Ελεύθερος Νευρώνας

Αναμνηστική Αντίσταση (Memristor) & Εγκέφαλος

2009-07-11T20:37:00.001+03:00

Μια απ'τις buzz words στον τομέα των ηλεκτρονικών τα τελευταία χρόνια είναι αυτή του "memristor", του 4ου θεμελιώδους ηλεκτρονικού στοιχείου (μετά την αντίσταση, τον πυκνωτή, και το πηνίο). Η ιδέα πηγαίνει πίσω στο 1971 σε μια ρηξικέλευθη εργασία του Leon Chua που προέβλεψε την ύπαρξη του παραπάνω στοιχείου, παρόλο που δεν είχε μια τεχνική-πειραματική εφαρμογή να το αποδείξει.

Η «αναμνηστική αντίσταση» (δε γνωρίζω αν υπάρχει ακόμα ακριβής μετάφραση του όρου στα ελληνικά) είναι μια διάταξη που συνδέει τις μεταβολές της μαγνητικής ροής (Φ) με αυτές του φορτίου (q), κάτι που ως τώρα δε γινόταν. Οι ξεχωριστές του ιδιότητες δύναται να φέρουν επανασταστικές καινοτομίες στον κόσμο των μικροηλεκτρονικών.

Ένα τέτοιο στοιχείο μπορεί να έχει εφαρμογές τόσο σε καταναλωτικά αγαθά (όπως μνήμες τεράστιας χωρητικότητας) όσο και στη δημιουργία αναλογικών κυκλωμάτων που θα προσομειώνουν καλύτερα τις ιδιότητες βιολογικών νευρωνικών δικτύων. Ποιός ξέρει τι θα μας προσφέρουν τα memristors στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης!

Skynet κανείς; :)

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε εδώ κι εδώ. Ενδιαφέροντα σχόλια θα βρείτε και στη συζήτηση στο Slashdot.

Θεωρία του Μυαλού και Γλώσσα

2009-07-07T07:44:00.003+03:00

Υπάρχουν ενδείξεις πως η θεωρία του μυαλού όπως τη γνωρίζουμε προέρχεται από την [μοναδικά αναπτυγμένη στους ανθρώπους] ικανότητα για χρήση της γλώσσας. Είναι αυτό που επιτρέπει πχ στα παιδιά να ακούνε τους μεγάλους να μιλάνε για ιστορίες και συναισθήματα και να τις/τα συνειδητοποιούν. Αυτό ενισχύεται και απ'το γεγονός ότι η γλωσσική επάρκεια και η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε ένα τεστ «ψευδών πεποιθήσεων» αναπτύσσονται πάνω-κάνω στην ίδια ηλικία.

Παρ'όλα αυτά, προηγούμενες μελέτες δεν κατάφεραν να ρίξουν αρκετό φως αν η γλώσσα απλά μας βοηθάει να καταλαβαίνουμε ψεύτικες ιστορίες ή είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Μια νέα μελέτη με δύο ομάδες κωφών διαφορετικής ηλικίας και εκπαίδευσης που χρησιμοποιούσαν νοηματική ρίχνουν φως στο παραπάνω ζήτημα.

Το να ακούμε [χρησιμοποιώντας μια σημειολογικά ολοκληρωμένη γλώσσα] είναι ιδιαίτερα σημαντικό για την κατανόηση άλλων προσώπων, ενώ άλλες εμπειρίες, όπως για παράδειγμα η οπτική οδός είναι λιγότερο σημαντικές, λέει η Alison Gopnik, γνωσιακή ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο του Berkeley στην California.

Να σημειωθεί εδώ πως η νοηματική διεγείρει πάνω-κάτω τα ίδια σημεία του εγκεφάλου με μια φυσική γλώσσα που βασίζεται σε ήχους, όχι απλά και αποκλειστικά τον ινιακό λοβό.

Ο ρόλος του λυσοσωμικού γονιδίου TFEB σε νευροεκφυλιστικές νόσους

2009-06-27T19:46:00.002+03:00

Στα κύτταρα μας υπάρχει ένα σύστημα το οποίο αν διεγερθεί κατάλληλα μπορεί να τα καθαρίσει απ'τις τοξικές ουσίες που συσσωρεύονται κατά το μεταβολισμό προκαλώντας βαριές ασθένειες όπως η Χορεία του Χάντιγκτον, η Νόσος του Πάρκινσον ή η Νόσος του Αλτσχάιμερ. Σε μια μελέτη που δημοσιεύεται στο περιοδικό Science, ο Andrea Ballabio, επιστημονικός διευθυντής του Ινστιτούτου Telethon για Γενετική και Ιατρική και καθηγητής ιατρικής γενετικής στο πανεπιστήμιο "Federico II" της Νάπολης Ιταλίας, κατέδειξε για πρώτη φορά στον κόσμο πως πίσω απ'αυτό το σύστημα αποκομιδής/αποδόμησης κυτταρικών απορριμάτων βρίσκεται ένα γονίδιο σε «θέση σκηνοθέτη». Η ανακάλυψη είναι εξαιρετικά σημαντική καθώς δίνει βάσεις για νέες θεραπευτικές προσεγγίσεις στις πολλές αρρώστιες που έχουν αυτόν τον παθοφυσιολογικό μηχανισμό συσσώρευσης των τοξικών για τα κύτταρα ουσιών.

Η αποδόμηση των παραπροϊόντων του κυτταρικού μεταβολισμού είναι δουλειά των λυσοσωμάτων, μικρών οργανιδίων που βρίσκονται μέσα σε κάθε κύτταρο με σκοπό τη μετατροπή τοξικών ουσιών σε ακίνδυνες για τον οργανισμό. Για αυτή τη δουλειά απαιτείται μια σωρεία ενζύμων και φτάνει ένα να μη δουλεύει για να συσσωρεύονται καταστροφικά μεταβολικά παραπροϊόντα και να εμφανίζονται βαριές αθροιστικές [αποθηκευτικές] λυσοσωμικές νόσοι. Υπάρχουν κοντά 50 τέτοιες ασθένειες και η ομάδα του Balladio μελετά αρκετές απ'αυτές.

Το πόρισμα απ'την τελευταία τους μελέτη αναφέρεται στο δίκτυο αλληλοελεγχόμενων γονιδίων που διέπουν τη δραστηριότητα των ενζύμων και που με τη σειρά του ελέγχεται από έναν μοναδικό «διευθυντή ορχέστρας»: το TFEB, ένα γονίδιο που παίζει το ρόλο του κεντρικού διακόπτη για την καταβολική δραστηριότητα των κυττάρων.

Ύπνος REM και Δημιουργικότητα

2009-06-19T08:33:00.004+03:00

Ένας μικρός υπνάκος δεν είναι μόνο ανανεωτικός, αλλά μπορεί να αυξήσει την ικανότητά μας να λύνουμε προβλήματα δημιουργικά, σύμφωνα με αμερικανούς επιστήμονες που προτείνουν πως ο ύπνος REM ενισχύει άμεσα τις δημιουργικές διεργασίες του εγκεφάλου περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κατάσταση ύπνου ή ξύπνιου.

Η μελέτη προέρχεται από τη δουλειά μιας κορυφαίας ειδικού για τα ευεργετικά αποτελέσματα του ύπνου, την Sara Mednick, Επίκουρο Καθηγητή Ψυχιατρικής (PhD) από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο San Diego με συναδέλφους της και δημοσιεύεται online στα Proceedings of the National Academy of Sciences.

Οι ερευνητές δήλωσαν πως τα ευρήματά τους είναι σημαντικά καθώς δείχνουν πως ο ύπνος, και συγκεκριμένα ο ύπνος REM, βοηθάει τον εγκέφαλο να δημιουργήσει «συσχετιζόμενα δίκτυα».

Νευροτεχνολογία 2009

2009-06-03T21:32:00.006+03:00

Δύο ενδιαφέροντα ελεύθερα άρθρα στο τελευταίο newsletter από την Neurotech Reports. Το ένα μιλάει για την αναμενόμενη επιβράδυνση του κλάδου για την περίοδο 2010-2014 λόγω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και το άλλο αναφέρεται στα όποια ηθικά ερωτήματα μπορεί να δημιουργηθούν απ'τις νέες τεχνολογικές εφαρμογές. Φυσικά υπάρχουν και πιο αναλυτικές αναφορές αλλά επί πληρωμή.

Το ίδιο κι απ'τον άλλο οργανισμό αναφορών για τη Νευροτεχνολογία [NeuroInsights] που εκδίδει το Neurotechnology Industry 2009 Report.

Αυτές οι δύο εταιρείες μαζί καλύπτουν τις περισσότερες κλαδικές ειδήσεις για τις Εφαρμοσμένες Νευροεπιστήμες.

Νευρώνες-Κάτοπτρα: αμφισβητήσεις για την ύπαρξή τους

2009-05-31T12:40:00.002+03:00

Στα Proceedings of the National Academy of Sciences δημοσιεύεται μια εργασία απ'τον Alfonso Caramazza του πανεπιστημίου Harvard που αμφισβητεί ανοιχτά την όλη θεωρία πίσω απ'τους περιβόητους νευρώνες-κάτοπτρα.

Ενώ έχουν πολύ ενδιαφέρον τα συμπεράσματα που περιγράφει, βρίσκω ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την θέση του Marco Iacoboni του UCLA που αντιδρά σφοδρά στα πορίσματα αυτά, λέγοντας πως η εργασία έχει σοβαρά μεθοδολογικά λάθη. Το web 2.0 μας προσφέρει μια εξαιρετική «μπλογκολογική» αντιπαράθεση που θα βρείτε στα Mind Hacks στην οποία, απ'ό,τι φαίνεται, παίρνει μέρος κι ο ίδιος ο Iacoboni.

Η Νευροεπιστήμη πίσω απ'το Βουντού

2009-05-22T22:31:00.003+03:00

Όχι, δεν θα προσπαθήσω να σας πείσω ότι το Βουντού ισχύει... :)

Παρ'όλα αυτά υπάρχουν πλέον πολλές ενδείξεις ότι το να πιστεύουμε σε κάτι κακό (πχ μια κατάρα) είναι αρκετό για τον εγκέφαλο ώστε να το μετατρέψει πραγματικά (ήτοι ψυχοσωματικά) σε ένα κακό βίωμα. Η ειρωνεία είναι πως λίγο-πολύ έτσι δουλεύει το Βουντού.

Η σύγχρονη Ιατρική οφείλει να δώσει μεγαλύτερη προσοχή στην ισχύ των λέξεων. Κι αυτό γιατί δίπλα στο γνωστό φαινόμενο placebo αποκτά σημασία και το αντίθετο συμπληρωματικό του nocebo: η εντύπωση πως κάτι άσχημο μας συνέβη ή θα μας συμβεί, απλά κατά την πληροφόρηση για την ύπαρξη ενός δυνητικού κινδύνου.

Έγχρωμη Ψηφιακή Αφαιρετική Αγγειογραφία

2009-05-18T19:42:00.000+03:00

Οι αγγειογραφικές μέθοδοι απεικόνισης εξελίσσονται συνέχεια. Δείτε μια έγχρωμη Αφαιρετική Ψηφιακή Αγγειογραφία απ'το νέο μηχάνημα syngo iFlow που βγάζει η Siemens...

Απλά απίστευτες εικόνες!

Μπορείτε να φανταστείτε την χρήση τους σε στενώσεις ή κακομορφίες αγγείων, όγκους, κλπ. Συγκεκριμένα παραδείγματα με κλινικές υποθέσεις στη μπροσούρα. Ένα μικρό Flash βιντεάκι εδώ.

Η στατιστική αδυναμία της λειτουργικής απεικόνισης στην Κοινωνική Νευροεπιστήμη

2009-05-10T08:36:00.001+03:00

Το θέμα είναι σημαντικό και δημιουργεί προβλήματα στον κλάδο καθώς ζημιώνει την αξιοπιστία του: οι μελέτες νευροαπεικόνισης που δύναται να έχουν εσφαλμένη μεθοδολογία δειγματοληψίας ή ανάλυσης είναι αρκετές!

Είχα αναφερθεί και παλιότερα στο πρόβλημα, όταν μιλούσα για υπεραισιόδοξους γνωσιακούς νευροεπιστήμονες που πχ θέλουν οπωσδήποτε να βρουν patterns στον τρόπο που σκεφτόμαστε πολιτικά.

Δεν υποτιμώ τη μελλοντική χρήση των περισσότερων πορισμάτων, κάθε άλλο. Απλά εύχομαι όποιος ασχολείται με αυτά τα θέματα να είναι διπλά προσεκτικός, γιατί κάθε στραβοπάτημα οδηγεί τον ανερχόμενο κλάδο της Κοινωνικής Νευροεπιστήμης σε ψευδοεπιστήμη...

Εγκεφαλικό Σοκ: Το νέο Σύνδρομο του Κόλπου

2009-05-06T12:58:00.004+03:00

Ένα απ'τα μεγαλύτερα προβλήματα των πολεμικών συρράξεων είναι οι τραυματίες που αυτές δημιουργούν. Οι σύγχρονοι πόλεμοι συνήθως χαρακτηρίζονται από συγκρούσεις επαγγελματικών στρατών με καλή προστασία και περίθαλψη των στρατιωτών. Το αποτέλεσμα είναι λιγότεροι νεκροί αλλά- δυστυχώς- περισσότεροι τραυματίες.

Οι κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από εκρήξεις δεν είναι κάτι καινούργιο στα τροχαία ή σε αθλήματα όπως το ράγκμπι, πόσο άλλο στις πολεμικές επιχειρήσεις. Παρ'όλα αυτά, οργανισμοί περίθαλψης και αποκατάστασης τραυματιών πολέμων («βετεράνων») μιλούν για μια νέα μετα-τραυματική κατάσταση, αυτή του εγκεφαλικού σοκ. Το σύνδρομο εμφανίζεται μετά από μια εγκεφαλική διάσειση γι'αυτό και ονομάζεται Post-Concussion Syndrome (PCS).

Υπάρχει όμως επιστημονική υπόσταση για κάτι τέτοιο;

Τρεις εργασίες που παρουσιάζονται σε έγκριτα ιατρικά περιοδικά (Journal of Neurology, Neurosurgery, and Psychiatry - The New England Journal of Medicine - Psychological Medicine) αφήνουν να εννοηθεί πως το PCS μάλλον δεν υφίσταται και δεν είναι παρά μια διαφορετική έκφανση της διαταραχής μετατραυματικού στρες (PTSD) και της κατάθλιψης που χαρακτηρίζει πολλούς απόστρατους που βίωσαν εξαιρετικά άσχημα περιστατικά.

Υπάρχουν ενδείξεις πως ένα εγκεφαλικό τραύμα δύναται να κάνει πιο επιρρεπές ένα άτομο σε ψυχολογικά προβλήματα της σφαίρας της PTSD, καθώς διαταράσσει την ικανότητά του να αντιμετωπίζει τον φόβο, κάτι που αναφέρεται σε μια εργασία στο Journal of Rehabilitation Research and Development.

Αυτισμός και Ιδιοφυΐα

2009-04-28T21:37:00.006+03:00

Όλοι λίγο πολύ θα έχετε ακούσει για την πιθανή σύνδεση μεταξύ αυτισμού και εξαιρετικής ευφυΐας. Πολλοί από σας μπορεί κιόλας να έχετε δει και την ταινία "Rain Man" που περιγράφει με εξαιρετικό τρόπο τις περιπέτειες ενός αυτιστικού που «πάσχει» απ'το Savant syndrome (σύνδρομο του «σοφού»).

Ίσως είναι πλέον καιρός να μιλάμε περισσότερο για φάσμα αυτιστικής συμπεριφοράς για να περιγράψουμε τα [πολλά περισσότερα] πρόσωπα που έχουν κάποια μορφής νευροαναπτυξιακή διαταραχή και διαφέρουν απ'τα λεγόμενα νευροτυπικά (φυσιολογικά) άτομα.

Στα Philosophical Transcactions B of the Royal Society υπάρχει ένα εξαιρετικό αφιέρωμα για τις state-of-the-art γνώσεις μας πάνω στο θέμα «Αυτισμός και Ταλέντο». Για μια απλούστερη σύνθεση μπορείτε να δείτε και το άρθρο του Economist που βρήκα τον αρχικό σύνδεσμο.

Βρήκα ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα την έμμεση πρόταση πως τα "Restrictive and Repetitive Behaviours and Interests" (RRBI) δύναται να μας παρέχουν ορισμένες απ'τις εκπληκτικές δυνατότητες των Savants με το μικρότερο δυνατόν κοινωνικό/επικοινωνιακό τίμημα ενός μη ολοκληρωμένου εγκεφάλου. Και λέω «μικρότερο δυνατόν» γιατί πχ για να εντρυφήσεις τη "Knowledge" χάνεις σχεδόν πάντα κάπου αλλού...

Διαβάστε τα άρθρα (έστω την περίληψη του Economist) και θα καταλάβετε.

Cerebrii

2009-04-26T23:40:00.001+03:00

Cerebrii Demo from Rich Stoner on Vimeo.

Έτσι θα κάνουμε επανάληψη την Νευροανατομική μας στο μέλλον. :)

Ήθελα εδώ και πολλούς μήνες να φτιάξω κάτι αντίστοιχο για την πλατφόρμα Java ME. Με πρόλαβε ο Rich Stoner σε περιβάλλον iPhone. Μπορεί για την ώρα να σας φαίνεται σχετικά «πρωτόγονο», αλλά φανταστείτε μονάχα πόσο ακόμα μπορεί να βελτιωθεί...

Παροδική Επιληπτική Αμνησία

2009-04-12T16:23:00.002+03:00

Το Σύνδρομο της Παροδικής Επιληπτικής Αμνησίας (ΠΕΑ) είναι μια νευρολογική παθολογική κατάσταση που χαρακτηρίστηκε μόλις το 2007 απ'την ομάδα του Christopher Butler στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Συμφώνα με αυτήν, πρόκειται για μια επιληπτική κρίση με κύριο σύμπτωμα την απώλεια τόσο βραχυπρόθεσμης όσο και μακροπρόθεσμης μνήμης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αναφέρεται απώλεια μνήμης σε ασθενείς που πάσχουν από Επιληψία, αλλά ως τώρα αυτή καταλογιζόταν στα αντιεπιληπτικά φάρμακα ή τη σύγχυση μετά από μια κρίση. Οι εργασίες όμως των Βρετανών επιστημόνων (μία στα Annals of Neurology που περιγράφουν την κλινική εικόνα και μία στο Brain τη δυνητική παθοφυσιολογία) ρίχνουν πρόσθετο φως στον χαρακτηρισμό αυτής της έκφανσης.

Το πρόβλημα είναι πως ο Dr. Butler και οι συνεργάτες του εντόπισαν το σημείο της επιληπτικής εστίας στον ιππόκαμπο, περιοχή της καταγραφής/ανάκλησης βραχυπρόθεσμων μνημονικών συμβάντων. Έχοντας αυτό στο μυαλό είναι εξαιρετικά περίεργο που ορισμένοι ασθενείς έχουν πρόβλημα και με τη μακροπρόθεσμη άνακληση γεγονότων, όπως ορισμένες περιπτώσεις έχουν δείξει.

Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: (1) υπάρχουν και άλλα σημεία που επηρεάζονται από αυτήν την φαινομενικά περιορισμένη εστία ή (2) ο ιππόκαμπος παίζει κι άλλους ρόλους (κυρίως στη μακροπρόθεσμη μνήμη) που ακόμα χρειάζεται να ανακαλύψουμε.

Υπέρηχοι για τον Εγκέφαλο

2009-03-29T17:20:00.004+03:00

Πριν κάποιες εβδομάδες είχα αναφερθεί μέσω του Neurotwitter στη δουλειά του William Tyler σχετικά με την ανάπτυξη μεθόδων για τη χρήση υπερήχων στην θεραπεία εγκεφαλικών δυσλειτουργιών.

Καθώς το θέμα είναι σχετικά καινούργιο, αποφάσισα να ψάξω λίγο τις προηγούμενες μελέτες του Tyler ώστε να ενημερωθώ γύρω απ'την επιστημονική βάση και προοπτική της προσέγγισής του. Δεν είναι καθόλου άσχημη θα έλεγα!

Η εφαρμογή χαμηλής-έντασης υπερήχων μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μη-επεμβατική νευροτροποποίηση εγκεφαλικών κυκλωμάτων προσφέροντας νέες θεραπείες για διαταραχές και ασθένειες του νευρικού συστήματος. Μελέτες για την επεμβατική χρήση των υπερήχων και τα αποτελέσματα αυτών υπάρχουν ήδη απ'τα τέλη της δεκαετίας του 1920. Για περισσότερο από μισό αιώνα ερευνητικές ομάδες έχουν αποδείξει πως οι υπέρηχοι μπορούν να φέρουν αλλαγές σε διεγέρσιμους ιστούς, αν και η ανάλυση σε κυτταρικό επίπεδο ήταν κάτι που έλειπε.

Η ομάδα του Tyler απ'το Arizona State University κατάφερε πρόσφατα να εξακριβώσει με οπτικά μέσα τι ακριβώς συμβαίνει σε μοριακό-κυτταρικό επίπεδο όταν νευρώνες δέχονται χαμηλής έντασης και συχνότητας υπερήχους (low intensity, low frequency ultrasound - LILFU). Η ανάλυσή του έδειξε πως σε μια κατάλληλη συχνότητα και αρκετά χαμηλή ένταση οι υπέρηχοι όχι μόνο μπορούν να ξεπεράσουν το φυσικό εμπόδιο που είναι το οστό του κρανίου γι'αυτά τα κύματα, αλλά και ν'ανοίξουν τα ιοντικά κανάλια του νατρίου και του ασβεστίου σε βαθμό που να ξεκινήσει ένα δυναμικό δράσης και η έκκριση νευροδιαβιβαστών.

Έτσι λοιπόν, αν επαληθευθεί και από άλλες ομάδες η ασφάλεια και αποτελεσματικότητα των LILFU, πολύ πιθανόν να βρεθούμε μπροστά σε μια ακόμα εξαιρετικά πρακτική τεχνολογία νευροτροποποίησης χωρίς την ανάγκη για χειρουργείο (όπως απαιτείται πχ στην εν τω βάθει διέγερση). Φαίνεται πως η διακρανιακή μαγνητική διέγερση βρήκε έναν πολύ αξιόλογο ανταγωνιστή.

Περισσότερα για την μέθοδο μπορείτε να διαβάσετε στην κύρια εργασία του Tyler πάνω στην τεχνική. Δημοσιεύεται στο Plos ONE.

Η δραστηριότητα της απροσεξίας

2009-03-25T20:32:00.005+02:00

Η έλλειψη προσοχής είναι μια κατάσταση της λειτουργίας του εγκεφάλου που λίγο πολύ όλοι έχουμε ζήσει κάποιες στιγμές που επιτελούσαμε μια βαρετή ή επαναληπτική δουλειά. Σιδέρωμα ρούχων, διαδρομή με το αστικό λεωφορείο, οδήγηση σε μεγάλες ευθείες... τις περισσότερες φορές μια μονότονη εργασία είναι αδιάφορη και συνήθης στη ζωή μας.

Παρ'όλα αυτά, υπάρχουν κάποιες στιγμές που μια απροσεξία μπορεί να έχει τραγικές συνέπειες, όπως στην οδήγηση ή στο εργαστήριο. Τι ακριβώς συμβαίνει στον εγκέφαλο όταν είμαστε απρόσεκτοι και τι μπορεί να γίνει γι'αυτό;

Επιστήμονες απ'το Πανεπιστήμιο της California στο Davis (ΗΠΑ) και του Πανεπιστήμιου Radboud στο Nijmegen (Ολλανδία) πειραματίστηκαν με κάποιους εθελοντές σ'ένα απλό και επαναλαμβανόμενο task: έπρεπε να πατούν ένα κουμπί κάθε φορά που βλέπαν σε μια οθόνη έναν αριθμό απ'το 1 ως το 9, εκτός αν αυτός ο αριθμός ήταν το 5. Παράλληλα ελεγχόταν η εγκεφαλική τους δραστηριότητα μέσω Μαγνητοεγκεφαλογραφίας.

Η ανάλυση του σήματος έδειξε πως λίγο πριν το πάτημα του λάθος κουμπιού, που συνέβαινε γύρω στο 40% των περιπτώσεων, υπήρχε έντονη δραστηριότητα στον ινιακό (κύματα α) και αισθητικό-κινητό φλοιό (κύματα μ).

Τα κύματα σ'αυτές τις περιοχές και συχνότητες είναι έκφανση του idling του εγκεφάλου. Μελλοντικές συσκευές που θα ανιχνεύουν έγκαιρα την παραπάνω δραστηριότητα, προειδοποιώντας τον χρήστη για την κατάστασή του, δύναται να προστατεύσουν από ατυχήματα απροσεξίας σε κρίσιμες καταστάσεις: πχ κατά την οδήγηση.

Περισσότερα για την μελέτη μπορείτε να βρείτε στο Human Brain Mapping όπου δημοσιεύθηκε.

Χαρτογραφώντας την Ευφυΐα

2009-03-22T10:30:00.002+02:00

Ένα ερώτημα που ταλανίζει τους Γνωσιακούς Νευροεπιστήμονες είναι το εξής: η ευφυΐα είναι μια πανεγκεφαλική διεργασία ή υπάρχουν συγκεκριμένες τοποθεσίες που την εκφράζουν;

Ερευνητές απ'το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας ολοκλήρωσαν ένα απ'τα πιο διεξοδικά πειράματα εγκεφαλικής χαρτογράφησης των γνωστικών δυνατοτήτων του ανθρώπου. Οι δυνατότητες αυτές είχαν προηγουμένως μετρηθεί με το πιο δημοφιλές τεστ ελέγχου ευφυΐας που χρησιμοποιείται στη Νευροψυχολογία: το Wechsler Adult Intelligence Scale (WAIS).

Για τη μελέτη των ξεχωριστών εκφράσεων της ευφυΐας στους επιμέρους τομείς που χωρίζεται το WAIS πήραν μέρος εθελοντές ασθενείς που είχαν υποστεί ζημιές σε διαφορετικές δομές του εγκεφάλου. Τα νευροαπεικονιστικά αποτελέσματα προσφέρουν μια νέα οπτική στο πως οι διάφορες πτυχές της ευφυΐας βασίζονται στη συνεργική λειτουργία ξεχωριστών δομών του φλοιού.

Την εργασία θα τη βρείτε στο περιοδικό Neuron.

Ρομποτικά πρόσωπα για ανθρώπους

2009-03-08T17:30:00.003+02:00

Η σχεδίαση προσθετικών μελών έχει κάνει τεράστια βήματα [κυριολεκτικά!] τα τελευταία χρόνια. Τα σύγχρονα βιοπροσθετικά εμπεριέχουν μηχανοτρονικά στοιχεία τα οποία δανείζονται απευθείας απ'τον κλάδο της ρομποτικής, προσφέροντάς μας λειτουργικά «ανταλλακτικά» για χαμένα/κατεστραμμένα μέρη του σώματος. Ορισμένες φορές ο έλεγχος γίνεται απευθείας απ'τον εγκέφαλο του ασθενούς.

Παρ'όλα αυτά, εσωτερικά προσθετικά όπως αυτά που απαιτούνται για την ανακατασκευή μυών του προσώπου δεν είναι το ίδιο επιτυχημένα, κι αυτό γιατί υπάρχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις για τα χαρακτηριστικά του προσωπείου (όπως η εκφραστικότητα).

Δύο χειρουργοί, ο Travis Tollefson και ο Craig Senders απ'την Ωτορινολαρυγγολογία του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Ντέιβις, αναφέρονται σε μια νέα ευρεσιτεχνία που χρησιμοποιεί τεχνητούς πολυμερικούς μύες για να επανακινήσει τα προσωπικά χαρακτηριστικά ατόμων που πάσχουν από σοβαρή παράλυση ή απώλεια.

Η πατέντα των δύο χειρουργών έχει δοκιμασθεί για την ώρα μόνο σε πτωματικούς δέκτες αλλά οι ίδιοι είναι πολύ αισιόδοξοι για την εφαρμογή της εκεί που απαιτείται χρήση προσθετικών ακριβείας.

Βιοηλεκτρονικό Ρομπότ

2009-02-28T19:43:00.001+02:00

Στον Τομέα Τεχνολογιών της Πληροφορίας στην Κρέμα δραστηριοποιείται το «Εργαστήριο Ζωντανών Δικτύων» του Πανεπιστημίου του Μιλάνου σ'ένα εξαιρετικά φιλόδοξο πείραμα: την άμεση σύνδεση νευρικού ιστού με ηλεκτρονικά κυκλώματα!

Απώτερος σκοπός είναι ο σχεδιασμός βιοηλεκτρονικών προσθετικών που να εμφυτεύονται στο ανθρώπινο σώμα για την αντικατάσταση και υποστήριξη μερών του νευρικού συστήματος που έχουν καταστραφεί από τραύμα ή ασθένεια.

Δίκτυα ανθρώπινων νευρώνων καλλιεργήθηκαν πάνω σ'ένα σύνολο μικροηλεκτροδίων συνδεδεμένα μ'ένα computer που μπορεί να τα διεγείρει αλλά και να αναλύσει τα σήματα που αυτά στέλνουν. Τα πειράματα του group έδειξαν πως οι νευρώνες- αν διεγερθούν κατάλληλα με σήματα εφάμιλλα με αυτά που τα αισθητήρια όργανά μας περνάν απ'την περιφέρεια στον εγκέφαλο- αντιδρούν επιλεκτικά κατακρατώντας την πληροφορία που εισάγεται. Αυτή σε μια δεύτερη φάση επεξεργάζεται σε τεχνητά νευρωνικά δίκτυα χάρη σ'ένα ad hoc πρόγραμμα που κατηγοριοποιεί τα εισερχόμενα σήματα απ'τα νευρικά κύτταρα.

Πρόσφατα η ομάδα προχώρησε σ'ένα ρομποτικό πείραμα. Οι νευρώνες διεγέρθηκαν κατάλληλα με σήματα που είχαν ορισθεί ως «βέλη κατεύθυνσης» για την κίνηση του ρομπότ. Στη συνέχεια τα σήματα αυτά δόθηκαν ξανά στους νευρώνες με σκοπό να επαληθευθεί η σωστή εκμάθηση αυτών των «εντολών» απ'τα ανθρώπινα κύτταρα. Το εκ των υστέρων output αυτών των εντολών χρησιμοποιήθηκε απ'το ρομπότ για την κίνησή του. Οι φωνητικές εντολές έδιναν σήμα στους νευρώνες και αυτοί με τη σειρά τους στους σερβομηχανισμούς του ρομπότ!

Το βιντεάκι ίσως το βρείτε χαζό, αλλά αναλογιστείτε πως μιλάμε για ένα απ'τα πρώτα βιοηλεκτρονικά συστήματα με νευρώνες ως εκτελεστές. Περισσότερα για το πείραμα θα βρείτε στο άρθρο που δημοσίευσε η ιταλική ομάδα στο περιοδικό Biosystems.

Μαγείρεμα τροφίμων και νοημοσύνη

2009-02-23T07:34:00.005+02:00

«Είμαστε ό,τι τρώμε!»

Το γνωμικό είναι γνωστό και παλιό. Τι μπορεί όμως να κάνει η μαγειρική για τον εγκέφαλό μας;

Σύμφωνα με τη συζήτηση που έγινε στο συνέδριο της American Association for the Advancement of Science (AAAS) πάνω σε παλιότερες μελέτες απ'τον ανθρωπολόγο Richard Wrangham η μαγειρική εξελίχθηκε ήδη απ'τον Homo erectus και ήταν μονόδρομος αργότερα για την ευφυία του είδους μας.

Η μαγειρική κάνει την τροφή πιο χωνευτή, σπάζοντας τις αλυσίδες του αμύλου, μετουσιώνοντας πρωτεΐνες, και- φυσικά [sic]- μαλακώνοντας τις δομές της. Κατά συνέπεια απαιτείται λιγότερη ενέργεια για την διάσπαση και απορρόφηση της τροφής.

Δύο πορίσματα βγαίνουν απ'το παραπάνω:

Ίσως αποτελεί μύθο η επιδημία παχυσαρκίας των αναπτυγμένων κοινωνιών που αποδίδεται στην υπερσίτιση. Πιο πιθανό να είναι απλά αποτέλεσμα της ευκολότερης πρόσβασης των ανθρώπων σε κατεργασμένες (έτοιμες) τροφές που είναι νόστιμες και εξαιρετικά αφομοιώσιμες. Υπάρχουν δομές του εγκεφάλου όπως η Αμυγδαλή που ενεργοποιούνται σε σχέση με το πόσο «μαλακή» είναι η τροφή.
Προσοχή στα νατουραλιστικά- δήθεν- κινήματα των σύγχρονων αστών που στην προσπάθειά τους να είναι «πιο κοντά στη Φύση» αποφεύγουν το μαγείρεμα των τροφών. Αυτό μπορεί να είναι καλό για μια βραχυπρόθεσμη δίετα, αλλά καταστροφικό ως μόνιμη κατάσταση μιας που πάει αντίθετα με τις διατροφικές/θερμιδικές ανάγκες του είδους μας όπως εξελίχθηκε.

Καλώς ή κακώς, ο εγκέφαλός μας απαιτεί ενέργεια για να είμαστε το πιο εξελιγμένο είδος του πλανήτη...

Κάρολος Δαρβίνος 1809-2009

2009-02-12T18:45:00.003+02:00

Στις 12 Φεβρουαρίου του 2009 γιορτάζει η ανθρωπότητα! Η επετειακή αυτή ημερομηνία δεν είναι τυχαία, δεν υπολογίσθηκε στο τραπεζάκι κάποιων συνδικαλιστών που ήθελαν απλά μια μέρα διακοπών μέσα στον Φλεβάρη. Εξάλλου δεν είναι καν αργία ή μέρα αποχής από την εργασία. Η ημερομήνια αυτή είναι σημαντική γιατί σαν σήμερα- πριν 200 χρόνια- γεννιόταν ένας απ’τους μεγαλύτερους επιστήμονες και φυσιοδίφες που θα γνωρίζαμε ποτέ: ο Κάρολος Δαρβίνος (ή αν το προτιμάτε ως εξώνυμο: Τσαρλς Ντάρουιν).

Ακόμα κι αν έχουν περάσει δύο αιώνες από τη γέννησή του και 150 χρόνια από το μνημειώδες έτος (1859) που δημοσίευσε το opus magnum του: “On the Origin of Species by Means of Natural Selection, or The Preservation of Favoured Races in the Struggle for Life.” οι ιδέες του Δαρβίνου προκαλούν ακόμα συζητήσεις επί συζητήσεων, όχι τόσο γιατί μια σωρεία επιστημονικών δεδομένων τις επαλήθευσε αλλά γιατί υπάρχουν ακόμα εκατοντάδες άνθρωποι, δυστυχώς ακόμα και με επιστημονικό-ακαδημαϊκό υπόβαθρο, που προσπαθούν να τις αψηφίσουν. Δίπλα στους τελευταίους προστίθενται και χιλιάδες άλλοι που εξαιτίας των θρησκευτικών ή/και κοινωνικών τους πεποιθήσεων αρνούνται να ενστερνιστούν τα πορίσματα του Δαρβίνου, αλλά και τα υπόλοιπα συμπεράσματα που βγαίνουν απ’τη συνένωση των θεωριών της φυσικής επιλογής μ’αυτές της σύγχρονης γενετικής (Μεντελιανής και μη).

Πρόσφατα κυκλοφόρησε ένα άρθρο στους New York Times που καλούσε στην εγκατάλειψη του όρου Δαρβινισμός ή έστω το «θεωρία εξέλιξης του Δαρβίνου». Κι αυτό γιατί μια τέτοια τοποθέτηση αφήνει να εννοηθεί πως υπάρχουν και διαφορετικές θεωρίες εξέλιξης (όπως πχ του εφυούς σχεδίου) ή πως ό,τι γνωρίζουμε για την φυσική επιλογή προέρχεται απλά απ’τις παρατηρήσεις που έκανε ένας άνθρωπος στα μέσα του 19ου αιώνα, μη λογαριάζοντας τα 150 χρόνια ερευνητικής επαλήθευσης που ακολούθησαν (γονίδια, DNΑ/RNA, αναπτυξιακή βιολογία, μελέτη απολιθωμάτων, κλπ). Η ταύτιση της εξέλιξης με τον Δαρβίνο, σύμφωνα με το άρθρο αυτό, οδήγησε σε περισσότερα προβλήματα υιοθέτησης της θεωρίας της φυσικής επιλογής απ’όσα θα συναντούσαμε αν έμενε ανώνυμη, όπως μια οποιαδήποτε άλλη επαρκώς τεκμηριωμένη επιστημονική θεωρία.

Στις 21 Ιουνίου του 2006, μπροστά στη σθεναρή αντίσταση των υποστηρικτών των εναλλακτικών (κυρίως θεολογικών) θεωρίων για τη διδαχή του μαθήματος της Εξέλιξης στα δημόσια σχολία των ΗΠΑ, 68 απ’τις σημαντικότερες επιστημονικές ακαδημίες εθνών του πλανήτη (μεταξύ των οποίων και η Ακαδημία Αθηνών) συνυπέγραψαν μια κοινή δήλωση για τη διδασκαλία της Εξέλιξης. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, τονιζόταν ο κίνδυνος που ελλοχεύει: «στα μαθήματα φυσικών επιστημών που διδάσκονται σε ορισμένα δημόσια εκπαιδευτικά συστήματα, αποκρύπτονται, διαψεύδονται ή συγχέονται επιστημονικά γεγονότα, δεδομένα και επιβεβαιωμένες θεωρίες, οι οποίες αφορούν την αρχή της δημιουργίας και την εξέλιξη της ζωής στη Γη, με θεωρίες μη επιστημονικά τεκμηριωμένες».

Το ζήτημα πολλές φορές είναι ακριβώς αυτό: οι μη επιστημονικά τεκμηριωμένες θεωρίες! Δεν είναι λίγοι οι υποστηρικτές του εφυούς σχεδίου που αντιδρούν στη δήθεν αδικία που τους έστησε η επιστημονική κοινότητα. Λένε: απ’τη στιγμή που ούτε η θεωρία του Δαρβίνου είναι πλήρως αποδεδειγμένη, γιατί λοιπόν τα παιδιά να μη διδάσκονται και τις διάφορες εναλλακτικές; Αυτό το εκ πρώτης όψεως «δίκαιο αίτημα» απ’την πλευρά πολλών βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος που δημιουργείται, αν και νομίζω μπορεί να απαντηθεί με δύο πολύ απλά επιχειρήματα:

Η Θεωρία της Εξέλιξης μπορεί να μην είναι πλήρης, αλλά τα ευρήματα που υποστηρίζουν την ύπαρξή της είναι τόσα πολλά και τόσο εξαιρετικά τεκμηριωμένα που αφήνουν πρακτικά μηδαμινό χώρο για τη συνύπαρξη οποιασδήποτε άλλης, εναλλακτικής θεώρησης. Εκτός αυτού, η Εξέλιξη που βασίζεται στη φυσική επιλογή είναι ένας επιστημονικός κλάδος που συνεχίζει ακόμα και σήμερα (150 χρόνια μετά...) να προσφέρει πορίσματα και να ενισχύεται συνεχώς, χάρη στη διαπεδιακή συνεισφορά πολλών άλλων γνωστικών αντικειμένων.
Το ότι κάποιος δεν πιστεύει στην επιστημονική προσέγγιση για την εξήγηση της Φύσης δε σημαίνει πως η Πολιτεία είναι υποχρεωμένη να βασίσει το εκπαιδευτικό της σύστημα σε σαθρές αντιεπιστημονικές θεωρίες. Δε γίνεται να συζητάμε βάζοντας δύο διαφορετικές θεωρίες (μία τεκμηριωμένη από επιστήμονες και μία από θεολόγους) στο ίδιο επίπεδο, λες και είναι ισοδύναμες, επειδή είναι απλά διαφορετικές γνώμες που μιλάνε για το ίδιο πρόβλημα.Φανταστείτε το παραπάνω σα να σας έλεγε κάποιος «ο γάιδαρος πετάει»! Στη μία περίπτωση έχουμε δεκάδες ενδείξεις ότι ο γάιδαρος δε γίνεται να πετάει καθώς βιολογικά δεν έχει τις δομές, το βάρος, κλπ που θα του το επέτρεπαν αλλά και γιατί θα αψηφούσε τους νόμους της φυσικής (βαρύτητα, άντωση, κλπ). Απ’την άλλη έχουμε τους υποστηρικτές των «μυστικών ικανοτήτων» του γαϊδάρου καθότι το γράφει ένα θεόπνευστο βιβλίο ή το είπε κάποιος προφήτης 2000 χρόνια πριν. Αν σας φάνηκε υπερβολικό έως γελοίο το παραπάνω παράδειγμα, αναλογιστείτε απλά ότι υπάρχουν εκατοντάδες Δημιουργιστές που διατυμπανίζουν πως η Γη είναι μόλις 10000 ετών... (ανεξάρτητα αν τα αδιάσειστα επιστημονικά στοιχεία ραδιοχρονολόγησης μιλάνε για κάπου 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια)

Έχουν περάσει 200 χρόνια απ’τη γέννηση ίσως του μεγαλύτερου επιστήμονα όλων των εποχών, στο ίδιο επίπεδο με τον Γαλιλέο, τον Νεύτωνα, τον Αϊνστάιν και πολλά άλλα γνωστά ή λιγότερο γνωστά πρόσωπα της ορθολογικής πνευματικής δημιουργίας των ανθρώπων. Παρ’όλα αυτά, η Θεωρία της Εξέλιξης του Δαρβίνου ακόμα και σήμερα σε πολλά μέρη του κόσμου δημιουργεί αντιδράσεις από κάποιους ανθρώπους, κυρίως της θρησκείας. Επικαλούμενοι τα λιγοστά κενά της φυσικής επιλογής και των συμπληρωματικών θεωριών της σύγχρονης γενετικής, οι άνθρωποι αυτοί αρνούνται πεισματικά το επιστημονικά αποδεδειγμένο και απαιτούν να καταδικαστούν γενιές νέων ανθρώπων στον απόκρυφο σκοταδισμό δήθεν εναλλακτικών θεωριών εξήγησης του κόσμου.

Κανείς δε μπορεί να περιμένει να γνωρίζουμε τα πάντα για την Θεωρία της Εξέλιξης, όπως κανείς δεν θα περίμενε ένας μη ειδικός Φυσικός να είναι σε θέση να κατανοήσει πλήρως την Θεωρία των Χορδών. Μπορούμε όμως, επί τη ευκαιρία της επετείου, να κάνουμε έστω μια απόπειρα να διαβάσουμε λίγα πράγματα για αυτόν τον τόσο σημαντικό επιστήμονα και τους μύθους/παρανοήσεις που υπάρχουν γύρω από το έργο του και την κληρονομιά του.

Εγώ θα ξεκινούσα από εδώ και εδώ!

Neuromarketing και ελευθέρα θέληση καταναλωτών

2009-02-03T06:54:00.003+02:00

Ο bizwriter twittαρε ένα άρθρο στο The Journal of Consumer Affairs που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Αν και νομίζω απευθύνεται περισσότερο σε κοινωνιολόγους/ψυχολόγους και οικονομολόγους, οποιοσδήποτε με ενδιαφέρον στο γνωσιακό υπόστρωμα του neuromarketing θα εκτιμήσει τη βιβλιογραφική ανασκόπηση και τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της μελέτης.

Κλικ στον τίτλο για το πλήρες κείμενο.

Μύθοι και Παρανοήσεις Νευροεπιστημών I: Οι αισθητικές περιοχές της γλώσσας

2009-02-01T17:57:00.003+02:00

Καλό μήνα!

Εγκαινιάζω μια νέα μόνιμη στήλη στον «Ελεύθερο Νευρώνα». Αυτή των Μύθων και Παρανοήσεων στις Νευροεπιστήμες.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο κόσμος, ακόμα και το επιστημονικό κοινό, καλλιεργεί και ενισχύει αναληθείς δηλώσεις επειδή απλά δεν τσέκαρε καλά τις πηγές του. Πάρα πολλές φορές μάλιστα, ένα επιστημονικό «γεγονός» το οποίο βασίζεται- υποτίθεται- σε αδιάσειστα πειραματικά δεδομένα μεταλαμπαδεύεται χωρίς να επαληθευτεί, ακόμα και απ'τους ίδιους τους ερευνητές που το χρησιμοποιούν για να ερμηνεύσουν παράπλευρα πορίσματα ή- μη χειρότερα- να βασίσουν την ίδια τους την επιστημονική δραστηριότητα.

Αρχίζουμε λοιπόν, από έναν απ'τους πιο γνωστούς μύθους: αυτόν της γλώσσας!

«Η γλώσσα αποτελεί μυώδες όργανο το οποίο καλύπτεται από βλεννογόνο για τη μεταφορά της προσλαμβανόμενης τροφής. Βοηθά στη μάσηση και στην κατάποση και περιέχει αισθητήρια όργανα για τη γεύση. Εκτός αυτού, η γλώσσα παίζει σημαντικό ρόλο στην άρθρωση των λέξεων κατά την ομιλία.» (Βικιπαίδεια)

Ως εδώ καλά. Τι γίνεται όμως με τους γευστικούς κάλυκες που είναι τα αισθητήρια όργανα της γεύσης; Πολλοί από σας πιθανώς να έχετε δει έναν απ'τους κλασικούς «χάρτες γλωσσικής ευαισθησίας» που κυκλοφορούσαν (κυκλοφορούν;) σε πολλά συγγράμματα Φυσιολογίας. Σύμφωνα με αυτούς, οι 5 γεύσεις που μπορούν να διακρίνουν οι γευστικοί μας κάλυκες (ήτοι γλυκό, πικρό, ξινό, αλμυρό, και ουμάμι) έχουν συγκεκριμένη χωροδιάταξη πάνω στη γλώσσα. Δείτε την εικόνα του post και θα καταλάβετε.

Λίγοι όμως είναι αυτοί που γνωρίζουν πως το παραπάνω είναι ένας μύθος. Η γλώσσα μας μπορεί παντού να εντοπίσει τις γεύσεις και δεν έχετε παρά να το δοκιμάσετε! Αυτό που μπορεί να συμβαίνει είναι ίσως μια διαφορετική ευαισθησία σε κάθε περιοχή λόγω της συγκέντρωσης περισσότερων ή λιγότερων ειδικευμένων υποδοχέων.

Ουσιαστικά το πρόβλημα ξεκίνησε από μια κακή μετάφραση μιας γερμανικής διπλωματικής εργασίας στις αρχές του 20ου αιώνα. Κι εδώ βλέπετε τις συνέπειες της αντιγραφής ενός επιστημονικού δεδομένου που υιοθετείται ως αξίωμα χωρίς κανένας να πάει να ελέγξει την εγκυρότητά του. Παρόλο που η ιστορία αυτή συνεχίστηκε ως το 1974- μέχρι που κάποιος την έβγαλε άκυρη- υπάρχουν αρκετά βιβλία που ακόμα περιγράφουν την εσφαλμένη αυτή διάταξη των καλύκων.

Εσείς που διαβάζετε τον «Ελεύθερο Νευρώνα» ξέρετε τώρα πως έχουν αληθινά τα πράγματα! :D

---

Παρεμπιπτόντως, η Ανθρώπινη Φυσιολογία είναι γεμάτη εκπλήξεις και σε άλλους τομείς που βγαίνουν απ'το νευρικό σύστημα. Απλά θα σας πω πως είναι μύθοι κι άλλα πράγματα που ακούτε να επαναλαμβάνονται μέσω της «λαϊκής σοφίας» όπως το να πίνετε πολύ νερό, πως τα νύχια μεγαλώνουν μετά τον θάνατο, πως αν τρώτε βράδυ παχαίνετε, κλπ. Το BMJ έχει μια σειρά από άρθρα τα οποία σας τα συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Η ψευδαίσθηση του μέλους-φάντασμα στα ρομποτικά προσθετικά

2009-01-28T22:40:00.001+02:00

Ενδιαφέρον βιντεάκι:

Υπάρχει ελπίδα για επαναφορά της αισθητικότητας σε ακρωτηριασμένους ασθενείς; Θα βρείτε περισσότερα για τη μελέτη στη δημοσίευση του Brain.

Ιστορικής σημασίας πρώτες εφαρμογές εμβρυικών στελεχοκυττάρων στο ΚΝΣ

2009-01-24T18:37:00.002+02:00

Ο αμερικανικός οργανισμός Food and Drug Administration και ο βρετανικός ομόλογός του (UK Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency) έδωσαν το πράσινο φως για μεταμοσχεύσεις εμβρυικών στελεχικών κυττάρων στη σπονδυλική στήλη και στον εγκέφαλο αντίστοιχα.

Στην πρώτη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με ένα πρωτόκολλο αποκατάστασης μετά από τραυματική βλάβη της σπονδυλικής στήλης ενώ στη δεύτερη με την αποκατάσταση ασθενών που έχουν υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο.

Περισσότερα για το θέμα μπορείτε να διαβάσετε ακολουθώντας τον σύνδεσμο του τίτλο, αλλά και στους ιστοχώρους των εταιρειών Geron για το νωτιαίο μυελό και ReNeuron για τον εγκέφαλο.

Ψύξτε το εγκέφαλο, σώστε το μυαλό!

2009-01-16T21:04:00.002+02:00

Το θυμάστε το «κράνος ψύχους» για την προστασία από ισχαιμική εγκεφαλική βλάβη;

Καρδιακά και αγγειακά [εγκεφαλικά] επεισόδια μειώνουν την παροχή οξυγονωμένου αίματος στον εγκέφαλο με κίνδυνο τη μόνιμη οργανική βλάβη. Σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύεται στο British Journal of Anaesthesia, η στοχευμένη ψύξη του εγκεφάλου ελαττώνει τις μεταβολικές ανάγκες των νευρώνων μεγαλώνοντας το παράθυρο χρόνου που έχουν οι ιατροί μέχρι τις πρώτες βοήθειες και την επεμβατική αντιμετώπιση του αρχικού συμβάντος.