tag:blogger.com,1999:blog-30387865871984260562009-05-23T00:08:00.882-07:00Քու հողին մեռնեմ անգին Հայրենիք Ա՛խ քիչ է թէ, որ մի կեանքով մեռնեմ Երնե՛կ ունենամ հազար ու մի կեանք Հազարն ալ քեզ մատաղ ընեմ - ԱՒԵՏԻՔ ԻՍԱՀԱԿԵԱՆՇուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comBlogger68125tag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-61033982700908259952009-05-23T00:04:00.000-07:002009-05-23T00:08:00.890-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/ShegPKUrFhI/AAAAAAAAANs/TaMDsdIuKnw/s1600-h/vartavar.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 221px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/ShegPKUrFhI/AAAAAAAAANs/TaMDsdIuKnw/s320/vartavar.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338912065600558610" /></a><br /><br /><br />«Հայր մեր, որ երկինքն ես. թող սուրբ ըլլայ քու անունդ. քու թագաւորութիւնդ թող գայ. քու կամքդ թող ըլլայ երկրի վրայ, ինչպէս որ է երկինքի մէջ. մեր հանապազորեայ հացը տուր մեզի այսօր. ներէ մեզի մեր պարտքերը, ինչպէս մենք ալ կը ներենք մեր պարտապաններուն և մի թոյլ տար որ փորձութեան մէջ իյնանք, այլ փրկէ մեզ չարէն. որովհետեւ քուկդ է թագաւորութիւնը և զօրութիւնը և փառքը յաւիտեանս. ամէն:<br /><br />Վասնզի եթէ դուք մարդոց ներէք իրենց յանցանքները, ձեր երկնաւոր Հայրն ալ ձեզի պիտի ներէ: Իսկ եթէ դուք մարդոց չներէք իրենց յանցանքները ձեր Հայրն ալ ձեզի պիտի չներէ ձեր յանցանքները»:<br /><br />ՔԵԶԻ ՀԱՄԱՐ ԶԱՒԱԿՍ<br /><br />Ո՞վ Քեզ նախատեց ու մտրակեց այն աստիճան որ վշտահար, անկերպարան և անճանաչելի դարձած ես, ով Ամենագեղեցիկը: <br />Քու մեղքերդ, զաւակս:<br /><br />Ինչո՞ւ արեւափայլ ճակատդ փուշերով վիրաւորուած է, ով Սուրբ:<br />Քու սրտիդ կարծրութիւնը, հպարտութիւնը և ստորին փափաքներդ խորտակելու համար, զաւակս:<br /><br />Ինչո՞ւ յուսալքուած այնքան խեղճեր սփոփող այդ ազնիւ ձեռքերդ ծակուած են գամերով, ով Բարերար:<br />Որպէսզի Աստուծոյ և Անոր Եկեղեցիին իրաւունքները գողցող քու անմաքուր ձեռքերդ մաքրուին զաւակս: Դուն սորվիս աշխատիլ, տալու համար և ոչ թէ դիտելու: <br />«Աւելի երանելի է տալը, քան թէ առնելը»:<br /><br />Երկինքէն երկիր ճամբորդող լուսասփիւռ ոտքերդ ինչո՞ւ ծածկուած են արիւնոտ վէրքերով, ով փառաց թագաւոր:<br />Որպէսզի կործանումի ճամբայէն ոտքերդ ետ դարձնեմ դէպի «Հօրս տունը», զաւակս:<br /><br />Ոհ, նիզակով խոցուած է կողդ, ո՜վ օրհնեալ Տէր:<br />Այդ աղբիւրը քեզի համար բացուած է, զաւակս, որպէսզի դուն ամբողջովին մաքրուիս և ամբիծ ու անարատ իմ առջեւս կայնիս ցնծութիւնով:<br /><br />Իմ Տէրս և իմ Աստուածս:<br />Այո, այո բոլորը քեզի համար են, զաւակս, միայն եթէ հաւատաս և ընդունիս:<br /><br />Կը հաւատամ, Տէր, օգնէ իմ անհաւատութեանս:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />19-Մայիս-2009 Երեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-6103398270090825995?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-81745604158870299792009-05-18T07:46:00.000-07:002009-05-18T07:47:30.449-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/ShF0-3Gmu8I/AAAAAAAAANk/ki0mnITfgeM/s1600-h/2006.10.14_254208"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 256px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/ShF0-3Gmu8I/AAAAAAAAANk/ki0mnITfgeM/s320/2006.10.14_254208" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337175656703114178" /></a><br /><br /><br />Մեր վարժարաններու, եկեղեցիներու և միութիւններու գանձանակները:<br /><br />Հայկական թերթերու պարունակութիւնը:<br /><br />Հայ գրողին գրպանները:<br /><br />Հայերէն խօսիլ, գրել ու կարդալը:<br /><br />Շնորհակալութիւն յայտնելը:<br /><br />Ներողութիւն խնդրելը:<br /><br />Գնած ընկոյզներս:<br /><br />«ՌԱՄԻԶ» երգելով հայ երգը պահել կարծողին գլուխը և զայն ունկնդրողին ճաշակը:<br /><br />Շատ աշխատելով հարուստ ըլլալու գաղափարը:<br /><br />Նոր ճաշարան բացողին անօթի անցորդներ սպասելու յոյսը:<br /><br />Ձկնորս Համբիկին ծախած ուլականջները:<br /><br />Հարազատ մօրը հայհոյողին նման, բեմերէն Հայաստանը ոտքի տակ առնողին, զայն քաջալերողին և չդիմադարձողին «Հայրենասիրութիւն»ը:<br /><br />Բեմ հրաւիրուած երգիչին երգելէ առաջ կէս ժամ խօսիլը:<br /><br />Պետական աթոռներու թեկնածուներուն ընտրութիւններէն առաջ ժողովուրդին ըրած խոստումները:<br /><br />«Օր մը, դրութիւնէն բան մը կը շտկուի»: Մտածելով, սպասելու յոյսս...<br /><br />Որքա՜ն պարապ բաներ գրեցի, այնպէս չէ՞:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />17-Մայիս-2009 Կիրակի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-8174560415887029979?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-71963840042068928742009-05-12T06:41:00.001-07:002009-05-12T14:17:47.170-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/Sgl8rEWxVfI/AAAAAAAAANc/wbEYiDEABZI/s1600-h/Crucifix.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 214px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/Sgl8rEWxVfI/AAAAAAAAANc/wbEYiDEABZI/s320/Crucifix.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5334932312942532082" /></a><br /><br /><br />Բնութիւն եւ յայտարարութիւն՝ հաւասարապէս Աստուծոյ նկատմամբ կը վկայեն: Մեր երկնաւոր հայրը աղբիւրն է կեանքի, իմաստութեան եւ ուրախութեան: Դիտէ՝ բնութեան բիւրաւոր հրաշալի եւ գեղեցիկ բաները եւ տես ի՞նչ զարմանալի կատարելութեամբ կը յարմարին անոնք ոչ միայն մարդուն, այլ եւ բոլոր կենդանի արարածոց պէտքերուն եւ երջանկութեան:<br />Լեռները եւ ծովերը ամէն բան մեզի Արարչին սէրը կը պատմէ: Աստուած է որ Իր բոլոր արարածոց ամենօրեայ պիտոյքները կը հոգայ: Սաղմոսերգուն, այս հոգեյոյզ մտածումը հետագայ գեղեցիկ խօսքերով կ'արտայայտէ.<br /><br />«Ամենուն աչքերը Քեզի կը սպասեն,<br /> Ու ժամանակին անոնց կերակուրը Դուն անոնց կուտաս,<br /> Քու ձեռքդ կը բանաս,<br /> Ու ամէն կենդանիին փափաքը կը լեցնես»:<br /><br />«Աստուած սէր է»:<br />Այս բառերը գրուած կը տեսնենք ծաղիկներու կոկոններուն եւ մատաղածիլ խոտերուն վրայ: Սիրագեղգեղ թռչուններու, որ իրենց զուարթ դայլայլիկներով օդը դաշնակութեամբ կը յորդեցնեն: Փափուկ ծաղիկներու, որ իրենց անուշահոտ բոյրերով մթնոլորտը կը խնկեն: Ամէնքն ալ մեր Աստուծոյն հայրական հոգածութիւնն ու իր զաւակներն երջանկացնելու փափաքը կը պատմեն մեզի:<br />Աստուծոյ խօսքը կը յայտնէ իր նկարագիրը: Բնութեան իրերուն եւ մարդկային սրտին ճանչցած ամենէն խորին եւ խանդակաթ սիրոյ կապերու միջոցաւ, Ան ջանացած է Ինքզինքը յայտնել մեզի:<br />Աստուծոյ անսահման սէրը յայտնելու համար էր որ Յիսուս մարդոց մէջ ապրելու եկաւ: Աստուածորդին իջաւ երկինքէն, հայրը ցուցնելու համար:<br />Յիսուս, ժողովրդին հետ Իր յարաբերութիւններու մէջ ամենամեծ նրբադատութիւն եւ խոհեմ, անուաբանոյ ուշադրութիւն կը գործածէր: Ան խստաբարոյ չեղաւ երբէք ու բնաւ պէտք չեղած ատեն խիստ խօսք մը չլսուեցաւ Իր բերնէն, ոչ ալ զգայուն սիրտ մը ցաւցուց ընդունայն: Ճշմարտութիւնը կը խօսէր, սակայն միշտ սիրով: Կը հրապարակէր կեղծաւորութիւնը, բայց արցունքներ կային Իր ձայնին մէջ: Լացա՜ւ Իր սիրելի քաղաքին, Երուսաղեմի վրայ, որ մերժեց ընդունիլ զԻնքը:<br />Աստուածորդին միայն կարող էր մեզ փրկել: Ան կարող էր ճանչցնել Աստուծոյ սէրը:<br />Որքան աւելի ջանանք ճանչնալ աստուածային նկարագիրը խաչին լոյսովը, այնքան աւելի կը տեսնենք ողորմութիւն, քաղցրութիւն եւ ներողութիւն, միացած արդարութեան եւ իրաւանց հետ:<br /><br />«Ամէն մարդկային կապ կրնայ խզուիլ,<br /> Բարեկամ բարեկամի անհաւատարմանալ,<br /> Մայրեր կրնան իրենց զաւակը սիրելէ դադրիլ,<br /> Երկինք երկիր տեղափոխուիլ,<br /> Բայց ո եւ է փոփոխութիւն չի կրեր<br /> Աստուծոյ սէրը»:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />11-Մայիս-2009 Երկուշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-7196384004206892874?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-26264906393507505132009-05-09T12:17:00.000-07:002009-05-09T12:18:55.402-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SgXXFMdAxII/AAAAAAAAANU/AadY7cziytA/s1600-h/www.harikasozler.net_-_Yanan_mumlar_ve_krmz_gul"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SgXXFMdAxII/AAAAAAAAANU/AadY7cziytA/s320/www.harikasozler.net_-_Yanan_mumlar_ve_krmz_gul" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333905817932448898" /></a><br /><br /><br />Տարիներ առաջ, քաղաքի մը մէջ հարուստ ընտանիք մը կ'ապրէր: Այդ ընտանիքը աղջիկ զաւակով մը բախտաւորուեցաւ: Աղջիկը ծառաներով մեծցաւ ու ամենալաւ դպրոցներ յաճախեցաւ:<br />Երբ ամուսնանալու տարիքի հասաւ, իր հօր ըսաւ.<br />-Ես երիտասարդի մը սիրահարուած եմ: Ան, հարուստ ընտանիքի անդամ չէ, բայց իմ կեանքս անոր հետ պիտի բաժնեմ:<br />Հայրը, երիտասարդը տեսաւ եւ ընդունեց: Տղան, շատ բարի ու պարկեշտ երիտասարդ մըն էր: Հայրը, աղջիկը այդ տղուն հետ ամուսնացուց եւ իր գործէն ալ բաժին մը տուաւ:<br />Երիտասարդը շատ աշխատասէր էր: Աներհօր գործը կարճ ժամանակի մը մէջ յառաջացուց: Յետոյ, տեղւոյն եկեղեցւոյ թաղային անդամ ընտրուեցաւ: Իր շուրջ գտնուող բոլոր անձերը, զինքը կը սիրէին ու կը յարգէին:<br />Պատերազմի սովը սկսած էր: Գործերը հետզհետէ կը կայուննային: Աղջկան հայրը մեռաւ, ամուսինն ալ պատերազմի կանչուեցաւ: Գործերը բոլորովին անհետացաւ ու այս յարգելի ընտանիքը բճացաւ:<br />Ամուսինը, պատերազմի մէջ իր կեանքը կորսնցուց: Դժբախտ կինը, իր մանչ զաւակով առանձին մնաց:<br />Թշուառ կինը, ուրիշներու տան մաքրութիւն, լաթ ու ճաշ եփելով օրական հացին դրամը հանելու եւ իր մէկ հատիկ զաւակը մեծցնելու ջանքի մը մէջ մտաւ:<br />Քանի մը ատեն վերջ, պատերազմը վերջացաւ ու երկիրը խաղաղ վիճակ տիրապետեց:<br />Կինը, իր կարողութեան չափով, զաւակը լաւ դպրոցներ ղրկեց: Տղուն ուսումը վերջանալէ յետոյ, լաւ գործի մը մէջ աշխատիլ եւ լաւ դրամ շահիլ սկսաւ:<br />Օր մը մօրը ըսաւ.<br />-Ես օրիորդի մը սիրահարուած եմ: Անոր հետ ամուսնանալ կ'ուզեմ:<br />Մայրը շատ ուրախացաւ: Տղան, իր սիրած աղջկան հետ ամուսնացաւ:<br />Կինը երթալիք ուրիշ տեղ չուներ: Այդ պատճառաւ ալ, բոլորը միասին պիտի ապրէին:<br />Նոր հարսն ու փեսան մեղրալուսինէ վերադարձան: Քանի մը օր վերջ հարսը զոքանչին մօտենալով ըսաւ.<br />-Մայրիկ, այլեւս մանչդ ամուսնացած եւ երջանիկ բոյն մը կազմած է: Ան, քիզի պէտք չունի: Ես կամ, դուն գնա:<br />Կինը, առանց դիրքը փոխելու, տարիներու հասունութեամբ, հարսին սապէս պատասխանեց.<br />-Շատ ճիշդ կը մտածես հարսնուկս: Այո', ամենակարճ ժամանակի մէջ ձեր քովէն պիտի հեռանամ, բայց դուն նոր հարս ես եւ տան գործերու մէջ անփորձ ես: Ես, քեզի փորձառու ընեմ, անկէ յետոյ կ'երթամ:<br />Հարսը, իր զոքանչին խօսքերուն համոզուեցաւ ու շարունակեցին միասին ապրիլ: Քանի մը ատեն վերջ, հարսը զոքանչին մօտենալով ըսաւ.<br />-Մայրիկ, քեզի աւետիս լուր մը պիտի տամ: Ես յղի եմ: Քանի մը ամիս վերջ զաւակ մը պիտի ունենամ: Ես տան գործերու մէջ փորձառու եղած եմ: Այլեւս տղադ եւ ես, քեզի պէտք չունինք: Ես կամ, դուն գնա:<br />Զոքանչը փորձառութեամբ պատասխանեց.<br />-Շատ ճիշդ կը մտածես հարսնուկս: Նոր տուն մը պիտի գնեմ ու անմիջապէս հոն պիտի տեղաւորուիմ: Նախ եւ առաջ դուն ծննդաբերութիւնդ կ'ընես, յետոյ ալ՝ ես կ'երթամ: Դուն մի մտահոգուիր:<br />Զոքանչը, դարձեալ հարսը համոզած էր: Քանի մը ամիս վերջ, իր մանչն ու հարսը, մանչ զաւակով մը բախտաւորուեցան:<br />Զոքանչը, մանչն ու հարսը շնորհաւորեց եւ շարունակեց անոնց քով ապրիլ:<br />Օր մը, հարսը զոքանչին մօտենալով ըսաւ.<br />-Մայրիկ, ես զաւակս ծննդաբերեցի: Ինծի խօսք տուած էիր: Մեր քովէն պիտի հեռանյիր: Քեզի պէտք չունինք: Ես կամ, դուն գնա:<br />Զոքանչը գմծիծաղ պատասխանեց.<br />-Այո', հարսնուկս շատ ճիշդ կ'ըսես: Ես պիտի երթամ, սակայն այս երախան շատ գործ կ'ուզէ: Թէ տան գործ եւ թէ այս երախային ի՞նչպէս պիտի հասնիս: Օգնականի մը պէտք ունիս: Երախան քիչ մը մեծնայ, անկէ յետոյ ես կ'երթամ:<br />Հարսը մտածեց եւ զոքանչին իրաւունք տուաւ: Օրերը կ'անցնէին: Երախան քալել ու խօսիլ սկսաւ: Պառաւ կինը շատ երջանիկ էր: Օր մը, կինը նստած թոռան հետ կը զբաղէր: Հարսը, անոր մօտեցաւ ու ըսաւ.<br />-Մայրիկ, ես երկրորդ զաւկիս յղի եմ: Այս թոռդ մեծցաւ, ես փորձառու եղայ: Տղադ եւ թոռնիկդ քեզի պէտք չունին: Ես կամ, դուն գնա:<br />Կինը հարսին ճակտէն համբուրելով ըսաւ.<br />-Ի՞նչպէս երթամ հարսնուկս: Դուն, յղի վիճակով, ի՞նչպէս այս մանչուկդ պիտի հսկես: Տան գործերը ի՞նչպէս պիտի ընես: Ծննդաբերութիւնդ կ'ընես, յետոյ ես կ'երթամ:<br />Հարսը սրտնեղած, իր ննջասենեակը մտաւ ու մտածել սկսաւ: Վերջապէս, իր զոքանչին իրաւունք տուաւ:<br />Ամէն առիթով հարսը զոքանչին կ'ըսէր. «Ես կամ, դուն գնա»: Զոքանչն ալ պատճառաբանութիւններ գտնելով իր հարսը կը համոզէր:<br />Օրերը, ամիսները ու տարիները շատ շուտ անցան: Պառաւ կնոջ անդրանիկ թոռնիկը ամուսնանալու տարիքի հասած էր: Ան, իր ընտրած աղջիկը տուն բերաւ ու իր ընտանիքին ներկայացուց:<br />Պառաւ կինը, իր անդրանիկ թոռան հարսանիքը տեսնելու արժանացաւ: Աստուած իմ, այս ի՞նչ երջանկութիւն էր: Բազմանդամ ընտանիք մը եղած էին: Պառաւ կնոջ հարստութիւնը, իր ընտանիքն էր: Անոնց երջանկութիւնը, իր երջանկութիւնն էր: Ան, իր ընտանիքը նոյն տան մէջ բռնելու համար ջանք կը թափէր:<br />Երիտասարդները մեղրալուսինէ նոր վերադարձած էին: Այդ օր, մեծմայրը նոր հարսը քովը կանչեց ու ըսաւ.<br />-Բարի եկար: Այլեւս, դուն ալ այս տան անդամն ես: Բոլորս այս տան մէջ երջանիկ կ'ապրինք: Յուսամ, թէ դուն ալ մեզ նման երջանիկ ըլլաս: Միայն թէ բան մը կայ, որ քեզի պատմել կ'ուզեմ:<br />Նոր հարսը խանդաւարուած վիճակով մեծմօրը հարցուց.<br />-Ի՞նչ բան մեծմայրիկ:<br />Մեծմայրը պատմել սկսաւ.<br />-Այս տան մէջ օրէնք մը կայ: Դուն գործադրելու պարտաւոր ես: Վաղը առաւօտ երեսդ պիտի լուաս ու զոքանչիդ քով պիտի երթաս: Անոր ձեռքը պիտի համբուրես ու պիտի ըսես: «Մայրիկ, տղադ քեզի պէտք չունի: Ես կամ, դուն գնա»:<br />Նոր հարսը նախ եւ առաջ քիչ մը շուարեցաւ, յետոյ ալ՝ մեծմօրը խօսքերուն հնազանդեցաւ: Յաջորդ առաւօտ, երեսը լուաց ու իր զոքանչին քով մօտեցաւ: Անոր ձեռքը համբուրեց եւ ըսաւ.<br />-Մայրիկ, տղադ քեզի պէտք չունի: Ես կամ, դուն գնա:<br />Երբ զոքանչը, նոր հարսին բերնէն այս խօսքերը իմացաւ, անմիջապէս իր պառաւ զոքանչին քով վազեց: Անոր վիզը փաթթուեցաւ ու ըսաւ.<br />-Մայրիկ, ոչ դուն գնա, ոչ ալ ես երթամ:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />9-Մայիս-2009 Շաբաթ<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-2626490639350750513?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-26932269868623837062009-04-24T11:49:00.000-07:002009-04-24T11:50:23.608-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SfIJ5cBdw4I/AAAAAAAAANM/Yd-_gZ5D4Js/s1600-h/a1p_am_47904.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 217px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SfIJ5cBdw4I/AAAAAAAAANM/Yd-_gZ5D4Js/s320/a1p_am_47904.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328332191512249218" /></a><br /><br /><br />Խօսակցութիւնը հաղորդակցութիւն է: Խօսակցութիւնը իրար հասկնալու միջոց է: Ամէն անձ ազատ է իր փափաքած լեզուով խօսելու, դիմացինին հետ հաղորդակցելու: Պայմանաւ որ դիմացինն ալ այդ լեզուն գիտնայ և հասկնայ:<br />Մեր լեզուն հայերէնն է, որ չորս - հինգ հազար տարիներու տեւողութեան խօսուած ու մինջեւ մեր օրերը հասած է: Մեր ալ պարտականութիւնը, սուրբ պարտականութիւնը, այդ լեզուն յաջորդ սերունդներուն փոխանցել, անոր շարունակութիւնը, գոյատեւումը ապահովել է:<br />Անշուշտ չենք պարտադրեր և ոչ ոք կրնայ պարտադրել որ ամէն անձ անպայման հայերէն խօսի, բայց ցանկալի է որ, երբ կարելի է հայերէն խօսիլ, խօսինք հայերէն: Հայերէնի գոյատեւումը մեզի համար հացի չափ, օդի չափ կարեւոր է: Որովհետեւ հայերէնով է որ մենք ուրիշներէն կը զանազանուինք:<br />Ոմանք պայմաններու բերումով, չեն կրցած հայերէն սորվիլ: Իրենց պատճառները յարգելի են: Հայերէն չգիտցող և հայերէն չխօսող մը որպէս պատճառաբանութիւն «Ես հայերէն չեմ սիրեր, այդ պատճառով ալ չեմ խօսիր» պէտք չէ ըսէ: Երբ բանի մը տէր չենք, ի՞նչպէս կրնանք վճռել, թէ ատիկա կը սիրենք կամ չենք սիրեր:<br />Հայերէն գիտնալով հանդերձ, հայերէն չխօսող անձ մըն ալ «Ես հայերէնը չեմ սիրեր, այդ պատճառով ալ չեմ խօսիր» պէտք չէ ըսէ: Ասիկա տրամաբանական պատճառաբանութիւն մը չէ: Հայերէնը մեր մայրենի լեզուն է, մօր կաթով մեզի եկած է: Մօր կաթով եկածը ի՞նչպէս չի սիրուիր:<br />«Անգլերէնը չեմ սիրեր, ֆրանսերէնը չեմ սիրեր, գերմաներէնը չեմ սիրեր, այդ պատճառով ալ չեմ խօսիր» կարելի է ըսել, որովհետեւ անոնք օտար լեզուներ են և մենք հայերս իրարու հետ այդ լեզուներով խօսելու պարտաւորութիւնը չունինք: Բայց և այնպէս իւրաքանչիւր լեզու մեր առջեւ նոր հորիզոններ կը բանայ:<br />Հայերէնը պէտք է սիրենք: Ան մերն է: Մեր սեփականութիւնն է:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />15-Ապրիլ-2009 Չորեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-2693226986862383706?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-48517436172508630972009-04-02T10:48:00.001-07:002009-04-02T10:49:22.792-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SdT6j-NHi6I/AAAAAAAAANE/owUm-Q83B6Q/s1600-h/5000000001878451.gif"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 263px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SdT6j-NHi6I/AAAAAAAAANE/owUm-Q83B6Q/s320/5000000001878451.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5320152555731782562" /></a><br /><br /> <br />Թագաւորը, կը փափաքի ամէն առաւօտ աքաղաղի ձայնով արթննալ: Ան, իր ծառային կը հրահանքէ աքլոր մը գնել:<br />Ծառան, ամիջապէս աքլոր մը կը գնէ ու պալատ կը բերէ:<br />Թագաւորը, աքաղաղին քովը երթալով կ'ըսէ.<br />-Ինչ բանի որ կարիք զգաս, ես քեզի պիտի տամ: Միայն, թէ դուն քեզ մաքուր պահէ, որպէսզի պալատը չաղտոտի:<br />Թագաւորը, ամէն առաւօտ աքլորը կը հետապնդէ, ու կը տեսնէ, որ ան աղբերու մէջ կը պտըտի: Յետոյ աղտոտ ոտքերով պալատ կը մտնէ: Թագաւորը, աքլորին բարկանալով, բարձրաձայն կը գոչէ.<br />-Յիմա՛ր, ես քեզի չըսի, որ մաքուր պիտի մնաս: Դուն մշտատեւ աղբերու մէջ կը պտըտիս ու աղտոտ ոտքերով պալատ կը մտնես:<br />Աքաղաղը, թագաւորին սքանչելի պատասխան մը կուտայ.<br />-Սովորութիւն դարձած գործերէ հրաժարիլ դժուար է:<br /> <br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />24-Մարտ-2009 Երեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-4851743617250863097?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-47955281966595871992009-03-25T09:02:00.000-07:002009-03-25T09:03:43.040-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/ScpV2GQ1woI/AAAAAAAAAM8/c99gnVXYFy0/s1600-h/koyun2%25201.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 280px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/ScpV2GQ1woI/AAAAAAAAAM8/c99gnVXYFy0/s320/koyun2%25201.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317156697946833538" /></a><br /><br /> <br />Միամիտ մարդ մը, ոչխար մը գնեց: Պարանը ոչխարին վզին անցուց և իր գիւղը վերադառնալու համար ճամբայ ելաւ: Քանի մը ժամ վերջ, երեք գողեր միամիտ մարդը տեսան: Մարդը խաբել ու ոչխարը ձեռքէն խլելու համար հնարքներ մտածեցին:<br />Առաջին գողը մարդուն մօտենալով ըսաւ.<br />-Ո՛վ բարի մարդ, ես մեծ տուն մը ունիմ: Այդ տան հսկելու համար շան մը կարիքը կը զգամ: Քու շունդ ինծի կը ծախե՞ս:<br />Մարդը պատասխանեց.<br />-Ես շուն չունիմ:<br />Գողը ըսաւ.<br />-Մի՞թէ այս ձեռքինդ շուն չէ:<br />-Ոչխար է, ոչ թէ շուն. սրտնեղած պատասխանեց միամիտ մարդը և իր ճամբան շարունակեց:<br />Երկրորդ գողը, միամիտ մարդուն մօտեցաւ եւ ըսաւ.<br />-Այդ շունը որսի՞ կը տանիս:<br />Մարդը շուարեցաւ: Կասկածելով ոչխարին նայեցաւ ու առանց պատասխանելու դարձեալ իր ճամբան շարունակեց:<br />Յետոյ երրորդ գողը միամիտ մարդուն մօտեցաւ, բայց ան ալ՝ իր սուտով չի յաջողեցաւ մարդը խաբել:<br />Երրորդ գողը իր ընկերներուն դառնալով սապէս ըսաւ.<br />-Ես զարմացայ: Այս մարդը բարեպաշտ ու խելացի տպաւորութիւնը կը թողու, բայց ինչո՞ւ իր ձեռքի շան համար ոչխար կ'ըսէ: Մի՞թէ շուն պտըտցնելով բարեպաշտ ու Աստուածավախ մարդն իր հոգին ու մարմինը կը պղծէ:<br />Գողերը, այսպէս անընդհատ նոյն բաները խօսելով շարունակեցին միամիտ մարդուն քովէն քալել:<br />Գողերէն մին, հանկարծ ծառի մը տակ պառկած կատու մը տեսաւ: Դանդաղկեցուց իր քայլերը ու իր ընկերներէն ետ մնաց: Գետնէն քար մը առաւ և կատուին նետեց: Խեղճ կատուն, այդ ցաւով հեռու փախչեցաւ:<br />Գողը միամիտ մարդուն քովը եկաւ ու ըսաւ.<br />-Հիմա համոզուեցա՞ր, որ շուն է: Տեսա՞ր կատուն անկէ վախցաւ ու հեռու փախաւ:<br />Մարդը զարմանքով փախչող կատուին ետեւէն նայեցաւ ու մտածեց: <br />«Վաճառականը, որ այս շունը ինծի ծախեց, հաստատ կախարդ էր: Ի՞նչ ըրաւ, որ շունը աչքիս ոչխար կ'երեւի:<br />Միամիտ մարդը արդէն իսկ համոզուած էր, որ գնածը շուն է: Պարանը քակեց, կենդանին ազատ թողուց եւ իր ճամբան շարունակեց:<br />Խաբեբայ գողերը ոչխարը առին ու տարին:<br /> <br />Ճշմարիտը խորհիլ, գեղեցիկը զգալ եւ բարին կամենալ. ասոնց միջոցաւ է, որ միտքը կը ճանչնայ գիտակից կեանքին նպատակը:<br /> <br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />18-Մարտ-2009 Չորեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-4795528196659587199?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-29253559746999397602009-03-15T05:58:00.000-07:002009-03-15T05:59:47.845-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/Sbz7uec-QOI/AAAAAAAAAM0/Mwulg7l_mR0/s1600-h/saray.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 246px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/Sbz7uec-QOI/AAAAAAAAAM0/Mwulg7l_mR0/s320/saray.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313398436257480930" /></a><br /><br /><br />Կը պատմուի, թէ թագաւոր մը շինել տուաւ հսկայ զանգակ մը: Զայն կախել տուաւ աշտարակէն և յայտարարեց ժողովուրդին թէ այդ զանգակը զարնել պիտի տար միայն այն ատեն, երբ ինքզինք ճշմարտապէս երջանիկ զգար:<br />Ժողովուրդը ի զուր սպասեց այդ զանգակին ձայնին: Տարիներ անցան: Օր մը լուր տարածուեցաւ, թէ թագաւորը մահամերձ հիւանդ էր: Վշտահար ժողովուրդը պալատը շրջապատեց և սկսաւ դառնապէս արտասուել: Թագաւորը լսեց և հնչել տուաւ զանգակը:<br />Սգաւոր ժողովուրդը ապշած՝ գաղտնիքը հասկնալ ուզեց: <br />Թագաւորը սապէս պատասխանեց.<br />-Իմ կեանքին ամբողջ ընթացքին, գիտութիւնս, հարստութիւնս, պալատական զուարճութիւններս ու արքայական փառքս, ոչ մէկ օր չկրցաւ զիս գոհացնել: Մահուանս խայթերը փարատելու աստիճան, այսօր ժողովուրդիս անկեղծ և տաք սէրը զիս երջանիկ կ'ընէ: Ահա թէ ինչու կը հնչէ զանգակը և պիտի հնչէ, մինչեւ որ աչքերս գոցեմ:<br />Թագաւորը ուրախացաւ իր մահուան խայթերը մոռնալու աստիճան և երջանիկ զգաց ինքզինք, երբ համոզուեցաւ թէ ժողովուրդը զինք կը սիրէր:<br /><br />Կեանքի մէջ ամենամեծ հարստութիւնը սէրն է: Առանց սիրոյ ոչ մէկ բան իր յաջողութեան գագաթը կրնայ հասնիլ:<br />Ձեր մօտէն սէրը անցա՞ւ: <br />Դուք սէրը ճանչցա՞ք:<br />Ինծի կը հաճիք պատմե՞լ սէրը:<br /><br />Այո', բոլորիս մօտէն անցաւ սէրը: Արդեօք արժէքաւորեցի՞նք:<br />Այո', բոլորս ճանչցանք սէրը: Արդեօք թանկագին գոհարեղենի մը նման, մեր սրտի տուփին խորերը կրցա՞նք պատսպարել զայն:<br />Սէրը կը պատմուի՞: Ոչ', ան միմիայն կը գործադրուի:<br />Ես այսպէս կը մտածեմ: Հապա դո՞ւք:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />7- Մարտ- 2009 Շաբաթ<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-2925355974699939760?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-81588672350718307552009-01-29T07:37:00.000-08:002009-01-29T07:40:33.036-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SYHN5hubsbI/AAAAAAAAAMs/cwa1-PDzmGs/s1600-h/Masal.gif"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 184px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SYHN5hubsbI/AAAAAAAAAMs/cwa1-PDzmGs/s320/Masal.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296741024953774514" /></a><br /><br />Ծեր մարդ մը, երիտասարդ ու խելացի կին մը ունէր: Անոնք շատ երջանիկ էին, սակայն զաւակ չ'ունէին: <br />Ծերունին, որպէսզի իր օճախը վառ մնայ, զաւակ մը ունենալու երազանքը ունէր: Տարիներ կ'անցնէին, սակայն ծերունիին երազանքը չէր իրականանար:<br />Օր մը, ան ձեռքերը երկինք բարձրացուց, աղօթեց ու խնդրեց, որ Աստուած իրեն արու զաւակ մը պարգեւէ:<br />Աստուած, ծերունիին աղօթքը լսեց և կարճ ժամանակ մը վերջ իր կինը յղացաւ: Ան շատ ուրախ էր:<br />Կնոջ ըսաւ.<br />- Մենք մանչ զաւակ մը պիտի ունենանք: Ես անոր անուն մը պիտի ընտրեմ: Լաւ դաստիարակութիւն պիտի տամ, որպէսզի ան պատուարժան մարդ դառնայ: Կ'ամուսնացնենք, յետոյ զաւակներ կ'ունենայ և այդ երախաները մեր հոգւոյ մխիթարութիւնն ու աչքի լոյսը կը դառնան:<br />Ծերուկին կինը խելամուտ անձ մըն էր, ըսաւ.<br />- Նախ և առաջ ծննդաբերեմ, ծննդաբերելէ յետոյ ալ՝ մանչ կը ծնի, թէ ոչ: Եթէ որդի մը ունենանք, այնքան կապրի՞նք, որ անոր երախաները տեսնենք: Քու խօսքերը, մօրս ինծի պատմած մէկ պատմութիւնը կը յիշեցնեն:<br />Ծերունին հետաքրքրութեամբ հարցուց.<br />- Մայրդ ի՞նչ պատմած էր:<br />Կինը պատմել սկսաւ.<br />- Դարեր առաջ, ճգնաւոր մը առանձին կ'ապրի: Ան վաճառական բարեկամ մը ունի: Այդ վաճառականը, բարի գործ կատարելու և դատաստանի օրը Աստուծոյ ողորմութեան արժանանալու համար, ճգնաւորին ամէն օր քիչ մը մեղր ու քիչ մըն ալ կարագ կը նուիրէ: Ճգնաւորը, կարագին ու մեղրին մէկ մասը կ'ուտէ, իսկ մնացեալը կարասի մը մէջ կը լեցնէ: <br />Օր մը սապէս կը մտածէ.<br />«Եթէ այս մեղրն ու կարագը շուկայ տանիմ, լաւ գինով կը ծախեմ: Այդ դրամով ալ հինգ ոչխար կը գնեմ: Այդ ոչխարներէ ամէն ամիս գառնուկ մը կը ծնանի: Ես ալ մեծ հօտի մը տէր կը դառնամ և վերջապէս կը հարստանամ: Հարուստ ընտանիքի մը սիրուն աղջիկը կ'ուզեմ և անոր հետ կ'ամուսնանամ: Կինս ինծի մանչ զաւակ մը կը պարգեւէ: Զաւակս լաւ կը դաստիարակեմ, իսկ եթէ իմ խրատականներս մտիկ չընէ այս ձեռնափայտով անոր լաւ դաս կու տամ»:<br />Երբ ճգնաւորը այսպէս կ'երազէ, ձեռնափայտը կը բարձրացնէ, որպէսզի իր զաւկին դասը տայ, կարասին կը զարնէ: Կարասը կը կոտրի և մեղրն ու կարագը գետին կը թափին:<br />Ծերունին, իր կնոջ պատմութիւնը ուշի ուշով մտիկ ըրաւ ու ամօթով մնաց: Այլեւս չեղած բանի մասին չխօսեցաւ:<br />Միջոց մը վերջ, կինը գեղեցիկ մանչ զաւակ մը աշխարհ բերաւ: Ծերուկը և կինը փառք տուին, որ Աստուած իրենց զաւակ մը պարգեւած է:<br />Օր մը, կինը երախան ծերունիին յանձնեց և ընկերուհիին այցելութեան գնաց: Հայր ու որդի տան մէջ առանձին մնացին: Այդ միջոցին դրան զանգակը հնչեց: Ծերունին դուռը բացաւ: Դէմը, թագաւորին պատգամաւորը կեցած էր: <br />Պատգամաւորը ըսաւ.<br />- Թագաւորը մանչ զաւակ մը ունեցաւ: Քեզ ալ պալատ կը հրաւիրենք, որպէսզի երախային համար միասնաբար աղօթենք:<br />Ծերունին ըսաւ.<br />- Ես ալ երախայ մը ունիմ: Կինս տունը չէ: Չեմ կրնար գալ:<br />- Ոչ', ըսաւ պատգամաւորը և շարունակեց.<br />- Թագաւորն ու հիւրերը քեզ կը սպասեն:<br />Ծերունին ճարահատ, իր երախան տան պահապան շնիկին թողուց և պատգամաւորին հետ միասին թագաւորին մօտ գնաց: Քիչ վերջ, մեծ օձ մը սողալով երախային օրօրոցին մօտեցաւ: Պահապան շունը անմիջապէս օձին վրայ յարձակեցաւ և սպաննեց:<br />Որոշ ժամանակ մը վերջ ծերունին տուն վերադարձաւ: Պահապան շնիկը, արիւնաթաթախ, իր տիրոջ առջեւ կանգնեցաւ՝ իր նուիրածութիւնն ու հաւատարմութիւնը ցոյց տալով: Ծերունին արիւնաթաթախ շնիկը տեսնելով, կարծեց թէ ան իր երախան սպաննած էր: Խելագարուած ծերունին՝ վշտով ու ցաւով, առանց երկար մտածելու, իր ձեռնափայտով խեղճ կենդանին ծեծեց ու մեռցուց: Երախային մօտ վազեց: Զարմանքով քարացաւ, որովհետեւ իր երախան ողջ առողջ օրօրոցին մէջ հօրը կը խնդար: Ծերուկը օրօրոցին կողքին, սատկած օձը տեսաւ և երկու ձեռքը գլխին տանելով սկսաւ լալ ու ողբալ:<br />« Երանի' որդի չունենայի ու այս անմեղ և հաւատարիմ շնիկս չսպաննէի: Ինչ մեծ վիշտ ու դժբախտութիւն, որ որդուս կեանքը փրկած այս անմեղ ու հաւատարիմ կենդանին, իմ ձեռքերով սպաննեցի»:<br />Երբ կինը տուն վերադարձաւ, ամուսինը զինքը լալով ու ողբալով դիմաւորեց:<br />Պատահածը անոր պատմեց: Կինը շատ յուզուեցաւ և յետոյ ծերուկին դառնալով ըսաւ.<br />- Թող այս դէպքը քեզի դաս ըլլայ: Ով որ իր կեանքի մէջ անհարկի կը շտապի, յաւիտենական չարաչար կը զղջայ:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />16-Յունուար-2009 Ուրբաթ<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-8158867235071830755?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-15166020194803707672009-01-07T14:35:00.000-08:002009-01-08T08:02:44.464-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SWYjmge47AI/AAAAAAAAAMY/ldvwcv4ubK4/s1600-h/34191.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 190px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SWYjmge47AI/AAAAAAAAAMY/ldvwcv4ubK4/s320/34191.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5288953956854721538" /></a><br />Այս օրերուն ամուսնութեան խնդիրը շատ մեծ հարց մըն է: Բոլոր հայ մայրերու և հայրերու գլխուն մէջ հարցական մը կայ: «Արեօ՞ք, իմ զաւակս հայ աղջկան կամ հայ մանչու մը հետ պիտի կրնայ ամուսնանալ»:<br />Դժբախտաբար խառն ամուսնութիւններու թիւը աւելցած է: Երիտասարդներ կ'ամուսնանան առանց իրենց ապագան մտածելու: Խառն ամուսնութիւն մը, յետագային ի՞նչ տեսակ վտանքներ պիտի պատճառէ: Երիտասարդը ոչ մի բան մտածելով, կոյր վիճակի մը մէջ, իր ընտանիքը ոտնակոխ ընելու աստիճան կը պայքարի: Վերջապէս կը յաջողի ու կ'ամուսնանայ իր ընտրած այլազգի աղջկան կամ մանչուն հետ:<br />Քանի մը տարի առաջ էր: Ընկերուհիիս այցելութեան գացած էի: Մտերիմ խօսակցութեան մը ընթացքին, ընկերուհիս ըսաւ.<br />-Բարեկամուհիիս հարսը հայ չէ, բայց տասը հայ աղջիկէ աւելի լաւ է:<br />Զայրացայ: Չէի գիտեր, թէ ինչպէս պատասխանէի իրեն:<br />Միջոց մը վերջ, այս այլազգի հարսը զաւակ մը ունեցաւ: Քանի մը ամիս առաջ լսեցի, որ անոնք անհամաձայնութեան պատճառաւ ամուսնալուծուեր են:<br />Անհամաձայնութեան պատճառը կրօնքի խնդիրն էր: Երբ իրենց զաւկին մկրտութեան օրը կը հասնի, հարսը չընդունիր, որ իր զաւակը մկրտուի:<br />Ամոլը ամուսնալուծուեցաւ, սակայն ամենամեծ հարցը ասկէ վերջ պիտի սկսի: Այդ զոյգը, իրենց նոր ճամբայ մը պիտի գծեն: Փոքրիկ տղուն վիճակը ի՞նչ պիտի ըլլայ: Մօրը կրօնքին, թէ ոչ հօրը կրօնքին պիտի պատկանի:<br />Նախ և առաջ այսպիսի ապրելակերպով, այդ անմեղ փոքրիկ տղուն հոգեկան վիճակը պիտի խանգարուի, յետոյ ալ անլուծելի հարցերու պիտի մատնուի:<br />Մեր երիտասարդները պէտք է լաւ մտածեն և անկէ յետոյ առողջ որոշումներ առնեն:<br />Կ'ուզեմ այս գրութիւնս առակով մը վերջացնել:<br />Ջորիին կը հանդիմանէին այն բանի համար, որ ան էշուն որդին է: Ան, միշտ կը պարծենար, որ ձին իր մայրն է:<br />Ջորին կը պարտուի այդ վէճի մէջ, քանի որ հօր ցեղը, մօր ցեղէն աւելի կարեւոր է:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />4-Յունուար-2009 Կիրակի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-1516602019480370767?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-67797841629714495752009-01-03T06:10:00.001-08:002009-01-03T06:10:50.429-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SV9x45VDBYI/AAAAAAAAAMQ/zEOJvZjpRXM/s1600-h/p1244odg8.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 230px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SV9x45VDBYI/AAAAAAAAAMQ/zEOJvZjpRXM/s320/p1244odg8.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287069709831964034" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br />Դարեր առաջ, մեծ արուեստագէտի մը պարտականութիւն տրուեցաւ տաճարի մը համար Յիսուսի կեանքը ներկայացնող իւղանկար մը պատրաստել:<br />Երկար տարիներ արուեստագէտը համբերութեամբ պատրաստեց այս նկարը, որուն մէջ կը պակսէր Յիսուս մանուկի և Յուդայի դիմանկարները: Այս երկուքին յարմարագոյն նմանակ մը գտնելու համար ամէն կողմ երկար պրպտումներ կատարեց:<br />Օր մը, աղքատ թաղի մը մէջ հանդիպեցաւ փոքր մանչուկի մը, որուն դէմքը ցնցեց նկարչին սիրտն ու ամբողջ էութիւնը:<br />Տղեկը, հին ու աղտոտ հագուստներուն մէջ լուսաւոր և հրեշտակային դէմք մը ունէր: Արուեստագէտը, վերջապէս իր փնտռած դէմքը գտած էր: Տղեկը գնաց նկարչին հետ և մեծ համբերութեամբ նստաւ որպէս օրինակ Յիսուս մանուկին դէմքին:<br />Այժմ կը մնար Յուդայի դէմքը: Նկարչին տխուր վիճակի լուրը տարածուեցաւ ամէն կողմ: Շատեր կարծելով որ չարութիւն և վատութիւն պատկերացնող դէմք ունին, ներկայացան նկարչին, սակայն ան ոչ մէկն ալ չհաւնեցաւ:<br />Տարիներ անցան: Ի զուր ան կը փնտռէր մատնիչ Յուդայի արտայայտութեամբ մէկը: Օր մը, մուրացկան մը տեսաւ: Մուրացկանը, դողդոջուն քայլերով գետին փռուեցաւ ու աղաղակեց.<br />-Գինի՛, գինի՛:<br />Նկարչին երակներուն մէջէն ահաւոր սարսուր մը անցաւ. այդ կեղտոտ գինովը իր դէմքին վրայ կը կրէր մարդկութեան բոլոր մեղքերը: Վերջապէս գտած էր Յուդան:<br />Միասին գացին իր աշխատանոցը, ուր գիշեր ցերեկ տենդագին գործի լծուեցաւ՝ լրացնելու համար տարիներէ ի վեր իր անաւարտ գլուխ գործոցը:<br />Մինչ ինք կ'աշխատէր, գինեմոլը զարմանալի վիճակներէ կ'անցնէր: Նախկին թոյլ վիճակը տեղի տուած էր շփոթ ու շուարուն հեւքի մը, իսկ իր արիւնոտ, կարմրած աչքերը սոսկումով մը գամուած կը մնային իրեն նմանող նկարին վրայ:<br />Նկարիչը զգալով ենթակային վիճակը, հարցուց, թէ որեւէ կերպով կրնա՞ր իրեն օգնել: Գինեմոլը չկրցաւ զսպել իր արցունքները և դէմքը ձեռքերուն մէջ առած, սկսաւ հեծկլտալ ու ըսել.<br />-Ուրեմն զիս չե՞ս յիշեր: Ես տարիներ առաջ քեզի օրինակ եղայ որպէս տիպար Յիսուս Մանուկին, իսկ այսօր... Յուդան կը ներկայացնեմ քեզի...<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />24-Դեկտեմբեր-2008 Չորեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-6779784162971449575?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-91649314477288581502008-12-24T11:54:00.001-08:002008-12-25T14:33:57.557-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SVKTlA4i1oI/AAAAAAAAAMI/M8gw8oEDYZ4/s1600-h/normal_yilbasi_kedi.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SVKTlA4i1oI/AAAAAAAAAMI/M8gw8oEDYZ4/s320/normal_yilbasi_kedi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283447576960620162" /></a><br /><br /><br /><br />Կը պատմեն, թէ կատուն իր ձագերուն ուղիղ քալել կը սորվեցնէր, բայց ինքը ծուռ կը քալէր: Ձագերը, իրենց մայրը օրինակ կ'առնէին ու անոր նման կը քալէին:<br />Երբ մայրը պատժելու սպառնալիքով անոնց ստիպեց ուղիղ քալել, ձագերը ըսին.<br />-Մենք քեզ օրինակ կ'առնենք: Դուն ինչպէս որ կը քալես, մենք ալ նոյնպէս կը քալենք:<br />Մայր մը իր զաւակներուն ուղեցոյցն է: Զաւակի մը իրականութիւններ միմիայն խրատականներով բացատրել բաւարար չէ: Պէտք է մայրն ալ իր խրատածը գործադրէ:<br />Տղան, մօրը հայելին է:<br />Մայր մը, միմիայն այս թանկագին հայելին դիտելով, իր գեղեցկութիւնը կրնայ տեսնել:<br />Մայր կատու, քու ձագերդ որքա՜ն խելացի են: Անոնք ըսին.<br />-Դուն ինչպէս որ կը քալես, մենք ալ նոյնպէս կը քալենք:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />20-Դեկտեմբեր-2008 Շաբաթ<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-9164931447728858150?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-86181179464677592642008-12-17T13:36:00.001-08:002008-12-17T13:37:07.882-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SUlw-kS8EWI/AAAAAAAAAMA/KklT2jzA42Q/s1600-h/aslan_resimleri1.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SUlw-kS8EWI/AAAAAAAAAMA/KklT2jzA42Q/s320/aslan_resimleri1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280876258265928034" /></a><br /><br /><br />Առիւծը, գայլն ու աղուէսը լաւ բարեկամներ են:<br /><br />Օր մը որսէ վերադարձան՝ խոյ մը, ոչխար մը ու գառնուկ մը որսած:<br /><br />Առիւծը, գայլը փորձելու համար ըսաւ.<br /><br />-Որսը մեր մէջ բաժնէ:<br /><br />Գայլը պատասխանեց.<br /><br /><br />-Ո՛վ թագաւոր, թող Աստուած մեր մէջ բաժնէ: Ես, խոյը քեզի, ոչխարը ինծի, գառնուկն ալ աղուէսին տալու ձեւով բաժնել կը մտածեմ:<br /><br />Առիւծը զարմացաւ և գայլին գլխուն զարկաւ: Այնպէս մը զարկաւ, որ անոր աչքերը դուրս ինկան: Գայլը նստաւ ու լալ սկսաւ:<br /><br />Առիւծը, աղուէսին դարձաւ ու ըսաւ.<br /><br /><br />-Այս կենդանիները մեր մէջ բաժնէ:<br />Աղուէսը սապէս պատասխանեց.<br />-Ո՛վ թագաւոր, թող Աստուած մեր մէջ բաժնէ: Խոյը քեզ նախաճաշ, ոչխարը քեզ ցերեկուայ ճաշ, գառնուկն ալ երեկոյեան կերակուրդ թող ըլլայ: Ես այսպէս բաժնել կը մտածեմ:<br />Առիւծը քմծիծաղով աղուէսին հարցուց.<br />-Օ՛ ողորմելի, ո՞վ քեզ այսպէս ճիշդ բաժնել սորվեցուց:<br />Աղուէսը պատասխանեց.<br />-Գայլին դուրս ինկած աչքերը:<br />''Այս աշխարհը զօրաւորներու աշխարհն է'' կ'ըսուի: Որքա՛ն ճիշդ է:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />16-Դեկտեմբեր-2008 Երեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-8618117946467759264?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-61848037202616024362008-12-15T13:45:00.001-08:002008-12-15T13:46:22.679-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SUbQJkEiymI/AAAAAAAAAL4/4dD631Zz9Rw/s1600-h/y1pf90kZu55aAEERFT30aNH1G4EWYDZFCk0cTYtOPG8qiw-ieKalCPELyNi5NPLXqGM.gif"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 222px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SUbQJkEiymI/AAAAAAAAAL4/4dD631Zz9Rw/s320/y1pf90kZu55aAEERFT30aNH1G4EWYDZFCk0cTYtOPG8qiw-ieKalCPELyNi5NPLXqGM.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5280136475858618978" /></a><br /><br /><br /><br /><br />Մարդ մը իր խանութին մէջ մեղր կը ծախէր:<br />Օր մը կաթիլ մը մեղր գետին ինկաւ: Մեղու մը եկաւ ու այդ կաթիլին վրայ թռչիլ սկսաւ: Խանութպանին կատուն մտածեց. <br />-Պէտք չէ որ այդ կաթիլ մը մեղրը մեղուին կերցնեմ:<br />Անմիջապէս վրան յարձակեցաւ ու բռնեց: Այս դէպքը շուն մը տեսաւ և կատուն խեղդեց: Խանութպանն ալ շունը սպաննեց: Շունը դրացի գիւղէն էր: Շան տէրը երբ լսեց, եկաւ ու խանութպանը սպաննեց: Երբ երկու գիւղերու բնակիչները այս դէպքը իմացան, իրարու դէմ պատերազմիլ սկսան: Այնպէս մը պատերազմեցան, որ միմիայն մէկ հոգի ողջ մնաց:<br />Պատերազմին պատճառը կաթիլ մը մեղր էր:<br />Այս առակը մեզի ցոյց կուտայ, թէ աննշան, անկարեւոր բաներու համար կը պատերազմինք:<br />Եկէք, քիչ մը մտածենք:<br />Երբ կը ծնինք՝ թագաւորական պալատի մը մէջ, կամ ամենախեղճուկ խրճիթի մը երդիքին տակ, կը ծնինք բոլորովին մերկ: Մեր կարճատեւ կեանքի վերջաւորութեան միայն այն բաները կը ձքենք, որ ըրած ենք իրարու:<br />Եկէք, բարիք ընելու առիթ ստեղծենք: Այս աշխարը իր տէրը ունի եւ այդ տէրը Աստուած է: Ան միշտ ուշադիր կը հսկէ հոս ապրողներուն վրայ: Կեանքը շատ կարճ է եւ ով որ օրը գայ ու մեկնի հոսկէ, իր ըրածը կը մնայ ետին՝ լաւ կամ գէշ...<br />Կաթիլ մը մեղրի համար աշխատէ, շահէ ու երջանկացիր, բայց առանց ուրիշներու երջանկութեան ու խաղաղութեան ընթացքը փոխելու:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />7- Դեկտեմբեր- 2008 Կիրակի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-6184803720261602436?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-49077019329562806102008-12-04T11:27:00.001-08:002008-12-04T11:28:13.456-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/STgvRZQbD3I/AAAAAAAAALw/1XFAA9YgDgw/s1600-h/gd.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 220px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/STgvRZQbD3I/AAAAAAAAALw/1XFAA9YgDgw/s320/gd.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276018939348586354" /></a><br /><br /><br />Լճակի մը եզերք կրիայ մը ու երկու արագիլներ կ'ապրէին: Անոնք մտերիմ ընկերներ էին: Միասին ուրախ ու երջանիկ օրեր կ'անցնէին:<br />Օր մը անձրեւները դադրեցան եւ երկիրը սով ու երաշտ պատահեցաւ: Արեւու ճառագայթները փոքրիկ լիճը կամաց կամաց ցամաքացուցին:<br />Երբ արագիլները այդ բոլորը տեսան, որոշեցին ուրիշ երկիր գաղթել: <br />Կրիային մօտ երթալով ըսին.<br />-Թէեւ մեզի համար քեզմէ բաժնուիլը շատ դժուար է, սակայն փրկուելու համար ուրիշ ճար չունինք:<br />Կրիան տխուր տխուր պատասխանեց.<br />-Սիրելի՛ բարեկամներ, դուք շատ լաւ գիտէք, թէ ես ձեզմէ աւելի ջրի պահանջ ունիմ: Եթէ այս լճակը բոլորովին ցամքի, վստահ եմ որ ես կը մեռնիմ: Սակայն ձեր կարօտը զիս աւելի շուտ կը մեռցնէ: Խնդրեմ ճար մը գտէք եւ զիս ալ ձեզի հետ տարէք:<br />Արագիլները ըսին.<br />-Կ'ուզէինք քեզ ալ մեր հետ տանիլ: Բայց մենք քեզ շատ լաւ կը ճանչնանք: Դուն երբեք ընկերներուդ խրատները լուրջօրէն մտիկ չես ըներ:<br />-Ես սիրով ձեր ըսածներուն կ'ենթարկուիմ, խոստացաւ կրիան:<br />Արագիլները վերջապէս համոզուեցան: Փայտէ կտոր մը գտնելով կրիային մօտ եկան ու ըսին.<br />-Դուն այս փայտին մէջտեղը բերնովդ պիտի բռնես: Մենք ալ երկու ծայրերը պիտի բռնենք: Այսպէսով երեքս միասին պիտի թռչինք: Մեզ տեսնողներ պիտի ըլլան, հարցումներ պիտի հարցնեն, չ'ըլլայ որ բերանդ բանաս ու անոնց պատասխանես:<br />Կրիան համաձայնեցաւ: Բերնովը ամուր բռնեց փայտի կտորը եւ միասնաբար օդ բարձրացան: <br />Անոնք թռչելով գիւղերու եւ քաղաքներու վրայէն անցան: Թռչող կրիային տեսնող մարդիկ բացագանչեցին.<br />-Այս ի՞նչ ժամանակներու հասանք, կրիաներն ալ կը թռչին:<br />Այս բոլոր բացագանչութիւնները կրիան լսեց, սակայն լուռ մնաց ու պատասխան չտուաւ: Ի վերջոյ չդիմացաւ եւ պատասխանելու համար բերանը բացաւ.<br />-Լաւ կ'ընեմ: Դուք ձեր աչքերուն չէք հաւատար...<br />Բայց դեռ խօսքը չէր վերջացուցած, սկսաւ վար իյնալ: Արագիլները ցաւով դիտեցին կրիային մահը եւ մտածեցին:<br />-Բարի խրատներ տալ ընկերոջ պարտականութիւնն է: Սակայն, աւա՛ղ, միայն իմաստուններն են, որ այդ խրատները մտիկ կ'ընեն:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />1-Դեկտեմբեր-2008 Երկուշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-4907701932956280610?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-35016597207363350962008-11-19T10:18:00.000-08:002008-11-19T11:05:59.535-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SSRYtX7_FII/AAAAAAAAALo/IIt1V3I06nE/s1600-h/Manzara_Resimleri.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 203px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SSRYtX7_FII/AAAAAAAAALo/IIt1V3I06nE/s320/Manzara_Resimleri.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270435000473293954" /></a><br /><br /><br />Անցեալին երկու վաճառականներ կային, մին խորամանկ ու ճարպիկ էր, միւսը՝ միամիտ ու բարի: <br />Օր մը ճամբորդութեան ընդացքին, ճամբան սնտուկ մը ոսկի գտան: <br />Միամիտը առաջարկեց սնտուկի պարունակութիւնը կիսել: Սակայն խորամանկը առարկեց ու ըսաւ.<br />-Պէտք չէ որ ոսկին կիսենք: Մեր ծախսերուն համար մէջէն քիչ մը առնենք, յետոյ ալ մնացածը ապահով տեղ մը պահենք:<br />Միամիտը համաձայնեցաւ: Քիչ մը ոսկի վերցուցին ու մնացածը ծառի մը տակ թաղեցին: Յաջորդ օր խորամանկը սնտուկը ծառին տակէն հանելով տուն տարաւ:<br />Օր մը միամիտը դրամի կարիք ունեցաւ: Ընկերոջը մօտ գնաց ու ըսաւ.<br />-Եկուր սնտուկէն քիչ մը ոսկի առնենք: Դրամի պէտք ունիմ:<br />Գացին ծառին մօտ, սկսան հողը փորել, սակայն սնտուկը չգտան: Խորամանկը աղմուկ - աղաղակ բարձրացուց, զայրացած ընկերոջ վրայ յարձակեցաւ:<br />-Հաստատ, ոսկիները դուն գողցած ես: Մեզմէ զատ ոչ-ոք ոսկիներուն տեղը չէր գիտեր:<br />Խեղճ միամիտը երդումներ ըրաւ, թէ ինք անտեղեակ է: Բայց անօգուտ: Ի վերջոյ, խորամանկը դատարան դիմեց:<br />-Ո՞վ կը հաստատէ, թէ ընկերդ ոսկին գողցած է: Վկայ ունի՞ս: <br />Հարց տուաւ դատաւորը:<br />-Այն ծառը, որուն տակ սնտուկը թաղած էինք, այդ մասին կրնայ վկայել:<br />Պատասխանեց խորամանկը:<br />Դատաւորը զարմացաւ: Երկար ու երկար զրուցելէ յետոյ որոշեց յաջորդ օր երթալ և ծառին վկայութիւնը լսել:<br />Խորամանկը տուն վազեց ու իր հօր մօտ նստելով ըսաւ.<br />-Եթէ ինձ օգնես և իմ ըսածները կատարես, մենք կը հարստանանք:<br />Հայրը շուարեցաւ և իր տղուն ըսածները չհասկցաւ: Խորամանկը վազեց իր սենեակը ու սնտուկ մը ոսկին իր հօրը առջեւ թափելով ըսաւ:<br />-Տես', այս հարստութիւնը մերը պիտի ըլլայ: <br />-Իսկ ես ի՞նչ պէտք է ընեմ: <br />Հարց տուաւ հայրը:<br />Խորամանկը պատասխանեց.<br />-Ծառը, ուր ոսկիները պահած էինք, մեծ խոռոչ մը ունի: Դուն գիշերը կ'երթաս ու այդ խոռոչին մէջ կը պահուըտիս: Ծառին վկայութիւնը լսելու համար, վաղը դատաւորը հոն պիտի գայ: Դուն պիտի ըսես. «Այո՝, ես ինքս տեսայ, որ այդ մարդը եկաւ ու ոսկիները առաւ»:<br />Ծերունին իր տղուն խրատեց հեռու մնալ այդպիսի անազնիւ գործէ, ու ըսաւ, թէ խարդախը ինքն է և փորձանքի մէջ իյնալով կրնայ խայտառակուիլ: Սակայն որդին իր հօր խրատները մտիկ չըրաւ ու ըսաւ.<br />-Հայրիկ, մենք քիչ տանջանքով մեծ գործ մը պիտի կարգադրենք: Երջանիկ ու հանգիստ կեանք մը պիտի ապրինք:<br />Ի վերջոյ հայրական սէրն ու ոսկիի փայլը ծերունիին աչքը կուրացուցին: Որոշեց իր զաւկին օգնել:<br />Հետեւեալ օր դատաւորը, խումբ մը անձերով ծառին մօտ եկաւ: Ծառին հետ խօսիլ սկսաւ: Նախ մատովը միամիտ վաճառականը ցոյց տուաւ ու հարցուց.<br />-Ծառ, այս մարդը սնտուկը գողցա՞ւ: Դուն այսպէս բան մը տեսա՞ր:<br />Յանկարծ ծառը խօսիլ սկսաւ.<br />-Այո', այս մարդը օր մը հոս եկաւ, մտահոգ վիճակով հողը փորեց ու սնտուկը առաւ:<br />Դատաւորը ապշեցաւ: Մտածեց. «Ծառը չի խօսիր, ասոնք խորամանկութիւն կ'ընեն»:<br />Ծառին մօտեցաւ, քիչ մը գննելէ յետոյ հրամայեց, ծառը այրել:<br />Խեղճ ծերունին կեանքը փրկելու համար ծառին խոռոչէն դուրս ելաւ: Յետոյ գլխիկոր ու ամօթահար կանգնեցաւ դատաւորին առջեւ: <br />Ըսաւ.<br />-Այս մարդը անմեղ է: Իմ որդիս խարդախ մըն է: Բոլորս խաբեց, որպէսզի սնտուկ մը ոսկիին տիրանայ:<br />Այս խոստովանութենէն յետոյ, ծերունին, ամօթէն և իր որդւոյն խայտառակութեան չդիմանալով հոգին աւանդեց:<br />Դատաւորը հրամայեց խորամանկը մտրակահարելու տանչել:<br />Հետեւեալ օր ան, որ ինքզինք ճարպիկ ու խելացի կը համարէր, իր հօր անշունչ մարմինը շալկած տուն վերադարձաւ:<br />«Խայտառակ ըլլալու արժանի են բոլոր անոնք, որոնք կը դաւաճանեն իրենց հաւատարիմ ընկերոջ»:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />10-Նոյեմբեր-2008 Երկուշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-3501659720736335096?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-23315872769488078362008-06-16T13:31:00.000-07:002008-06-16T13:32:40.199-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SFbN1Cr51zI/AAAAAAAAAII/09qQ1moeL2c/s1600-h/b123.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SFbN1Cr51zI/AAAAAAAAAII/09qQ1moeL2c/s320/b123.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212579929865705266" /></a><br /><br /><br />Գիշեր մը ծովուն վրայ մեծ փոթորիկ ելած էր եւ ձկնորսները ետ չէին վերադարձած: Անոնց ընտանիքները ծովեզերքը հաւաքուած էին: Յոյս ունէին, թէ իրենց ամուսինները, եղբայրները, հայրերը, կամ ազգականները պիտի վերադառնան: Բոլորը միասնաբար կ'աղօթէին, որպէսզի անոնք վերադառնան:<br /><br /><br />Ծովեզերքը իրարանցում մը կար: Մարդիկ աջ ու ձավ կը վազվզէին, զիրար կը մխիթարէին: Այսպէսով ժամեր անցան: Սակայն ոչ լուր, ոչ ալ վերադարձող կար: Գիշերուայ փոթորիկը հազարաւոր ծովաստղեր ծովեզերքի աւազին վրայ նետած էր:<br /><br />Այդ միջոցին տասը տարեկան տղայ մը ծովաստղերը մէկ մէկ ծով կը նետէր:Երբ ծերուկ մը տղուն ըրածը տեսաւ, քովը մօտեցաւ ու հարցուց.<br /><br />-Դուն այստեղ ի՞նչ կ'ընես:<br /><br />-Պապիկ, այս ծովաստղերը ազատելու համար զանոնք ծով կը նետեմ:<br /><br />Ծերուկը քմծիծաղով պատասխանեց.<br /><br />Ելի'ր, տունդ գնա': Այս հազարաւոր ծովաստղերուն ո՞ր մէկը պիտի ազատես:<br /><br />Փոքրիկ տղան ծռեցաւ, ծովաստղ մը բռնեց ու իր բոլոր ուժովը զայն ամենահեռուները, ծովուն խորունկը նետելէ յետոյ ծերունիին դառնալով ըսաւ.<br /><br /><br /><br />Տեսա՞ր, ահա' այս մէկը ազատեցի:<br /><br /><br /><br /><br />Երբ համայնքային հաստատութիւններէ ներս ժողովներ կը գումարուին կամ միութեան մը մէջ հանդիսութիւն տեղի կ'ունենայ, դժբախտաբար բնաւ հայերէն չի խօսուիր: Ոչ թէ փողոցը կամ հասարակած վայրերու մէջ բայց մեր համայնքային հաւաքոյթներու ընթացքին հայերէն խօսելու վարժութիւնը պէտք է ձեռք բերենք:Այս կացութիւնը հայախօսերուս մտահոգութիւն կը պատճառէ: <br /><br />Հինգ տարի առաջ որոշում մը առի: Մեր համայնքային հաստատութիւններէն մէկուն մէջ հայերէն դասաւանդել ուզեցի: Վերջապէս յաջողեցայ: Հայերէն խօսիլ, կարդալ ու գրել չգիտցող երիտասարդներու դասաւանդել սկսայ: Չգիտցողը շատ է, բայց իմ աշակերտներս քիչ են:<br /><br />Քանի մը ամիս առաջ բարեկամս այցելութեան եկած էր: Մտերիմ խօսակցութեան մը ընթացքին հարցուց.<br /><br />-Դո՞ւն Պեզճեան Սանուց Միութեան մէջ հայերէն կը դասաւանդես:<br /><br />-Այո', ըսի:<br /><br />Հարցուց.<br /><br />-Աշակերտներդ քանի՞ հոգի են:<br /><br />Պատասխանեցի.<br /><br />-Տասը հոգի են:<br /><br />Զայրացած, երեսս նայելով սապէս ըսաւ:<br /><br />-Դո՞ւն տասը հոգիի համար է որ միութիւն կ'երթաս: Կարժէ՞ այսքան քիչ հոգիի դասաւանդել: Դուն ո՞ր մէկը պիտի փրկես: Ես յուսահատ եմ:<br /><br />Բարեկամիս պատասխանեցի.<br /><br />-Այո', ես տասը հոգիի համար հոն կ'երթամ: Բայց ոչ թէ տասը հոգի, եթէ նոյնիսկ մէկ հոգի ալ հայերէն սորվելու փափաքը ուենայ ես դարձեալ հոն պիտի երթամ: Որովհետեւ այդ մէկ հոգին պիտի փրկեմ: Անոր մեր ոսկեղնիկ տառերը եւ հայերէն լեզուն պիտի սորվեցնեմ: <br /><br />Կարժէ', կարժէ': Կը հաւատամ որ սրբազան գործ մը կ'ընեմ: <br /><br /> <br /><br />Այո', սիրելիներ: Եթէ անձ մը իր մայրենի լեզուն սորվելու փափաքը ունի, ինչո՞ւ չարժէ: Վերի պատմութիւնը, որպէս օրինակ, բարեկամիս պատմեցի:<br /><br />Այսօր իմ տասը երիտասարդներս ''Տէրունական Աղօթքը'' գիտեն: Այսօր իմ երիտասարդներս մեր ոսկեղնիկ տառերուն ծանօթացած են: Այսօր իմ երիտասարդներս գրել, կարդալ ու խօսիլ սորված են:<br /><br />Միթէ ասկէ աւելի մեծ երջանկութիւն կրնայ ըլլա՞լ: Ձեզի չեմ գիտեր, սակայն ինծի համար չկայ:<br /><br />Սուրբ Գրքին մէջ Աստուծոյ խօսքը կ'ըսէ.<br /><br />''Քու ժառանքութիւնդ ուրիշին հետ բաժնէ'':<br /><br />Այս ժառանքութիւնը մի միայն նիւթական ժառանքութիւնը չէ: Բարոյական ի՛նչ ի՛նչ ժառանքութիւններ ունինք:<br /><br />Այո', մենք բոլորս ալ Աստուծոյ խօսքը յարգենք ու ամէն առիթով մեր ժառանքութիւնէն ուրիշներուն բաժին հանենք:<br /><br />Ծովաստղերը ազատելու նման:<br /><br /><br /><br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br /><br />5- Մայիս- 2008 Երկուշաբթի<br /><br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-2331587276948807836?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-38395954609664040852008-05-08T12:43:00.001-07:002008-05-08T12:44:17.088-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SCNYB7xEPRI/AAAAAAAAAIA/IqLc_yo_luM/s1600-h/When_The_World_Sleeps_by_AstralWind.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SCNYB7xEPRI/AAAAAAAAAIA/IqLc_yo_luM/s320/When_The_World_Sleeps_by_AstralWind.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5198095185162288402" /></a><br /><br /><br />Երբ ես ու եղբայրս փոքր էինք, մեծմայրս մեզի բարին ու շիտակը սորվեցնելու նպատակով առակներ ու իմաստալից պատմութիւններ կը պատմէր:<br />Ահա', յիշողութեանս մէջ քանդակուած այդ պատմութիւններէն մին կ'ուզեմ ձեզի փոխանցել:<br /><br />Անցեալին, հեռաւոր երկրի մը մէջ երկու մտերիմ ընկերներ կապրէին: Այս անբաժան երիտասարդները ջերմ սիրով մը իրարու կապուած էին:<br />Օր մը այս երիտասարդներէն մին, տագնապալից դէպքի մը պահուն ոճիր մը կը գործէ: Կը ձերբակալուի: Դատաւորութեան ընթացքին չկարենալով ինքզինքը պաշտպանել, մահուան կը դատապարտուի: Երբ երիտասարդը իր մահավճիռը կը լսէ, դատաւորին կ'աղաչէ որ քիչ մը ատեն զինք ազատ ձգէ, որպէսզի իր կարգ մը գործերը կարգադրէ:Բայց կը մերժուի ու բանտ կը տարուի: Քանի մը անգամ եւս խնդրագիր կը ներկայացնէ, սակայն ի զուր:<br />Երբ իր ընկերը այս կը լսէ, Արդարութեան կը ներկայանայ եւ կը խնդրէ որ զինքը բանտարկեն, մինչեւ որ ընկերը իր գործերը կարգի դնէ:<br />Երբ թագաւորը այս առաջարկը կը լսէ շատ կը յուզուի ու անոր կ'ըսէ.<br />-Դուն ճշմարիտ ասպետ մըն ես: Քու անձնուիրութիւնդ զիս հիացուց: Սակայն ի՞նչ պիտի ընենք եթէ քու ընկերդ չվերադառնայ:<br />Երիտասարդը դէմքը երկինք բարձրացնելով կը պատասխանէ.<br />-Բարեկամիս տեղ պատրաստ եմ սիրայօժար ես կախաղան ելլելու:<br />Այս երդման վրայ բանտարկեալ երիտասարդը կ'արձակուի:<br />Պայմանաժամը կը վերջանայ: Կախաղանի օրը կը հասնի, քանի մը վայրկեան ալ կ'անցնի, սակայն բանտարկեալ երիտասարդը չի գար: Անմեղ երիտասարդը պիտի կախէին:<br />Վեհաշուք բան մը կը տեսնուի անմեղ երիտասարդին կեցուածքին մէջ: Ան խաղաղ ու անշարժ է:<br />Ժողովուրդը անձկութեան մէջ, թագաւորը վրդոված...: <br />Յանկարծ բանտարկեալ երիտասարդը հեռուէն վազելով բազմութիւնը կը ճեղքէ ու իր ընկերոջը կողքին, ճիշդ կախաղանին դիմաց կը կայնի:<br />Բազմութիւնը կը սկսի խելայեղօրէն ծափահարել: Թագաւորը լալու չափ զգածուած է: Երիտասարդին կը հարցնէ.<br />-Մենք վախցանք թէ պիտի չգաս: Ի՞նչպէս կ'ըլլայ որ ճիշդ ատենին յօժարեցար վերադառնալ, երբ կրնայիր փախչիլ ու ազատիլ կախաղանէն:<br />Երիտասարդը ձեռքը կուրծքին տանելով կ'աղաղակէ.<br />-Օ՛, այդպէս բան չըլլար: Անկարելի էր ինծի համար անհաւատարիմ գտնուիլ մէկու մը որ պատրաստ էր իմ տեղս մեռնելու:<br />Այդ ի՞նչ վայրկեան... յուզումը աննկարագրելի է: Ամենուն աչքերուն մէջ արցունք կը լեցուի: Բազմութիւնը ուրախութենէն կուլայ: Թագաւորը ոտքի ելլալով կը յայտարարէ.<br />-Այս երկու երիտասարդին անձնուիրութիւնը ու հաւատարմութիւնը կը ստիպեն զիս ազատ արձակել երկուքն ալ:<br />Ժողովուրդը.<br />-Կեցցէ' Արքան...Կեցցէ' Արքան...<br />կը պոռայ եւ կը խուժէ դէպի կախաղան: Իրենց ուսերուն վրայ կ'առնեն այս երկու երիտասարդ բարեկամները: Մեծ պողոտայէն անցնելով կը սկսին ծափով ու ցնծութեամբ աղաղակել.<br />-Անձնուէր՝ երիտասարդին պէս, հաւատարիմ՝ երիտասարդին պէս:<br /><br />Ահա', իրական կեանքէ կենդանի օրինակ մը:<br />Քսանեւմէկերորդ դարու մէջ այս պատմութեան առջեւ մենք, հեշտասէր, գաղջ եւ թուլամիտ հաւատացեալներս պէտք է կարմրինք ամօթով:<br />Պէտք է այս օրինակելի պատմուածքին առջեւ ծունկի գալ գլխիկոր ու խղճահար:<br />Դժբախտաբար այսօր այլեւս ոչ բարեկամութիւն, ոչ ընկերութիւն մնացած է: Մարդիկ իրարու հետ կը բարեկամանան: Այո՝, կը բարեկամանան բայց մեծամասնութիւնը կը տեսնեմ որ կեղծ բարեկամութիւն է:<br />Մեր բարեկամութիւնը ըլլայ ջերմ սիրով, ինչպէս Դաւիթ ու Յովնաթան:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />29-Ապրիլ-2008 Երեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-3839595460966404085?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-66384129009474552002008-04-23T05:21:00.000-07:002008-04-23T05:22:45.266-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SA8qBXxqrRI/AAAAAAAAAH4/F-zVEU7cFR4/s1600-h/resim.gif"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/SA8qBXxqrRI/AAAAAAAAAH4/F-zVEU7cFR4/s320/resim.gif" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192415098432040210" /></a><br /><br /><br />Փոքրիկ աղջիկ մը, քառակուսի ու խորանարդ փայտերով շինուած խաղալիք մը ունէր: Օր մը այս փայտիկներով պզտիկ տիպար գիւղ մը շինեց՝ եկեղեցիով, տուներով եւ զանազան շէնքերով: <br />Կանչեց իր հայրը ու անոր ցուցուց: Հայրը հարցուց, թէ այդ ինչ տեսակ գիւղ մըն էր:<br />Փոքրիկ աղջիկը պատասխանեց.<br />-Հայրիկ, ես որպէս քրիստոնեայ, քրիստոնեայ գիւղ մը շինեցի: Բնակիչներն ալ անշուշտ քրիստոնեայ են:<br />Հայրը աղջկան հարցուց:<br />-Եթէ այս գիւղը, հեթանոս գիւղի մը վերածել ուզենք, ի՞նչ բաներ պէտք է վերցնենք:<br />-Նախ պէտք է եկեղեցին վերցնենք: Որովհետեւ հեթանոսներու գիւղին մէջ եկեղեցի չ'ըլլար: Արդէն անոնք ալ եկեղեցի չեն ուզեր:<br />Աղջիկը այսպէս ըսաւ ու եկեղեցին գիւղէն դուրս հանեց:<br />Հայրը հարցուց, թէ միայն ա՞յդ հանել պէտք էր:<br />Աղջիկը զայրացած հօրը հարցուց.<br />-Ուրիշ ի՞նչ վերցնել պէտք է: <br />-Պէտք է վերցնես եկեղեցիի կողմէ կառուցուած այդ դպրոցը, ուր քրիստոնէական դաստիարակութիւն կը տրուի և գրադարանը, ուր կան կրօնագիտութեան ու բարոյագիտութեան գիրքեր:<br />Աղջիկը զանոնք վերցուց: Յուզուած վիճակով մը իր հօրը հարցուց.<br />-Ուրիշ բան մը կա՞յ որ պէտք է վերցուի:<br />Հայրը ըսաւ.<br />-Սա դիմացի շէնքը հիւանդանոց է: Այնպէս չէ՞:<br />-Բայց հեթանոսները հիւանդանոց չո՞ւնին:<br />Հարցուց աղջիկը իր հօր:<br />-Ոչ՛, երբեք: Քրիստոս էր որ մեզի սորվեցուց ծերերու և հիւանդներու հոգ տանիլ:<br />-Ուրեմն, այս երկու շէնքերն ալ պէտք է վերցնեմ:<br />Ըսաւ աղջիկը, աչքերուն մէջ արցունքներ լեցուած:<br />Հայրը մատովը ցուցուց որբանոցը եւ ըսաւ.<br />-Հիմա այդ որբանոցն ալ պէտք է վերցնես:<br />Աղջիկը որբանոցն ալ վերցուց ու ոտքի ելաւ: Երկու ձեռքերը քով բացած, քիչ մըն ալ ձայնը բարձրացնելով հօրը ըսաւ.<br />-Հայրիկ, լաւ բան մը չմնաց այս գիւղին մէջ: Ես այսպէս տեղ մը ապրիլ չեմ ուզեր:<br /><br />Ո՞ր քրիստոնեան կ'ուզէ այսպէս գիւղի մը մէջ ապրիլ:<br />Լաւ քրիստոնեայ մը կ'ուզէ եկեղեցի մը, մէջն ալ լաւ պատրաստուած հոգեւորականներով:<br />Լաւ քրիստոնեայ մը կ'ուզէ դպրոց մը, հոգատար դաստիարակներով:<br /><br />Լաւ քրիստոնեայ մը կ'ուզէ գրադարան մը՝, լեցուն ամենալաւագոյն գրողներու և բանաստեղծներու գիրքերով: <br />Լաւ քրիստոնեայ մը կուզէ հիւանդանոց մը, մէջն ալ իր ճիւղին մէջ մասնագէտ խնամատար բժիշկներով:<br />Այո՛, պատասխան մըն է որ կը բնտրեմ:<br />Ո՞վ չուզեր:<br /><br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />5-Ապրիլ-2008 Շաբաթ<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-6638412900947455200?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-48801789118469524972008-04-02T10:25:00.000-07:002008-04-02T10:27:46.626-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R_PB-4_v2aI/AAAAAAAAAHw/C3w5aVoBUUs/s1600-h/101393.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R_PB-4_v2aI/AAAAAAAAAHw/C3w5aVoBUUs/s320/101393.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184700882229385634" /></a><br /><br /><br />Խումբ մը աշակերտներ կը հաւաքուին ու իրենց ուսուցչին այցելութեան կ'երթան: <br />Կարգ մը խօսակցութիւններու ընթացքին խօսքը կեանքի մասին գաղափարի փոխանակումներու կու գայ: Կը խօսոուի գործի կեանքի դժուարութիւններուն եւ ասոնց բերած անհանգստութիւններու մասին:<br />Այդ միջոցին ուսուցիչը խոհանոց կ'երթայ: Քիչ վերջ ձեռքը ափսէ մը, մէջն ալ սրճաման մը ու գոյնզգոյն գաւաթներ, սենեակ կը վերադառնայ: Ափսէին մէջ դրուած են զանազան շքեղութեամբ գաւաթներ, նաեւ նոյն քանակութեամբ պարզ գաւաթներ՝ յախճապակիէ, պարզ ապակիէ, կաւային եւ բլասթիք:<br />Ուսուցիչը իր ձեռքի ափսէն սեղանին վրայ կը դնէ ու տղոց դառնալով կ'ըսէ.<br />-Տղաք խնդրեմ, դուք ձեր սուրճերը լեցուցէք:<br />Իւրաքանչիւր աշակերտ գաւաթ մը կը զատէ ու իր սուրճը կը լեցնէ եւ կը վերադառնայ իր տեղը: Այս անգամ ուսուցիչն է որ խօսքի կը սկսի:<br />- Եթէ ուշադրութիւն ըրիք ափսէին մէջ գտնուող շատ նուրբ, դանկագին ու գեղեցիկ գաւաթները զատեցիք: Հոն մնացին միայն պարզ ու անարժէք գաւաթներ: Իրաւունք ունիք: Անձ մը իրեն համար կ'ուզէ ամէն բանի գեղեցիկը: Սակայն քիչ առաջուայ մեր խօսակցութեան հարցերու եւ անոնց բերած անհանգստութիւններու պատճառն ալ այս է: Իսկութեան մէջ բոլորդ ալ սուրճ խմել ուզեցիք, սակայն իրարու նայելով աւելի լաւ, աւելի գեղեցիկ գաւաթ զատեցիք: Այս գործին համար ալ ջանք մը թափեցիք: Այո', ենթադրենք թէ կեանքը սուրճն է: Գործը, դրամը ու դիրքն ալ գաւաթն է: Ասոնց բոլորն ալ միմիայն կեանքը ձեռքիդ մէջ բռնելու միջոցներն են: Սակայն կեանքի որակը ասոնց համապատասխան չէ: Երբեմն միմիայն գաւաթը մտածելով, մէջի սուրճին հաճոյքը, համն ու ճաշակը վայելել կը մոռնանք:<br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />26-Մարտ-2008 Չորեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-4880178911846952497?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-553128202117960602008-03-06T08:37:00.000-08:002008-03-06T08:38:57.393-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R9AeBw4zOII/AAAAAAAAAHo/iYpUfh-JLJ4/s1600-h/blog.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R9AeBw4zOII/AAAAAAAAAHo/iYpUfh-JLJ4/s320/blog.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174668987500542082" /></a><br /><br /> <br />Ճշմարիտ քրիստոնեայ ազնուական մը, իր նկարը գծել կուտար հրեայ արձանագործի մը: Երբ կարգը աչքերուն եկաւ, արձանագործը ազնուականին աչքին նայելով ըսաւ.<br />-Պարոն, դուք շատ երջանիկ կ'երեւաք, ասիկա ձեր աչքերէն կը կարդամ:<br />-Այո, ես շատ երջանիկ եմ:<br />Ըսաւ ազնուականը:<br />-Խնդրեմ, ըսէք ինծի թէ ո՞ւր կը կայանայ ձեր երջանկութեան գաղտնիքը:<br />Հարցուց արձանագործը:<br />Ազնուականը պատասխանեց.<br />-Իմ երջանկութեանս գաղտնիքը լոկ Յիսուսի անունն է:<br /> <br />Երբ այս գրութիւնս բարեկամիս կարդացի ինծի ըսաւ.<br />-Արձանագործ մը նկարիչ չի կրնար ըլլալ:<br />Ինչո՞ւ արձանագործ մը նկարիչ չ'ըլլայ: Ես իմ յարգելի բարեկամիս ուզեցի քիչ մը բացատրութիւն տալ:<br />Երբ մեծմայրս ինծի այս պատմութիւնը կը պատմէր ու կը վերջացնէր, ձեռքս փոշիի լաթ մը կուտար ու կ'ըսէր.<br />-Աղջիկ պատմութիւնս վերջացաւ: Հիմա կարգը եկաւ տան մաքրութեան:<br />Ես շատ կը զարմանայի, թէ այս պատմութիւնէ վերջ մեծմայրս ինծի ինչո՞ւ մաքրութեան գործ կուտար: Օր մը իրեն այս հարցումը հարցուցի: Պատասխանը գոհացուցիչ էր: <br />-Դուն օր մը պիտի ամուսնանաս: Կրնայ ըլլալ որ հարուստ ամուսին ունենաս եւ տանդ մէջ սպասաւորներ: Բայց եւ այնպէս եթէ մաքրութեան կարգն ու կանոնը չգիտնաս, ի՞նչպէս պիտի աշխատցնես այդ սպասաւորները: Կեանքի մէջ որքան որ կարելիութիւնը ունիս այդքան շատ բան պէտք է որ սորվիս: Կեանքը քու դէմդ ինչ կը բերէ չես կրնար գիտնալ:<br />Տարիներ անցան, ես ամուսնացայ: Ամուսինս եւ ես միասին աշխատեցանք: Շատ լաւ կարուհի մըն եմ, նաեւ շարադրութիւն գրելու յատկութիւնը ունիմ : Շատ լաւ կարուհի մըն եմ,նաեւ աշակերտներ ունիմ, որոնց հայերէն կը դասաւանդեմ: Շատ լաւ կարուհի մըն եմ, նաեւ աշխատանոցիս մէջ քսանեւհինգ գործաւորներ կը կառավարեմ: Եթէ ժամանակ ունէնայի ուրիշ արուեստներ ալ պիտի սորվէի: <br />Այո՛ յարգելի բարեկամս, ես ժամանակ չունեցայ ուրիշ արուեստներ կամ արհեստներ սորվելու: <br />Մեծմօրս խրատները նկատի առնելով, փափաքեցայ որ զաւակս մի քանի արհեստ սորվի: Այսօր զաւակս ունի երկու արհեստ: Նախ ոսկերչութիւն, ապա՝ դերձակութիւն: Այսպէսով իմ երազս ալ իրականացաւ:<br />Այս օրինակը իմ սիրելի բարեկամիս պատմելով զինքը որքան կրցայ համոզել չեմ գիտեր: Ինչո՞ւ արձանագործ մը լաւ նկարիչ մը չ'ըլլայ: Եթէ անձ մը բանով մը զբաղիլ կ'ուզէ, պէտք է իր յատկութեան ջափով նոր նոր արուեստներ սորվի:<br />Մեծմօրս խրատականը յիշելով պիտի ըսեմ.<br />«Չենք գիտեր թէ կեանքի մէջ ի՛նչ-ի՛նչ անակնկալներով դէմ յանդիման պիտի գանք»:<br /> <br /> <br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />12-Փետրուար-2008 Երեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-55312820211796060?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-80330809959249782712008-02-12T10:37:00.000-08:002008-02-13T02:56:36.582-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R7Hns21Ws_I/AAAAAAAAAGY/FvapbZVOLXE/s1600-h/sonbahar10zd2.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R7Hns21Ws_I/AAAAAAAAAGY/FvapbZVOLXE/s320/sonbahar10zd2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166165005390230514" /></a><br /><br /> <br />Ժամանակին մեծ վաճառականի մը գործերը ձախորդ կ'երթան: Կը սնանկանայ: Պարտատէրերը զինք կը նեղեն: Վաճառականը, արժանապատուութեան տէր անձ, շատ կ'ամչնայ ու կը նեղուի: Պարտքերը վճարելու նպատակով, փոխառութեան համար, ուր որ ալ դիմէ կը մերժուի:<br />Վերջապէս ճարահատ, օր մը իր սենեակին մէջ կ'առանձնանայ եւ կ'որոշէ անձնասպան ըլլալ: Այն վայրկեանին երբ կը պատրաստուի ատրճանակին բլթակը քաշելու, դուռը կը զարնուի: Նախ կը կարծէ թէ պարտատէր մըն է եկողը եւ կը խորհի չբանալ: Սակայն երբ դուռը մեղմօրէն կրկին կը զարնուի, կը բանայ: Նամակաբերը պահարան մը կը յանձնէ իրեն: Վախով ու դողով կը բանայ զայն: Մէջէն կ'ելլէ նամակ մը ու մեծ քանակութեամբ դրամ: Նամակին մէջ գրուած է հետեւեալը.<br />-Սիրելի բարերարս, տարիներ առաջ ես որբ տղայ մըն էի: Դուք զիս ձեր տունը ընդունեցիք: Դպրոց ղրկեցիք եւ մարդ ըրիք: Յետոյ, ձեր օգնութեամբ այս հեռաւոր երկիրը եկայ: Հոս Աստուած ինծի օգնեց եւ հարստացայ: Առ ի երախտագիտութիւն ընդունեցէք այս դրամական նուէրս: Եթէ տակաւին պէտք ունենաք գրեցէք, սիրով կը ղրկեմ:<br />Բարերար վաճառականը կը սկսի ուրախութեան արցունքներ թափել: Իր ըրած բարիքը, որպէս նախախնամական օրհնութիւն, այսօր իր օգնութեան կը հասնէր: <br />Ան իր բոլոր պարտքերը անմիջապէս կը վճարէ ու փոքր գործի մը կը ձեռնարկէ:<br />Այս պատմութիւնը բոլորիս օրինակ պէտք է ըլլայ: <br />Եկէք ամէն առիթով իրարու բարիք ընենք: Անպայման օր մը Տէրը պիտի վարձատրէ:<br /> <br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />22-Յունուար-2008 Երեքշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-8033080995924978271?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-67976153453855075152008-01-25T08:28:00.000-08:002008-01-25T08:30:14.314-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R5oOimub1JI/AAAAAAAAAGQ/vOGKJF8H3Gg/s1600-h/Geghard05.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R5oOimub1JI/AAAAAAAAAGQ/vOGKJF8H3Gg/s320/Geghard05.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5159452310779974802" /></a><br /><br /> <br />Բոլորս ալ երազ կը տեսնենք: Եւ յաճախ կը տեսնենք, բայց նոյն յաճախանութեամբ զանոնք չենք յիշեր:<br />Բաբախումով աչքս բացի: Տակաւին տեսած երազիս ազդեցութեան տակն էի:<br />Ճաշասեղան պատրաստած էի: Տանս մէջ հիւրեր ընդունեցի: Բայց ես ներկաներուն մեծամասնութիւնը չէի ճանչնար: Աթոռ մը պարապ մնացած էր՝ սեղանին մէկ անկիւնը: Ճաշը խնջոյք մը եղաւ՝ կերուխումի:<br />Երբ ճաշը վերջացաւ, բոլոր հիւրերս սկսան մէկ-մէկ մեկնիլ:<br />Առանձին մնացի: Սկսայ սեղանը հաւաքել: Սեղանի անկիւնը, ուր աթոռը պարապ մնացած էր, սպասներուն քով թղթիկ մը կար: Վերցուցի ու կարդացի: Վրան Աստուծոյ հրաւէր գրուած էր: Շուարեցայ: Այդ պահուն ձայն մը լսեցի.<br />-Ես հրաւէրի պէտք չունիմ: Արդէն միշտ ձեզի հետ եմ:<br />Առաւօտեան ժամը 3-ն էր ու ես անկողնիս մէջն էի: Քունս փախաւ: Ելայ: Սուրճ մը եփեցի: Երազին ազդեցութիւնը բաւական տեւեց: Երկար ատեն արթուն մնացի:<br />Յաջորդ օր եկեղեցի գացի: Մոմ մը վառեցի: Նստարանի մը վրայ նստած սկսայ խորհիլ: Ի՞նչ կը նշանակէր «Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցի»:<br />Իսթանպուլի մէջ 36 Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցիներ կան, որով Իսթանպուլի բոլոր թաղերուն մէջ մենք մէկ-մէկ փոքր Հայաստաններ ունինք: Երբ մեր եկեղեցիներէն ներս կը մտնենք Հայաստանի օդը կը շնչենք: Արդեօք քանինե՞ր այսպէս կը մտածեն:<br />Եկեղեցի կուգան, պատարագն ու քարոզը օտար լեզուով իմանալ կ'ուզեն:<br />Ինչո՞ւ:<br />Հայաստան ներշնչուելու համար եկեղեցի կ'երթանք: Հոս, հոգ չէ թէ ծիսակատարութենէն բան չհասկնանք, հոգ չէ թէ քարոզէն ալ բան չհասկնանք, բաւ է որ մեր եկեղեցիներուն մէջ Հայաստանի օդը շնչենք: Զգանք, թէ ոչ միայն եկեղեցի եկած ենք, այլ եկեղեցի գալով Հայաստանը այցելած ենք:<br />Օր մը եկեղեցիի մը մէջ տիկին մը քահանային կ'ըսէր.<br />-Տէր Հայր ես քու քարոզէդ բան չեմ հասկնար: Ասկէ յետոյ թրքերէն քարոզէ:<br />Յաջորդ շաբաթ դարձեալ եկեղեցի գացի: Քահանան թրքերէն քարոզեց: Արձակումէ վերջ, պարտէզը, կնոջ դէմ կանգնեցայ ու ըսի.<br />-Տիկին, յուսամ Տէր Հօր քարոզը ըմբռնեցիք:<br />-Ո՛չ, դարձեալ բան մը չհասկցայ, պատասխանեց:<br />Զայրացած ըսի.<br />-Քանի որ դարձեալ բան մը պիտի չհասկնայիք, ինչո՞ւ եկեղեցւոյ կանոնին փոխուելուն պատճառ եղաք:<br />Ոստումով մը սթափեցայ: Իմ յաճախակի երազներէն մին էր: Այս երազը դարձեալ տեսնել կ'ուզեմ: Երազիս իրականանալը կը փափաքիմ: Ե՞րբ, չեմ գիտեր:<br /> <br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />13- Դեկտեմբեր -2007 Հինգշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-6797615345385507515?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-45295964921286072192008-01-16T14:14:00.000-08:002008-01-17T09:22:32.481-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R4-O0OWlAPI/AAAAAAAAAGI/Glv2yLXSkYI/s1600-h/tur_muhabbet.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R4-O0OWlAPI/AAAAAAAAAGI/Glv2yLXSkYI/s320/tur_muhabbet.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156497126219645170" /></a><br />Տարիներ առաջ էր: Ամուսինս տուն թռչուն մը բերաւ: Ըսի.<br />-Ես կ'աշխատիմ: Ի՞նչպէս հոգ պիտի տանիմ այս թռչունին: <br />-Միասին հոգ կը տանինք: Ըսաւ ամուսինս:<br />Նախ, տան մէջ անկիւն մը զատեցինք եւ թռչունին անունը որոշեցինք: Մեր թռչունին անունը «Պաչիկ» եղաւ: Տակաւին մէկ կամ երկու ամսուան էր: Կապոյտ եւ սեւ փետուրներ ունէր: Շատ սիրուն էր մեր «Պաչիկ»ը: Սիրել սկսած էինք զինքը: Բարեկամներս ըսին.<br />-Այս թռչունը կը խօսի: Քանի մը բառ սորվեցուցէք: <br />Մեր տան մէջ իմ անունս շատ կը գործածուի: Օր մը երբ գործէ վերադաձայ «Պաչիկ»ը ըսաւ.<br />-Շուշան, Շուշան, Շուշան...<br />Այդ օր շատ ուրախացած էի: Յետոյ իր անունը սորվեցաւ եւ ըսաւ.<br />-Պաչիկ, Պաչիկ, Պաչիկ...<br />Երկու տարի անցած էր: «Պաչիկ»ը վանդակէն դուրս, տան մէջ թռչիլ սկսաւ: Գլխուս վրայ կը կենար եւ սորված բոլոր բառերը կը սկսէր գեղգեղել:<br />-Ի՞նչ է, ի՞նչ է, չեմ գիտեր, զանգակ... եւլն.:<br />Երբ գիշերները գործէ տուն կը վերադառնայինք, մեր դրան զանգակը կը հնչեցնէինք, որպէսզի զոքանչս դուռը բանայ: «Պաչիկ»ը կը զգար, թէ մենք եկած ենք: Կը սկսէր թեւերը իրար զարնել եւ իր գիտցած բոլոր բառերը գեղգեղել:<br />-Շուշան, Շուշան, զանգակ, զանգակ...<br />Ի՛նչքան կ'ուրախանայի երբ անոր ձայնը կ'իմանայի: Բոլոր յոգնութիւնս կը մոռնայի:Խաղալ կը սկսէի անոր հետ: <br />Տարիներ անցան: Օր մը երբ տուն եկանք, զոքանչս ըսաւ.<br />-«Պաչիկ»ը մեռեր է: <br />Որքա՛ն յուզուած էինք:<br />Օրերով վանդակը շոյեցի եւ լացի: Ան շատ սիրցուցած էր ինքզինքը: Անոր մասնայատկութիւնն էր խօսիլ: Սորվեցաւ հայերէն եւ տարիներ մի միայն խօսեցաւ հայերէն: <br />Իմ գեղեցիկ, բարեկամ թռչունս: Իմ «Պաչիկ»ս:<br />Երա՛նի, մենք՝ Հայերս քիչ մը նմանէինք «Պաչիկ»ին եւ մի միայն խօսէինք «Հայերէն»:<br /> <br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />3-Դեկտեմբեր-2007 Երկուշաբթի<br />Իսթանպուլ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-4529596492128607219?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3038786587198426056.post-66623790283973389732008-01-15T08:49:00.000-08:002008-01-15T09:05:12.325-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R4zkZeWlANI/AAAAAAAAAF4/CKLcGvrGwWs/s1600-h/Kakts_Resimleri.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_HCjc2ODAiYA/R4zkZeWlANI/AAAAAAAAAF4/CKLcGvrGwWs/s320/Kakts_Resimleri.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5155746799728001234" /></a><br /><br /> <br />Տարիներ առաջ, օր մը յաճախորդ մը մտաւ խանութէս ներս: Ան հագուած էր անխնամ ու մաշած հագուստներ: Ակնարկ մը նետեցի իր վրայ: Նախ կարծեցի որ մուրացկան մըն էր ան: Կրկին ուշադրութեամբ նայեցայ իրեն եւ տեսայ որ անոր կօշիկները լաւ վաճառանիշէ էին: Հետեւցուցի որ մարդը մուրացկան չէր: Անմիջամէս մօտեցայ իրեն եւ հետաքրքրուեցայ իրեն հետ: Քանի մը վայրկեան ետք բարեկամացանք յաճախորդիս հետ: Հրաւիրեցի որ նստի ան եւ սուրճ մը ապսպրեցի: Բաւական երկար ատեն խօսակցեցանք իրարու հետ: Վերջապէս ժամ մը վերջ, մարդը ոտքի ելաւ ու երթալ պատրաստուեցաւ: Վեց տոպրակ լեցուն ապրանք ծախած էի իրեն: Երբ ան խանութիս դռնէն դուրս կ'ելլէր, ձեռքս սեղմեց ու ըսաւ.<br />-Կը շնորհաւորեմ ձեզ: Այս պողոտային վրայ ո՛ր խանութէն որ ներս մտայ, ո՛չ մէկը հետաքրքրուեցաւ ինծի հետ այնպէս, ինչպէս դուք հետաքրքրուեցաք: Վաճառորդները իմ վրայ ակնարկ մը նետելէ ետք, ըսին. «Այդ հագուստը շատ սուղ է. դուք չէք կրնար գնել»:<br />Վերջապէս, այդ մարդը մեր խանութին լաւ յաճախորդներէն մին դարձաւ: Այնուհետեւ ան երկար տարիներ իր գնումները մեր խանութէն ըրաւ:<br />Եթէ մենք մեր խանութէն ներս մտնող բոլոր յաճախորդներու հագուստը նկատի առնելով կարեւորութիւն տայինք իրենց, չեմ գիտեր թէ հիմա ի՞նչ կ'ըլլայինք:<br />Սակայն դժբախտաբար մարդոց մեծամասնութիւնը այդպէս է: Թէ՛ խանութի եւ թէ տուներու մէջ ըմբռնումները միեւնոյնն են: Կան կարգ մը մարդիկ, եւ վստահ եմ թէ քիչ չէ անոնց թիւը, որոնք կը սիրեն լաւ վաճառանիշ կրող հագուստներ ունեցող մարդոց հետ տեսնուիլ: Եւ կամ կը մտերմանան միայն այնպիսի անձերու կամ ընտանիքներու հետ, որոնք պերճաշուք շէնքերու մէջ փարթամ կեանք մը կ'ապրին: Այսօր դարը այսպէս եղած է դժբախտաբար: Ցուցամոլութեան եւ փուճ արժէքներու դար: Մարդոց գաղափարներուն կարեւորութիւն տուող չկայ: Բաւ է որ գրպանդ լեցուն ըլլայ: Այն ատեն շուրջդ կարգի սպասող բազմաթիւ բարեկամներ կ'ունենաս:<br />Շատ փոքր տարիքէս ի վեր Սիրոյ Սեղաններու մասնակից կը դառնամ: Մինչեւ մօտաւոր անցեալ, Սիրոյ Սեղաններու վրայ կատարուած նուիրատուութիւնները պոռալով-կանչելով կը յայտարարէին: Եթէ նուիրատու անձը խոշոր գումար մը նուիրած էր, չափազանց յարգանքով կը դիմաւորուէր: Հաւաքոյթի աւարտին հաստատութեան թաղականը այդ մեծագումար նուիրատուութիւն կատարող անձին կը մօտենար ու անոր դիմաց երկար ու երկար երկրպագութիւն ընելով կ'ըսէր.<br />-Յարգելի պարոն դա՛րձեալ կը սպասենք: <br />Յարգելի պարոնը կը պատասխանէր.<br />-Եղբայր. եթէ պէտք ունենաք, ես դա՛րձեալ կուգամ:<br />Այստեղ ամէն ինչ կը վերջանար: Յարգելի պարոնը մինչեւ յաջորդ տարի կը կորսուէր մէջտեղէն: Յաջորդ տարի, երկրպագութիւն տեսնելու ակնկալութեամբ, ան դա՛րձեալ կը մասնակցէր այդ Սիրոյ Սեղանին:<br /> <br />Անցեալ տարի հաստատութեան մը համար սարքուած Սիրոյ Սեղանի մը մասնակցեցանք: Այլեւս պոռալ-կանչել չկար: Եկեղեցիի մուտքին ցուցատախտակ մը զետեղուած էր: Նուիրատուներու անունները այդ ցուցատախտակին վրայ արձանագրուած էին: Այդ տեսարանը ինծի, եւ ինծի պէս մտածող բոլոր անձերուն ուրախութիւն պատճառած էր: Սակայն այս անգամ ալ ուրիշ հարց մը կար: Երբ ցուցատախտակին նայեցայ, ապշեցայ: Որովհետեւ այդ ցուցատախտակին վրայ մեծագումար նուիրատուութիւն ընողներու անունները մեծատառ, իսկ փոքրագումար նուիրատուութիւն ընողներու անունները փոքրատառ արձանագրուած էր:<br />Ամէն անձ իր նիւթական կարելիութիւններուն համաձայն կը մասնակցի Սիրոյ Սեղանին: Պզտիկ նուիրատուն մեծ նուիրատուին հասնելու եւ երկրպագութեան արժանանալու համար ի՞նչ պէտք է որ ընէ:<br />Կայ նաեւ ուրիշ հարց մը, որ խիստ կարեւոր ու կենսական է: Ինչո՞ւ նուիրատու անձեր իրենց գումարը յանձնելէ ետք չեն հետաքրքրուիր թէ ի՞նչ բաներու պիտի յատկացուի իրենց տրամադրած գումարը: Ինչո՞ւ նուիրատուն չի հարցներ, ու չհարցափորձեր կամ իր գաղափարը չի յայտներ: Ո՛չ մէկ կասկած թէ ներկայ դարուս մարդիկ չեն կրնար դիւրութեամբ դրամ շահիլ: Մեր պոլսահայերն ալ, ներառեալ մեծ նուիրատուները, չեմ յուսար որ դիւրին կը շահին դրամը: Ուստի պէտք է տրամադրուած գումարները տեղին գործածուին:<br />Յետոյ... ի՞նչ տարբերութիւն կ'ընէ մեծ գումար, կամ փոքր գումար: Կարեւորը դրամին հաւաքուիլն ու տեղին գործածութիւնն է: Պէտք է փոքրագումար նուիրատուն ալ յարգանքի արժանանայ այնպէս, ինչպէս յարգանքի կ'արժանանայ մեծագումար նուիրատուն: Բայց ի՞նչ մեղք որ համայնքիս մէջ, մանաւանդ վերջին տարիներուն, մակարդակը այնքա՛ն թաւալագլոր անկում արձանագրած է որ, ո՛չ ոք կ'ուզէ այս նիւթին մասին մտածել եւ ըստ այնմ գործել: <br />Աստուած մեր Պոլսահայութեան հետ թող ըլլայ: Սպասենք եւ տեսնենք թէ յաջորդ տարուան Սիրոյ Սեղանները ի՞նչ տեսակ նորութիւններու հետ դէմ յանդիման պիտի թողուն մեզ:<br />Մանրավէպով մը կ'ուզեմ վերջացնել այս նիւթը, մեկնաբանութիւնը թողելով ընթերցողներուն:<br /> <br />Թագաւորը բաղնիք երթալ կ'ուզէ: Ան իր ծառային կ'ըսէ.<br />-Եթէ բաղնիքը մարդ չկայ, երթանք ու լոգնանք:<br />Ծառան կ'երթայ կը նայի բաղնիքէն ներս, ու վերադառնալով կ'ըսէ թագաւորին:<br />-Մարդ չկայ, կրնանք երթալ:<br />Երբ թագաւորը բաղնիքի դռնէն ներս կը մտնէ, կը տեսնէ որ ներսը մարդոցմով լեցուն է: Ան ծառային կ'ըսէ.<br />-Ըսիր որ ներսը մարդ չկայ: Ի՞նչ է այս բազմութիւնը: <br />Ծառան բաղնիքին սանդուխին առջեւ քար մը ցոյց տալով, կը պատասխանէ.<br />-Տէր արքայ. եկայ ու ժամ մը այստեղ կեցայ: Բոլոր անոնք, որոնք բաղնիքէն ներս կը մտնէին, իրենց ոտքը այս քարին զարկին ու գետին գլորեցան: Բայց ո՛չ մէկը փորձեց այդ քարը վերցնել ու անկիւն մը դնել: <br />Ես ալ տեսնելով պատահածը, հետեւցուցի թէ բաղնիքին մէջ մարդ չկայ, ուստի կրնաք հանգիստ սրտով լոգնալ:<br /> <br />Շուշան Գորտոնճիեան<br />19-Օգոստոս-2003 Երեքշաբթի<br />ՄԱՐՄԱՐԱ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3038786587198426056-6662379028397338973?l=shushankordonciyan.blogspot.com'/></div>Շուշան Գորտոնճիեանhttp://www.blogger.com/profile/11612689288653805552noreply@blogger.com