသီဥတုကို ေမ့လို႔ အေတြးစေတြ ပြားေနတုန္း ေနာက္ကေန ၾကားလိုက္ရတဲ့ အသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထူထဲတဲ့ အားကစား၀တ္စုံကို ၀တ္ထားတဲ့ အေျပးေလ့က်င့္သူတေယာက္... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ကို ျပဳံးျပလိုက္ၿပီး လမ္းေဘးကို ဖယ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူကလဲ ျပန္ျပဳံးျပရင္း ေရွ႕ကိုဆက္ၿပီး ေျပးသြားတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တံတားေအာက္ကို က်ေနာ္ ငုံ႔ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တဟဲဟဲစီးေနတဲ့ ျမစ္ေရျပင္က သူ႔အေပၚကိုျဖတ္မိုး ေက်ာ္ခြသြားတဲ့ တံတားကို ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ေလဟန္ ျပန္ေမာ့ၾကည့္တယ္။ သူဘယ္တတ္ႏိုင္ေတာ့မလဲေလ၊ သူ႔ရဲ့ ျမစ္ေရစီးကို ဘယ္သူကမွ ေၾကာက္စရာမလိုေတာ့ေအာင္ လူေတြက တံတားထိုးထားလိုက္ၿပီေလ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရွးကလူေတြရဲ့ ညီညြတ္မႈ ျပယုဂ္ ဒီတံတားေပၚကေန အခုဆိုရင္ ေႏွာင္းလူ က်ေနာ္က ေရစီးၾကမ္းပါတယ္ဆိုတဲ့ ျမစ္ေရကို တံတားေပၚကေန အခန္႔သားနဲ႔ ေအးေအးလူလူ ၾကည့္ေနႏိုင္ျခင္းရဲ့ အေျဖကေတာ့... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" ><span style="font-family:Zawgyi-One;">(ကင္မရာက ပုံေတြကုိ ကြန္ပ်ဴတာထဲ သြင္းေနတာ အဆင္မေျပတာနဲ႔ အရင္ႏွစ္က ပုံေဟာင္းေတြကုိပဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္)</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-7395035557867447299?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-80408300521716429112009-02-20T23:33:00.004-06:002009-02-20T23:44:22.918-06:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလးေထာင့္ပုံစံ ေရႊေရာင္ၾကဳတ္ကေလးကုိ တပတ္ၿပီးတပတ္ လွည့္လိုက္၊ ေအာက္ခံ အခင္းေပၚကို ေပါင္ဒါနည္းနည္းေလာက္ ျဖဴးလိုက္၊ ၿပီးရင္ တခါျပန္လွည့္လိုက္ႏွင့္ လူတေယာက္ အလြန္အလုပ္ရွဳပ္ေန၏။ အတန္ၾကာေအာင္ စိတ္တိုင္းက် လွည့္ၿပီးသည့္အခါမွာေတာ့ သူက ၾကဳတ္ကေလးကို ၁၂၃၄ နံပါတ္ေတြ ေရးထားတဲ့ အခင္းရဲ့ အလည္တည့္တည့္မွာ ဂ႐ုတစိုက္ျဖင့္ တည္လိုက္၏။ ထိုသူ တည္ၿပီးသည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ေဘးကထုိင္ေနသူေတြႏွင့္ ရပ္ၾကည့္ေနသူ တခ်ိဳ႔ဆီက ေငြမ်ား အခင္းေပၚသို႔ အစီအရီေရာက္လာေတာ့သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ရင္ဘတ္ တေထာင္ေနာ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မီးတိုက္၊ အရိပ္ခို၊ ေလးေထာင္ေနာ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`လက္မမွာ သုံးေထာင္ ေအာတယ္ကြာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ိုင္းရဲ့ ထိပ္ဆုံးက ေအာက္လင္း မီးသီးႀကီးနားမွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ေနတဲ့ ဒိုင္ျဖစ္သူ ဖိုးတင္လွက သူ႔အနားက မိစန္းၾကည္ကို ... </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟဲ့၊ ထိုးၾကတာေတြကို နင္ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ေနာ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အင္းပါ ကုိတင္လွရဲ့´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ မႏွစ္က ဘုရားပြဲတပြဲမွာတုန္းက မိစန္းၾကည္တို႔ရဲ့ အံဂလုံဒိုင္ေလး အရင္းျပဳတ္သြားသည္။ ေလာင္းကစားဆိုတာက ႏိုင္တခါရွဳံးတလွည့္လို႔ ေျပာၾကေပမယ့္ ရွဳံးခဲလွတဲ့ ဒိုင္ကုိင္သူေတြထဲမွာမွ မိစန္းၾကည္တို႔ခုံက ကံဆိုးမိုးေမွာင္က်ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ ဇာတ္ပြဲေတြ စည္တဲ့ ဘုရားပြဲရာသီကို ေရာက္လာေပမယ့္ အံဂလုံဒိုင္ မကိုင္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟဲ့၊ မိစန္းၾကည္၊ နင္တို႔ အံဂလုံဒိုင္ မလိုက္ျဖစ္ၾကေတာ့ရင္ ငါ့အနီေထာင္ဒိုင္မွာ နင္ထိုင္ကူမလား၊ တညကို ၃ ေထာင္ေပးမယ္၊ ႏိုင္ရင္လဲ ေဘာက္ဆူးထပ္ခ်မယ္ေလ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ုပ္ရည္ေျပျပစ္တဲ့ မိစန္းၾကည္ကို အနီေထာင္၀ိုင္းနားမွာ အထိုင္ခိုင္းထား႐ုံနဲ႔တင္ ကာလသား ထိုးသားေတြ ၀ိုင္းအုံေနမွာကို ႀကိဳတင္အကြက္ျမင္တဲ့ ဖိုးတင္လွက အဲဒီလို လာေခၚေတာ့ မိစန္းၾကည္တေယာက္ မျငင္းဆန္မိခဲ့ပါ။ ဒီလိုမွ မလုပ္ရင္၊ ဒီလိုရာသီမ်ိဳးမွာမွ ပိုက္ဆံမရွာႏိုင္ရင္ ပြဲေတာ္ခ်ိန္ေတြ ကုန္လုိ႔ မိုးရာသီေရာက္ရင္ ပိုဒုကၡေရာက္ေတာ့မည္ေလ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အေဖ့ကိုပါ ေခၚရမွ လိုက္မွာေနာ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေအးပါ၊ နင့္အေဖလဲ ေဘးကေန ကူေပးေပါ့ဟ၊ ငါၾကည့္က်က္ေပးပါမယ္´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အနီေထာင္ဆိုတာက အံစာတုံး ေသးေသးေလးကို ဂြင္က်၀င္ႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးထားတဲ့ အုတ္ခဲေသးေသးေလးနဲ႔ တူသည့္ ေရႊေရာင္ သတၱဳၾကဳတ္ကေလးထဲတြင္ ထည့္ၿပီး ကစားရေသာ နည္းျဖစ္သည္။ အံစာတုံးက တျခားအံစာတုံးေတြလို ဂဏန္းအစက္ကေလးေတြ နဲ႔ အံစာတုံး မဟုတ္ေခ်။ အံစာတုံး၏ မ်က္ႏွာျပင္တုိင္းတြင္ အနီေရာင္ တျခမ္း၊ အျဖဴေရာင္ တျခမ္း ေဆးျခယ္ထားသည္။ `အနီေထာင္အုတ္´ လို႔ ေခၚၾကတဲ့ ေရႊေရာင္ၾကဳတ္ကေလးထဲမွာ ဂြင္က်ထည့္ၿပီးလွ်င္ ထိုးသားထဲက တေယာက္ေယာက္က ၁၂၃၄ ဂဏန္းေတြ ေရးထားတဲ့ အခင္းေပၚမွာ အုတ္ကို တပတ္ၿပီးတပတ္လွည့္၊ သူစိတ္တိုင္းက်ၿပီဆိုလွ်င္ ၀ိုင္းအလည္တည့္တည့္မွာ အုတ္ကို တည္ထားၿပီၿပီဆုိမွ ထိုးသားေတြက ေငြထိုးၾကရသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အနီေထာင္ ကစားသည့္ အခင္းက စတုရန္းပုံစံ တာလပတ္သား အခင္းျဖစ္၏။ ဟိုဘက္ေထာင့္ ဒီဘက္ေထာင့္ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ မ်ဥ္းႏွစ္ေၾကာင္း ဆြဲၿပီး ၁၂၃၄ ဂဏန္းေတြကို အစဥ္လုိက္ေရးထားသည္။ ၁ ဂဏန္းက အုတ္လွည့္သူ ထိုးသားဘက္မွာ အၿမဲရိွရသည္။ ထိုးသားက အုတ္ၾကဳတ္ကေလးကို လွည့္တဲ့အခါ အဲဒီ ၁ ဂဏန္းေပၚမွာ လက္မ အၿမဲ ရိွေနတတ္လို႔၊ ၁ ကို လက္မ၊ ၁ ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ဒိုင္ ထိုင္ေနရာေနရာမွာက ၃ ဂဏန္း၊ ဒိုင္ရဲ့ ရင္ဘတ္တည့္တည့္က ဂဏန္းဆိုတဲ့ သေဘာႏွင့္ ၃ ကိုေတာ့ ရင္ဘတ္လို႔ ေခၚၾကသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အနီေထာင္၀ိုင္းတုိ႔ရဲ့ ထုံးစံအတုိင္း ၂ ဂဏန္းရိွရာေနရာမွာ ေအာက္လင္းမီး ထြန္းထားေလ့ရိွေတာ့ ၂ ကိုေတာ့ မီး ဟု ေခၚၾကၿပီး ၂ နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဂဏန္း ၄ ရဲ့ ေနရာမွာေတာ့ ေအာက္လင္းမီးရဲ့ အရိပ္က်တဲ့ ေနရာမုိ႔ ၄ သည္ အရိပ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ိုင္းလယ္မွာ တည္ထားသည့္ အုတ္ၾကဳတ္ကေလးကို အုတ္လွည့္သူ ထိုးသားက ျဖည္းညင္းစြာဖြင့္ကာ အထဲက အံစာတုံးက ၁၂၃၄ အနက္ ဘယ္ဘက္ကို အနီေရာင္ခ်ယ္ထားတဲ့ အျခမ္းက ျပေနတယ္ဆိုတာကို ၾကည့္ၿပီး အေလ်ာ္အစားလုပ္ ကစားၾကရသည္။ အုတ္ဖြင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အုတ္ၾကဳတ္လဲက်လို႔ မရ၊ လဲခဲ့ပါက အုတ္ဖြင့္သူ ထိုးသားက တ၀ိုင္းလုံးကို ေလ်ာ္ရသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အနီေထာင္ ေငြထုိးနည္းကလဲ ေပါင္းစုံရိွသည္။ အနီေထာင္ထိုးသည့္ ထိုးသားက လက္မ၊ ရင္ဘတ္၊ မီး၊ အရိပ္ထဲက မိမိစိတ္ႀကိဳက္ ဂဏန္းတခုအျပင္ ေနာက္ထပ္ အရန္တခုကိုလဲ ယူခြင့္ရိွသည္။ စိတ္ႀကိဳက္ယူတဲ့ ဂဏန္းကို အတုိက္၊ အရန္ဂဏန္းကို အခို ဟု ေခၚေ၀ၚေလ့ရိွသည္။ တရပ္ႏွင့္ တရပ္ အေခၚအေ၀ၚေတာ့ အနည္းငယ္ ကြာျခားတတ္ေလ့ ရိွေသးသည္။ အတိုက္ဘက္မွာ အနီေရာင္က်လွ်င္ ေလ်ာ္ေၾကးေငြ၏ ႏွစ္ဆရသည္။ ဒိုင္က အျမတ္ေငြ၏၁၀%ကုိ အေကာက္ျပန္ေကာက္သည္။ ဥပမာ ေငြႏွစ္ေထာင္ ထုိုးသည့္ ထိုးသားက အတိုက္ရလို႔ ဒိုင္ေလ်ာ္တဲ့အခါ ေလးေထာင္ မေလ်ာ္ဘဲ ၃၆၀၀သာ အေလ်ာ္အျဖစ္ရမည္ျဖစ္သည္။ အခုိထိုးထားတဲ့ဘက္ကို အံစာအနီေရာင္ျခမ္းက ျပရင္ေတာ့ အေလ်ာ္အစားမရိွ အရင္းျပန္ယူရသည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂဏန္းေလးလုံးထဲက တခုတည္းကိုသာ စိတ္ႀကိဳက္ယူၿပီး အရန္မထားဘဲ ထိုးတာကိုေတာ့ ေအာထိုးသည္ဟု ေခၚ၏။ ထိုးတဲ့ဘက္မွာ တိုက္လွ်င္ ထိုးထားသည့္ ပုိက္ဆံ၏ ၃ ဆ ကို ဒိုင္က ၁၀% အေကာက္ျပန္ေကာက္ၿပီး အေလ်ာ္ရမည္။ ဥပမာ ေငြ ၂၀၀၀ ကို ေအာထိုးလို႔ တုိက္ခဲ့လွ်င္ အျမတ္ေငြ ၅၄၀၀ ရမည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အနီေထာင္၀ိုင္းေနာက္ လိုက္ၿပီဆိုမွေတာ့ မိစန္းၾကည္တေယာက္ အထက္က အနီေထာင္ကစားနည္း စည္းကမ္းေတြကို သိေအာင္ လုပ္ထားရသည္။ ဒါမွလဲ ကၽြမ္းက်င္ရာ လိမၼာေပေတာ့မည္ကိုး... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပထမေတာ့ မိစန္းၾကည္ သတိမထားမိေသး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေရွ႕က အနီေထာင္၀ိုင္းကို အာ႐ုံစိုက္ၿပီး အေလ်ာ္အစားလုပ္ေနတာေၾကာင့္ သတိမထားမိတာလဲ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ တခါက ႏွစ္ခါ၊ ႏွစ္ခါကေန သုံးေလးခါ မက ျဖစ္လာေတာ့ ေနာက္ကို ဆတ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္ပစ္လုိက္သည္။ မိစန္းၾကည္ေနာက္မွာ ရပ္ေနတာက အရက္ေသာက္ထားၾကဟန္ လူႏွစ္ေယာက္...။ မိစန္းၾကည္ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့မွ အေရွ႕က၀ိုင္းကိုပဲ စူးစုိက္ၾကည့္ေနသလိုလို ပုံစံေတြနဲ႔။ စိတ္ထဲက ေဒါသကို အသာမ်ိဳခ်လိုက္ၿပီး...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`အကိုတို႔၊ ေနာက္နည္းနည္းဆုတ္ေပးပါလားဟင္၊ သမီး ဒီမွာ အေလ်ာ္အစားလုပ္ေနရတာ မို႔လို႔ပါ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျပာလဲေျပာရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းက အေဖ့ကိုပါ မ်က္စလွမ္းပစ္ျပေတာ့ သေဘာေပါက္တဲ့ အေဖက အနားကို လွစ္ခနဲေရာက္လာၿပီး အႏွီသေကာင့္သား ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ မိစန္းၾကည္ၾကားမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ မိစန္းၾကည္ စိတ္ထဲကေန အေဖ့ကို ေက်းဇူးတင္ရင္း ဟိုႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ က်ိန္ဆဲပစ္လိုက္သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေသနာေကာင္ေတြ၊ သူတုိ႔ ႏွမ တင္ပါးကို ေျခမနဲ႔ သြားကေလာ္ၾကပါလား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္အစုံစုံနဲ႔ ဘုရားပြဲက ကစားပြဲမို႔ ဒီလိုမ်ိဳးေတြကုိလဲ တခါတေလ သည္းခံရေလ့ရိွျပန္သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ေဟာ၊ ငါ့အကိုႀကီးက ရင္ဘတ္ကို ကန္လိုက္ပါၿပီ၊ အကို႔တေယာက္ထဲမွ တေယာက္ထဲပါလား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ကဲ...၊ ကဲ ထိုးထားေနာ္၊ ထိုးထား´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တ၀ိုင္းလုံးမွာ မိစန္းၾကည္ရဲ့ အသံစာစာ စာစာက အလုပ္မ်ားလို႔ ေနေလသည္။ ညနက္လာသည္ႏွင့္ အမွ် ၀ိုင္းက အရိွန္ေကာင္းလာေလ၏။ `မီးကြ´ `လက္မကြ´ `ရင္ဘတ္တဲ့ေဟးးးး´ ဟူေသာ ထိုးသားမ်ား၏ ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ `အရိပ္မွာခိုပါတယ္ဗ်ားးး´ ဆိုေသာ ဒိုင္၏ ေအာင္ျမင္တဲ့အသံနဲ႔အတူ မိစန္းၾကည္၏ ျဖဴႏုႏုလက္ေတြမွာ ေငြစကၠဴမ်ားႏွင့္အတူ အလုပ္မ်ားေနေလေတာ့သည္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မနက္ ၃ နာရီထိုးခန္႔ ရိွပါၿပီ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေစာေစာက လူေတြအုံေနတဲ့ မိစန္းၾကည္တို႔ အနီေထာင္၀ိုင္းလဲ ရွဳံးသူကရွဳံး၊ ႏိုင္သူ တခ်ိဳ႔တေလကလဲ အႏိုင္နဲ႔ပိုင္းၿပီး ျပန္သူကျပန္နဲ႔ ၀ိုင္းစဲပါၿပီ။ ကစား၀ိုင္း တာလပတ္ခင္းကို တေသတခ်ာေခါက္သိမ္းၿပီး ေစာေစာက ကစားသြားတဲ့ အုတ္ၾကဳတ္ကေလးေတြကို ေျပာင္လက္ေနေအာင္ မိစန္းၾကည္တေယာက္ တေသတခ်ာ ျပန္ပြတ္တိုက္ေန၏။ ဒိုင္ျဖစ္သူ ဖိုးတင္လွကေတာ့ ေငြေတြ ေရလို႔ေကာင္းတုန္း...၊ သူ႔မိန္းမ အျမင့္က မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဟန္ျဖင့္...</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟဲ့၊ ဘယ္ေလာက္ႏိုင္တုန္း´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`ဟ၊ ေနပါဦးဟ၊ အျမင့္ရ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`မိစန္းၾကည္၊ ေရာ့ေဟ့၊ နင့္ရဲ့ ဒီည ညေၾကး၊ နင့္အေဖအတြက္က ႏွစ္ေထာင္ယူ၊ ေဘာက္ဆူးက ေထာင့္ငါးရာယူေပါ့ဟာ´</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖိုးတင္လွ တေယာက္ ဒီည အေတာ္ႏိုင္လိုက္ပုံေပၚသည္။ မိစန္းၾကည္က ညေၾကးပိုက္ဆံထဲက ေျခာက္ေထာင္ကို အေဖ့ကို အပ္လိုက္သည္။ က်န္တဲ့ ငါးရာႏွင့္ ပြဲခင္းထဲ သြားလည္မည္ေလ။ ဒီညကသည့္ မင္းသား ခ်စ္ဆူးငယ္က မိစန္းၾကည္ အသည္းစြဲ ဇာတ္မင္းသားကိုး...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဇာတ္စင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ မင္းသား ခ်စ္ဆူးငယ္ရဲ့ ျပဇာတ္ ဇာတ္၀င္သီခ်င္း ဆိုခန္းကုိပင္ ေရာက္ေနေလၿပီ။ ဆိုေနတဲ့ သီခ်င္းစာသားေတြက ႐ိုးသားၿပီးေခ်ာေမာတဲ့ ဆင္းရဲသူေလးကို သူေဌးသားေလးက အလြန္ခ်စ္မိပုံ၊ ဂုဏ္ေရႊေငြေတြကိုထက္ ခ်စ္ရသူေလးကိုသာ တန္ဘိုးထားရပုံ၊ မိဘေမာင္ဘြားေတြ တားေနပါေစ၊ ခ်စ္သူေလးနဲ႔ လက္တြဲလို႔ ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္လိုက္ခ်င္ပုံကုိ ဖြဲ႔ႏြဲ႔စပ္ဆိုလို႔...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထိုခဏမွာပင္ မိစန္းၾကည္တေယာက္ သူ႔ရဲ့ အနီေထာင္၀ိုင္းအကူ သမ ဆိုတဲ့ အျပင္ဘ၀ အစစ္ကို ေမ့လို႔ ေရႊမင္းသားေလးရဲ့ ခ်စ္သူအျဖစ္ အေတြးထဲမွာ သီခ်င္းနဲ႔အတူ ေမ်ာပါသြားေလ၏။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္တေန႔ ပြဲခင္းက်ရင္ေတာ့... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">`လက္မကြ´ `အရိပ္ကြ´ `ရင္ဘတ္ကို တိုက္မယ္ကြ´ ဆိုတဲ့ အသံေတြၾကားမွာ မိစန္းၾကည္တေယာက္ အလုပ္မ်ားရပါဦးမည္။ ဘုရားပြဲရာသီ မကုန္မခ်င္း ပြဲခင္းေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ရင္းနဲ႔ေပါ့... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလိုေစးထူး</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >မိစန္းၾကည္အေၾကာင္း<a href="http://klosayhtoo.blogspot.com/2008/01/blog-post_16.html"><span style="font-weight: bold;">`ဘုရားပဲြနဲ႔ကစားပြဲ´ </span></a></span><span style="color: rgb(255, 255, 153);font-size:85%;" >ဆိုၿပီး က်ေနာ္ေရးဖူးပါေသးတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-8040830052171642911?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-17751154738111875952009-02-19T21:40:00.002-06:002009-02-19T23:53:12.259-06:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">............................................ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....................................ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါငါငါငါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">...............................ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ.............ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">........................</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.....ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................ငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါ.....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">...........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">...............ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">...........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">..........ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ........</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">..........ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ........</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">..........ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ........</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">..........ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ........</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">...............</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">..........ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ........</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">...............</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">..........ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ........</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">...............</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">..........ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ........</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">..........ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ........</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">.........ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">...............ငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">............ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">....................ငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါငါငါငါ.....</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">............ငါငါငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါငါ<br /><br /><span style="font-size:85%;"><a style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 153);" href="http://klosayhtoo.blogspot.com/2007/08/blog-post_03.html">ငါၿပိဳင္ပြဲ...(၁) </a></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-1775115473811187595?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33187116.post-28770434322810218902009-02-16T23:14:00.006-06:002009-02-16T23:19:21.562-06:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာအသစ္ မတင္ျဖစ္တာ တပတ္ေလာက္ ရိွသြားပါၿပီ။ ဒီၾကားထဲ ကြန္ပ်ဴတာက သူ႔သခင္နဲ႔အၿပိဳင္ ေခ်ာင္းဆုိးရင္က်ပ္ ျဖစ္ေတာ္မူေနတာနဲ႔ သူ႔ကုိ ေဆးကုေနရတာနဲ႔ အပ်င္းေရာဂါ ႏွစ္ခုေပါင္းၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ တပတ္အတြင္း ဘာမွမေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြန္ပ်ဴတာ ျပန္ေကာင္းလာေတာ့ အီးေမးလ္ေတြကို စစ္ၾကည့္ေတာ့ မေတြ႔တာၾကာၿပီ ျဖစ္တဲ့ အကိုမင္းဇင္ဆီက Forward mail တေစာင္ေရာက္ေနတယ္။ ပထမေတာ့ (Forward mail ဆိုေတာ့) ဘာရယ္မဟုတ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေမးလ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ဖတ္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ က႐ုဏာစိတ္၊ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ေတြကို တၿပိဳင္တည္း ခံစားလိုက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ အမည္ေဖာ္ျပမတတ္တဲ့ ၀မ္းနည္းမႈေၾကာင့္ အဲဒီစာထဲမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို မွတ္မွတ္ရရသေဘာ က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္မွာလဲ တင္ၿပီး က်ေနာ့္မိတ္ေဆြမ်ားကို ေ၀မွ်ခ်င္တာေၾကာင့္ အခုပို႔စ္ကို ေရးျဖစ္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အျဖစ္အပ်က္က လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေက်ာ္က ျဖစ္ခဲ့တာမို႔ အဲဒီအေၾကာင္းအရာကို သိၿပီးသားျဖစ္ေနတဲ့သူေတြလဲ ရိွမွာပါ။ က်ေနာ္ကေတာ့ အရင္က မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္လုိပဲ မသိေသးတဲ့ မိတ္ေဆြေတြအတြက္ သင္ခန္းစာ တခုခု ရႏိုင္ေကာင္းပါရဲ့ လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SZpH6uMXUNI/AAAAAAAABhg/GOGMvFPdPE4/s1600-h/jac.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 258px; height: 280px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SZpH6uMXUNI/AAAAAAAABhg/GOGMvFPdPE4/s320/jac.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303630585340055762" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">Jacqui Saburio ...တဲ့။ သူကေလးရဲ့ ေမြးရပ္က ဗင္နီဇြဲလား ႏုိင္ငံကပါ။ </span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SZpIAFaSdTI/AAAAAAAABho/8dxO8k5R7fE/s1600-h/jac2.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 211px; height: 298px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SZpIAFaSdTI/AAAAAAAABho/8dxO8k5R7fE/s320/jac2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303630677471819058" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါကေတာ့ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္တုန္းက ဂ်က္ကီနဲ႔ သူ႔အေဖရဲ့ပုံပါ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂ်က္ကီဟာ ၁၉၉၉ ခုႏွစ္မွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ တက္က္ဆက္ ျပည္နယ္ကို အင္ဂ်င္နီယာ ပညာရပ္နဲ႔ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားဖုိ႔ ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ တေလွႀကီးနဲ႔ေပါ့... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂ်က္ကီက ကေလးေတြကုိ ခ်စ္လို႔၊ ကေလး သုံးေလးေယာက္ေလာက္လဲ ေမြးခ်င္ပါေသးသတဲ့။ မိခင္စိတ္ထားလဲ ပုိင္ဆုိင္သူေလးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဂ်က္ကီအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ကံၾကမၼာဆိုးႀကီး က်ေရာက္ခဲ့တဲ့ ေန႔ရဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့... ... ...။</span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SZpIDoyjk0I/AAAAAAAABh0/lmLsWFqiChc/s1600-h/jac3.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 209px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SZpIDoyjk0I/AAAAAAAABh0/lmLsWFqiChc/s320/jac3.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303630738508452674" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တခ်ိန္က အလြန္တရာေခ်ာေမာလွပဲတဲ့ ႐ုပ္ရည္ကို ပုိင္ဆိုင္ခဲ့သူေလးဟာ အခုလို ႐ုပ္ရည္ကို ေနာက္တခ်ိန္မွာ ေျပာင္းလဲ ပိုင္ဆုိင္ရလိမ့္မယ္လုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခု ျမင္ရတာကေတာ့ အခုလက္ရိွ ဂ်က္ကီ့ရဲ့ ႐ုပ္ရည္ပါပဲ။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂ်က္ကီရဲ့ ေခ်ာေမာတဲ့ ႐ုပ္ရည္ကိုေရာ သူ႔ရဲ့ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္အားလုံးကိုပါ ဖ်က္ဆီးပစ္လိုက္တာကေတာ့ မူးယစ္ၿပီး မဆင္မျခင္ ကားေမာင္းခဲ့တဲ့ အသက္ ၁၇ႏွစ္ အရြယ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူငယ္ေလး တေယာက္ပါ။ </span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SZpIHn5Vc_I/AAAAAAAABh8/cFPgxZ4n2Lg/s1600-h/jac4.JPG"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 238px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ABGH7YrcsOo/SZpIHn5Vc_I/AAAAAAAABh8/cFPgxZ4n2Lg/s320/jac4.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303630806987928562" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔ရဲ့ အမွားကို သူဘယ္ေတာ့မွ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့ ေႏွာင္းေနာင္တေတြနဲ႔ လူငယ္က အခုေတာ့ ေထာင္ထဲမွာေပါ့။ ေထာင္ဒဏ္ ၇ ႏွစ္ဟာ သူ႔ရဲ့ အမွားအတြက္ ေနာင္တေကာင္းရေစႏိုင္ေလာက္ေပမယ့္ ဆုံးရွဳံးသြားတဲ့ ဂ်က္ကီရဲ့ ဘ၀ကိုေတာ့ ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူးေပါ့။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခုပုိ႔စ္ဟာ စာလာဖတ္သူ မိတ္ေဆြေတြကို `မူးရင္မေမာင္းၾကနဲ႔´ လို႔ ေျပာခ်င္တာထက္ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္လဲ သတိေပးခ်င္တာ ပါပါတယ္။ ဘီယာေလး နည္းနည္းပါကြာ၊ ဘာျဖစ္မွာလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးက ၀င္ဖူးတာကုိး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေအာက္မွာကေတာ့ ဂ်က္ကီ့အေၾကာင္းကို စီစဥ္တင္ဆက္ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္သံအစီအစဥ္ေလး တခုပါ။ </span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/x8TFBeB8egk&amp;hl=en&amp;fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/x8TFBeB8egk&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂ်က္ကီတေယာက္ အရင္လို ဘ၀ကို ျပန္ရႏိုင္ဖို႔မလြယ္ေတာ့ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ ဂ်က္ကီ့လုိမ်ိဳးေတြ ထပ္မျဖစ္ေစဖို႔အတြက္ေပါ့... ... ...။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-weight: bold;">ကလုိေစးထူး</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33187116-2877043432281021890?l=klosayhtoo.blogspot.com' alt='' /></div>ကလိုေစးထူးhttp://www.blogger.com/profile/05683622653397700888noreply@blogger.com17