Posthane

Ve isyan..

2009-07-14T16:13:00.002-08:00

Kırılır kalbim yokluğunu düşününce.ellerim titrer,yüreğim kaldıramam sessizliğini, yılların, sensizliğini,hatırlarım dünlerin nasıl da geçmişliğini,hercai bir menekşe, şehrayin gözlerinde, unutulmuş bir oyuncak olurum dünlerinde,kabullenemem, elden ne gelir,yasak bir düş artık, gördüğüm,pişman yaralanmış bir geçmişte umutlarım,ve unuttum ne varsa bildiğim,susarım, sahi üzülür müsün bilsen?

Ve isyan.

demişim. vazgeçtim artık. demiyorum..

Bir ihtimal daha var..

2009-07-14T15:50:00.001-08:00

Küçükken ne olmayı isterdim? Tam hatırlamıyorum. Herhalde her çok çocuk gibi pilot olmak istemişimdir bir ara. Bir de "dengesiz olmak istiyorum" geyiği var, o ayrı mevzu. Biraz akıllanınca da Hakan Albayrak olmak istedim büyüyünce, beceremedim. Yattığın yerden Arjantin'de kurban kesip, Bosna-Hersek'te belgesel çekilmiyor.

Ama ne olmak istemediğimi biliyorum. Mesela dedemlerin sokağının ilerisindeki bakkal amca olmak istemiyorum. Onu tanıdığımda 5 yaşında filandım heralde. Gözyaşı sakızları,Ada-Mabeller, taşla vurunca patlayan kağıtlar filan alırdık. Bırak 3 katlı toplu 5 katlı top bile çıkmamıstı piyasaya henüz. Orta yaşlı kel gözlüklü bir amcaydı. 20 yıl geçti üzerinden. Dün gördüm, hala orta yaşlı, aynı kellikte ve aynı gözlüklülükte (ne demekse artık).. Hala bakkalın kapısında dikilmiş duruyordu. Bakkala gözattım geçerken, zaman tüneli gibi geldi. Sanki amcayı da kapıya mumyalayıp bırakmışlar.

Ya da onun az ilerisindeki berber olmak istemezdim. Saçlarımı hep 3 nuramaya vururdu. Ben berber olacaksam çocukların saçlarını keserken 3 numaraya vurmayalım kirpi olur sonra diyen bir berber olmak isterdim.

Duvar olmakta istemezdim mesela. Ama olsam kolay kolay yıkılmazdım. İyi elma ağacı olurdu benden, en iyi arkadaşımda Badem Ağacı. Yemişe durmadan çarpardı bizi karayel filan işte. Bildik hikaye..

anlık hatırlamalardan bir an

2009-07-02T06:44:00.000-08:00

Ne demişler; iyilik yap denize at.balık bilmezse Hâlık bilir.
Aynen öyle işte..
İyilik yaptım,denize attım.baluk bilmedi değerini ama..
Hâlık bildi.

(*Hâlık: Yaradan,yoktan var eden,Allah)

Kedi Hırsızı

2009-06-21T10:19:00.000-08:00

Yüzüncüyıldaki evden taşındığım gün evi toplarken bir iş için kapıyı açtım. Bir anda kapının önünde beyaz yavru bir kedinin olduğunu farkettim. Apartmanın 8. katınbda kedinin ne işi var diyesiye kediyi eve aldım. Çocuğun teki sokakta buldu getirdi,annesi de eve gelince istemedi attı diye düşündüm heralde. Zaten evi toplamakla meşguldüm, kedicikte evin içinde gezdi durdu.

Tam eşyaları topladım,arabaya yükledim evden çıkacağım.Birden aklıma kediyi yeni taşındığım eve götürmek geldi.Ev arkadaşımda Amerika'ya gittiği için yalnız kalmıştım,bana ev arkadaşı olur dedim.Kediciği bir çantaya koyup,arabaya atladım.

Yeni eve gelince iner inmez süt alıp kapıda bir kaba koydum.Kedicik karnını doyururken biz de arkadaşlarla eşyaları boşalttık. Hava karardığı için yerleştiremedik. Başka bir yerde kalmaya karar verdim. Giderken kediyi eve koysam belki ertesi gün gelemem,aç kalır diye bahçede bıraktım.Kapıda süt varken nasıl olsa gitmez diye düşünüyordum.

Ertesi gün eski evimde bir işim çıktı.Apartmana girdiğimde bütün katlarda asansörlerin üzerinde bir postit olduğunu farkettim "Apartmanda küçük beyaz bir kedi kaybolmuştur.Görenlerin ya da bilenlerin daire 29'a bildirmeleri rica olunur" yazıyordu. Daire 29 eski kapı komşum oluyor.İçimden len kim getirecek kediyi şimdi onca yoldan geri diye geçirdim ve en alt kattaki duyuru kağıdının üstüne bir not düştüm: "Merak etmeyin. Kediniz güvenli ellerde:)"

Eski evde işimi halledip yeni evime gittim. Ama geldiğimde kedicik yoktu etrafta. Aradım taradım bulamadım.
Benim küçük ev arkadaşım daha ilk günden kaybolmuştu.

Bu hikayenin özeti şu: Ya durduk yere bilmeden hem kedi hırsızı oldum üstüne bir de kediyi kaybettim.
Kıssadan hissesi de şu: Taşınırken apartmanınızda kapınıza gelen kedileri eve almayın. Alırsanız yeni evinize götürmeyin. Götürürseniz kediciği kapıda bırakıp kaybetmeyin.

Bu kadar.

Yabancılaşma

2009-06-21T10:09:00.000-08:00

Hayatım Nuri Bilge Ceylan filmlerine döndü. Güzel manzaralar var ama aksiyon yok. Ve yabancılaşmanın tam ortasındayım.Yeni hayatımdan ve taşındığım evden bahsediyorum.Yaz döneminde bir-iki aylığına kalmak için zabıta blokları diye geçen bir mekana taşındım.Taşra sayılabilecek bir mekan.Evimin çok güzel bir Ankara manzarası var.Ama mahalleye alışmam zaman alacak galiba.

Çünkü 5 yıl Ankara'da kaldığım dönemde öğrenci apartmanlarına,evlerine,öğrenci hayatına farketmeden alışmışım.Bir anda kenar mahalleye taşınınca afalladım sanki. Kenar mahalle dedimse aslında aile mahallesi sayılabilecek bir yer.Bahçeli evler,dar sokaklar.. Kadınlar bahçelerde oturuyor,çocuklar sokakta oyunda. Sanırım civardaki tek bekar benim. Meraklı bakışlar..

Bir de şu kısmı var ki; saat 9'dan sonra civarda açık bakkal yok,gece lambalarının hepsi bozuk.Karanlık çöktüğünde sokaklarda in-cin ve köpekler top oynuyor.

Sinir bozucu şekilde kendimi Anadolu'ya yeni atanmış genç öğretmen gibi hissediyorum.Sinir bozucu dedim çünkü kendimi şehrin merkezine bu kadar ait hissettiğimi farketmemiştim daha önce.Nasıl bu kadar yabancılaşabildim kendime? Sonuçta köylerde büyüdüm, üniversite yıllarıma kadar babamın atandığı okullara yakın olsun diye şimdikine benzer mahallerde oturduk.

Garip..

S'ils n'ont pas de pain qu'ils mangent de la brioche!

2009-06-20T08:31:00.001-08:00

Aristokrat eğilimlerim olduğunu farkediyorum bazen.Şu fransız devriminin fikri altyapısını hazırlayan genç soylulardan biri gibi. Hem çalışmak yerine bol bol kitap okuma,kendini geliştirme arzusu. Hem de yüreğinde devrimci duygular..Ne güzelmiş öyle ekmek parası için çalışmadan devrim yapmak. Müdür hep söylerim, yanlış zamanda doğmuşum ben.

Taşra Sıkıntısı

2009-06-20T08:22:00.001-08:00

Ankara yazın garip şekilde "taşra sıkıntısına" tutuluyor.Hani şu kasabalarda,küçük ilçelerdeki o durağan havaya.Zamanın neredeyse duracak kadar yavaşladığı,insanların karınca hızında hareket ettiği,güneşin burnunun dibine kadar geldiği o garip havaya.Sonra Nuri Bilge Ceylan'ı çağırıyorum.Sever bayık taşra hikayelerini.Ne yazık ki; Ankara'da çekecek kare bulamıyor.

Ne dersin?

2009-06-20T08:14:00.000-08:00

Herkesin sana benzemesi ya da sana benzeyen herkese bir yerlerde rastlamak.. Alışkanlık mı? Sadece saplantılı bir eğilim. Böyle yazınca garip oldu. Ne dersin? Sen bişey demezsin.

Ve-fa

2009-06-20T08:13:00.000-08:00

Vefa bazen çok yorucu bir duyguya dönüşebiliyor.

Nerede ve nasıl biter?

Bitmiyor galiba.

Dark Eyes

2009-04-05T11:45:00.001-08:00

RomanStar

2009-03-11T11:10:00.000-08:00

Ezka'nın eline sağlık.+rep..

Geçerken uğradım

2009-03-02T12:07:00.005-08:00

Belki merak eden olmuştur uzun süredir yazı yazmayınca.
Yaşıyor muyum?
Zaman zaman..

Ha bir de kenara köşeye bir Alper Canıgüz cümlesi düşeyim:

"Aşk her zaman yaşanmış birşeydir, yaşanmakta olan şey aşk değildir, ölümde aşk diye birşey vardır."

Aşk Durdukça

2009-02-06T11:11:00.009-08:00

Son zamanlarda dilime dolanan bir şarkı..

dünya döner bir gün daha

yeryüzünde aşk durdukça
gece erken inse bile korkma
o hep seninle kaldıkça

biliyorsun gitmem gerek
yollar bitmez düşünerek
ister sonuç de istersen sebep
bu düğümü çözmem gerek

belki sana yazarım uğradığım bir şehirden

renkli bir kart atarım mekke ya da kudüs'ten
sonra bir gün çıkarım, sen 'artık dönmez' derken
bir şarkı fısıldarım kulağına gün batarken

dünya döner tek bir yana
doğsun diye gün bir daha
ben de döndüm tekrar sana
sönmek için yana yana"

19 Ocak

2009-01-18T11:18:00.000-08:00

Ve karanlık dünyaya çöktü..

sevimli köpecik kafanı koparcam senin

2009-01-12T16:25:00.002-08:00

Yahu son zamanlarda herşey o kadar ters gidiyor ki başıma gelenler pişmiş tavuğun başına gelmemiştir. Hadi  bir kısmını doğuştan gelen "amaaaaan" diyebilme yeteneğimle savuşturabiliyorum. Ama son 2 gün öyle abuk durumlar oldu ki pes etme noktasına geldim.

Köpeklerle aramın iyi olmadığını yazmıştım vakti zamanında.(bkz: Havlayan köpek ısırır koş abi!) Daha önce yazdım mı bilmiyorum ama bizim evin civarında hayli köpek var.Ankaralılar bilir 100. Yıl'da bir köpek barınağı var.Ama köpekler barınakta mı barınıyor yoksa bizim sitenin önünde mi belli değil.

Geçen gece hayli geç bir vakitte eve giderken kapının yakınanlarında bir köpek olduğunu farkettim.O an içimden şöyle bir şey geçti; "Ya çocukluktan beri köpeklerden korktum.Ama onlar köpek ben insanım.Hem delikanlı geçiniyorsun madem.Ne yapacak len köpek dediğin,yürü işte.."  Bu cesaretle yürüdüm.Zaten ben kapıya yaklaşasıya köpek ortalardan kaybolmuştu.Tam apartmanın bahçe girişine bir iki adım kala bir gürültü koptu ve ayaklarıma bir şeyin çarptığını hissettim.Bir anda ayaklarıma bir köpek atladı. Ben hoşt höt filan deyip bir kaç tekme savurasıya hayvan baya gürültü kopardı.Köpekten kurtulduktan sonra asansörde şöyle bir üstüme başıma bakayım dedim.İlk anda farketmemişim,adi hayvan en sevdiğim kotumu parçalamış ve bacağımı ısırmış.Ertesi gün mecbur hastaneye gittim,haybeye bir sürü iğne yedim.

Ya o değil de..

Ben ömrüm boyunca ne zaman köpek görsem yolumu değiştirdim.Hayatımda ilk kez bir köpekten korkmadım ve yanından geçtim.O da beni ısırdı.Bu ne ya..Şaka gibi!:)

Öbür macerayı da sonra anlatırım.Şimdilik bu kadar..

Evrende yalnız mıyız?

2009-01-12T16:16:00.002-08:00

Evet.

Hem de çok...

hiç..

2008-12-30T09:10:00.001-08:00

Akış sürüyor.Sakinleşmeye ihtiyacım var.Sakinleştirilmeye.Sığınacak bir limana.Herşey öylesine karmakarışık ki.. Bazen de basit.. Ve gerçeğin basitliğini kabul etmek öyle bir zor..Dinginliğe ihtiyacım var, huzura..Önümü göremiyorum,yarın öyle bir karanlık..Gel ışığım ol. Korkum yok ama herşey bir anlamsızlık içinde. Gel anlamım ol. Herkes kendi anlamsızlığı içinde dönüp duruyor. Herkes bir şeyleri arıyor. Herkes bir şeyleri bekliyor. Herkes bir şeyleri ve herşeyi bulup bulup kaybediyor. Oysa ben geldiğimde gitmiş olanları beklemek istemiyorum artık. Sahip olmadıklarımı kaybetmek. Gel hiçkimsem ol. Hiçbir şeyim ol. Ya da gelme. Git benimle..Hiçbir yere doğru git benimle.

Görkemli Boşluk

2008-12-26T12:17:00.005-08:00

Koskocaman,görkemli bir boşluğun olsa ne koyardın içine? Ne ile doldururdun?

Bir "herkül süpürgesi" ile herşeyi süpürüp "görkemli bir boşluk" bırakmaktan bahsediyor Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği'nin bir paragrafında Milan Kundera.Somut bir boşluktan sözetmiyor. Bahsettiği şey hayatın ta kendisi.

Aslında o herkül süpürgesi bir kaç kez geçti elime.Hayatımdaki herşeyi öyle bir süpürdüm temizledim ki sonunda tam da Kundera'nın tesbitindeki gibi görkemli bir boşlukla karşı karşıya kaldım.Özgürce,istediğin gibi,gönlüne göre düzenleyebileceğin koskoca bir hayat.Bende aynen bir önceki cümledeki gibi özgürce, istediğim gibi,gönlüme göre doldurdum o görkemli boşluğumu.

Ama zaman geçiyor ve bir noktadan sonra bir bakıyorsun yine saçma sapan şeylerle doldurmuşsun hayatını. Kendin düşmüşsün bu sefer sonsuz bir boşluğa. Ve cesaretin varsa alıyorsun yine herkül süpürgesini. Başlıyorsun hayatını süpürmeye..

Aslında bu konuda yazacağım başka şeyler de vardı.Ama gerek yok.Bu kadar.

öyle bir geçer ki zaman..

2008-12-26T11:55:00.003-08:00

Son zamanda bloga fazla uğrayamıyorum.Okul iş derken saat 8-8bucuk oluyor.Sonra eve geçiyorum. Televizyonu açıyorum. Gerçi dvd almadıysam televizyonda bir şey izlediğim yok. Ekstra ilgimi çeken bir şey olmadığı sürece (Habertürk'te Murat Bardakcı veya Ntv'de İlber Ortaylı)  kapatıyorum hemen. Kitaplara sardırdım yine.  Orhan Hançerlioğlu'nun Düşünce Tarihi ve Ahmet Davudoğlu'nun Stratejik Derinlik'i..Bunlara ekstra olarakta ciddi mevzular açmazsa diye elimin altında Milan Kundera'nın Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği kitabı var.Saat 11 civarında da kendime kurban seçtiğim bir arkadaşa mesaj atarak gece muhabbetini başlatıyorum. Ortalama 2'ye kadar sürüyor. Ortalıkta görünmüyorsun nerelerdesin diyen olursa durum budur.

Bu bahsettiğim gece muhabbetleri tadından yenmiyor son zamanda. Etrafımdaki herkes mi absürd anlamadım gitti. Örnek bir muhabbet olaraktan ingilizce öğretmeni bir x kişi ile dün geceki mesaj trafiğimizden bir örnek vereyim. İlk mesaj gece 11 civarı benden gitti:

K: Müdür naptın? Görüşemiyoruz ne zamandır.Nasıl hemşerisin sen ya.Böyle Neverland'lı görmedim daha.Bu arada Peter'ın selamı var sana.
X: Ben Neverland'dan taşınalı hayli oluyor.Kütüğü kaydı bile aldırdım ordan.De bakim hangi Peter'mış o? Kimlerdenmiş? Anasını babasını tanırım heralde.
K: Pan'ların Peter yahu.Hani şu yeşil donla gezen.Ama iki peter var karıştırma.Haydi nine'nin herifi demiyorum.
X: Heidi nine mi? Ne oldu onlar ya,uzun süredir görmüyorum.Geçinebildiler mi köyden gelince?
K: Al yazmalı gızla Avcı dayı'nın ortak açtığı çörekçinin yanında kaawe açtıydı tutturamadı köye döndü diolara emme bilemicem.
X:(ahaha.. ağzımıza bak ya sanki memleketin eski adı neverland yeni adı kırşehir..) Bak sen Allah'ın işine,kimseyi rızıksız komuyo!
K: Öyle tabi usta.Gerçi onlar Haydi ninenin köydeki mala güvenip geldiler.Keçi neyin tarla tapan bir kaç var. Sehirde işler tutmazsa döneriz deyip..

Böyle uzayıp gidiyor mesaj trafiği.Hadi benim her zamanki halim ama arkadaşlarıma ne oluyor anlamıyorum ki.Gecenin 2'sinde enim kunum oturup şu muhabbeti yapıyorlar benimle.Allah hepsine akıl fikir versin.

Ermenilerden Şimdi Özür Dilemiyorum

2008-12-23T10:54:00.002-08:00

Sevgili Nightologist kardeşim son zamanların popüler tartışması özür meselesi hakkında bir mim göndermiş bana. Konu hakkında sıfırdan bir yazı yazmak yerine Yeni Şafak'tan Ali Murat Güven'in konu hakkında çok beğendiğim bir yazısını alıntılamayı tercih ettim:

ERMENİLERDEN ŞİMDİ ÖZÜR DİLEMİYORUM

Aşağıda yapacağım saptamaya, bu ülkenin topraklarında yaşayan akıl ve mantık sahibi bir tek insanın bile karşı çıkacağını sanmıyorum.

Biz Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları, ulusal ya da uluslarası boyuttaki herhangi bir politik tartışmada bir takım “kötü, sevimsiz ve nemrut Ermeniler”den öfkeyle söz ederken, hiç bir zaman, yurttaşımız, canımız, kanımız, yoldaşımız, okul, askerlik ve iş arkadaşımız konumundaki 100 bin dolayında “Türkiye Cumhuriyeti Ermenisi”ni kastetmeyiz. Onlar, bugüne kadar yapılmış, yapılan ve yapılacak her türlü tartışmanın dışında tutulurlar. Çünkü onları asla bu türden hoyrat bir kavganın tarafı olarak görmeyiz, üzerlerine toz kondurmayız. Onlar ilelebet bizim insanımızdır; çalışkanlıklarıyla, dürüstlükleriyle ve insanî kaliteleriyle de bu ülkenin yüz akıdırlar.

Allah aşkına, İslâm aşkına ve hattâ dileyenler için Hıristiyanlık aşkına, söyleyin bana;

Bu ülkede yaşayıp da Ermeni asıllı rahmetli sinema oyuncuları Nubar Terziyan ve Kenan Pars’ı sevmeyen biri var mıdır?

Bu ülkede yaşayıp da bir dönemin ortalığı kırıp geçirmiş popüler müzik sanatçısı Asu Maralman’ı ve onun unutulmaz melodilerini dinlemeyen var mıdır?

Bu ülkede fotoğraf sanatını sevip de Ara Güler’in önünde ceketini iliklemeyen biri var mıdır?

Bu ülkede, efsanevî cildiye hekimi Kolsuz Agop’un hastası olma bahtiyarlığına erişmiş ve onu derin bir hürmetle yâdetmeyen biri var mıdır?

Bu liste, ünlü ya da ünsüz bir kaç yüz bin kişiye kadar uzar gider.

Sadece benim ilgi ve uzmanlık alanım olan sinemada bile, Türk sinemasının yaklaşık bir asırlık tarihinden, adları sarsılmaz bir saygı hâlesiyle çevrili olarak yâdedilen düzinelerce oyuncu, senarist, görüntü yönetmeni, yapımcı ve yönetmen sayılabilir.

Biz Türkiyeli Ermeni kardeşlerimizi severiz, sayarız ve onların -iş hayatında çalışkanlık, dürüstlük ve güleryüzlülük, ikili ilişkilerde iyi niyet, özel hayatta da halisâne bir dindarlık gibi- fıtratlarından gelen bir sürü olumlu özelliklerine onlarca yıldır hayranlıkla bakarız.

Türk halkının gündelik konuşmalarında, “Ermeni ve Yahudi işadamları gibi dürüst ve işinin ehli olmak” şeklinde çok anlamlı bir benzetme vardır.

An itibarıyla, İstanbul kenti başta olmak üzere, Türkiye topraklarının dört bir tarafında varlıklı ailelere çocuk bakıcılığı yapan, onların evlerine temizliğe giden ya da inşaatlarda çalışan 50 bin dolayında Ermenistan vatandaşı insan yaşıyor. Ve bunların pek çoğunun resmî çalışma izinleri yok; ülkemize “turist vizesi”yle girip vizelerinin süresini çoktan geçirmiş durumdalar. Türkiye Cumhuriyeti Yabancılar Polisi ise bunların kaçak işçi olduklarını gayet iyi bilmesine rağmen, hepsini sabırla idare ediyor. Neden? Ülkelerinde koyu bir yoksulluk yaşandığı için, vizelerinin süresi geçmesine rağmen hiç bir adlî sorun çıkarmadıkları, yasalara saygılı oldukları için, memleketlerindeki yavrularına üç kuruş harçlık gönderebilsinler diye�

California ve Kanada’daki o çok bilmiş hıyarlar, aramızdaki bu tarihsel dayanışma hukukunu, hiç bir acı olayla kesilmeyen bu duygusal ilişkiyi asla anlayamazlar.

Bizim bütün öfkemiz, hayatında bir saat bile Türkiye’de yaşamadığı hâlde, çevrelerine toplaştıkları, onları maddî-manevî her açıdan suistimal edip duran bilumum derneklerin, vakıfların, kanaat önderi konumundaki kötü niyetli morukların gazıyla Türkiye’ye akla hayâle gelebilecek her platformda saydırıp duran Diaspora Ermenileri’nedir. Büyük bir bölümü California ve Kanada’da kümelenmiş bulunan, Ermeni ırkının o dillere destan munisliği, sükûneti ve vakarıyla -soyadındaki “yan” takısından başka- uzak ya da yakın hiç bir ilişkisi kalmamış olan o soğuk tipleredir.

Bunlar, bizim Türkiye’de her gün sabahtan akşama kadar, gördüğümüz her sokak başında Ermenileri evire çevire dövdüğümüzü, onların kapılarına yağlıboya fırçasıyla -Nazilerin Yahudi uygulamalarına benzer bir biçimde- “gamalı haç” ya da “Davut yıldızı” işareti (belki de haç ya da hilâl!) çizdiğimizi zannederler.

Böyle modelleri de epeyce yakından tanırım ben� Hem bazılarıyla dış görevlerde bire bir görüşmüşlüğüm vardır; hem de zaman zaman “ebay” gibi uluslararası alışveriş sitelerinde karşıma çıkar ve akılları sıra laf sokuştururlar.

Geçen yıl, sinemacılıkla ilgili olarak bazı malzemeler satın aldığım bir tanesine, “Mumcuyan”“Muhterem biraderim, galiba Anadolu kökenlisin” diye dostça bir mesaj atmıştım. Muhatabım hemen mal bulmuş mağribi gibi mevzuya atlayıp cevap yetiştirdi: şeklindeki soyadını görünce,

“Evet, Anadolu kökenliyim, soykırım kurbanıyım ve burada sürgünüm. İstanbullu bir Türk olarak, 1915’te neler olduğunu sen daha iyi bilirsin!”

Bu cevabı yazan herif daha henüz 32 yaşındaydı, Los Angeles’ta doğmuştu, orada yaşayıp sinema sektöründe çalışıyordu ve hayatı boyunca Türkiye’ye adımını atmamıştı. Ben de alışverişimiz tamamlandığında kendisine kinayeli bir cevap yazdım: “Yok bilmiyorum, 1915’te ne olmuş ki?”

1915’te bir şeyler oldu elbette; son derece acı bir şeyler oldu. Ve bu olanları topyekün inkâr edecek kadar vicdan duygumuzu yitirip köpekleşmedik hiç birimiz�

1915’de de olan bir şeyler var, onun ta 20-25 yıl öncesinde, Sultan 2’nci Abdülhamid döneminden başlayarak olup biten başka bazı şeyler de var Osmanlı’nın doğu topraklarında�

Her iki tarafın da dünya sahnesinde artistlik yapmayı bırakarak şapkasını masaya koyup, üzerinde uzun uzadıya düşünmesi ve itiraf etmesi gereken kötü şeyler bunlar�

Sözgelimi, ben Azerî kökenli biri olarak, bunların bir kısmını çok iyi bilirim. Çocukluğum büyüklerimden bu acıyla bezeli hatıraları dinlemekle geçmiştir.

Daha bundan bir ay önce, Bakü’nün “Şehitler Meydanı”nda, Ermeniler tarafından 1992 yılında Karabağ’da katledilmiş 1500 dolayındaki Müslüman Azerî’nin mezarına çiçek koydum. Sonrasında ise şehitliğin hemen yanıbaşında bulunan, Enver Paşa’nın kardeşi, Kafkas Ordusu Başomutanı Nuri Paşa’nın anısına dikilmiş anıta geçtim ve orada da bizimkiler için bir Fatiha okudum. Anıtın dibinde, aynı günlerde Bakü’yü ziyaret etmiş olan Genelkurmay Başkanı Orgeneral İlker Başbuğ’un çelengi henüz dipdiri, çiçekleri solmamış bir vaziyette duruyordu.

Nuri Paşa’yı artık bu topraklarda yaşayan hiç kimse hatırlamıyor. Çünkü balık hafızalı bir toplumuz biz. Halbuki o, 1918 yılı sonbaharında, Azerbaycan topraklarında İngilizler ve Ermeniler tarafından ortaklaşa katledilen Azerîleri kurtarmak için bölgeye -inanılmaz koşullarda- bir sefer düzenlemiş, bu seferde de her rütbeden 1500’e yakın askerini şehit vermiş yiğit bir Osmanlı paşasıdır. Ve Bakü’yü kısa süre içinde düşman işgalinden kurtarmıştır da�

Bugün bu kardeş cumhuriyetin başkentinin en güzel yerinde, ona ve şehit askerlerine adanmış bir anıt var. Yanıbaşında da Türk ve Azerî bayrakları yan yana dalgalanıyor.

Bilip bilmeden konuşmak kadar kolay bir şey yoktur.

Ermeniler, 1870’lerden başlayarak tebâsı oldukları Osmanlılara başkaldırdılar ve bağımsızlık hayâlleri içinde Ruslarla işbirliği yaparak, Doğu eyaletlerinde yüzbinlerce Müslüman Türk ve Kürdü öldürdüler. Bir günde değil elbette, o dönemin eylem karakteristiğine uygun bir biçimde köy basmalar, yol kesmeler ve diğer türlü tedhiş hareketleriyle�

Bu saldırılardan geriye kalan, alınları baltayla ikiye ayrılmış Müslüman kafataslarını yakından incelemek isteyenler, başta Van olmak üzere, doğudaki çeşitli müzelere gidebilirler. Ben gittim. Kaldı ki gitmeme bile gerek yoktu, bugüne kadar memleketim Iğdır ve yöresinde kaç tane Müslüman toplu mezarı ortaya çıkarıldığını biliyorum çünkü...

O dönemin -asla hepsi değil, yalnızca ayrılıkçılık özlemi içindeki- fanatik Ermeni grupları iğrençleştikçe, İstanbul’un askerî ve idarî bürokrasisindeki sabırlar da zaman içinde doldu, doldu, doldu ve en sonunda büyük bir gürültüyle taştı. Talat Paşa, bu “taşma”nın simgesidir ve döneminin en kudretli İttihat-Terakkicilerinden biri olarak “Ermeni zorunlu göç hareketi”ndeki bütün inisiyatif ondadır.

İlk 20-25 yıl peyderpey onlar masum insanları öldürdü; sonrasında da onları yıldırıp durdurabilmek için peyderpey biz onları öldürdük. Bazen Kürt kökenli Hamidiye Alayları’nın karşı saldırılarında, bazen yollarda bilerek aç ve açıkta bırakarak, bazen de yargılayıp idam ederek�

O dönemde yaşananlar, her iki taraf için de tartışılmaz bir trajedidir.

Ancak, asla ve kat’a “soykırım” değil�

Bir kez gerçek anlamda “soykırım” yapmaya karar vermiş olan bir siyasî irade, Erzurum’da Taşnak Partisi üyesi Ermeni’yi yargılayıp kurşuna dizerken, İstanbul’da, Saray’ın dibinde Devlet’e borç veren Ermeni’yi de bırakmaz, donuna kadar her şeyini alıp sülalesiyle birlikte canına okurdu.

Türk tarihinin o döneminde çarklar böyle işlememiştir.

Benim çocuklarım ve Ermenilerin çocukları, elbette ki bu meselenin hesabının karşılıklı olarak görüldüğü ve nihai barışa ulaşılmış güzel günlere kavuşacaklardır. Bundan adım kadar eminim. Oğlum yok; fakat olsaydı onu cici bir Ermeni kızıyla evlendirmeyi hayâl edebilecek kadar eminim.

Ancak, bu hesaplaşma ve özür, öyle damdan düşer gibi, ülkenin 80 yıllık iç ve dış politik mücadelesini ve onca şehidi hiçe sayarak, internette 10 dolarlık bir alan adı satın alıp millete iki satırlık bir form üzerinden ezbere özür diletmekle olmaz. Hele de özür dileyenleri “cesaret timsali aydınlar”, dilemeyenleri ise “statükocu faşistler” olarak görmek ve göstermekle hiç olmaz. Özür dileyenlerin listesine üstünkörü bir baktığımda, yüzde 70’inin adını zaten Türkiye karşıtı diğer pek çok eylemlerde de sık sık gördüğümü fark ediyorum.

Bir zamanlar TRT’de “Kartallar Yüksek Uçar” adlı bir dizi vardı ve o dizinin -rahmetli Sadri Alışık tarafından canlandırılan- “Banazlı İsmail” lâkaplı baş kahramanı, muhataplarının aceleci davranışlar sergilediği durumlar karşısında sık sık şöyle derdi: “Usuletle ve suhuletle�”

O yüzden, Sayın Başbakan’ın bugüne kadar attığı bütün adımlar doğru ve isabetlidir.

Aynı şekilde, Sayın Cumhurbaşkanı’nın Ermenistan’ı ulusal futbol karşılaşması münasebetiyle ziyaret edişi de�

Bunlar bizim “karşılıklı hesap görme” noktasındaki iyi niyetimizi ve kararlılığımızı bütün dünyaya göstermiş, her cepheden son derece olumlu puanlar toplamamıza yol açmıştır.

Uluslararası kamuoyu son bir kaç aydır sürekli Ermenistan’ı sıkıştırıyor, “Hadi, Türkiye masaya bir dostluk kartı attı, siz de şu inadınızı bırakıp somut bir şeyler yapın” diyor.

Bu süreç böyle işler ve böyle de işlemelidir.

Yoksa, bu ülkenin İçişleri, Dışişleri, Milli Savunma Bakanlıkları’nı, MİT’ini, ordusunu, şehit diplomatlarının aziz hatırasını ve onların hayatı yıllardır zehir olmuş ailelerini hiçe sayarak, zart diye bir “Özür diliyorum” kampanyası başlatmakla değil�

Türkiye dışındaki Ermenilerle günü geldiğinde karşılıklı halay çekip oynayacağız ve Ermenistan bizim bölgedeki en güçlü müttefiklerimizden biri olacaktır. Başka şansları yok çünkü�

Bizim bu dünyada palazlanmak ve dünyanın en önde gelen askerî, politik, ekonomik güçlerinden birine dönüşmek için daha en az bin tane ittifak seçeneğimiz var, onların ise Kafkasya’nın ortasındaki bu yoksulluk ve ateş çemberi içinde kendilerini koruyup kollayacak ve zenginleştirecek tek ağabeyleri yine bizleriz. Los Angeles ve Toronto’da tam bir batılı bencilliği içinde yaşayıp, sadece kör bir nefretten beslenen, dünyanın gerçeklerinden habersiz o Amerikan kırması şovenler değil�

Tekrar ediyorum, bu söylediklerimi ileride hatırlayıp tebessüm etmek için şimdiden bir kenara yazın lütfen. Ermenistan ile diplomatik ve insanî ilişkilerimiz, görülebilir bir gelecekte tıpkı Suriye“karşılıklı olarak” atılıp, iki ulus arasında yeniden çok sıkı bir işbirliği ortamı oluşacak. 1998’de bunu Suriye için söylediğinizde insanlar size ağızlarıyla değil, başka bir taraflarıyla gülerlerdi. Fakat, Ankara ile Şam arasında şimdiki muhabbet ortada� ile şu anda olduğu gibi olacak. Hattâ, belki de daha iyi bir düzeyde� Çünkü, bunun ilkesel kararları bazı önemli kafalarda ve kapalı kapılar ardında çoktan alınmış durumdadır. Acılara son vermek için atılması gereken ahlâkî adımlar sırasıyla ve

O yüzden, diplomaside “imkânsız” diye bir şey yoktur.

1945’de birbirlerinin topraklarını bombalayıp işgal eden Almanlar, Fransızlar ve İngilizler, günümüzde Brüksel’de AB çatısının altında kebap yapıyor, Toulusse’daki fabrikalarda ortak bir Avrupa zekâsının ürünü olarak görkemli Airbus uçakları imâl ediyorlar.

Biz de Ermenistan ile aynen böyle olacağız.

Fakat, devletin, her biri kılı kırk yararak atılan soğukkanlı adımlarının önüne geçerek, onları pervasızca çiğneyerek değil�

Özetle, yanlış yaptınız hanımlar, beyler� Nefsinize ağır gelecek olsa da bu böyle.

13 küsur bin imzaya ulaştıktan -ki bu da Türkiye Cumhuriyeti nüfusunun yüzde 0, 0002’si bile değil- sonra, artık nedendir ve kimdendir bilinmez, “Sitemizde teknik bir arıza oldu, en kısa zamanda yeniden yayında olacağız” diyerek çark etmeniz de söz konusu gerçeği değiştirmiyor maalesef.

Keşke Diaspora Ermenileri kadar akıllı ve sakin olmayı başarabilseydiniz.

İsmail'i tanımak

2008-12-18T06:43:00.008-08:00

Kurban bayramı geçti,gitti.Ama o koşuşturma da siz sevgili posthane okuyucularına bayram notu bırakamadım. Öyleyse geçmiş bayramınız mubarek olsun diyeyim önce.Ve ardından "kurban"ı anlayabilmek üzerine Ali Şeriati'nin Hac kitabından çok önemli bir alıntı not düşeyim kenara.

Öyle bir yerden bakmış ki konuya Ali Şeriati, dünyaya ve dine baktığımız perspektifteki kısırlığımızı yüzümüze çarpmış adeta:

"...Hikaye, bir koçun kurban edilişiyle sona eriyor. Bu, Yüce Allah'ın tarihin en büyük insan trajedisi sonuna ilişkin dileğidir - birkaç aç insanı doyurmak için bir koç kurban etmek.

Sen de İbrahim gibi kendi İsmail'ini getirmelisin Mina'ya. Senin İsmail'in kim? Ancak sen bilebilirsin, başkası değil. Belki eşin, işin, yeteneğin, gücün, cinsiyetin, statün vs. Ne olduğunu bilmiyorum, ama İbrahim'in İsmail'i sevdiği kadar sevdiğin birşey olmalı.

Senin özgürlüğünden çalan, görevlerini yerine getirmeni engelleyen, seni eğlendiren, hakikatı duymaktan ve bilmekten alıkoyan, sorumluluk kabul etmektense meşrulaştırıcı sebepler ürettiren ve seni sadece gelecekte senden gelecek yardım için destekleyen ne varsa; işte bunlar onun işaretlerindendir. Onu arayıp bulmalısın. Eğer Allah'a yaklaşmak istiyorsan, İsmail'i Mina'da kurban etmen gerek.

İsmail'in yerine geçecek koçu (fidye) sen tespit etme, bırak Allah sana yardım etsin ve bir hediye olarak göndersin. O, koçu ancak bu şekilde kurban olarak kabul eder. Koç ancak İsmail'in bedeli olduğunda kurbandır; yalnızca kurban olsun diye koç boğazlamak ise kasaplıktır."

Being the one ya da bir don kişot rüyası

2008-12-02T14:15:00.005-08:00

Aslında bir iletişimciyim.Gerçi bloga bakınca nedense pek belli olmuyor.Normal hayatta (ne demekse) iletişim kimliği üzerime oturmaya başladı yavaştan.Bloga da yansıyacak sanırım bu zamanla. Ama bugün bahsetmek istediğim asıl mevzu bu değil..

Okumak ve düşünmek bazen garip duygular inandırıyor insanda. Farkındalığın arttıkça kendini Matrix filmindeki Neo gibi hissetmeye başlıyorsun.Ama bu bir taraftan rahatsız edici. Çünkü içine düştüğün Neo olma hissinin gerçekte Don Kişotluğa doğru bir kayma olduğu endişesini taşıyorsun.

Bazen "lan salla hepsini bırak kendini hayatın akışına" diyorsun kendi kendine. Ama olmuyor. "Bilmek" rahatsız edici bir şey. Rahat bırakmıyor. Dürtüyor. Ama eyleme geçmek büyük sorun. Bilmek yetmiyor. Elinden bir şey gelmiyor. Ya da geliyorsa da rahatını bozmak zor geliyor. Çoğu insan bu sorunu "düşünmeyerek aşıyor" (çoğunlukla gündüz okul-iş telaşesi,akşamları televizyon izleyerek)

Ama hayatı bir çeşit embesil gibi düşünmeden yaşamak istemiyorsan karmaşa başlıyor.Atalet (eylemsizlik hali) Don Kişot olma endişesinin ya da "öteki" olarak damgalanma korkusunun ağır bastığına dalalet ediyor.- Atıp tutarken iyi ama dünyada bunu aşabilen sayılı insan var (popüler kültür ikonlarından bahsetmiyorum) -

Ama insan düşünmeden edemiyor. Ya onlar yel değirmeni değilde gerçekten devse?!

Not: Bu arada yukarıdaki zibidi "the one" (seçilmiş) olmaktan ziyade güneş gözlükleri,paltosu ve imajıyla allı pullu bir popüler kültür ikonu olmaya daha yakın.The one olmaya daha müsait bir isim için:

Jean Baudrillard

hayatın sağ tuşu

2008-12-01T10:16:00.000-08:00

Bu masada yemek yiyen insan evladına benzemiyor ama genel olarak böyle bir özelliğe ihtiyacım var.Yemek hazırla,sofra topla sıkıldım artık:)

it time it comes back to you

2008-11-25T02:37:00.005-08:00

Gitmek.. demiştik yıllar önce söze başlarken.

Ama her gidişin bir de dönüşü var galiba.

Yılların ve yolların ardından yorgun..yine de umudunu yitirmemiş olarak dönmek.

Dilinde hafiften hüzünlü ama bir o kadar da sevimli bir şarkı:

i've been many places
i've traveled 'round the world
always on the search for something new
but what does it matter
when all the roads i've crossed
always seem to return to you…

vesaire vesaire..

2008-11-23T11:50:00.004-08:00

İş güç derken bloga fazla vakit ayıramıyorum.Bu süreç içersinde vizeleri de atlattım.Tahmin ettiğimden iyi geçti Allah'a şükür. Ortadoğu'da Kültürel Yapı isimli dersimizin vizesi için sorumlu olduğumuz kitap Amin Maoluf'un Ölümcül Kimlikler (les identites meurtrieres) kitabıydı. Kitabı okurken tahmin ettiğimden daha basit ve anlaşılır dille yazılmış akıcı bir kitapla karşılaştım. İnsanın kendini tanımlarken kullandığı aidiyetler ve sahip olduğu kimliklere değinmiş.(din,milliyet,ülke vb.) Ama bu konuyu işleyip küreselleşme konusunu çok yüzeysel alıp,es geçmesi enteresandı. Kitabı okurken şu konudan blogda bahsedeyim üzerine biraz zihin cimnastiği yapalım dediğim bir kısım vardı ama şu an net hatırlayamadım. Zaten bir gecede okuyup ertesi sabah kitabı referans alarak kimlik konusunda makale yazdık. Kitabı beğendiğim için tekrar okumaya niyetim vardı.Okuduktan sonra aklıma gelmeyen o konu hakkında bir şeyler karalarım.

Blogları gezerken aklıma geldi doktor çilek'in bloguna bir bakayım dedim.İşin sürekli aslı aşk,hüzün,damar derken açmamaya başlamıştı yazıları son zamanda pek takip etmiyordum. Ama ataması gerçekleşip İran sınırında göreve başladıktan sonra bloguna da yeni bir soluk gelmiş.Doğu görevine isyan ettiği öğrencilik günlerindeki tartışmalarımızı hatırlayarak yüzümde bir gülümsemeyle okudum son yazılarını.Ankara'da altında araba 7. cadde turlarından,ısınmak için kendi sobanı kendin yakmak zorunda kaldığı bir sınır kasabasına. Çömez doktorun maceralarını takip etmek isteyenler için: http://www.hickimse-hakkinda-herbisey.blogspot.com/  