tag:blogger.com,1999:blog-316980512009-11-01T23:03:19.321-05:00is nothing!Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.comBlogger289125tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-25100537334607814362009-09-06T11:15:00.003-04:002009-09-06T11:30:24.613-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">တကယ္တမ္း ဘေလာ့ဂ္ကို မေရးျဖစ္ပဲ ပစ္ထားျဖစ္ခဲ့တာ အေတာ္ေလးကို ၾကာလာခဲ့ၿပီပဲ။ က်ေနာ္ ဘာမွလည္း မေလ့လာပဲ အိမ္မွာပဲ ေလေနေတာ့ စာေရးစရာ အေၾကာင္းအရာ မရွိတာေရာ... အခု ေက်ာင္းျပန္တက္ေတာ့ အိမ္စာေတြက တစ္ဖက္၊ Facebook ဂိမ္းေတြက တစ္ဖက္၊ ပ်င္းရိျခင္းက အရင္လို ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းတင္မက၊ Facebook ဂိမ္းေတြပါ ပါလာၿပီး ပ်င္းရိျခင္း ၈ ပါးနဲ႔ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဖက္ မေရာက္ျဖစ္တာလည္း ပါတာေပါ့။ </span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">တခ်ိန္က က်ေနာ္ ဖိုရမ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ၾကာေအာင္ ေရးခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆိုလည္း ေန႔စဥ္ ရက္ဆက္ ဖိုရမ္ထဲမွာပဲ အခ်ိန္ကုန္တာပဲ။ မ်က္လံုးႏွစ္လံုး ပြင့္တာနဲ႔ ဖိုရမ္ စာမ်က္ႏွာကို ဖြင့္၊ မ်က္လံုးပိတ္ခါနီးမွ ဖိုရမ္ ခမ်ာလည္း ပိတ္ရရွာတယ္။ </span>ဒါေပမဲ့ ႏွစ္ကာလ ၾကာလာတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဖိုရမ္ကို ဝင္မေရးျဖစ္ေတာ့ရံု မက ဖိုရမ္ေတြကို ဝင္ေတာင္ ဖတ္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့သလို ျဖစ္သြားတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းမွာ ဘယ္ဖိုရမ္မွာ ဘာေတြျဖစ္တယ္ ဆိုတာေတာင္ ဘာမွ မသိေတာ့ပါဘူး။<br /><br />က်ေနာ္ပဲ ျငီးေငြ႔ လြယ္တတ္တာလား... ဒါမွမဟုတ္ အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားနဲ႔ ဆိုင္လို႔လား ဆိုတာေတာ့ မသိေပမဲ့ တခါတေလ တကယ္ပဲ အဲလိုျဖစ္တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့ဘဝမွာ ဖိုရမ္ေရးတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခား၊ အခု ဘေလာ့ဂ္ေရးတဲ့ ကာလအပိုင္းအျခား ရယ္လုိ႔ရွိတယ္ ထင္မိပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္း ဒီလို ဘေလာ့ဂ္ကို သံေယာဇဥ္ ျပတ္ေနၿပီး Facebook မွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းတာ ၾကာလာေတာ့ တကယ္ပဲ အဲလို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေတြးမိျပန္တယ္။ ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တဲ့ ငယ္ဘဝေတြဟာ တကယ္ပဲ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီလား... Facebook မွာ အခ်ိန္ကုန္တဲ့ ကာလ အပိုင္းအျခားကို ေရာက္လာၿပီလား... လို႔ေပါ့။<br /><br />ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရးခ်င္စိတ္ ေပၚတုန္းေလး ေရးလုိက္ပါဦးမယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-2510053733460781436?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-224269331418812022009-08-25T09:52:00.003-04:002009-08-25T10:20:33.287-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ဟာ ျပည္ပကို ထြက္လာၿပီးကတည္းက ျမန္မာျပည္က ေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႔ ခပ္စိမ္းစိမ္းပဲ ေနခဲ့ျဖစ္တယ္။ က်ေနာ့္ အက်င့္ေၾကာင့္မို႔ပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါေပမဲ့ </span>ဘာမွ မတတ္ႏိုင္၊ ျပန္လည္း မျပန္ႏုိင္မဲ့တူတူ ေမ့ထားတာပဲ ေကာင္းတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိလို႔လားေတာ့ မသိပါဘူး။<br /><br />ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ မနက္ေတာ့ Facebook မွာ message တစ္ခုဝင္လာတယ္။ မာမား ဆံုးၿပီတဲ့။ အဂၤါေန႔ည ျမန္မာ စံေတာ္ခ်ိန္ ၆ နာရီ ၄၅ တုန္းက။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ျမန္မာျပည္ကို တစ္ေန႔ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေသးေပမဲ့ မာမားဆီကိုေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္ေရာက္ႏုိင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး...<br /><br />က်ေနာ့္ အဖြားကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မာမားလုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ အေဖရယ္၊ ဦးေလးရယ္၊ အေဒၚရယ္က မာမားလုိ႔ ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အေမလည္း မာမားလုိ႔ ေခၚေတာ့ က်ေနာ္လည္း အဖိုးနဲ႔ အဖြားကို ငယ္ငယ္ကတည္းက မာမားနဲ႔ ပါပါးပဲ ေခၚေလ့ရွိခဲ့တယ္။ မာမားက အေဖ့တုန္းကလည္း အရမ္း အလိုလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ကိုလည္း အလိုလုိက္တယ္လို႔ အေမက ေျပာေလ့ရွိခဲ့တယ္။ အလိုလိုက္လား မလိုက္လား မသိေပမဲ့ အဖြားအိမ္မွာ ေနရတာ ပိုသေဘာက်ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။<br /><br />မာမားဟာ ပန္းခ်ီဆရာပဲ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္ အေဒၚကပဲ လုပ္ေကြ်းခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ့္အေဖရဲ့ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဘယ္လိုေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ မသိေပမဲ့ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က မာမားနဲ႔ ေရႊတိဂံုသြားရင္ ငါ့ေျမးႀကီးလာရင္ ငါ့ကို ကိုယ္ပိုင္ကားနဲ႔ လုိက္ပို႔ႏုိင္ေအာင္ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား ဆိုၿပီး ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္ ကတိေပးခဲ့ မေပးခဲ့ဆိုတာ မသိေပမဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ရွိမလာႏုိင္ေသးတဲ့ ကိုယ္ပုိင္ကားနဲ႔ မာမားကို ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရားလုိက္ပို႔ႏုိင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုေတာ့ ဒီကေန႔ ေသေသခ်ာခ်ာ သိလုိက္ရတာေပါ့ေလ...<br /><br />က်ေနာ့္ဘဝမွာ အရာအားလံုးကို ခ်န္ထားၿပီး တျခားေနရာ ေရႊ႕ေရႊ႕သြားရတာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ပဲ ရွိေသးေပမဲ့ အထူးအဆန္းေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ထားခဲ့တဲ့ အရာေတြကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ ေသခ်ာမယ္မဟုတ္ဘူး ဆိုတာကိုလည္း နားလည္စေတာ့ ျပဳေနပါၿပီ။ မာမားကို က်ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ သေဘာေပါက္မိေပမဲ့ သူဆံုးတယ္ သတင္းၾကားတဲ့အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း မငိုမိပါဘူး။<br /><br />ဘဝေတြဟာ ဒီလိုပဲ ျဖတ္သန္းသြားၾကတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-22426933141881202?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com4tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-47631978368216781312009-06-04T21:13:00.004-04:002009-06-04T22:30:18.531-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ရံုးကေန အရင္လိုပဲ ျပန္လာခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္ ညေနခင္းရဲ့ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္တဲ့ အခါ လမ္းေဘးနား သစ္ပင္ႀကီးေတြ ဆီကေန သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြက်ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေျမႀကီးေပၚ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ရင္ေတာ့ ရြက္ေျခာက္ ညိဳမဲမဲေတြပဲ ေတြ႔ရေပမဲ့ ခုလို ပုဇြန္ဆီေရာင္ သမ္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီး ေနာက္ခံနဲ႔ သစ္ရြက္ ညိဳဝါဝါေတြ ေဝ့လည္ၿပီး ေၾကြေနၾကတာေတာ့ အေတာ္လွတယ္။ လိုင္းကားမွတ္တိုင္နဲ႔ အိမ္နဲ႔ၾကားမွာ ဒီ ငါးႏွစ္အတြင္း ေန႔တိုင္း ေခါင္းငံု႔ၿပီး စိုက္စုိက္ ငိုက္ငိုက္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနက်ပဲ။ ဒီေန႔ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏေလး ရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနမိတယ္။ ေဖာက္သည္မလာေသးတဲ့ ၾကံရည္ဆုိင္က စားပြဲထိုးေလးဟာ ေခြးေျခခံု ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း စားပြဲေပၚ ေခါင္းတင္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။<br /><br />ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္က အပင္ေပါင္းစံုကေန သစ္ရြက္ ေပါင္းစံု ေၾကြက်ေနၾကတယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲမွာ ဖိနပ္ကို လွ်ပ္တိုက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ရတာကို ငယ္ငယ္ကတည္းက သေဘာက်တယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ေရခ်ိဳး၊ ထမင္းခ်က္ရဦးမယ္ ဆိုတာကို ျပန္စဥ္းစားမိမွ ေကာင္းကင္ကို ေငးေနလွ်က္က ေခါင္းငိုက္စုိက္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ ျပင္လုိက္တယ္။<br /><br />ေျခေထာက္နဲ႔ ဖိနပ္ကို ျမင္ေတာ့ သားေရ ဖိနပ္ကို မျမင္ေတာ့ပဲ ငယ္ငယ္က ဆင္ၾကယ္ဖိနပ္ေလးကို ျပန္ျမင္ရတယ္။ ထမင္းခ်ိဳင့္ကို ကိုင္ထားရင္းနဲ႔ လြယ္အိတ္ကို ေနာက္ျပန္ ပို႔လုိက္ၿပီး ပုဆိုးကို ရွည္ရွည္ ဝတ္လုိက္တယ္။ ၾကံရည္ဆိုင္ စားပြဲထိုးေလးသာ ေခါင္းေထာင္ၿပီး ၾကည့္ေနရင္ က်ေနာ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ျပံဳးေနတာကို ျမင္ၿပီး ဘယ္လိုထင္မလဲ မသိဘူး။ ေမွာက္အိပ္ေနတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ၾကားထဲ ဖိနပ္လွ်ပ္တုိက္ၿပီး ေလွ်ာက္မိတယ္။ ေအာက္ေျခက သဲေတြက ဖိနပ္ ေအာက္ေျခထဲကို ဝင္လာၿပီး ေျခဖဝါးက ေအး ေအး သြားတယ္။<br /><br />တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ရင္း ဘဝမွာ ေခါင္းေမာ့ၿပီး လမ္းမေလွ်ာက္ျဖစ္တာ အေတာ္ၾကာၿပီ ဆိုတာကို ေတြးမိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေခါင္းကို ေမာ့၊ ကိုင္းညႊတ္ေနတဲ့ ခါးကို ျပန္မတ္ၾကည့္ၿပီး တစ္လွမ္း ႏွစ္လွမ္း ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ခက္ခဲလုိက္တာ။ ခါးက အလိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ရံုးေရာက္လည္း ဘယ္သူ႔ေရွ႕ ေရာက္ေရာက္ ခါးကုိင္းထားရတာဆိုေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ ေနတာ ေကာင္းပါတယ္ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။<br /><br />ငယ္ငယ္တုန္းက အတုိင္း စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိလုိက္ေတာ့ ေက်ာင္းအျပန္ အိမ္မွာ ဘာဟင္းမ်ား ခ်က္ထားပါ့မလဲ ဆိုတာကို ေတြးမိျပန္တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ အေမလည္း ရိပ္သာဝင္ေနတာကို ျပန္သတိရၿပီး စိတ္ထဲ ညစ္သြားမိတယ္။ မေန႔က က်န္တဲ့ ငါးနဲ႔ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္း ခ်က္မယ္။ ေနာက္ ၿမိတ္ငါးပိေထာင္း အထုပ္ေလးေတြ က်န္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့ အေမ့လို ရိပ္သာဝင္ေနလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလုိ႔ စိတ္ထဲ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ စဥ္းစားမိတယ္။<br /><br />အိမ္ေရွ႕မွာေတာ့ ကုလားထိုင္ အပ်က္ေတြ၊ စာအုပ္ေဟာင္းေတြ စုထည့္ထားတဲ့ စတိုခန္းေလး ရွိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အရင္တုန္းက အဲဒါဟာ ေဆးခန္းေလး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အေဖ့ေရွ႕မွာ အေဖ့ လူနာေတြက အခု က်ေနာ္ ခါးကိုင္းသလို ခါးကိုင္းၿပီး ဆရာလုိ႔ အားကိုးတႀကီး ေခၚခဲ့ၾကတယ္။ အခု အဲဒီအခန္းေလးထဲမွာ ဂုန္အိတ္နဲ႔ ထည့္ၿပီး ခ်ဳပ္ထားတဲ့ က်ေနာ္ တစ္ခ်ိန္က ဖတ္ၾကည့္ဖူးတဲ့ အေဖ့စာအုပ္ေတြရယ္၊ ပလတ္စတစ္ႀကိဳးနဲ႔ ခ်ည္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ့ ေက်ာင္းစာအုပ္ ေဟာင္းေတြလည္း ရွိေနပါတယ္။ ေနာက္ က်ေနာ့ရဲ့ မ်က္မွန္ အေဟာင္းေတြလည္း ရွိေကာင္း ရွိပါလိမ့္မယ္။<br /><br />အေမ ေက်ာင္းမွာ မအားေသးလုိ႔ အိမ္ျပန္မလာႏိုင္ေသးတုိင္း ေက်ာင္းနဲ႔ နီးတဲ့ အေဖ့ေဆးရံုမွာ သြားသြား ထိုင္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတာက။ အေမ စာမသင္ရင္ လူေတြ ပညာမတတ္ရံုပဲ ရွိေပမဲ့ အေဖသာ ေဆးမကုရင္ လူေတြ ေသကုန္ၾကမွာပဲ ဆိုၿပီး ေတြးမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆရာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလို ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္သလိုလိုနဲ႔ က်ေနာ္ဟာလည္း ေဒါက္တာႀကီးမွ ေဒါက္တာႀကီး ျဖစ္ခ်င္လာခဲ့တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ တစ္ႏွစ္ထက္ တစ္ႏွစ္ မ်က္မွန္က ပိုပို ထူလာခဲ့တယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ဘဝမွာ ရည္းစား တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ ပုပုဝဝ ပုလင္းဖင္ မ်က္မွန္နဲ႔ စာၾကမ္းပုိးကို ဘယ္သူက ႀကိဳက္မွာလဲ။ က်ေနာ္ကလည္း ဂရုမစိုက္ခဲ့ပါဘူး။ ဆရာဝန္ျဖစ္ရင္ ယူခ်င္ၾကတဲ့ မိန္းမေတြမွ ေပါမွေပါ ဆိုတယ္မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ့္ဘဝမွာ အသဲကြဲတယ္ ဆိုတာ မရွိခဲ့ဖူးဘူး။ တကယ္ အသဲကြဲတဲ့ လြမ္းခန္းကေတာ့ ဆယ္တန္း ေအာင္စာရင္းထြက္မွ စတာပါ။ က်ေနာ္ ဘာလို႔ အမွတ္ မမီတာလဲ ဆိုတာကို က်ေနာ္ ဘယ္လိုမွ နားမလည္ႏုိင္ဘူး။ ေအာင္စာရင္း ၾကည့္ၿပီးတာနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႔ခင္မွာ က်ေနာ္ ေျပးထြက္ခဲ့တယ္။<br /><br />အဲဒီတုန္းကလည္း လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ျပည့္ေနခဲ့တယ္။ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြကို တဂြမ္းဂြမ္းနဲ႔ နင္းနင္းၿပီး ေျပးေနရင္း ေၾကြက်တဲ့ တခ်ိဳ႕ သစ္ရြက္ေတြဟာ က်ေနာ့္ကိုေတာင္ အတင့္ရဲရဲနဲ႔ ဝင္တိုက္ၿပီး လမ္းမေပၚကို က်ဲျပန္႔ကုန္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အမွတ္ေတြကိုလည္း ႏွေျမာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဆရာဝန္လည္း ျဖစ္လုိ႔မမီ၊ ေက်ာင္းဆရာလည္း မျဖစ္ရပါပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဗိသုကာ ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလုပ္က မရနဲ႔ ရတဲ့အလုပ္ ဝင္ရင္း အခုလို ရံုးစာေရးပဲ ျဖစ္လာတာပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ဟာ ေနေရာင္နဲ႔ ေကာင္းကင္ကို မၾကည့္ႏုိင္ပဲ ေျမျပင္ကိုပဲ စုိက္ၾကည့္ရင္း ေခါင္းငံု႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ့တယ္။<br /><br />ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္မိတယ္။<br /><br />ဘာပဲေျပာေျပာ ေၾကြက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ မပါေသးဘူး။ ၾကံရည္ဆုိင္ စားပြဲပုေပၚမွာ ေမွာက္အိပ္ေနရတဲ့ စားပြဲထိုးေလးလည္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ လမ္းေလွ်ာက္တာ ခဏရပ္ၿပီး ေမာ့ၾကည့္ေနတုန္း ပူအိုက္ေနတဲ့ ရာသီကို ျဖတ္ၿပီး တိုက္လာတဲ့ ေလပူေတြက မ်က္ႏွာကို လာရုိက္တယ္။ ေလပူပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေလေအးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ့္ကို အားတက္လာေစတယ္။ လွ်ပ္တုိက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ကို ၾကြၿပီး ေလွ်ာက္လုိက္တယ္။ ခါးကေတာ့ လိုလို ျပန္ကိုင္းသြားတယ္။ မနက္ဖ်န္လည္း အလုပ္သြားရဦးမယ္။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4763197836821678131?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com3tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-54487698783930643402009-05-04T08:30:00.003-04:002009-05-04T09:06:29.757-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sf7njUgqzwI/AAAAAAAABCM/KDCTaGSXWOc/s1600-h/Diagram.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 250px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sf7njUgqzwI/AAAAAAAABCM/KDCTaGSXWOc/s400/Diagram.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331953602840416002" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">စစ္တပ္၊ ေထာက္လွမ္းေရး ႏွင့္ လက္နက္ႀကီးတို႔ အတြက္ က်ရာ ဂဏန္းအလိုက္ အေရအတြက္ တိုးမည္။ ေထာက္လွမ္းေရး အတြက္ (အတြင္း/အျပင္) ဟူ၍ နံပါတ္ ၂ မ်ိဳးအျပင္ ေဘးတြင္ ကိုယ့္ႏုိင္ငံတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ အျခားႏုိင္ငံမွ ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္ကိုပါ မွတ္ထားရမည္။ အတြင္း ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္ထက္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားမွ ေထာက္လွမ္းေရး အေရအတြက္က ပိုမ်ားေနလွ်င္ </span>ႏုိင္ငံတကာမွ ေထာက္လွမ္းေရး မ်ားကို ျပန္ေခၚရမည္။ အျခားႏုိင္ငံမွ သူလွ်ိမ်ား လႊမ္းမိုးသြား ပါက အစုိးရကို သူလွ်ိဳအမ်ားဆံုး ဝင္ႏုိင္သည့္ ႏုိင္ငံမွ ျဖဳတ္ခ်ကာ ထိမ္းခ်ဳပ္မည္။ အျခားႏုိင္ငံမွ သူလွ်ိမ်ားကို ေနျမဲအတိုင္း ဆက္လက္ထားရွိကာ ဆက္လက္ ၿခိမ္းေျခာက္မည္။<br /><br />ထိုအခါ အစိုးရ ျဖဳတ္ခ်ခံရသည့္ ကစားသူမွာ ရႈံးနိမ့္သြားၿပီး က်န္သည့္လူမ်ားသာ ဆက္ကစားႏုိင္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။<br /><br /><a href="http://htoomyat.blogspot.com/2008/10/paper-game-11.html">Paper Game (1.1)</a><br /><a href="http://htoomyat.blogspot.com/2008/10/paper-game-12.html">Paper Game (1.2)</a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5448769878393064340?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-42150289495917389152009-05-03T21:35:00.004-04:002009-05-03T22:12:54.987-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မေန႔က က်ေနာ္ အလုပ္ဆင္းေနတုန္း ဆိုင္ထဲကို အသက္ႀကီးႀကီး အေမရိကန္ အဖုိးနဲ႔ အဖြား လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ ဝင္လာၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ဆိုင္ရွင္က စားပြဲမွာ ေနရာခ်ေပးတယ္။ စားပြဲက ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ ဆိုေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ခုံႏွစ္လံုးေပါ့။ ခံုက နံရံနဲ႔ ကပ္ထားတဲ့ ခံုရွည္ေတြပါ။ တစ္ေယာက္တည္း ထိုင္ရင္ အေတာ္ေလးကို သက္ေတာင့္သက္သာ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း ရွိေပမဲ့ ႏွစ္ေယာက္ ဝင္ထုိင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မဆိုစေလာက္ေလး ၾကပ္ပါတယ္။</span><br /><br />သူတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ခံုရဲ့ တစ္ဖက္ခ်မ္းမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ကို ကပ္ထိုင္ၾကပါတယ္။ ဒီကလူေတြပဲ ၾကင္နာမႈ နည္းလို႔လားေတာ့ မသိ၊ စံုတြဲေတြ လာရင္ အဲလို တစ္ဖက္တည္းမွာပဲ ႏွစ္ေယာက္ အၾကပ္အညပ္ ခံၿပီး စုထိုင္ၾကတာမ်ိဳး ေတြ႔ရေလ့မရွိပါဘူး။ သူတုိ႔ကေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ဦး ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခံုကို အလြတ္ထားၿပီး အတူထိုင္ၾကပါတယ္။<br /><br />ေနာက္က် ဝိုင္ေတြ မွာေသာက္ရင္း ေရခဲတုံးေတြကို ဖန္ခြက္နဲ႔ ထည့္လာေပးဖုိ႔ ေတာင္းေတာ့မွ က်ေနာ္ ဟိုးအရင္ တစ္ပတ္ကလည္း ေတြ႔ခဲ့ဖူးတယ္ ဆိုတာကို မွတ္မိတယ္။ အဲလို ဖန္ခြက္နဲ႔ ေရခဲတံုး ေတာင္းတာက တျခားလူေတြ မေတာင္းဖူးလုိ႔ပါ။ ဟိုးအရင္ တစ္ပတ္ကလည္း အဲလိုပါပဲ။ ဝုိင္ေလး ေသာက္လုိက္၊ ေနာက္ နမ္းပါ နမ္းလိုက္ေသး။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ က်ေနာ္ စဥ္းစားတာေပါ့... အဖိုးနဲ႔ အဖြား မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေတြ ဘာေတြ ျဖစ္မွာပဲ ဆိုၿပီး။ ဒါေပမဲ့ ဒီကေန႔လည္း အဲလိုပဲ ဆိုေတာ့ သူတုိ႔ကို ၾကည့္ရတာ အျမဲ အဲလိုပဲ ထင္မိတယ္။<br /><br />ေနာက္ တရုတ္အမ်ိဳးသမီး စားပြဲထုိးနဲ႔ ဘာေတြ ေျပာေနမွန္း မသိ ေျပာေနၾကေလရဲ့။ က်ေနာ္လည္း ဟင္းခြက္ေတြ ရွင္းျပေနတာဆို ကိုယ္လည္း ရွင္းျပတတ္ေအာင္ အနားကပ္ၿပီး နားေထာင္တာ အက်င့္ရေနေတာ့ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ နားရြက္ေထာင္ေထာင္ ေနမိတာေပါ့။ ဒီတစ္ခါကေတာ့သူတို႔ မွာထားတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို စားမကုန္လို႔ အထုပ္ႀကီးနဲ႔ ထုပ္ခိုင္းေနတုန္း ဒီအတိုင္း ေထြရာေလးပါး ေျပာေနၾကတာပါ။ အဖြားကလည္း ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္... အဖိုးကေတာ့ နည္းနည္း ေအာ္ေအာ္ ေျပာတတ္တယ္။ နားအနည္းငယ္ စြမ္းအားေလ်ာ့ေနၿပီ ထင္ပါရဲ့။ အဖြားက ငယ္ပံုရတယ္။ အဖိုးထက္စာရင္ နည္းနည္း ႏုသလို ထင္ရတယ္။ က်ေနာ္လည္း တစ္ဖက္မွာ စားပြဲႀကီး သိမ္းေနတာနဲ႔ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ လွည့္ၾကည့္တာက လြဲလုိ႔ အေစာပုိင္း ေျပာတာေတြ သြားနားမေထာင္ ျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ တကယ္လုိ႔ ရိုင္းရာ မက်ဘူးဆို သူတို႔ စံုတဲြ အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွိၿပီလဲ... အတူတူ ရွိေနၾကတာ ဘယ္ႏွႏွစ္ ရွိၿပီလဲလို႔ သြားေမးခ်င္မိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ ၾကည့္ရတာ သိပ္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလုိ႔ပါ။<br /><br />အခုလည္း ဟုိ တရုတ္အမ်ိဳးသမီး ေျပာတာကို အဖိုးက ႏွစ္ခါ ျပန္ေမးရင္ အဖြားက နားအနားကပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ထပ္ ေအာ္ေပးရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သိမ္းတာၿပီးသြားလို႔ စိတ္ဝင္စားတာနဲ႔ ရပ္ၿပီး နားေထာင္ေနေတာ့ သူ တရုတ္ျပည္ သြားခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပတဲ့ အခန္း ေရာက္ေနတယ္... အဖိုးက သူ တရုတ္ျပည္ကို ၁၉၃၆ ခုႏွစ္က အဖြားနဲ႔ အတူ သြားခဲ့တယ္လုိ႔ ဆိုတယ္။ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ေတာင္ မျဖစ္ခင္က ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဖြားလက္ကို ဆြဲၿပီး... "ငါ သူနဲ႔ ၇၃ ႏွစ္လံုး အတူတူ ရွိခဲ့ၿပီးၿပီ ဒါေပမဲ့ ငါ သူ႔ကို ခုထိ ခ်စ္ေနတုန္းပဲ..." လို႔ ထံုးစံအတုိင္း အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာတယ္။ အဖိုးကလည္း ျပံဳးလုိ႔... အဖြားကလည္း ျပံဳးလုိ႔...<br /><br />သူတို႔ ဘဝကို ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ အသက္ကို မေမးလုိက္ရေပမဲ့ ၁၉၃၆မွာ ခ်စ္သူ သို႔မဟုတ္ ဇနီးနဲ႔ တရုတ္ျပည္ကို သြားလည္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ အသက္က ၉၀ ေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ရွိေလာက္ပါၿပီ။ သူတို႔မွာ က်ေနာ့္ထက္ သံုးျပန္ေလာက္ အသက္ႀကီးတဲ့ ဖိနပ္ေတြ၊ ကုတ္အကၤ်ီေတြေတာင္ ရွိေနေလာက္တယ္။ :)<br /><br />ဘဝမွာ အဲလို စံုတြဲအေနနဲ႔ ဒီေလာက္ အၾကာႀကီး မကြဲပဲ အတူ ေနႏုိင္ဖုိ႔ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။ ကိုယ္ မပ်က္စီးရင္ေတာင္ သူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေခတ္ႀကီးမွာ ေရာဂါေတြကလည္း ေပါပါဘိနဲ႔... အဲေလာက္အထိ အသက္ရွင္ႏုိင္ခဲ့လည္း ဒီလို အရြယ္မွာ စားေသာက္ဆုိင္ကို က်န္းက်န္းမာမာ လာႏုိင္ၿပီး အတူတူ ထုိင္၊ ဝိုင္ေလးေသာက္ၿပီး ေနႏုိင္ဖို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာ အလိုအရဆို နည္းတဲ့ ကုသိုလ္မွ မဟုတ္တာလုိ႔ ေျပာရမွာပါပဲ။ က်ေနာ့္ဘဝမွာ (အဲေလာက္အထိ အသက္ရွည္မယ္လို႔ မခန္႔မွန္းေသာ္ျငားလည္း...) ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေလးေတြကို အဲလိုမ်ိဳး ျဖတ္သန္းရရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလုိက္ပါ့မလဲလို႔ တစ္ဆက္တည္း ေတြးမိတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4215028949591738915?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com3tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-87897705765344370482009-05-02T14:55:00.003-04:002009-05-02T15:03:10.023-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မေန႔က May Day မွာ ထူးထူးျခားျခား မရွိေပမဲ့ အလုပ္သမားေတြကို ဂုဏ္ျပဳေသာအားျဖင့္ ဆိုၿပီး တူတံစဥ္ အကၤ်ီကို အထဲက ခံဝတ္၊ ရွပ္အကၤ်ီကို အေပၚကနဲ႔ အလုပ္သြားတယ္။ အဲဒါ ဆိုင္က အလုပ္ဆင္းတဲ့အခ်ိန္ လခထုတ္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနရင္း ရွပ္အကၤ်ီကို ၾကယ္သီးခြ်တ္ထားလုိက္တာ ဆိုင္ရွင္ရဲ့ အမ်ိဳးသမီး အေဒၚႀကီးက ကြန္ျမဴနစ္ တံဆိပ္လားလို႔ ေမးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း အလုပ္သမား လယ္သမားတံဆိပ္ပါ။ ဒီေန႔က အလုပ္သမားေန႔ေလလုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ တံဆိပ္ေနာ္ ဆိုၿပီး လန္႔ေနေသးတယ္။ အဲဒီ အေဒၚႀကီးက တရုတ္ပါ။ တေလာက မားသားႀကီးနဲ႔ အေမရိကန္ ပါလီမန္ ေရွ႕ကို အဲဒီ အကၤ်ီ ဝတ္ၿပီးသြားတာ အျဖဴေတြေတာင္ ဘာမွမေျပာဘူး မေန႔က တရုတ္ အေဒၚႀကီးက တူတံစဥ္ကို လန္႔ေနတယ္။ အဟီး...<br /><br />က်ေနာ္က ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္သံုးေနတဲ့ ပစၥည္းေတြထဲမွာလည္း အလုပ္သမားေတြ လုပ္ထားတာက ေျပးလုိ႔မလြတ္သလို၊ ကိုယ္ စားေနတဲ့ အစာေတြမွာလည္း လယ္သမားေတြ စုိက္တာနဲ႔ ေရွာင္လုိ႔မွ မလြတ္တာ။ အဲဒီ အမွတ္အသား ဝတ္ရတာ သေဘာက်ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တူ တံစဥ္အစား လယ္ထြန္စက္နဲ႔ ကရိန္းကားပံု လုပ္မွ အခုေခတ္နဲ႔ ကိုက္ေတာ့မွာ ျဖစ္ေပမဲ့ ဒီတံဆိပ္ေလာက္ ေကာင္းမယ္မထင္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ဒီတံဆိပ္ပဲ သေဘာက်မိတယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-8789770576534437048?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-71616489132975650682009-05-02T10:56:00.004-04:002009-05-02T11:44:29.354-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က်ေနာ့္ဘဝမွာ ဒီႏွစ္ပုိင္းေတြမွ (ထူးထူးျခားျခား) က်ေနာ့္အေမ က်ေနာ့္ကို ေက်နပ္ရေအာင္ က်ေနာ္ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္သာ ေမာလို႔သြားတယ္... အေမ့အေနနဲ႔ က်ေနာ့္ကို မေက်နပ္တဲ့ အခ်က္ေတြက တစ္ခ်က္ၿပီး တစ္ခ်က္ တိုးလို႔သာ လာတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အခုေနာက္ပုိင္းဆို ဘာလုပ္လုိ႔ လုပ္ရမယ္ေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။<br /><br />ေလာကႀကီးမွာ က်ေနာ္ဟာ ဘာေကာင္ပဲ ျဖစ္လာလာ က်ေနာ့္အေမကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ က်ေနာ့္ကို ေက်နပ္ႏုိင္မယ္ မထင္ဘူး။ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ ေဆးလိပ္မေသာက္၊ အရက္မေသာက္၊ ပုိက္ဆံမျဖဳန္းပဲ ေနလည္း အဲဒါဟာ ေက်နပ္စရာရယ္လုိ႔ ျဖစ္မလာဘူး။ ဒီမွာ ဥပေဒအရ အသက္ ၂၁ ႏွစ္မွ အဲဒါေတြ လုပ္လုိ႔ရတယ္... ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာက... က်ေနာ္ ထုိင္းမွာတုန္းက သၾကၤန္ကာလဆို အကိုႀကီးေတြနဲ႔ လည္ျဖစ္ေနက်ပါ။ အဲဒီမွာ ေသာက္လုိ႔ မရ မဟုတ္ ရပါတယ္။ မင္းက အေမကို ေၾကာက္လုိ႔ မေသာက္တာလားကြလုိ႔ ေျမွာက္ေပးတာကိုေတာင္ ဟီးဟီးဟဲဟဲနဲ႔ ရယ္ၿပီး က်ေနာ္ ကြယ္ရာမွာေတာင္ မေသာက္ခဲ့ပါဘူး။ ေဒၚေမၿငိမ္း သား အေနနဲ႔ ေဒၚေမၿငိမ္း မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ကိစၥေတြ မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္အတြက္ ကုန္က်ရတာဆိုလုိ႔ က်ေနာ္ ဒီအိမ္မွာေနေတာ့ အေမ့အတြက္ဆို အိမ္ငွားခထဲက တစ္စိတ္၊ မီတာခနဲ႔ ထမင္းဖိုး ေလာက္ပဲ ကုန္က်ပါတယ္။ က်ေနာ္လိုခ်င္တာေတြ ရွိေပမဲ့ က်ေနာ္ မေတာင္းဆိုဘူး။ မိသားစု တစ္စုလံုးအတြက္ အခက္အခဲ ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ တစ္ဦးတည္း လိုအပ္မႈအတြက္ က်ေနာ္ ဘာကိုမွ ေတာင္းဆိုမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ (အဲဒီကိစၥကလည္း အေမ့ မေက်နပ္မႈေတြ က်ဆင္းေအာင္ မတတ္ႏုိင္ဘူး) က်ေနာ္ ဘာမွလည္း မေမွ်ာ္လင့္ပါဘူး။ အခု က်ေနာ္ အလုပ္ဝင္တာလည္း က်ေနာ့္လခက ဘယ္ေလာက္မွ မရွိေပမဲ့ က်ေနာ္ အကုန္အပ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ တျခား ဘယ္ေနရာမွလည္း သြားေလ့မရွိေတာ့ က်ေနာ္ ပုိက္ဆံ လံုးဝ သံုးေလ့လည္း မရွိပါဘူး။ တစ္ပတ္မွာ ႏွစ္ရက္ပဲ အလုပ္ဝင္ရၿပီး က်န္တဲ့ ၅ ရက္ အလုပ္မဝင္ရလုိ႔မ်ား မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနလား မေျပာတတ္ဘူး။ အဲဒါကေတာ့ ဆုိင္ရွင္နဲ႔ပဲ ဆုိင္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခါ... ဘယ္အပုိင္းကို မေက်မနပ္ ျဖစ္သလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အိမ္မွာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ပဲ ေနေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေရွ႕ပဲ ေနတယ္လုိ႔ မေက်မနပ္ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ မထုိင္ရင္ က်ေနာ့္မွာ မရွိတဲ့ ဂစ္တာ သြားတီး ေနရမလား... ဒါမွမဟုတ္ လမ္းေပၚမွာ ေျခဦးတည့္ရာ ေလွ်ာက္သြားေနရမွာလားလုိ႔ အေမ့ကို က်ေနာ္ ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္မေမးခဲ့ပါဘူး။ စာအုပ္ဖတ္ သြားဖတ္ေပါ့... ဆိုလည္း ဖတ္လာတာက တစ္သက္လံုးပဲ။ ေမာင္ထူးျမတ္ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြကို အမႈိက္ကားထဲထည့္ရင္ ကား ဆယ္စီးတုိက္ေတာ့ ရေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ <br /><br />က်ေနာ္ ဝတ္တဲ့ ကုတ္အကၤ်ီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မေက်မနပ္ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အန္တီ ခင္မင္းေဇာ္ရဲ့ အမ်ိဳးသား ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ဦးမင္းေဇာ္ ေပးတဲ့ အကၤ်ီေလးပါ။ နဂိုကတည္းက စစ္ေသြးက ခပ္ကြ်ကြ်ဆိုေတာ့ က်ေနာ္ အဲလို စစ္အကၤ်ီေတြ ဝတ္ရတာ အင္မတန္ သေဘာက်ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ စိတ္ေရာဂါပဲ ဆိုဆို... လမ္းသြားရင္း ကုတ္အကၤ်ီအိတ္ထဲကို လက္ႏႈိက္ထားရရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္စိတ္ ရွိေတာ့ က်ေနာ္ ဘယ္သြားသြား အျမဲလိုလို အဲဒီ ကုတ္အကၤ်ီ ဝတ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါကို ေဟာင္းႏြမ္းေနတယ္၊ ဒါခ်ည္းပဲ ဝတ္ရင္ ငါ့ကို သူမ်ားေတြက ေျပာၾကမွာေပါ့ ဆိုၿပီး မေက်မနပ္ ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။<br /><br />ဒီရာသီမွာ ဒါပဲ ဝတ္လို႔ေကာင္းတယ္ဆိုေတာ့ တျခား ငါဝယ္ေပးထားတာ ရွိသားပဲ လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ အကၤ်ီက ေတာ္ေတာ္ေလး ထူပါတယ္။ အဲဒါ ဝယ္ျဖစ္တာက အေမရိက ထြက္မလာခင္ ထိုင္းမွာတုန္းကပါ။ က်ေနာ္ လိုခ်င္တဲ့ စစ္ကုတ္အကၤ်ီ တစ္ထည္ေတြ႔ေတာ့ ျပပါတယ္။ ေစ်းႀကီးလို႔ မဝယ္ႏုိင္ဘူး ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က လိုမွ မလိုပဲ မယူေတာ့ပါဘူးလုိ႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီမွာ တစ္ထည္ေတာ့ လိုတယ္ဆိုၿပီး အတင္း ေရြးၿပီး ဝယ္ခုိင္းေတာ့ အဲဒီ အကၤ်ီကို ဝယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ္လိုခ်င္တာကို မဝယ္ေပးႏုိင္ ခဲ့တဲ့အတြက္ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ေပမဲ့ အေမက က်ေနာ့္ကို သင့္ေလ်ာ္ရာ တစ္ခု အတင္းဝယ္ခိုင္းၿပီး အဲဒါကို မဝတ္တဲ့အတြက္ အျပစ္တင္ေလ့ရွိပါတယ္။<br /><br />ဒီလို ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာ ပိစိေကြးေလးေတြနဲ႔ က်ေနာ္ အေျပာခံရတယ္ ဆိုတာ ယံုမွာေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမက သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ေရွ႕မွာေတာ့ သိပ္ျပံဳးတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေအာ္ဟစ္ေနရင္းနဲ႔လည္း ဖုန္းလာလို႔ သူ႔မိတ္ေဆြနဲ႔ စကားေျပာရင္ အသံက ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းသြား တတ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ ဒီပုိစ့္ေရးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေလွ်ာက္ေျပာတယ္လုိ႔ ထင္တဲ့ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ ရွိမယ္ဆို က်ေနာ္ မအံ့ၾသမိပါဘူး။<br /><br />အခု က်ေနာ္နဲ႔အတူ တီတီစီမွာ တက္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးတာ တစ္သက္ေလာက္ ရွိလုိ႔ သေဘာၤ ကက္ပတိန္ေတြ၊ ဆရာဝန္ေတြ၊ အင္ဂ်င္နီယာေတြေတာင္ ျဖစ္ၾကပါေတာ့မယ္။ က်ေနာ့္မွာ ့့၈တန္းမွာ ေက်ာင္းထြက္ၿပီး ထုိင္းကို လုိက္လာခဲ့ရတဲ့အတြက္ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ခဲ့ပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ နယ္စပ္ က်ေနာ္ တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ GED စာေမးပြဲ ေျဖလုိ႔ ေအာင္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒီ တစ္ဝက္မွာ ဘာလက္မွတ္မွ မရေသးခင္ က်ေနာ့္ကို ေက်ာင္းထုတ္လုိက္ၿပီး အေမရိက သြားဖုိ႔ ကိစၥ လုပ္ခဲ့တဲ့ အေမ့ကို အျပစ္မတင္ခဲ့ပါဘူး။ ေနာက္ဆံုး နယ္စပ္က စစ္စခန္းအထိ ျပန္ပို႔ခံရလို႔ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေထာင္အၾကာႀကီး က်ရင္က်၊ မက်ရင္လည္း အေသပဲ၊ ျပန္လာရဖို႔ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ေနရတဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္တဲ့အထိ အေမလုပ္တာ မွားတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ အျပစ္ မတင္ခဲ့ပါဘူး။<br /><br />အခု မိဘကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီလည္း က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အျပစ္တင္ခံရေနတုန္းပါပဲ။ အခန္းထဲမွာ အိပ္ယာ မသိမ္းထားတာက ျမင္မေကာင္းဘူး ဆိုလုိ႔ ကိုယ့္အခန္းတံခါး ကိုယ္ပိတ္ထားလည္း အဲဒါက ကလန္ကဆန္ လုပ္တာပါ ဆိုၿပီး အျပစ္တင္ျပန္တယ္။ တခါတေလ က်ေနာ့္မွာလည္း မိဘေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တာ ခ်က္ခ်င္း မလုပ္ႏုိင္ပဲ ကိုယ့္အတြက္လည္း အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥေလးေတြ ရွိေနတတ္တယ္ ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ နားမလည္ေပးၾကပါဘူး။<br /><br />က်ေနာ့္အေနနဲ႔ အေမ့ကို ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာလုိ႔ အေမကသာ ျပန္မေအာ္ဘူးဆုိ က်ေနာ္ ေျပာျပ ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ အဖိုးအဖြား၊ ႏွစ္ဖက္လံုးအပါအဝင္... အေမနဲ႔ အေဖေရာ အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ တကၠသိုလ္ တက္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းဆက္မတက္ႏုိင္ပဲ စားေသာက္ဆိုင္မွာ အလုပ္ဝင္လုပ္ေနခဲ့ရတဲ့ လူ တစ္ေယာက္မွ မရွိခဲ့ၾကပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္ဘဝကို က်ေနာ္ သိပ္ေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္ေနတယ္၊ က်ေနာ့္မွာ စိတ္မေက်နပ္မႈေတြ မရွိဘူး၊ လို႔ေတာ့ မထင္ၾကပါနဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုမွာ ဒီလဆို အဆင္ေျပပါၿပီ ထင္လုိက္တိုင္း ပုိက္ဆံကုန္ဖုိ႔ အေၾကာင္းအရာေတြက ေပၚေပၚလာတယ္။ ဒီအတိုင္းဆို ေက်ာင္းတက္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အခ်ိန္က်လည္း ဘယ္လို လာဦးမလဲမသိဘူး။ က်ေနာ္ အခုထိ ၈တန္းေအာင္တဲ့ အဆင့္ပဲ ရွိေနတဲ့အတြက္ လူျဖစ္မလား ေခြးျဖစ္မလား မသိရႏုိင္တဲ့ က်ေနာ့္ ေရွ႕ေရးအတြက္ က်ေနာ့္မွာလည္း က်ေနာ့္ ပူပန္မႈေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်ံေနပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ အေမကို... ေက်းဇူးျပဳ၍ က်ေနာ့ကို ေကာင္းတဲ့ဖက္ကလည္း နည္းနည္းေလး လွည့္ၾကည့္ေပးပါ။ က်ေနာ့္ရဲ့ မ်ားျပားလွတဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြကို ျမင္ႏုိင္သလို၊ က်ေနာ့္ရဲ့ အားသာခ်က္ေလးေတြ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ နည္းပါးေပမဲ့ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ရွာၾကည့္ေပးပါ။ အေမ့ကိုသာ နားလည္မေပးဘူးဆို က်ေနာ့္အေနနဲ႔လည္း တစ္ေန႔လံုး အေမ့ကို ထိုင္ အျပစ္တင္ေနဖို႔ပဲ ရွိတယ္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ က်ေနာ့္ကိုလည္း နည္းနည္း နားလည္ေပးပါလို႔ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္မိတယ္။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7161648913297565068?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com11tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-6093324804536364132009-04-29T18:13:00.004-04:002009-04-29T18:34:08.321-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီတစ္ခါကေတာ့ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး wallpaper ေလးပါ။ က်ေနာ္ တေလာက က်ေနာ့္ ကြန္ပ်ဴတာ ထဲကို <a href="http://www.gimp.org/">GIMP</a> သြင္းထားေသးတယ္။ <a href="http://photoshop.es0ftware.com/">Photoshop</a> က အေမရိက ေရာက္လာၿပီဆိုေတာ့ အရင္လို သြင္းထားဖုိ႔ သိပ္ အဆင္မေျပလုိ႔ပါ။ :D<br /></span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ေနာက္က်ေတာ့ သူက Photoshop လိုပဲ... ဖြင့္ရတာ ေလးတာနဲ႔ သိပ္လည္း မသံုးျဖစ္တာနဲ႔ က်ေနာ္ ျပန္ Uninstall လုပ္ပစ္လိုက္တယ္။ အခု ဒီပံုက်ေတာ့ ရြာလည္တာေပါ့။ မူရင္း ဓါတ္ပံုကို က်ေနာ္ ေဘးက ဓါတ္ပံု အနားေတြ ေပ်ာက္သြားေအာင္ Brush နဲ႔ တိုက္ပစ္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႔ <a href="http://picasa.google.com/">Picasa</a> ကို သံုး... effect ေတြ တပံုႀကီး ထည့္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာ ဒီဟာ ထြက္လာတာပါပဲ။ ဒီတစ္ခုကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာၾကာ အခ်ိန္ ေပးလုိက္ရတယ္။ အစက ေဘးပုိင္းကို သကၤန္းေရာင္ ထားမလားလုိ႔... ဒါေပမဲ့ အနက္ေရာင္ပဲ ေကာင္းတယ္ ထင္လုိ႔ ဒီအေရာင္ ထားလုိက္တယ္။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfjStp8t9kI/AAAAAAAABBQ/knZYrGyUQLc/s1600-h/Saffron+Revolution+%28wallpaper%29.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfjStp8t9kI/AAAAAAAABBQ/knZYrGyUQLc/s400/Saffron+Revolution+%28wallpaper%29.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330241840789452354" border="0" /></a>Saffron Revolution (wallpaper)(1280:1024)(jpg)<br /><br /><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">Saffron Revolution (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://htoomyat.blogspot.com/" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>.<br />Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://htoomyat.blogspot.com/" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>.<br />Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://htoomyat.blogspot.com/" rel="cc:morePermissions">http://htoomyat.blogspot.com/</a>.<br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ဆြဲခ်မယ္ဆို ပံုေပၚက Click ၿပီး ပံုခ်ည္းသာ ရွိတဲ့ စာမ်က္ႏွာကို ေရာက္သြားရင္ ပံုေပၚမွာ ဘယ္ Click ႏႈိပ္ပါ။ ေနာက္ အဲဒီထဲက Save as ဆိုတာကို ေရြးခ်ယ္</span><span style="font-family:Zawgyi-one;">ၿပီး လိုခ်င္တဲ့ ေနရာမွာ ဖုိင္ကို သိမ္းယူႏုိင္ပါတယ္။</span></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-609332480453636413?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-77745906324336925892009-04-28T14:04:00.004-04:002009-04-28T14:16:54.230-04:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfdG2nin8aI/AAAAAAAABAc/HJOHErfmonE/s1600-h/Doe+Lone+%28Wallpaper%29.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfdG2nin8aI/AAAAAAAABAc/HJOHErfmonE/s400/Doe+Lone+%28Wallpaper%29.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329806588157358498" border="0" /></a><br />Doe Lone (wallpaper)(1280-1024)(jpg)<br /><br /><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">Doe Lone (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>.<br />Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>.<br />Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="cc:morePermissions">htoomyat.blogspot.com</a>.<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">တစ္ေခတ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္လုိ႔ ယူဆတဲ့ ဒိုးလံုးအတြက္ အမွတ္တရ wallpaper ပါ။ အႀကိဳက္ဆံုး အဆိုေတာ္ ေတြထဲမွာ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ ျဖစ္ၿပီး အေသေစာ သြားတဲ့ အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ အရိုးထိေအာင္ရူး နဲ႔ တျခားအေခြေတြတုန္းက မသိခဲ့ပါဘူး။ အေကာင္းဆံုး ေတးမ်ား ဆိုတာ ထြက္မွ သူ႔သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ဖူးတာပါ။ ေကာင္းလွခ်ည္လား ဆိုၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနေတာ့မွ ေနာက္က်သြားပါၿပီ။ ၂၀၀၃ မွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />ထံုးစံအတိုင္း ပံုကို Click လုပ္ၿပီး Save file နဲ႔ သိမ္းယူႏုိင္ပါတယ္။ ဒီ wallpaper ေလးကို ပံုစံ ေပါင္းစံုနဲ႔ စမ္းၾကည့္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွ အရွင္းလင္းဆံုး ပံုစံေလးကို ေရြးၿပီး အခုလို တင္လုိက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ Font သံုးမ်ိဳးပါပါတယ္။ Zawgyi-one, Myawaddy 13 နဲ႔ Buffied ဆိုတဲ့ font သံုးခုပါ။ ဓါတ္ပံုကေတာ့ အရိုးထိေအာင္ရူး ဆိုတဲ့ အေခြ ကာဗာက ပံု ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7774590632433692589?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-50136125331199704272009-04-28T11:27:00.007-04:002009-04-28T12:32:11.416-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sfcs6gyf2MI/AAAAAAAABAU/gcrmeQXe2UM/s1600-h/NoSmokingSymbol_227808_7.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 392px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sfcs6gyf2MI/AAAAAAAABAU/gcrmeQXe2UM/s400/NoSmokingSymbol_227808_7.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329778067762043074" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ေနပူတဲ့ ေန႔ေတြဆို အေတာ္ေလး အိပ္ငိုက္တယ္။ ေအးတဲ့ေန႔ေတြေရာ မငိုက္ဘူးလားဆိုေတာ့ တူတူပါပဲ။ စာရင္းေတြ တြက္ရတာေလာက္ အိပ္ငိုက္တဲ့အလုပ္ ရွိဦးမလား။ ဒါေပမဲ့ ဗိုလ္ထိုင္အိမ္သာ ဆိုေတာ့ အဖံုးဖံုးၿပီး တက္ထိုင္ေနလုိက္ရင္ ခံုမွာ ထုိင္ေနရသလိုပဲဆိုေတာ့ မဆိုးပါဘူးေလ။ ေဘးကို လွည့္ၾကည့္ေတာ့ နံရံ ျဖဴျဖဴႀကီးကလည္း ေဖြးေဖြးႀကီး ရွိေနတယ္။ တကယ္ဆို အိမ္သာနဲ႔ လုိက္ေအာင္ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းေလး ျဖစ္ေနသင့္တယ္။<br /><br />ေက်ာင္းတုန္းက ေယာကၤ်ားေလး အိမ္သာဆို ေကာ္ရစ္ဒါ အဆံုးမွာ ရွိတာေပါ့။ အခု သခ်ၤာအခ်ိန္ဆို ဆရာက သင္တာ ပ်င္းစရာေကာင္းတယ္။ တစ္တန္းလံုး ငိုက္ေနၾကလည္း စကားမေျပာေနၾကရင္ ၿပီးတာပဲ ဆရာလည္း ဘာမွမေျပာဘူး။ တကယ္ေတာ့ စကားမမ်ားရပဲ အိပ္ငိုက္ရတာထက္စာရင္ အိမ္သာထဲမွာ ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ ရတာကို ပိုသေဘာက်မိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အိမ္သာထဲ ေရာက္ေနၾကတာေပါ့။ အိမ္သာနံရံမွာ မင္းထက္က စႏၵီလြင္ကို ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီး ေထာက္ခြ်န္နဲ႔ ျခစ္ၿပီးေရးေနတယ္။ ေအာက္နညး္နည္း နိမ့္ေနတဲ့ အဲဒီ စာတန္းကို ပြႀကီးက ေသးနဲ႔ပန္းလုိက္ေတာ့ မင္းထက္က ေအေပး ဆိုၿပီး ဆဲလုိက္တယ္။ ပြႀကီးဆိုတာက ေက်ာ္ထက္ေပါ့။<br /><br />ပြႀကီးလည္း တခါတေလ ေဆးလိပ္ ယူလာေနက်ပဲ။ ဒါေပမဲ့ သူယူလာ တတ္တာက နည္းနည္းပါ။ တေလာက သူ႔အဖိုး ေဆးျပင္းလိပ္ ဆိုတာႀကီး ယူလာေသး။ ဖြာေတာင္ မဖြာလုိက္ရပါဘူး။ ဟိုေကာင္ေတြက ေျပာျပတာ... အဲဒီေန႔က ျမန္မာသဒၵါေတြ မၿပီးေသးလုိ႔ စာကူးေနတာနဲ႔ အိမ္သာထဲ မလာႏုိင္လုိက္တာ။<br /><br />ေဆးလိပ္ မေသာက္ေနလည္း အိမ္သာထဲမွာ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ဘူး။ မိန္းကေလး အိမ္သာေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိေပမဲ့ ေယာကၤ်ားေလး အိမ္သာကေတာ့ အေတာ္ေလး အနံ႔ျပင္းတယ္။ ဆယ္တန္းက ဆရာေျပာင္ႀကီးကေတာ့ သူ႔အတန္းက ေက်ာင္းသားေတြကို တခါတေလ အိမ္သာေဆးခုိင္းတယ္ ဆိုပဲ... တခါတေလေတာ့ ၁၀ တန္းအကိုႀကီးေတြ အိမ္သာေဆးေနတာ ေတြ႔ရသား။ တျခားဆို ဘယ္ေတာ့မွ၊ ဘယ္သူမွ ေဆးေနတာ မေတြ႔ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီ အကိုႀကီးေတြ အိမ္သာလာေဆးတာ ကလည္း ဘာမွ ေသခ်ာ မေဆးပါဘူး။ အိမ္သာထဲက ထြက္မလာပဲ ေဟးလားဝါးလားနဲ႔ ဘယုတ္က် ေနၾကတာပါပဲ။ ဆရာ ဝင္လာမွာေတာ့ မပူရဘူးေလ... ဆရာေတြရဲ့ အိမ္သာက တစ္ဖက္လမ္းမွာ။ တကယ္ေတာ့ ဆရာေျပာင္ႀကီးနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၃ ႏွစ္ဆို ေတြ႔ရေတာ့မွာေပါ့။ စာေမးပြဲသာ မွန္မွန္ ေအာင္ခဲ့ရင္ ေျပာပါတယ္။ ဒီအုပ္စုကို အိမ္သာ လာေဆးခုိင္းလို႔ကေတာ့ ေပ်ာ္သည္လို႔ပဲ ေအာ္ၾကမွာပဲ။<br /><br />မင္းထက္က မေသာက္တတ္ေသးပဲ အခုမွ စေသာက္က်င့္ေနေတာ့ တစ္ခ်ိန္လံုး အဟြတ္ အဟြတ္နဲ႔ ေခ်ာင္းဆိုးေနတယ္။ အသံ သိပ္မထြက္ဖို႔ လွမ္းေျပာလုိက္ရတယ္။ ေမာ္နီတာေကာင္ကိုေတာ့ သတိထားရမယ္။ ဆရာမ မ်က္ႏွာရဖို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ျခင္းေတာင္း လိုက္ဆြဲေပးေနတဲ့ေကာင္။ တခါက အိမ္သာထဲ ေဆးလိပ္ခိုးေသာက္ၾကတာကို ဒီေကာင္ လက္တို႔လုိက္လုိ႔ အတန္းပုိင္ ဆရာမက ေျခသလံုးကို ၾကိမ္စာေကြ်းတာ ခံလုိက္ရေသးတယ္။ တကယ္ဆို အဲဒီေန႔က လပတ္ စာေမးပြဲအတြက္ ေကာင္းထက္ေအာင္ အေဒၚ မိတၱဴဆိုင္မွာ ခ်ံဳ႕လာတဲ့ စာရြက္ေလးေတြပါ တခါထဲ အိမ္သာထဲမွာ မွ်တာ... အဲဒါကို ရွာမေတြ႔သြားပဲ ေဆးလိပ္ ခိုးေသာက္တာပဲ မိတာ ေတာ္ေသးတာေပါ့။<br /><br />ထမင္းစားဆင္းေတာ့မယ္။ ပြႀကီးက သူ႔လံုခ်ည္ကို ခြ်တ္ၿပီး အသင့္ ကိုင္ထားလုိက္တယ္။ ေအာက္က ေဘာင္းဘီကေတာ့ သူ႔အႀကိဳက္ဆံုး မန္ယူ ေဘာင္းဘီ ဆိုတာေပါ့။ ဘယ္ေတာ့မွ တျခားေဘာင္းဘီ ဝတ္တာမေတြ႔ရဘူး။ ဒီေကာင္လည္း ေဘာလံုးကန္ ေကာင္းတယ္။ တခါေလာက္ အခြင့္ရရင္ ဒီေကာင္ ေဒါခီးသြားေအာင္ သူ႔ေဘာင္းဘီကို ေဆးလိပ္မီးနဲ႔ တို႔လိုက္ခ်င္ေသးတယ္။ အိမ္သာ တံခါးဝမွာ ေစာင့္လုိက္၊ ေဆးလိပ္ ဝင္ဖြာလုိက္ လုပ္ေနတဲ့ ေကာင္းထက္ေအာင္ကလည္း သူ႔မ်က္လံုး ျပဴးျပဴးနဲ႔ ေကာ္ရစ္ဒါ တစ္ေလွ်ာက္ကို ၾကည့္ေနတယ္။ ေဆးလိပ္ ကိုင္တဲ့လူက အိမ္သာေပါက္နားမွာ ေနၿပီး ေဆးလိပ္ကို ပစ္ခ်၊ ေရေလာင္းခ်ၿပီး ေဖ်ာက္လုိက္တာနဲ႔ ပြႀကီးက အေရးၾကံဳရင္ သူ႔လံုခ်ည္နဲ႔ အေငြ႔ေတြကို ယပ္ခပ္ၿပီး ေဖ်ာက္ပစ္မလို႔ေပါ့။ အလကားပါ။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း မလာပါဘူး။<br /><br />မင္းထက္ ယူလာတဲ့ ေထာက္ခြ်န္ေလးကို ေတာင္းၿပီး သီရိထြန္းကို ခ်စ္တယ္ ဆိုၿပီး ေရးလုိက္တယ္။ ဒီတစ္လွည့္ေတာ့ ပြႀကီးကို လန္႔လို႔ ခပ္ျမင့္ျမင့္မွာ ေရးလုိက္တယ္။ နံရံက ေဆးမသုတ္ထားတဲ့ ဘိလပ္ေျမ နံရံ ညိုညိုႀကီး ဆိုေတာ့ ေျမျဖဴနဲ႔ ေရးရင္ေတာ့ ပိုေပၚတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေျမျဖဴမရွိေတာ့ ရွိတာနဲ႔ပဲ ေရးတယ္။ ဒီ ေသးေပါက္တဲ့ ေနရာမွာေတာ့ စာေတြခ်ည္းပဲ။ အိမ္သာခန္းေတြ ထဲမွာေတာ့ အကိုႀကီးေတြ လက္စြမ္းျပ ထားၾကတဲ့ ကိုယ္တံုးလံုးပံုေတြ ရွိေလရဲ့။ သူတို႔လည္း ဘာတတ္လုိ႔လဲ... အဓိက ေနရာေတြ ေပၚေအာင္ ဆြဲထားလုိ႔သာ ဘာပံုမွန္းသိတာ မဟုတ္ရင္ေတာ့ ေမာ္ဒန္ပန္းခ်ီပဲ။<br /><br />ဒီေန႔လည္း သီရိထြန္း သူ႔ေက်ာင္းကားဆီ သြားရင္ ငါတို႔ လိုက္ၾကဦးမလားလုိ႔ ေမးေတာ့ ဘယ္သူမွ ဘာမွ ျပန္မေျပာၾကဘူး။ သီရိထြန္း အေဒၚက ၅ တန္းက ဆရာမေလ။ တစ္ေန႔က ေတြ႔လိုက္တာ ငါ့တူမကို လုိက္စကားေျပာေနတာ နင္တို႔ကို ငါ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ရံုးခန္း ပုိ႔လိုက္ရမလား ဆိုလို႔ အကုန္လံုး လန္႔ေနၾကတာ။ ေဆးလိပ္မီးက အစီခံနား ကပ္လာတာ လက္ေတာင္ ပူလာတယ္။ ပြႀကီး အနားကပ္လာတာ ေဆးလိပ္ လုမလို႔ဆိုတာ သိတာေပါ့။ တစ္ဖြာေလာက္ ဖြာလုိက္ၿပီး အိမ္သာထဲ ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့ သူ႔အလွည့္ ရတာနဲ႔ ပြႀကီးက ေအေပးလုိ႔ ဆဲလိုက္ျပန္တယ္။ လွည့္ၿပီး သြားဖ်ီးျပလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္ ေခါင္းေလာင္း ေခါက္တယ္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတြ ထမင္းခ်ိဳင့္ ရွိသူက အတန္းထဲ ျပန္စား၊ အိမ္ျပန္ စားမဲ့ လူေတြက အျပင္ထြက္သြား၊ မုန္႔ေစ်းတန္းမွာ ဝယ္စားမဲ့လူေတြက မုန္႔ေစ်းတန္းသြားနဲ႔ တစ္ေယာက္ တစ္လမ္းစီ ေရာက္ကုန္ၾကတယ္။<br /><br />လက္ပတ္နာရီကို ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ၁၂ နာရီေတာင္ ထိုးေတာ့မယ္။ မန္ေနဂ်ာဟာ သိပ္စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းတယ္။ သူ႔ဟာသူ အေပၚက ျမန္ျမန္ မလုပ္ႏုိင္လုိ႔ အလုပ္ေတြ ပံုေနတာနဲ႔ ေအာက္က လူေတြပါ လာလာပိတယ္။ ေဘာ့စ္က တခါတေလ လာလာ ပြမ္ခ်င္ေသးတယ္။ တခါတေလေတာ့ ပြႀကီး ဆဲသလို ေအေပးႀကီးေတြလို႔ ဆဲခ်င္စိတ္ေတာင္ ေပါက္လာေသး။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အိမ္သာထဲ တစ္ေယာက္တည္း ဝင္ဝင္ထုိင္ေနျဖစ္တယ္။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္မွ ျပန္ထြက္ေတာ့မယ္။<br /><br />ရံုးအျပင္မွာမွ ေဆးလိပ္ ေသာက္ရမယ္ ဆိုလုိ႔ ေဆးလိပ္ေတာ့ ခိုးမေသာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ နံရံမွာလဲ သီရိထြန္းကို ခ်စ္တယ္လုိ႔ မေရးျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အိမ္သာကေတာ့ အနံ႔ေလး သင္းသင္းေလးနဲ႔ နံရံက ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေလးရယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5013612533119970427?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com2tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-92195797907367262672009-04-23T08:08:00.003-04:002009-04-28T11:18:58.013-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">Wolf အထိ ေရးၿပီးသြားပါၿပီ။ က်ေနာ္ ဒီမွာ ေရးဖို႔ကို ျပန္ျပန္ ေဆာ့ရင္း သတိ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">ထားမိတာက... အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတဲ့အမွ် က်ေနာ္ တင္ျပထားတဲ့ ခံတပ္ တည္ေဆာက္ပံု အေပၚမွာပဲ ဆင့္ကဲ ဆင့္ကဲၿပီး အကာအရံေတြ မ်ားမ်ားလာတာကို ေတြ႔ေတြ႔လာရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခ်ိန္ ၾကာေလေလ တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေတြက ေဖာက္ရ ခက္ခဲလာေလေလ ျဖစ္လာတတ္ပါတယ္။ သတိထားစရာပါ။ </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:zawgyi-one;" >Saladin</span><span style="font-family:zawgyi-one;"><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">Saladin ရဲ့ Description မွာကိုက Desert Economy ကို ေကာင္းေကာင္း လည္ပတ္ႏုိင္တဲ့ Lord တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ေျပာထားပါတယ္။ တကယ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေကာင္းေကာင္း လည္ပတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို စီးပြားေရးနဲ႔ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈကို </span></span><span style="font-family:zawgyi-one;"><span style="font-family:zawgyi-one;">အသားေပးထားတဲ့ အတြက္လည္း သူ႔ရဲ့ ခံတပ္ တည္ေဆာက္ပံုဟာ တိုက္ခိုက္လုိ႔ လြယ္ကူသြားရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ </span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfBmkMn3NqI/AAAAAAAAA_8/q1pPRJMVpPY/s1600-h/AIs.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 253px; height: 250px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfBmkMn3NqI/AAAAAAAAA_8/q1pPRJMVpPY/s400/AIs.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5327871131229042338" border="0" /></a><span style="font-family:zawgyi-one;"><br /><br />အထက္မွာ ျမင္ရတဲ့အတိုင္း သူ႔ခံတပ္ ပံုစံဟာ ရိုးရွင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေလာက္လႊဲနဲ႔ ပစ္ခတ္ရ အခက္အခဲ ရွိပါတယ္။ သူ႔ရဲ့ ေမွ်ာ္စင္ အဝိုင္းႀကီးေတြေပၚမွာ ျမားပစ္လက္နက္ တင္ထားတတ္လုိ႔ပါ။ အဲဒါနဲ႔ မမီတဲ့ ေနရာမွာ Deploy လုပ္ထားရင္လည္း ပစ္လုိ႔ မမီေတာ့ ျပန္ဘူး။ အခက္အခဲ ရွိပါတယ္။ က်ံဳးက အေရွ႕မွာ နည္းနည္းပဲ တူးထားၿပီး တံခါးကို ကစားသူ player ဖက္က ၾကည့္ရင္ ေက်ာဖက္မွာ ေဖာက္ထားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီ အေနာက္ကို ေရာက္ေအာင္ သြားဖို႔ဟာ Heavy Infantry နဲ႔ဆို မလြယ္ပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br />က်ေနာ္ေျပာခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ့ ေပ်ာ့ကြက္ကေတာ့ သူ႔ရဲ့ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ အေဆာက္အအံုေတြပါ။ မ်ားလြန္းအားႀကီးၿပီး ၿမိဳ႕ရိုးအျပင္ကိုေတာင္ လွ်ံထြက္ေနတတ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရိုး နံရံနဲ႔ ကပ္ၿပီး အိမ္ေတြ၊ Mercenary Post၊ ေစ်း တို႔ကို ေဆာက္ထားေလ့ ရွိပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကို ေရႊ ငါးျပားသာ ေပးရတဲ့ မီးတုတ္ကိုင္ Arabian Slave ေတြကို အနည္းဆံုး ၁၀ ေယာ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">က္ အမ်ားဆံုး ၂ဝ အထိ ဝယ္ၿပီး ေျမပံုရဲ့ တစ္ဖက္စြန္း ေထာင့္ကို ေခၚသြားၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က မဝင္ပဲ ေနာက္ဖက္ကို ေဘးတိုက္ ဝင္သင့္ပါတယ္။ ဝင္တဲ့ေနရာမွာ ၿမိဳ႕ရိုးနား နီးလာေလေလ အႀကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ Click ႏႈိပ္ အမိန္႔ေပးၿပီး နီးရာ အိမ္ တစ္အိမ္အိမ္ကို မီးရႈိ႕ခိုင္းပါ။ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ Click ႏႈိပ္ခုိင္းရတာက... သူတုိ႔ဟာ လမ္းမွာ ေတြ႔ရင္ ေတြ႔တဲ့ လူေတြကို မီးတုတ္နဲ႔ ရိုက္သတ္ေနတတ္ေတာ့ ေႏွာင့္ေႏွး က်န္႔ၾကာၿပီး အေပၚက ျမားသမားေတြ လွမ္းပစ္လုိ႔ ေသကုန္တတ္ပါတယ္။<br /><br />Safe ျဖစ္ၿပီး ေငြပိုကုန္တဲ့ နည္းလမ္း အေနနဲ႔ေတာ့ Arabian</span><span style="font-family:zawgyi-one;"> ျမင္းစီး ျမားပစ္ သမားေတြကို Slave ေတြ မဝင္ခင္မွာ အျခား ၿမိဳ႕ရိုးဖက္ခ်မ္းကို Flank တစ္ခုခြဲၿပီး အရင္ ဝင္ခုိင္းၿပီး ျမားသမားေတြကို ဆြဲေဆာင္ထားပါ။ အဲဒါဟာ Slave အေသအေပ်ာက္ႏႈန္းကို ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္ပါလိိမ့္မယ္။ Timing မကိုက္ရင္ေတာ့ ေျမြပါလည္းဆံုး သားလည္း ဆံုးသလို အကုန္ ေသကုန္တတ္ပါတယ္။<br /><br />မီးရႈိ႕ဖို႔က အေဆာက္အဦး တစ္ခုခုေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူ႔အနားမွာ </span><span style="font-family:zawgyi-one;">တျခား အေဆာက္အအံုေတြ ဆက္စပ္ေနဖုိ႔ လိုပါတယ္။ အဲဒါမွ မီးက ျပန္႔သြားပါလိမ့္မယ္၊ ဒါ့အျပင္ နံရံကိုပါ ေက်ာ္ၿပီး ျပန္႔သြားႏုိင္တဲ့ အတြက္ ၿမိဳ႕ရိုး အတြင္းပုိင္းမွာ ျပြတ္သိပ္ေနတဲ့ အေဆာက္အံုေတြပါ အကုန္ မီးစြဲေလာင္ ကုန္ပါေတာ့တယ္။</span><br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br />တိုက္ခုိက္မႈကို တန္ျပန္ဖုိ႔ အေနနဲ႔က Saladin ရဲ့ တိုက္ခုိက္ပံုဟာ ျမင္းစီး ျမားပစ္ Arabian ေတြ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေဖာက္ဝင္လာတတ္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရိုး ေဘးကို ပတ္ၿပီး စိုက္ခင္းေတြက အလုပ္သမားေတြကို ရွင္းပစ္တဲ့အတြက္ ကုန္ထုတ္ စြမ္းအား ေလ်ာ့သြားတတ</span><span style="font-family:zawgyi-one;">္ပါတယ္။ ဒုတိယ အဆင့္အေနနဲ႔ေတာ့ Siege Weapon ေတြရယ္၊ Arabian Sword Man (Heavy Infantry) ေတြ တန္းစီၿပီး လာတတ္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္စင္ေတြ၊ တံတိုင္းေတြေပၚမွာ Arabian Fire Thrower ေတြ တင္ထားပါ။ အနားကပ္ၿပီး တံတိုင္းကို လာဖ်က္ရင္ အေပၚကေန မီးနဲ႔ ပစ္ခ်ႏုိင္ပါတယ္။ Heavy Infantry ေတြကို ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္နဲ႔ ရွင္းပစ္ႏုိင္တာဟာ မီးေတာထဲမွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Ca</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">liph</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br />ေတာ္ေတာ္ စိတ္ရႈပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ သူနဲ႔ တိုက္ရတာ ပြဲစကတည္းက စိတ္ပူေနရပါတယ္။ သူ႔ ခံတပ္ က်ေတာ့လည္း ပိစိေလးနဲ႔ ေဖာက္ရဖုိ႔ဟာ နည္းနည္း လည္ပါတယ္။ စစခ်င္းကတည္းက စိတ္ညစ္ရတာဟာ ပြဲစၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ Arabian Slave ေတြ လာၿပီး ခံတပ္နဲ႔ ေဝး</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေဝးမွာ ရွိေနတတ္တဲ့ ေက်ာက္မိုင္း၊ သံမိုင္း၊ စိုက္ခင္းေတြကို မီး လာလာ ရႈိ႕တတ္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ပင္မ ခံတပ္ႀကီးကို လာရင္မဆိုင္ပဲ ေကြ႔ပတ္သြားၿပီး မီးသြားသြား ရႈိ႕ေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္စရာေကာင္းပါတယ္။<br /><br /></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfceKd63dAI/AAAAAAAABAE/ZrMJ0NcVM7k/s1600-h/Caliph.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 305px; height: 255px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SfceKd63dAI/AAAAAAAABAE/ZrMJ0NcVM7k/s400/Caliph.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329761849195328514" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">သူ႔ခံတပ္မွာ ေမွ်ာ္စင္ အႀကီး တစ္ခုမွ မသံုးပဲ မီးျမား ပစ္ႏုိင္တဲ့ မီးခြက္ေတြ တင္ထားတဲ့ ေမွ်ာ္စင္ အဝိုင္း အျမင့္ေတြကို အမ်ားႀကီး သံုးထားတတ္ပါတယ္။ အေပၚမွာ Fire Thrower ေတြ တင္ထားတာေတြ၊ ျမား မီးၿငွိဖို႔ မီးခြက္ေတြ တင္ထားတာေတြ ေတြ႔ရတာနဲ႔ သူ pitch ေတြနဲ႔ မီးေလာင္ကြင္းေတြ ေထာင္ထားတာကို သေဘာေပါက္ရပါမယ္။ Infantry နဲ႔ ဝင္ရင္ တပ္လံုးျပဳတ္မဲ့ ခံတပ္မ်ိဳးက တစ္မ်ိဳးပါ။ Catapult ေတြ သံုးၿပီး အရင္ျဖိဳ၊ မီးေလာင္လို႔လည္း ဆံုးရႈံးမႈ သိပ္ရွိမွာ မဟုတ္တဲ့ ေစ်းခ်ိဳခ်ိဳ infantry ကို အရင္လႊတ္။ ဒါမွမဟုတ္ assassin ေတြ လႊတ္ႏုိင္ပါတယ္။ ခံတပ္အထူကေတာ့ တစ္ထပ္တည္းပါ။ အင္မတန္ ပါးလႊာပါတယ္။<br /><br />ဆက္ပါဦးမယ္... အမေလးဟ... မထင္ရပဲ ဒီဟာကလည္း ရွည္လ်ားလိုက္တာ... ေတာ္ေတာ္ေလး ေျပာရသားပဲ...<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-9219579790736726267?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-48825603069211317152009-04-16T22:36:00.010-04:002009-04-16T23:18:29.777-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Wallpaper ေလးေတြ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ဆြဲခ်မယ္ဆို ပံုေပၚက Click ၿပီး ပံုခ်ည္းသာ ရွိတဲ့ စာမ်က္ႏွာကို ေရာက္သြားရင္ ပံုေပၚမွာ ဘယ္ Click ႏႈိပ္ပါ။ ေနာက္ အဲဒီထဲက Save as ဆိုတာကို ေရြးခ်ယ္</span><span style="font-family:Zawgyi-one;">ၿပီး လိုခ်င္တဲ့ ေနရာမွာ ဖုိင္ကို သိမ္းယူႏုိင္ပါတယ္။</span><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br />သံုးပံုထဲက လက္သီး လက္ေမာင္း တန္းေနတဲ့ ပံုက လက္သီးနဲ႔ ၾကယ္နဲ႔ကေတာ့ သူမ်ား ဒီဇိုင္းပါ။ မူရင္း ဒီဇိုင္းကို ေအာက္မွာ တင္ျပထားပါတယ္။ အဲဒီ ဒီဇိုင္းကို က်ေနာ့္ဟာ က်ေနာ္ Paint ထဲမွာ လက္သီးနဲ႔ ၾကယ္မွာ လက္သီးကို သတ္သတ္ ခြဲထုတ္၊ ဘယ္လွည့္၊ ညာလွည့္ၿပီး ကိုယ့္ composition နဲ႔ ကိုယ္ ၾကည့္ေကာင္းမယ္ ထင္သလို ျပန္ပြား ထားတာပါ။</span> အေပၚမွာ 28 days later font ကို အသံုးျပဳထားပါတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefsVqtpNmI/AAAAAAAAA_c/M__dyDwdkb4/s1600-h/Revolution.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 380px; height: 380px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefsVqtpNmI/AAAAAAAAA_c/M__dyDwdkb4/s400/Revolution.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325484941376042594" border="0" /></a><br />Original Graffiti. (Thanks to the original artist)<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefudZVj7KI/AAAAAAAAA_k/UO22IuMerJU/s1600-h/To+Victory.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefudZVj7KI/AAAAAAAAA_k/UO22IuMerJU/s400/To+Victory.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325487273173839010" border="0" /></a>To Victory (wallpaper)(1280:1024)(png)<br /><br /><div style="text-align: center;"><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">To Victory (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>. Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>. Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="cc:morePermissions">htoomyat.blogspot.com</a>.</div></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေအာက္က Wallpaper ကိုေတာ့ ေအေက ၄၇ ႏွစ္လက္ အဲလို ဆိုင္ေနတဲ့ပံု ရဖို႔ တကယ့္ ေသနတ္ ေစာင္းေနတဲ့ ဓါတ္ပံုကို အင္တာနက္ေပၚမွာ အရင္ ရွာပါတယ္။ ေစာင္းေနတာ မရလုိ႔ အသ</span><span style="font-family:Zawgyi-one;">ံုးဝင္မယ္ ဆိုတဲ့ ပံုကိုပဲ ယူလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီ ဓါတ္ပံုကိုမွ Paint နဲ႔ အေပၚမွာ အေရာင္ ဆိုးပ</span><span style="font-family:Zawgyi-one;">စ္လိုက္ပါတယ္။ ဓါတ္ပံုနဲ႔ သက္ဆိုင္တာ ဘာမွ ေပၚမေနေတာ့တဲ့ အတြက္ မူရင္း ပံုကို တင္မေနေတာ့ပါဘူး။ အဲလိုနဲ႔ ေသနတ္ပံုစံ ရပါတယ္။<br /></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ေနာက္ လိုအပ္တဲ့ ဒီဂရီကို ေစာင္းေနရေအာင္ Microsoft Windows Picture Manager ထဲမွာ ဝင္လုပ္ပါတယ္။</span> ၿပီးေတာ့မွ Paint ထဲမွာ Copy လုပ္၊ ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ Paste လုပ္တဲ့အခါ ေသနတ္ ပံုရိပ္ ေနာက္တစ္ခု ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီ ေသနတ္ကို Flip လုပ္လိုက္ၿပီး ေျပာင္းျပန္ လွည့္လိုက္ၿပီး ႏွစ္ခုကို ထပ္လုိက္ပါတယ္။ ၾကယ္ကေတာ့ အထူး ေျပာစရာ မလိုပါ။ Font ကေတာ့ Alias ပါ။<br /><br />စာသား Anti-Non Violence ဆိုတာကေတာ့ Non-Violence (အၾကမ္းမဖက္ လမ္းစဥ္)ကို ဆန္႔က်င္တယ္ ဆိုၿပီး သံုးခ်င္တာပါ။ အဲလို သံုးထားတာ တခါမွ မျမင္ဖူးပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရမ္းခ်လိုက္ေပမဲ့ ဖတ္မိတဲ့လူေတြ ဘာကို ဆိုလိုတယ္ ဆိုတာ သေဘာေတာ့ ေပါက္လြယ္မယ္လို႔ ယူဆပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefwzchgoVI/AAAAAAAAA_s/gDOOU4zK7zE/s1600-h/Anti+-+Non+violence.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SefwzchgoVI/AAAAAAAAA_s/gDOOU4zK7zE/s400/Anti+-+Non+violence.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325489851009638738" border="0" /></a>Anti-Non Violence (wallpaper)(1280:1024)(png)<br /><br /><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">Anti-Non Violence (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>. Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>. Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="cc:morePermissions">htoomyat.blogspot.com</a>.<br /></div><br />ေနာက္ဆံုး တစ္ခုကေတာ့ က်ေနာ္ လုပ္ထားျဖစ္ခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ အစက Wallpaper အေနနဲ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ Design တစ္ခု အေနနဲ႔ပဲ လက္ေဆာ့ထားခဲ့တာပါ။ ဒီကေန႔ wall paper ေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ ျဖစ္ေတာ့မွ ေခ်ာင္ ထိုးထားတဲ့ အဲဒါေလးကို ျပန္သတိရၿပီး Wall paper size ကို ခ်ဲ႕ေပးလုိက္တာပါ။ စာသား Red Dawn ဆိုတာ ကေတာ့ Red Alert 2 ရဲ့ ပထမဆံုး Soviet Mission က ေခါင္းစဥ္ (The Red Dawn) ကို သေဘာက်လုိ႔ အဲဒီတုန္းက ယူျဖစ္သြားခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။<br /><br />အနီေရာင္ အာရံုဦးေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တစ္ပံုလံုး နီတာလည္း ဘာမွမပါပါလားလုိ႔ ေမးရင္ေတာ့... အစက က်ေနာ္ မေတာက္ပတဲ့ အနီေရာင္ရဲ့ တူတံစဥ္ကို အနက္ေရာင္ ေနာက္ခံနဲ႔ လုပ္ထားတာပါ။ အဲဒီမွာ အျဖဴေရာင္ေလး ထည့္မိသြားရာကေန ဆက္ လက္ေဆာ့လုိက္တာ အနီေရာင္ထည့္ရင္ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားလုိ႔ ေတြ႔ရတဲ့ အေရာင္အတုိင္း ဆက္လုပ္လိုက္တာပါပဲ။ မ်က္ေစ့ေတာ့ အနည္းငယ္ ေနာက္မယ္ ထင္ရပါတယ္။ က်ေနာ္ တင္ၾကည့္ၾကည့္တာ သိပ္ႀကီးေတာ့ မဆိုးလွဘူးလုိ႔ ထင္မိပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sefyz2Q5ydI/AAAAAAAAA_0/RruillDfNLQ/s1600-h/The+New+Red+Dawn.PNG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sefyz2Q5ydI/AAAAAAAAA_0/RruillDfNLQ/s400/The+New+Red+Dawn.PNG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325492056942561746" border="0" /></a>The New Red Dawn (wallpaper)(1280:2040)(png)<br /><br /><a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/"><img alt="Creative Commons License" style="border-width: 0pt;" src="http://creativecommons.org/images/public/somerights20.png" /></a><br /><span dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://purl.org/dc/dcmitype/StillImage" property="dc:title" rel="dc:type">The New Red Dawn (wallpaper)</span> by <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" property="cc:attributionName" rel="cc:attributionURL">Htoo Myat</a> is licensed under a <a rel="license" href="http://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/us/">Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 United States License</a>. Based on a work at <a dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="dc:source">htoomyat.blogspot.com</a>. Permissions beyond the scope of this license may be available at <a cc="http://creativecommons.org/ns#" href="http://www.blogger.com/htoomyat.blogspot.com" rel="cc:morePermissions">htoomyat.blogspot.com</a>.<br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4882560306921131715?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-87454782521116017562009-04-16T09:45:00.012-04:002009-04-16T10:15:46.657-04:00<span style="font-weight: bold;">Thai protest leader speaks out - 10 APR 09</span><br /><p></p><br /><object width="660" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NDkHti2tmtc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/NDkHti2tmtc&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Thai protesters defy state of emergency - 12 Apr 09</span><br /><p></p><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aVGKm7GSqcw&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/aVGKm7GSqcw&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><br />13 April 2009</span><br /><p></p><br /><object width="660" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NT_B6EYWjzE&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/NT_B6EYWjzE&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="660" height="405"></embed></object><br /><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/UHvRElLFHVo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/UHvRElLFHVo&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br /><span style="font-weight: bold;">What Thailand's 'red shirts' want - 13 April 2009</span><br /><p></p><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Xx7vJfoDwmM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/Xx7vJfoDwmM&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Thai Protests End</span><br /><p></p><br /><object width="660" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ZqnMUfn2iv4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ZqnMUfn2iv4&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="660" height="405"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-8745478252111601756?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-45808277351711124112009-04-15T20:34:00.009-04:002009-04-16T21:14:03.086-04:00<span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Stronghold အေၾကာင္းကို အရင္ကလည္း ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ <a href="http://htoomyat.blogspot.com/2008/06/stronghold-crusader.html">ဒီမွာ</a> သြားျပန္ဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။ </span></span><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အခု တစ္ေခါက္ေတာ့ က်ေနာ္ Stronghold Crusader ရဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ဗားရွင္း ျဖစ္တဲ့ Stronghold Crusader Extreme ကိုပါ ေဆာ့ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီ ဗားရွင္းဟာ ကေလးကစားတဲ့ ဂိမ္းလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေျမပံုထဲမွာ Mercenary Post ေတြ စစ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကတည္းက ပါၿပီး </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">စစ္သာ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">းေတြကို တစ္ခ်ိန္လံုး အလကား ထုတ္ေပးေနပါတယ္။ ႏွစ္မိနစ္ေလာက္ လႊတ္ထားလုိက္ရင္ လူ ၁၀၀ နီးပါးေလာက္ အဲဒီနားမွာ စုေနတာ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">စီးပြားေရးလည္း လုပ္စရာမလို၊ ဗ်ဴဟာလည္း စဥ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">္းစားစရ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ာ မလိုပဲ လူေတြခ်ည္း ထိုင္လႊတ္ၿပီး တိုက္ေနလုိ႔ ရတဲ့အတြက္ Stronghold ဂိမ္း တစ္ခုလ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ံုးရဲ့ အရသာပါ လံုးဝ ေပ်ာက္ဆံုးသြား ရတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ ပုိဆိုးတာက အခ်ိန္နဲ႔အမွ် တက္ေနတဲ့ ပါဝါေတြ ပါေနတ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ာပါ။ မိုးေပၚကေန ျမား ပစ္ခ်တာတို႔... လိုခ်င္တဲ့ unit ေတြ မိုးေပၚက က်လာတာတို႔... ပါေတာ့... က်ေနာ္ စဥ္းစားတာ သူတို႔ ပင္မ ရဲတိုက္ႀကီးေတာ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">င္ မထားထားေတာ့ပဲ အဲဒီ စစ္သားေတြနဲ႔ခ်ည္း တိုက္ခိုင္းရင္ေတာင္ ရေနၿပီလို႔ပဲ ေတြးမိေတာ့တယ္။</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အင္း... Extreme လို႔ ဆိုထားေတာ့လည္း အဲေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့ေလ...</span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaHIIcj2eI/AAAAAAAAA-0/nue5wjuZmh0/s1600-h/286673_full.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 346px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaHIIcj2eI/AAAAAAAAA-0/nue5wjuZmh0/s400/286673_full.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325092183188167138" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အဲဒီေတာ့ Stronghold Crusader မွာ Artificial Intelligence player ေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္တဲ့ Strategy Guide ကို ဆက္ေရးပါမယ္။ Stronghold Crusader ကို စေဆာ့ရင္ တကယ့္ တို</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က္ပြဲေတြ မတိုက္ခင္ Tutorial ကို ေဆာ့ၾကည့္တာရယ္၊ Castle Builder ဆိုတဲ့ ထဲက ေက်ာက္တူးဖုိ႔ ေနရာပဲရွိၿပီး</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> အပ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">င္စုိက္ဖုိ႔ေနရာ၊ သံတူးဖို႔ ေနရာေတြ တစ္ခုမွ မရွိတဲ့ သဲကႏၲာရ ေျမပံုမွာ Castle ေဆာက္တာကို အရင္ ေလ့က်</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">င့္ၾကည့္ပါ။ ကုန္ပစၥည္း တစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔ ေစ်းကို အသံုးျပဳ ေရာင္းဝယ္ၿပီး အသက္ရွင္ႏုိင္မွ သဲကႏၲာရ စီးပြားေရးကို ပိုင္ၿပီလို႔ ေျပာလို႔ ရပါမယ္။ သဲကႏၲာရမွာ သံယံဇာတ တစ္မ်ိဳးတည္း ရတာနဲ႔ အသက္ရွင္ႏုိင္ၿပီ ဆိုေတာ့မွ ရန္သူနဲ႔ တိုက္ဖို႔ကို စဥ္းစားသင့္ပါတယ္။ Strongho</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ld ကစာ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">းတဲ့ Strategy သမားေတြအတြက္ ရန္သူကို တိုက္ဖို႔ဟာ နံပတ္ ၁ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အရင္ လံုေအာင္ ကာဖို႔ဟာ နံပတ္ ၁ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က်ေနာ္ အခုေျပာမဲ့ Strategy Guide ေတြဟာ အေရအတြက္ထက္ မ်ားမ်ား ဝင္တာထက္ ေျပာက္က်ား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေရအတြက္ နည္းနည္း၊ အေသအေပ်ာက္ နည္းနည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္ႏုိင္တဲ့ နည္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အေရအတြက္ မ်ားမ်ားနဲ႔ ဘာလာလာ တည့္တည့္ႀကီး တိုးမယ္ဆိုၿပီး ေခါင္းနဲ႔ ေျပးတိုက္တတ္တဲ့ Conqueror ေတြအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ေခါင္းသံုးတာခ်င္း တူေပမဲ့ ေျပးမတို</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က္ပဲ စဥ္းစားတဲ့ ေနရာမွာ သံုးတဲ့ Strategist ေတြအတြက္ပါ။<br /></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က်ေနာ္ ေဆာ့ေနတဲ့ ဗားရွင္းထဲမွာ AI ၁၁ ေယာက္ပါပါတယ္။ ႀကိဳက္တဲ့ စရုိက္ ရွိတဲ့လူကို ထည့္ၿပီး ကစားႏုိင္ပါတယ္။ ခက္တဲ့ လူေတြလည္း ရွိသလို လြယ္တဲ့လူေတြလည္း ရွိပါတ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaKLvg7AGI/AAAAAAAAA-8/4yIfp0YOaGw/s1600-h/AIs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 223px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaKLvg7AGI/AAAAAAAAA-8/4yIfp0YOaGw/s400/AIs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325095543749935202" border="0" /></a></span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အခု ျမင္ေနရတဲ့အတိုင္း AI ေတြကို အစဥ္လုိက္ တစ္ခုခ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">်င္းစီ ေျပာသြားတာေပါ့။ နာမည္ေတြက လက္ဝဲဖက္ကေန လက္ယာ၊ ေအာက္က သံုးေယာက္ အပါအဝင္ အစဥ္လုိက္... Rat, Snake, Pig, Wolf, Saladin, Ca</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">liph, Sultan, Lionheart, Frederik, Phillip နဲ႔ Sheriff တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ္ျပတဲ့ ပံုစံေတြဟာ အေစာပိုင္း ပံုစံေတြပါ။ ခြ်င္းခ်က္ကေတာ့ ပြဲက အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ခံတပ္က ပိုပုိ ႀကီးလာတတ္ပါတယ္။<br /></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-weight: bold;">Rat</span></span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Rat ဟာ Sultan ၿပီးရင္ ဒုတိယ အလြယ္ဆံုးလို႔ သတ္</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မွတ္လုိ႔ ရတဲ့ ခံတပ္ကို ေဆာက္တတ္သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ခံတပ္ဟာ ဝကၤပါ ဆန္ေပမဲ့ အေၾကာင္းသိရင္ လြယ္ကူပါတယ္။ ေဘးနား</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မွာ ရႈပ္ေထြးေနေအာင္ တံတိုင္းေတြ ကာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ရဲ့ Keep ကို တုိက္ရိုက္ ဝင္လုိ႔ရတဲ့ ေနရာမွာပဲ တံခါးကို ထားပါတယ္။ တံခါးအထိ သြ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ားၿပီး တံခါးကို ဖ်က္ဝင္လုိက္ရင္ သူ႔ဆီကို တန္းေရာက္ပါတယ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">္။ ေဘးကေန ဝင္ရင္ေတာ့ လည္ေနပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ဆံုး အုတ္တံတုိင္းကို ျဖိဳၿပီး ဝင္ရပါလိမ့္မယ္။ ၿမိဳ႕ရိုးထုက တစ္ထပ္တည္း ဆိုေတာ့ သိပ္ ေဖာက္စရာ မလိုပါ။ ခံတပ္ အေနနဲ႔ကလည္း မႈေလာက္စရာ မရွိပါဘူး။ ေမွ်ာ္စင္ေတြ သိပ္မေဆာက္ပဲ တံတိုင္းေတြေပၚမွာပဲ ေလးသမား တစ္ေယာက္ခ်င္းစီ တစ္ေဒါင့္စီမွာ တင္ထားေလ့ ရွိပါတ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ယ္။ လာတိုက္တဲ့ အင္အာ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">းဟာလည္း ဘာမွ မမႈေလာက္ပါ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဘူး။ Siege weapon ေတြ မပါတဲ့အတြက္ ျမားသမားေတြနဲ႔ခ်ည္း ခံတပ္ကို ကာထားရင္ေတာင္ ရပါတယ္။ စစခ်င္း ေဆာ့သူေတြ အတြက္ သင့္ေလ်ာ္ပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><span style="font-weight: bold;">Snake</span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaPtp5SspI/AAAAAAAAA_E/AmL8v5PsNfE/s1600-h/AIs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 287px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaPtp5SspI/AAAAAAAAA_E/AmL8v5PsNfE/s400/AIs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325101623915229842" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Snake ကေတာ့ ခံတပ္ကို ေယဘုယအားျဖင့္ စက္ဝိုင္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ပံုသ႑ာန္ ေဆာက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ Sultan ကလည္း စက္ဝိုင္းပံုေပမဲ့ သူက ကြာတာကေတာ့ တစ္ျခမ္းကို က်ံဳးတူးထားတာပါပဲ။ ေနာက္ Sultan ရဲ့ ခံတပ္က ပိုဝိုင္းပါတယ္။ ခံတပ္ အ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကာအေနနဲ႔ Siege weapon တင္လုိ႔ မရတဲ့ ေမွ်ာ္စင္ အေသးေလးေတြနဲ႔ ခုခံတတ္ပါတယ္။ လူ ငါးေယာက္ဆန္႔ ဆလင္ဒါပံု ေမွ်ာ္စင္ အျမင့္မဟုတ္ပါဘူး။ လူ ၂၅ေယာက္ဆန္႔နဲ႔ လူ ၂၀ ဆန္႔တဲ့ ေလးေထာင့္ ေမွ်ာ္စင္ ႏွစ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">္မ်ိဳးပဲ သံုးပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရိုး ထုကေတာ့ ၁ ထပ္ပါပဲ။ အဲဒီေပၚ ျမားသမား အခ်ိဳ႕ တင္ထားတတ္ပါတယ္။ သူလည္း တုိက္ခိုက္တာ သိပ္မျပင္းထန္ပါဘူး။ ျမားသမား ေလာက္နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ခုခံႏုိင္ပါတယ္။ သူ႔ကို ရင္ဆိုင္ဖုိ႔ အတြက္ကေတာ့ က်ံဳးကို ေျမဖို႔ဖို႔ မႀကိဳးစားပါနဲ႔... အေသအေပ်ာက္ မ်ားပါမယ္။ တံခါးကို အေဝးကေန အင္ဂ်င္နီယာ ၃ ေယာက္လိုတဲ့ အေဝးပစ္ ေလာက္လႊဲ အႀကီး</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> (Trebuchet) ဒါမွမဟုတ္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ႏွစ္ေယာက္သာ လိုတဲ့ ေလာက္လႊဲအရွင္ (Catapult) သံုးၿပီး ၿဖိဳပါ။ Battering Ram သံုးဖုိ႔ မလိုအပ္ပါ။ ေနာက္ ေျခလွ်င္တပ္ လႊတ္ၿပီး အၿပီးသတ္ႏုိင္ပါတယ္။ </span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-weight: bold;">Pig </span><br />Pig ကေတာ့ အနည္းငယ္ စိမ္ေခၚမႈ ရွိလာၿပီ ျဖစ္တဲ့ AI ပါ။ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အဓိက သံုးတဲ့ ယူနစ္ေတြက Crossbow man ေတြနဲ႔ Mace Man ေတြျဖစ္ပါတယ္။ Crossbow သမားေတြဟာ သာမန္ ျမားသမားထက္ ပုိေဝးေဝး ပစ္ႏုိင္ၿပီး ပိုမာတဲ့အတြက္ အားသာခ်က္ ရွိပါတယ္။ AI ေတြရဲ့ ထံုးစံအတုိင္း </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">သူတို႔ ျမားသမားေတြ၊ Crossbow သမားေတြကို ကင္းလွည္းခိုင္းတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ စိုက္ခင္းျဖစ္ေစ၊ အလုပ္စခန္းေတြကို ျဖစ္ေစ ျမားနဲ႔ တစ္ခ်ိ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">န္လံုး ပစ္ေနႏုိင္တဲ့အတြက္ စိတ္ရႈပ္ေထြးစရာ ေကာင္းလာတတ္ပါတယ္။ Mace Man က်ေတာ့ မတရား ျမန္ပါတယ္။ ဓါးသမားေတြေလာက္ မမာေပမဲ့ တုိက္ရည္ခိုက္ရည္က မဆိုးပါဘူး။ တခါ တခါ ဝင္လာလုိက္ရင္ စိုက္ခင္းေတြ၊ အလုပ္စခန္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပါသြားတတ္ပါတယ္။ အဲဒါဟာလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ည</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">စ္ရ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ပါတယ္။ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ဖို႔ အေနနဲ႔ေတာ့ ျမားသမားအျပင္ ဓါးသမားေတြပါ အေစာင့္ခ်ထားႏုိင္ရင္ အဆင္ေျပပါမယ္။ Crossbow ေတြ အတြက္ကေတာ့ Arabian ျမင္းစီး ျမားပစ္သမားေတြကို ေရြ႕လ်ား တုိက္ခိုင္းႏုိင္ပါတယ္။</span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaT7nbgzfI/AAAAAAAAA_M/ESZWpRVhBJg/s1600-h/AIs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 287px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeaT7nbgzfI/AAAAAAAAA_M/ESZWpRVhBJg/s400/AIs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325106261818134002" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ခံတပ္အေနနဲ႔က ျမင္တဲ့အတိုင္း နည္းနည္း ဆန္းပါတယ္။ သူက လူ ၃၅ ေယာက္နဲ႔ Siege Weapon တစ္ခု ဆံ့တဲ့ ေလးေထာင့္ ေမွ်ာ္စင္ကို စတင္ အသံုးျပဳလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ Siege Weapon မတင္ပါဘူး။ Crossbow man ေတြပဲ တင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အျပင္ကာ အုတ္ရိုးကို အုတ္ရိုး အနိမ့္ကာၿပီး ေမွ်ာ္စင္ေတြကို ကာတဲ့ အုတ္ရိုးကိုသာ အုတ္ရိုး အျမင့္နဲ႔ ကာထားလို႔ Fire Ballista</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ရဲ့ မီးျမားေတြက ေကာင္းေကာင္း ဝင္ေအာင္ ပစ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ မီးရႈိ႕ဖို႔ လြယ္ကူပါတယ္။ မီးေဘး ကာကြယ္ဖို႔ ေရတြင္းေတြ ေဆာက္ေလ့ သိပ္မရွိလွပါဘူး။ ၿမိဳ႕ရိုး ထုကေတာ့ တစ္ထပ္တည္းပါ။<br /><br />ခံတပ္ရဲ့ တံခါးကို မ်ားေသာအားျဖင့္ ရန္သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ မ်က္ႏွာစာ (ခ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ံတပ္ ေနာက္ပုိင္းမွာ) ေဖာက္ထား တတ္တဲ့အတြက္ သူ႔က်ေတာ့ Heavy Infantry နဲ႔ ဝင္မယ္ဆို သူ႔ Keep နား အနီးဆံုး နံရံကို Trebuchet နဲ႔ ေဖာက္ၿပီး ဝင္သင့္ပါတယ္။ Assassian ေတြ သံုးဖို႔ လံုးဝ မႀကိဳးစားပါနဲ႔။ အကုန္ ေသကုန္ပါလိမ့္မယ္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚက Crossbow ေတြကို တက္သတ္ဖို႔ ဆိုတာ လံုးဝ မလြယ္ပါဘူး။ လႊတ္ထားလိုက္ဖုိ႔ ဆိုရာမွာ တစ္ဖက္မွာလည္း သူတို႔က ပစ္အား ေကာင္းေနတဲ့အတြက္ တံခါးအထိ လွည့္ပတ္ သြားၿပီး တိုက္ေနရင္ အေပၚက ဆက္တိုက္ ပစ္ေနတာေၾကာင့္ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">အေသ အေပ်ာက္ မ်ားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ နီးရာ နံရံကို ေဖာက္၊ အျမန္ဝင္ၿပီး အျမန္ တိုက္ရပါလိမ့္မယ္။ ျမားသမားေတြ အသံုးမဝင္သေလာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရန္သူကို ရိကၡာျဖတ္၊ ကုန္ၾကမ္း ျဖတ္တဲ့အေနနဲ႔ သူတို႔ စုိက္ခင္းေတြ၊ အလုပ္စခန္းေတြ နားမွာ ျမားသမားေတြ အုပ္လုိက္ ခ်ထားတာေတာ့ ဘယ္ AI နဲ႔ ကစား ကစား အသံုးဝင္ပါတယ္။</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><span style="font-weight: bold;">Wolf</span><br />Wolf ကေတာ့ ၾကယ္ငါးပြင့္ အဆင့္ရွိ ခံတပ္ကို ေဆာက္ႏုိင္သူ ျဖစ္ပါတ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ယ္။ အင္မတန္မွ ခိုင္ခံ့ပါတယ္။ တိုက္ရည္ ခိုက္ရည္ကလည္း မဆိုးပါဘူး။ Siege Weapon ေတြ အမ်ားႀကီး သံုးတတ္သလို Heavy Infantry ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္း သံုးတတ္တဲ့အတြ</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">က္ စိန္ေခၚမႈ ႀကီးတဲ့ ၿပိဳင္ဖက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ၿမိဳ႕ရိုးကို ေဖာက္ႏုိင္ဖုိ႔ကို အေတာ္ေလး အခ်ိန္ေပးရတတ္ပါတယ္။ ေလးေထာင့္ ေမွ်ာ္စင္ေတြလည္း သံုးသလို သူက Siege weapon ေတြပါ တင္တတ္ပါတယ္။ ဒါ့ထက္ ပုိခက္ခဲေစတာကေတာ့ Pitch ေတြ အသံုးျပဳၿပီး ခံတပ္ ပတ္ပတ္လည္မွာ မီးစြဲေလာင္ႏုိင္တဲ့ အကြက္ေတြခ်ထား တတ္ပါတယ္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚက ျမားသမားေတြက မီးျမားနဲ႔ ပစ္လုိက္ရင္ အကုန္လံုး မီးထေလာင္ႏုိင္ပါတယ္။ Heavy Infantry</span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ေတြကို စုၿပီး ဝင္ခုိင္းရင္ မီးထဲမွာ တစ္တပ္လံုး ျပဳတ္တတ္ပါတယ္။ တခါတေလ ေမွ်ာ္စင္ေတြနားမွာ သစ္သားခြ်န္ေတြ ေထာင္ထားတတ္ ပါေသးတယ္။ </span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeadqwRJllI/AAAAAAAAA_U/xXpVpsAn634/s1600-h/AIs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 295px; height: 287px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/SeadqwRJllI/AAAAAAAAA_U/xXpVpsAn634/s400/AIs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325116967249090130" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ခံတပ္က ႏွစ္ထပ္အျပင္ က်ံဳးေသးေသးေလးပါ ၾကားထဲမွာ တူးထားတတ္ေသးေတာ့ ေဖာက္ရ ခက္ခဲပါတယ္။ ေနာက္ အတြင္းခံတပ္ရဲ့ အထူကလည္း အနည္းဆံုး ၃ ထပ္ေလာက္ ရွိပါတယ္။ တံခါးက အေနာက္မွာ ရွိတယ္ ဆိုေပမဲ့ ၿပိဳင္ဖက္ကို ျမားဦးမွာ ထားၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့အတြက္ ကိုယ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္ အရပ္မွာ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ တံခါးကို ဖ်က္ၿပီး ဝင္ႏုိင္ဖို႔ ဆိုတာဟာ ၅% ေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ Siege weapon ေတြကို ခံတပ္ေပၚမွာ စေဆာက္ၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကိုယ့္ Catapult ျဖစ္ျဖစ္ အျခား Seige weapon ေတြ တစ္ခုမွ မမီႏုိင္ပါ။ ခံတပ္က ဟာကြက္ မရွိသေလာက္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မီးရႈိ႕ဖို႔လည္း မလြယ္ကူပါဘူး။ အလြယ္ဆံုး ထိပ္တုိက္ ရင္ဆိုင္တဲ့ နည္းလမ္းကေတာ့ သူ႔ စုိက္ခင္းေတြ၊ အလုပ္စခန္းေတြနားမွာ ျမားသမားေတြ ခ်ၿပီး အဲဒီ နယ္ေျမကို ထိမ္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ နည္းလမ္း တစ္ခုတည္းပါပဲ။ အစာျပတ္၊ ပစၥည္းျပတ္လာရင္ တျဖည္းျဖည္း လူထုတ္တာ နည္းလာပါလိမ့္မယ္။ ျမားသမားေတြအစား Assassian ေတြလည္း သံုးႏုိင္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ရိုးေပၚ တြယ္တက္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ အလုပ္စခန္းေတြ၊ စိုက္ခင္းေတြကို ဖ်က္ဆီးဖုိ႔ပါ။ Assassian ေတြကို သူတို႔အနား ေရာက္မေနရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ သူတုိ႔က လာမတိုက္ရင္ မျမင္ရႏုိင္ပါဘူး။ စိုက္ခင္းေတြ အနားကို ကပ္၊ စိုက္ခင္းက တဲနဲ႔ ေမွ်ာ္စင္ကေန ျမားပစ္လုိ႔ မရေအာင္ ကာၿပီး ဓါးနဲ႔ခုတ္ ဖ်က္ဆီးႏုိင္ပါတယ္။ စုိက္ခင္း အပ်က္၊ Assassian ေတြလည္း ကိုယ္ ျပန္အေပ်ာက္ ဆိုေတာ့ ဟိုဖက္က ထိထိေရာက္ေရာက္ မပစ္ႏိုင္ပါဘူး။ မီးရိႈ႕ႏုိင္ေပမဲ့ မရႈိ႕ပါနဲ႔။ ၾကာပါတယ္။<br /><br />ကိုယ့္အတြက္ ကာကြယ္မႈ အေနနဲ႔ကေတာ့ Siege Weapon တင္ႏုိင္တဲ့ ေမွ်ာ္စင္ေတြ ေဆာက္ၿပီး ခံတပ္ခ်င္း မနီးရင္ </span></span><span style="font-family:Zawgyi-one;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">Ballista တင္၊ ခံတပ္ခ်င္း ကပ္ေနရင္ Catapult တင္ပါ။ Siege Weapon ေတြနဲ႔ လာတိုက္ေလ့ ရွိတဲ့အတြက္ Ballista ရွိမွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မီးတုတ္ရဲ့ Arabian Slave ေတြလည္း တခါတေလ လာတတ္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ျမားနဲ႔ ရင္ဆုိင္ မပစ္ႏုိင္ရင္ မီရာ အကုန္ မီးရႈိ႕သြားတတ္ပါတယ္။ စစခ်င္းမွာ အင္အား ႀကီးႀကီးနဲ႔ေတာ့ လာတုိက္ေလ့ မရွိပါဘူး။ ခံတပ္ကို ျပင္ဆင္ခ်ိန္ ရႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />တကယ္လုိ႔ သူ႔ခံတပ္ကို ေဖာက္ကို ေဖာက္ေတာ့မယ္၊ ေဖာက္ရမွ ေက်နပ္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ က်ံဳး မတူးထားပဲ ေမွ်ာ္စင္လည္း နည္းနည္း မမီတဲ့ ေနရာကို ေရြးၿပီး Trebuchet နဲ႔ ေဖာက္ပါ။ Heavy Infantry ေရွ႕မွာ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ Light Infanty ကို အရင္လႊတ္ပါ။ မီးေလာင္ေအာင္ ပစ္ၾကပါလိမ့္မယ္၊ မီးေလာင္လို႔ ကုန္ေတာ့မွ Heavy Infanty ကို ေပးဝင္ပါ။ ခ်ိန္သားကိုက္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ေနာက္ Pitch အကြက္ေတြ ျပန္မခ်ႏုိင္ခင္မွာ အျမန္ ဝင္ႏုိင္မွ ရပါလိမ့္မယ္။ လမ္းခရီးမွာ ဆံုတဲ့လူေတြကို တိုက္ေနရင္ ၾကာတတ္တဲ့အတြက္ မတိုက္ေအာင္ ဆက္တိုက္ Click ႏႈိပ္ၿပီး Keep အေပၚကို ေခၚသင့္ပါတယ္။<br /><br />အပုိင္း ႏွစ္ ဆက္ပါမည္။<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4580827735171112411?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-67803128179333034362009-04-13T09:53:00.002-04:002009-04-13T10:12:25.079-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">မစေသးခင္ အရင္အပတ္က ေပါက္ေပါက္ ရွာရွာ (၄) ရဲ့ အေျဖေလး ၾကည့္ရေအာင္။ မဲေပးခဲ့သူ ၂၁ ဦးမွာ နတ္ျပည္ အေရာက္ လမ္းေလွ်ာက္တက္မဲ့ လံု႔လရွင္ေတြကေတာ့ ငါးဦး ရွိပါတယ္။ နတ္ျပည္ မေရာက္ရင္ေတာင္ လမ္းတစ္ဝက္က မက္ေဒါနယ္ ဆိုင္မွာ အလုပ္ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ၇ ဦးရွိၿပီး အျမင့္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ အျဖစ္နဲ႔ စီးပြားပ်က္ကပ္ အတြင္းမွာ ဗိုလ္စြဲသြားပါတယ္။ ငရဲျပည္ပဲ သြားမဲ့ သူရဲေကာင္းေတြကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ ရွိၿပီး အရက္ပုလင္း တစ္ေပြ႔ တစ္ပိုက္နဲ႔ နတ္ျပည္တက္ ခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ ၆ ေယာက္ေတာင္ ရွိပါတယ္။ :D ဒါေပမဲ့ နတ္ျပည္ တံခါးဝလည္း ေရာက္ေရာ အရက္ေသာက္လုိ႔ ဆိုၿပီး ျပန္ကန္ခ်ခံရဖို႔ မ်ားပါတယ္။ မက္ေဒါနယ္ ဆိုင္ထိတက္၊ အျမည္းဝယ္ၿပီး ျပန္ဆင္း၊ ေနာက္မွ အရသာရွိရွိ အရက္နဲ႔ ျမည္းရင္း ငရဲျပည္သြားခ်င္သူကေတာ့ တစ္ေယာက္သာ ရွိပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">တကယ္လုိ႔ က်ေနာ္သာ မဲေပးခြင့္ ရွိမယ္ဆို ငရဲျပည္ပဲ သြားမယ္လို႔ ေပးမိမယ္ထင္တယ္။ ေလွကား တက္ရမွာ ေညာင္းလြန္းလုိ႔ပါ။ ဒီတစ္ခုကေတာ့ သၾကၤန္ဆိုေတာ့ သၾကၤန္နဲ႔ ဆိုင္တာေလးပဲ ေမးပါေတာ့မယ္။ </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=158190"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-158190">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=158190">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-6780312817933303436?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-44358612881893953622009-04-12T21:45:00.005-04:002009-04-12T22:39:57.279-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဒီေန႔ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ရင္း ေရေႏြးၾကမ္း ဘယ္ႏွစ္မ်ိဳး ရွိတယ္ ဆိုတာ ၾကည့္ၾကည့္ဦးမယ္ ဆိုၿပီး အင္တာနက္မွာ Tea လို႔ ရုိက္ရွာမိမွ အြန္လုိင္းေပၚ မေတြ႔ရတာ ၾကာတဲ့ ဘေလာ္ဂါ ကိုတီးကို သတိရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကို သြားဝင္ၾကည့္ေတာ့ ဆက္မေရးေတာ့ပါ ဆိုပဲ။</span> အင္း... ဘာေတြျဖစ္မွန္းေတာ့ မသိေပမဲ့ ဒီလိုပဲ ေပၚလာလုိက္ၾက ေပ်ာက္သြားလုိက္ၾကနဲ႔ အနိစၥ တရား နားလည္ခ်င္ရင္ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ ေလာက ဝင္ၾကည့္လုိ႔ ဆိုရမလို ဆိုေတာ့ သိပ္ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္မိေပဘူး။<br /><br />အင္း... ေရေႏြးၾကမ္း ကိစၥကေတာ့ မေန႔က ျဖစ္တာေလးပါ။<br /><br />က်ေနာ္ မေန႔က က်ေနာ္ လုပ္ေနတဲ့ ျမန္မာ တရုတ္ ဆိုင္ကို အလုပ္ဆင္းတယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္ကို ျမန္မာမွန္းသိတဲ့ စားေနက် ျမန္မာ တစ္ဝိုင္းလာစားေရာ... လာစားေတာ့ သူတို႔ကို ထံုးစံအတိုင္း ေရခဲရည္ သြားျဖည့္တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔က ရည္ေႏြးပဲေပးပါတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း တရုတ္ အခ်ိဳ႕ေတြ ေပးရသလို ေရေႏြး ကရားထဲကို ေရေႏြးခ်ည္းပဲ ထည့္ၿပီး ေပးလုိက္တာေပါ့။ (တရုတ္ အဖိုးႀကီး အဖြားႀကီးေတြ ျဖစ္ျဖစ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြက ေရခဲရည္အစား ေရေႏြး အျဖဴထည္ ေတာင္းေလ့ ရွိၾကပါတယ္) အဲဒါနဲ႔ ေပးလုိက္ေရာ။<br /><br />ေနာက္က်ေတာ့ တျခား စားပြဲထိုး တစ္ေယာက္ကို ေခၚၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ လဲခုိင္းတယ္။ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္ တာဝန္ရွိေနေတာ့ အဆင္မေျပျဖစ္ရတာ စိတ္မေကာင္းပါေၾကာင္း သြား ေဆာရီး တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီဝိုင္းက အကုိႀကီးက သံပုရာသီး ငံုၿပီး အတင္း ျပံဳးထားသလို မ်က္ႏွာ မခ်ိဳမခ်ဥ္ႀကီးနဲ႔ ေရေႏြး ဆိုတာ ျမန္မာလုိ ေရေႏြးၾကမ္းကို ေျပာတာ တဲ့... :D<br /><br />အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ေၾသာ္... ဟုတ္ကဲ့ပါခမ် ဆိုၿပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ေမာင္ထူးျမတ္သာ စားပြဲထိုးေနရတဲ့ အခ်ိန္ မဟုတ္လို႔ ေတာ္ကီပြားဖုိ႔ အခ်ိန္ေလးမ်ား ရွိခဲ့ရင္ အိမ္မွာ သူ ေရဖြင့္ခ်ိဳးရင္ ဘာနဲ႔ ခ်ိဳးလဲ ေမးၾကည့္လုိက္ခ်င္ေသးတယ္။ ေရေႏြးနဲ႔ ခ်ိဳးတာလုိ႔ ျပန္ေျဖလို႔ကေတာ့ (သူ႔အဆိုအရ ျမန္မာမွာ ေရေႏြးဆိုတာ ေရေႏြးၾကမ္းဆိုေတာ့) အကိုေရခ်ိဳးရင္ လက္ဖက္ေျခာက္ဖတ္ေတြနဲ႔လား... ဒါမွမဟုတ္ Tea Bag ႀကီး အႀကီးႀကီး စိမ္ၿပီး ခ်ိဳးတာလား ဆိုတာေလး သိခ်င္လုိ႔ပါ လို႔ ေမးျဖစ္ေအာင္ ေမးလုိက္ဦးမယ္။ :D<br /><br />အဲဒါနဲ႔ ေနာက္ေဖး ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ႀကီးက်ပ္ေနတဲ့ သက္တမ္းရင့္ Spanish စားပြဲထိုးက က်ေနာ္ ေရေႏြး အက်ရည္နဲ႔၊ ေရေႏြး အျဖဴထည္နဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေရာဖို႔ကို ေမ့တယ္လုိ႔ ထင္ၿပီး မ်က္လံုး ျပဴးၿပီး ၾကည့္တယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ငါမေမ့ပါဘူး။ မွာတဲ့လူက ငါ့ကို Tea လုိ႔ မေျပာပဲ Boiled water လို႔ပဲ ေျပာလို႔ လို႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ အဂၤလိပ္ စာလံုးနဲ႔က်ေတာ့ ေရေႏြးနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း လံုးဝ မဆင္ေတာ့ သူကေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားေလရဲ့... ဟိုက ေရေႏြးနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းမွာ ေနာက္ဆံုး တစ္လံုး ျဖဳတ္ၿပီး ေျပာလုိက္မွန္း သူမွ မသိႏုိင္တာ။ သူကေတာ့ ခပ္ေအးေအးမို႔လားမသိဘူး။ ေခါင္းညွိတ္ၿပီး လုပ္စရာ ရွိတာ ဆက္လုပ္တယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီျမန္မာဝုိင္းကေတာ့ ငါ့ကို ေရေႏြးကို ျမန္မာလုိ ေရေႏြးၾကမ္းလုိ႔ ေခၚေၾကာင္းေတာင္ မသိတဲ့ ငႏံုလို႔ ထင္ေနေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲ မအီမလည္ ျဖစ္ေနေရာ။<br /><br />ပုိစ့္က တိုေနေသးေတာ့ လာဖတ္ရတဲ့လူ တန္ေအာင္ ကိုယ့္ေပါင္ ကိုယ္လွန္ ေထာင္းရရင္ေတာ့ျဖင့္...<br /><br />မေန႔က လူလည္း က်တာနဲ႔ အတူ ေတာ္ေတာ္ေလး မျဖစ္သင့္တဲ့ အမွားတစ္ခု ထပ္လုပ္မိပါေသးတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ၁၀၀% က်ေနာ့္ အမွားပါ။ အျဖစ္အပ်က္ မေျပာခင္ က်ေနာ့ကို သင္ေပးထားတာေလး ေျပာျပ အရင္ ေျပာျပထား ခ်င္ပါတယ္။<br /><br />က်ေနာ့္ အထက္က သက္တမ္းရင့္ စားပြဲထိုး တရုတ္မႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူတို႔ကိုလည္း ဆိုင္ရွင္က က်ေနာ့္ကို ၾကည့္ရႈသင္ေပးပါ ဆိုၿပီး အပ္ထားလို႔ လားေတာ့ မသိ တတ္သေလာက္ သင္ၾကားေပး လမ္းညႊန္ေလ့ ရွိၾကပါတယ္။ (ေက်းဇူးတင္ပါတယ္) အဲဒီထဲက အသက္ႀကီးတဲ့ တရုတ္အမ်ိဳးသမီးက... အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ တခါတေလ ဧည့္သည္ေတြ စားၿပီး ကုန္တဲ့ ပန္းကန္ေတြ က်ေနာ္ သိမ္းဖို႔ ေမ့သြားတာ ရွိရင္ ေလသံ ခပ္မာမာနဲ႔ က်ေနာ့္နားကပ္ အံၾကိတ္ၿပီး ႏွစ္ကိုယ္ၾကားနဲ႔ မင္း မ်က္လံုးကို ဘာျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဆိုလား မသိဘူး ေျပာေလ့ရွိတယ္။ :D သူကေတာ့ ေျပာရွာပါတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ယက္စ္၊ ယက္စ္၊ ဆိုၿပီး ေခါင္းညိတ္ေနၾကပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔တရုတ္ အသံထြက္နဲ႔ဆို သူေျပာတဲ့ စကားလံုးထဲမွာ ၁၀% ေလာက္ပဲ နားလည္တယ္။ က်န္တာကို မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ ဖမ္းၿပီး လုိက္လုပ္ ရတာကိုး။<br /><br />အဲလို ပန္းကန္ သိမ္းခိုင္းတာက ဧည့္သည္ေတြက ထိုင္ေန စားေနတုန္းမွာ သူတို႔ စားလုိ႔ ကုန္သြားၿပီးသား ပန္းကန္ အလြတ္ေတြ ရွိေနရင္ ၾကံဳရင္ ၾကံဳသလို သိမ္းခိုင္းတာပါ။ စားၿပီးမွ သိမ္းတာကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ေျပာစရာ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုဟာ က်ေတာ့ ဧည့္သည္ေတြ မထေသးခင္ ဆိုေတာ့ ဘယ္ပန္းကန္က သံုးေနေသးတယ္၊ ဘယ္ပန္းကန္က မလိုေတာ့ဘူး ဆိုတာ အေတာ္ေလး အကဲျဖတ္ရ ခက္ပါတယ္။ သိမ္းရင္း အရွိန္လြန္လို႔၊ ေမ့လုိ႔... ဓါးတုိ႔၊ ခက္ရင္းတို႔ ပါသြားလို႔ အသစ္ ျပန္ျပန္ ထုတ္ေပးရတာမ်ိဳးလည္း မနည္းေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ မသိမ္းခင္ ေမးလုိ႔ ေျပာေတာ့ က်ေနာ္ ေနာက္ပုိင္း ေမးေမးျမန္းျမန္းေလး လုပ္ေတာ့ အဆင္ေျပပါတယ္။<br /><br />ဒါေပမဲ့ တခါတေလဆို လာစားတဲ့ ေဖာက္သည္ေတြဟာ သူတုိ႔ဟာ သူတို႔ စကားေျပာေနၾကတုန္း က်ေနာ္ ဝင္ေမးလုိက္ရင္ interrupt လုပ္သလို ျဖစ္မွာ အားနာလုိ႔ မေမးတာပါ။ ငယ္ငယ္တုန္းက သင္ထားျခင္း ခံရတာက အျဖဴေတြ ျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ အာရွသားထဲက ျဖစ္ျဖစ္၊ လူႀကီးေတြ စကားေျပာေနရင္ ၾကားက ျဖတ္ေျပာတာ မေကာင္းဘူး ဆိုသကိုး။ သေဘာက်မွန္း မသိ မက်မွန္းမသိ... ဒါေပမဲ့ ဒီ တရုတ္ အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ဦးကေတာ့ ေမးခ်င္ရင္ ေမးတာပါပဲ။ ဟိုကလည္း အာရွတိုက္သားဆိုေတာ့ နားမလည္တာ ေဘးမဲ့ ေပးထားၾကပံု ေပၚပါတယ္။ ဘယ္ ေဖာက္သည္ကမွ စကားေျပာေနတုန္း လာျဖတ္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ဘာမွ ေထြေထြထူးထူး ေျပာမေနၾကပါဘူး။<br /><br />အဲ... ေမာင္ထူးျမတ္ရဲ့ အလြဲကို ဆက္ရရင္... ဒီတစ္ခါက က်ေတာ့ တရုတ္ဝိုင္းပါ။ အေဖရယ္၊ အေမရယ္၊ ကေလးရယ္ေပါ့။ စားေနၾကတယ္။<br /><br />က်ေနာ္လည္း အဲဒီ တရုတ္မိသားစုနဲ႔မွ... က်ေနာ္ သူတို႔ မိသားစု စားထားတာ ကုန္သြားသလို ျမင္ေတာ့ အနားကို ကပ္သြားၿပီး Have you finished sir... လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ သူကလည္း Finish လို႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ဟန္ပါပါနဲ႔ ရွိသမွ် ပန္းကန္ေတြ အကုန္လံုးကို ထပ္ၿပီး သယ္ဖုိ႔ ျပင္တာေပါ့။ အဲဒီ တစ္ေခါက္မွ က်ေနာ္ကလည္း ပံုမွန္ထက္ ပန္းကန္ အပုိ သယ္ႏုိင္သလိုပဲ။ ပန္းကန္ ထပ္တာကလည္း စည္းစံနစ္ကို က်လုိ႔... က်ေနာ္က သူတို႔ ထမင္း ထည့္စားဖုိ႔ ပင္မ ပန္းကန္ျပားႀကီးေတြကို ေကာက္သိမ္းေနတာကို သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္လုံး မ်က္လံုး ေျခာက္လံုး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ငါသိမ္းတာ ပညာသား ပါလုိ႔ ဒီလို ရႈစားေနၾကဟန္ ရွိတယ္လုိ႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အထင္ေလးႀကီးလုိက္ၿပီး ဟန္ပါပါနဲ႔ ေကာက္မၿပီး မ်က္ႏွာေမာ့ေမာ့ ခါးေကာ့ေကာ့နဲ႔ အားရပါးရ ေျမမထိ လမ္းေလွ်ာက္ကာ ေဆးမဲ့ ပန္းကန္ေတြ ထားတဲ့ ေနရာ သြားထား... ေနာက္ ျပန္လည္း ထြက္လာေရာ... ဟိုမွာ တရုတ္မႀကီးနဲ႔ ပြဲတည္ေနပါၿပီ။<br /><br />တကယ္က သူေျပာတဲ့ Finish ဆိုတာက Appetizer ဆိုတဲ့ ပင္မ ညစာ မစားခင္ ႏႈတ္ၿမိန္စာ စားၿပီးတာကို ေျပာတာပါ။ က်ေနာ္က အားလံုး စားၿပီးၿပီလို႔ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ၿပီး ရွိသမွ် ပန္းကန္ေတြ အကုန္လံုးကို လံု႔လႀကီးစြာ ေကာက္သိမ္းသြားေတာ့ သူတို႔မယ္ အခက္အခဲေတြ႔ၿပီး တရုတ္ စားပြဲထိုး လာမွ တရုတ္လုိ လွမ္း ရွင္းျပပံု ရပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အဆင္မေျပ ျဖစ္ရတာကို အရင္ သြားမေဆာရီးႏုိင္ပဲ ပန္းကန္ သံုးခ်ပ္၊ ခက္ရင္း သံုးလက္၊ ဓါးသံုးလက္ သြားယူၿပီး အဲဒါ ပို႔ရင္းမွ ေဆာရီးႏုိင္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မွားတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရွက္ၿပီး အဲဒီ စားပြဲ ဆီကို ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မ်က္လံုး မလွည့္ရဲေတာ့ဘူး။ :D<br /><br />အင္း... ဟိုဟာၿပီး ဟိုဟာလုပ္လုိက္၊ သည္ဟာၿပီး သည္လုိလုပ္လုိက္ လုပ္ေနရတဲ့ ဂိမ္းေတြ ကစားထားတဲ့ အခံေလး ရွိေပလုိ႔သာ ဒီေလာက္ပဲ လြဲတယ္ ဆိုရမယ္။<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4435861288189395362?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-61292115694012496662009-04-11T00:45:00.002-04:002009-04-11T01:42:10.718-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ္ အခုရက္ပုိင္းမွာ<a href="http://htoomyat.blogspot.com/2009/03/avatar-last-airbender.html"> ဒီ ပုိ႔စ္မွာ</a> ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ Avatar: The last airbander ကို ျပန္ၾကည့္ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ အဲဒီ ဇာတ္ကား တစ္ကားလံုးမွာ အႀကိဳက္ဆံုး ဇာတ္ေကာင္ကေတာ့ အဖိုးႀကီး တစ္ေယာက္ပါ။ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Iroh">Iroh</a> ဆိုတဲ့ fire nation က စစ္သူႀကီးေဟာင္း... fire lord ရဲ့သား prince Zuko ရဲ့ ဦးေလးပါ။ သူဟာ သူ႔ရဲ့ သား တိုက္ပြဲမွာ က်သြားၿပီး ေနာက္ပုိင္း စစ္တုိက္ရာကေန အနားယူလုိက္ၿပီး အေဖက ႏွင္ထုတ္ထားတာကို ခံရတဲ့ သူ႔တူကို သားအျဖစ္နဲ႔ မွတ္ၿပီး လုိက္ ေစာင့္ေရွာက္၊ Fire bending သင္ေပးေနတဲ့ ဦးေလး အျဖစ္နဲ႔ ပထမပုိင္းနဲ႔ ဒုတိယပုိင္းမွာ ပါပါတယ္။<br /><br />Fire Nation ရဲ့ စစ္သူႀကီးေဟာင္း ျဖစ္ေပမဲ့ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း ေသာက္ေနတတ္ၿပီး ေလာက အေပၚ မွ်တတဲ့ အျမင္ရွိတဲ့လူလုိ႔ ျမင္မိတာထက္၊ အဲဒီ ကာတြန္းရုပ္ရွင္ အပုိင္းေတြထဲမွာ သူေျပာတာေတြဟာ မွတ္သားစရာေတြလို ျမင္ေနမိတာလည္း ပါပါတယ္။ တကယ္တမ္း ဆိုရရင္ Avatar တစ္ခုလံုးမွာ အဲလို မွတ္သားစရာ စကားေတြ အမ်ားႀကီး ပါေနပါတယ္။ Iroh ရဲ့ တခ်ိဳ႕ quote ေလးေတြ က်ေနာ္ တင္ေပး ခ်င္ပါတယ္။<br /><blockquote><br /><span style="font-weight: bold;">Prince Zuko: </span>"This city is a prison. I don't want to make a life here."<br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "Life happens wherever you are, whether you make it or not."<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Prince Zuko:</span> "I don't feel any shame at all! I'm as proud as ever!"<br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "Prince Zuko, pride is not the opposite of shame, but it's source. True humility is the only antidote to shame."<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "At my age, there is really only one big surprise left, and I'd just as soon leave it a mystery."<br /><br /><strong style="font-weight: bold;">Iroh</strong><span style="font-weight: bold;">:</span> "Because understanding the struggle between your two great-grandfathers can help you better understand the battle within yourself. Evil and good are always at war inside you, Zuko, it is your nature, your legacy. But there is a bright side: what happened generations ago can be resolved now, by you. Because of your legacy, you alone can cleanse the sins of our family, and the fire nation. Born in you, along with all strife, is the power to restore balance to the world."<br /><br />[Iroh has just watched a group of boys accidently kick a ball through a window] <span style="font-weight: bold;">Iroh: </span>[to the boys] "It is usually best to admit mistakes when they occur, and to seek to restore honor."<br /><span style="font-weight: bold;">Angry Man:</span> [coming to the window] "When I'm through with you kids, the window won't be the only thing broken!"<br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "But not this time. Run!"<br /><span style="font-family:zawgyi-one;"><br /><span style="font-weight: bold;">Iroh:</span> "While it is always best to believe in one's self, a little help from others can be a great blessing."<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Iroh: </span>"It is important to draw wisdom from many different places."</span></blockquote><span style="font-family:zawgyi-one;"> တျခား ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေျပာတဲ့ အထဲမွာလည္း အမ်ားႀကီး မွတ္သားစရာေတြ ပါပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္ Fire nation ရဲ့ princess Azula ေျပာတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကို မွတ္မွတ္သားသား ရွိေနတယ္။<br /><blockquote><br />"The true power, the divine right to rule is something you're born with." </blockquote><br />ဆိုတာေလးပါ။ စိတ္ထဲမွာ ေတြးၾကည့္ေတာ့လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ ထင္မိတာပဲ။ အခုေခတ္ ဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြကို ၾကည့္ၾကည့္မိေတာ့။ ဒီပိုစ့္ကလည္း ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ေရးစရာမရွိလုိ႔ ဆားခ်က္တာ လုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ ရေကာင္း ရပါလိမ့္မယ္။<br /></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-6129211569401249666?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-75816178648109128442009-04-06T13:15:00.002-04:002009-04-06T13:19:05.821-04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sdo5at6UiII/AAAAAAAAA-s/uBe6fQcxPBE/s1600-h/revolution+background.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 109px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/Sdo5at6UiII/AAAAAAAAA-s/uBe6fQcxPBE/s400/revolution+background.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321629040855255170" border="0" /></a><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီေန႔လည္ ေနာက္ခံ ထားဖုိ႔ ေအာက္ေျခပံုေလး ျဖတ္ညွပ္ကပ္ လုပ္ျဖစ္တယ္။ တင္ၾကည့္လုိက္ပါဦးမယ္။ သိပ္ မ်က္ေစ့ရႈပ္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ပတ္ေလာက္ ထားၿပီး ျပန္ျဖဳတ္လုိက္မယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7581617864810912844?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-8047832461537532112009-04-03T23:16:00.002-04:002009-04-03T23:35:10.389-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">နံပတ္ (၃) ရဲ့ ရလာဒ္ေလးေတြ ၾကည့္ၾကရေအာင္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကိုကာကိုလာ ပုလင္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က်ေနာ္က ဒုတိယ ေနာက္ဆံုး တတိယ အေျဖကိုပဲ ေျဖၾကမယ္ ခန္႔မွန္းထားတာ ပထမဆံုး အေျဖကို ေရြးတဲ့လူ ၄ ေယာက္ေတာင္ ရွိပါတယ္။ က်န္တဲ့ ၁၄ ေယာက္ကေတာ့ ေအာက္ဆံုး အေျဖေပါ့။ </span>အဲဒီ လက္ညွိးျဖတ္ၿပီး ပုလင္း ျပန္ယူတဲ့ လူေတြအေနနဲ႔ လက္ညွိးျပတ္ႀကီး အထဲမွာ ရွိေနမဲ့ ပုလင္းကို ဒီအတုိင္းႀကီး ျပထားဖို႔ကို ဘယ္လိုလုပ္ စဥ္းစားမိၾကလဲ မသိဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူတုိ႔ လုပ္တာဟာ နံပတ္ ၂ အေျဖအတိုင္းပဲ ျဖစ္သြားမယ္လုိ႔ ထင္ရတယ္။<br /><br />ေမာင္ထူးျမတ္ကို ေမတၱာ ဘယ္ေလာက္ ထားလဲ ေမးထားတဲ့ နံပတ္ (၂) ေမာင္ထူးျမတ္နဲ႔ လမ္းမွာ ေတြ႔ရင္ ဆိုတာမွာေတာ့ စုစုေပါင္း ၁၉ ေယာက္ မဲေပးထားၾကပါတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာစရာပဲ... ေမာင္ထူးျမတ္ကို ေတြ႔တာနဲ႔ ေျပးဖက္ခ်င္တဲ့ လူေတြက ၉ ေယာက္ေတာင္ ရွိပါတယ္။ နားရြက္ တံေတြး ဆြတ္ခ်င္တဲ့ လူေတြ ကေတာ့ ငါးေယာက္ေလာက္ ရွိၿပီး မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနမဲ့ လူက ေလးေယာက္ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး က်န္တဲ့ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကားနဲ႔ တိုက္သတ္ခ်င္တဲ့ လူပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ေမာင္ထူးျမတ္ကို ကားနဲ႔ တိုက္သတ္ခ်င္တဲ့ လူဟာ ၁၉ ေယာက္မွာ ၁ ေယာက္သာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ကားနဲ႔ လုိက္တုိက္ခံရဖို႔ အေတာ္ေလး ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းေနပါတယ္။ :D<br /><br />ေနာက္ဆံုး တစ္ခုမွာေတာ့... နံရံကို လွ်ာနဲ႔ လ်က္ခ်င္သူ တစ္ေယာက္၊ ေအာ္ဆဲခ်င္သူ ၄ ေယာက္၊ ေသးေပါက္ခ်မဲ့ သူက တစ္ေယာက္၊ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ ဦးေအာင္ သတ္ေသမဲ့ လူက တစ္ေယာက္၊ ဘုရားတၿပီး ေမွ်ာ္လင့္မဲ့ လူက ၉ ဦးေတာင္ ရွိပါတယ္။<br /><br />အခု နံပတ္ေလး အတြက္ကေတာ့ အဲလို အပစ္ခံရၿပီးေနာက္ ေသသြားၿပီးတဲ့ အပုိင္းေပ့ါ။ ဒီတစ္ေခါက္ကေတာ့ မဲေပးစရာ တစ္ခုပါပဲ။<br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=155553"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-155553">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=155553">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-804783246153753211?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-41992082589894412082009-03-30T13:24:00.002-04:002009-03-30T14:19:09.384-04:00<span style="font-family:zawgyi-one;">ကဲ... အမ်ားသူငွာ မဲေပးထားၾကတဲ့ ရလာဒ္မ်ား ေဖာ္ျပဖို႔အခ်ိန္ ေရာက္ရွိလို႔ လာျပန္ပါၿပီခမ်။<br /><br />ပထမဆံုး အေနနဲ႔ အမ်ားသံုး အိမ္သာထဲက အထီးက်န္ ေျမျဖဴခဲေလးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အေျဖေတြကို ၾကည့္ၾက ရေအာင္။ စုစုေပါင္း မဲေပးၾကတာ ၃၅ ေယာက္ပါ။ ၃၅ ေယာက္ထဲမွာ...<br /></span><ul><li><span style="font-family:zawgyi-one;">နံရံမွာ ပံုဆြဲမဲ့ သူက ၂ ေယာက္ပါ။ </span></li><li><span style="font-family:zawgyi-one;">စာေတြ ေလွ်ာက္ေရးမဲ့ လူကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းပါ။ </span></li><li><span style="font-family:zawgyi-one;">အံ့ၾသဖြယ္ကေတာ့ မကိုင္ခ်င္တဲ့ လူက အေယာက္ ၃၀ တိတိ ရွိပါတယ္။ </span></li><li><span style="font-family:zawgyi-one;">သူ႔ဟာသူ ေနေနတာကို ေကာက္ၿပီး အိမ္သာတြင္းထဲ ပစ္ခ်ခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ လက္က်န္ ၂ ေယာက္ပါ။ </span></li></ul>အဲဒါၿပီးေတာ့ အိုးထဲ ထည့္အျပဳတ္ခံမဲ့ ဇာတ္လမ္းေပါ့။ စုစုေပါင္း ၃၁ ေယာက္ မဲေပးထားၾကရာမွာ...<br /><ul><li>ၾကက္သြန္နီက သံုးေယာက္ </li><li>ၾကက္သြန္ျဖဴက တစ္ေယာက္</li><li>ငရုတ္သီးက ႏွစ္ေယာက္</li><li>ၾကက္ဟင္းခါးသီးက ၈ ေယာက္</li><li>က်န္တဲ့ ၁၇ ေယာက္ကေတာ့ ပစ္ခြ်ဲခြ်ဲ ရံုးပတီသီးနဲ႔ အျပဳတ္ ခံခ်င္ၾကပါတယ္။ </li></ul>ေနာက္ဆံုး ရုပ္ရွင္ သံုးကား ဘယ္ကားၾကည့္မယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ အေယာက္ ၃၀က မဲေပးထားၾကရာမွာ...<br /><ul><li>ကုလားကားနဲ႔ ဥေရာပ ကားက ပရိတ္သတ္ ငါးေယာက္စီ ရွိၿပီး</li><li>ျမန္မာကားကိုေတာ့ က်န္တဲ့ လူ ၂၀ လံုးက အားေပးၾကပါလိမ့္မယ္။ </li></ul>ဘာပဲေျပာေျပာ ျပည္တြင္းျဖစ္ကို အားေပးၾကတာေတာ့ ဝမ္းသာစရာပါပဲခမ်။ :)<br /><br />ကဲ.. အပိုင္း (၃) အတြက္ ေအာက္မွာ မဲေပးၾကေစခ်င္ပါတယ္ခမ်။ ထံုးစံအတိုင္း နက္နက္ နဲနဲ ေတြခ်ည္းပဲဗ်ိဳ႕။<br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=154064"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-154064">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=154064">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=154070"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-154070">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=154070">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=154077"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-154077">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=154077">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4199208258989441208?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-7440358779064025562009-03-29T22:07:00.002-04:002009-03-29T23:05:31.755-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဘာလိုလိုနဲ႔ အေမရိက ေရာက္လာတာ သံုးလ ရွိၿပီေပါ့။ ေက်ာင္းလည္း မတက္ရေသးဘူး။ အလုပ္ကေတာ့ ေသာၾကာနဲ႔ စေန ႏွစ္ရက္၊ ေက်ာင္းမရွိေပမဲ့ အလုပ္ရွိေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ လုပ္စရာေလး ရွိေနေတာ့ အဆင္ေျပတယ္။<br /><br />လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ ေရာက္တုန္း တစ္ႏွစ္ပဲ။ ေနာက္ႏွစ္ေတြက် အဆင္ေျပသြားေရာတဲ့။ အဲဒါၾကားေတာ့ ဟို ေရခ်ိဳးေၾကာက္တဲ့ ကေလးေလး ေျပာသလို... ပထမဆံုး တစ္ခြက္က ေအးတယ္၊ ေနာက္က် ေႏြးသြားေရာ ဆုိေတာ့ ဒုတိယ ခြက္ကေန စခ်ိဳးလို႔ ရမလား လုိ႔ပဲ ေျပာခ်င္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ႏွစ္မွ လာခဲ့ရ ေကာင္းသား လုိ႔ေပါ့။ :D<br /><br />က်ေနာ့္ အေနနဲ႔က ဘာမွ ျပႆနာ မရွိပါဘူး။ ရွိတဲ့ ျပႆနာက ဒီလိုဗ်...<br /><br />က်ေနာ့္ဘဝမွာ လိုခ်င္တဲ့ အရာေလးေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ သံေသတၱာႀကီးနဲ႔ အျပည့္ ထည့္ထားတဲ့ ေရႊဒဂၤါးေတြ လိုခ်င္တာတို႔... အင္ဂ်လီ နာဂ်ိဳလီတို႔ ေမြးစားတာ ခံခ်င္တာတို႔... ေဂ်ာ့ခ်္ဘုရွ္ သမီးႏွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ တြဲဖုိ႔... လို မျဖစ္ႏုိင္တာေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပိစိေလးေတြပါ။ ဥပမာ ေလာေလာဆယ္ဆို ဂစ္တာေလး တစ္လက္ လိုခ်င္တယ္။ ေက်ာင္း စတက္ခ်င္ၿပီ။ ရွိခဲ့သမွ် ကြန္ပ်ဴတာေတြ အားလံုးမွာ တစ္ခုမွ ဂရပ္ဖစ္ကတ္ ေကာင္းေကာင္းေလး မပါလို႔ ငါးႏွစ္ေလာက္ မေဆာ့ျဖစ္တဲ့ Generals (Zero Hour) ေဆာ့ခ်င္တယ္... အဲလို ပိစိေလးေတြပါပဲ။<br /><br />အဲလိုပဲ လုိခ်င္တာထဲက တစ္ခုဆို က်ေနာ္ ေမွ်ာ္လင့္ေနတာ ငါးႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိခဲ့ပါၿပီ။ အဲလို သက္တမ္း ၾကာလာတဲ့ ေနာက္ပုိင္း က်ေနာ္ သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္။ က်ေနာ့္အတြက္ဆို... လိုခ်င္တဲ့အရာဟာ လက္ထဲမွာ မရွိတာေၾကာင့္ စိတ္ပင္ပမ္းရတာထက္၊ အဲဒီ လိုခ်င္တဲ့အရာကို ရကို ရရမယ္ ဆိုၿပီး အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားရတာဟာ ပိုၿပီး အဆတစ္သန္းေလာက္ စိတ္ကို ပင္ပမ္းေစပါတယ္။<br /><br />ဥပမာ... ေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆး လက္ထဲမွာ ေငြအပိုေလး ရွိမွ ဝယ္တဲ့ ဂစ္တာေလး တစ္လံုးကေတာ့ ဘာသံထြက္ထြက္ နားေထာင္လုိ႔ နားဝင္ခ်ိဳေနတဲ့ ဂစ္တာေလး တစ္လက္ေပါ့။ ေနာက္လ အတြင္းမွာ ဂစ္တာ တစ္လံုး ဝယ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ကြာ ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ သူမ်ားက ျဖစ္ျဖစ္ ဖိအားေတြေပးလို႔ ျမန္ျမန္ ရလာတဲ့ ဂစ္တာကေတာ့ ရလာတာနဲ႔ တံေတြး ေထြးၿပီး ရုိက္ခ်ိဳးခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ က်က္သေရတံုး ဂစ္တာလုိ႔ ေခၚမလားပဲ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့... "ဘာျဖစ္လဲ... ေအးေဆးေပါ့ဗ်ာ..." ဘဝဟာ တစ္ဖက္က ၾကည့္ရင္ တိုေတာင္းတယ္ ဆိုေပမဲ့ တစ္ဖက္က ၾကည့္ေတာ့လည္း ရွည္လ်ားပါတယ္။ ရွည္လ်ား ေထြျပားတဲ့ ဘဝမွာ မေနမနား သြားေနရရင္ ျမန္ျမန္ မာလကီးယားဖုိ႔ နီးေတာ့ ပိုလို႔ တိုေတာင္းသြားမွာေပါ့။<br /><br />တိုတိုေလး ခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ဒီသံုးလဟာ တံေတြးနဲ႔ ေထြးၿပီး ရိုက္ခ်ိဳးခ်င္စရာ ေကာင္းတဲ့ အရာေတြခ်ည္းပဲလို႔ပဲ ေျပာရမယ္။ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္သည္လို႔ ေခါင္းစဥ္ တပ္ထားတာေတြ ျပည့္စံုေအာင္ ႀကိဳးစားေနၾကရလုိ႔ တစ္မိသားစုလံုး အင္မတန္ အလုပ္မ်ား ေနခဲ့ၾကတယ္။ အေမရိကမွာ ဒါက ပံုမွန္ပဲလုိ႔ ေျပာၾကေၾကးဆို က်ေနာ့္ ဘဝမွာလည္း က်ေနာ့္ အေမ ဒီေလာက္ အလုပ္ပိတာ တစ္သက္မွာ အေမရိက ေရာက္တဲ့ အခုမွ ျမင္ဖူးတယ္လုိ႔ ျပန္ေခ်ပရမွာပဲ။ က်ေနာ္ကေတာ့ မိဘေတြထက္၊ ေက်ာင္းတက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္တဲ့ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္ထက္ စာရင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အားအားယားယား ရွိေနတယ္လို႔ ဆိုရမယ္။ အလုပ္ကလည္း တစ္ပတ္ ႏွစ္ရက္ပဲကိုး။ အဲဒါကလည္း ဒီလ အတြင္းမွ စတာပါ။<br /><br />ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ဟိုဟာယူ၊ ဒီဟာယူ၊ ဟိုကတ္လုပ္၊ သည္ကတ္လုပ္၊ ဟိုဟာလုပ္တာသင္၊ ဒီဟာလုပ္တာက မတတ္ရင္ မျဖစ္ဘူး လုိက္ၾကည့္ထား ဆိုတာနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေရာ၊ တစ္အိမ္လံုးကိုေရာ ၾကည့္ၿပီး စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္မွ မသိမသာ ဖိစီးေနခဲ့တယ္။ အခုဆို တစ္အိမ္လံုးဟာ လူခ်င္းဆံုရတဲ့ အခ်ိန္က ညပုိင္းေလး ေလာက္ပဲ ျဖစ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တာကေတာ့ အသားက်ေနတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘာေၾကာင့္ အဲေလာက္အထိ အလုပ္မ်ားေနၾကတာလဲ... ဘာလို႔ ဘဝမွာ အရင္လို သက္ေတာင့္သက္သာ မေနႏုိင္ၾကေတာ့တာလဲ ဆိုတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေမးရင္း ေခါင္းထဲမွာ ကိုက္ကိုက္လာမိတယ္။<br /><br />အခု ပံုမွန္လည္ေနတဲ့ ကမာၻႀကီးက ျမန္ျမန္မ်ား လည္ပတ္ရင္ အားလံုး ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကုန္မယ္ ဆုိသလိုပဲ ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ က်ေနာ့္ ဘဝထဲမွာ အဲလို ျမန္ျမန္ ျမန္ျမန္နဲ႔ ေလာဘတႀကီး လုပ္ေနရတာေတြဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ကံဆိုးရင္ အေမရိကမွာ တစ္သက္လံုးေတာင္ ေနသြားရမဲ့ ဘဝမွာ လုပ္စရာရွိတာေတြ အကုန္လံုးကို အခုတစ္လ ႏွစ္လ အတြင္း တြန္းလုပ္ေနၾကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ဘာေတြ လုပ္ၾကေတာ့မလဲ... က်ေနာ္ကေတာ့ ဂိမ္းေဆာ့လုိက္၊ အလုပ္သြားလုိက္၊ ေက်ာင္းတက္လိုက္၊ တခါတေလ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ခ်င္ရင္၊ ဆံပင္သြားညွပ္ခံလုိက္ အဲလိုပဲ ေနရေတာ့မယ္ ခန္႔မွန္းတာပဲ။ :D<br /><br />ဒီရက္ပုိင္း အတြင္းဆို က်ေနာ္ ဘယ္သူ႔ကို ေဒါသထြက္ခ်င္မွန္း မသိ ေဒါသ ထြက္ခ်င္ေနခဲ့တယ္။ ေဘးနားမွာ အသံ ဆူဆူ ည့ံညံ့ ၾကားတာနဲ႔ ႏုိင္တဲ့လူေတြဆို ေအာ္ေငါက္ခ်င္သလိုလိုနဲ႔။ အေမ စိတ္ရႈပ္ရင္ ဘာမွ မဆိုင္ပဲကို အေျပာခံရတာမ်ိဳး က်ေနာ္လည္း သေဘာမက်ေတာ့ အငယ္ ႏွစ္ေယာက္ကို ကို္ယ္ခ်င္းစာၿပီး စိတ္ထိန္းထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့လည္း စိတ္ထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေဒါသေတြ ထြက္ေနျပန္ေရာ... ျဗိတိန္က တယ္လီဖုန္း ရံုေလးလို ကိုယ့္ ကြန္ပ်ဴတာ ေနရာေလးကိုပဲ ေလးေထာင့္ နံရံေလးနဲ႔ ကာၿပီး သီးသန္႔ ထြက္ေနခ်င္ခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အာရံုကို စုထားလုိ႔ရတဲ့ ဂိမ္းေတြ လွိမ့္ပိမ့္ေဆာ့တယ္။ ဒီေရာက္ၿပီး ကာလအတြင္း အခု မတ္ခ်္လဟာ က်ေနာ္ ဂိမ္း အေဆာ့ျဖစ္ဆံုး လပါပဲ။<br /><br />ေျပာခ်င္ရာ ေျပာၿပီး ေရာက္ခ်င္ရာေတြ ေရာက္တယ္ဗ်ာ... က်ေနာ္လည္း ဘာျဖစ္မွန္း မသိဘူး။ က်ေနာ္ အတတ္ႏုိင္ဆံုး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ စဥ္းစားၿပီး ေကာက္ခ်က္ ဆြဲတာကေတာ့ ဖိအား သိပ္မ်ားေနသလိုပဲ၊ အဲလိုပဲ ခံစားမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မိသားစုကို အၾကံေပးတာေတြ၊ လုပ္သင့္တာေတြ ေျပာျပတာေတြ၊ အမ်ိဳးမ်ိဳး အဆင္ေျပေအာင္ ကူညီၾကတာေတြ အားလံုးကို က်ေနာ့္ မိဘေတြက ေက်းဇူးတင္သလို၊ က်ေနာ္လည္း ထပ္တူ ထပ္မွ် ေက်းဇူးတင္တယ္။ တျခား တစ္ဖက္မွာလည္း... အမ်ားသူငွာ အေမရိကမွာ ေရာက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္အၾကာမွာ ဘယ္လို သူေဌးေတြျဖစ္၊ ဘယ္လို အိမ္ပိုင္ေတြ ဝယ္ေနၾကေပမဲ့ က်ေနာ္ကေတာ့ ေအးေအး ေဆးေဆးပဲ လုပ္ခ်င္မိတယ္။ အဂၤလိပ္ စကားေတာင္ ျမန္ျမန္ ေျပာရင္ နားမလည္ ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျမန္ဆန္တဲ့ အေမရိကကို အသားက်ၿပီး သူေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ျဖစ္သင့္တာေတြကို လမ္းညႊန္တဲ့အခါ ျမန္ျမန္ႀကီး မဟုတ္ပဲ နည္းနည္း ေႏွးေပးရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိျပန္တယ္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္တည္းပဲ အဲလို ျမန္ေနတယ္လုိ႔ ေတြးမိတာ ျဖစ္မွာပါ။ မိသားစုထဲက အျခားလူေတြကေတာ့ အဆင္ေျပေျပ ျဖတ္သန္းေနၾကပံု ေပၚပါတယ္ေလ...<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-744035877906402556?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com3tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-48919645181666713832009-03-26T23:13:00.002-04:002009-03-26T23:53:04.284-04:00<span style="font-family:Zawgyi-one;">လြန္ခဲ့တဲ့ နံပတ္ ၁ မွာ အခု ပုိ႔စ္ တင္တဲ့ အခ်ိန္အထိ (က်ေနာ္ မပါ) လူ ၂၇ ေယာက္ မဲေပးခဲ့ပါတယ္။<br />ဆင္နဲ႔ တူတူ စီးခ်င္သူေတြက ၇ ေယာက္။<br />ေတာဝက္နဲ႔ စီးခ်င္သူက တစ္ေယာက္မွ မရွိပါဘူး။<br />ျဖဴေကာင္နဲ႔ အတူ စီးခ်င္တဲ့ လူကေတာ့ ရွားရွားပါးပါး ႏွစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။<br />ေမ်ာက္ကိုေတာ့ ၁၁ ေယာက္ေတာင္ ခ်စ္ၾကတယ္။ :D<br />ငွက္ကုလားအုပ္နဲ႔ ဆင္နဲ႔ ၇ ေယာက္စီ ၿပိဳင္တူ မဲေပးထား ၾကပါတယ္။<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">တကယ္တမ္းေတာ့ ဆင္နဲ႔ တူတူစီးမယ္ဆို အနည္းဆံုး ဆင္ေခ်းပံုအတြက္ ေနရာ၊ ဆင္အတြက္ ေနရာနဲ႔ဆို ကုိယ္ထုိင္ဖို႔ ဘယ္ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့မလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေတာဝက္နဲ႔ စီးတာကေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ေတာဝက္အေနနဲ႔ ပက္ဖုိ႔ရာ အရႈိန္နဲ႔ ေျပးလာဖုိ႔ ကားထဲမွာ ေနရာမရွိပါဘူး။ အဲဒါဆို ဘယ္လို ျဖစ္မလဲ မသိပါဘူး။ ျဖဴေကာင္နဲ႔ စီးခ်င္တဲ့ လူေတြကေတာ့ အစားစားထားၿပီးစမို႔ သြားၾကားထိုးခ်င္ ၾကတာလား... ဒါမွမဟုတ္ တခါမွ အျပင္မွာ မျမင္ဖူးလုိ႔ပဲ ဗဟုသုတ ရေအာင္ အတူ စီးခ်င္လုိ႔လားေတာ့ မသိဘူး။ </span>ဆူးတစ္ခ်က္ ခါလိုက္ရင္ေတာ့ မ်က္လံုး ႏွစ္လံုး အေကာင္းအတိုင္းနဲ႔ ျပန္ထြက္လာႏိုင္ပါေစလုိ႔ အဲဒီ ႏွစ္ေယာက္ကို ဆုေတာင္းေပးရမွာပဲ။ :D ေမ်ာက္နဲ႔ကေတာ့ ဟိုကိုင္ သည္ကိုင္ ဟိုကလိ သည္ကလိနဲ႔ဆို စိတ္ရႈပ္တတ္တဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ ရႈပ္ၿပီး ေပ်ာ္တတ္တဲ့ လူေတြအတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမွာပါပဲ။ က်ေနာ္သာ ဆိုရင္ေတာ့ ငွက္ကုလားအုပ္နဲ႔ပဲ အတူ စီးျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ အနီးကပ္ မျမင္ဖူးတာလဲ ပါတယ္။ က်န္တဲ့ သတၱဝါေတြထက္ စာရင္ မဆိုးဘူးလုိ႔ ျမင္လုိ႔ေပါ့။<br /><br />ဒါကေတာ့ မဲေပးထားတဲ့ အထဲက ႏွစ္ေယာက္ ေရးသြားခဲ့တဲ့ အျမင္ေတြပါ။<br /><br /><dl id="comments-block"><dt id="c2116609995811837974"> <img src="https://www.blogger.com/img/blank.gif" class="comment-icon blogger-comment" alt="Blogger" /> <span dir="ltr"><a href="http://www.blogger.com/profile/12518823512148602810" onclick="window.open(this.href);return false;" rel="nofollow">ေယာနသံစင္ေရာ္</a></span> said...</dt><dd><p>တုိ႔ကေတာ့ ဆင္နဲ႔ပဲထိုင္မယ္.. က်ပ္က်ပ္တည္းတည္းျဖစ္လည္းကိစၥမ႐ွိပါဘူး..<br /><br />ေတာဝက္ကုိေတာ့ အစြယ္နဲ႔ပက္မွာစုိးတယ္.. ေနာက္ၿပီးသူ႔ကုိယ္က နံေနရင္ေသေရာ။<br /><br />ျဖဴေကာင္က စိတ္မထင္လုိ႔သူ႔ဆူးေတြကုိခါလုိက္မွျဖင့္ မ်က္စိကုိတက္မွန္မွာစုိးတယ္။<br /><br />ေမ်ာက္က်ေတာ့ တသက္လုံးမၿငိမ္တဲ့ေကာင္.. သူနဲ႔မ်ားတြဲစီးရရင္..မူးတာနဲ႔ေသသြားႏုိင္တယ္။<br /><br />ဌက္ကုလားအုပ္ၾကျပန္ေတာ့လည္း ခႏၶာကုိယ္က အခ်ိဳးအစား မက်ဘူး.. သူ႔ေျခေထာက္ ေတြကုိေ႐ွာင္ ေနရဦးမယ္။</p> <p class="comment-timestamp">March 25, 2009 11:27 PM</p> <span class="item-control"><a style="border: medium none ;" onclick="'window.open(this.href," height="370,width=" 750="" href="https://www.blogger.com/delete-comment.g?blogID=31698051&amp;postID=2116609995811837974" title="Delete Comment"><img style="border: medium none ;" class="icon_delete" src="https://www.blogger.com/img/blank.gif" alt="Delete" /></a></span> </dd><dt id="c1274712161048776887"><div class="profile-image-container"><span dir="ltr"><a href="http://www.blogger.com/profile/04745054127716333337" onclick="window.open(this.href);return false;" rel="nofollow"><br /></a></span></div> <img src="https://www.blogger.com/img/blank.gif" class="comment-icon blogger-comment" alt="Blogger" /> <span dir="ltr"><a href="http://www.blogger.com/profile/04745054127716333337" onclick="window.open(this.href);return false;" rel="nofollow">မိုးခါး</a></span> said...</dt><dd><p>အင္း ဆင္နဲ႕ပဲထိုင္မယ္ .. ေယာနသံစင္ေရာ္ေျပာသလိုပဲ စိုးရိမ္လို႕ :D .. ျပီးေတာ့ ကိုယ္တုိင္ကလည္း ဆင္ပဲဆိုေတာ့ :D</p></dd></dl>ကဲ... နံပတ္ ၂ က်ရင္ေတာ့ နည္းနည္း ခက္ခက္ခဲခဲ မဲေပးဖို႔ သံုးခု ထားမယ္။ တကယ္ နက္နဲတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဆိုေတာ့ မဲေပးခါနီးမွာ အေတာ္ေလးကို စဥ္းစားေနရမွာေတာ့ အားနာပါတယ္ဗ်ာ...<br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=152992"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-152992">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=152992">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=152993"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-152993">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=152993">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=152994"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-152994">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=152994">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-4891964518166671383?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com7tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-57599192313353502792009-03-23T22:15:00.004-04:002009-03-23T22:22:23.476-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ စဥ္းစားပံု စဥ္းစားနည္းေတြ သိခ်င္လုိ႔ပါ။ အျမင္ေတြဟာ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မတူၾကသလို ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းရာမွာလည္း မတူညီ ျခားနားၾကႏုိင္ပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ အျမင္ေတြကေတာ့ သူမ်ားက အူေၾကာင္ေၾကာင္လုိ႔ ထင္ေပမဲ့ သူတို႔ အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ သူတို႔ေတာ့ မွန္ကန္ေနတတ္ ျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္ပါဝင္စားလုိ႔ မဲေလး ေပးၿပီးေနာက္ အပန္းမႀကီးရင္ ဘာေၾကာင့္ ဆိုတာေလး Comment ေပးသြားၾက ေစခ်င္ပါတယ္။ :)</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-one;"><br /><script language="JavaScript" src="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?id=151904"></script><noscript><div><a href="http://www.micropoll.com/akira/mpview/563577-151904">Click Here for Poll</a><a href="http://www.questionpro.com" title="online surveys">Online Survey</a><br /> | <a href="http://www.micropoll.com" title="Website Polls">Website Polls</a><br /> | <a href="http://www.contactpro.com" title="email marketing">Email Marketing</a><br /><br /> | <a href="http://www.ideascale.com" title="crowdsourcing">Crowdsourcing</a><br /><a href="http://www.micropoll.com/akira/MicroPoll?mode=html&amp;id=151904">View MicroPoll</a></div></noscript><!-- END MICROPOLL JAVASCRIPT CODE --><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-5759919231335350279?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com2tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-78337671721134744502009-03-20T12:10:00.004-04:002009-03-20T12:20:32.264-04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:zawgyi-one;">ဒီေန႔ တကယ္ စိတ္ထဲ ထိေစတဲ့ ဗီဒီယို တစ္ခု Youtube မွာ ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:zawgyi-one;">က်ေနာ့္ ဘ၀မွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား အခုခ်က္ခ်င္း အလုပ္တစ္ခုခု ထလုပ္ၿပီး ေငြရွာစမ္းဆို က်ေနာ္ ခ်က္ခ်င္း ထလုပ္ႏုိင္တဲ့ အလုပ္ တစ္ခုသာ ရွိပါတယ္။ ဂစ္တာေလး ယူၿပီး လမ္းေပၚမွာ သီခ်င္းနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖမွာပါပဲ။ အဲဒါဟာ က်ေနာ္ သေဘာက်တဲ့ အလုပ္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္တီးတာက အဆင့္မမီေသးေတာ့ တစ္ခါမွေတာ့ မစမ္းၾကည့္ရေသးဘူး။ အခု ဒီမွာ ရာသီဥတုကလည္း ေအးေနၿပီး ဂစ္တာလည္း မရွိေသးေတာ့ မလုပ္ျဖစ္ဘူး။ အသံကလည္း ေခ်ာင္းေတြဆိုးလုိ႔ တစ္မ်ိဳးႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ ႏွာေခါင္းပါ ပိတ္လိုက္ေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့...<br /><br />အင္း ေျပာခ်င္တာကို အခုမွ ေရာက္ေတာ့မယ္။ ျမန္မာျပည္က လမ္းေဘး ေဖ်ာ္ေျဖမႈေလး တစ္ခုပါ။ အရမ္းကို ေကာင္းလြန္းလို႔ America's got talent လို ရႈိးမ်ိဳးေတြ ဝင္ၿပိဳင္ေတာင္ ဆုရမွာပဲလုိ႔ ထင္မိတယ္။ အဲလို တကယ္ ပါရမီ ရွိတဲ့ လူေတြကို ေျမေတာင္ ေျမွာက္ေပးမဲ့လူ ေပၚလာႏုိင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို႔ စိတ္ထဲမယ္ ေတြးမိတယ္။</span><br /><br /></div><br /><br /><object width="500" height="405"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ed6GKqqajk0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/ed6GKqqajk0&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x3a3a3a&amp;color2=0x999999&amp;border=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="500" height="405"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7833767172113474450?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com1tag:blogger.com,1999:blog-31698051.post-71374592015202967432009-03-17T23:28:00.005-04:002009-03-20T22:59:00.574-04:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/ScB9SNCFgkI/AAAAAAAAA-A/esR8U4MTPIY/s1600-h/beach7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 277px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_yRqnZodET8E/ScB9SNCFgkI/AAAAAAAAA-A/esR8U4MTPIY/s400/beach7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314385311986713154" border="0" /></a>Photo: from <a href="http://www.gluckman.com/Beach.html">here!</a><br /></div><div style="text-align: justify;"><div style="text-align: center;"><br /></div><span style="font-family:zawgyi-one;">ငယ္ငယ္တုန္းက အဖိုးနဲ႔ အတူ စမ္းေခ်ာင္းေလးမွာ ေလွလႊတ္ခဲ့ ၾကတာကို သတိရမိတယ္။ ေလွေလးကို လႊတ္လုိက္ေတာ့ ေလမတိုက္ေပမဲ့ ျမန္ျမန္ပဲ စီးဆင္းသြားတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ထံုးစံအတိုင္း ေျခေထာက္ကို ေရမွာ ႏွစ္ၿပီး ေက်ာက္စရစ္ခဲ ေတြကို ဖြလိုက္ေတာ့ သဲလံုးေတြ တက္လာၿပီး ေရလည္း ေနာက္သြားတယ္။ အဖိုးက စကၠဴေလွေလးကို လွမ္းၾကည့္ေနရင္း... "ဖိုးဖိုးငယ္ငယ္ကဆို ခဏခဏ ေလွစီးဖူးတယ္ကြ။ လႈပ္လႈပ္ လႈပ္လႈပ္နဲ႔ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူဆိုတာ ကမ္းေပၚမွာပဲ ေနဖုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ သတၱ၀ါပဲ ငါ့ေျမးရ... လူျဖစ္ရဲ့သားနဲ႔ စည္းကမ္းေဖာက္ၿပီး ေလထဲပ်ံဖို႔ ႀကိဳးစားရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ေရထဲသြားဖုိ႔ ႀကိဳးစားရင္ ဒုကၡ ေရာက္တတ္တယ္..." လုိ႔ လွမ္းေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ </span><br /><br />အဖိုးေျပာခဲ့ဖူးတာ သတိရၿပီး နည္းနည္းေလး ျပံဳးခ်င္မိတာ ႏႈတ္ခမ္းက ကြဲေနတဲ့ ေနရာေတြ စပ္ေတာ့ အသိထဲ ေရငတ္တာက ျပန္၀င္လာျပန္တယ္။ အစကတည္းက မခ်ိျပံဳးဆိုေတာ့ တစ္၀က္နဲ႔ အျပံဳးရပ္သြားတာ ကိစၥေတာ့ သိပ္မရွိပါဘူးေလ။ ဒါေပမဲ့ ေရငတ္ေနတာကို ေမ့ထားဦးမွပဲ။ ေခါင္းေပၚကို ေနေရာင္ခ်ည္ေတြက ေရေႏြးပူ ဖြင့္ထားတဲ့ ေရပန္းေအာက္ထဲ ၀င္ေနရသလို တရႊီရႊီနဲ႔ ဖြာၿပီး ေခါင္းေပၚက်ေနတယ္။<br /><br />ႏႈတ္ခမ္း ကြဲတဲ့ေနရာကို လွ်ာနဲ႔ လ်က္လုိက္ေတာ့ လွ်ာကလည္း ေျခာက္ေနတယ္။ အာမထိ ရွာမထိ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ အဲလိုႀကီးလားေတာ့ မသိဘူး။ ပါးစပ္ထဲမွာ လွ်ာဟာ ရွိလို႔ ရွိေနမွန္းေတာင္ မသိရေလာက္ေအာင္ပဲ ေျခာက္သေယာင္း ေနေလရဲ့။ ေဟမာနဲ႔ အတူတူ ေသာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေခ်ာကလက္ရည္ကို ျပန္သတိရတယ္။ အဲဒီတုန္းကဆို အရည္ထက္စာရင္ အျမွဳပ္ေတြခ်ည္း မ်ားေနၿပီး ေသာက္လို႔လည္း မဝတဲ့အျပင္ ေစ်းကလည္း ႀကီးေသးေတာ့ ဆိုင္ကိုေတာင္ ေစာဒက တက္ခ်င္မိခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အခုေနသာ အဲဒီတုန္းက ေစ်းထက္ ငါးဆနဲ႔ လာေရာင္း ရင္ေတာင္ ၀ယ္ေသာက္မိမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုိက္ဆံေတြလည္း ေပ်ာက္ကုန္ၿပီ ထင္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံေတြ အိတ္ကပ္ထဲ ရွိေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ လက္မလႊတ္ရဲတာနဲ႔ ေသာက္ရေတာ့မယ္ မထင္ပါဘူး။<br /><br />ေဟမာ့ကို သြားခိုးတဲ့ ညတုန္းကလည္း ဒီလို အႀကီးအက်ယ္ ေရငတ္သလို ခံစားဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ စိတ္နဲ႔ ဆိုင္မယ္ထင္တယ္။ ညတြင္းခ်င္း ရဲေဇာ္တို႔ရဲ့ သန္လ်င္က အိမ္ကို ေမာင္းတာ သိပ္မေဝးေပမဲ့ ေနာက္က သိၿပီး လုိက္လာမွာစိုးလုိ႔ တစ္လမ္းလံုး စိတ္ေတြပူၿပီး အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ျဖစ္ေနခဲ့ဖူးေလရဲ့။ ေဟမာကေတာ့ ပခံုးကို မီွထားတယ္။ သူလည္း ေရငတ္ေနခဲ့မယ္ ထင္ပါရဲ့ေလ။ ေလးရက္ၾကာမွ ေဟမာ့ကို ျပန္အပ္ဖို႔ ျပန္လာရင္း အေဖတို႔ အေမတို႔နဲ႔ အဖိုးကို ျပန္ကန္ေတာ့တယ္။<br /><br />ပညာေရး ဆံုးခန္းမတိုင္ခင္မွာ ဆိုေတာ့ အေဖကလည္း မ်က္ႏွာ ခပ္တင္းတင္းနဲ႔ေပါ့။ အေမကလည္း ပု၀ါနဲ႔ မ်က္လံုးကို ဟိုတို႔ သည္တို႔နဲ႔... အဖိုးကေတာ့ ထံုးစံအတုိင္း ေျပရာေျပေၾကာင္းပဲ... "ေအး... ငါ့ေျမး... မင္း ငယ္ငယ္ေလးတုန္းက မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ က်င့္သလိုမ်ိဳးေပါ့ကြာ... အဲဒီတုန္းကလည္း မင္းကို အဲလို လမ္းထေလွ်ာက္ဖို႔ ဘယ္သူကမွ ေျပာခဲ့ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ မင္းဟာမင္း အလိုလို သိခဲ့တာပါပဲ။ အခုလည္း မင္းဘ၀နဲ႔ မင္း ရပ္တည္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ဆိုတာ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ သိလို႔ အဲလို လုပ္တာလို႔ ဖိုးဖိုး ယူဆတယ္ကြာ" လုိ႔ ေျပာခဲ့တယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေရငတ္သလို မဟုတ္ပဲ ရင္ထဲ ပူလာသလို ခံစားမိလုိက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ အဖိုး ေျပာခဲ့သလို သူမ်ား ေျပာတာမဟုတ္ပဲ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ရင္ထဲက သိလုိ႔ လုပ္တာကပဲ မွန္တယ္ ထင္တာပါပဲ။<br /><br />ရင္ပူတဲ့ အေၾကာင္းကို အေတြးက ေရာက္သြားေတာ့ ပူေနတဲ့ ရင္ဟာ ပိုပို ပူလာျပန္တယ္။ တခါတေလေတာ့ ရင္ဟာ အထဲက ပူတာလား အျပင္က ပူတာလား ဆိုတာကို မေတြးမိေတာ့ဘူး။ အျပင္ ကလည္း ပူ၊ အတြင္း ကလည္း ပူေပါ့။ ေၾကးအိုးထဲမွာ ထည့္ျပဳတ္ထားတဲ့ ဝက္သားဖတ္ လိုပဲ ခံစားရမယ္ ထင္မိတယ္။ ဗိုက္က ဆာေတာ့ အစားအေသာက္ေတြ သတိရျပန္တယ္။ ေဟမာက အပ်ိဳတုန္းကတည္းက ေၾကးအိုး အရမ္း ႀကိဳက္တယ္ ဆိုေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး စားခ်င္ေတာ့ မတားရက္ျပန္ဘူး။ ေစ်းကလည္း တက္တက္လာေတာ့ တခါတေလေတာ့ မသထာတာ မဟုတ္ေပမဲ့ စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးျဖစ္မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။<br /><br />ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပပဲ အလုပ္လည္း မရ၊ ပညာေရးလည္း ေရွ႕မဆက္ႏုိင္၊ ပစၥည္းေလးလည္း ကုန္ ျဖစ္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ သီတင္းကြ်တ္ ေယာကၡမႀကီးတို႔ဆီ ဘီစကစ္ မုန္႔ပံုးေလးနဲ႔ အသြားမွာ ေခါင္းခ်င္း ရုိက္ၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေရႊသမက္အတြက္ တစ္သက္တာ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈ အစီအစဥ္ႀကီး ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေယာကၡမေတြ ျပန္ေပးလုိက္တာေတြ၊ စီစဥ္ေနၾကတာေတြနဲ႔ဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ကန္ေတာ့တဲ့ မုန္႔ပံုးေလးခမ်ာ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား အေရးမပါခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထူးထူးျခားျခား အဲဒီေန႔က စားခဲ့ရတဲ့ ၀က္သားဟင္းကို သတိရလုိက္တာ။ တကယ္ေတာ့ ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ဘူးသီးဟင္းခါး ေလးကို ပိုေတာင္ သတိရေသးတယ္... ဗိုက္ဆာေနလို႔လားေတာ့ မသိဘူး။<br /><br />ဘူးသီးဟင္းခါး မေသာက္ရေသးခင္ ပခက္လႊဲသလို ျဖစ္လာျပန္ၿပီ။ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္အန္ဖို႔ က်န္ေသးတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္ဟာကုိယ္ ေတာ္ေတာ္ေလး ခ်ီးက်ဴးရမယ္။ ဒီတစ္ခါကေတာ့ ဗိုက္ဆာလုိ႔ မူးတာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ေရငတ္ရင္ ေခါင္းမူးတတ္သလား ဆိုတာေတာ့ ေရကေတာ့ အခု တစ္ခါက လြဲရင္ အရင္က တစ္ခါမွ မငတ္ဖူးေတာ့ မသိဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းက ကြဲေနတာေတြ စပ္ေနတုန္းမို႔ ကိုယ္ကို နည္းနည္းေလး ရို႕ၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ ေရနဲ႔ ထိေအာင္ တို႔လိုက္ေတာ့မွ အေက်ာေပါင္း တစ္ေထာင္ စိမ့္သြားတယ္ ဆိုရမယ္။ ဒါဏ္ရာကို ဆားပက္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ေနမယ္ ဆိုတာ လက္ေတြ႔ သိရသလိုပဲ။<br /><br />မွတ္မွတ္ရရ ေယာကၡမႀကီးက သေဘာၤတက္ဖုိ႔ ကိစၥ ေျပာထားၿပီး ေနာက္ေန႔ပဲ ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေတြ႔ၾကတယ္။ ေက်ာ္ေဇာက ေဆးခန္းထိုင္ရဦးမွာမုိ႔ ေစာေစာျပန္သြားတယ္၊ ဟိုေကာင္ အာျပဲ ေနထက္ကေတာ့ စတူဒီယို သြားရဦးမယ္ဆိုၿပီး ျပန္သြားျပန္ေရာ က်န္တဲ့ ေကာင္ေတြက ဆက္ထုိင္ေနၾကၿပီး ဝိုင္းသိမ္းမွ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ သူရွင္းမယ္ ငါရွင္းမယ္ ျဖစ္ၾကေလရဲ့။ ေနာက္ဆံုး အရွည္ႀကီး ထြန္းပုိင္က ေထာင္တန္ အထုပ္ႀကီးကို ဘုတ္ ခနဲ စားပြဲလယ္ ပစ္ခ်လိုက္မွ ၿငိမ္သြားေတာ့တယ္။ ဒီေကာင္ေတြကို အားက်မိတယ္။ အဲဒါဟာလည္း အဖိုးေျပာတဲ့ စည္းကမ္းကို ေဖာက္မိဖုိ႔ အားေပးခဲ့တယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အလယ္မွာ ေခါင္းေလး ေထာင္ခ်င္ေသးတာကိုး။ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ စိတ္ထဲမွာ ပါလာလို႔ မဟုတ္ပဲ သူမ်ားအားေပးတဲ့ ကိစၥကို လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သိပ္ေတာ့ အားမရလွပါဘူး။<br /><br />အဲဒီတုန္းက အေခါက္ကင္ ေနာက္ဆံုးပြဲမွာ အဖတ္ နည္းနည္း က်န္တာကို ပုိက္ဆံရွင္းၿပီး ဒီအတိုင္းပဲ ခ်န္ထားခဲ့မိတယ္။ အခုမွ ႏွေျမာ ေနျပန္တယ္။ အေခါက္ကင္ေလးနဲ႔ အခုေနသာ ထမင္းစား၊ ၿပီးရင္ ေဆးလိပ္ေလး ေသာက္ၿပီး ပက္လက္ ကုလားထိုင္မွာ မွိန္းလုိက္ရရင္။ အင္း... ေဆးလိပ္ မေသာက္ရ တာေတာင္ အေတာ္ၾကာ ေနၿပီလိုပဲ။ အခုေတာ့ က်န္ေသးရင္ေတာင္ ေရစိုကုန္ေရာေပါ့။ အင္း... အိတ္ထဲမွာ က်န္ေတာ့ မက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီမနက္က ဟို အင္ဒိုေကာင္ ေတာင္းလုိ႔ လက္က်န္ ေဆးလိပ္ေလး ေပးလုိက္မိတယ္ ထင္တယ္။<br /><br />မ်က္လံုးထဲမွာေတာ့ ေဆးလိပ္ေငြ႔ေတြ ပ်ံ၀ဲေနတာကို ျမင္ေနရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ေဆးလိပ္ရႈိက္ၿပီး မႈတ္ထုတ္လိုက္ သလို ႏႈတ္ခမ္းက ဟန္ပါပါနဲ႔ ျဖစ္လာတယ္။ အခုမွ နည္းနည္းေလး စိတ္ထဲ သက္သာသြားတယ္။ ဒါနဲ႔... ေဆးလိပ္ မီးခိုးကို ျမင္သလိုပဲ တံလွ်ပ္တစ္ခုကို ျမင္ေနတာလား။ ဘာေလးပါလိမ့္။ မဲမဲ မဲမဲေလးတစ္ခု နီးနီး လာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ေသခ်ာ ဂရုစိုက္ ၾကည့္မိတယ္။<br /><br />ဘ၀မွာ ဒီေလာက္ လွတဲ့ စက္ေလွေလး တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူးသလိုပဲ။ လက္တစ္ဖက္ကို သတိ အႀကီးအက်ယ္ ထားၿပီး ရမ္းရမ္း လႈပ္ေနရင္းနဲ႔ကို ေအာ္ဟစ္မိတယ္။ ရမ္းသာ ရမ္းေနတာ လက္ကို နည္းနည္းေလး ေထာင္ထားဖို႔ပဲ တတ္ႏုိင္ပါေတာ့တယ္။ ရမ္းတာက လက္က လႈပ္ေရာ လႈပ္ရဲ့လားလည္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ေအာ္ေနတာကလည္း အသံက ဝင္ေနသလားမသိဘူး... အက္အက္ႀကီးပဲ ထြက္တယ္။ အဂၤလိပ္လိုေတြေရာ၊ ျမန္မာလိုေတြ႔ေရာ စံုေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ဟာကုိယ္ေတာင္ ဘာေအာ္လုိ႔ ေအာ္ေနမိမွန္းမသိဘူး။ ကယ္ၾကပါလုိ႔ ေအာ္ေနမိမွာေပါ့။ ျဖစ္ႏုိင္တာကေတာ့ ဖိုးဖိုးေရလုိ႔ ေအာ္ေခၚေန မိတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ စကၠဴေလွေလးကို ျပန္သတိရတယ္။ ေဟမာေရ လုိ႔ေတာ့ မေအာ္ျဖစ္ေလာက္ဘူး။<br /><br />အခုလို ျဖစ္ေနတာဆို ဖိုးဖိုးသာျမင္ရင္ ဘာမ်ားေျပာေလမလဲ လုိ႔ စဥ္းစားဖို႔ အခ်ိန္မရွိတဲ့ ၾကားက ေခါင္းထဲ ၀င္လာမိေသးရဲ့။ အခုမွ ေနာင္တရလုိ႔ မထူးဘူး ငါ့ေျမးလုိ႔ပဲ ေျပာမွာ ျဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ ျပံဳးဖ်ဲဖ်ဲနဲ႔ ထပ္ေအာ္မိျပန္တယ္။<br /><br />ေလွက က်ေနာ့္နဲ႔ တျဖည္းျဖည္း နီးလာသလိုပဲ စက္သံေတြ ၾကားၾကားေနရတယ္။ ေဆးလိပ္ ေသာက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေဆးလိပ္ မီးခိုးလံုးေတြ ျမင္လာရ သလိုပဲ က်ေနာ္က စက္ေလွေလးကို အနားလာေစခ်င္လို႔ နားထဲမွာ ပိုပို နီးလာသလို ခံစားေနရလားေတာ့ မသိဘူး။ စိတ္ေပ်ာ္လြန္းၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္လံုးကို လႊတ္ၿပီး ေအာ္ဟစ္မိတယ္။ အဲဒီအခါမွာပဲ ဇြပ္ကနဲ႔ ေအာက္ကို ပါသြားၿပီး ႏွာေခါင္းထဲ ေရေတြ စုျပံဳ၀င္လာတယ္။ ေအာ္ရင္း ေအာ္ရင္းနဲ႔ ဆိုေတာ့ ပါးစပ္ကလည္း ေရထဲကို ေရာက္သြားရင္ ဂလု ဂလုနဲ႔ ေရေတြ စုျပံဳ၀င္တယ္၊ ေရနဲ႔ ေလ အစပ္ေရာက္ရင္ ဖလူး ဖလူးနဲ႔ ထြက္လာၿပီး ေရေပၚေရာက္မွ ဘာမွန္းမသိတဲ့ အသံက ထြက္ထြက္ လာတယ္။ ႀကိဳးစားပမ္းစား လက္ကို ရမ္းမွ တိုင္ကီကို ျပန္ကုိင္မိတယ္။ ေရငန္ေတြက သိပ္မႊန္တာပဲ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႔ သမုဒၵရာ ေရျပင္ အစပ္နားနဲ႔ ေနလံုးေအာက္ေျခဟာ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္း တစ္ဖက္အစြန္းကို ထိေတာ့မယ္။ ေဘးကုပ္စက္၀ုိင္းေပၚအထိ ခ်ီလာခံရတဲ့ ေဘာလံုး တစ္လံုးလို ဂိုးထဲ ၀င္ေတာ့မဲ့ စိတ္ခံစားမႈနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ေအာ္ဟစ္ေန ရင္းနဲ႔ပဲ စက္ေလွေလးက ေ၀း၊ ေ၀းသြားတယ္။ အခုေတာ့ တိုင္တန္းနစ္ ဇာတ္ကားထဲက မင္းသားေလးလုိ က်ေနာ္ သမုဒၵရာ ၾကမ္းျပင္ကို ျဖည္းျဖည္းေလး ျပဳတ္က်သြားမွာကို ေစာင့္ၾကည့္မဲ့လူ မရွိပါဘူး။ ဇနကၠ မင္းသား မဟုတ္တဲ့အတြက္ မဏိေမခလာလည္း မရွိပါဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့လည္း စိတ္က ေဆာင္ေနေတာ့ က်ေနာ္ ဒီတိုင္ကီေလးကို ဆက္ၿပီး ဖက္တြယ္ထားရမွာပါပဲ။<br /><br />ဆာေနတဲ့ ဗိုက္နဲ႔ ေျခာက္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းဟာလည္း ထံုးစံအတုိင္း မဆံုးႏုိင္ေတာ့တဲ့ အေတြးေတြထဲမွာ နစ္ျမဳပ္သြားျပန္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနက တျဖည္းျဖည္း ၀င္လာသလို တိုင္ကီပံုးေလးကိုလည္း တအိအိနဲ႔ လႈိင္းလံုးေတြက ေခ်ာ့သိပ္ ေနၾကေလရဲ့။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/31698051-7137459201520296743?l=htoomyat.blogspot.com'/></div>Htoo Myathttp://www.blogger.com/profile/04939104847939334374h.punk91@yahoo.com0