MİZAH HABER

2009-07-20T16:54:00.001+03:00

MUSA KART ÇİZİYOR

Musa Kart'ın 20 Temmuz 2009 tarihinde Cumhuriyet'te yayınlanan karikatürü...

2009-07-20T16:44:00.003+03:00

EMRE ULAŞ'TAN:

CİLALI TAŞ DEVRİ

Emre Ulaş'tan 2 adet "Cilalı Taş Devri" çizgi bant karikatürü...

2009-07-19T18:00:00.002+03:00

SEFER SELVİ ÇİZİYOR

Bedava sigara yasağı uyarı levhası.. Kes yapıştır!

Sefer Selvi'nin 19 Temmuz 2009 Pazar günü Evrensel'de yaınlanan karikatürü...

2009-07-17T11:18:00.001+03:00

MUSA KART ÇİZİYOR

Terörle mücadele çerçevesinde yargılanan 3 bin çocuğun, 2 yıl süren tutukluluk hali içimizi acıtıyor...

Musa Kart'ın 17 Temmuz 2009 tarihinde Cumhuriyet'te yayınlanan karikatürü...

2009-07-17T11:00:00.007+03:00

4. ULUSLARARASI

DON QUICHOTTE

KARİKATÜR

YARIŞMASI

Donquichotte'un düzenlediği 4. Uluslararası Karikatür Yarışmasının konusu: Entegrasyon-Asimilasyon... İnternet üzerinden katılma koşulu olan, en fazla 3 karikatürle katılımın olduğu, ön eleme jürisinin de bulunduğu yarışmanın son katılım tarihi 1 Aralık 2009. Yarışmayla ilgili kapsamlı bilgileri ve katılma koşullarını aşağıdaki adresten öğrenebilirsiniz:

http://www.donquichotte.at/_file_/integration-asimilation-rules.pdf

2009-07-16T11:41:00.001+03:00

SEFER SELVİ ÇİZİYOR

Sefer Selvi'nin 16 Temmuz 2009 tarihinde Evrensel gazetesinde yayınlanan karikatürü...

2009-07-16T11:37:00.002+03:00

EMRE ULAŞ'TAN

"CİLALI TAŞ DEVRİ"

Emre Ulaş'ın 15 Temmuz 2009 tarihli "Cilalı Taş Devri" adlı çizgi bant karikatürü...

2009-07-14T18:12:00.005+03:00

ALANYA'DA

JÜRİ YARIŞMADAN

ÇEKİLDİ!

Alanya'da bu yıl 9. kez düzenlenecek Uluslararası Akdeniz Karikatür Yarışmasının 6 jüri üyesi Alanya Belediye Başkanının parti değiştirmesi üzerine yarışma jürisinden çekildiklerini açıkladılar...

MİZAHHABER-ÖZEL: Bu yıl düzenlenecek 9. Uluslararası Akdeniz Karikatür Yarışması’nın sekiz jüri üyesinden altısı görevinden istifa etti. Alanya Belediyesi’nin desteklediği yarışmanın jüri üyeleri Cihan Demirci, Deniz Som, Ercan Akyol, İbrahim Tapa, Kamil Masaracı ve Mahmut Karatoprak istifa gerekçelerinin Alanya Belediye Başkanı Hasan Sipahioğlu’nun yerel seçiminden üç ay sonra iktidar partisine transfer olması sonucu AKP’nin gölgesinin düştüğü bir ortamda bulunmak istememeleri olarak açıkladı. İstifa eden jüri üyeleri durumdan yarışmanın yabancı jüri üyesini de bilgilendireceklerini söyledi. Bu arada “Zaman Tüneli’nde Alanya” kitabını yazan Kamil Deniz ve resimleyen Prof. Dr. Nazan Erkmen de kitabın Alanya’da basımına ilişkin telif haklarını geri çekti.

2009-07-14T18:10:00.001+03:00

HASLET SOYÖZ ÇİZİYOR

Haslet Soyöz'ün 14 Temmuz 2009 Salı günü Milliyet'te yayınlanan karikatürü...

2009-07-13T11:29:00.003+03:00

ZAFER TEMOÇİN

ALANYA'YI

ÇİZDİ...

Zafer Temoçin'in 12 Temmuz Pazar günü Cumhuriyet-Dergi'de çizdiği Alanya panoramasını resmin üzerine tıklayıp büyüterek okuyabilirsiniz...

2009-07-11T10:58:00.003+03:00

İ. BÜLENT ÇELİK ÇİZİYOR

Obama, televizyonda katıldığı bir program sırasında rahatsız olduğu bir ekran sineğini ani bir hamle ile yakalayarak öldürdü. İran Cumhurbaşkanı Ahmedinejad da yine bir program sırasında hamle etti ama sinegi yakalayamadı...

İ. Bülent Çelik'in Vatan gazetesinde yayınlanan karikatürü...

2009-07-11T10:50:00.002+03:00

SEFER SELVİ ÇİZİYOR

Münevver cinayetinin Adli Tıp’taki sperm skandalı ile ilgili konuşan Yrd. Doç. Dr. Hakan Kar; “Bakanlık kadro açmıyor, mezunlar işsiz otopsiye temizlikçi ve aşçılar giriyor” dedi...

Sefer Selvi'nin 11 Temmuz 2009 tarihinde Evrensel'de yayınlanan karikatürü...

2009-07-11T10:35:00.001+03:00

İSMAİL DOĞAN

BELÇİKA'DAN ÇİZİYOR...

2009-07-11T10:31:00.002+03:00

EMRE YILMAZ'IN ÇİZGİSİYLE

ÇAĞDAŞ KARİKATÜRÜMÜZÜN

KURUCU USTASI

CEMAL NADİR GÜLER...

2009-07-11T10:24:00.003+03:00

METİN AKBULUT

YAZIYOR...

NEVROTİK

Her şey 2001 kriziyle başladı…

Her şey toz bulutuyla başladı…

Hani her şey insanı sevmekle başlamıştı, sevmek toz mu oldu?

Başlarım senin şarap çanağına!

Şaraptan, çanaktan, sarı saçlı bebekten canımdan çok severim.

Başladığımız yere mi döndük!..Senin bittiğin yerde ben başlarım

Başlarken üç kere ağzına, üç kere burnuna… Yok, ilk önce sağa, sonra sola, sonra tekrar sağa mı bakıyorsunuz? Yok ben birisine bakıp çıkacaktım.

Yok valla, ben de bi demokrasi getirip, çıkacaktım.

Ya bakabileceğin kadar çocuk yap, ya da en az 3 çocuk yapabileceğin kadar çocukça düşün ya da ananı al da git! Ananı da alıp gidebileceğin çok güzel ılımlı İslam cumhuriyeti biliyorum.

Birisine bakıp çıkacağız demedim, önümüzdeki maçlara bakacağınıza, önünüzdeki topa baksaydınız, gol yemezdiniz de demedim, önce dumanı, sonra evimizin direği, sonra bacası, dünyanın yuvarlak olduğunu göstermiyor, hepinizin top olduğunu gösteriyor dedim. Aynen böle dedim, o taraftan öyle mi anlaşıldı?

Baklava çalan çocukları içeri atarlar, ağzındaki baklayı çıkarmayana bi şey yok…

Senin başına gelecek var, tek başına iktidara gelmişler, tek başına iktidarın başına gelecek var,
Sana rahat batıyor, rahat nerene, neden batıyo, rahat nerden doğup nereden batıyor, rahatın neresi batıyo?

Rahat rahat oturuyorduk, neden batıyor?

Bizi tek başına iktidara getiren yayında ve yapımda emeği olan herkese teşekkür ediyoruz. Mutfakta birisi mi var?

Ilımlı İslam cumhuriyetinin devamlılığı için görüşmeleriniz kayıt altına alınmaktadır
Kayıt altında buzağı arama…

Yok benim bi demokrasi getirip, çıkacağıma inanıyorsun da, ülkende kriz çıkartıp, ılımlı islamı başınıza getirdiğime neden inanmıyorsun?

Hiç tanımadığınız bir kriz sizi keriz yerine koyup, teğet geçip yalandan giderse, bunun nedeni ılımlı İslam projesidir.

Ak döt, kara döt ortaya çıksın, edepsizlik etmeyin, çıkmazsa daha gelmem, anamı da alıp giderim.
ABD’nin sunduğu Ilımlı İslam Projesi one minute danışıklı dövüşten sonra devam edecektir.
Bizim oğlan, pardon bizim çocuklar, 2. cumhuriyet okur, döner döner yine okur,
işi bitirirler.

Arkadaş olarak kalalım diyeceğime, stratejik ortak olarak kalakaldım dedim
Kalacak yerin yok diyeceğime, hayvanlarınla yatarsan yatacak yerin olmaz demişim.

Hayvanlarımızla yatacağımız çok güzel bi yer biliyorum…

Hayvanlarıyla yatamayanlar köpek maması yesinler…

Belki üstümüzden kuş geçer dedim, kuşun talih kuşu olduğunu da bilmiyorum, nerden çıkarttın?

Belki dedim, tut ki karnına, bilemedin karşına çıktım, tüm şehir bana küstü dedim…Yok bekle demedim gölgeye… Belki dedim. Sonra ne dersem beğenirsin… İçeride kuş bulunmamaktadır mı dedin?

Fiyatlarımıza KDV nin dahili ve harici bedhahları olacaktır…

O, KA – DEVE değil edepsizlik etme… O AK DEVE, ananın sütü kadar helal!

Bu iş yerinde yer yer asgari ücret, yer yer kafamıza göre ücret, yer mi Anadolu çocuğu, yer yer, onun bunun çocuğu bulunmaktadır.

Yiye yiye bitiremediler güzelim ülkemizi…

Ya şimdiki zaman gibi görün, ya da back to the future gibi yaşa…

Metin Akbulut

2009-07-09T17:09:00.002+03:00

EMRE ULAŞ ÇİZİYOR

Emre Ulaş'ın 9 Temmuz 2009 tarihli "Cilalı Taş Devri" çizgi bant karikatürü...

2009-07-07T14:18:00.009+03:00

Mizahçı yitiklerin ayı haline gelen Temmuz'da anma sırası bu kez Türk mizahının bir başka büyük ustasında; Rıfat Ilgaz da...

RIFAT ILGAZ'I 16. ÖLÜM

YILDÖNÜMÜNDE ANIYORUZ...

Dün büyük usta Aziz Nesin'i anmıştık... Bu kez sıra mizah yazınımızın diğer dev isminde... RIFAT ILGAZ da... 7 Temmuz 1993'te ayrılmıştı bu dünyadan Rıfat Ilgaz... 1911 doğumluydu... 82 yaşındaydı öldüğünde... 2 Temmuz 1993'te yaşanan Sivas Katliamına çok ama çok üzülmüştü, yılların derin acılarıyla yıpranmış vücudu daha fazla dayanamadı ve bu katliamın ardından, 4 gün sonra veda etti dünyaya... Geride Hababam Sınıfı'nı, Karartma Geceleri'ni, Markopaşa'lı, müthiş mücadelelerle, hapishane köşeleriyle, yoğun bir üretimle geçen, günümüzde pek rastlanmaz hale gelen; 'gerçek bir aydın duruşlu' bir ömür bıraktı...

Daha önce de MİZAHHABER de pek çok kez değindiğimiz gibi Temmuz ayı, adeta mizahçıların-karikatürcülerin-komedyenlerin veda ayı bu ülkede... Kimleri yitirmedik ki şu Temmuz'da; Salih Erimez (1974), İsmet Çelik (1984), Asaf Koçak (1993) Rıfat Ilgaz (1993), Aziz Nesin (1995), Sadık Şendil (1986), Cenk Koray (2000), Kemal Sunal (2001), Necati Abacı (2004), Oğuz Aral (2004), Orhan Alev (2007) ve geçen yıl yitirdiğimiz sevgili Suna Pekuysal (2008)...

Kadir İncesu ve Refik Sıla Güvenç, Evrensel Gazetesinde, Rıfat Ilgaz'ın Çınar Yayınlarını sürdüren oğlu Aydın Ilgaz'a "Rıfat Ilgaz deyince aklınıza ne geliyor?" diye sormuşlar. Bakın neler demiş babası hakkında oğlu Aydın Ilgaz:

- Öğretmen... Yazar... Gazeteci... Baba... Eş... Dede... Onunla ilgili bu tanımlamaları çoğaltabiliriz. Yaşamının son 15 senesinde Cide’ye yerleşti. Tesadüfen de limana bakan fenerin yanında bir yerde oturmaya başladı. Orası eski hapishaneymiş, Rıfat Ilgaz emekliliğini de eski bir hapishanede geçirdi. 12 Eylül döneminde Cide’de tutuklandığında Kastamonu Et ve Balık Kurumu mezbahasında kaldı. Ardından iki üç ay sonra da serbest bırakıldı. Rıfat Ilgaz, insanları seven ve insandan ümidini kesmeyen birisiydi. Sınıf adlı şiir kitabı nedeniyle tutuklandığında, Tophane Askeri Cezaevi’nin tabutluk denilen hücrelerinde kaldı. Ne tesadüftür ki, ABD Başkanı Barack Obama o hapishanede “barış ve özgürlük” konuşması yaptı.Yine geçtiğimiz yıllarda Toptaşı Cezaevi’nde düzenlenen ‘Toptaşı Cezaevi’nden Geçenler’ adlı bir etkinliğe çağrılmıştım; Rıfat Ilgaz’ın yattığı pek çok cezaevi, bugün kültür merkezi olarak kullanılıyor. Toptaşı Cezaevi de kültür merkezi olacak yakında. Sultan Ahmet Cezaevi, kültür merkezi olarak kullanıldı. Kastamonu Cezaevi de Rıfat Ilgaz’ın adını taşıyan bir kültür merkezi oldu, keşke Rıfat Ilgaz daha çok hapishanede yatsaydı da daha çok kültür merkezimiz olsaydı...

"Son dönemlerde Rıfat Ilgaz adı çeşitli kurumlara veriliyor, bu konuda neler düşünüyorsunuz?" sorusuna ise şöyle yanıt veriyor Aydın Ilgaz:

- Rıfat Ilgaz pek çok eserinde doğduğu toprakları, Cide’yi, Cideliyi anlatmış. Yaşamının bir bölümünü Cide’de geçirmiş. “Cide doğduğum, eşsiz, benzersiz memleket. Ne iyi etmiş de anam beni bu cana yakın memlekette doğurmuş” demiş Sarıyazma adlı romanında. Cideliler de Rıfat Ilgaz’ın onlara olan bu sevgisini karşılıksız bırakmadı, bırakmıyor. Babamın 1911’de doğduğu ev Cide Belediyesi’nin katkılarıyla aslına uygun olarak yapıldı. Rıfat Ilgaz Kültür ve Sanat Evi adını taşıyan bu yapıda, Rıfat Ilgaz’ın kitapları, özel eşyaları, giysileri ve yaşamının çeşitli dönemlerini gösteren fotoğrafları bulunuyor. Cide’ye dışarıdan gelenler tarafından büyük bir ilgiyle geziliyor. Öyle ki; Cide’ye 3 yıl önce gelip babamın evinin durumunu görenler, son halini gördüklerinde şaşkınlık yaşıyorlar. Evdeki özel deftere yazdıkları duyguları, düşünceleri, bu değişim karşısında onların da mutlu olduğunu gösteriyor. “Rıfat Ilgaz’a da bu yakışırdı” diyorlar. Yine geçtiğimiz yıl Cide Rıfat Ilgaz Meslek Yüksekokulu öğretime açıldı. Babamın hayali gerçekleşti. Yıllar önce “Cideli gençler liseyi bitirdikten sonra kahveci çıraklığı yaparlardı” demişti babam. Başka şehirlerde okumaya güçleri yoksa hiç okuyamazlardı. Bir yazar için daha büyük mutluluk olabilir mi? Yine Cide’de babamın adının verildiği çocuk parkı ve bir caddenin de olduğunu söylemem gerek. Cideliler de babamın onları sevdiği kadar seviyor. Rıfat Ilgaz için her sene Sarıyazma Festivali yapılıyor. Cide Kaymakamlığı tarafından 80 öğrenciden oluşan Rıfat Ilgaz Çocuk Korosu kuruldu.Günümüzdeki ‘aydın’ kavramını nasıl değerlendiriyorsunuz? Bir sanatçı halk için bunca eziyete katlanmasını biliyorsa, bu ülkemizde aydın olmanın ne anlama geldiğini gösteriyor. Bugünlerde sık sık rastlıyorum, birileri birilerine yaranmak için eski dostlarına saygısızlık ediyor. Ve onları unutturmaya çalışıyor. Bir dernek 100 temel eser hakkında , “Ölen yazarları artık çocuklarımıza okutmayalım” diyor. Çünkü kapitalist düzen artık eski yazarlardan istediği gibi faydalanamıyor. Aynen İstanbul’un tarihi değerlerini ortadan kaldırdığımız gibi -yeni inşaatlara yer açılsın diye-, yeni yazarlar yaratalım diye çaba gösteriyoruz. Bu aydın olmanın erimesi, yok olması anlamına geliyor. Her şey yazdığını paraya çevirme mantığına dönüşüyor. Aslında bu sorunuzun cevabı, babamın “Aydın mısın?” adlı şiirinde gizli.

O unutulmaz şiirle noktalayalım şimdi bizde sözü ve 16. ölüm yıldönümünde bir kez daha sevgiyle analım RIFAT ILGAZ USTAYI..

...Tam çağı ise başlamanın doğan günle

Bul içine tükürdüğün kitapları yeniden

Her satırında buram alın teri

Her sayfası günlük güneşlik

Utanma suçun tümü senin değil

Yırt otuzunda aldığın diplomayı

Alfabelik çocuk ol

Yollar kesilmiş alanlar sarılmış

Tel örgüler çevirmiş yöreni

Fırıl fırıl alıcı kuşlar tepende

Benden geçti mi demek istiyorsun

Aç iki kolunu iki yanına

Korkuluk ol...

(MİZAHHABER'İN DİPNOTU: Ne acı ki, korkuluk bile olamayan, şu aralar alıcı-muhbir kuşluklar yapan aydıncıklara(!) kaldı bu zavallı ülke.....)

Cihan DEMİRCİ-MİZAHHABER

------------------------------------------------------------------

"KARİKATÜRLÜ EV"

ÇOCUKLARLA

YAŞIYOR...

Kamil Masaracı'nın girişimi ve desteğiyle, İzmir'in Karaburun ve Konak Belediyeleri'nce yaşama geçirilen Karaburun'daki Karikatürlü Ev'de çocuklarla gerçekleştirilen çalışmalar tüm hızıyla sürüyor...

Kamil Masaracı, Karikatürlü Ev'de Karaburunlu çocuklarla...

16.Ütopyalar Toplantısı'na katılan karikatürcü Kamil Masaracı 3-5 Temmuz 2009 tarihleri arasında Karaburun'lu çocuklarla karikatür çalışması yaptı. Şu sıralar Karikatürlü Ev'de "Kent ve Yaşam" konulu uluslararası bir karikatür sergisi izleyicilerle buluşuyor. Karikatürlü Ev'in bundan sonraki ilk sergisi ise karikatürcü Turgay Karadağ'dan. Turgay Karadağ sergi sonrası da çocuklarla atölye çalışması, seramik sanatçısı Defne Küçük de seramik atölyesi gerçekleştirecek...

2009-07-06T13:52:00.010+03:00

AZİZ NESİN

KONUŞMAYA

DEVAM

EDİYOR!

2 Temmuz 1993’te Sivas cehennemini yaşayan büyük usta Aziz Nesin’in yorgun, kırgın ve öfkeli yüreği 2 yıl kadar dayanabilmişti bu kahredici yangının tahribatına... 1995’te 5 Temmuz’u 6 Temmuz’u bağlayan gece Çeşme’de aramızdan giderken geriye dopdolu bir hayat, rekor sayıda muhteşem bir üretim, ve en önemlisi ‘aklın gücü’nü bıraktı. Bu akla ziyan ülkede asla önemsemediğimiz, insana özgü en büyük güç ondan bize mirastır. Bu güç, bağnazlığa, tutuculuğa karşı aklın gücüdür. Bu toplum aradan geçen 14 yılda o mirasın zerresini bile kullanmış değil o ayrı konu. Henüz çıraklık dönemlerimdeyken onunla çalışma onuruna ermiş Cihan Demirci olarak; şimdi sözü ustama vereceğim. Onunla yapılmış sayısız röportajı, söyleşiyi taradım, onun pek çok konuda her daim ufuk açan sözlerinden alıntılar yaptım. O halde biz susalım, ölümünün 14. yılında BİR KEZ DAHA bu küçük dev adam konuşsun... Onu bizlere UNUTTURMAYA çalışanlara, ölüm yıldönümlerinde bile iki satırla dahi ANMAYANLARA İNAT, onu okuyalım BİR KEZ DAHA...

‘Aydının işlevi’ mi

dediniz?

Bakın o çok bunaldığı bir dönemde, Sivas katliamının sonrasında Kasım 1993’te, (Bir Dokun-Bin Dinle Kitabından-Adam-Ekim 1994) kendisine ‘Aydının işlevi’ üzerine sorulan bir soruyu nasıl yanıtlamış:

“... Aydının işlevini sordunuz. O konuda söylemek istediğim bir şey var. Çok önemliymiş gibi geliyor bana. Öykü de bir işe yaramıyor. Yazdığım öyküler de bir işe yaramıyor. Çünkü ‘Ah Biz Eşekler’ adlı bir kitabım var. Eşek olduğumuzu yazdım orda. Ben ‘Aptalız’ dediğim zaman kıyamet koptu. Orda eşeğiz diye yazıyorum, kimse ses çıkarmadı. Çok ilginç bir şey tabii. Ben öykülerimde 52 yıldır aptallığımızı yazıyorum. Her öykü bir aptallığımızı gösterir. Hiç kimse ses çıkarmıyor. Çünkü kendi üzerinden atıyor onu. Sık sık tiyatro salonlarında, oyuncular toplumun bazı bölümlerini eleştirdikleri zaman, ki o demektir ki, seyircileri eleştiriyorlar. Hiçbir seyirci bunu üzerine alınmıyor. Yanındakiler bakıyor. Aaaa bu adam böyleymiş diye. Ama kendi değil, öyle zannediyor. Onun için, bakıyorum da, niçin yazıyorum?.. Niçin yazıyorum?.. Türk toplumunda 1993 yılında boşu boşuna yazıyorum. Ama yine de yazıyorum. Yazmam gerektiğine inanıyorum ama yararlı olduğuma inanmıyorum. Tabii bundan yararlananlar, yazılanlardan yararlananlar yok demek istemiyorum, ama sayıları nedir, doğru anlayanların sayıları nedir?..”

Bakın Ocak 1991’de “Yeni mizah yazarlarını beğeniyor musunuz?”şeklindeki bir soruya nasıl yanıt vermiş:

“Yeni mizah, yeni gülmece, biçim değiştirdi. Onun toplumsal nedenleri var. İnsanlar zaman ve mekan bakımından çok sınırlı bir hapis içersine girdiler. Onun için gülmece biçim değiştirdi son zamanlarda. Yani uzun değil, kısa ve daha çok görsel olmuş oldu. Beğenip beğenmemek, koşullara bağlı tabii. Bu koşulların en biçiminde gülmecesini yapan gençler var.

1992 yılında “Beğendiği mizah yazarları” sorulduğunda şöyle yanıtlıyor:

“Gülmecenin işlevi, en güzel işlevi insanı değiştirmesidir. Moliere ve benim kitaplarım insanı değiştirir. Beğendiğim mizah yazarları: Zoşçenko, Mark Twain, O’Henry, Bernard Shaw, Sçedrin, Hüseyin Rahmi Gürpınar, Ahmet Raim, Osman Cemal Kaygılı, Adnan Veli, Suavi Süalp...”

Nasreddin Hoca ile arasındaki fark

Gene 1992’de kendisine sorulan: “Nasrettin Hoca ‘alaylı mizahçılarımızın, sizse ‘mekteplilerin’ en büyüğü kabul ediliyorsunuz. Neden mizahı seçtiniz?” sorusuna ise yanıtı şu olmuş: “Ben buna gülmece diyorum. Gülmeceyi bir seçme olarak ele almadım. Gülmece yazarı olayım diye özel bir çaba göstermedim. Bu kendiliğinden oldu. 1944-45’te ‘basın pazarı’ benden türlü türlü ürün talep etti. Talep ettiği türlerin içinde gülmece belirlilik kazandı, öne geçti. Sizin yazınızın türünü basın belirler. Ama içeriğini belirleyemez. Bu Pazar benden gülmece istedi. Demek ki ben buna yatkındım ki yazılarımda gülmece dikkati çekti. Yönelme de böyle kendiliğinden gelişti, ortaya çıktı. Gülmecenin içine girdikçe bunun diğer türlerden iki yönden ayrıldığını anladım: 1-) Öbür yazın dallarından daha etkindi, iz bırakıyordu, 2-) Yaygınlık sağlıyordu. Bu iki durum önemli bir etken. Benim kitaplarımın etkinliği de işte buradan geliyor. Sorunuzun diğer ayrıntısına gelince: Nasrettin Hoca tarihsel kişilik değil, toplumsal kişilik. Hoca’nın yaşayıp yaşamadığı önemli değil, hatta kuşkuludur. Fizik olarak yaşasa bile, ona mal edilen gülütler tıpkı kendisi gibi toplumsaldır. Hoca bir dönemdir, toplumun kişisidir. O toplumsal acıları, sevinçleri gülmece yoluyla yansıtan halkın ortak bilinci, tepkisidir. Bense yaşayan somut kişiyim, olguyum. Aramızda böyle bir ayrımın olduğu da söylenebilir.

1991’de kendisine sorulan “Yeniden çocuk olabilseniz neler yapmak isterdiniz?” sorusuna şöyle yanıt veriyor Aziz Nesin:

“Ben çocukluğumu ve gençliğimi yaşayamadım. Bu nedenle vakıftaki çocukların çocukluklarını tam anlamı ile yaşamalarını istiyorum. Şimdi çocuk olsaydım zamanımı hiç boşa geçirmezdim. Tabii koşar oynardım, eğlenirdim ama yine de zamanımı kesinlikle boşa harcamazdım. Çünkü dünyada öğrenecek çok şey var. Ve bunların hepsini öğrenmek olanaksız. Bu nedenle edinebileceğim kadar çok bilgi edinmeye çalışırdım...”

Gene 1991’de “Hiç ölümü düşündüğünüz oluyor mu? Ölümden korkuyor musunuz” sorusuna yanıtı şu oluyor:

“Benim gençliğimden beri ölüm, kafamda beynimin içinde bir kıymık gibidir. Ölümü hep düşündüm. Hep düşünüyorum. Ama bu ölümden korku anlamında değil. Aslında ölümden korkmak doğal bir olay. Ama bu yüzden paniğe kapılmıyorum. Aksine ölümü düşünmek beni mutlu ediyor. Çünkü beni çok, daha çok çalışmaya yöneltiyor. Nasıl mı? Ne zaman öleceğim belli olmadığı, ama öleceğim gerçek olduğu için, o kısa zaman içinde, ki herhalde kısa zaman diye düşünüyorum. Ölümü benim gibi düşünen insanlar; alçaklık, namussuzluk, hainlik, kötülük de yapmazlar...”

O, yaşamı boyunca mücadele adamı oldu, kendi deyişiyle 200’den fazla takma adla yazmak zorunda kaldı. Hayatının beş buçuk yılı aşkın bir süresi hapishanelerde geçti. Yargılandı, dışlandı, mizahı her daim küçümseyen edebiyat dünyamıza kendini çok zor kabul ettirdi. Kendiyle de, çevresini saran ‘ödlek’ aydınlarla da dalgasını geçti, bazıları sadece laf üretirken o sürekli eser üretti, üretti, üretti. Ve bu ülkede hiçbir yazarın yapamadığını yaparak, kitaplarının geliriyle içinde pırıl pırıl çocukların yetiştiği bir vakıf kurdu. O vakfı bugün oğlu Ali Nesin, binbir çabayla yaşatmaya çalışıyor.

Yukarda Aziz Nesin usta ile 19 Ocak 1984 tarihinde Pera Palas Otelinde çekilmiş bir fotoğraftan bir bölüm görüyorsunuz. 'Akıl gücü’ mirasının henüz zerresine sahip çıkamadığımız mizahımızın bu müthiş yürekli kalemini, 1984 yılında birlikte çalışma onuruna erdiğim büyük usta AZİZ NESİN'i 14. ölüm yıldönümünde bir kez daha sevgi ve her daim artan bir özlemle anıyorum...

CİHAN DEMİRCİ

2009-07-05T11:50:00.008+03:00

AZİZ NESİN

GİTTİĞİNDEN BERİ

"APTAL" BİLE

DEĞİLİZ ARTIK!

Türk Mizahının büyük ustası Aziz Nesin, bundan 14 yıl önce, 5 Temmuz'u 6 Temmuz'a bağlayan gece, zaman 6 Temmuz olduğu saatlerde aramızdan ayrılmıştı... Aradan geçen 14 yılda, aptallığını bile yitiren, artık aptal olmaktan çok "RUHSUZ" bir hale gelen, daha zavallı bir toplumla başbaşa kaldık bu akla ziyan ülkede...

Büyük usta, Nesin Vakfını yöneten oğlu Ali Nesin, geleneksel hale gelen bir piknikle 4 Temmuz'da Nesin Vakfında andı, Paris'te yaşayan oğlu Ahmet Nesin ise onu adını taşıyan sitesinde 5 Nisan'da bir yazıyla anıyor, bizde bugünden anmaya başlıyoruz ama doğru tarih: 6 Temmuz, o yüzden 6 Temmuz Pazartesi günü de ondan satırlarla onu bir kez daha anacağız... Onu andıkça aslında hepten yok olmakta olan aklımıza birazcık olsun sahip çıkacağız...

Aziz Nesin,

Nesin Vakfında

anıldı...

Türk edebiyatının büyük ustası Aziz Nesin, ölümünün 14. yılında kendi kurduğu Aziz Nesin Vakfı’nda dostları ve sevenlerinin katıldığı piknikte anıldı. Çatalca Gökçeali köyünde “Çocuk Cenneti”ndeki piknikte bir konuşma yapan Prof. Ali Nesin, “Bugün babamın 14. ölüm yıldönümü, bir anlamda bugün ben ona ve dostlarımıza hesap veriyorum; babam törenleri sevmezdi, bu yüzden biz de onu yaptığımız piknikte anıyoruz” dedi. Babası için bu vakfın önemini vurgulayarak “Biz hep ileriye bakıyoruz, bizim için bu vakfı yaşatmak önemli, yakın zamanda çocuk kitapları yayınevi kuracağız” diye konuştu. (Haber: Cumhuriyet-Kültür Servisi)

Paris'te yaşayan oğlu Ahmet Nesin de, babasını internet sitesinde bir yazıyla anıyor. Okumak için adres: http://www.ahmetnesin.com/

2009-07-05T11:42:00.001+03:00

SEFER SELVİ ÇİZİYOR

DİSK eski genel başkanı Kemal Türkler’in öldürülmesiyle ilgili 29 yıldır devam eden davanın duruşmasına Sanık Ünal Osmanağaoğlu “ödenek yokluğu” gerekçesiyle getirilemedi.

Sefer Selvi'nin 4 Temmuz 2009 tarihinde Evrensel gazetesinde yayınlanan karikatürü...

2009-07-03T22:49:00.001+03:00

EMRE ULAŞ ÇİZİYOR

Emre Ulaş'ın Mizahhaber'le de paylaştığı, 3 Temmuz 2009 tarihli "CİLALI TAŞ DEVRİ" adlı çizgi bant karikatürü...

2009-07-03T22:20:00.003+03:00

KEMAL SUNAL

GİDELİ 9 YIL

OLDU...

Türk sinemasının büyük komedyeni Kemal Sunal aslında her gün televizyonlarda tekrar tekrar yayınlanan ve her defasında bir kez daha izlenebilen filmleriyle yaşıyor ama onu bedenen kaybedeli aradan tam 9 yıl geçti...

KEMAL SUNAL... Henüz 56 yaşındayken, 3 Temmuz 2000 tarihinde aramızdan ani bir kayıpla, çok erken bir şekilde ayrılmıştı... Acımasız zaman nasıl da hızla akıyor... Aradan 9 yıl geçmiş... Oysa biz onun filmlerinden ve onun görüntüsünden hiç uzak kalmadık. Televizyonlarda yüzlerce hatta binlerce kez oynayan filmleri her defasında insanda "yeniden" izlenesi bir his yaratıyor. Müthiş bir samimiyet var çünkü bu filmlerde... Bugün Türk insanına komedi filmi diye yutturulmaya çalışılan "RECEP İVEDİK" tarzı filmlerden değil Kemal Sunal'ın filmleri...

Onun yarattığı "ŞABAN" tipi, bugünün maganda kahramanı "RECEP İVEDİK"e fark atar, tur bindirir. Çünkü Şaban, maganda değildir. Şaban filmlerinde magandalık övülmez, yüceltilmez, nerdeyse örnek gösterilmez. Şaban filmlerinde Türk insanının artık tamamen yitirdiği samimi, içten, saf ve naif bir duruş vardır. Yalındır, doğaldır ve en önemli farkı bu filmlerde iyi karakter Şaban, kötülere karşı mutlaka kazanır. Oysa her şeyin kirlendiği günümüzde artık var olan karakterler de kötülük, magandalık övülüyor, yüceltiliyor. Bu yönüyle bile Kemal Sunal'ın filmleri övülmeye değer. Sevgili Kemal Sunal 1944 İstanbul doğumluydu. Tiyotroyla adım attığı sanat hayatı sinemayla sürdü ve 82 filmde oynadı. 12 Eylül öncesi dönemde yarım bıraktığı üniversiteyi, Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi, Radyo Televizyon ve Sinema Bölümünü'nü 1995 yılında bitirdi ve yüksek lisans yapmaya başladı. Pek çok mizah ustasını yitirdiğimiz TEMMUZ AYI ona da yaramadı ve o da 3 Temmuz 2000 tarihinde aramızdan ayrıldı... Ama bu gece, ya da yarın gündüz herhangi bir saatte, herhangi bir tv kanalında o müthiş gülümsemesiyle gene bizimle olmaya devam edecek... MİZAHHABER olarak sevgiyle anıyoruz...

2009-07-03T11:47:00.002+03:00

ZAFER TEMOÇİN ÇİZİYOR

Zafer Temoçin'in 3 Temmuz 2009'da Cumhuriyet'te yayınlanan karikatürü...

2009-07-03T11:19:00.001+03:00

VAHİT AKÇA

SİVAS KATLİAMINDA

YİTİRDİĞİMİZ

ASAF KOÇAK'IN

ANISINA ÇİZİYOR...

2009-07-02T09:00:00.005+03:00

2 TEMMUZ

SİVAS KATLİAMININ

ATEŞİ 16 YIL SONRA

DAHA DA HARLI

YANIYOR!

O ateş hiç sönmedi... Tam 16 yıldır yanıyor, yanıyor, yanıyor... Ateşin azalması bir yana o ateş aradan geçen 16 yıl da Türkiye bir UTANÇ ÜLKESİ olduğu için daha da gür yanıyor, daha da harlı yanıyor... O ateş; 2 Temmuz 1993'te, Ortaçağ karanlığında yaşayan yobazlarca Sivas'ta yakıldı. O ateşte 37 insan yandı... O ateşte bu ülkenin binbir güçlükle yetiştirdiği gerçek, yürekli aydınlar yandı... O ateşi yakanlar bugün daha büyük ateşler yakacak haldeler... Ne de olsa; İnsanların cayır cayır yakıldığı o utanç abidesi, karanlık otelde yıllar boyunca "Kebap" yiyen insanların ülkesidir artık burası...

Temmuz geldi mi yüreğimiz yanmaya başlar... İçimizi hiç sönmeyecek bir ateş kaplar... Bir otel dolusu aydının ülke güçlerinin gözü önünde cayır cayır yakıldığı, o iğrenç gün düşer aklımıza... 2 Temmuz 1993'tür tarih... Sivas'a söyleşiye, kitap imzalamaya, türkü söylemeye gidenler kaldıkları otelde gözü dönmüş yobazlarca yakılırlar... 37 insan yanar o gün... Ama bu ülke aradan geçen 16 yıl boyunca bu utancı azaltmak bir yana daha da büyütür, daha da büyütür... O kara otel hiçbirşey olmamış bir pişkinlikle çalışmaya devam eder, giriş katı kebapçı olur hatta... Orada birtakım insanlar afiyetle kebaplarını yerler... İnsan kebabıdır aslında yedikleri... Türkiye bu 16 yıllık süreçte bu utanç yangınını daha da büyütür, daha da derinleştirir. Bugün o otel orda öylece duruyor. Ülke ise artık öylece bile durmuyor. Ülkenin tamamı yangın yeridir aradan geçen 16 yılda... Pir Sultan'ların kemikleri sızlamaktadır... Türkiye, ortaçağ karanlığına sahip zihniyetin bütün ipleri eline aldığı, bu zihniyetin hakim olduğu, zavallı, kişiliksiz bir ülkedir şimdilerde...

2 Temmuz 1993'te Sivas'ta; Asım Bezirci, Metin Altıok, Behçet Aysan, Nesimi Çimen, Hasret Gültekin, Asaf Koçak, Muhlis Akarsu, Edibe Sulari, Gülsüm Karababa, Uğur Kaynar gibi değerlerle dolu tam 37 can yakıldı... Yanda resmini gördüğünüz karikatürcü arkadaşımız Asaf Koçak da henüz 35 yaşındayken o otel de yakılan değerler arasındaydı. Yürekli bir çizerdi sevgili Asaf Koçak... Bu ülkenin güzel günleri için kalemini konuşturan çizerlerden biriydi... Üstelik onu yakan Sivas'ta zamanında 4 yıl resim öğretmenliği yapmıştı, Yozgat Yerköy doğumluydu. Sivas'a o günde karikatürlerini sergilemek için, çizmek için gitmişti sadece... O gün Sivas yobazlarının baş hedefi olan Türk mizahının en büyük ismi; AZİZ NESİN usta bu korkunç yangından bir mucize eseri kurtuldu ama aldığı yürek yarasıyla fazla yaşayamadı ve 2 yıl sonra 1995'te ayrıldı aramızdan. Bir başka mizah çınarı RIFAT ILGAZ, bu katliama öylesine üzüldü, öylesine üzüldü ki, bu korkunç yangından sadece 5 gün sonra daha fazla dayanamayan kalbi durdu ve o da dolaylı yoldan yanmış oldu Sivas'ta... O gün semahtı aslında yakılan... O gün kardeşliği yandı bu ülkenin... O gün çağdaş bir Türkiye, ileri bir ülke özlemi YANDI ASLINDA... O yangın artarak sürüyor, kalan son değerler de yürek yangınından gidiyorlar...Bugün ülkeyi daha da keskin 2 kampa bölen yüz karası bir iktidar var bu ülkede...

Dedik ya, gidiyor değerler birer birer... Bunlardan biri de şair KEMAL ÖZER oldu.. Sivas ateşinin içimize düşeceği günlerin hemen öncesinde 30 Haziran günü yitirdik bu büyük şairi... 74 yaşındaki Kemal Özer'in geçen yıl yayınladığı son şiir kitabı "Temmuz İçin Yaralı Semah"tı... Temmuz için yaralı semahı yazan Kemal Özer de, bir 2 Temmuz 2009 günü, İstanbul Aksaray'da Muratpaşa Camiinden son yolculuğuna çıkacak, ardında şimdilik biz kalanlara o yangını bırakarak...

2 yaşını dün geride bırakan MİZAHHABER, pek çok mizahçının ardı ardına gittiği insan yakıcı sıcakların ayı Temmuz'da işinin gene çok zor olduğunu biliyor, o yangının sönmediğini, yangının daha da büyüdüğünü, tüm ülkeyi sardığını, aslında hepimizin çoktan yandığını bir kez daha haykırıyor, çağdaş bir ülke yolunda yakılan aydınlarımızı, zamanında aynı bedeli ödeyen nicelerinden olan PİR SULTAN'ların aziz anısı önünde bir kez daha sevgiyle, özlemle, hasretle anıyor...

CİHAN DEMİRCİ-MİZAHHABER