روی شیروانی داغ.2

خون

2009-06-21T02:35:00.001+04:30

مایع لزجی که برخی حکومت ها به فوران آن از رگهای شهروندانشان علاقه مند می باشند.

به نظرم…

2009-06-18T04:00:00.001+04:30

بهتر است به جای خالی کردن میدان از هراس دوقطبی شدن جامعه به فکر تثبیت خودمان به عنوان طبقه ای فعال در تصمیم گیری برای این سرزمین باشیم. حکومت نشان داده اگر که ما مجبورش کنیم می تواند عقلانی عمل کند “منظورم از حکومت احمدی نژاد نیست!”

در سوگ رای

2009-06-17T03:28:00.001+04:30

سکوت باید کرد

به صداقت اعتماد می کنم

2009-06-02T04:35:00.001+04:30

به موسوی رای می دهم

زخمی پیدا کن مردی را

2009-04-24T06:52:00.001+04:30

که بخواند چه گوارا

پروگماتیسم

2009-04-03T17:52:00.001+04:30

زنده باد!

سیزدهم

2009-04-02T07:23:00.001+04:30

قول داده امسال بیاد خونه ما. دربه در نمی شه امسال!

اعظم علی

2009-03-31T16:42:00.001+04:30

بیا با صدای اعظم علی بریم کوه

آوردگاه آزادی

2009-03-28T05:06:00.001+04:30

قرار باز رگ غیرت ملي مون قلمبه شه در دقیقه‌ی نود؟ خیابونی هم هست؟

سکوت

2009-03-25T17:54:00.001+04:30

تمام مردم دنیا به یک زبان سکوت می‌کنند

مرد2 هزار چهره و سرقت بانک

2009-03-24T07:23:00.001+04:30

مرحوم برتولت برشت به من گفت به مدیری بگم که سرقت بانک در برابر تاسیس بانک کار مهمی محسوب نمی‌شه. من به مدیری گفتم ولی خوب... مرد هزارچهره رو سرقت کرد متاسفانه!

داستان

2009-03-20T06:36:00.001+03:30

آمدن/ رفتن/ آمدن/ رفتن/ آمدن/ رفتن و این داستان ادامه دارد

مسافر از اتوبوس...

2008-10-08T11:54:00.001+03:30

اتوبوس برای من یکی از آن نغز بازی‌های روزگار است "که بنشاندت پیش آموزگار" سفر برایم سخت نیست. سبک سفر می‌کنم و گاهی خیلی زودتر از آن‌چه که معمول است برای سفر آماده می‌شوم اما اسم اتوبوس بین شهری را که مي شنوم به هم می‌ریزم. مهم‌ترین دلیل کم سفر بودنم همین است. اما چه می‌شود کرد... مسافر از اتوبوس بدش می‌آید اما مجبور است. مسافرم من. امروز.

ریش

2008-10-06T18:16:00.001+03:30

کمی آنورتر از بلوغ می‌ترسیدم که ریش هایم در نیاید. حالا که از دور شبیه جنگلم نمی‌توانم مراتب تاسف خود را اعلام ندارم. این مورز من کو؟

با صد هزار مردم/ بی‌ صد هزار مردم

2008-09-30T08:03:00.001+03:30

هرجور که حسابش را می‌کنم به این‌جا می رسم که تنهایی یک انتخاب است. حوصله‌ی توضیح ندارم.

جایی برای نوشتن

2008-09-29T13:56:00.001+03:30

چیزهایی "از جمله اینترنت" من رو از دنیای درونی خودم جدا کرده بودند. مدتی بود که نمی‌تونستم به روی سوژه تمرکز کنم و نمی‌تونسم خلاقانه بنویسم. حالا جای نوشتن رو پیدا کردم. دو سه روزیه که صبح تا ظهر و ظهر تا غروب رو از خونه بیرون می‌زنم. می‌رم یه جای سرسبز آروم که از خالی از همه‌ی دشمنان تمرکزه. دو سه روزیه که آروم شدم. خوشحالم.

کافه پینگ‌پنگ

2008-09-25T10:02:00.001+03:30

دیشب وقتی خواب بودم تو کافه نادری پینگ‌پنگ بازی می‌کردم. بعد از دکه‌ی روزنامه‌فروشی روبه‌روش یه بسته سیگار و دو جلد کتاب قطور خریدم همش شد هزار تومن.

می خوام بنویسم

2008-09-24T05:35:00.001+03:30

از حال و هوای جنگ بیرون اومدم و فعلن تو مود نوشتن مطالب سینمائی‌ام. تقصیر من نیست. تقصیر فرهادپور و اسلامیست "اسمایلی خنده" سعی می کنم بنویسم. دوست دارم که بنویسم. می توانم که بنویسم؟

این‌جا از این پس روزنوشت وبلاگ روی شیروانی داغ است. روی شیروانی داغ را در شیروا.نت بخوانید.

تراژدی ارتباط

2008-09-23T01:47:00.001+03:30

چه زود و چه راحت میشود دچار سو تفاهم شد. حتا پیش از نوشتن آن مطلب هم معتقد بودم که منتقدان نظر شما را بد فهمیده‌اند دوست من و در آن مطلب هم خوب توضیح داده بودم که... نخواندی دوست من. نخواندی.

http://shirva.net

2008-09-22T00:30:00.001+03:30

سلام. دوست من بلاگر. فقط آمدم بگویم بعد یک مدت نه چندان طولانی مسیرمان انگاری از هم جدا شده. انگاری گفتم چون که من هیچ وقت تو دوست عزیز را رها نخواهم کرد. اینجا را از این به بعد میکنیم جای روزانهنویسی موافقی؟

دوستان، این شیروانی داغ به http://shirva.net/ منتقل شده حالا و در آن جا با یک مطلب منتظر شما خواهد بود. باشد که
تنهاش نگذارید. اگر که من را از طریق فید دنبال می کردهاید حالا آدرس اصلیم شده این http://feeds.feedburner.com/shirvanet هر چند که این فید هم هنوز معتبر است و با مطالب کوتاه روزانه به روز خواهد شد. دوستانی که این شیروانی را از سر لطف به لیست پیوندهاشان اضافه کرده بودند خواهشم را بپذیرند اگر که مایلند و لینک وبلاگ من را جایگزین کنند.
منتظرم در: http://shirva.net/

در غم فراغ مسئولیت پذیری

2008-09-11T04:32:00.001+04:30

پیش نویس: این آخرین مطلب شیروانی داغ روی بلاگر است. به زودی زود این اتاق به خانه‌ی دیگری منتقل خواهد شد. امضا: احمد اتاق به دوش

بگذار از خودم شروع کنم. دوستی که از من خواستی برای نشریه‌ات مطلب بنویسم و من ابتدا قبول کردم و بعد "پیچاندمت" تو می‌توانستی تا انتهای این مطلب را بخوانی و بعد از من بپرسی که خودت چی؟ و بعد من هیچ جوابی نداشتم که به تو بدهم. این بند را از سر دفع پیشاپیش ضرر نوشتم نه از سر صداقت.

و دیگر این‌که راننده‌ی محترم شرکت حمل و نقل ایران‌پیما که ما را بعد از پاسگاه توره در جاده‌ی اراک- ملایر از ماشینت پیاده کردی و گفتی این لعنتی خراب است و بعد که ما اعتراض کردیم گفتی به من چه و بعد که من گفتم مقداری از کرایه‌ای را که به تو داده‌ایم باید برگردانی خودت را زدی به کوچه‌ی علی چپ و بعد وقتی که دیدی سمبه پر زور است غرولندی کردی و جوری که انگار به گدا پول می‌دهی باقی کرایه‌مان را برگرداندی. تقصیر از تو بود عزیزم. بهتر بود به جای لعنت فرستادن به زمین و زمان و احمدی‌نژاد می گفتی شرمنده، من مسئولیتم را به خوبی انجام ندادم و ان‌وقت کرایه که سهل است حتا پول تعمیر ماشینت را می‌دادم عزیزم. اما تو گفتی به من چه. ماشین است. خراب می‌شود. من هم خواستم که ادبت کنم عزیزم. هر چند که ادب نشدی.

و دیگر این‌که آقای محترم رئیس سازمان سنجش می‌دانم که جفایی که در حق داوطلبان کنکور سراسری امسال شد بیش از این که تقصیر تو باشد تقصیر آن‌ عده احمقی است که دانشگاه شریف و دانشگاه تهران را با دانشگاه ایلام و دانشگاه سیستان و بلوچستان اشتباه گرفته‌اند و از اساس نفهمیده‌اند که بومی گزینی چه فلسفه‌ی وجودی‌‌ای دارد. می دانم که دم آن احمق‌ها کلفت است و تو نمی‌توانی بگویی تقصیر از کیست اما عزیز دلم گوز به شقیقه چه ربطی دارد؟ این‌که از بین 1000 نفر اول کنکور فقط چهار نفر از تحصیل باز مانده‌اند چه ربطی دارد به آن نگون‌بختی که باید در دانشگاه شریف سر کلاس دانشکده‌ی برق می‌نشست و حالا مجبور است در مازندران نساجی بخواند به خاطر شاهکار عده‌ای احمق؟ چرا نمی‌توانی بپذیری تقصیر را؟ "یک سوال خصوصی آقای رئیس: خودمانیم خود تو جزو آن احمق‌هایی نبودی که این تراژدی کوچولو را خلق کردند؟"

و دیگر این‌که ما بی‌شعور می‌شویم گاهی. همه‌ی ما آقای عزیزی که نهضت زده‌ای برای مبارزه با بی‌شعوری. ولی کار خوبی کرده‌ای. باید نوشت. باید گفت که بی‌شعوری بد است. لطفن بی‌شعور نباشیم. بهتر است که گند نزنیم. اما گاهی پیش می‌آید. در این شرایط بهتر است که بپذیریم گند زده‌ایم خانم‌ها و آقایان محترم.

دنیا به درک غیبت خورشید قانع است

2008-08-17T20:08:00.002+04:30

غروب يک روز تعطيل آن‌قدر غم‌باد آور هست که براي گريه کردن نيازي به بهانه‌هاي پيچيده نداشته باشي. حالا اگر که تفکرات متضاد درباره‌ي آينده‌اي وعده‌ داده شده هم به سراغت آمده باشد، اگر که در روز جشن ميلاد منجي خودت را بي‌پناه حس کني بهانه‌هاي پيچيده براي گريه کردن هم فراهم است. قيافه‌ي خندانم را نبين. اگر که درباره‌ي بازي‌‌ استقلال و سپاهان دارم با تو شوخي مي‌کنم همه‌اش براي رد گم کردن است. هي حرف مي‌زنم هي جمله‌هاي بي‌مزه به تو تحويل مي‌دهم تا خودم را از دست خودم نجات دهم. اما... سخت است دوست من. توي اين دنياي بي‌رحم ما آدماي کوچولو اگر که درباره‌ي عدل وعده داده شده هم مردد باشيم که آخه دق مي کنيم لعنتي.

ما ظاهرا فراق تو را زار می‌زنیم
اندوه و اشتیاق تو را زار مي‌زنيم

اما مرام گردنه‌گيران فراق نيست
ديگر براي آمدنت اشتياق نيست

ما شاعران بي‌سر و بي‌دست کيستيم
هرگز رفيق راه قيام تو نيستيم

ما تاجران شعر تو را سود برده‌ايم
(اي غايب از نظر به خدايت سپرده‌ايم)
...

دنياي ننگ پر شده از دشنه‌ي ستيز
اصرار مي‌کنم که در اين عصر برنخيز

تمام اين شعر حسين هدايتي را اين‌جا بخوانيد

دويدن. صد متر در نه و شصت و هشت صدم ثانيه

2008-08-16T19:52:00.005+04:30

تماشاي رقابت دونده‌هاي ورزيده‌اي که بر سر سريع‌ترين بودن مي‌جنگند هيجان انگيز است. چند دقيقه‌ي پيش اوسين‌ بولت از جامائيکا با شکستن رکورد سابق خود توانست سريع‌ترين مرد جهان شود و من و ميليون‌ها انسان ديگر در جهان شاهد اين رويداد بوديم. شايد خنده‌دار باشد اما آن نه ثانيه و شصت‌وهشت ثانيه به مني که هيچ نفعي در اين بازي نداشتم به اندازه‌ي لحظه‌ي اعلام نتايج کنکور فشار وارد کرد و اين برايم عجيب است. راز هيجان در چيست؟ چرا آدم‌ها هيجان‌زده مي‌شوند؟ نورولوژيست‌ها و روان‌شناسان آيا توضيحي براي حس و حال من در آن چند ثانيه دارند؟ بدون اين‌که تمرکز حواس داشته باشم چشمم‌هايم بين تايمري که هي به9.72 "رکورد قبلي دنيا" نزديک تر مي‌شد و قدم‌‌هاي بيش‌از حد بلند اوسين بولت مي‌دويد و دستم نمي‌دانم چرا در آن لحظات مي‌لرزيد! بخت يارم بود که در اين رقابت هيچ نقشي نداشتم وگرنه به احتمال سکته را نوش جان مي‌کردم! چند نفر از آن چند صد ميليون نفر در پايان آن نه ثانيه و شصت و هشت صدم ثانيه دچار گرفتگي عروق شده‌اند؟

رکورد بولت به نسبت رکورد المپيک آتن هفده صدم ثانيه بهتر بود. يعني بشر در طول اين چهار سال توانسته هفده صدم ثانيه به غير ممکن نزديک‌تر شود. ما انسان‌ها به غير ممکن‌ها علاقه‌منديم. از آن جهت به آن‌ها علاقه‌منديم که هر روز روياي ممکن کردن آن‌ها را مي‌پرورانيم و راز پيش‌رفت تلاش براي رسيدن به روياهاست. اوسين بولت بيش از چند دقيقه پيش توانست يکي دو گام ما را به غير ممکن نزديک‌تر کند. از اين جهت همه‌ي ما مديون اوئيم. ممنون دونده:)

عکس از سايت ياهو

از اين حرکت سروش روح‌بخش حمايت مي‌کنم. من هم در اولين فرصت نسبت به آقاي علي کردان اعلام شکايت خواهم کرد.

تاريخ دکترا از انقلاب اسلامي تا به حال

2008-08-15T12:37:00.003+04:30

[...]دريادار احمد مدني براي آنکه صرفاً چهره يي نظامي شناخته نشود با عنوان «دکتر سيداحمد مدني» وارد کارزار رقابت در زمستان 1358 شد و «حسن ابراهيم حبيبي» نيز از پيش با عنوان «دکتر حسن حبيبي» شناخته مي شد. بني صدر اما از نخستين کساني بود که بعد از پيروزي انقلاب به بستن کراوات بي اعتنايي نشان داد و نمي خواست به سبب 13 سال اقامت در فرانسه در ذهن عامه فرنگي مآب شناخته شود؛ نه کراوات مي بست و نه اصرار داشت «دکتر» خطاب شود، هرچند گفته مي شد او اساساً به مدرک دکترا نائل نيامده بود. با اين حال تيم تبليغاتي او اندک اندک از او به عنوان «دکتر» ياد کردند تا در رقابت با حبيبي، مدني، صادق طباطبايي، کاظم سامي و محمد مکري که هر پنج نفر با دکترا شناخته مي شدند در کنار آنان باشند و نه کنار داريوش فروهر و صادق قطب زاده که به دکترا نرسيدند. بني صدر بعدتر، به واژه «سيد» نيز علاقه مند شد و با انتصاب «فروحي» به رياست سازمان صدا و سيما که از دوستان وي بود، در اخبار رسمي راديو و تلويزيون از او با عنوان «دکتر سيدابوالحسن بني صدر» ياد مي شد. محمدعلي رجايي نيز در مقام نخست وزير در مکاتبات اوليه خود که با مشورت کيومرث صابري تنظيم مي شد رئيس جمهور وقت را اين گونه خطاب مي کرد.[...]

قبل و بعد اين حکايت را در اين‌جا بخوانيد و عبرت بگيريد

هيچ. پرويز تناولي

کلام خدا، نامجو و ما

2008-08-14T17:33:00.003+04:30

قريب به يک سال و نيم پيش وقتي که اجراي محسن نامجو از دو سوره‌ي قرآن را شنيدم اطمينان داشتم که اين اجرا براي او مشکل‌ساز خواهد شد. اما زمان گذشت و هيچ صدايي از ملت هميشه در صحنه درنيامد. برايم جالب بود که دوستان اين‌بار کوتاه آمده‌اند. اما علت اين عدم واکنش گويا يک مشکل فني بوده! امروز وقتي مطلبي با عنوان "نامجوئي از جسارت به کلام خدا" را خواندم متوجه شدم که گويا مشکل اين بوده که دوستان اين اجرا را نشنيده‌اند، به همين دليل حالا هم که قصد دارند به صورت منسجم به آن واکنش نشان دهند تصور کرده‌اند که با يک اثر جديد روبرو هستند. نه دوست من، ما يک سال و نيم و شايد هم بيشتر است که اين کار را مي‌شنويم و همان‌‌طور که مي‌بينيد آسمان هم به زمين نيامده و کسي هم سنگ نشده و تارهاي صوتي کسي هم منفجر نشده است
‌
از آن‌جا که اعتقاد دارم توهين بيش از اين‌که به قصد توليدکننده مربوط باشد به جهان‌بيني و ظرفيت پذيرش گيرنده مربوط است قصد ندارم به توهين‌آميز بودن يا نبودن اين اثر بپردازم قصدم انتقاد از آن‌ نه چندان دوستاني است که با به يغما بردن آثار محسن نامجو و انتشار آن‌ها باعث شده‌اند اين‌چنين دردسرهايي ايجاد شود.

اطمينان دارم که اين اثر براي ارائه به مخاطب "آن هم از نوع عامش" توليد نشده. اين اثر در ادامه‌ي کارهاي پژوهشي يک موسيقي‌دان در پروژه‌ي‌ تبديل متون به کلام موسيقيايي قابل طبقه‌بندي است و با رضايت خالق آن به بازار عرضه نشده. در واقع اين اثر بخشي از حريم خصوصي نامجو است که توسط عده‌اي عمومي شده و از نظر من از اين نظر به فيلم‌هاي خصوصي‌اي که توسط دست‌هايي کثيف به جامعه سرازير مي‌شود شبيه است و نوع برخورد با آن هم بايد به مانند امرخصوصي‌اي که ناخواسته عمومي شده باشد.

هنرمندان خلاق در مسير تجربه‌اندوزي خط قرمزهايي را زيرپا مي‌گذارند و خلاقيت مگر چيزي غير از عبور از خطوط قرمز است؟ اما هنرمندان همه‌ي تجربه‌هاي خود را به عرصه‌ي‌ عمومي ارائه نمي‌دهند. ما بايد براي هنرمند قدرت انتخاب قائل باشيم. بايد بپذيريم که تنها بخشي از آثار او که توسط خودش به عرصه‌ي عمومي عرضه شده کارنامه‌ي هنري او محسوب مي‌شود زيرا که انتخاب آثار مناسب ارائه بخشي از فرايند هنرمندي است. گناه نامجو چيست وقتي که عده‌اي حق انتخاب را از او گرفته‌اند؟

آقاي فخري عزيز در پاسخ به اين مطلب توضيحاتي در وبلاگشان ارائه داده‌اند. در پاسخ به ايشان بايد بگويم بحث من در اين مطلب حد مجاز خلاقيت براي يک هنرمند نيست. درباره‌ي اين حدود مي‌توانيم بحث کنيم و درباره‌ي جريحه‌دار شدن احساسات مومنان هم مي‌توانيم بحث کنيم.
نامجو اين اثر را ساخته "مرزهاي مد نظر شما را زير پا گذاشته" و مي‌توان اثبات کرد که آن را براي ارائه به بازار هم نساخته. نامجو اگر با ساخت اين اثر مرتکب گناه شده به خودش و خداي خودش مربوط است. آن‌چه به من و شما باز مي‌گردد اين قسمت از صحبتتان است: "مايه تاسف است که چرا اين مدت کاري صورت نگرفته‏است. " اين‌ها را نوشتم تا اگر خواستيد "کاري" صورت دهيد اين را هم در نظر داشته باشيد که اين اثر بدون رضايت خالق آن منتشر شده است و در هنگام ساخت آن خالق اثر هيچ تصوري از شهرت نداشته است و در گم‌نامي‌ي کامل اين اثر را خلق کرده است.
گفته‌ايد: "خصوصي بودن و خصوصي ماندن اجراي يک آهنگ آنهم توسط يک خواننده‏ي نام آشنا، بيشتر به يک شوخي ناشيانه شبيه است" در جواب بايد بگويم گناه آن خواننده اين وسط چيست؟ وقتي که ما براي او حريم قائل نيستيم؟ در ضمن دوباره تاکييد مي‌کنم اين اثر وقتي خلق شده که نامجو در گم‌نامي به سر مي‌برده است.