Licht bewolkt

Het leren van mensen

2009-07-09T13:31:00.000-07:00

Soms komen er mensen in uw leven, die ergens een onbekend holletje van je zijn opvullen waarvan je niet wist dat het er was, tot je hen tegenkwam en de holte zicht- en voelbaar werd. Die mensen verdwijnen weer, zeer vaak, veel te snel en afscheidloos. De laatste keer dat je ze zag zei je immers ‘tot gauw’. Met ondertoon. Belgiës wegen kronkelen immers tot in Europa, en het lot, ofwel facebook, zal er ooit wel nog eens voor zorgen dat niet zo onbekende onbekenden terug op je pad gesmeten worden. Incluis aangename ontmoetingen. Die tot gauws zijn nooit definitief, ze staan open voor een invulling waar de tijd geen vat op heeft. En de holtes in jezelf stromen over en staan weer droog, want het kennismaken-met en het onvervulde verlangen jezelf opnieuw uit te vinden doet je opveren en zoeken, tot je volkomen onwillekeurig plaats en invulling geeft aan dat wat er reeds was maar nog niet bestond. Jezelf uitvinden. Dus.

Anders wordt het wanneer de afstand tussen die mensen het toelaat om zonder schuldgevoel je ecologische voetafdruk te vergroten door over oceanen te vliegen. Die tot gauws zaaien twijfel, maar nog meer hoop en positieve verwachtingen in de toekomst. Het zijn de ontmoetingen met mensen, die je opnieuw een onontdekt plekje in jezelf doen kennen, dat door het gemis en het onmogelijke van een eventuele ontmoeting niet kan worden opgevuld. Dus je blijft wachten en verwachten, maar met een positieve instelling want het kan, ooit, en misschien, dat …

En dan beschouw je jezelf, zie je opgevulde en open holletjes, en voel je een energie waaruit je wil leren, jezelf wilt leren kennen. En ook al geloof ik niet dat jezelf ooit helemaal kent, maar uit het denken over ontdek je wie je (niet) bent. Jezelf vinden, dat doe je nooit. Je leert jezelf kennen, dankzij anderen.

Ik mis A.
Meer dan ooit.

sering

2009-06-22T13:44:00.000-07:00

Het lijkt erop dat ik de langverwachte zielsrust gevonden heb. En nu ik de rust heb, opnieuw verlang naar het wilde. Naar sporen van passie, begeestering.
Naar de kolkende rivieren die me maanden, jaren terug leken te verzwelgen.
Een kalme horizon is wat rest; rustig kabbelende stroompjes.

...maar hou niet op, want men weet niet
wanneer de liefde het onderspit delft, noch waar de aarde weg wordt.
Men weet niet wat de boodschap inhoudt, wanneer niemand de sleutel ertoe heeft....

breekbaar

2009-05-29T00:39:00.000-07:00

Voetje voor voetje en beetje voor beetje
gaat het vooruit.
Ook al knaagt de schrik wat,
ook al passeren duizenden knoop-in-de-maagscenario's de revue.

We zullen wel zien wat het geeft.

De grote oversteek

2009-05-02T08:31:00.000-07:00

Ik sliep
En het was ochtend wanneer de trots weende
Zich van mij ontdeed.
Al kraaiend, en met gekwetste vleugels

(Het was toen dat de maden het meeste aten.)

en dan hoe?

2009-04-24T04:30:00.000-07:00

Nieuwe kansen ja of nee, nee of misschien nieuwe uitdagingen, misschien of, misschien ook niet en, neen gevoel in strijd met ja, nee, nee, en..en..en.. en ja, misschien, help, waarom, zeker van en dan, hoe en kan dat en nee? Of ja?

Ik ga nog liever, uit miserie, mijn ruiten kuisen dan teveel na te denken.

maar, en dan, hoe, wanneer en denken kiezen zoeken weten willen, zoeken!! en (nog) niet vinden.

Viento

2009-04-12T15:42:00.000-07:00

La maite was er. Tijd om even op adem te komen leek er niet meer te zijn, vooruit moest het gaan en zo het kon, nog liefst zo rap mogelijk. Onbehagen converteerde zich in plezier. Ik kreeg de tijd niet om erbij stil te staan maar besef nu dat het grootste cadeau dat ze achterliet, de mogelijkheid tot een nieuw begin is.

Daarnet reed ik voorbij de bruine kroeg waar ik vroeger zoveel wou komen, nog steeds kon dromen. Met zin een glas rode wijn en een beetje aandacht. Om als volleerde eenzaat te mijmeren om wat ooit kon zijn maar nooit was, waarna het waarom om meer rode wijn zal vragen en met de vraag naar het 'hoe' de kater komt.

Het is er nog niet maar het moet er komen. Een nieuw begin met nieuwe, frisse ideeën, nieuwe kleren en zo het kan ook andere mensen om me heen. Ik ben een zoeker, maar besef nooit dat ik kan vinden. Wie zei ook alweer dat we door andere mensen onszelf leren kennen?

Maar de input stagneert, se queda como siempre. Stagneer ook ik, dan?

Y la Hanna, ik heb geen nood meer aan haar, maar het doet me geen verdriet. Het verbaast me hoogstens dat ik geen verdriet voel om alles wat was maar niet meer is.

En twee vliegen fladderen om me heen, ze plakken, als belichaming van al het goede in mij dat zich op een vervelende manier uit. Stop met smssen die mijn dag verpesten.

Hoe begin je in 's hemelsnaam te zoeken naar dat nieuwe, hoe begin je te leven als de blauwdruk onwijzigbaar lijkt. Hoe zoek je nieuwe wegmarkeringen als je al eeuwen op hetzelfde pad loopt?

En steeds maar woorden.
Het blijven steeds maar woorden.
Ik wil hier uit.

Weg

het ministerie van werkgelegenheid

2009-04-01T10:37:00.000-07:00

Bete werkgevers ten lande,

Heeft u er ooit al eens aan gedacht, wat dat is om te wachten op een beloofd verlossend telefoontje dat uiteindelijk een volle week op zich laat wachten? Heeft u er al eens bij stilgestaan dat met iedere dag die wegtikt je stukjes en brokjes vertrouwen en geloof in jezelf verliest? Weet u hoe dat voelt, ‘goed’ bevonden te worden, maar precies ‘nooit goed genoeg’? Of hoe het voelt, om op drie uur tijd drie verschillende afwijzingen te horen? Weet u hoe ik u minacht, met al die artificiële testen die een psychologisch profiel van me moeten maken? Beseft u dat ik geen boodschap heb aan een opsomming van mijn positieve punten als u mij toch niet wil aannemen? Weet u bovendien wel dat u onder de noemer ‘discriminatie’ ook ‘een jongen verkiezen boven een meisje’ moet plaatsen? Heeft u er bovendien al eens aan gedacht, dat wij graag argumenten horen wanneer we een ‘neen’ te horen krijgen? Weet u hoe het voelt om te horen dat jullie zich niet tegenover mij moeten verantwoorden als ik meer uitleg vraag?
Weet u hoe ik me voelde daarnet, toen mijn jarenoude droom door een inhoudloos en onorigineel excuus in duizenden brokjes uiteen spatte?

Wel, niet goed, meneren en mevrouwen, dat voelt helemaal niet goed.

In de kiem gesmoord

2009-03-09T06:09:00.000-07:00

Omdat het denken aan een acute terughoudendheid creëert, heb ik het enige tijd geleden reeds opgegeven. Maar wanneer de frisse lentestralen ook in mij nieuw leven doen ontwaken en het zaaigoed hierbinnen begint te ontkiemen, dan doodt datzelfde denken aan als een vorstnacht in de vroege lente net al wat bloeien wilt nog voor het levensvatbaar was.

Maar het verlangen blijft…

2009-03-08T09:36:00.000-07:00

Verlangen naar destructief liefhebben.

gezinscohesie

2009-03-02T11:36:00.000-08:00

Een oorverdovende knal en absolute stilte.

Het kindeken uit het keramieken beeldhouwwerk van moeder met kind in duizenden stukjes geëxplodeerd. Alleen moeder zat nog rechtop en strekte haar armen uit naar een gebroken kind op haar schoot.

Alle symboliek van een huwelijk in een gebroken huwelijksgeschenk.

Moeder stond vertwijfeld naar de grond te staren.

Mémoires du temps perdu

2009-02-02T07:10:00.000-08:00

Herinner je.

Je weet het eigenlijk wel. Misschien hoorde het zo niet te zijn. Je wist het zelf zeker.
Of misschien hoorde het juist wel zo.

Misschien kon je het ook anders. Had je het geweten, maar...

Maar als je lang uitslaapt, laat gaat slapen, wat teveel dit en wat te weinig dat, een teveel aan koffie binnenkapt en deuren zomaar opendoet en je op andermans bed neerzijgt, je beseft dat het ook zo goed is, zeer goed zelfs. Dat de tijd alleen meedogenloos tikt, terwijl je drinkt, praat, eet, liefhebt, slaapt.

Maar er volgden nog dagen met wat meer zon, wat meer zin, wat meer wensen, wat meer vragen. Dat besef, dat je beseft als je hebt gehad, niet beseft wanneer je hebt.

Maar herinner je de stappen op de trap. Je legt een muziekje op. Herinner je de keuken, de poster, de kat en je kop.

Herinner je.
Je ziet een lelijke mevrouw en je zegt het aan je mama.

vogels

2009-01-16T10:52:00.000-08:00

de maanden van spelen zonder brood. Wanneer verandering op komst is.

Is het niet mooi, ons gebrek aan controle?

(luister naar Sophia - Birds)

Zoete rivier

2009-01-16T10:50:00.001-08:00

Oneindig lange vlakke wateren strekten zich voor mij uit, plooiden hun horizonten rond mijn lijf en zeurden dat het hier was en ook steeds hier zou zijn, dat waar ik steeds van droomde, dat wat ik steeds wou. Dat het hier was dat ik zijn moest, moest leven en laten leven.

Een krachtige greep was het, de zoetheid ervan beroerde mijn zinnen: een leven daar, en een leven hier, een leven met, een leven zonder – hoe zou dat zijn? Hoe gelukkig zouden we zijn?

We stonden samen in verwondering. Keken uit, waren bang. Hoopten de luttele seconden te beleven met een intensiteit en warmte die we voorheen nooit hadden gekend. Hoopten.

En wat nu, waar gaat het nu heen?

Een richting in, dat wat ik nooit wou. Steeds weer wordt het verzet gestaakt.

En ik kijk uit naar een nieuwe skyline. Die is nog ver af. Zo een van wolkenkrabbers en boerderijen.

Shahada

2009-01-03T10:03:00.000-08:00

Zo, met een aperitiefhapje te veel in de buik en een bubbel te veel in het hoofd heb ik het jaar uitgewuifd. Het had ook wat, een knisperend houtblok, een herdershond ervoor. En een tochthond voor de deur, om de venijnige prikken van de kou te versmoren in kort fluweel met twee oren. En dan het eten zelf, zes spiezen biefstuk en zes flessen rode wijn, op temperatuur en met perfecte afdronk. Erna, blij met het bolletjeskleedje dat de buik na het eten wat ontzag.

Twintig na twaalf, te laat gelukkig Nieuwjaar. Het aftellen en het vuurwerk daar op de boerenbuiten mislopen, en Clouseau ostentatief geweigerd de ruimte te vullen. Pictionary en haha-wat-hebben-we-gelachen samen. Om daarna met een uitdovende gloed van het haardvuur op het gezicht weg te zakken in een zetel. Dommel in.

Een frisse wind buiten, vandaag de schaatsen voor het eerst sinds lang omgebonden en het risico door het ijs te zakken getrotseerd. Blozende kaken en een uitgewaaid hoofd. Een gescheurde broek en een glimp van een bil. Vanaf nu wordt het anders.

2009 wordt mijn jaar met point finals, weinig komma’s, geen beletseltekens en veel uitroeptekens. Met deze keer hopelijk een deftig, onproblematisch liggend streepke naast mij. Dat het voor u ook zo moge zijn.

Pygmalion

2008-12-20T01:52:00.000-08:00

Er is genoeg materiaal tot schrijven. Er zijn genoeg emoties de revue gepasseerd en zoals dat gaat, hebben ze ook weer hun uitweg gevonden. Er is blijdschap geweest, verdriet, woede en zelfs angst. Er is stress geweest, paniek zelfs en toch, toch altijd mentale trots, en als het niet anders kon, vier bemoedigende woorden in je oor gefluisterd; het komt wel goed, want dat weet je en toch vergeet je het.

Ik ben een eenzaat, dezer dagen.

Dat ik zelf mijn weg moet gaan, uhuh en jaja. Moet inslaan, moet leiden, niet moet volgen. Kronkelwegen komen ook wel ergens uit. Je gaat, loopt, raakt verward in doornige struiken, verliest stukjes kleren, schramt je huid, tot je er staat. En er is geen weg terug.

Dat is het moment om te springen. De benji-jump te wagen. En zoals voor elke sprong is daar de twijfel, of je er wel goed aan doet, of je er wel heelhuids terug uit komt. Of het springen zelf leuker en aantrekkelijker lijkt dan het uiteindelijk zal zijn. Hoe lang het zal duren vooraleer de elastiek breekt en je valt?

Er is genoeg materiaal tot denken. Er zijn emoties geweest die mij verwarden. Ik ben mezelf kwijt en het is chronischer dan gedacht. Je bent niet alleen, maar je bent alleen, bent alleen.

Self-fulfilling prophecy.

Dit is het moment om te zoeken. En te vinden. Het moment om te stoppen. En terug te keren, of door te gaan. Dit is het besef, dat niets doen ook tot niets leidt.

Ik ken mijn vier muren goed. Lusteloos en jong: dat gaat toch niet samen, kind. Doe eens wat, ga uit, drink je te pletter en neem iemand mee naar huis.

Dit is het moment om te kiezen.

Voor iemand zal ik altijd dat lieve meiske zijn. Voor de ander steeds de losbol. Het kruidje-roer-me-niet. De eeuwige optimist. De nietsnut. De perfectionist.

Ik evalueer mijn ikken

Als ik kwaad ben krijg ik rode plekken in mijn hals.

Waardeloosheid

2008-11-26T07:03:00.001-08:00

Ik zeg niets. Ik wil niet storen. Jij vraagt niets. Jij wilt niet horen.

Dat ge gelukkig zijt

2008-11-18T10:56:00.000-08:00

Dat ge blij zijt,
Gelukkig gelukkig,
Dat is alles wat ik vraag
Bij dit afscheid nemen

Het zou niet mogen zijn,
Na zoveel van u gehouden te hebben
Omwille van al die absurde dingen in het leven

Maar ge moogt mij altijd vertellen
Het maakt niet uit waar ge zijt,
Want uiteindelijk zult ge zien
Dat we vrienden blijven
En in plaats van afscheid te nemen
Met verwijten en met tranen
Ik die u zo graag zag
Wil dat ge gelukkig zijt.

(een beetje 'que seas feliz' – Luis Miguel)

Pure zelfbescherming

2008-11-13T11:13:00.000-08:00

Het doet zo'n zeer om mezelf er voortdurend van te overtuigen dat het de juiste keuze was, maar toch steeds te twijfelen aan de juistheid ervan.
Het doet pijn om hem de laatste kansen niet te gunnen.
Het doet me pijn hele dagen op hem te wachten en dan toch niet op te nemen of zijn mail niet te beantwoorden, terwijl ik er naar smacht zijn stem te horen.
Het doet pijn om mezelf steeds te moeten overtuigen om toch maar niet zijn nummer te draaien.
Het doet zo'n zeer zijn verzoek om mij nog een laatste keer te zien te weigeren, terwijl ik hem nog een keer zou willen aanraken, als afscheid.
Het doet zo'n zeer hem alleen te zien.
Het doet me pijn dat ik zijn kwaadheid zo goed begrijp.
Het doet zeer om hem duizend maal te moeten overtuigen van mijn zekerheid, en nog meer pijn dat hij beseft dat ik onzeker ben wanneer ik dat zeg.
Het doet me pijn dat hij mij nog steeds graag ziet, en dat hij zegt dat hij, ondanks alles, altijd op mij blijft wachten.
Het doet pijn dat hij nog steeds zo'n lieve dingen zegt, ondanks dat ik zo gemeen tegen hem was.
Het doet pijn te weten dat ik zijn reddingsvestje was, en hij nu aan het verdrinken is.
Het doet me pijn te zeggen dat ik nooit meer bij hem zal zijn en hem nooit meer zal, kan en wil zien, terwijl hij zegt dat wij door onvoorspelbare kronkels van de toekomst elkaar wel weer zullen tegengekomen.
Het doet zo'n zeer dat hij wéét dat ik hem nog wil tegenkomen, ooit, ergens, ook al beweer ik van niet en hoop ik van wel.
Het doet me pijn dat ik moet liegen tegen hem en hem zeggen dat ik hem niet graag meer zie.
Het doet zeer zijn liedjes te beluisteren, de gedichten die hij schreef voor me te lezen.
Het doet zeer om één foto te zien waarop we samen staan.
Het doet zeer om één mail te krijgen uit het land waar onze ton gelukkige momenten goudkleurig staat te blinken.
Het doet pijn dat ik daar niet terug heen kan, voorlopig niet, toch.
Het doet pijn zijn mails één voor één te wissen, uit pure zelfbescherming.
Het doet pijn dat hij een tegengif vraagt en ik zijn vraag zo goed begrijp maar er toch maar niet op inga. Uit puur egoïsme.
Het doet pijn dat ik de waarheid van vrienden voor mijn waarheid moet nemen, omdat ik zo twijfel, omdat ik het bos door de bomen niet zie.
Het doet pijn afhankelijk te zijn van anderen voor beslissingen te nemen.
Het doet pijn dat ik besef dat het zo toch niet verderkan.
Het doet pijn zijn naam te lezen, zijn beeld te wissen, zijn geur de vuilbak in te kieperen.

Het doet zo'n zeer hem nog steeds zo graag te zien.

2008-11-11T11:11:00.000-08:00

door de wolk gevallen. het vallen leek wel ok te zijn. mijn neus op de grond iets minder.

Pendule

2008-11-05T03:04:00.001-08:00

Alsof ik in een obscuur kamertje ondervraagd wordt door een heer inspecteur die niet goed weet welke informatie hij los wil peuteren, maar goed genoeg weet dat ik en ik alleen degene ben die hem van deze informatie kan voorzien: zo voel ik mij elke avond alvorens ik mijn dekbed onderduik en ogen opengesperd lig te wachten tot de slaap mij met haar zoete of minder zoete dromerijen overvalt. Het is een bijzonder raar gevoel, dat kan ik u wel zeggen, wanneer je daar ligt en je brein constant vragen formuleert waarop je niet kan, niet durft, niet wilt, niet weet wat te antwoorden omdat je het ook gewoon niet kan, niet durft, niet wilt en niet weet.
Twee weken geleden deed ik een kilometerslange belofte, vandaag is de dag dat ik die kilometerslange belofte zou moeten invullen. Maar twee weken lieten noch zijn noch mijn leven onberoerd, en hier staan we dan: zo ver weg en toch weer zo dichtbij dat het denken-aan alleen al mijn huid schroeit. En beloften vergeten is zoveel makkelijker dan beslissen.
Deze keer fladderen ze niet meer weg, gedragen op een zonnestraal of koude wind, als ik op mijn fiets gezeten sneller wil zijn dan ik kan. Deze keer blijven ze steken in mijn borstkas, zodat ik ze enkel door luidop en snikkend te wenen kan neutraliseren.
Ik val in slaap gehuld in zijn geur, en besef dat met de geur ook het gevoel vervliegt. En nee ik wil niet en god ja, het zou zoveel gemakkelijker zijn, en nee dat mag niet, want ja hij offert veel op.
Ik ben beland in een situatie waar ik niet meer uitraak.
Tenzij door te denken dan. Te volgen.
En laat dat nu net…..

Meme

2008-11-01T02:31:00.001-07:00

(30-07-07)

En ik zat te zoeken op de drie ontbrekende Waddeneilandennamen en jij was soep aan't koken en tussen ons trilde ouderwetse gezelligheid.
Ik mocht in je kasten neuzen
tussen de motteballen
want jij kon je niet meer bukken
(als je je rug recht draaien er zwarte rechthoekjes voor je ogen).
Soep at ik, soep is winter. Het is winter.
jij draaide een beetje, van je pillen zei je, die verdomde suikerziekte
waardoor je niet eens confituur op je boterham mag smeren
niet eens een snoepje mee-eten als je achterkleinkinderen komen.

en Klaas is geboren, twee weken te laat.
tante X, (ge weet wel, van die van de Y's)
die kleinzoon die daar nog in mijn klas gezeten heeft
en wist ik trouwens al dat die niets bakt van zijn studies
is aant vrijen met die van de buren van S.
En wist ik al dat mevrouw pi gestorven is?
ai ai, ze sterven allemaal...
Weet ik al dat ze me haar broches nalaat?

Pepe die weg is laat voor de eerste keer uw handen beven van niet weten wat gedaan
in Sint-Jozef zien ze u graag komen, waar ge tweemaal in de week,
Marjetje eten gaat geven.
Alsof Marjetje n stukje van ons pepe (zijn ziekte had ze al) overnam
Telefonen die rinkelen, uit Duitsland of niet, en die uw uren tussendoor wat opvullen
(want wachten kan lang duren en vooral erg eenzaam zijn), is kort genot.
Maar hij zwijgt zoveel.

Pastoor, de Smallen, gaf een preek en lifte vanuit Parijs naar diep in't zuiden van Frankrijk
en ge waart blij dat hij hem zo goed geamuseerd had
(maar vooral, als ik dat doe dan wordt er verontwaardigd van niet-verantwoord gesnoven
en ik weer een beetje besef hoe graag ge mij wel ziet)

de rolluiken gaan maar deels open, voor 't licht
en ge denkt dat 't leven voor u niet veel meer voorstelt
maar ik zou niet kunnen zonder u
meme, ge zijt een sterke madam.

hoe ik me mijn blokdagen herinner...

2008-10-29T00:50:00.001-07:00

(12-06-07)

Wat een dag.
De beiaardier klokte Billy Joel
Een Senegalees kuste mij door het raam
Een Maltese bracht mij quish
en ik vond een condoom in onze wc

Verkeerd lopen

2008-10-29T00:45:00.001-07:00

(05-11-07)

Toen ik leerde hoe ik moest lopen, leerde ik waarschijnlijk al hoe ik verkeerd moest lopen.

Alleen

2008-10-29T00:43:00.001-07:00

(05-01-08)

Ik ontmoet er velen, maar blijf steeds alleen.

verkeren

2008-10-28T02:59:00.001-07:00

(21-3-08)

Er is een kaper op mijn zielenkust,
en dan is er geen rust meer
geen rust
meer

ik moet eerst kalmeren,
zijn achteloosheid accepteren,
alvorens over te gaan tot impressioneren
door
kleren te combineren,
mijn ogen te accentueren,
snel en gevat te reageren

ik moet
afspraakjes arrangeren
het ontbreken van antwoorden verteren
hem gewoon compleet negeren

en verder ook, té veel ontberen
hem vereren
honderd-en één dingen uitproberen
anderen imiteren
mezelf corrigeren

en vaak genoeg eens redeneren
om me te realiseren
dat ik eigenlijk niet hou van speculeren,
of vreemde gedachtenkronkels tolereren,
of mezelf te moeten relativeren

Om zijn gevoelens te manipuleren
moet ik goddomme veel te veel analyseren

om uiteindelijk
toch niet
te verkeren.