remol

Domingo 2 Nadal 2010

2009-12-30T16:24:00.000Z

Herdeiros nunha mesma andaina:Deus chega para tod@s

Pórtico

No mundo no que estamos son moitas as persoas que falan, que fan proxectos, que prometen… Hoxe, só con dicir parece que xa se fai...Pero, non estamos cansos de tantas palabras sen fondo?. Palabras baleiras de contido, palabras que non son vida, palabras sen sentimentos nin compromiso… Por iso, hoxe máis ca nunca, cómpren persoas que digan e fagan, que falen de esperanza, de futuro, de colaboración... pero non de boca para fóra, senón as primeiras en facelo vida e en ser testemuñas.
A celebración de hoxe é unha chamada constante a que fagamos vida o que pensamos, o que cremos e o que dicimos, como única canle de ser testemuñas do neno que nace, da palabra que se fai carne e da sabedoría que atopou un pobo ben disposto para acollela.

Perdón
· Polas veces en que se nos enche a boca de palabras, pero nos falta vida para concretalas, para facelas promesa crible para todas as persoas, SEÑOR, ÁBRENOS Á TÚA SABEDORÍA.
· Porque moitas veces non somos capaces de escoitar, de pararnos e deixar que o outro nos interpele e cuestione a nosa vida, CRISTO, ÁBRENOS Á TÚA SABEDORÍA.
· Porque moitas veces reducimos estas festas a unha simple reunión familiar ou para comer, esquecéndonos que o verdadeiro sentido do Nadal é o nacemento do Neno Deus, SEÑOR ÁBRENOS Á TÚA SABEDORÍA..

Remuíño

· Se Lucas nos mostrou un Nadal dende abaixo cos signos dun neno, uns capizos e unha manxadoira, onde sobresaía a tenrura, a pequenez e a pobreza; Xoán preséntao dende arriba: a Palabra que estaba onda Deus faise carne, quere traernos luz, curar as nosas feridas. Agora os signos son o pan da vida, a auga viva, o aceite e o viño, o Espírito de vida. Pero a mensaxe nos dous é a mesma: Deus quérenos tanto que manda ao seu Fillo asumindo a nosa condición, compartindo a vida connosco.
Pero Xoán pon tamén de manifesto o misterio do noso rexeite, da nosa negativa ao plan de Deus. Péchanse as portas da Pousada, os reis queren matalo, os sacerdotes non o aceptan, os que aflan no nome de Deus non queren saber nada de El. Pero por que?:
o Porque están cegos?. Pero cegos que non recoñecemos o que non vemos. Só vemos cos ollos da mente, non cos do corazón. Non temos o corazón limpo e así non podemos ver a Deus xa que non somos capaces de descubrilo nos demais, nos que pasan ao noso carón.
o Polos intereses?. Os intereses dos que temos algo que perder, xa que os pobres, os humildes non teñen nada que perder e aceptan ao neno que vén.
o Polas tradicións?. Interpretamos a lei e os ritos como queremos, xa nos fixemos un Deus á medida e non estamos dispostos a ter outro que nos esixa compromiso.
o Polo medo?. Temos medo ao novo, ás seguridades que se deixan, a vivir na mediocridade. Pero non temos a fe de Abraham nin a de María para poder camiñar á luz da fe que moitas veces se mostra escura.
O perigo está tamén na rutina, o ter cousas máis importantes e non recibir a Xesús, porque somos incapaces de recoñecelo. Recibilo pero sen que entre no noso corazón, sen que nos transforme interiormente. Recibámolo pois con ilusión, con desexo, con fe, con amor, con xenerosidade e con dispoñibilidade. Que se sinta como na súa propia casa.
· Pero a Palabra vén a nós para escoitala, para facela vida, para deixala chegar ao profundo do noso ser. Pero como escoitala con tanto ruído?. Deus segue falando, segue facéndose vida e carne... pero, como descubrilo se non somos capaces de calar?. Escoitemos pois á vida que vén de Deus, a esa sabedoría que chama a nosa porta para que sexamos felices, se somos quen de descubrila, de atopala no pobo elixido, o pobo que necesita, o pobo humilde, o pobo que só ten esa palabra, para que nos humanice.

Oración da comunidade

Señor, Ti queres que fagamos vida a túa palabra no medio dos nosos irmáns e irmás. Danos folgos para que non desfalezamos nesta tarefa. Por iso dicimos confiados:

QUE FAGAMOS VIDA A MENSAXE DO NADAL

· Pola Igrexa, para que no medio do mundo sexa sabedoría que elixe un pobo onde asentarse, un pobo humilde, sinxelo, pobre e necesitado dun futuro cheo de esperanza, ilusión e alegría, OREMOS.

QUE FAGAMOS VIDA A MENSAXE DO NADAL

· Polas nosas comunidades, para que de palabra e de obra, sexan quen de estar preto das persoas, especialmente daquelas que nestas datas non son capaces de vivir a ledicia do nacemento do Señor, pero que son aquelas para as que nace con máis forza, OREMOS.

QUE FAGAMOS VIDA A MENSAXE DO NADAL

· Por todos nós, para que non rexeitemos a vontade do Señor nas nosas vidas, a felicidade de vivir un estilo de vida cercano, dialogante, comprensivo, servizal, e así sexamos quen de facer vida o seu nacemento entre nós, OREMOS.

QUE FAGAMOS VIDA A MENSAXE DO NADAL

Grazas Señor porque acompañas o noso camiñar e queres que sexamos persoas comprometidas coas persoas do noso tempo. PXNS.

Para a Reflexión

Desde a aurora dos tempos escóitase o berro dos oprimidos,
berro que grita coa voz de Deus.
Berra no Terceiro Mundo,
berra nas nosas cidades,
berra nas nosas propias casas,
berra no noso interior,
pero as persoas non queremos escoitar.
Veu á súa casa e os seus non a recibiron.
Porén, a cantos se senten interpelados e a reciben
dáselles a forza de vivir segundo Deus;
porque tiveron esperanza
e creron no berro dos oprimidos,
grazas a que non cobizaron privilexios.
Velaí o anuncio que recibimos:
a Palabra fíxose carne e viviu entre nós.
Cheo de solidariedade cos oprimidos,
cheo de amor cos necesitados,
El é primoxénito e modelo para quen quere ser fillo de Deus.
Coa súa encarnación e entrega
liberounos a todos da opresión,
porque a solidariedade co oprimido
e o amor fraterno que desexamos
veñen de Xesús, o Mesías.
Ninguén coñecía ao Deus verdadeiro,
pero Xesús de Nazaret, a palabra do Pai
que berra desde a aurora dos tempos,
este manifestounos a Deus.
Nel, o amor e a lealdade
fixéronse realidade para todas as persoas.
Cantos
· Panxoliñas

Remol Aninovo 2010

2009-12-30T16:16:00.002Z

SE QUERES PROMOVER A PAZ, PROTEXE A CREACIÓN
Bendición do comezo

´ Que Deus nos bendiga todos os días do ano,
´ Que Deus nos sorría todos os días do ano,
´ Que Deus se fixe en nós todos os días do ano,
´ Que Deus nos conceda a súa paz todos os días do ano.

PÓRTICO
Comezamos o ano e todos nos desexamos o mellor dos parabéns. Estamos ledos, sentímonos achegados uns aos outros e todo son boas intencións. E iso está ben, porque que mellor que pornos na liña de saída coa mellor das intencións?. Pero non debemos esquecer que coas intencións soas non basta, que é necesario poñer máis da nosa parte: esforzo, gañas, sacrificio, ilusión, ánimo, esperanza...
E para que?. Para que a vida poida ser aquilo que todos queremos e que tanto nos custa conseguir: un camiño no que descubrir e vivir na solidariedade e na paz.A isto somos chamados e chamadas na celebración que agora comezamos. Feliz ano e poñémonos á tarefa!.

O PERDÓN

Porque non damos entendido que a paz non é só ausencia de guerra, senón tamén xustiza, amor, servizo, axuda, dispoñibilidade e desenvolvemento, SEÑOR, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.
Porque estamos ben lonxe de sentir a terra coma a casa común que nos deches para que a habitemos con creatividade e responsabilidade, CRISTO, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.
Porque non utilizamos unha linguaxe de paz na nosa vida cotiá, coas nosas familias, cos nosos compañeiros de traballo, cos nosos veciños e amigos, SEÑOR, BENDÍCENOS COA TÚA PAZ.

REMUÍÑO
COIDAR A CASA: A RELACIÓN CO COSMOS

A palabra ecos significa casa, é dicir, cosmos, o lugar no que a persoa sofre, goza, atópase cos demais. Cando falamos da persoa e da súa relación co mundo, plantexamos a reflexión desde a opción clara como humanos, co compromiso de coidar a casa, decisión froito do discernimento como persoas presentes nun mundo desigual que evolúe. Estamos chamad@s a relacionarnos co mundo non dun xeito superficial, senón implicados no seu coidado. Falamos así de recuperar un compromiso que tiveron xeracións anteriores: traballar, coidar, protexer a natureza. Un coidado e un respecto que esixe de nós atención e capacidade para facela medrar e desenvolverse ao servizo das persoas, entendendo así o que significa a palabra HUMANIZACIÓN. A preocupación, a sensibilidade respecto do medio ambiente non é un snobismo, senón que é unha opción ética que debe ocuparnos e preocuparnos, como nos indica a mensaxe deste día da xornada da paz do papa Bieito.
Isto pide de nós:
En primeiro lugar, algo que os cristiáns non tiñamos e que agora comezamos a ter: unha maior conciencia ecolóxica: valorar, protexer, coidar.... denunciando calquera comportamento que poña en perigo a nosa casa. Porque todos, tamén aqueles que veñen detrás nosa, teñen dereito a atopar o mundo habitable, pois é o lugar onde van medrar e desenvolverse como persoas. O progreso non supón o todo vale. Pero neste mundo noso está a ocorrer que no nome do progreso imos aceptando e admitindo todo tipo de comportamentos. Porén, no nome do progreso, da técnica, do desenvolvemento, non todo vale, senón que ten límites. A vítima non é só a natureza, senón tamén o ser humano que nela e grazas a ela, vive.
En segundo lugar, no libro da Xénese lemos que Deus pon nas nosas mans a súa obra. Isto significa que asumir este compromiso, converter esta afirmación en realidade, fai que non esquezamos que nós somos recreadores da obra de Deus, e isto convértese nun compromiso: somos señores da creación, continuadores da obra de Deus, o que non quere dicir seres inertes, senón chamad@s a gozar e disfrutar deste plan, cousa que non poderemos facer se non coidamos a natureza.
A invitación que Deus nos fai de dominar a terra, non pode entenderse como a capacidade de destruír, de asolar todo o que hai nela. Ser señores da Creación fainos vivificadores, non vividores, do proxecto de Deus.
Por tanto, como moi ben nos lembra a mensaxe do Papa nesta xornada da paz, baixo o lema “se queres promover a paz, protexe a creación”, non basta con estar en paz coas persoas, senón que tamén debemos estar en paz coa natureza; pois a paz está ameazada tamén pola nosa falta de respecto cara á terra, pola explotación desordenada dos seus recursos, polo deterioro da calidade de vida. O arco da vella da paz debe abranguer tamén á creación enteira, pois debemos ter claro que a destrución ou o abuso desconsiderado da natureza constitúen un problema de índole moral. Non somos os donos, senón os coidadores do mundo, non só non debemos destruílo nin contaminalo, senón que temos que traballar por deixalo máis limpo e habitable.
Paz con nós mesmos, paz cos demais, paz coa creación… Velaí o reto que Deus pon diante dos nosos ollos neste primeiro día do ano. Seremos quen de facelo noso?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE
Na festa de Santa María, e neste comezo de ano que nos volve falar outra vez de paz, sentímonos fondamente achegados uns aos outros para dicirlle a Deus.
BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR

Por unha Igrexa viva, aberta, solidaria e pacífica, que saiba acoller e non fomente nunca o pensamento único e a obediencia cega, Oremos.
BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR
Por unhas comunidades cristiás que asentadas sobre a forza da paz e o camiño da non violencia, saben ser testemuñas de encontro, perdón e tolerancia no medio dos enfrontamentos dunha sociedade que moitas veces se esquece de Deus, Oremos.

BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR

Por nós, que hoxe queremos comezar este novo ano cheos de proxectos, ilusións e esperanzas, para que co paso dos días non nos deixemos levar da frustracións da desesperanza e da incapacidade da non consecución das metas trazadas, Oremos.

BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR

Por todas aquelas persoas que comezan o ano sen motivos para a esperanza: @s parad@s, as mulleres maltratadas, @s enferm@s, @s nen@s explotad@s, @s vell@s que están solos... para que nunca esquezamos que o noso compromiso cristián pasa por sermos mensaxeir@s da esperanza para eles e para elas, OREMOS.

BENDITO O QUE VÉN NO NOME DO SEÑOR

Señor, escoita as oracións que che vimos de presentar e todas aquelas que levamos dentro do noso corazón. Bendice as nosas vidas, e as daqueles que queremos ao longo deste ano que hoxe comezamos. Pedímoscho por Xesucristo, noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN
Imos acender sete candeas, sete,
para lembrar que non vivimos nas tebras,
porque Deus é luz e boa nova para todas as persoas.
Primeira candea e boa nova:
Deus fíxose amor
para quen ten o corazón roto e
só coñeceu orfandades e xenreiras.
Segunda candea e boa nova:
Deus fíxose liberdade
para quen está preso
e para os escravos, de si ou doutros.
Terceira candea e boa nova:
Deus fíxose consolo
para os que sofren, agardan
e choran á marxe dos camiños.
Cuarta candea e boa nova:
Deus fíxose xustiza
para quen está marxinado
e ten fame e sede de vida.
Quinta candea e boa nova:
Deus fíxose pan e viño
para quen se baleirou
dándose sen reservas, enteiro,
en vieiros e camiños.
Sexta candea e boa nova:
Deus fíxose novidade
para desmantelar o tenderete
de normas e leis que montamos
para conseguir o seu beneplácito.
Sétima candea e boa nova:
Deus fíxose un de nós
para que nós non esquezamos agora,
neste momento, e logo,
que somos fill@s seus,
e por iso, irmáns e irmás entre nós.
CANTOS

Panxoliñas

Sagrada Familia 2009

2009-12-26T22:09:00.002Z

SABER ACOLLER A TOD@S, TAMÉN NAS NOSAS FAMILIAS

Pórtico

A festa que celebramos hoxe, a da Sagrada Familia, quere ser una chamada a afianzar máis plenamente os vínculos de amor que unen ás familias. Non é una xornada para laiarse porque nos pareza que a familia está en horas baixas, ou porque o modelo de familia está cuestionado. Non. Hoxe chámasenos a atención para que potenciemos o que verdadeiramente falta en tantas familias: o amor, o perdón, o respecto, a escoita…

Que a celebración de hoxe nos axude a tomar conciencia de que tamén nas nosas familias estamos chamad@s a vivir como amigos e seguidores de Xesús: sabendo acoller a todas as persoas.

Perdón

Porque non temos pelos na lingua á hora de criticar o que é diferente ao noso pensamento, SEÑOR, PERDOA A NOSA DESUNIÓN.
Por tódalas veces nas que esquecemos que formar parte dunha familia é tamén esforzarnos para crear nela espírito de colaboración e participación, CRISTO, PERDOA A NOSA DESUNIÓN.
Polas veces nas que cos nosos feitos e as nosas palabras somos causa de división e enfrontamento, SEÑOR, PERDOA A NOSA DESUNIÓN.

Remuíño

A festa da Sagrada Familia é un día propicio para que valoremos cómo nos situamos nas nosas familias: qué significa na nosa vida, qué a podemos potenciar, qué temos que podar para que sexan verdadeiramente luz para os outros e especialmente reflexo do amor de Deus nas nosas vidas e na das persoas. Pero como facer esta valoración?. Non podemos quedar só no material: necesidade dos fillos de quedar máis tempo na casa, non porque se estea ben na casa ou coa familia; nin por razóns psicolóxicas: porque non hai tensións dentro dela, porque somos máis comprensivos os pais cos fillos e entre os pais, porque os membros son máis agradecidos e cariñosos; nin por culturais: porque queda ben casarse, porque está ben valorado, porque na cultura no que estamos valorase mais o íntimo… Pero quizá a familia tense que valorar como comunidade de vida e amor. Son estas dúas, dimensións que definen o humano, porque se pode construír humanidade partindo o pequeno, das familias para ir edificando o pobo e á sociedade. Porque só en comunidade podemos realizarnos como persoas, podemos salvarnos, ser felices, dende a integración e a aceptación do outro, salvándonos así da soidade, da marxinación, do individualismo, da autosuficiencia. Unha comunidade que nos enriquece e nos corrixe, facéndonos crecer en comuñón.

Na familia, a vida créase, recíbese e faise crecer, dende un fillo/a pero tamén na colaboración, no servizo, na superación, na comuñón, na axuda mutua, no compromiso, en compartir penas e alegrías. Porque o amor é a enerxía máis grande, o que une á familia, o máis esixente e gratificante. É a alma de toda a familia. Non habería nin comunidade nin vida sen amor. Isto leva a poñer ao outro por riba de todo, a dar e a darse. A familia é onde se ama sen buscar ser amados. Xesús naceu nunha familia e renovouna, converteuna en sacramento, bendiciu o amor e converteuno en fonte de comunidade, fonte de vida e fonte de amor. Que tamén nós, desde o noso ser membros dunha familia, saibamos crecer nela con confianza, sabendo querernos e respectarnos nas diferenzas, colaborando no que uns e outros necesiten e superando a tentación de converter a familia nunha pensión. A familia de Nazaret buscou o entendemento, que tamén nós saibamos facelo así, e nos deixemos de discutir sobre cuestións que nos fan perder o tempo e non responden aos dous valores que temos que ir construíndo nas nosas familias, como tamén se esforzaron en facelo María, Xosé e Xesús: amor e capacidade de comprensión. Non trabuquemos o rumbo!.

Oración da comunidade

Señor, ti acompañas o noso camiñar e formas connosco unha comunidade de amor e felicidade. Escoita hoxe a nosa oración neste día no que nos lembramos dun xeito especial de todas as familias. Por iso dicimos confiados:

QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN COMUNIDADES DE AMOR

· Pola Igrexa, para que respecte e dialogue con todas as persoas que teñen distintas formas de ver a familia, pero cuxo punto de unión é o amor, OREMOS.

QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN COMUNIDADES DE AMOR

Polas nosas familias, para que saibamos admitir a súa pluralidade e non caiamos na tentación de impoñer unha única maneira de manifestarse e configurarse, OREMOS.

QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN COMUNIDADES DE AMOR

Por todas as familias, especialmente polas que pasan dificultades económicas neste tempo de crise, por aquelas que sofren a perda dun ser querido, polas que están a piques de romperse, polas que non teñen a posibilidade de ter unha vida digna. Por todas elas, OREMOS.

QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN COMUNIDADES DE AMOR

· Por tod@s nós para que non antepoñamos intereses económicos, sociais ou de prestixio, ao que verdadeiramente importa nas familias: o amor e o respecto, OREMOS.

QUE AS NOSAS FAMILIAS SEXAN COMUNIDADES DE AMOR

Señor, Ti queres o mellor para nós. Pedímosche que alentes as nosas familias no quefacer cotiá. PXNS.

Para a reflexión

O amor acéptate tal como es.

Afirma a túa vontade e os teus dons.

Preocúpase por ti, quere saber que estás ben.

Impúlsate a que te realices plenamente.

Empatiza: sabe o que se sente ao ser ti.

Anímate a que creas en ti mesmo.

É amable no trato contigo.

Garda os teus segredos: estás a salvo.

É bondadoso: sempre te apoia e está ao teu lado.

Rise moito: sempre contigo, nunca de ti.

Busca a túa bondade e atópaa.

Fai que te sintas satisfeito de ser ti mesmo.

Non ten en conta as túas vaidades e debilidades.

Ora polas túas necesidades e deféndete.

Ten tacto incluso cando se enfronta contigo.

Diche a verdade sempre e con honestidade.

Pensa en ti e nas túas necesidades.

É duro e tenro, segundo o que necesites.

Compréndete e permíteche ter malos días.

Señor, pedímosche que este sexa o amor sobre o que se asenten as nosas familias.

Cantos

Entrada: Que ledicia

Lecturas: Escoita ti a palabra de Deus

Ofertorio: Eu soñei

Comuñón: O amor é o meirande

NADAL 2009

2009-12-23T22:01:00.002Z

FRONTE AO UNIFORMISMO, DIVERSIDADE

(Campaña de Nadal de Cáritas)

PÓRTICO

Porque o nacemento dun neno non era unha festa para tod@s; porque á meirande parte das persoas a vida resultáballes unha triste e penosa escravitude; porque un poder tiránico asoballaba a liberdade dos pobos impoñendo leis inxustas, unha paz muda e unha cultura uniforme; porque a dignidade da persoas medíase pola forza, a riqueza ou a sorte; porque a humanidade vivía nunha crise desesperanzada e deprimente; e porque só Deus podía salvar ás persoas,... quixo o Fillo de Deus facerse home.

O nacemento de Xesús foi un exceso de amor e misericordia. Non veu deslumbrar nin conquistar nada... só corazóns. Veu para devolverlle á persoa a súa dignidade e fermosura. É coma se Deus dixera: "Quero estar contigo, porque te quero; limparei o teu corazón e abrirei os teus ollos para que recoñezas a túa grandeza e dignidade".

O amor de Deus pon de manifesto a diversidade de dons que nos regalou para poñelos ao servizo dunha nova sociedade, dun novo tempo. A que esperamos?.

O PERDÓN

Pai, Ti déchesnos ao teu Fillo para facernos fillos e fillas teus, revestíndonos de divindade; PERDOA A NOSA INHUMANIDADE.
Cristo, Ti fixécheste home para facernos irmáns e irmás, vivindo en comuñón; PERDOA AS NOSAS DIVISIÓNS, DESIGUALDADES E INSOLIDARIEDADES.
Espírito Santo, Ti unxiches e enviaches a Xesús para evanxelizar aos pobres; PERDOA QUE NON SAIBAMOS ACHEGARNOS E ALEDAR AOS POBRES.

REMUÍÑO

Os emperadores rexían o mundo a base de decretos e lexións. Decrétase que Roma ha ser a Cidade, o centro do mundo, e as lexións recorrerán a xeografía para implantar o selo romano. Decrétase que as únicas leis que valerán serán as aprobadas polo Senado Romano ou as que dite o emperador. Decrétase que todos os súbditos do imperio han ter papeis romanos e pagarán impostos con moeda romana.

Por un deses decretos, unha parella nova tivo que desprazarse cara á Belén a pesares do embarazo avanzado da muller. Non tiñan a documentación en regra nin tampouco lles sobraban os denarios; pero ela pariría nunha manxadoira á meirande xustificación e riqueza das persoas. Porque ese neno traía paz, tenrura, xenerosidade. E atopou unha manxadoira, uns cueiros e un par de corazóns acendidos que tremían diante do misterio.

Roma e Belén son todo un contraste: Roma é o poder dun home endeusado, Belén é a pequenez dun Deus humanado. Roma é o triunfo da forza, Belén é o triunfo do amor; Roma é un canto de gloria, Belén é un signo de marxinación. Roma é imposición, Belén é respecto. A Roma conflúen os ríos das finanzas, Belén é unha fonte de deprendemento. Roma é un resume da inhumanidade, Belén é o comezo dunha nova humanidade.

Tres sinais nos que descubrimos a Deus

Descubrimos a presenza de Deus en tres sinais do evanxeo que proclamamos na Noiteboa: un neno, unha manxadoira, uns capizos.

Un neno: expresa a preferenza de Deus polo pequeno, polo desvalido. É unha manifestación da súa tenrura. Evócanos protección, confianza, futuro, esperanza, desenvolvemento, promesa, responsabilidade.... O neno sorrí ao futuro, con el renóvase a esperanza da humanidade.
Unha manxadoira: Nin palacios, nin tesouros, nin riquezas, senón pobreza e marxinación. Xesús nace e vive na austeridade, no despoxo e na desinstalación. Fixo opción polos pobres e identifícase con eles. Desde que El nace nunha manxadoira, todos os pobres son lugar teolóxico, sacramento e sinal da presenza de Deus.
Uns capizos: Deus faise necesitado dos nosos servizos, quere deixarse axudar. Os cueiros significan xesto de servizo e axuda aos demais: roupa, menciñas, pan compartido, bico, sorriso, esmola, compaña.... sempre realizados con tenrura e respecto.

Porque do mesmo xeito que naquel tempo, tamén hoxe o neno que chega chama na nosa porta. Non fagamos coma os pousadeiros de Belén!. Non lle pechemos as portas. Se somos capaces de abrirlle a nosa casa, a nosa vida, o noso corazón... seguro que comezaremos a ve-la luz do día con máis claridade, con outros ollos, con outra actitude. Porque a luz xa chegou, invitémola a pasar, sentémola á nosa mesa, compartamos con ela o noso pan. Porque esa luz móstrasenos cada día nos pobres e pequenos do lugar onde estamos. Por iso no nacemento da nosa parroquia non hai anxos nin pastores, senón que están os pobres e pequenos do noso mundo: nenos escravos, parados, mulleres maltratadas, anciáns abandonados, enfermos, inmigrantes, famentos..... dun xeito especial queremos que sexa tamén para eles Nadal, que a través do noso esforzo, da nosa oración, do noso traballo compartido, eles tamén poidan ver a salvación de Deus, porque....Xesús xa está aquí, recoñezámolo!.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

No día no que se manifestaron a bondade e o amor de Deus a todas as persoas, pedímoslle a este Deus Amor que coide de nós dicindo:

AMÉN

Para que ninguén desespere, porque hoxe naceu un Deus que nos quere, OREMOS.

AMÉN

Para que haxa respecto e paz entre todas as persoas e entre todos os pobos, porque naceu a Paz na terra, OREMOS.

AMÉN

Para que ninguén sexa explotado, excluído ou torturado, porque naceu o Defensor dos pobres, OREMOS.

AMÉN

Para que prevalezan a alegría e a esperanza en todas as persoas, porque tamén hoxe é NADAL, OREMOS.

AMÉN

Para que tod@s nós, que celebramos este misterio de nadal sexamos testemuñas do amor misericordioso de Deus cara todas as persoas, porque sempre ha ser Nadal, OREMOS.

AMÉN

Pai, Ti que amaches tanto ao mundo que lle deches ao teu Fillo, fai que saibamos crer e vivir a dimensión divina do humano e a dimensión humana do divino.PXNS. Amén

PARA A REFLEXIÓN

UN BELÉN DIFERENTE

De Belen_2009

Este ano poñeremos un nacemento diferente,
sen anxos, sen pastores, sen reis,
porque na miña aldea xa case non existen,
e nenos e adultos non entenden que estean contigo
só os que non vemos nas rúas.
No seu lugar poñeremos figuriñas do presente.

De Belen_2009

Un parado, vítima de todas as multinacionais,
coas mans cheas de callos e con enrugas na fronte.
Ten vergoña e doe miralo.

De Belen_2009
Un inmigrante, sen patria, sen fogar, sen papeis,
de cor, con cheiro e fame.
Quizás esta noite o acubille alguén.

De Belen_2009
Unha muller maltratada, coa mirada triste e tenrura latexante,
usada e xulgada por case toda a xente.
Quizás esta noite rencontre a súa dignidade.

De Belen_2009
Un neno escravo, sen perspectivas de futuro,
porque nesta terra non ten presente.
Quizás esta noite vexa a estrela da súa vida.

De Belen_2009

Un famento, vítima da nosa sociedade consumista

que non ten prexuízos á hora de pisotear aos demais.
Quizás esta noite lle chegue a súa xustiza.

De Belen_2009

Un enfermo, separado, illado coma unha peste,
deitado nun leito sen futuro e case sen presente.
Quizás esta noite alguén se achegue a el e lle dea un biquiño.

De Belen_2009

Un ancián abandonado porque xa non é útil,

só e illado dun mundo que non quere trastos vellos.

Quizás esta noite alguén lle faga un rato de compaña.

Xa sei que non están todos,

De Belen_2009

por iso tamén hai unha figuriña cunha interrogación;
pero se me atrevo a poñerme eu,
e non me esquezo de colocarte a Ti,
este Belén non será de Herodes.

CANTOS

Panxoliñas

ADVENTO 4 DOMINGO

2009-12-14T22:26:00.001Z

ADVENTO, TEMPO DE DISPOÑIBILIDADE

SIGNO: Colocamos a cuarta e derradeira parte que completa o mapamundi coa cita do evanxeo de hoxe escrita nela.

PÓRTICO

María, a muller que non tivo medo, que soubo escoitar e acoller, que foi capaz de abrir o seu corazón a quen estaba necesitado da calor que dá amor desinteresado e solidario, convídanos, no cuarto domingo do Advento, a saír de nós, a erguer a vista, a deixar atrás o ensimesmamento dos nosos rezos e prácticas, quizás ás veces baleiras de contido, para saber descubrir entre aqueles cos que estamos, cos que nos cruzamos cada día, con tantas persoas que precisan dunha man aberta, un corazón quente, uns pés que se poñan en camiño con eles e por eles, e unha cabeza que pense e non se deixe levar do paternalismo; saber descubrir o rostro do Neno que nace para que todas as persoas poidan vivir con dignidade e ser tratadas con xustiza; para que naza o Neno que quere cambiar as nosas vidas e as de tantas persoas que senten utilizadas, explotadas, esquecidas, silenciadas, por ser como son ou dicir o que pensan. No seu pórse en camiño cara a casa de Isabel, María foi preparando a chegada daquel que veu traer a salvación: Xesús. Seremos tamén nós capaces de pornos neste camiño?.

O PERDÓN

Polas veces nas que non nos comprometemos se non vemos réditos ou se non vemos reflectido nos demais o que facemos, SEÑOR, QUE SEMPRE ESTEAMOS DISPOÑIBLES.
Porque moitas veces preferimos pechar os ollos e non descubrir a realidade como un compromiso ao que nos chama o noso sermos cristiáns, CRISTO, QUE SEMPRE ESTEAMOS DISPOÑIBLES.
Porque vivimos unha relixiosidade desencarnada, fóra da realidade que nos aliena e adormece, SEÑOR, QUE SEMPRE ESTEAMOS DISPOÑIBLES.

REMUÍÑO

Neste cuarto domingo do tempo de Advento, a actitude á que se nos chama é "dispoñibilidade". Así nolo mostra a palabra que escoitamos. Por un lado, o Señor está disposto a axudar a Israel; El nunca o abandona e vela por el, especialmente por ese resto que quedou de pobres, labregos, pastores, viúvas.. Non eran nada pero El garante a súa felicidade, xa que para eles é o Mesías. E ante todo aparece a tranquilidade que dá saber que non están sos, que hai alguén que mira, que se preocupa, que se ocupa deles. E nós, que estamos xa case no tempo de Nadal, que enfilamos a recta final do Advento, tamén estamos chamados a poñer esa alegría, a estar dispostos a ser garantes da verdade, da xustiza, do compromiso que libera, que fai agromar a felicidade onde hai situacións de murcha: enfermidade, soidade, abandono. Como pode ser un Nadal de ledicia para os que non entran no consumismo porque están excluídos?. Como nós, que o temos todo, non somos capaces de renunciar para poñer alegría entre tanta tristura, para poñer tranquilidade en tantas vidas de xente agoniada, que non chega a fin de mes, que se perden botando contas por se o que teñen lles chegará?. O tempo de Advento que está a piques de rematar xa tivo que ser para nós unha toma de conciencia de que ante situacións de amargura e tristura, estamos chamad@s a ser luz, esperanza, alegría, cercanía, diálogo, axuda e amor.
Por outro lado, a nosa nai María non pensa dúas veces o que acababa de escoitar, o anuncio de que ía ser nai, e marcha correndo onde a podían necesitar. Non mira os trastornos do camiño, nin o tempo que lle leva, nin os inconvintes que poidan xurdir, senón que vai disposta e alegre. E nós, cantas veces medimos a rendibiliedade do que facemos, cantas veces botamos na cara aos irmáns o tempo que lle adicamos, cantas veces nos escudamos nas limitacións que dicimos ter? A dispoñibilidade é a opción polo cercano, é abrazo, é empatizar, sintonizar, compartir. E esta sociedade, na que todos as novas tecnoloxías fan que, supostamente, todos esteamos moito máis cercanos, está enferma de soidade. A dispoñibilidade é visita dun mesmo que se dá, pero é visita de Deus por medio de nós. A que esperamos para que ao remate do tempo do Advento a nosa vida se transforme en acollida, en liberación, en cercanía en DISPOÑIBILIDADE?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Señor, Ti segues acompañándonos neste tempo do Advento. Queremos que a rutina non aniñe no noso corazón para así estarmos dispoñibles diante de quen precise de nós. Por iso dicimos confiados:

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Pola Igrexa, para que estea sempre dispoñible para todas as persoas, esquecendo primeiros postos, privilexios doutro tempo e antigos exclusivismos, OREMOS.

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Polas nosas comunidades, para que se vexa reflectido nos seus membros este tempo de Advento, especialmente no acercamento aos mais necesitados: enferm@s, parad@s, anciáns abandonad@s...., OREMOS.

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Por tod@s nós, para que o esforzo deste tempo sexa pulo na nosa dispoñibilidade a ser persoas atentas aos signos dos tempos que marcan a nosa época, ás persoas e ás súas inquedanzas, OREMOS.

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Señor, Ti sempre estás disposto a axudar a todas as persoas, sen exclusivismos. Fai que para nós tampouco haxa persoas indiferentes. PXNS. Amén

PARA A REFLEXIÓN

Hoxe, Señor, querémosche cantar

coa nosa voz que Ti tan ben entendes.

Por sermos viaxeiros do tren da vida,

porque deixamos de ser illas,

por adentrarnos por sendas e charcos,

pola túa presenza viva nesta aventura,

dámosche as grazas con forza e tenrura.

Polos camiños, pequenos e grandes,

de comunicación, diálogo e encontro;

polos sorrisos, os bicos e as bágoas,

dámosche as grazas con forza e tenrura.

Polos ollos, que saben dicir o que levan dentro,

polos pés, que nos achegan a quen está so,

polo corpo, que expresa os nosos sentimentos,

polos corazóns, que latexan ao unísono,

por quen co seu amor nos comunica vida,

dámosche as grazas con forza e tenrura.

Porque nos puxemos en camiño a toda présa,

porque entramos na casa do pobre,

porque hai seos cheos de espírito vivo,

porque Ti estás sempre con nós,

como sinal de toda comunicación,

dámosche grazas con forza e tenrura.

CANTOS

Entrada: Ven axiña visitarnos
Lecturas: Veña o teu Reino
Ofertorio: Xesús chamado amigo.
Comuñón: Volve Señor

Advento 3Domingo

2009-12-08T22:33:00.001Z

ADVENTO, TEMPO DE LEDICIA

SIGNO: Colocamos unha terceira parte do mapamundi coa cita do evanxeo de hoxe escrita nela.

PÓRTICO

O Advento, tempo de ledicia e renovación, esixe de nós disposición a deixar atrás canto nos impide vivir e ser verdadeiramente persoas alegres, esperanzadas e esperanzadoras. Fronte ao actuar daqueles que non teñen a ledicia de coñecer que o Señor chega, nós estamos chamados a ser iconas, imaxe, presenza daquel que chega. Pero, como podemos facelo estando tristes, desganados, vivindo na rutina, asentados na comodidade?. Non é o ritualismo, senón a fraternidade o que fai que a nosa corazón se alegre e a nosa esperanza sexa acollida como presenza do que vén para traernos a salvación.

Deixemos que a forza do Espírito entre nós!.

O PERDÓN

Por non ser coa miña vida rostro da túa misericordia, SEÑOR, QUE VIVAMOS A TÚA LEDICIA.
Por non ser coa miña palabra consolo para quen está triste, CRISTO, QUE VIVAMOS A TÚA LEDICIA.
Por non ser cos meus ollos alento para quen busca na miña mirada ánimo e axuda, SEÑOR, QUE VIVAMOS A TÚA LEDICIA.

REMUÍÑO

A FE, FORZA QUE CONSOLA

Tod@s temos a experiencia de sentirnos consolados en momentos duros e difíciles da vida por palabras de amigos, de xente que nos quere e estima. Pero ao mellor non temos sentido esa mesma experiencia na nosa vivencia de fe Pode ocorrer que en ocasións, cando máis o necesitamos, a fe son signifique nin tampouco nos sirva de axuda en momentos nos que nos sentimos desasistidos e necesitados de algo e alguén que sexa para nós alento consolador que nos leve a ver outras perspectivas e evite que nos veñamos abaixo. Se nos ocorre iso teríamos que preguntarnos por qué, non será que ao mellor a nosa é unha fe meramente de ritos, costumes ou tradicións, periférica, poderíamos dicir?. A Palabra invítanos a profundar no que confesarnos crentes significa na nosa vida: no que facemos, dicimos ou pensamos, a superar a tentación de reducila a lago residual, a que volva, ou quizais comece, a ocupar o lugar desde o que ten sentido salvación que Xesús puxo nas nosas mans

A FE, UNHA FORZA QUE NON DESESPERA

Quen atopa consolo, non experiencia alienante, na fe, descobre tamén nela a forza para poder saír cara adiante, para non quedarnos en simple salouco, para deixar atrás o laio e por pés no camiño. Un camiño que sempre ten experiencias e vivencias novas, ilusionantes e cheas de viveza, e que moitas veces nos custa atopar. Acollamos esta forza con paciencia, sen precipitarnos, pero sempre coma brúxula que nos marca cal é camiño que nos enche de ledicia, sentido e nos leva cara Aquel que sabe acoller e agarimar. Non teñamos présa, vaimos pouco a pouco, pero superemos a tentación de abandonar a metade de camiño, de deixarnos levar da desesperación. Como dicimos en linguaxe pouco académica: poñámonos as pilas dunha vez!

A FE, UNHA FORZA QUE NOS AXUDA A PREPARAR O CAMIÑO DA VIDA

Xoán dinos que hai que ir preprarando este camiño, que as veces ten baches, que outras veces está embarrado ou que en ocasións pode ser demasiado estreito, e non nos queda máis que amañalo. A que esperamos! Este Advento é unha nova oportunidade para ir reparando todas estas defiiciencias; cada un de nós sabe cales son e onde están, aproveitemos entón o momento, remoamos dentro de nós, saquemos fora canto nos impide camiñar con tranquilidade, e esforcémonos por ir cara diante. Que esa voz que berra no deserto do noso corazón sexa acollida por nós, e así tomemos en serio a súa invitación: preparade o camiño!. A que esperamos?. Non vaia ser que cando El chegue o atope sen amañar a non poida pasar por el.

Oración da Comunidade

Imos por agora, co corazón e cos beizos, a nosa vida nas mans deste Deus que nos falou por medio da súa Palabra e nos invita a sentirnos agarimados pola presenza do Espírito, dicíndolle xunt@s:

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Polo pobo de Deus: Papa, bispos, curas e leigos, para que saibamos vivir o Advento como tempo de cambio, transformación que nos leva a ser máis xustos, solidarios e coherentes co que significa dicir CREO, Oremos.

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Señor, neste momento da celebración, sempre pedimos polas nosas comunidades parroquiais, pero ás veces non prestamos atención ao que rezamos. Para que non deixemos pasar de largo este momento que sempre nos invita a situar a nosa mirada na realidade que temos máis achegada e da que formamos parte, Oremos.

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Porque sabemos que o Advento é sempre unha oportunidade para mirar dentro de nós e cambiar canto entra en contradición coa túa Palabra que nos fala de cambio, novas oportunidades, perdón e misericordia; queremos, unha vez máis, responder a esta invitación que nos fas de deixar atrás canto nos vai afastando de ti e dos irmáns, Oremos.

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Señor, sabemos que Ti sempre nos escoitas. Axúdanos a que neste camiño do Advento sexamos quen de botar fóra do noso corazón o que nos impide vivir con ledicia a chegada do teu Fillo. Por Xesucristo, noso Señor.

PARA A REFLEXIÓN

QUE TEMOS QUE FACER?

A vida é...

unha oportunidade, aproveitémola;

un soño, fagámola realidade;

unha aventura, mergullémonos nela;

un reto, afrontémolo;

unha promesa, creamos nela;

un misterio; contemplémolo.

A vida é a vida, amémola.

A vida é...

beleza, admirémola;

riqueza, compartámola;

loita, aceptémola;

semente, sementémola;

felicidade, saboreémola;

sorpresa, abrámola;

graza, acollámola;

chamada, respondámola.

A vida é a vida, vivámola.

A vida é...

saúdo de Deus, recibámolo;

tesouro, coidémolo;

compromiso, cumprámolo;

amor, disfrutémolo;

agasallo, gocémolo;

combate, gañémolo;

camiño, percorrámolo;

encontro, fagámolo realidade.

A vida é a vida, entreguémola con ledicia.

CANTOS

Entrada: Ven axiña visitarnos
Lecturas: Veña o teu Reino
Ofertorio: Xesús chamado amigo.
Comuñón: Volve Señor

2 Domingo Advento

2009-11-29T17:39:00.001Z

ADVENTO, TEMPO DE PACIENCIA

SIGNO: Colocamos unha segunda parte do mapamundi coa cita do evanxeo de hoxe escrita nela

PÓRTICO

Advento é tempo de perder as présas, de enchernos de paciencia, de centrarnos e poñernos en camiño. Advento é camiño de preparación para que, cando chegue Aquel en quen pomos vida e confianza, poidamos acollelo coa liberdade e a ledicia que dá saber que quere quedar con nós. E para iso temos que ter todo preparado. Pero non é esta unha preparación externa, de zapatos de marca, de vestidos de moda ou de sorrisos obrigados. Non, a nosa preparación ten que ser a de ir labrando interiormente o camiño da aceptación dun mesmo, do tempo adicado ao diálogo co Señor na oración, na capacidade de descubrir que aquelas persoas coas que convivimos precisan tamén unha palabra de alento, un sorriso sincero, unha man que lle axude a cruzar ríos cheos de problemas e dificultades.

Advento é tempo de paciencia, de tranquilidade, de gusto por escoitar a quen nos fala e de escoitarnos a nós, para descubrir que a súa voz tamén resoa no noso interior. Que as présas e as ocupacións non fagan que deixemos de prestarlle atención.

O PERDÓN

Porque somos fill@s da inmediatez e do "quéroo todo e quéroo agora" e non respectamos os diferentes ritmos das persoas, SEÑOR, ENCHÓUPANOS COA TÚA PACIENCIA.
Porque non buscamos recunchos no noso interior para reflexionar con calma e deixarnos enchoupar pola túa voz, que nos chama ao cambio e á liberación, CRISTO, ENCHÓUPANOS COA TÚA PACIENCIA.
Porque o noso autoritarismo e o noso egoísmo impiden que onde hai monte, rocha e precipicio nós consigamos facer chairas, camiños e pontes de diálogo e de unión, SEÑOR, ENCHÓUPANOS COA TÚA PACIENCIA.

REMUÍÑO

Xoán, un home que non pertence a ningunha xerarquía e que non posúe poder, cartos, nin tan sequera autoridade algunha, é o único que escoita a Palabra de Deus, invitación para todo o pobo. Sempre é así. É ao pobre ao que hai que escoitar, para poder oír no máis fondo do noso ser a chamada ao cambio e para poder ver a salvación de Deus. Cando unha persoa sinxela é quen de aprender a mirar a vida desde a perspectiva d@ pobre e d@ indefens@, síntese chamada a anovar a súa vida. Escoitar a quen nos chama desde o deserto da pobreza é sempre escoitar unha chamada á conversión.
Hoxe un grito estridente e doroso resoa no noso mundo: o berro d@s pobres, d@s indefens@s, d@s atropelados pola inxustiza, @ anciáns, @s humillad@s, @s manipulad@s, @s inmigrantes, @s parad@s.... son a voz de quen nos urxe a comprometer a nosa vida de xeito persoal e comunitario para endereitar, abaixar, igualar... Só así poderemos ver a salvación de Deus. Hai case 61 anos, publicouse a Declaración Universal dos Dereitos Humanos e tanto tempo despois aínda queda moito camiño por andar para que en todo o mundo as persoas vexan respectada a súa dignidade.
Vivimos máis e mellor informad@s que nunca, porén cada vez son máis @s que non teñen razóns convincentes que dean sentido á súa vida. É posible unha comunicación rápida e eficaz entre as persoas e os pobos, porén cada vez cústanos máis establecer relacións de amor e de amizade. Cada vez son maiores as posibilidades de viaxar e divertirse; pero ao mesmo tempo segue medrando o número de persoas insatisfeitas .... Esquecemos que a vida é un proxecto-tarefa que hai que ir resolvendo día a día e que hai que plantexar ben. O que nos caracteriza aos seguidores de Xesús é que á hora de deseñar a nosa vida, ao darlle un sentido, temos como un punto de referencia seguro: a súa vida e a súa mensaxe.
Por iso é importante escoitar con atención a voz do profeta: "Preparádelle o camiño ao Señor". A preparación consiste na igualación das relacións humanas, que deben pasar da desigualdade á igualdade, da inxustiza á xustiza. E ese cambio debe ser interior e exterior. O camiño e os carreiros fan referencia a algo que ten relación con tod@s, a un mundo novo, a unha nova sociedade, ao Reino de Deus (co esplendor que narra Baruc). É doado sentir a impotencia diante da complexidade da sociedade actual e o pouco que se pode facer; pero a voz do profeta é un reto para tod@s. Non se pode ver a salvación de Deus se non hai conversión, se non hai cambio, se non hai compromiso práctico do compartir e da solidariedade, se non nos remangamos e poñemos as nosas mans ao servizo d@s demais. A que esperamos?; preparemos o camiño.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Abramos o corazón a Deus, e confiémoslle a nosa vida, para que a acompañe coa súa presenza e o seu alento. E porque somos conscientes da nosa necesidade de conversión, agradecemos esta nova oportunidade que pon no noso camiño dicíndolle:

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO AVENTO CON ILUSIÓN

Pola nosa Igrexa, para que descubra a necesidade de conversión, liberándose das ataduras do egoísmo e do acomodamento, sen medo aos cambios e traballando con ledicia, esperanza e ilusión na construción dun mundo máis humano, rostro do Deus Amor, OREMOS.

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO AVENTO CON ILUSIÓN

Para que nestas vésperas do Nadal a austeridade de Xoán Bautista, o precursor, nos lembre que sempre, pero máis nestes tempos de crise nos que vivimos, a sobriedade no gasto para compartir cos máis necesitad@s é para @s pobres unha boa nova que anuncia a efectividade do nacemento de Xesús, OREMOS.

QUE ANDEMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Por cada un e cada unha de nós, para que nos decatemos que é a través de xestos e accións concretas de xustiza, respecto, solidariedade e coherencia como demostramos a nosa vontade de paz e como construímos tecido social, OREMOS.

GRAZAS POR AXUDARNOS A CAMBIAR

Grazas, Señor, porque sabemos que camiñas connosco, porque sabemos que día a día pasas pola nosa vida para sacarnos da servidume do pecado e para que andemos nunha vida nova. Fai que te sintamos sempre preto, moi preto. Pedímoscho por Xesucristo, o noso irmán, o noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Sobre os montes, os pés do teu mensaxeiro

anuncian a paz,

traen unha boa nova.

Que fermosos son os seus pasos!.

Aí vén, berrando: Chegou a hora!.

Comeza a liberdade.

Despunta unha nova aurora.

Xa non haberá noite.

Ninguén falará máis de opresión.

A morte será enterrada para sempre.

Verdade, xustiza e amor

van da man e avanzan.

Pronto será delas o mundo enteiro.

A mentira fuxirá,

a inxustiza perdera o xuízo

e haberá liberdade.

Todo será novo.

Hai que berrar!.

Berrar de ledicia polas terras abatidas,

berrar sobre a miseria e a opresión,

berrar con forza e prazas e mercados.

O pobo camiña, sen cesar.

Hai pedras, cravos, sangue,

conflitos, suor e vida.

E un abrente no que xurde

a palabra LIBERDADE.

QUE FERMOSOS SON OS PASOS

DE QUEN TRAE BOAS NOVAS!.

CANTOS

Entrada: Ven axiña visitarnos
Lecturas: Veña o teu Reino
Ofertorio: Xesús chamado amigo.
Comuñón: Volve Señor

1 DOMINGO ADVENTO

2009-11-24T21:28:00.001Z

ADVENTO, TEMPO DE LIBERACIÓN

SIGNO:
Un mapamundi dividido en catro partes. Cada semana iremos presentando unha das partes, ata completar na derradeira semana o mapamundi. Cada parte levará escrita a cita do evanxeo. Poñemos así en relación a Palabra proclamada, que nos prepara a recibir ao Señor, coa universalidade: ninguén é excluíd@.

PÓRTICO

Iniciamos hoxe un novo ano litúrxico no que a lectura do evanxeo segundo Lucas, invítanos a facer un camiño para coñecer e descubrir a Xesús. Un camiño que comezamos hoxe co tempo de Advento. Así, ao longo destes catro domingos, as súas palabras resoarán nos nosos oídos, nos nosos corazóns.... nas nosas vidas, invitándonos á acoller a liberación á que Xesús nos chama.

Recorramos sen medo este camiño, deixando de lado as nosas seguridades e atrás os nosos medos, e acostumémonos a tender a man a canto supoña cambio, transformación e renovación de todo aquilo que nos axude para que a chegada de Xesús nos atope xa camiñando cara á liberación.

O PERDÓN

Porque a nosa vida non se ve transformada nin renovada a favor dos demais, senón que pola contra, o noso sempre é o máis importante e o único que nos ocupa e preocupa, SEÑOR, LIBÉRANOS DAS NOSAS RUTINAS.
Porque moitas veces non somos capaces de pararnos diante da realidade e dos acontecementos que pasan, reflexionando sobre eles, CRISTO, LIBÉRANOS DAS NOSAS RUTINAS.
Porque somos incapaces de ver máis alá do que a nosa vista nos mostra, de saír da nosa rutina, para abrirnos a unha liberación universal, SEÑOR, LIBÉRANOS DA NOSA RUTINA.

REMUÍÑO

Xesús foi un incansable creador de esperanza. Toda a súa existencia consistiu en contaxiarlle aos demais esperanza. Hoxe escoitamos un berro de alerta: "Levantádevos e erguede a cabeza; andade con tino...". Estas palabras son plenamente vixentes hoxe, porque as persoas seguimos matando a esperanza e embotando a nosa existencia de moitos xeitos. Cando nunha sociedade as persoas teñen como obxectivo case único da súa existencia a satisfacción das súas apetencias e se pecha cadaquén no seu propio desfrute, alí morre a esperanza. Tal vez un dos efectos máis graves e xeneralizados de vivir nunha sociedade da abundancia como é a nosa, sexa a frivolidade, a lixeireza no planeamento dos problemas máis serios da vida, a superficialidade que o envolve case todo. E isto tradúcese, a miúdo, en incoherencias facilmente detectables: as persoas satisfeitas non desexan realmente nada novo. Non queren que o mundo cambie. O presente xa lles satisface. Non se rebelan diante das inxustizas, do sufrimento, do absurdo. En realidade, este mundo é "o ceo" que a toda costa queren manter. Poden permitirse o luxo de non esperar nada mellor.

Porque non nos enganemos: sempre resulta tentador instalarnos no noso pequeno mundo, gozar da abundancia e vivir tranquilos e cómodos, sen maiores aspiracións e sen problemas. Desexamos conseguir a propia felicidade sen cambiar nada do mundo. Pero non o esquezamos: só aquelas persoas que pechan os seus ollos e os seus oídos, só aquelas persoas que se insensibilizaron poden sentirse a gusto nun mundo coma o noso. Quen ama de verdade a vida e se sinte solidario, quen ten a esperanza do Reino, sufre a tensión e intranquilidade de comprobar que este é tarefa sempre inacabada.

Pois ben, a Palabra que vimos de escoitar chámanos a poñernos en pé, a erguer sen medo a cabeza e a alegrarnos, a sentirnos comprendidos porque chega a nosa liberación. Unha liberación que nos di que non podemos vivir agoniados, que non cansa de repetirnos que o seguimento de Xesús é alegría e fraternidade; acollida e dispoñibilidade. É perder os nosos medos, deixando atrás angustias e sabendo vivir o noso tempo no mundo coma unha verdadeira experiencia de liberdade. Dicir si, dicir sei de quen me fiei, por iso non teño medo. Ou mellor: porque confío en Ti, os meus medos non van impedir que sexa eu mesmo: amar, acoller, perdoar, gozar e disfrutar dun mundo que pos nas nosas mans e que nos invitas a facer medrar, a que sexa máis humano.

A invitación está feita, a que esperamos para acoller na nosa vida esta liberación universal?.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Señor, Ti hoxe ofréceste para acompañarnos no camiño do Advento. Danos forzas para aproveitar esta nova oportunidade que pos na nosa vida, por iso dicimos confiados:

QUE ACOLLAMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Pola Igrexa, para que mostre un camiño de renovación e de cambio, sendo ela a primeira que dea exemplo, dando así testemuño da presenza renovadora do Espírito, OREMOS.

QUE ACOLLAMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Polas nosas comunidades, para que esteamos atentos aos signos da presenza de Deus entre nós, unha presenza que se manifesta nos pequenos, nos enfermos, nos pobres.. OREMOS.

QUE ACOLLAMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Por todos nós, para que en diálogo constante e frutífero con tódalas persoas, sexamos fermento, luz, sal.. no medio da nosa sociedade, sendo e facendo da nosa vida imaxe do Deus amor, OREMOS.

QUE ACOLLAMOS O CAMIÑO DO ADVENTO CON ILUSIÓN

Grazas, Señor, porque te atopamos no noso camiñar, pois Ti sempre saes ao noso encontro no cotiá. PXNS. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Este é o tempo da espera, do desexo e da ilusión.

É un tempo de ollos abertos,

de olladas longas coma o abrente,

de pasos lixeiros por outeiros e vales.

É o tempo de salas de espera,

dos soños bos que soñamos

e dos embarazos da vida.

É tempo de anuncios, pregóns e sobresaltos;

de vixías, centinelas e carteiros,

de trobadores e profetas.

É tempo de pobres e emigrantes,

de cadeas e cárceres rotos

e de follas con boas novas.

É o tempo de Isaías, Xoán Bautista e María;

e de Xosé, quitando pantasmas,

embarcado na aventura

e pasando noites en vela.

Cantos

Entrada: Ven axiña visitarnos
Lecturas: Veña o teu Reino
Ofertorio: Xesús chamado amigo.
Comuñón: Volve Señor

REMOL CRISTO REI

2009-11-19T22:39:00.001Z

DESCOLOCAD@S POLA SÚA REALEZA: UN REINADO PARA E DENDE O SERVIZO

PÓRTICO

Sempre que rematamos algún traballo, sexa individual ou colectivo, ao remate dun ciclo ou ao final do ano, toca revisar. Miramos cómo foron os resultados, en qué melloramos, en que fallamos e como podemos facer para corrixir os nosos erros. Todo este proceso temos que facelo con seriedade e de xeito meticuloso, con métodos e medios concretos.

Coa celebración de hoxe, Xesucristo Rei do Universo, chegamos ao remate do ano litúrxico, e cómpre que nós tamén miremos cara atrás e descubramos o bo, para dar grazas a Deus e o menos bo, para tratar de melloralo e así chegar ao comezo do Advento con ánimo e espera renovada. Que esta celebración sexa un coller folgos para non enganarnos a nós mesmos e descubrir o paso do Señor polas nosas vidas.

O PERDÓN

Polas veces nas que quixemos facer do teu Reino insolidariedade, enfrontamento e inxustiza, SEÑOR, ÁBRENOS AO PERDÓN.
Polas veces nas que non soubemos facer das nosas familias un berce de diálogo, respecto, amor e paz, CRISTO, ÁBRENOS AO PERDÓN
Polas veces nas que no noso traballo non actuamos con responsabilidade ou lle faltamos ao respecto aos nosos compañeiros, SEÑOR, ÁBRENOS AO PERDÓN

REMUÍÑO

Celebramos hoxe a festa de Cristo Rei, que pecha o ano litúrxico. Xesús acepta o calificativo de Rei cun sentido totalmente distinto ao dos romanos e xudeus. Para os romanos, rei era sinónimo de emperador ou xefe, con todos os poderes. Para os xudeus, o Mesías era o rei esperado que instauraría o reino de Israel. Porén, a realeza de Xesús responde ao proxecto de Deus sobre as persoas e a sociedade, no que o rei é defensor do pobo, o que imparte xustiza e defende aos débiles.

Por iso Xesús é rei ao longo do evanxeo, porque alimenta aos pobres, cura aos enfermos, practica o servizo, rexeita o dominio e a violencia, dá testemuño da verdade, implanta xustiza e entrégase ata o final pola causa do Reino. Inverte así os valores da súa sociedade... e tamén da nosa.

Porque con frecuencia, a frase "o meu reino non é deste mundo" que vimos de escoitar no evanxeo de hoxe, serviu para reforzar unha visión do cristianismo espiritualista, coma se fose unha relixión que non debe preocuparse polas cousas deste mundo. Moitos cristiáns pensan, de xeito erróneo, que canto máis entregado se vive á tarefa do Reino, menos debe comprometerse en asuntos sociais, económicos ou políticos. Porén, a frase que pronuncia Xesús comporta unha distancia e unha ruptura, pero non entre o relixioso e o temporal, senón entre a dominación e o servizo. O Reino de Xesús non é un reino de arbitrariedade, privilexios e dominación, senón que é un reino de xustiza e de servizo; que estamos chamad@s a facer medrar no medio das persoas, das institucións, da sociedade enteira.

A sentencia "o meu reino non é deste mundo", non debe levarnos á despreocupación e á evasión, senón ao incorformismo. Unha igrexa preocupada por non ser deste mundo deberá estar atenta a tomar distancia dos poderes influentes e a non caer na falsa ilusión de enfortecer o reino de Cristo con diplomacia, poder, cartos... Pero, ao mesmo tempo, se quere estar no mundo, coma Xesús, deberá asumir que "Onde estea a persoa sufrindo dor, inxustiza, pobreza ou violencia, alí debe estar a voz da Igrexa". Oxalá sexa así.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Poñemos agora diante de Deus e da comunidade a nosa oración, que quere ser acción de grazas e alento no noso camiñar. Por iso dicimos xunt@s:

FAINOS CONSTRUTORES DO TEU REINO

Pola Igrexa, comunidade cristiá que camiña no compromiso de facer do mundo a casa de todas as persoas, para que nunca esquezamos que o Reino xa está aquí e depende de nós que se vexan os seus froitos, OREMOS.

FAINOS CONSTRUTORES DO TEU REINO

Polas nosas parroquias, para que vaiamos descubrindo que o Reino é tarefa e compromiso que esixe actitudes de participación, responsabilidade, colaboración e servizo aos demais, OREMOS.

FAINOS CONSTRUTORES DO TEU REINO

Por nós mesmos, para que a nosa mirada, o noso actuar e dicir, non teñan segundas intencións nin busquen o proveito propio, senón o que sexa mellor para entre todos construír un mundo máis xusto, solidario e humano, OREMOS.

FAINOS CONSTRUTORES DO TEU REINO

Señor, queremos que sexas o centro da nosa vida. Fainos conscientes diso, para que transformemos o noso actuar e o noso pensar converténdonos en sementadores do Reino. PXNS.

PARA A REFLEXIÓN

Esfórzome e Ti disme: ¡perdoa!.

Teño medo e disme: ¡ánimo!.

Dubido e Ti disme: ¡confía!.

Síntome agoniado e Ti disme: ¡tranquilo!.

Prefiro estar só e Ti disme: ¡vén e sígueme!.

Teño plans e Ti disme: ¡déixaos!.

Busco bens materiais e Ti disme: ¡despréndete!.

Quero vivir e Ti disme: ¡dá a túa vida!.

Quero ser bo e Ti disme: ¡non chega!.

Quero mandar e Ti disme: ¡obedece!.

Quero ser xefe e ti disme: ¡serve!.

Quero comprender e Ti disme: ¡cre!.

Quero claridade e Ti fálasme en parábolas.

Quero poesía e Ti fálasme de realidades.

Quero tranquilidade e Ti queres que estea inquieto.

Quero violencia e Ti fálasme de paz.

Saco a espada e Ti dime: ¡gárdaa!.

Penso en vinganza e Ti disme: ¡pon a outra meixela!.

Falo de paz e disme: ¡viñen traer a espada!.

Tento ser conciliador e disme: ¡vin traer lume á terra!.

Quero agocharme e Ti disme: ¡mostra a túa luz!.

Busco o primeiro posto e Ti disme: ¡senta no último lugar!.

Quero que me vexan e Ti disme: ¡reza no escondido!.

Non, non te entendemos, Xesús.

Provocas. Confundes....

Pero só traballando no teu Reino atopamos o acougo.

CANTOS

ENTRADA: UNHA XUNTANZA DE AMOR
LECTURAS: VEÑA O TEU REINO
OFERTORIO: BENAVENTURADOS
COMUÑÓN: O AMOR É O MEIRANDE

Domingo 32

2009-11-01T23:02:00.001Z

AS MATEMÁTICAS DE DEUS: CALIDADE SOBRE CANTIDADE

PÓRTICO

O modelo de sociedade e convivencia que configura o noso vivir diario está baseado non no que cadaquén é, senón no que cadaquén ten. O importante é "ter": cartos, traballo, prestixio, poder, vacacións, casa... O que posúe todo isto sae adiante e triúnfa na vida. Quen non logra algo disto é un ninguén, non merece moita atención e sempre andará á marxe.

Por iso, cómpre que escoitemos ben a invitación que se nos fai na celebración de hoxe: valorar ás persoas pola súa capacidade de servizo e de solidariedade. A grandeza dunha vida mídese, en último termo, non polos coñecementos que posuímos nin polos bens que acumulamos, nin tampouco polo éxito social, senón pola capacidade de servir e de axudar a todas as persoas. A auténtica relixiosidade e o culto a Deus comeza cando empezamos a compartir non do que nos sobra, senón do que temos necesidade. E para isto non fai falla ter moito.

A que esperamos?.

ACTO PENITENCIAL

Porque non damos entendido que a solidariedade consiste en compartir o que temos, e non en dar do que nos sobra, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.
Porque moitas veces vestímonos co traxe ostentoso das apariencias para que a xente nos admire e gabe, CRISTO, TÉNDENOS A TÚA MAN.
Porque nos nosos estreitos esquemas seguen a ocupar os primeiros postos as persoas que teñen máis riqueza e máis poder, SEÑOR, TÉNDENOS A TÚA MAN.

REMUÍÑO

O libro dos Reis narra a historia do profeta Elías e a viúva pobre que case non tiña alimento para ela e para o seu fillo; pero que confiou no home de Deus e tivo o seu premio. Ter fe, esperar contra toda esperanza, tirarse esperando caer nas mans seguras de Deus. Dar todo, ata quedar sen nada. E canto máis entreguemos, máis grande será a recompensa. Que insensat@s somos, que mal@s negociantes... non nos damos de conta que o pouco que entregamos hásenos devolver centuplicado, revalorizado.

No evanxeo Xesús denuncia aos letrados xudeus. Eles son os especialistas da lei e sen embargo, esquecen o principal: o amor a Deus e ao próximo. Xesús denuncia a súa ostentación e a súa soberbia. Reacciona contra o seu proceder inxusto, enganando aos máis débiles con pretextos piadosos. El toma partido a favor dos sinxelos, dos que precisan axuda. E nós, que somos a súa Igrexa, ¿tamén facemos nosa a opción de Xesús polos pobres?. Nun mundo globalizado, no que os pobres levan a pior parte e teñen pouco que esperar, os cristiáns e cristiás temos que asumir a opción que fixo Cristo, que veu anunciar a Boa Nova aos pobres.

Xesús descúbrenos que El é servido e acollido nos fament@s e nos forasteir@s, e fíxase nunha viúva, símbolo de persoa desamparada e débil, destacando a súa xenerosidade. Os ricos daban unha maior cantidade de cartos, pero a súa vida seguía igual, non o notaban, porque daban o que lles sobraba. Sentíanse seguros. Pola contra, a viúva deu do que necesitaba; e quedou sen algo do que precisaba para comer. Por mor da súa esmola, a súa vida cambiou. É esta xenerosidade a que destaca Xesús.

Hoxe a pregunta que se nos lanza é ¿como entendemos a solidariedade, a caridade?. Porque moitas veces quedámonos na simple esmola que adormece a nosa conciencia do sentimento de culpa. Mentres millóns de persoas pasan fame, a nosa sociedade malgasta o que outros precisan para vivir. Como cristiáns e cristiás estamos chamad@s a compartir o que recibimos. Cómpre estar espert@s para descubrirmos os novos rostros que ten a pobreza neste mundo globalizado. E unha vez que o descubramos, examinar as súas causas e poñernos mans á obrar para solucionarnos (ver, xulgar, actuar). Xesús veu demostrarnos que o amor transforma os corazóns e a sociedade. Só falta que nolo creamos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Dispostos a escoitar a túa voz, abrimos o noso corazón a compartir o que nos ilusiona e tamén canto nos preocupa, dicindo xuntos:

QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

Pola Igrexa, por tod@s nós, para que sempre haxa coherencia entre o que predicamos e o que cumprimos, entre o que cremos e o que vivimos, entre o que dicimos e o que facemos, OREMOS.

QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

Hoxe, coma o Señor, fixámonos no testemuño de todas aquelas persoas: catequistas, voluntari@s de cáritas, cantores, as que limpan e poñen flores... que, nas nosas comunidades, sen excesivo protagonismo, invisten tempo e esforzos para que Xesús sexa coñecido, amado e tido en conta. Por todas elas, OREMOS.

QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

Por todas aquelas persoas que todos os días depositan a súa moeda na arca da nosa felicidade: a nosa familia, @s nos@s amig@s, @s compañeir@s de traballo, @s nos@s veciñ@s...., OREMOS.

QUE SAIBAMOS DESCUBRIRTE NO PEQUENO

Grazas, Señor, por invitarnos a ter unha fe activa e comprometida con todo canto supoña e signifique o traballo comunitario de facer a vida máis agradable e alegra aos demais. Pedímoscho por Xesucristo, noso irmán, noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Un vaso de auga de balde,

dous minutos axudando a cruzar a rúa,

un obxecto menos nas nosas cousas,

unhas moedas que nin van nin veñen,

un día de xaxún consciente,

esas tardes con persoas marxinais,

unhas horas do noso tempo escoitando soidades,

unha compra menos...

Son cousas pequenas que non rematan coa pobreza,

que non sacan do subdesenvolvemento,

que non reparten os bens,

que non socializan os medios de produción,

que non cambian as leis...

Pero que desencadean a ledicia de facer

e manteñen vivo o remol do teu querer e do noso deber.

Ao fin e ao cabo,

actuar sobre a realidade e cambiala,

aínda que sexa un pouquichiño,

é o único xeito de mostrar

que a realidade é transformable.

Señor da historia e da vida,

que non sexamos nós quen menosprecemos e deixemos de facer

as cousas pequenas de cada día.

CANTOS

ENTRADA: Todo o mundo un fogar
LECTURAS: Oh Señor, escólleme
OFERTORIO: Eiquí están Señor.

COMUÑÓN: O pouco que Deus nos dá

Todos os Santos

2009-10-27T23:14:00.001Z

AS BENAVENTURANZAS, CAMIÑO DE FELICIDADE

Pórtico

Vivimos nun mundo cada vez máis apático, no que medra a incapacidade para percibir o sufrimento alleo. Evitamos de mil xeitos a relación e o contacto con quen sofre, levantamos muros que nos separan da experiencia e da realidade do sufrimento; e mesmo a organización da vida moderna parece axudar a agochar a miseria e a soidade da xente, e así raramente experimentamos, de forma sensible e inmediata a miseria de tantas persoas ao noso redor. No medio desta apatía social, faise aínda máis significativa a mensaxe das benaventuranzas que hoxe proclamaremos. Porque, non nos enganemos, seriamos tomados por tolos se ao perdedor, ao que non lle saen os plans, aos enfermos, aos pobres e perseguidos, lles chamásemos triunfadores ou ditosos. Porén hoxe a celebración vén a poñernos no noso sitio. No día de tódolos santos celebramos aos triunfadores; pero non do noso pensar, senón do pensar de Deus, dos benaventurados. Que esta celebración festiva e alegre nos axude a tomar conciencia do camiño no que atopamos a felicidade.

Perdón

Polas veces nas que o éxito, as riquezas, a vida segura e fácil son os motivos do noso existir, SEÑOR, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.
Porque buscamos a felicidade para nós e para os nosos sen preocuparnos polo que os demais necesitan, CRISTO, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.
Polas veces nas que excluímos e menosprezamos a aquelas persoas que non pensan coma nós, SEÑOR, MÓSTRANOS O TEU CAMIÑO.

Remuíño

Celebramos hoxe o día de Tódolos Santos. Facémolo lembrando a tódalas persoas que foron capaces de vivir as benaventuranzas, que foron ditosos na súa vida e o son para sempre no Reino de Deus. Persoas coñecidas, pero a maior parte delas descoñecidas, que no día a día, no cotiá, deron razón da súa fe cunha vida entregada. Unha vida na que xa aquí na terra, disfrutaron e fixeron disfrutar de anacos de ceo.
Pero este día non é só para lembralo, senón para que tomemos conciencia e descubramos cómo ser felices. A nosa sociedade móstranos varios camiños aos cales podemos optar: o camiño do éxito, o camiño do pracer, o do consumo,... pero son todos camiños individuais, camiños nos que se pisa forte e non se mira a quen. Pola contra Xesús e os santos, preséntanos un camiño diferente: o das benaventuranzas. Un camiño que busca a felicidade dende a pobreza do que sente a necesidade de atopar, de vivir dende a humildade. O camiño do que sente o sufrimento propio e alleo como un xeito de denuncia. O que busca a dignidade e a xustiza nun mundo de desiguais, de ricos e dos que non teñen nada. O camiño do perdón, da misericordia, de sentir co outro, tanto ledicias como penas. O camiño de sentirnos sinalados por vivir de diferente xeito, por ir contracorrente, por ter un xeito diferente ao da masa. Porque se algo queda claro no evanxeo que vimos de proclamar, é que Deus é o Deus dos pobres, dos que choran, dos que sofren. Deus non é apático, El sofre onde sofre o amor. Por iso, o futuro proxectado por Deus pertence a todas as persoas que sofren porque non teñen sitio na nosa sociedade.
Como nos di a palabra, o día de hoxe é para sentirnos fillos e fillas de Deus se somos capaces de vivir así. Acheguémonos a Xesús e démoslle as grazas por tantas persoas que, coma nós, con debilidades, viviron nunha época diferente á nosa e que hoxe nos chaman a ser ditosos como foron eles.

Oración da comunidade

Señor, ti proposnos as benaventuranzas como un camiño de superación, de encontro e de felicidade compartida, contigo e cos demais. Danos azos para seguilo e non deixarnos ir polo camiño fácil do egoísmo. Por iso dicimos confiados:

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

Pola Igrexa, para que, estea cercana aos benaventurados do noso mundo, e atope neles ao mesmo Xesús que a chama á renovación e á creatividade, OREMOS.

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

Polas nosas comunidades para que non teñan medo daqueles que choran, dos pobres, dos desfavorecidos, dos misericordiosos, dos limpos e perseguidos, e mostre así á sociedade que o camiño da felicidade está na renuncia, na acollida e na humildade, OREMOS

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

Por todos nós, para que tomemos exemplo de entrega, de traballo, de servizo, e de amor de tantas persoas, familiares, amigos, veciños que viviron as benaventuranzas no medio de nós dende o silencio e a entrega. OREMOS:

GUÍANOS POLOS CAMIÑOS DAS BENAVENTURANZAS

Grazas, Señor, porque día a día nos mostras o camiño que nos leva a ti. PXNS.

REFLEXIÓN

Cómo poderá alguén axudar, si nunca precisou un ombreiro amigo.

Cómo poderá alguén consolar, se nunca tremeu coa dor.

Cómo poderá alguén curar, se nunca se sentiu ferido.

Cómo poderá alguén ter compaixón, se nunca estivo abatido.

Cómo poderá alguén comprender, se nunca tivo o corazón roto.

Cómo poderá alguén ser misericordioso, se nunca estivo necesitado de amor.

Cómo poderá alguén erguer a outros, se nunca se sentiu caído.

Cómo poderá alguén alegrar a outros, se nunca se riu da súa sombra.

Cómo poderá alguén ensinar, se nunca quixo ser discípulo.

Cómo poderá alguén abrazar, se nunca se deixou achuchar.

Cómo poderá alguén anunciar a boa nova, se nunca se preocupou dos signos dos tempos.

Cómo poderá alguén acompañar a outros, se a súa vida é un camiño solitario.

Cómo poderá alguén atopar, se nunca estivo perdido.

Cómo poderá alguén ser feliz, se as benaventuranzas lle parecen un acoso.

CANTOS

Entrada: Camiñarei
Lecturas: Sede o sal, sede a luz.
Ofertorio: O pouco que Deus nos dá

Comuñón: Benaventurados

Domingo 30 TO

2009-10-18T20:47:00.001Z

DETENSE E CHAMA POR TI... ¿ESTÁS DISPOST@ A DEIXAR O TEU MANTO PARA SEGUILO?

PÓRTICO

Moitas veces ten vantaxes non mirar, non ter luz, vivir na escuridade e no descoñecemento. Ten vantaxes porque permite non valorar, non interpretar os sinais, non significarse, non tomar partido... Para chegarse a Xesús, podemos facelo sen luz, pero necesitamos atopar a coraxe dentro de nós para erguernos dos lugares de escuridade e camiñar apenas uns pasos onda El. Daquela si, todo se volve luz e seguimento verdadeiro.

Que a celebración que agora comezamos nos poña en camiño para saírmos das nosas rutinas e das nosas cegueiras.

O PERDÓN

A miúdo a nosa vida está falta de fe, de confianza, de ilusión; SEÑOR, ÉNCHENOS COA TÚA LEDICIA.
En demasiadas ocasións, as nosas cegueiras impiden que te saibamos descubrir e recoñecer camiñando connosco, CRISTO, ÉNCHENOS COA TÚA LEDICIA.
Porque a pesares de que sabemos que Ti nos chamas non estamos dispost@s a tirar a un lado o noso manto de comodidades, superficialidades e egoísmos, SEÑOR, ÉNCHENOS COA TÚA LEDICIA.

REMUÍÑO

Que diferentes son os criterios de Deus dos nosos!. Mentres para nós os fíos da sociedade móvenos os grandes e os poderosos, na mente de Deus as cousas son doutro xeito: os seus ollos están n@s que non contan para ninguén, n@s máis humillados da terra, naqueles que son ignorad@s, maltratad@s ou silenciad@s. E, do mesmo xeito que fixera Xeremías, o Señor conta con cada un e cada unha de nós para que sexamos os seus profetas, para que anunciemos unha boa nova que é sinxelamente: Deus quérete, Deus ocúpase e preocúpase por ti. Porén, nós estamos tan aburguesad@s, tan instalad@s no materialismo, no medo e na desconfianza que nos convertemos en persoas faltas de ilusión, de ganas, en cristiáns e cristiás mediocres. Nunha palabra, no fondo tampouco estamos tan convencid@s de que paga a pena respostarlle que si a Deus. A boa nova non é para nós motivo de liberación, de salvación, de ledicia.
Porque nós, coma os discípulos, coma Bartimeo, tamén estamos ceg@s tantas veces!. Tan ceg@s que non somos quen de recoñecer a Xesús que camiña ao noso lado, que se detén e que nos chama a seguilo. E preferimos seguir ceg@s antes que deixar de lado o manto das nosas comodidades, das nosas rutinas, das nosas autosuficiencias.... tan ceg@s que mesmo temos medo a que Xesús nos pregunte: "¿Que queres que faga por ti?".
Que coma Bartimeo lle pidamos ao Señor luz e forza para seguilo desde unha opción persoal, libre, responsable e coherente. Porque camiñar con Xesús non é ir aí, entre o montón, coma unha ovella máis do rabaño; senón que seguir a Xesús é ter os ollos e os oídos moi abertos e o corazón disposto e cheo de confianza en que é posible saír da opresión, da inxustiza, da cegueira... se temos fe. A que esperamos? Poñámonos a camiñar.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

O Señor camiña connosco. Cómpre sabermos descubrilo. Porque estamos dispost@s a deixar atrás as nosas cegueiras, dicimos xunt@s:

SEÑOR, ÁBRENOS OS OLLOS

Pola Igrexa, para que nunca pase de largo diante dos berros de dor e de sufrimento dos pequen@s e asoballad@s, OREMOS.

SEÑOR, ÁBRENOS OS OLLOS

Polas nosas comunidades parroquiais, para que sempre esteamos dispost@s a dar testemuño do noso compromiso cristián visitando enferm@s, acompañando a quen esta só, alentando a quen está triste, acollendo a tod@s, OREMOS.

SEÑOR, ÁBRENOS OS OLLOS

Por cada un e cada unha de nós, para que nunca teñamos medo a saír das nosas cegueiras e abandonarnos na man agarimosa e confiada do Pai, OREMOS.

SEÑOR, ÁBRENOS OS OLLOS

Escoita, Señor, a oración que agora che presentamos e aquela que levamos no noso corazón. Axúdanos a camiñar xunt@s e ilusionad@s na túa luz. Por Xesucristo, noso irmán, noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Aquí estou, Señor,

coma o cego na beira do camiño

-canso, suorento e cheo de po-:

mendigo por necesidade e por oficio.

Pasas ao meu carón e non te vexo.

Teño os ollos pechados á luz.

Costume, dor, desalento....

Sobre eles medraron escamas que impiden que te vexa.

Mais, ao escoitar os teus pasos,

ao escoitar a túa voz inconfundible,

todo o meu ser treme coma se tivese un manancial dentro de min.

Eu búscote, deséxote,

necesito de ti para andar polos camiños da vida e do mundo sen perderme.

Que pregunta a túa!.

Que quere un cego máis que ver?.

Que vexa, Señor!.

Que vexa, Señor, as túas sendas.

Que vexa, Señor, os camiños da vida.

Que vexa, Señor, o teu rostro, os teus ollos, o teu corazón.

CANTOS

ENTRADA: Xesús chamado amigo
LECTURAS: O Señor é o meu pastor
OFRENDAS: Canta o sol
COMUÑÓN: O pouco que Deus nos dá

DOMUND 2009

2009-10-12T15:12:00.001Z

REMOL DOMINGO XXIX

A PALABRA, LUZ PARA OS POBOS

Pórtico

Aínda que digan que a época das clases xa pasou, a realidade móstranos que aínda hoxe o mundo está dividido entre os opulentos, que o temos todo e que sempre aspiramos a ter máis, e os que non teñen nada, que aínda por riba son pisoteados polo noso egoísmo, polo noso afán de ter a calquera prezo e. E todo isto, no só a nivel de países, que nos pode quedar lonxe, senón a nivel do máis cotiá: así, no traballo queremos o mellor posto; nos repartos, queremos sempre a mellor parte....

Porén, a celebración deste domino no que celebramos a xornada do DOMUND, reforza a mirada universal que temos que ter na igrexa. Cristo faise presente en todos os pobos, sobre todo nos máis desfavorecidos. Que non o esquezamos.

Perdón

Polas veces en que non temos compaixón polo que sofre e somos incapaces de poñernos no seu lugar, SEÑOR, DANOS UN CORAZÓN DE CARNE.
Porque a meirande parte das veces aspiramos aos primeiros postos, a destacar sobre os demais con afán de dominio, CRISTO, DANOS UN CORAZÓN DE CARNE.
Porque as máis das veces o noso trato cos demais é por puro interese, rexeitando a aqueles que non nos poden corresponder, ou dar, SEÑOR, DANOS UN CORAZÓN DE CARNE.

Remuíño

O noso mundo, caracterízase por non ter sentimento de culpa. Os países ricos non queren saber nada daqueles que explotan. O empresario que gaña menos, xa fai un plan de viabilidade, unha ERE, sen ter en conta aos empregados. Nas familias, entre amigos, entre os veciños cústanos pedir perdón, asumir a parte de culpa que temos todos nas relacións rotas e nas enemizades. e non só non asumimos a nosa culpa, senón que botamos balóns fóra e facemos cargar a moitos coas nosas culpas. E nós tan cómodos vendo pasar a vida detrás da barreira, sen que me molesten. Total, mentres non me chegue a min....non hai por que preocuparse.
Porén os cristiáns estamos chamados a romper con esas situacións, a asumir a parte de culpa que temos todos no sufrimento de tantas persoas silenciadas no noso mundo. Pero o noso deber non queda nunha mera asunción de culpa, debemos dar un paso máis e denuncialo xa que non vale estar no noso recuncho. Ao igual que Xesús, temos que compadecernos do sufrimento. Non coma un paternalismo barato, senón como a parte de culpa que termos nesas situacións. Como cristiáns que somos, non só de nome, senón cos nosos xestos, coas nosas palabras, co noso compromiso. E todo isto facémolo sen aspiracións de que nos gaben, sen buscar nada a cambio, só por servir. Porque xa temos o exemplo no evanxeo. Que fácil é caer na tentación de situarnos, de buscar os primeiros postos, a loanza fácil, o dominio sobre os demais, empregar as persoas para os nosos fins. Pero é o Espírito o que vai colocando a cadaquén no seu sitio e sempre para a misión de servir e non de ser servidos.
Hoxe esta Palabra resoa se cadra con máis forza no día do DOMUND, no que se pon diante dos nosos ollos o compromiso que, no nome da Igrexa, realizan tant@s misioneir@s para mellorar as condicións de vida das persoas e dos pobos que viven na pobreza. Porque a Palabra de Deus chámanos constantemente a amarnos coma irmáns e a traballar por erradicar toda desigualdade inxusta, toda discriminación.
Que esta celebración nos abra os ollos para descubrir a novidade do servizo na nosa vida e no noso compromiso como cristiáns, pois tod@s nós formamos parte dunha igrexa que, por definición, debe ser misioneira.

Oración da comunidade

Señor, presentámosche a nosa oración. É a necesidade que temos de que Ti nos acompañes e de que fagas da nosa vida un servizo desinteresado para os demais. Por iso, dicimos confiados:

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

Pola Igrexa, para que sexa a primeira en servir ás persoas, buscando a súa esencia no compromiso cos mais desfavorecidos e marxinados da nosa sociedade, OREMOS.

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

Pol@s misioneir@s, para que atopen na Palabra de Deus a luz para evanxelizar a todos os pobos e o alento para traballar por erradicar tantas situacións inxustas e inhumanas, OREMOS.

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

Polas nosas comunidades, para que sexan valentes á hora de denunciar situacións inxustas, na que se xogan a dignidade e os dereitos fundamentais das persoas, sen importar crenzas ou ideoloxías,OREMOS.

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

Por todos nós para que interioricemos a importancia da celebración comunitaria como expresión da nosa fe, como encontro coa comunidade e como apoio, alimento e expresión da nosa fe, OREMOS.

ACOMPAÑA, SEÑOR, O NOSO CAMIÑAR

Grazas, Señor, porque día a día sentimos a túa presenza protectora. Segue acompañando o noso camiñar. PXNS.

PARA A REFLEXIÓN

Ti, Señor, dixeches:

"Quen queira gardar a súa vida, perderaa;

e quen a gaste e a dea por min, recobraraa".

Pero nós, a pesares de todo, temos medo

a gastar a vida e a entregala sen reservas.

Gastar a vida é traballar polos demais,

aínda que non nos paguen;

é facer un favor a quen non pode darnos nada a cambio;

e arriscarse, mesmo ao fracaso, sen falsas prudencias;

é queimar as nosas naves polo ben común.

Gastar a vida non é algo que se faga

con xestos extravagantes e con falsa teatralidade.

A vida entrégase sinxelamente, sen publicidade.

Ensínanos, Señor, a dar a nosa vida polo Reino,

sabedores de que Ti estás esperándonos na noite

con mis ollos humanos que nos desfan en bágoas.

CANTOS

ENTRADA: Vinde axiña
LECTURAS: O Señor é o meu pastor
OFERTORIO: Misioneiro
COMUÑÓN: Eu soñei

DOMINGO 28 TO

2009-10-05T20:00:00.001Z

DA EXPLOTACIÓN DO IRMÁN…. LÍBRANOS SEÑOR

PÓRTICO

Non hai máis que botar unha ollada ao noso redor, para decatarnos que o que priva é a especulación e a ganancia sen límites; de xeito que o noso mundo considera astutas e intelixentes a aquelas persoas que saben acumular cartos, xa que estes son a suma de todo canto desexamos: poder, prestixio social, cultura, comodidade, beleza, placer…

Hoxe a Palabra alértanos contra o perigo que encerra o consumismo, que nos fai insolidari@s, que pecha os nosos ollos diante das necesidades e sufrimentos dos nos@s irmáns. Por iso, Xesús non cansa de lembrarnos que non podemos servir a Deus e aos cartos, que non podemos vivir consumindo egoistamente toda clase de bens e pretender, ao mesmo tempo, sermos fieis a un Deus que é e que pide amor, xustiza e fraternidade.

Que a celebración que agora imos comezar nos dea azos para non axeonllarnos diante do deus mercado.

Perdón

Polas veces en que non somos capaces de renunciar aos nosos dogmatismos e caprichos a favor do que está ao noso carón, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA.
Porque moitas veces buscamos a felicidade no material, nas modas, nos cartos, e renunciamos a sabedoría que busca a felicidade en servir, CRISTO, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA.
Polas veces en que mentimos e buscamos a loanza fácil e que os demais nos dean palmadiñas na espalda polo ben que o facemos, SEÑOR, QUE NOS ABRAMOS Á TÚA XUSTIZA.

Remuíño

Que equivocados estamos cando pedimos. Puxémonos a pensar verdadeiramente o que pedimos e necesitamos?. Pedimos que nos toque a primitiva, que teñamos saúde, que teñamos amor, que a este membro da familia ou amigo lle vaia ben... sen darnos conta pedimos mal. Non pedimos nunca prudencia ou sabedoría, non pedimos estar abertos ao que Deus quere de nós, non pedimos ser persoas dialogantes, acolledoras, comprensivas,... Porén, é a sabedoría de Deus a que fará posible que a nosa vida sexa rica en todas esas cualidades e aptitudes. Pero esa sabedoría é esixente: esixe de nós compromiso, esixe superación, esixe renuncia, esixe saír de nos mesmos para irmos ao encontro do Pai que vén a nós en tódalas persoas. Coa confianza posta nel, porque...o Pai sempre sabe o que necesitamos. Vai ao interior noso. Sabe das nosas riquezas, do que necesitamos desprendernos. Sabémolo nós? "Pai bo.... que teño que facer...?". Esa é a pregunta do mozo do Evanxeo. Hoxe tamén nós temos que facernos esa pregunta...; pero sen medo á resposta: Vende todo o que tes.... sae de ti mesmo, esquécete de ti, vai da superficialidade da letra (o cumprir, o non ir mais alá do mandado, a rutina,...) ao profundo do corazón a superarte a dalo todo.
Porque non nos enganemos. Sabemos positivamente que a nosa sociedade funciona movida pola economía e polos cartos, que precisamos para case todo. Moitas veces, e máis se cadra neste período de crise que estamos a vivir, facemos malabarismos para chegar a fin de mes. Polo tanto, os cartos non son malos por natureza senón polo uso e ao mesmo tempo polo valor que lle damos. Corremos o perigo de adoralos coma un Deus, arriscámonos a ser individualistas, a non necesitar de ninguén. Se adoramos os cartos, só viviremos para eles, non nos importarán os medios para conseguilos, aínda que a nosa vida de familia, a educación dos fill@s e o noso tempo estea todo en función deles. Xesús énos ben claro, non podemos servir aos cartos e ser felices e persoas.
Aí está o problema. Cústanos desprendernos das nosas riquezas, das nosas ideas preconcibidas, do noso xeito de pensar, de sentirnos os mellores, de ser os máis alegres, os máis fortes.... nunha frase o centro do mundo... "E baixou a cabeza porque tiña moitos bens". A única forma de ser felices é vender, desprendernos. Poñámonos nas mans do Pai a súa palabra vai ao noso interior e sabe as nosas ilusións, os nosos fracasos, as nosas angurias... da nosa vida

Oración da comunidade

O Señor segue mirándonos con tenrura e pedíndonos que o sigamos. Oremos para ter o corazón disposto a responder e a actuar coherentemente, e digamos xuntos:

ENSÍNANOS A VERDADEIRA SABEDORÍA

Pola Igrexa, para que non caia na fácil tentación de acumular riqueza e propiedades, senón que facendo súas as palabras de Xesús, sexa no medio do mundo a voz profética d@s que non teñen voz, d@s últim@s, d@s exluíd@s, OREMOS.

ENSÍNANOS A VERDADEIRA SABEDORÍA

Polas nosas comunidades, para que nunca deixemos de lado de lado a quen ten menos e está máis precisad@ da nosa axuda: @s enferm@s, @s parad@s, @s vell@s, @s que están sos; senón que pola contra, eles sexan o centro do noso vivir e do noso actuar, OREMOS.

ENSÍNANOS A VERDADEIRA SABEDORÍA

Por cada un e cada unha de nós, que hoxe estamos aquí convocad@s pola Palabra e polo Pan de Vida, para que nunca esquezamos que a nosa fe ten unha dimensión social que nos debe abrir á xustiza, á solidariedade, a compartir cos demais o que somos e temos, OREMOS.

ENSÍNANOS A VERDADEIRA SABEDORÍA

Ti ves o noso corazón, as cousas que sobran e que debemos deixar atrás, pero tamén o noso anceio de seguirte. Camiña connosco para mostrarnos a verdadeira felicidade. Por Cristo, noso Señor. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

O consumo, a riqueza, a abundancia,

a seguridade para o presente e para o futuro por riba de todo,

di a propaganda;

e Ti disnos:

quen dea un vaso de auga a un pequeno,

non perderá a súa recompensa.

A orde, a ausencia de conflitos,

o respecto ao sistema e ás leis por riba de todo,

dinos o noso medo;

e Ti disnos:

vin traer lume á terra

e canto desexo que arda.

Grazas pola túa novidade,

que provoca e rompe tantos principios inamovibles da nosa sociedade;

que cuestiona, clara e limpamente,

sen panos quentes,

tantas cousas da nosa vida.

CANTOS

ENTRADA: Que ledos hoxe estamos
LECTURAS: Señor Xesús, bendito sexas
OFERTORIO. Grazas, Señor, graciñas
COMUÑÓN: Pan do ceo

Domingo 27 TO

2009-09-27T15:08:00.001Z

SEN IGUALDADE NON HAI LIBERDADE

PÓRTICO

A liturxia de hoxe invítanos a un exercicio de reflexión cara ao interno das nosas comunidades, das nosas familias, da nosa igrexa. Si, porque toda a celebración de hoxe está centrada no amor; entendendo por este a capacidade de darse aos demais, sabendo que nesta doazón está presente a bendición de Deus. Claro que amar non é nunca, nin no matrimonio, nin na familia, nin nas comunidades parroquiais, nin na igrexa, un intento de dominar, someter, obrigar ou impor aos demais. Ao contrario, amar é saber descubrir que quen está ao meu lado, aquel/a con quen comparto vida, familia, parroquia… ten criterio, capacidade de pensar e discernir, opinión propia… Nunha palabra, amar non é nunca nin manipular nin impoñer o que un pensa aos demais. Por iso, desde o amor do que se nos fala hoxe na Palabra a proclamar, somos invitados a non deixarnos levar –caer na tentación– de entender a unidade como a prohibición da pluralidade. E tristemente nos tempos que corren, son moit@s os que o entenden así.

Que non descoidemos entón estar sempre a espreita para non deixarnos levar desta tentación.

O PERDÓN

Por non entender que o amor non pode ser nunca secuestro da vontade do outr@, SEÑOR, DÁNOS A TÚA ESPERANZA.
Por non estar dispostos a poñernos no lugar do outro, para percorrer xuntos o camiño das ledicias e tristuras, CRISTO, DÁNOS A TÚA ESPERANZA.
Porque a pesares de que na teoría todas as persoas posuímos a mesma dignidade, na práctica aínda queda moito que camiñar para acadar a igualdade entre home e muller, SEÑOR, DÁNOS A TÚA ESPERANZA.

O REMUÍÑO

Vivimos tempos difíciles, nos que a coherencia é un valor á baixa, nos que o medo de confesármonos cristiáns e cristiás atenaza e mesmo paraliza as nosas accións e fai que pouco a pouco nos vaiamos illando en pequenas burbullas, nos nosos guetos, cos que pensan coma nós, nos que nos dan sempre a razón. A crispación está ben latente en todos os eidos da nosa sociedade: política, ensinanza, asociacións.. e cómo non, tamén na Igrexa. Que nos pasa?. Por que temos tantos medos, tantos complexos, tan baixa autoestima?. Por que pensamos, e mesmo nos convencemos, de que estamos perseguid@s?. Por que seguimos a crer que o que berra máis ten sempre máis razón?. Realmente é este o camiño que Xesús nos abriu?. Estamos sendo fieis ao seu mandado de "ide e pregoade", que non "ide e impoñede"?.

Hoxe, a Palabra descúbrenos un camiño alternativo: se queremos restituír o tempo da graza, é indispensable comezar por construír a reconciliación entre ambas dimensións fundamentais do humano. Non se trata, pois, de dominador-dominada, de primeiros-segundas, de actores-espectadoras, de voceiros-mudas.... Trátase máis ben de traballar a prol da igualdade, de compartir funcións, de valorar a complementariedade entre ambos xéneros. Temos un longo camiño por facer. A nós, cristiáns e cristiás, tócanos ir dando pasiños para que a igualdade sexa, dentro da nosa Igrexa, unha realidade.

Porque o fácil, o cómodo, o que resulta máis simple sempre é facer o que a un máis lle apetece, prefire ou gusta; o verdadeiramente complicado é esforzarse para conseguir pórse no lugar do outr@, atreverse a ver a realidade desde a outra beira, camiñar buscando non o "meu" senón o noso, o que vai máis alá de min e do que me produce seguridade. Nunha palabra, non resulta doado arriscar e moverse nas beiras, nas lindes, para así abrir camiños novos que leven a que nos atopemos, a que saiamos de nós mesmos e nos abramos aos mais. Que a experiencia comunitaria que hoxe queremos compartir nos vaia abrindo a este camiño comunitario, no que o meu e o teu xúntanse para rematar no noso, porque nosa é a fe, nosa é a comunidade, e noso é o Deus que nos convoca e invita a xuntarnos e compartir fe e vida.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Pidamos a forza do Señor e a unión dos membros das nosas comunidades para, na pluralidade das preocupacións de cada un, saibamos poñernos sempre nas mans de Deus. E digamos xuntos:

QUE SEXAMOS COMUNIDADES UNIDAS E TOLERANTES

Pola nosa Igrexa diocesana, para que seguindo o camiño que abriu o Sínodo traballe por favorecer nas parroquias e na diocese relacións de igualdade entre homes e mulleres, OREMOS.

QUE SEXAMOS COMUNIDADES UNIDAS E TOLERANTES

Para que as nosas comunidades sexan sempre berces de acollida, perdón e misericordia, OREMOS.

QUE SEXAMOS COMUNIDADES UNIDAS E TOLERANTES

Para que cada un e cada unha de nós non nos deixemos levar da tentación de impoñer o noso criterio e criticar a quen pensa distinto, OREMOS.

QUE SEXAMOS COMUNIDADES UNIDAS E TOLERANTES

Grazas, Señor, por abrirnos os ollos á fraternidade da unión que sabe respectar a to@s sen excluír a ninguén..P.X.N.S.Amén.

Reflexión

Pensei e recei.

Temín darche as chaves do meu corazón.

Seguín pensando e rezando,

seguín vivindo,

e por fin dei o paso

e entregueiche as chaves do meu corazón.

Mais toda a miña loita foi en van.

Ti non querías as chaves.

Volvíchesmas dar,

e dixéchesme:

ti es o dono,

manda e goberna.

Eu estou contigo.

(As chaves do corazón. Manolo Regal )

CANTOS

Entrada: Sementeira

Lecturas: Benaventurados

Ofertorio: Camiñando pola vida

Comuñón: Eu soñei

DOMINGO 26 TO

2009-09-20T21:37:00.001Z

Que os ciumes non afoguen a forza do Espírito

PÓRTICO

Cómo nos gusta ser espectadores, observadores, valorar as situacións desde fóra... e cánto nos custa implicarnos, responsabilizarnos e comprometernos. E non só iso, senón que somos especialistas en falar de todo e de tod@s, en opinar daquilo e disto, en xulgar sen coñecer... Nunha palabra, queremos nadar e gardar a roupa.

Pois ben, iso mesmo pásanos tamén na Igrexa. Moitas veces esquecemos que a Igrexa non son só o papa, os bispos, os curas e @s relixios@s, senón que a Igrexa constituímola tod@s @s bautizad@s. E co bautismo adquirimos uns compromisos (que os nosos pais e nais fixeron por cada un e cada unha de nós nun primeiro momento e que logo nós asumimos e personalizamos) que nos levan a ser actores na Igrexa, non só espectadores.

Basta xa de botar balóns fóra, cómpre mollarse, poñéndose a construír comunidade, parroquia, sociedade... Reino. Estamos chamad@s a ser xente con sal.

Que a celebración de hoxe nos poña no camiño de pensalo, rezalo e vivilo así.

O PERDÓN

Remuíño

ORACIÓN DA COMUNIDADE

En demasiadas ocasións, o noso corazón vólvese de pedra e é incapaz de sentir o sufrimento de tantas persoas infelices. Porque queremos traballar para que nos axudes a cambiar de actitude, dicímosche:

QUE LLE FAGAMOS A VIDA AGRADABLE AOS DEMAIS

Para que na Igrexa non sexan nunca criterios de evanxelización a envexa nin o ánimo de ocupar os primeiros postos, Oremos.

QUE LLE FAGAMOS A VIDA AGRADABLE AOS DEMAIS

Para que as nosas comunidades se esforcen cada día en ser familia que sabe amar, axudar e propoñer camiños renovadores de vida de fe e solidariedade cara aos máis necesitados, Oremos.

QUE LLE FAGAMOS A VIDA AGRADABLE AOS DEMAIS

Que nós, que nos xuntamos para escoitar a palabra, comer o pan e compartir a oración coa comunidade, non nos deixemos levar nin da rutina nin da descualificación cara aos irmáns, Oremos.

QUE LLE FAGAMOS A VIDA AGRADABLE AOS DEMAIS

Señor, axúdanos a esforzarnos cada día por facerlle a vida máis feliz a cantos comparten con nós a inquedanza por un mundo mellor, no que ninguén sexa excluído. PXNS. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Señor, son moitas as persoas que deixaron pegada en min,

moitas as que me axudaron a descubrirme,

a espertar , a cambiar e a enriquecerme.

Aquela persoa que, inesperada e oportuna, soubo escoitarme con comprensión.

Aquela que, aínda estando lonxe, sentín preto.

Aquela que, coa súa bondade, fíxome ser sinxelo.

Aquela que, corrixíndome con agarimo, esixiume camiñar.

Aquela que, experimentando a súa debilidade, fixo que me sentira pobre.

Aquela que, coa súa experiencia de gratuidade, abriume un mundo de relacións fraternais.

Aquela que, coa súa vida incansable, invitoume a loitar.

Aquela que, coa súa necesidade de min, fixo que me sentira único.

Aquela que se atreveu a dicirme: quérote.

Aquela que anunciou en min a boa nova de que Ti me queres.

Son o que son grazas a moitas persoas, pequenas e grandes, amigas e anónimas.

Déixame darche as grazas por elas, que me marcaron para sempre coa súa vida e frescura.

Déixame darche as grazas, cantarche e louvarte por todas elas, fillas túas, irmás miñas.

CANTOS

DOMINGO 25 TO

2009-09-14T21:19:00.001Z

NON TODO VALE, POÑAMOS LÍMITE AO INTERESE A AO INDIVIDUALISMO

Pórtico

Hoxe, nas relacións de traballo, entre amigos, e mesmo na familia, todos queremos obter a tallada mellor. O importante é ter a calquera costa, non importa se polo camiño quedan outras persoas, total,.... elas farían o mesmo, pensamos nós. Creamos así unha sociedade competitiva, sen regras e na que todo vale

Pero o evanxeo dinos todo o contrario, é dicir, que temos que buscar o ben de todos por riba de rivalidades e loitas, ser pequenos e colaborar entre todos, que a única aspiración sexa a de traballar para que entre todos busquemos o mellor. Que a celebración de hoxe nos faga conscientes do que temos que quitar da nosa vida porque nos fai individualistas e interesados.

Perdón

Polas veces en que queremos ser os primeiros e non escatimamos medios para conseguilo, mesmo a costa dos demais, DE SER OS PRIMEIROS, LIBRANOS SEÑOR
Porque moitas veces facemos as cousas para que nos vexan, para quedar ben con todos, esquecendo conviccións e valores, DE SER OS PRIMEIROS, LIBRANOS CRISTO
Polas veces en que falamos mal dos demais, mesmo sen coñecelos, condenándoos así á incomprensión e ao illamento, DE SER OS PRIMEIROS, LIBRANOS SEÑOR

REMUÍÑO

Moitas veces temos a sensación de fracaso. Nada do que tiñamos proxectado, do que pensabamos que iamos facer, somos capaces de conseguilo. Xúrdenos a idea de que non pagou a pena ter dedicado tempo, esforzo, ilusións... vida, poderíamos dicir, a ese proxecto. É verdade que a tod@s nos ten pasado esta situación. E se o vemos desde a perspectiva puramente humana, quizais teñamos razón para caer na desesperanza e no abandono. Pero os cristiáns temos que aprender a ver as situacións da vida, todas elas, as boas e tamén as malas, desde outra perspectiva, a perspectiva de Deus. El fainos ver a realidade con outros ollos. Invítanos a que tomemos conciencia de que nada está predestinado, que as cousas non son froito de algo preconcibido previamente, senón da nosa capacidade de elección, do noso ser libres. Por iso, para nós, a realidade, por moi difícil e dura que sexa, nunca acaba na desesperanza nin no fracaso. Si, é verdade que teremos que pasar por esa situación, pero sabemos que no camiño non iremos solos, e que ao final ha chegar o triunfo.
E como podemos ir percibindo que ese esforzo, as veces esa incomprensión, ou mesmo o trato inxusto, pagou a pena?. Santiago na súa carta ábrenos un camiño que nos pode axudar. Hoxe dásenos unha explicación sinxela e eficaz da causa de moitos conflictos nas nosas comunidades: a cobiza. O desexo de ser máis forte que os demais, de ter máis capacidade económica, de asegurarse esta vida... non son máis que manifestación da nosa cobiza. O problema é que as persoas que pensan así, comezan a ver ao resto do mundo coma un obstáculo a eliminar ou coma unha alfombra pola que pisar; e xorden entón as divisións, as liortas, os ciumes... Será bo lembrarnos do que escoitamos na súa carta: "o froito da paz é a xustiza". Sen optar por ser constructores de paz, por esforzarnos por facela posible cada día, dificilmente poderemos acadar unha vida e un mundo xusto, igual e fraterno.
E deste xeito aprenderemos, tamén nós, a responder á pregunta que Xesús lle fai aos seus discípulos: e vós, de que viñades a falar polo camiño?. Certamente non era de servizo, entrega ou compromiso. Non, tristemente os discípulos tamén se deixaran levar da tentación e falaban de prestixio, poder, importancia... Non entenderan nada; de aí que Xesús lles tivera que aclarar qué supuña seguilo e converterse en constructores do Reino, da súa Boa Nova. E só poderemos selo se respondemos na nosa vida traballando para que o amor se vaia concretando en feitos, en actitudes solidarias, en compromiso real e sincero por mellorar as cousas e facer a vida máis feliz a cantos máis poidamos.

Oración da comunidade

Señor, ti fixéchesnos a todos iguais en dignidade, e pídesnos que camiñemos cara á unidade e á igualdade entre todos nós. Por iso dicímosche con fe:

QUE SEXAMOS SERVIDORES DE TODOS

Pola Igrexa, para que evite as liortas entre os seus membros por conseguir postos e se deixe guiar polo Espírito que elixe a quen mellor é para a misión encomendada, OREMOS.

QUE SEXAMOS SERVIDORES DE TODOS

Polas nosas comunidades, para que entendamos os seus membros que quen queira ser o primeiro ten que servir, non como xeito de facerse ver e de escalar postos, senón como algo interiorizado e inherente á fe e á misión encomendadas, OREMOS.

QUE SEXAMOS SERVIDORES DE TODOS

Por todos e todas nós, para que deixemos de lado as rivalidades e envexas e apostemos pola paz, a unidade, o diálogo, a comprensión, e o perdón, como xeito único de construír un mundo máis humano e fraterno, OREMOS.

QUE SEXAMOS SERVIDORES DE TODOS

Grazas, Señor porque nos dás a verdadeira sabedoría que brota do Evanxeo: para ser grande cómpre ser servidor de tod@s. PXNS. Amén.

Para a reflexión

Onde haxa unha árbore que plantar,

plántaa ti.

Onde haxa un erro que resolver,

resólveo ti.

Onde haxa un esforzo que ninguén queira facer,

acéptao ti.

Que sexamos os que apartan as pedras do camiño,

a xenreira dos corazóns,

as dificultades dos problemas.

Hai a ledicia de ser san e xusto,

pero hai, sobre todo, a inmensa ledicia de servir.

Que non caiamos no erro de pensar

que só se fan méritos cos grandes traballos.

Hai pequenos servizos que nos fan grandes:

poñer unha mesa, ordenar uns libros,

estreitar unha man, axudar aos veciños...

Servir non é tarefa de seres inferiores.

Deus, que é froito e luz, serve.

E pregúntanos cada día: Serviches hoxe?.

(Gloria Fuertes)

Cantos

ENTRADA: Que ledos hoxe estamos
LECTURAS: Escoita o Señor
OFERTORIO: Recibe Señor.
COMUÑÓN: O amor é o meirande

DOMINGO 24 TO

2009-09-06T09:28:00.001Z

A forza da fe, estímulo no noso camiño

Pórtico

Que gratificante é escoitar unha palabra que nos fai sentir orgullosos da fe que profesamos!. Si, que ledicia atopar conforto nunha palabra que nos invita a superar desánimos, a non virnos abaixo diante das dificultades, a non abandonar inda que as cousas non parezan ir polo rego que a nós nos gustaría.

Aquí está a forza, o sentido, a razón de sentírmonos crentes, e de descubrir que a fe non é unha durmideira, nin a maneira de non abordar os problemas e dificultades. Ao contrario, como nos di hoxe a Palabra que imos proclamar, a fe é confianza, solidariedade, capacidade de superación, apertura á utopía que non se conforma co pragmatismo do que só busca resultados… nunha palabra: a fe é seguimento da mensaxe do Reino, o proxecto de Xesús, é compromiso manifestado a través das nosas obras.

Que poidamos saír hoxe da nosa celebración gozosamente alentados para traballar por todo o que dignifica e defende a dignidade das persoas, todas elas irm@ns e fill@s de Deus.

Perdón

Porque esquecendo que a fe necesita expresarse nas obras, conformámonos con prácticas baleiras de sentido,
SEÑOR, QUE TE DESCUBRAMOS NA NOSA VIDA.
Porque son demasiadas as ocasións nas que nos deixamos levar do pesimismo de quen pensa que nada pode cambiar, e que é mellor que as cousas sigan igual, CRISTO, QUE TE DESCUBRAMOS NA NOSA VIDA.
Polas veces en que a nosa fe está lonxe da ida, porque nos resulta máis cómodo unha fe descarnada, que non se ve cuestionada por nada nin por ninguén, SEÑOR, QUE TE DESCUBRAMOS NA NOSA VIDA.

REMUÍÑO

Hoxe as lecturas que vimos de proclamar, invítanos a confiar no Señor sen ter unha actitude conflitiva. Nunha sociedade plural, na que ninguén ten a exclusividade do pensamento nin da forma de vivir, e moito menos a Igrexa, @s cristiáns estamos chamados a vivir no medio dela cunha actitude aberta, de diálogo, e non de confrontación ou loita. Sen sentirnos vítimas nin perseguidos inxustamente, pídesenos que, dende unha actitude de confianza, mostremos o noso xeito de vivir. Confianza en nós mesmos, crendo aquilo que vivimos e vivindo o que cremos con convición. Por iso máis que nunca a nosa oferta é unha oferta libre, comunitaria, gratuíta, sendo conscientes do mundo no que vivimos, interesados por el, polos cambios, polas persoas, polos acontecementos que configuran o tecido social e, por ende, ás persoas. Necesitamos saber o que pensan e o que senten as persoas para que a nosa fe sexa praxe, sexa vida no medio dela. Non nos serve de nada unha fe desencarnada, que non vive a realidade, que non se nutre dunha oración que se fai vida.

Pero isto esixe de nós esforzo, deixar a comodidade que nos atenaza nos templos, que nos ata a nós mesmos, que nos invita a vivir unha vida mediocre, infeliz, de neno, infantil. Esforzo de vivila, esforzo de ter unha vida dacordo cuns ideais, cun xeito de vivir que non se deixa levar das circunstancias, que non é indiferente ás persoas e ao seu sentir, que busca sempre unir e construír, que está disposta a ceder para o ben dos demais. Unha fe que se nega a si mesma, que carga coa vida e segue a Xesús. Isto é ir perdendo a vida polo evanxeo, sen grandes heroicidades senón dende o cotiá, dende a familia, dende o traballo, dende o barrio. Asumindo o sufrimento de ser incomprendido, o sufrimento de ver moitas veces que non somos capaces de conseguir aquilo que nos propuxemos, co sufrimento dunha Igrexa que non camiña unida ás persoas, co sufrimento dunhas persoas que van ao seu sen preocuparse dos demais.

Porque @s que nos confesamos seguidores de Xesús no noso tempo estamos a entrar con frecuencia nun xogo perigoso á hora de manifestar as nosas conviccións crentes e a nosa fe; porque parece que só hai dous xeitos de facer isto presente:

por un lado a marrullería da intolerancia, o "ordeno e mando", a cega obediencia, a postura de "que perseguid@s estamos, que mal nos tratan".
por outra banda, estaría a postura de identificar a fe só co culto, coa asistencia a unhas celebracións que non comprometen a vida máis que 30-45 minutos á semana.

Non é éstrano, pois, que cando lle preguntamos á xente sobre o que è importante na súa vida, a relixión non apareza por ningún lado, ou se aparece é coma un contravalor, coma algo negativo.

E iso a nós, que nos dicimos cristiáns e cristiás ten que cuestionarnos. Porque hoxe Xesús tamén nos está a preguntar a cada un e a cada unha de nós ¿quen son eu para ti?. Se cadra, as respostas serán moi variadas: un xuíz, un tapaburatos, un mago, un tolo, un irmán.... E esa resposta que nós deamos manifestará as nosas conviccións, transmitindo ao noso redor unha imaxe del, moitas veces distorsionada e mediatizada polos nosos intereses e conveniencias. Que nos deamos de conta que confesar que Xesús é o Mesías implica aceptalo na nosa vida coma o enviado de Deus, que nos trae a salvación e a liberación definitivas de todas as nosas cativeces. Este é o camiño verdadeiro, o da ortopraxe, o da fe e das obras, o do compromiso práctico ao que nos leva a escoita da Palabra.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Poñámonos na man do Señor. El invítanos a pasar polo mundo enchéndoo de compromiso e esforzo para que ninguén se sinta esquecido e excluído. Agradecid@s, dicimos xunt@s:

QUE A NOSA FE SEXA ALENTO NO CAMIÑO

Pola Igrexa, para que ante situacións que poidan parecer adversas ou contrarias, saiba manter a calma, sinta a presenza do seu defensor e ante todo, con diálogo, delicadeza e cooperación, busque o que mais axuda a tódalas persoas. OREMOS:

QUE A NOSA FE SEXA ALENTO NO CAMIÑO

Para que nas nosas comunidades, aprendamos a descubrir e valorar que non nos chega con simples palabras, senón que a sinceridade do noso crer ten que manifestarse nas obras, pois só elas son capaces de expresar a importancia da fe na nosa vida, Oremos.

QUE A NOSA FE SEXA ALENTO NO CAMIÑO

Por tod@s e cada un de nós, para que desde o recoñecemento de Xesús como Mesías, vaiamos pondo na nosa vida de cada día o noso esforzo na creación de recunchos de esperanza e perdón na visita aos enfermos, no alento a quen se sente triste e desesperanzado, na comprensión e o tempo a quen necesita ser escoitado e o sorriso na vida dos que se ven desbordados pola incomprensión dos demais. Oremos.

QUE A NOSA FE SEXA ALENTO NO CAMIÑO

Grazas, Señor, porque un día máis pos diante de nós un proxecto de amor que nos invitas a ir realizando cada día, para darlle así sentido a nosa vida. PXNS. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Un día calquera,

nun momento calquera,

a tempo e a destempo,

sen aviso previo

lanzas ti a pregunta:

E ti, ¿quen dis que son eu?

Eu quedo a medio camiño

entre o correcto e o que sinto,

porque non me atrevo

a correr riscos

cando Ti me preguntas así.

Equivócome de novo

e pídesme silencio

para que escoite o teu latexo

e siga o teu camiño.

E pouco despois volves á carga:

E ti, ¿quen dis que son eu?.

Ensíname como sabes.

Lévame ao teu ritmo polos camiños do Pai

e polos vieiros marxinais que tanto che gustan.

Corríxeme,

cánsame.

E vólveme explicar os teus proxectos

e quen es.

Cando na túa vida toda

atope o sentido

para os trazos da miña vida rota;

cando no teu sufrimento e na túa cruz

atope o valor de todas as cruces;

cando faga da túa causa a miña causa,

cando xa non busque salvarme

senón perderme no teu amor...

Entón, Xesús, volve preguntarme:

e ti, ¿quen dis que son eu?

CANTOS

ENTRADA: Eu sei de quen me fiei
LECTURAS: Camiñarei na presenza do Señor
OFERTORIO: Xurdirá
COMUÑÓN: Ide e pregoade

DOMINGO 23 TO

2009-08-31T21:52:00.001Z

Se Deus nos quere iguais, por que facemos distingos e nos empeñamos en ser o que non somos ?

PÓRTICO

Hoxe máis ca nunca, a maxia e o esoterismo están de moda: o tarot, as adiviñanzas, a sorte,... teñen un posto importante nas nosas decisións e mesmo poden chegar a mover a nosa vida. O futuro é algo que non chegamos a controlar e polo tanto danos medo non ser capaces de conseguir as nosas metas, ou quedar polo camiño. Recorremos entón ao que faga falla para lograr "coñecelo". Isto mesmo pasa coa nosa fe: recorremos a unha fe máxica, superficial, que non compromete a nosa vida nin nos fai cambiar, senón que só nos deixa tranquilos, xa que o noso está seguro, e o dos demais non importa.

A invitación de hoxe vai dirixida a nós que temos medo, para que confiemos no Señor, para que nos deixemos transformar pola súa palabra e o seu corpo, para que nos deixemos cuestionar pola comunidade e os acontecementos que pasan ao noso carón. Deixemos pois que o Señor nos abra os oídos, os ollos e solte a nosa lingua.

O PERDÓN

Da tentación de crérmonos en posesión da verdade absoluta, que nos impide escoitar aos que pensan distinto de nós, LÍBRANOS, SEÑOR.
Da tentación de ser os primeiros en facer distincións e diferenzas entre nós, LÍBRANOS, CRISTO.
Da tentación de pechar oídos e lenguas cos nosos dogmatismos, intransigencias, LÍBRANOS, SEÑOR.

REMUÍÑO

Vivimos nunha sociedade que se cre moi valente, que se caracterizou, e máis agora, por non terlle medo a nada,. Unha sociedade na que todo son retos dos que, tarde ou cedo, pode saír vitoriosa. Pero a nosa sociedade, paradoxalmente, agocha medo no seu corazón: as persoas teñen medo. Medo a que lles fagan dano físico, medo a que o outro invada o seu espazo, a que o comprometa, medo fundamentalmente a renunciar a si mesmo, a cambiar, a pensar que algo diferente pode ser positivo. Necesitamos que nos abran os ollos e os oídos e que se nos desapegue a boca para descubrir que na diversidade, que no outro, que no diferente e enriquecedor, está a vida, unha vida chea de contrastes. O necesario é non ter medo a cambiar, é facer brotar augas no deserto do noso corazón para que saneen e para que dean vida. Só entrando en diálogo co outro, co seu xeito de pensar, de actuar, de ver a vida, seremos quen de ir transformándonos, de descubrir que na pluralidade atópase a riqueza do individual.
Porque hoxe xa Santiago na súa carta nos advirte contra a doada e perigosa tentación de facermos distincións, que tan de moda está na sociedade e na Igrexa. Que ben lle viría á nosa Igrexa poñer en práctica esta sinxela recomendación da súa carta: "non xuntedes a fe no noso Señor Xesucristo coa acepción de persoas". Cantas veces temos utilizado a relixión e o nome de Deus en vano para xustificar o noso facer distincións entre as persoas. Porque desgraciadamente a Igrexa institución segue, en moitas ocasións, ligada ao poder e aos poderosos, tanto na súa xerarquía coma nos seus membros leig@s e relixios@s. ¿Ou é que moitas veces non tratamos tamén nós dun xeito diferente a quen ten máis cartos, máis poder, máis estudios.... que ao resto dos nosos veciños?. ¿Non seguimos pensando e clasificando as parroquias en boas (sinónimo de parroquias grandes e economicamente fortes) e malas (parroquias pequenas e con problemas económicos?. E aínda máis, ¿non nos cremos inferiores a eles?. Porén, non é este o xeito de actuar de Xesús, que foi perseguido, calumniado e crucificado por non unirse aos intereses dos poderosos , por denunciar a súa dobre moralidade, por non render pleitesía nin permitir que lla rendesen a El. Ese é o camiño que nós, coma seguidores seus, queremos andar: o do servizo a prol dos empobrecid@s e marxinad@s da terra. Oxalá empreguemos nel o noso sentidiño.
Porque El segue a darnos oportunidades, e non nos pecha nin os camiños que nos levan cara si; nin as fontes das que mana a auga fresca da súa palabra. Por iso nós hoxe, coma outros moitos fixeron ao longo da historia, podemos dicir con confianza e sinxeleza: "Fai que os xordos oian e que os mudos falen". Uns xordos e mudos que non temos que buscalos moi lonxe, senón que somos nós mesmos cando nos pechamos a súa palabra, a recoñecelo nos irmáns, a negarlle, co noso xeito de facer as cousas, o seu lugar entre nós; cando calamos diante da inxustiza, ou falamos para favorecer aos que teñen poder e dominio, namentres nos volvemos mudos cos explotados e esquecidos.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Unha vez máis, invítasnos a deixar atrás o noso individualismo para camiñar no sentido comunitario da oración. Convencidos de que este debe ser o noso camiño, unímonos para dicirche:

QUE SUPEREMOS A VIVENCIA INDIVIDUALISTA DA FE

Para que na Igrexa, en todos e cada un dos seus ámbitos, non alentemos nunca proxectos individualistas e sen compromiso cos problemas que ocorren no noso mundo.Oremos.

QUE SUPEREMOS A VIVENCIA INDIVIDUALISTA DA FE
Polas nosas comunidades, para que traballemos sempre pola igualdade e a fraternidade, coma esixencia do noso sermos fill@s de Deus, sen facer acepción de persoas, OREMOS.
QUE SUPEREMOS A VIVENCIA INDIVIDUALISTA DA FE
Por todos nos, para que non teñamos medo a confiar nas persoas, deixándonos de ideas preconcibidas que impiden a comunicación e pechan os nosos ollos, os nosos oídos e o noso corazón ao outro, negándolle así a nosa axuda e comprensión, OREMOS.
QUE SUPEREMOS A VIVENCIA INDIVIDUALISTA DA FE

Señor, que nos deixemos aloumiñar pola túa presenza no noso camiñar, para poder así dar verdadeiros froitos de igualdade, respecto e escoita da túa mensaxe na nosa vida, e na relación cos demais. P.X.N.S. Amén.

PARA A REFLEXIÓN

Que os xordos deixen de facerse os xordos,

que limpen os seus oídos

e saian ás prazas e aos camiños;

que se atrevan a escoitar o que teñen que escoitar,

o grito e o pranto, a súplica e o silencio de todas as persoas que xa non aguantan máis.

Que os mudos tomen a palabra

e falen clara e libremente,

atrevéndose a pronunciar as palabras

que todos teñen dereito a escoitar:

as que non enganan.

Que ninguén deixe de escoitar o berro dos silenciados

nin quede sen palabras diante de tantos enmudecidos

Dános, Señor, oídos que se conmovan para os que non escoitan,

palabras vivas para os que non falan,

micrófonos e altofalantes

para pronunciar a vida,

para escoitala e acollela.

Que os xordos escoiten e que os mudos falen!.

CANTOS

ENTRADA: Con ledicia vimos
LECTURAS: A túa Palabra
OFERTORIO: Recibe Señor, co pan e co viño
COMUÑÓN: Sede o sal, sede a luz

DOMINGO 22 TO

2009-08-25T21:44:00.001Z

Grazas por acollernos na túa casa

Pórtico

Na casa do Señor cabermos tod@s, porque a porta está sempre aberta. Pero sabemos que cando entramos nunha casa debemos saber estar e comportarnos, non nos vale estar de calquera xeito. Por iso o Señor, se ben é verdade que nos invita á súa casa e tennos sempre a porta aberta, pídenos tamén que saibamos estar nela, que nos comportemos co xeito que corresponde. Saber responder a quen nos invita, supón actuar de xeito que non firamos a quen nos abriu a porta, coñecer que pide de nós o que tivo a delicadeza de invitarnos a entrar e corresponder de xeito respectuoso e educado á confianza que nos deron. Comportándonos deste xeito, seguro que sempre poderemos non só entrar, senón tamén quedarnos na casa do Señor.

Que a nosa celebración nos leve tamén a nós a abrir a porta do corazón a quen de nós necesita.

Perdón

Porque moitas das veces, fronte da porta aberta que nos ofreces, nós respondemos dándoche as costas, SEÑOR, ACÓLLENOS NA TÚA CASA .
Porque somos capaces de cangar aos demais con aquilo que nós non estamos dispostos a facer, CRISTO, ACÓLLENOS NA TÚA CASA.
Por non ter sabido facer da túa mensaxe un camiño no que ir enchendo a nosa vida de sentido e esperanza, SEÑOR, ACÓLLENOS NA TÚA CASA .

Remuíño

Cada día van aparecendo nos medios de comunicación noticias extravagantes, raras e estrañas que fan referencia ao modo de expresar a fe por parte de cristiáns, ben individualmente ben de xeito comunitario. Así imos sabendo que nun sitio poxan as varas das andias, noutro cólganlle cartos nos mantos, noutros métennos no río para que chova… e así poderíamos seguir ata o infinito. E o problema non son estes costumes, máis ou menos peculiares; non, o problema está en reducir a fe a isto e quedarnos simplemente co externo e superficial, con pensar e crer que a fe son costumes, tradicións, que moitas das veces nin entendemos nin sabemos por que se fan, pero diante das que somos capaces de crear verdadeiros problemas e tensións se alguén tenta explicar que puideron valer para outro tempo, pero non para hoxe, polo que o mellor sería suprimilas. Tan é así que, inda que sexa unha contradición coa fe que se afirma crer, acaban baixando, e non en procesión certamente, tódolos santos e santas do ceo. E sen importarnos moito nin pararnos a pensar como pode ser unha reacción así diante dun costume que nin é evanxélico nin se atopa dentro do que quería e buscaba Xesús para nós.
Por iso, diante deste xeito de actuar e entender a fe, resoa con moita actualidade nos nosos oídos, tamén hoxe, a pregunta que se fai o salmista: quen pode hospedarse na túa tenda?. É dicir, cómo podemos dicir que somos seguidores de Xesús, cando o que menos importa é o seguimento da súa doutrina, senón unha tradición e moitas veces nin iso, pois a defensa deste tipo de comportamentos asociados á fe, esconden moitas veces os medios para obter cartos para pagar as orquestras e demais actuacións que se celebran con motivo da festa do patr@n. Entenderemos algunha vez, segrares e curas, que a fe non pode ser unha escusa para traficar cos cartos, senón que nela atopamos o sentido da vida, a forza para camiñar na esperanza, a resposta á invitación ao seguimento que nos fai Xesús para acadar a salvación?.
Pensemos entón cada un e cada unha de nós, como estamos a responder a esta invitación que desde o evanxeo nos fai hoxe Xesús de non confundir nunca o "cú coas témporas, o touciño coa velocidade", é dicir, os mandamentos de Deus, mandamentos que nos falan de benaventuranza, de amor, de paz, de esperanza, de perdón, de acollida e solidariedade, de…. coas tradicións humanas. Prestemos, unha vez máis, atención, reflexión e tempo á palabra de Xesús, e nos aos tinglados humanos, que poderán ser moi rendibles, pero quedarán sempre afastados do que nos dixo e fixo quen loitou contra do legalismo e o formulismo bempensante.

Oración da comunidade

Agradecidos por todo canto vas pondo no camiño da nosa vida, compartimos agora, Señor, a nosa oración comunitaria, e dicímosche xuntos:

QUE NON CONVERTAMOS O TEU REINO EN TRADICIÓNS

Que na Igrexa, cantos formamos parte dela, non afoguemos nunca a túa mensaxe para impoñer tradicións e obrigas estrañas á liberdade do teu amor, Oremos.

QUE NON CONVERTAMOS O TEU REINO EN TRADICIÓNS

Para que nas nosas comunidades poida haber sempre pequenos recunchos nos que sentírmonos escoitados, acollidos, acompañados e sempre queridos, Oremos.

QUE NON CONVERTAMOS O TEU REINO EN TRADICIÓNS
Que sempre, os que loitamos cada día por vivir de xeito coherente e honesto no medio do mundo a túa mensaxe, non esquezamos que non son as tradicións do pasado, senón a vida de cada día, coas dificultades, fracasos e tamén acertos, o que Ti acompañas e fas benaventurada, Oremos.

QUE NON CONVERTAMOS O TEU REINO EN TRADICIÓNS

Señor, logo de presentar comunitariamente a nosa oración, queremos deixarnos enchoupar da frescura da túa palabra, e do exemplo de tantos irmáns e irmás entregados á causa de facer a vida agradable aos demais. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

FÁGASE A TÚA VONTADE, MEU DEUS! cando me desacougan os pesares da vida.

FÁGASE A TÚA VONTADE, MEU DEUS! cando me vexa vítima da inxustiza, cando me abandonen os amigos, cando a soidade me pareza máis amarga.

FÁGASE A TÚA VONTADE, MEU DEUS! cando o traballo me pareza penoso, cando o desalento se apodere de min.

FÁGASE A TÚA VONTADE, MEU DEUS! cando a enfermidade e a dor chamen na miña porta.

FÁGASE A TÚA VONTADE, MEU DEUS! cando choro a ausencia dun ser querido... e sento que me vou esfolando por dentro.

FÁGASE A TÚA VONTADE, MEU DEUS! ao longo da miña vida.

Póñome na túa man, déixome agarimar e acompañar por ti, e esfórzome para non perder a frescura da túa Palabra. Unha frescura que me di: vive, e non convertas a miña mensaxe en tradicións baleiras. Amén.

Cantos

Entrada: Cantádelle ao Señor unha cantiga nova
Lecturas: Benaventurados
Ofertorio: Veleiquí, Señor, o viño
Comuñón: Déixate querer / Acharte presente

Domingo 21 TO

2009-08-17T22:57:00.001+01:00

Elixir en liberdade para medrar en madurez

Pórtico

Sempre que temos que tomar unha decisión importante para nós, non nos resulta doado, xa que son moitos os elementos que debemos ter en conta. Iso fai que dediquemos un tempo a pensalo, a buscar clarificar as posibles consecuencias de escoller isto ou aquilo; como nos vai esixir esforzo, tempo ou cambio nas relacións coas persoas do nosos contorno… en fin, que nos leva tempo, se queremos facelo con responsabilidade e madurez.

Pois disto é do que nos queren falar hoxe os textos que imos proclamar na celebración: que saibamos escoller ben cal queremos que sexa o camiño da nosa vida, e quen han ser os que nos axuden a ilo facendo. Porque non é o mesmo deixarnos acompañar pola forza da presenza de Xesús na nosa vida, que prescindir del, e vivir como se Deus non existira. Da decisión que tomemos vai resultar o sentírmonos ou non a gusto co que somos e coas esixencias do que supón dicir si a Cristo.

Que saibamos escoller ben, para logo actuar conforme a esta decisión.

Perdón

Por todas as veces nas que as nosas decisións son rutinarias e pouco pensadas, SEÑOR, QUE TE ACOLLAMOS NA NOSA VIDA.
Porque en situacións nas que temos que tomar decisións, esquecémonos da túa mensaxe e deixámonos levar do que din todos, CRISTO, QUE TE ACOLLAMOS NA NOSA VIDA.
Polas veces nas que a nosa vida decántase polo fácil, o inmediato, o que nos da mais rendibilidade, SEÑOR, QUE TE ACOLLAMOS NA NOSA VIDA.

Remuíño

Non é fácil elixir entre varias opcións. Tod@s ao longo da vida nos temos atopado con situacións nas que tiñamos que tomar decisións, e non nos resultaba en absoluto sinxelo. Cando isto ocorre é necesario sopesar tódolos elementos que entran en xogo, ver os aspectos positivos e os negativos; ver a quen favorece e tamén se a elección pode prexudicar a outros; valorar se seremos ou non capaces de asumir o que supón ter decidido tirar por un camiño e deixar outros, ao mellor desde o punto de vista dos recoñecementos e da vaidade persoal e mesmo colectiva, moito máis apetecibles … en fin, que tomar decisión supón, se queremos que logo iso non nos pase factura, esforzo e reflexión. Pero diante disto, ocorre que moitas veces non o facemos así, e tomamos decisións sen pensar, para despois ver as dificultades e non estar dispostos a asumilas. Por iso a primeira lectura de hoxe pode ser unha boa axuda para que pensemos sobre o importante que é decidir en madurez e responsabilidade, non preocupándose do superficial, senón do profundo, de cómo iso nos vai marcar a cada un de nós. Non podemos actuar do mesmo xeito se eliximos unha cousa ou outra, polo que prestémoslle atención á chamada que nos fai o texto de Xosué: "escollede hoxe a quen ides servir", para logo actuar consecuente e coherentemente.

E que mellor, nesas situacións, que deixarnos levar polo proxecto que Cristo nos deixou, e que tanto os apóstolos coma as sucesivas xeracións de crentes, coas súas vidas entregadas a canto supón felicidade e humanización, persoal e colectiva, nos teñen testemuñado ao longo dos séculos. De aí que o "Sede ben guiados uns cos outros por respecto a Cristo" que Paulo dirixe aos efesios, é tamén unha chamada a cada un/ha de nós, para que na nosa vida, nas nosas decisións, no noso xeito de comprender e facer as cousas, nos deixemos guiar pola luz do evanxeo, a luz de Cristo, que serviu a tantas persoas a facer camiño persoal e comunitario. Unha luz que conleva esixencia, e á que non lle serven as cousas a medias; é dicir, o si e tamén o non; a xustificación do que interesa, e a condena diso mesmo nos outros; a dobre moral de facer unhas cousas e pensar outras totalmente contraias. E isto vai sendo así porque seguimos a primar a cantidade, os números, o dicir, e quedarnos felices por iso, porque somos moitos, fronte da calidade, o que supón saber o que queremos, abrirnos a escoitar a outros, estar dispostos a loitar e traballar para que valores e actitudes que pensamos que son boas e nos axudan no camiño da vida, non debemos renunciar a elas, senón todo o contrario, mostralas manifestalas no día a día da nosa vida.Porque solo así evitaremos que nos pase como aqueles que ían tras de Xesús, pero non sabían por que nin como, o que os acababa levando a botarse atrás, porque seguilo é fermoso, pero tamén esixente.

Busquemos logo acubillo nese colo doce e acolledor do Pai/Nai Deus, porque solo nel atoparemos palabras de vida. Unhas palabras de vida que son a razón da nosa esperanza, da nosa fe e do noso compromiso de crecer e madurar persoal e comunitariamente. Porque tamén a nós, como o fixo cos seus discípulos, segue a preguntarnos: "Vós tamén vos queredes ir?". Que, coma Simón, a nosa resposta sexa de seguimento e confesión de fe: "nós cremos e recoñecemos que ti e-lo Santo de Deus. E onda quén imos ir?" Non busquemos entón fóra, o que temos na casa!

Oración da comunidade

Sabemos, Señor, que ti tes palabras de vida, que es o mellor camiño, que só en Ti podemos atopar acougo, pero moitas veces esquecémonos e dámosche as costas, por iso, coa forza que nos dá a oración comunitaria, dicímosche:

SEÑOR, TI TES PALABRAS DE VIDA

Pola Igrexa, para que sempre teña presente no seu obrar e no seu dicir, que a mensaxe de Xesús é camiño de esperanza e vida, totalmente afastado do pesimismo, da tristura e das actitudes derrotistas, OREMOS.

SEÑOR, TI TES PALABRAS DE VIDA

Para que entre nós, os que formamos parte das comunidades parroquiais, saibamos valorar e apreciar o traballo, tantas veces silencioso e pouco coñecido, de tantos veciños e veciñas que son capaces de visitar enfermos, botar unha man cando se necesita, levar un sorriso a quen está triste ou saber escoitar a quen ten ganas de falar, OREMOS.

SEÑOR, TI TES PALABRAS DE VIDA

Que nós, os que nos chamamos seguidores de Xesús, saibamos, coma El, non botarnos atrás cando sexa necesario dicir a verdade e defender a quen está sendo inxustamente tratado ou maltratado polo que lle fai ou se di sobre el, OREMOS.

SEÑOR, TI TES PALABRAS DE VIDA

Por todos nós, para que o noso compromiso non sexa a explosión dun día, nin o quecemento instantáneo senón ao contrario, sexa unha opción meditada, responsable e duradeira, xa que duradeiro é o traballo que se nos encomendou, OREMOS.

SEÑOR, TI TES PALABRAS DE VIDA

Coa confianza de saber que sempre acolles con cariño e misericordia a nosa oración, agradecemos tamén hoxe, a túa invitación a deixarnos acougar no recuncho do teu corazón. P.X.N.S.Amén.

Reflexión

Señor, axúdame a ser valente,
ensíname dicir a verdade diante dos fortes

e a non dicir mentiras para ganarme o aplauso dos débiles.
Se me dás fortuna, non me quites a felicidade.
Se me dás forza, non me quites a razón.
Se me dás éxito, non me quites a dignidade.
Axúdame sempre a ver o outro lado da moeda.
No me deixes inculpar de traizón aos demais por non pensar coma min.
Ensíname a querer á xente coma a min mesmo e a xulgarme coma aos demais.
Non me deixes caer no orgullo si triunfo.
Nin na desesperación si fracaso.
Mais ben recórdame que o fracaso é a experiencia que precede ao triunfo.
Ensíname que perdoar é o máis grande do forte.
Que a vinganza é o sinal primitivo do débil.
Se me quitas a fortuna, déixame a esperanza.
Se me quitas o éxito, déixame a forza para triunfar do fracaso.
Se eu lle faltara á xente, dáme valor para desculparme.
Se a xente me faltara a min, dáme valor para perdoar.
Señor, si eu me esquezo de Ti, por favor non te esquezas de min. Amen.

Cantos

Entrada: Camiñando pola vida
Lecturas: As túas palabras, Señor, son espírito e vida //A túa Palabra
Ofertorio: Gracias, Señor, na mañá

Comuñón: Quédate, Señor, connosco

DOMINGO 18 TO

2009-07-25T22:38:00.001+01:00

Diante da alienación, sempre esperanza e ilusión

Pórtico

Como lle ocorría ao pobo de Israel, tamén a nós nos asusta tomar decisións, dar xiros na vida, romper a nosas inercias e rutinas, comezar de novo. Así, mesmo preferimos laiarnos do que nos pasa antes que romper con esa situación. Coñecemos como é a realidade; pero danos inseguridade non saber cómo será o que vai vir. Así que, ao final, acabamos acomodándonos ao que temos,e aplicámoslle o dito de que "máis vale malo coñecido que bo por coñecer". Conclusión: seguimos sempre co mesmo. Claro que logo non desaproveitaremos a ocasión de botarlle a culpa aos outros, namentres nós seguimos sen mover un dedo. Verdade que nos resulta familiar esta situación?. Diante disto, Deus chama a Israel, como nos chama tamén a nós, a non ter medo a abrir novas fendas, a apostar pola creatividade, a deixar atrás a comodidade que nos impide crer que outra vida, outra igrexa e outro mundo son posibles. Cando espertaremos do noso soño?.

Perdón

Porque a nosa comodidade fainos cristiáns mediocres e seguidores de Xesús sen creatividade nin ilusión, SEÑOR, QUE NON CAIAMOS NA MEDIOCRIDADE.
Porque a nosa falta de ilusión impídenos transmitir coa nosa vida que a fe é o eixe desde o que nos sentimos con forza para traballar por humanizar na solidariedade o contorno no que cada día nos movemos, CRISTO, QUE NON CAIAMOS NA MEDIOCRIDADE.
Porque seguimos demasiado apegados ao vello dos nosos costumes e rutinas, que nos impide senti-lo gozo de celebrar, compartir e vivir o Evanxeo, SEÑOR, QUEN NON CAIAMOS NA MEDIOCRIDADE.

Remuíño

Que difícil é que nos desapeguemos da rutina, do de sempre, das nosas seguridades!. Pásanos como lle pasaba ao pobo de Israel. Diante das primeiras dificultades comezan a queixarse, e sáelle o máis fácil: recriminar a quen tomara a iniciativa; recriminar a Deus que fora quen os puxera en camiño, que os liberara da escravitude e da opresión. Xa non lembraban todo o mal que lle fixeran pasar os exipcios, xa esqueceran ao Deus da Salvación, ao que lle prometeran fidelidade, ao que dicían querer tanto, ao que lle rezaban tantas veces pedindo que os sacara de Exipto… que fráxil é a memoria das persoas!. E o mesmo que fixo Israel, facémolo nós moitas veces coas persoas. Cando alguén ten unha idea e quere levala á práctica, cando alguén busca de poñer en marcha un proxecto, cando a un grupo se lle ocorre facer algo que rompa a rutina... rapidamente saen os profetas das calamidades para tentar botala abaixo, para dicir que non vai ser posible, para, se a cousa non saíu ben, botarlla en cara. Esquecemos que o esforzo, o traballo, a ilusión… era para que tod@s puideran disfrutar, rir, compartir…. E, unha vez botado abaixo, volvemos ás nosas rutinas, á nosa mediocridade, ao noso laiarnos permanentemente. Facemos así bo aquel dito de :"mexan por nós… entón é que chove". Como nos gusta moitas veces non quere ver a realidade, virarnos de costas, facer oídos xordos…!.
A Paulo non lle resultaba estraño este xeito de facer e de ver as cousas, por iso lle manda unha "mensaxiña" á comunidade de Éfeso. Unha "mensaxiña" que quere invitalos a pensar un pouco, e a deixarse de ver só a vida desde a superficie, desde o externo, desde o que non deixa pegada, o que nos converte en eternos insatisfeitos: "non vivades coa mente baleira". Deixade atrás o home vello, que vai esmorecendo, vestídevos do home novo. Pois entón poñámonos ao choio dunha vez, non teñamos medo a deixar atrás o vello, e comecemos a vivir desde o novo que nos trouxo Cristo.
E para sentir a forza que nos leve a romper a rutina, que mellor que alimentarnos co pan que Xesús nos invita a compartir en cada Eucaristía!. Pan e Palabra unidos nunha mesma presenza: está entre nós. Que as rutinas, canseiras e andazos non nos impidan velo. Que saibamos buscar a Xesús para que estea presente en cada momento da nosa vida. Que nos fartemos do seu pan para que poidamos compartilo cos pobres e necesitados, cos que arriscan e non teñen medos, cos que, a pesares dos profetas das calamidades, seguen esforzándose por abrir as ventás deixando entrar aire fresco.

Oración da comunidade

Unidos na construción do proxecto solidario de Xesús coas nosas actitudes de participación, acollida e entrega aos demais, dicimos xuntos a Deus:

QUE NON TEÑAMOS MEDO A RENOVAR A NOSA FE

Para que na Igrexa haxa sempre profetas que non teñan medo a presentar o Evanxeo no mundo de hoxe con actitudes, palabras e proxectos solidarios, xustos e libres de calquera intento de dominio, OREMOS.

QUE NON TEÑAMOS MEDO A RENOVAR A NOSA FE

Para que as nosas parroquias deixen de vivir do pasado, e comprendan que só renovándose nas súas maneiras de facer as cousas, conseguiremos deixar atrás canto supón crítica, desmobilización, individualismo e atraso, OREMOS.

QUE NON TEÑAMOS MEDO A RENOVAR A NOSA FE

Para que nós sexamos o suficientemente responsables como para saber que non lle podemos pedir aos demais o que nós non estamos dispostos a dar nin facer, OREMOS.

QUE NON TEÑAMOS MEDO A RENOVAR A NOSA FE

Señor, sabemos que a tentación de repetir sempre o mesmo está moi presente en tod@s nós. Que nos esforcemos por mirar máis ao futuro desde o presente, e non desde o pasado. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

Señor Xesús:

Como membros da comunidade de…,

queremos afastarnos de todo tipo de chisme,

murmuración, calumnia, difamación ou maledicencia.

Realmente sabemos canto pode danar iso a nosa comunidade, ás persoas.

Coñecemos os efectos horribles que causan na xente,

nas familias, nas comunidades, na Igrexa.

Por iso, renunciamos firmemente á murmuración e ao chisme,

a meternos na vida dos demais, a falar mal dos outros.

Prometemos tamén, con firmeza, Xesús, eliminar a rutina fría

do facer as cousas por facelas e nada máis,

sacar o costume baleiro de dicir as palabras do teu Evanxeo

sen que teñan vida no noso corazón.

Queremos, Señor, deixar de "encasillar" ás persoas.

Queremos, Señor, fixarnos no bo que fan e non no malo que fixeron,

ver, Xesús, as súas capacidades e non quén

son os seus amigos e familiares ou con quen se xuntan.

Asumir, Mestre, que todos podemos cambiar para ben,

que a chispa do teu amor eterno está en toda persoa,

non importa quén sexa esta.

Xesús, danos un corazón humilde

para aceptar o cambio da conversión,

Señor, danos un corazón sinxelo

co que poidamos convivir cos demais

e aprender deles sen xulgalos nin condenalos. Amén

Cantos

Entrada: Vinde axiña
Lecturas: Deixade esta terra (Sede o sal, sede a luz)
Ofertorio: Velaiquí, Señor.
Comuñón: Grazas, Señor, graciñas

DOMINGO XVII TO

2009-07-19T22:59:00.001+01:00

NON HAI POUCO QUE NON CHEGUE NIN MOITO QUE NON SE ACABE

PÓRTICO

O relato da multiplicación dos pans e dos peixes que hoxe proclamaremos no evanxeo, constitúe unha boísima chamada de atención para tod@s @s que nos dicimos cristiáns e cristiás nestes tempos de crise, de esgotamento de recursos enerxéticos, de escaseza de traballo, de miseria nos pobos subdesenvolvidos... Pero, como resolver o problema da subsistencia de pobos enfrontados á escaseza e á falta de bens?. Certamente, non chegaría con douscentos denarios. E é que, como destaca moi afortunadamente a encíclica "Amor na verdade", que recentemente publicou o papa Bieito XVI, hoxe o desenvolvemento ten por nome a eficacia e a técnica e non a centralidade da persoa. Isto esta na orixe da actual crise económica, pois esquecida a persoa,... qué máis dá actuar dun xeito ou doutro?. O importante é obter rendibilidade e beneficios.

Porén, hoxe estamos chamad@s a descubrir que a solución non está nos cartos, que crean novas dependencias de opresión e explotación. Hai unha solución máis sinxela, a que consiste en compartir cos necesitados o que temos cada un e cada unha de nós: o noso tempo, os nosos cartos, os nosos sorrisos, o noso agarimo, os nosos dons.

Que a celebración que agora comezamos nos dea azos para sermos quen de descubrir que non hai pouco que non chegue nin moito que non se acabe.

O PERDÓN

Porque estragamos moito, e non valoramos o moito que temos, SEÑOR, QUE O NOSO CORAZÓN LEVEDE SOLIDARIEDADE.
Porque somos incapaces de abrir a nosa man para dar fartura de amor, respecto, igualdade e preocupación polos demais, CRISTO, QUE O NOSO CORAZÓN LEVEDE SOLIDARIEDADE.
Porque esquecemos en demasiadas ocasións que a fe, o bautismo e a paternidade de Deus convértennos en comunidade sempre preocupada polo que lles pasa aos irmáns e ás irmás, SEÑOR, QUE O NOSO CORAZÓN LEVEDE SOLIDARIEDADE.

REMUÍÑO

No noso mundo egoísta e autosuficiente, tanto ao servidor de Eliseo coma ao propio Filipe, poderíamos describilos coma persoas realistas, cos pés no chan: con tan pouco pan, non chega para tanta xente!!!!..... E claro, se funcionamos así a solución que se impón é contundente: se non hai para comezar, mellor non preocuparse!!!!. Esa é a nosa lóxica infantil e inmadura: se eu non son presidente de goberno nin teño ningunha responsabilidade política, social ou económica, qué vou facer diante de temas coma a fame no mundo, o subdesenvolvemento, o deterioro do medio ambiente...... Botamos balóns fóra, rañamos os nosos petos cando hai unha colecta especial para os pobriños do terceiro mundo, mesmo derramamos algunha bágoa cando a televisión nos mostra a crúa realidade na que malviven...; pero, a outra cousa bolboreta!!!!: aos cinco segundos xa estamos pensando en ir ás rebaixas a mercar unha chea de cousas inútiles e que non precisamos.
Porén, a lóxica de Eliseo e a de Xesús é outra ben diferente: dá o que teñas, así haberá suficiente para todos e aínda sobrará...Por que nos custa tanto razoar así, por que se nos fai tan custa arriba?. Non será porque nos contaminamos nesta sociedade materialista e egoísta na que estamos acostumados ao intercambio: dou para que me dean, esquendo valor da gratuidade?. Esquecemos que mentres só deamos as sobras do que temos nunca conseguiremos que chegue para todos. Mentres non nos eduquemos na austeridade e no compartir, como moito chegaremos a tranquilizar enganosamente a nosa conciencia; pero seguirá a faltar o pan para moitas persoas. Basta con ser capaz de poñer o de un ao servizo dos que menos teñen e máis falta lles fai, para entender e vivir con coherencia a fe que dicimos ter. Tamén nós , á vista do que está a ocorrer na nosa sociedade, neste momento de dificultade e crise para cada vez máis persoas, especialmente no chamado mundo rico, precisamos hoxe profetas que nos digan, como fixo Eliseo, que necesitamos compartir, porque temos, e temos moito; e que nos digan tamén, que ademais de non saber aproveitar o que temos, estragamos. Por iso precisamos profetas que non cansen de repetirnos que así , por este camiño, só somos capaces de construír un mundo inxusto; e que non cansen de repetirnos que xa está ben de botarlle a culpa a outros: a Deus porque permite esta desigualdade e inxustiza; aos políticos, porque non xestionan ben o poder que teñen e porque son uns corruptos; aos ricos porque teñen moito e non se fixan nos que menos teñen; a… e cando nós faremos autocrítica?. Cando nos fixaremos no noso, sen escondernos en mirar o que fan os outros?. Cando recoñeceremos, honesta e sinceramente que podemos facer máis, pero que nos esforzamos pouco?. É verdade que nós non temos poder, que non somos dirixentes nin do Banco Mundial nin do Fondo Monetario, pero si sabemos que podemos abrir o corazón a outras persoas que agardan de nós moitas cousas, e non só materiais. Non esquezamos que o Deus cristián, o que nos xunta aquí hoxe, non cansa de dicir:"comerán e sobrará". Cando quereremos darnos conta?.
Hoxe a Palabra pon diante de nós dúas opcións radicais e sinxelas: a dos que botan balóns fóra e a dos que saben compartir o que teñen e o que son. Cantas veces nos temos escudado en infantís non sei, non podo, non vallo, se de min dependera....... Pois claro que depende de nós!!!. De quen senón?. O Señor chámanos a endereitar o noso rumbo. Nós buscamos que nos vexan, que nos aplaudan, que nos gaben... pero El insiste en que só desde a sinxeleza, a humildade, o respecto e a valoración dos demais (Paulo) seremos capaces de facer crible a súa mensaxe e seremos verdadeiras testemuñas no noso mundo. E así, cunha actitude realista e positiva, soñando utopías posibles, seremos quen de descubrir ao noso redor tantas milagres que nos pasan desapercibidas, entre elas a de SER: persoa, irmán, amigo, consolo, man, sorriso.... A que esperamos para compartilas cos irmáns e as irmás?.

Oración da comunidade

Agradecid@s sempre polo pan da Eucaristía, pan de fraternidade, igualdade e solidariedade, poñemos agora baixo o teu amparo a nosa vida, para que a fagas forno quecido de amor e dicímosche xunt@s:

QUE NUNCA CANSEMOS DE ABRI-LA NOSA MAN CON FARTURA

Na Igrexa, Señor, esquecemos ás veces que as palabras tan fermosas que dicimos deben ir acompañadas sempre de feitos. Para que sexamos verdadeiras testemuñas do pan compartido e celebrado, Oremos.

QUE NUNCA CANSEMOS DE ABRI-LA NOSA MAN CON FARTURA

Nas nosas comunidades, Señor, o ritmo da nosa vivencia da fe e do noso compromiso comunitario veñen marcados, nunha grande maioría de veces, polo cansazo, a rutina e a falta de ilusión. Para que nunca esquezamos que só compartindo, inda que sexa pouco, chegaremos a descubrir o sentido da irmandade, OREMOS.

QUE NUNCA CANSEMOS DE ABRI-LA NOSA MAN CON FARTURA

En tempo de tanta fartura para uns poucos, e de moita escaseza para unha grande maioría, pedímosche, Señor, que saibamos deixar sempre na nosa vida un recuncho solidario a compartir o que nós temos: medios económicos, calidades, entusiasmos, esperanza... para ofrecerllo a tantas persoas ás que lles falta, OREMOS.

QUE NUNCA CANSEMOS DE ABRI-LA NOSA MAN CON FARTURA

Grazas, Señor, por ter compartido con nós o teu pan, pan de vida e plenitude. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

Cun oído no pobo e outro no evanxeo,

para aprender a camiñar como Ti nos ensinaches ata entregar a vida.

Ao lado dos que sofren, que son tantos e cada vez máis,

compartindo a esperanza do pobo, sen temor a denunciar a inxustiza

e a erguer a voz polos que non a teñen.

Camiñar xunto aos que sofren, visitar a todos,

deterse a falar cos vellos, a escoitar a voz do pobo, perdón,

a voz de Deus que está no pobo:

nas súas preocupacións, nas súas aspiracións,

nos seus soños e esperanzas, nas súas loitas, e nos seus desexos.

Un oído para aprender a escoitar ao Xesús que camiña ao noso lado,

no que pasa fame ou sede, no que está nu ou enfermo,

no que está preso ou só, no que non consegue traballo

ou recibe un soldo de fame, no que non pode estudar,

e en tantos outros...

Axúdanos a abrir de par en par as portas do corazón

para facer sitio ao proxecto do teu Pai, que tan ben resumiches no Evanxeo de hoxe:

pan para partir, compartir e repartir. Amén.

Cantos

ENTRADA: Ti e-lo pan do ceo
LECTURAS: Quédate, Señor, connosco
OFERTORIO: Pan do ceo, pan de vida
COMUÑÓN: O pouco que Deus nos dá

SANTIAGO APÓSTOLO 2009

2009-07-19T22:58:00.001+01:00

Unha terra, un pobo, unha fala...alentadas por un Deus Pai e irmán

Pórtico

Novamente somos convocados á mesa do Señor para compartir, celebrar, agradecer e gozar da presenza do Deus da comunidade e do amor. O Deus que enviou ao seu Fillo para que pasara facendo o ben, e nos deixara o seu recendo de solidariedade.

Que neste día de Santiago, o que non renegou diante da chamada do Mestre, e da nosa terra de Galicia, que tampouco nós reneguemos nin do seguimento de Xesús nin do compromiso de traballar por unha Galicia solidaria, xusta, libre e agradecida de posuír unha lingua para expresar a súa vida, os seus sentimentos e a súa fe.

Perdón

Polas veces nas que diante da invitación que nos fas a seguirte, poñemos desculpas, deixámonos levar dos medos ou buscamos o noso interese, SEÑOR, QUE A FALA NOS ACHEGUE MÁIS A TI.
Porque moitas veces danos vergoña dirixirnos a Ti na nosa lingua, CRISTO, QUE A FALA NOS ACHEGUE MÁIS A TI.
Porque diante da túa chamada, fáltanos convicción e ilusión para seguirte, SEÑOR, QUE A FALA NOS ACHEGUE MÁIS A TI.

Remuíño

Neste mundo cheo da cálices que rebordan de sangue por mor da violencia, da perda de sensibilidade humana, da ausencia de empatía... Xesús convídanos a coller o seu cáliz e facer del un verdadeiro testamento de amor: o amor da súa presenza, o amor do seu seguimento; o amor da súa liberación. Hoxe, no día da festa da nosa terra, e tendo a Santiago Apóstolo como referente de saber facer dos cálices do mundo pingueiras da túa presenza de amor, queremos tamén nós dicirlle si ao seguimento que El nos ofrece; e facémolo sabendo converter o amor á terra e á linga, non nun xeito nin de enfrontarnos ni de excluír aos que non pensen coma nós, senón nun xeito de pór de manifesto de que, "por riba das nosas distancias hai unha fe". Unha fe que respecta e camiña na pluralidade, unha fe que escoita e entende a diferenza, unha fe que non impón, senón que propón; unha fe que se converte a través do noso testemuño en verdadeira fonte de acollida e integración, para que tod@s poidamos estar, e ninguén se sinta nin perseguido, nin afastado nin minusvalorado por ser como é e pensar como pensa.
Que a celebración que agora estamos a compartir, e os textos que vimos de proclamar, nos leven a poñer un pouco de reflexión no noso xeito de facer as cousas, sabendo descubrir nel a invitación daquel que só nos pide participar do seu cáliz e do seu pan desde a solidariedade e o amor á terra na que estamos e coa xente coa que convivimos, sabendo sempre: acoller a quen vén.

Oración da comunidade

Agradecid@s porque segues chamando por nós, inda que moitas das veces poñemos desculpas na nosa resposta, dicimos:

QUE SEXAMOS SAL E LUZ NO MEDIO DO MUNDO

Hoxe a Igrexa universal celebra a festa de Santiago Apóstolo. Unha festa que para nós os galegos está chea da forza que nos dá sabernos ser Igrexa universal desde a fidelidade á nosa terra, á nosa xente e á nosa fala, Oremos.

QUE SEXAMOS SAL E LUZ NO MEDIO DO MUNDO

Que saibamos, sen excluír a ninguén, sentir que a nosa fe debe levar a acoller a quen vén de fóra, sen desatender aos que están cerca de nós: nas nosas familias, nas nosas parroquias, nos nosos traballos… e que necesitan tamén ver en nós seguidores alegres e comprometidos de Xesús, Oremos.

QUE SEXAMOS SAL E LUZ NO MEDIO DO MUNDO

Por cada un e cada unha de nós, para que sen sentirnos nin superiores nin inferiores a ninguén, saibamos expresar con gozo e alegría, na lingua dos nosos pais e veciños, a nosa fe en Cristo, que nos invita a beber do seu cáliz e a comer o seu pan, Oremos.

QUE SEXAMOS SAL E LUZ NO MEDIO DO MUNDO

Grazas, Señor, por invitarnos a construír entre tod@s os teus seguidores, a nova Pentecostes que posibilita o entendemento e afasta calquera forma de enfrontamento e exclusión. P.X.N.S.Amén.

Reflexión

Señor, fuches bo coa nosa terra:

déchesnos unha fala,un pobo e unha fe.

Unha linga para entendernos,

un pobo no para vivir e poder compartir ledicias e dificultades,

unha fe para agradecer e celebrar que non estamos solos.

Ti es un Deus Amigo,

un Deus que nos pon a vida diante

para vivila e disfrutala.

Para compartila cos irmáns,

para agradecela e dignificala,

para ofrecela acollendo a quen vén de fóra,

para agradecela, sempre en comunidade.

Que saibamos estar sempre atentos,

ao quen os dis e ofreces.

Que nos convertamos nos teus anunciadores de paz,

no medio do noso pobo e dos nosos amigos. Amén.

Cantos

Entrada: Xurdirá

Lecturas: Seguirei os pasos

Ofertorio: Na nosa terra

Comuñón: Ti es camiño e verdade

DOMINGO 16 TO

2009-07-12T21:53:00.001+01:00

Apacentar, que non espantar, oficio e tarefa de todo pastor

Pórtico

Agora xa non é unha visión moi habitual nas nosas parroquias ver pastores cos seus rabaños; por iso os máis pequenos poden non entender a imaxe que utiliza hoxe a liturxia para poñer de manifesto a importancia de que nunha comunidade poidan camiñar xuntos, buscando sintonía e respectando a necesaria pluralidade, tanto fieis coma pastores. Inda que para algúns a imaxe poida quedarlles lonxe, non esquezamos que só desde este camiñar xuntos, sen buscar impoñer visións propias e sen pretender volver a tempos pasados, poderemos ser verdadeira Igrexa no medio do mundo, cunha actitude de unión e colaboración con todo o que dignifique a persoa e a libere de tódalas ataduras que lle impiden ser libre e feliz.

Perdón

Por tódalas veces en que no canto de unir, esparexamos, creando diferenzas que separan e non pontes para unir, SEÑOR, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
Porque non sabemos estar cerca dos nosos pastores, xa que é moito máis doado criticalos e censurar o que non fan ben, que colaborar e implicarnos coa súa tarefa, CRISTO, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.
Por tódalas veces nas que, diante dos problemas, quixemos mirar para outro lado, despreocupándonos do que lle pasaba aos que estaban ao noso redor, SEÑOR, NON NOS DEIXES CAER NA TENTACIÓN.

Remuíño

Vós espantáde-las miñas ovellas, escorrentádelas e non coidades delas: Quere ser esta expresión unha chamada de atención para que nós, os pastores, non esquezamos nunca que desenvolver unha misión supón que alguén nola ten encomendado, de que non é unha cousas nosa e polo tanto non a podemos facer segundo o noso capricho. Por iso, como pastores temos que ter en conta:
- Que estamos ao servizo das nosas comunidades.
- Que servir supón compartir tristuras e ledicias, e sempre desde o plano da igualdade.
- Que debemos esforzarnos por formarnos continuamente, o que supón coñecer o mundo no que vivimos, evitando falar del con nostalxia ou tendo visións e dando respostas que valeron para outro tempo, pero non para hoxe.
- Que a nosa tarefa ha ser calada, pero sempre activa. Non buscando saír nos papeis, senón sendo xermolo de unión, entendemento e acollida entre o membros das comunidades ás que servimos.
- E sempre sen perder a perspectiva de que, na tardiña baixa da vida de cada un de nós, han examinarnos de amor... e non doutras cousas.
Para elas constituirei pastores que as apacenten, de xeito que xa non volvan ter medo, nin se espanten,nin se perda ningunha: Por iso non nos corresponde a nós, tampouco a outros:
- Amedrentar
- Ameazar
- Crear tensións e enfrontamentos
- Tomar partido polos que se cren superiores e con capacidade de mandar e impor
- Presentar unha imaxe falsa do Deus cristián; unha imaxe de medo, sometemento e control das conciencias dos demais.

A nosa tarefa permanente ten que estar orientada a que ninguén se perda, e tod@s se sentan acollidos e integrados.
Por iso, tamén cómpre salientar que, ao lado de pastores nocivos, que envelenan o ambiente, conviven outros que, de verdade, son conscientes de que o seu é servir e non que os sirvan. Son aquelas persoas que saben acompañar nas ledicias e nas tristuras, que tentan ser pontes de unión e entendemento creando comunidades dialogantes, que saiban escoitar e respectar as diferenzas, son persoas dispoñibles as vintecatro horas do día os trescentos sesenta e cinco días do ano. Eses son os verdadeiros pastores, que sen pretensións de ser famosos, de estar en "grandes parroquias de cidade", de que os nomeen cóengos, bispos, directores.... son capaces de realizar un traballo responsable, serio, calado e eficaz nas comunidades que teñen a sorte de telos. Son pastores que non dan medo nin espantan, e que conseguen que a xente non se perda.

El é a nosa paz: o que dos dous pobos fixo un só, derrubando a medianeira divisoria a inimizade, e abolindo na súa carne aquela Lei de mandamentos e normas: O que non poderemos conseguilo se non estamos convencidos, ou non somos capaces de convencernos de que entre o que dicimos e cremos non pode –non debe– haber fenda que rache e separe, senón ponte que leve a camiñar na dirección que leva a recoñecer que Cristo é a nosa paz; a paz que temos que espallar coas nosas actitudes e desde as nosas accións. Non reduzamos a fe á seguridade do cumprimento dunhas normas que deixe satisfeitos só a cantos son incapaces de poñer mans e corazón á hora de testemuñala.

El, conmovido, porque eran coma ovellas sen pastor, púxose a predicar ensinándolles moitas cousas: E contra da tentación de camiñar na exclusividade dos "nosos", ser pastor ten que levarnos á amplitude de miras á hora de desenvolver a nosa misión evanxelizadora: somos de tod@s e para t6od@s. E nunca debemos estar fóra de cobertura. As canles da comunicación, como ocorría con Xesús, tamén en nós han estar sempre abertas.

ORACIÓN DA COMUNIDADE

Ao pé do altar do Pan e da Palabra, presentámoslle ao Señor a nosa oración, e dicimos xuntos:

QUE OS NOSOS PASTORES SAIBAN ACOLLER

Para que a Igrexa saiba ser sensible ás preocupacións e ledicias das persoas que viven no noso mundo, comprometéndose a traballar por unha verdadeira globalización humanizadora que ten como centro ás persoas e non aos mercados, OREMOS.

QUE OS NOSOS PASTORES SAIBAN ACOLLER

Pola Igrexa, para que se preocupe por formar pastores abertos, tolerantes, dialogantes, sensibles e cercanos, capaces de escoitar, acompañar e compartir as ledicias e tristuras da xente, OREMOS.

QUE OS NOSOS PASTORES SAIBAN ACOLLER

Que nas nosas comunidades, Señor, os nosos pastores sexan sempre sensibles ao que nelas gozamos e sufrimos os cristiáns, e saiban implicarse en todas as accións que posibiliten construír comunidades sempre abertas, solidarias, xustas e verdadeiramente humanas, OREMOS.

QUE OS NOSOS PASTORES SAIBAN ACOLLER

Tamén, Señor, pedimos por nós, para que non esquezamos que teremos pastores bos, xustos, solidarios, dialogantes e entregados, se nós colaboramos con eles nas súas tarefas pastorais, OREMOS.

QUE OS NOSOS PASTORES SAIBAN ACOLLER

Grazas, Señor, por lembrarnos que non poderemos ter pastores comprometidos coa evanxelización das nosas comunidades, se nós non nos comprometemos tamén en colaborar con eles para construír auténticas comunidades solidarias e fraternas. P.X.N.S. Amén.

Reflexión

Pastor bo, grazas por deixarnos sempre a túa porta aberta.

Grazas por invitarnos sempre

a acoller e non a espantar,

a camiñar na túa presenza

e a non desesperarnos.

Danos fortaleza e discernimento

para seguir as túas pegadas

no camiño do Reino.

Danos mans solidarias

para construír camiños de vida nova.

Danos corazóns dispostos

que sexan portas abertas

para a mensaxe do Evanxeo. Amén.

CANTOS

ENTRADA: O Señor é o meu Pastor

LECTURAS:
Eu sei de quen me fiei

OFERTORIO:
Non vou só

COMUÑÓN:
Oh, Señor, escólleme