"...μεσα στα απλα ειν' τα ωραια σαλαλα"

a/c προμπλεμμμ: πανωσέντονο

2009-07-10T12:22:00.004+03:00

http://sozjo.blogspot.com/2009/07/blog-post.html συνέχεια...
Όλα ξεκίνησαν με το πανάρχαιο κλιματιστικό μας. Περιβάλλον, επιδότηση, ινβέρτερ, καλύτερη απόδοση. Παράλληλα όμως είχαμε στο μυαλό αισχροκέρδεια, εικονική ευκαιρία και άλλα τέτοια ‘ευρωπαϊκά’. Βαριά καρδία και καημό μεγάλο και ξέροντας σε τι μούφα μπλεκόμαστε, είπαμε να τα αλλάξουμε. Πήγαμε στο μαγαζί, βρήκαμε τι θέλουμε μπλα μπλα, θα μας ενημερώσουνε πότε θα μας το φέρουν. Σε μερικές μέρες (δε θυμάμαι τα μπερδεύω με τα του ψυγείου), σμς: «θα έρθουμε αύριο τάδε με τάδε ώρα». Έρχεται ένας τυπάκος ο οποίος απλά έφερε το νέο κλιματιστικό. Α, λέει, δε ξέρω πότε θα ρθει να το βάλει ο άλλος. Δεν είναι δουλειά μου. (όλα αυτά συμβαίνουν παράλληλα με το ψυγείοΠρομπλεμ) Παίρνουμε τηλέφωνο «Πότε θα γίνει απεγκατάσταση και εγκατάσταση? Οεο» «α σε μια βδομάδαααα» «Γιατί;» «ΤΙ λέει πάνω η απόδειξή σας? Γκολντεν ή σίλβερ;» «Πού? Ααα σίλβερ…» «Τότε σε μια βδομάδα θα σας πάρουμε να δούμε πότε θα έρθουν» Το ότι κανείς δεν ρώτησε/ ενημέρωσε το καθεστώς σιλβερ-γκόλντεν είναι άλλο θέμα. Έρχονται μετά από μια βδομάδα και δε θυμάμαι πάλι… απεγκαθιστούν το παλιό και ανοίγουν το νέο. ΩΠ, σου λέει, είναι χτυπημένο, μπορεί να βγάλει βλάβη. Το κάνουν λέει συχνά, οι μεταφορείς και τους το έχουμε πει τόσες φορές. Πήραν τηλέφωνο τον τεχνικό να το σκεφτούν. «Ποιο μοντέλο είναι;» «Ααα, αυτόοο έχει αποσυρθεί. Ναι, κι αυτό το κάνουν τώρα, με την επιδότηση δίνουν ό,τι τους έχει μείνει. Επικοινωνήστε εσείς με το κατάστημα να δείτε αν έχουν άλλο ίδιο κλπ κλπ »

Κάνουμε προσπάθεια να επικοινωνήσουμε, στα 5 λεπτά και αναμονής το κλείνουμε (έχει κ διαφορετική χρέωση). Πήγαμε από κει, δε μπορώ να πω χωρίς κουβέντα βρήκαν άλλο μοντέλο που θέλανε να σπρώξουν και ταίριαζε στην τιμή. Χωρίς να μας πουν ομοιότητες διαφορές ονοματάκι μοντέλου κάτι, τα τακτοποίησαν. Κιχ!
Αυτή φορά ζητήσαμε να γίνει γρήγορα η εγκατάσταση μιας και δεν έχουμε καθόλου κλιματιστικό να δουλεύει. «Θα δω τι θα κάνω, ας έρθει πρώτα να πάρει το παλιό κ να φέρει το νέο και βλέπουμε»

Είδαμε, μετά από δυο μέρες ήρθε έφερε και πήρε. ΔΕΝ πήρε όμως το παλιό κλιματιστικό που πάει για απόσυρση. Μετά από άλλες δύο μέρες μας τηλεφωνούν «Αύριο στις 9». Την ίδια μέρα στις 21:55 μας καλούν να μας κλείσουν ραντεβού για να έρθουν οι ψυκτικοί να το βάλουν. «Μα μας πήρατε το πρωί και μας είπατε στις 9.» (πράγμα περίεργο αφού δεν λένε ώρα συγκεκριμένη) «Μα δεν είναι δυνατόν, να έχετε κλείσει ραντεβού.» κλπ κλπππ Τηλεφώνημα με πλούσιο διάλογο.

Η ώρα 9, η μέρα: η ημέρα εγκατάστασης του νέου επιδοτημένου, καλύτερου κλιματιστικού. Πάει 11 και τηλεφωνούν: Είστε εκεί να έρθουν τα παιδιά να βάλουν το κλιματιστικό;» Είμαστε. (και εδώ είν άλλο θέμα, πάλι καλά που έχουμε ευέλικτο πρόγραμμα, αλλιώς για να γίνουν οι δουλειές θα θέλαμε μήνες). Στις 12:15 και πάλι τηλέφωνο «Ναι, γεια σας είμαι ο ψυκτικός, συγνώμη και να τώρα να είμαι δω και θα ρθω εκεί που είστε κλπ» Δεν κατάλαβα γιατί απ τις 9 ήρθαν στις 12:45. Δεν με ένοιαζε. Καλό θα ήταν να ερχόντουσαν στην ώρα που είπαν αλλά πιο πολύ με ένοιαζε να δουλέψει το μηχάνημα να τελειώνουμε. Το έβαλαν με τα πολλά, δεν λέω λεπτομέρειες γιατί παίζει να σερφάρουν οι τύποι, μη φάω κ ξύλο :P

Μου ζήτησαν νερό από το ψυγείο αν γίνεται. ΛΟΛ

Σημειώνω ότι μάλλον το παλιό μας κλιματιστικό ήταν δυνατότερο και ότι δεν το έχει πάρει κανείς. Τώρα λογικά, κάποια στιγμή θα πάρουν τηλέφωνο να έρθουν το πάρουν. Αλλά …

Έλα που δεν έχουμε σταθερό!!! Είναι νεκρό και αν το καλέσεις δείχνει ότι χτυπάει και δεν είναι κάποιος να το σηκώσει. Ακόμα, πιο περίεργο είναι ότι στην πολυκατοικία έχουν τηλέφωνο. Χμμμμ «Αν η βλάβη είναι ψηφιακή θα διορθωθεί σε δυο ώρες. Αν όχι, σε δυο μέρες θα έρθει ο τεχνικός να το δει απ έξω». Βέβαια δεν τον βλέπω τον τεχνικό να έρχεται Σάββατο ή Κυριακή.

Επιπλέον, το πλυντήριο όπως σου είπα, δεν στίβει. Στύβει. Με ό,τι και να το γράψω πάλι δεν…

Αυτό δεν είναι σπίτι, τα πράγματά του το ένα μετά το άλλο χαλάνε. Δεν ξέρεις τι να πρωτοφτιάξεις. Αν κάτσεις να μετρήσεις τις ώρες που μιλάς με τα σέρβις, τις ώρες που περιμένεις να έρθουν, τα λεφτά που δίνεις, χωρίς να γίνεται η δουλειά σου… Άστα χέστα δε θέλω να τα συζητάω. Απλά ήθελα να τα καταθέσω. Ευχαριστώ.

Αλλά μήπως ξέρεις τι γίνεται με τα άστρα, τα φεγγάρια, τους πλανήτες και τις σελήνες; Μήπως ήρθαν οι εξωγήινοι και θέλουν να μας τρομάξουν να φύγουμε να πάμε αλλού; Μήπως εκείνος δεν με χαιρέτησε, αλλά με μούντζωσε; Μήπως οι άλλοι μας μάτιασαν; Αν είναι να τους τα βγάλουμε τα μάτια. Και ξεριζώστε τους τα μάατια δίχωςς λύπηη σαλαλαλα

Χθες κάθε τόσο σήκωνα το τηλέφωνο και γέλαγα νευρικά για αιρετή ώρα. Πολλές φορές. Έγιναν κ οι κοιλιακοί. Λοιπόν, μάντεψε ποια θα είναι η επόμενη συσκευή που θα χαλάσει μόλις φτιάξει το τηλέφωνο (γιατί έτσι πάει, δίνουν σκυτάλη) και κέρδισε μια κρουαζιέρα γιατί με νοιάζεσαι και μ αγαπάς σαλαλα.
Ουυφφ, δεν περιγράφω άλλο...

Ψυγειο-πρρροομπλεεεμμμ: Κατωσεντονο

2009-07-08T18:34:00.007+03:00

Όλα ξεκίνησαν στις 23/6/09 που το ψυγείο άρχισε να χτυπάει (σα συναγερμό φαντάσου) και να αναβοσβήνει η ένδειξη με το θερμόμετρο. Όμορφα. Ανατρέχουμε στο βιβλιάρακι να δούμε τι έχει και τι κάνουμε. Θα πει λέει ότι έχει πρόβλημα ο θερμοαντιστάτης. Τώρα εδώ δεν ξέρω αν η σωστή λέξη είναι θερμοστάτης και αυτός/αυτή που μετέφρασε τις οδηγίες έκανε λάθος. Και πρέπει να πατήσετε αυτά τα κουμπιά με αυτό τον συνδυασμό να σταματήσει ο συναγερμός.

Τίποτα. Νεκρά τα κουμπιά στην πόρτα. Ο τόπος μύριζε καμμένο πλαστικό. Καπνούς δεν είχε, ούτε Ρουβά είχε., σε προλαβαίνω. Ο μόνος τρόπος να σταματήσει να σφυρίζει η ψυγειοντουλάπα μας, είναι να βγει απ την πρίζα (μπρίζα? Πριζόλα ή μπριτζόλα;κλπ) . Πράγμα δύσκολο γιατί ποιος το μετακινεί όλο αυτό; Κατεβάσαμε (την τέντα στο μπαλκόνι σαλαλα , αλλά αυτό να μην σ απασχολεί) απ τον πίνακα τον διακόπτη του ψυγείου, λίγα λεπτά αναμονής και πάλι πάνω. Και όλα καλά….

Κάθε δύο ώρες κάναμε αυτό το ρεσταρτ στο ψυγείο. Ύστερα, το βγάλαμε απ την πρίζα γιατί η μυρωδιά του καμένου ήταν έντονη. Μας πήρε τρεις μέρες να βρούμε τηλέφωνο του σέρβις. Το ψυγείο είναι AMANA του 1994(αχαχαχα σαν κρασί το παρουσίασα).Στο παρελθόν είχαμε χρειαστεί για κάτι ψιλά το σέρβις και είχαμε καλή συνεργασία. Πια η εταιρία αυτή έκλεισε και έχει αναλάβει μια άλλη. Σέρβις αμάνα δεν, στην Ελλάδα.
Από Παρασκευή 26/6 κλείσανε ραντεβού για την Τρίτη. Μας ρωτάνε τι πρόβλημα έχετε; Εεε δε ξέρουμε… ο συναγερμός του… Ξαναρωτάνε Τι πρόβλημα έχει;
Και εδώ είναι που θα κάνω παρένθεση….. -άμα είναι να κάνω διάγνωση εγώ να σου δώσω τα μισά λεφτά;- ( Γιατί όταν πας για ακτινογραφία πες στο χέρι, σε ρωτάει ο ακτινολόγος πριν «σπάσιμο είναι;» , Γιατί όταν πάρεις να καλέσεις ασθενοφόρο χάνεις πολύτιμο χρόνο να συζητάς τι έχει ακριβώς; Να έχει και οξυγόνο ή όχι; Το θέλετε με τι μέσα; Με απ όλα και τζατζίκι; Και όταν σου απαντάω τι βλΕΠΩ να έχει εσύ επιμένεις να πάρεις σίγουρη διάγνωσή και όταν σου λέω ναι τα θέλω όλα βάλτ’ πάλι το συζητάς., κλείνω βιαστικά παρένθεση μη ξεφύγω του θέματος)
Εμμ μάλλον είναι ο θερμοαντιστάτης. Θερμοαντιστάτης; Αναφωνεί ενοχλημένα! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα., Ε δε ξέρω, έτσι το διάβασα στο βιβλίο, έτσι λέω. Θερμοστάτης υπάρχει. Καλά, θα έρθει την Τρίτη ο τεχνικός που είναι ειδικός για τα Αμανα. Η επίσκεψη 40 ευρώ. Ας είναι, Ας έρθει. Ας δούμε. Ας είναι μακρινό το ραντεβού.

Τρίτη 30/6 7.30 πρωί χτυπάει το τηλέφωνο. Το σηκώνω τρομαγμένη μιας και περίμενα νέα από νοσοκομείο. Γεια μας, ο τεχνικός είμαι κυρία για το ψυγείο κυρία. Τι έχει; Έχει αυτό και αυτό. Δεν μιλάει, ίσως να είναι ο θερμοστάτης. Καλά θα έρθω κυρία να το δω. (πάει να το κλείσει.) Τι ώρα;;;;;; Εμ 12 με 2 θα ρθω. Ήρθε, α κυρία είναι ο ανεμιστήρας. Τι τραβάει κι αυτό το κακόμοιρο! Πόσο; Τόσο. Οκ. Σκούπα έχετε. Έχουμε καθαρίσαμε, αλλάξαμε, πληρώσαμε, ευχαριστήσαμε. Μετά από δύο ώρες ο γνώριμος ήχος του ψυγείου τιτ ττιτιτιτιτιτιττιτιτιτιτιτιτ. Χμμμ Τηλέφωνο καπάκι στην εταιρία. Μιλάει με τον τεχνικό και μας λέει τη σοφή του συμβουλή:
« Α, αφήστε το στην πρίζα, θέλει 4 ώρες να δουλέψει να δούμε. Και αύριο το πρωί μου λέτε» Ήταν η ώρα (μα που γυρνάς και με νικά η στενοχώρια. κρυφά θα 'ρθεις σαν το φεγγάρι που γλιστράει απ' τα στόρια Σαλαλα, η επιλογή του Αζματος μαρτυρά νεύρα πολλά τούτη την ώρα). Στις 5 κλείνει το σέρβις. Χμμμμμμμ

(Παρένθεση-σκέψεις)
Ο κύριος αυτός φερόμενος ως ειδικός τεχνικός ψυγείων Αμάνα σου έβγαζε μια αβεβαιότητα για το μέλλον. Αρχικά λες άντε ας μην βγάλω συμπεράσματα από την εμφάνιση, τον τρόπο ομιλίας και τον ήχο του κινητού.(κλικ) (που ήταν άκρως αστείος και πολύ ζορίστηκα να μην ξεσπάσω στα γέλια). Επιπλέον, δεν ξέρω αν σου έχει τύχει να πέσεις στην ανάγκη τεχνικού οποιασδήποτε εταιρία, ώστε να καταλάβεις τι λέω…και ότι δεν υπερβάλω. Αλλά, θες η τύχη μας η καλή, θες ότι έτσι είναι δε ξέρω… πάντα έρχεται κάποιος που κοιτάει την εκάστοτε συσκευή σα να μην έχει δει άλλη στη ζωή του, να κάνει δειλά βήματα να την προσεγγίσει, να μην ξέρει τι να διορθώσει, να μην μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί του και να γυρίσει μετά από λίγα λεπτά να σου λέει «Είναι ο εγκέφαλος» «Είναι η κεντρική πλακέτα» Αυτό θα πει πολλά λεφτά, θα πει δεν υπάρχει το ανταλλακτικό εδώ, θα το πάρουμε από Γερμανία, από Αμερική, θα πει χρόνο κλπ. Μπορεί ένα καλώδιο να μην κάνει καλή επαφή αλλά όχι, δεν το κοιτάμε. Εγκέφαλος. Σίγουρο χαρτί. Και ΤΩΡΑ να βλέπεις το έργο να επαναλαμβάνεται και να λες ας μην προτρέχω, επειδή είχα μια, δυο τρεις τέσσερις, δέκα, δεκαπέντε ατυχείς συνεργασίες με τεχνικούς δε σημαίνει ότι πρέπει να τον καταδικάσω, να φωνάζω από Τώρα. (πως λες επειδή αυτός με κεράτωσε, δεν σημαίνει ότι θα με κερατώσει κι ο επόμενος; Αυτό γεια σου)

Την άλλη μέρα, ναι ξέρετε δεν κοιμηθήκαμε το βράδυ το ψυγείο ούρλιαζε κάθε 2 ώρες, ούτε μωρό να είχαμε. Καλά θα έρθω στις 2/7. Κλασσικά πια, τηλέφωνο 7:45 να μας πει πότε θα ρθει. Έρχεται ο ΙΔΙΟΣ τεχνικός, τι να ναι τι να ναι.. είναι η πλακέτα… πω ναι να είναι καμμένη. (Γουέλ- Μπέζου στο Εκείνες κ γω-, άμα το λες εσύ πάσο. Πόσο; Τόσο. Άντε οκ. Χωρις επίσκεψη αυτή τη φορά ε. Μα γιατί το λέτε αυτό κυρία; Είπα εγώ έτσι; (ρώτησε βαθιά πληγωμένος). Δεν έχω την πλακέτα τώρα… θα πάρω τηλέφωνο να σας πω πότε να την φέρω. Καλούμε εμείς μετά από μια μέρα. Πότε θα την φέρετε; (εξακολουθούμε σε ευγενικό τόνο) Η κοπέλα που απαντούσε ήταν αρπαγμένη και με μάγκικο στυλ θέλησε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. «Να σας πω κυρία μου; Που να ξέρω εγώ; Δεν μου έχουν παραδώσει ακόμα οι τεχνικοί. ΑΑΑμα μας παραδόσουν θα μάθουμε.» Συγνώμη κιολας που με ταλαιπωρείτε, που δεν μπορείτε να βρείτε τι φταίει, που ο τεχνικός δεν ξέρει τη δουλειά του, που δεν έχουμε ψυγείο που περνάνε οι μέρες, που άνθρωπος είμαι κι εγώ και πελάτης και ούτε εγώ φταίω, που ήδη έχω πληρώσει τσάμπα το πρώτο ανταλλακτικό, που δεν μου εγγυάται κανείς ότι θα είναι αυτή η λύση. Που μάθε να μιλάς γιατί σε αυτό το πόστο είσαι καλώς ή κακώς. Κλπ κλπ. Δεν Τα είπα. «Να μας στείλετε άλλον τεχνικό» «Μα στέλνουμε τον ίδιο γιατί ξέρει το πρόβλημα» χμμμμ
Τελικά έφερε σήμερα 8/7 την πλακέτα. Την αλλάζει. Το ψυγείο δεν παίρνει ΚΑΝ μπροστά. Αρχίζουμε, να του λέμε αιτίες πιθανές μα μήπως να ναι αυτό; Την πρίζα την βάλατε; Μήπως είναι κάτι άλλο… «Δεν έχει κάτι άλλο!» ΤΙ να του πεις οεο? Κάποια στιγμή πήρε. Φεύγει, Πληρώνουμε την πλακέτα.
Στο 2ωρο τιτιτιτιτιτιτιτιττιτιτιτιτιτιτιτ ο αγαπημένος μας ήχος. Τηλέφωνο πάλι. Μπλα μπλα μπλα «Θέλει τουλάχιστον 5 ώρες.» τάδε έφη τεχνικός. Ο οποίος είπε κι άλλα καλά όπως «Τα παιδιά μου τα έχω μάθει να μην πίνουν κρύο νερό. Γιατί μπορεί να χαλάσει το ψυγείο.» και δεν έκανε πλάκα. Και μόλις έβαλε την πλακέτα κι έφυγε λέει: «Ο Θεός βοηθός τώρα να δουλέψει, κυρία»
ΣΥΓΝΩΜΗ ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ αυτό ειν το κολατσιό μου….. και φύγετε απ τη θέση μου και να πάτε αλλού. Αν είναι έτσι, γίνομαι κ γω τεχνικός ψυγείων. Παίρνω λίγο αγιασμό, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τα αγόρι μ, κάνω δυο προσευχές, βιδώνω ξεβιδώνω για το καλό. Και έτοιμος ο Φόντας. Α.. κ λίγο αλάτι στη μύτη του κουταλιού, μη ξινίσει λόγω ντομάτας.

1) τα λεφτά μας πίσω. 2) μη σου πω και αποζημίωση για την όλη κοροϊδία, ταλαιπωρία ,ανικανότητα, 3) θα πάρω άλλο ψυγείο, δε ρισκάρω να φτάσει χειμώνας να έρχεται δυο φορές την εβδομάδα ο τεχνικός να τα λέμε. 4) η Αμάνα αυτό το ξέρει?! 4) Λυπόμαστε τον τεχνικό έχει κ παιδιά, όμως αν ο τεχνικός είναι Ι5 γιατί η εταιρία δεν στέλνει κάποιον άλλο τη στιγμή που βλέπεις ότι ο άλλος δεν το χει; 4) στην περίπτωση που η εταιρία ΔΕΝ έχει άλλον τεχνικό …. Τότε … 4) 3*4 ? ;p

Παράλληλα έχουμε και την ιστορία με τα κλιματιστικά να μας σπάνε τα νεύρα. Φτάνει όμως για σήμερα. Αύριο πάλι θα συνεχίσω, μην γίνει υπέρδιπλο το σεντόνι.

ΛομοΔιακοπή1

2009-07-01T20:01:00.015+03:00

Κάτσε έχω υλικό πάααλι...

Το χταπόδι δεν μας έκανε τη χάρη να κάνει καμιά βόλτα πέρα δόθε.

Πότε θα μάθω να μη βάζω τα χέρια μου στους φακούς;

Πες μου θάλασσα, τόσα μυστικά σου
απ' τον κόσμο κρύβεις
και μες τη σιωπή στα βαθιά
χρόνια τα κλείνεις

Ποια ναυάγια, λάθη αλλοτινά σου
λάφυρα της μνήμης
με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις

Θάλασσά μου, σαν και σένα κάποτε
φουρτούνες σήκωνα κι εγώ
Στα νερά μου τ' αγριεμένα αγάπες
αδικούσα δίχως να σκεφτώ
Κι έστειλα πολλές φορές καράβια
στης καρδιάς μου το βυθό
ίδια εγώ με σένα

Θάλασσά μου, σαν και σένα τώρα
με ναυάγια ζω κι εγώ παλιά
Για όσες χάθηκαν ζωές στην μπόρα
το μετάνιωσα μα είναι αργά
Και 'χω κάνει πια τα λάθη δώρα
δυο κοράλλια αληθινά
Στην καρδιά κλεισμένα
ίδια εγώ με σένα

Πες μου, θάλασσα, πόσα μυστικά σου
λάφυρα της μνήμης
με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις σαλαλαα

(Πες μου θάλασσα, Πρωτοψάλτη Άλκηστις
Μουσική/Στίχοι: Μιτζέλος Αντώνης/Ζιώγα Ελένη, δίσκος "Πες μου θάλασσα")

Ξέρεις, μου λέει η φωτογράφος, μερικές έχουν διπλοτραβηχτεί.

Ναι, ναι, της λέω.(και πολλές φορές παραπάνω, αλλά τι να της εξηγώ...)

Τώρα ότι μ αρέσουν αυτές οι μπλεγμένες, ειν΄άλλο θέμα. Α?Αυτές οι τελευταίες μου θύμισαν αμέσως αυτό.
(Ωραία ταινία, ωραίο τραγούδι, ωραίο βίντεο κλιπ)
(Όλα είναι θέμα ευγλωττίας. Ξέρς)

Στο γρήγορο

2009-06-27T20:18:00.007+03:00

Θα σου πω γι αυτό το σπίτι, σ ένα λόφο στην Αθήνα
θυμάμαι ένα μικρό σπουργίτι, στο μπαλκόνι άσπρα κρίνα.
Δυο δωμάτια ερείπια, τα έφτιαχνα κι όλο χαλούσαν.
όπως τα όνειρα τα τρύπια, μέσα εκεί χωρούσαν
οι ζωές μας, σπίτια που γερνούν, αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα μας κρατούν

Τα κουδούνια του χτυπούσαν μες τη νύχτα συναυλία
Και τα χρόνια δεν περνούσαν, Κάτια-Έλενα-Μαρία
Και γιρλάντες, άσπρες νότες στόλιζαν τα μέτωπα μας.
Κι ήταν ανοιχτές οι πόρτες η χαρά κρατούσε
στις ζωές μας σπίτια που γερνούν
αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα μας κρατούν

Ψάξε βρες αυτό το σπίτι, σ ένα λόφο στην Αθήνα
θυμάμαι ένα μικρό σπουργίτι, στο μπαλκόνι άσπρα κρίνα
Δυο δωμάτια ερείπια, τα έφτιαχνα κι όλο χαλούσαν.
όπως τα όνειρα τα τρύπια, μέσα εκεί χωρούσαν
οι ζωές μας, σπίτια που γερνούν, αγκαλιές που περνούν
και ελπίδες που για πάντα... μας κρατούν σαλαλα

(Στίχοι-Μουσική: Στάθης Δρογώσης απ τον δίσκο του "Ο χειμώνας δε θα 'ρθει")

Διακοπή

2009-06-25T13:32:00.005+03:00

Όλα μαζί και όλα μπερδεμένα. Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Όλα είναι δρόμος. Όλα είναι δανεικά. Κ.ο.κ
Κρύο, αέρας, θάλασσα, άμμος για μεσημεριανό, ανώμαλοι δρόμοι, καθόλου δρόμοι, ένα φαρμακείο και ένα μόλις καινούργιο νοσοκομείο, κουτσομπολιά, κακία, υποκρισία, παραλίες απάτητες, άγρια ομορφιά, μέλισσες, γκρίνια ότι φέτος δεν θα έχει μέλι, φαγητό, βιβλίο, καφέ, φωτογραφία, άμμος για βραδινό, θάλασσα, αέρας, κρύο.
Και φυσικά παρατσούκλια. Που φαίνονται πιο αστεία όταν είναι μέσα σε πρόταση και τα ακούς απότομα…π.χ.: -Ο myfriend ξέχασε τον φορτιστή του. -Κάνεις παρέα με κανέναν εδώ; -Ναι, αμέ.. κάνω παρέα με τον καπνόο… με τον μπλα μπλα μπλα
.

Όλα μαζί και όλα μπερδεμένα. Τα αφήσαμε όλα πίσω και γυρίσαμε για να τα βρούμε όλα όπως ήταν. Γενέθλια και η κλασσική (πια) δώρο-συναυλία για το καλό. Τεχνόπολις στο Γκάζι, Νατάσσα Μποφίλιου. Θέλω να πω τόσα πολλά, αλλά σ΄ άλλο επεισόδιο. Το πρόσημο σαφώς θετικό.

Τέλος, μου είναι αδύνατο να μην μεταφέρω αυτό που άκουσα: (σοφία μέσα από το μονόπρακτο ενός οδηγού ταξί) «Ξέρετε τι θέλετε να βρείτε εσείς; Ένα αρσενικό. Όχι κανένα μαλάκα. Αλλά… και αρσενικό να βρείτε εσείς, πάλι μαλάκα θα τον κάνετε.»

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω μ' αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω με μια ελπίδα να 'ναι σαν κι εμένα... Τίποτα σημαντικό... Ζω μονάχα εν λευκώ.... σαλαλαλα

Πάω να πιάσω ουρανο

2009-06-11T12:50:00.005+03:00

Άλλο δράμα δε θα ζήσω, φτάνει αυτό το τωρινό
Μόνη μου θα διασχίσω πάλι τον ωκέανο
Κι άμα τύχει και λυγίσω, Θεε μου ‘σχώρα με
κι αμα πιώ κι αμα μεθύσω παρηγόρα με

Άλλο δε θα φαω τραύμα, άλλη τέτοια αντάμοιβη
Μόνη μου θα δω το θαύμα, μόνη μου και τον ραβή
Κι αν στον έρωτα κυλίσω, Θεε μου ‘σχώρα με
κι αμα πιώ κι αμα μεθύσω παρηγόρα με

Άλλο κλάμα δε θα ρίξω, φτάνει αυτό το απόψινο
το κενό θα διαρρήξω, πάω να πιάσω ουρανό
κι αν με δεις να φτάνω πάνω, Θε μου ‘σχώρα με
Κι άμα πέσω να πεθάνω, παρηγόρα με σαλαλαλα
*Σίχοι-μουσικη: Σταμάτης Κραουνάκης -ερμηνεία Ελευθερία Αρβανιτάκη

Η αλήθεια είναι πως με τρόμαξε η κυρία αυτή. Μετά είδα είχε και παρέα. Μετά μου είπε η ΔΟμή που ήταν μαζί μου ότι είναι η θεά... δε θυμάμαι. Είδες η δομή? :P
(η βΟλτΑ θα συνεχιστεί με σπίτια-τοίχους κ τα ρέστα κρεμ μπρουλέ)

Δεν και άμα όπως μετά τους

2009-06-09T12:59:00.008+03:00

-Ναι; Το πήρες το μήνυμα;
-Ναι, το πήρα. Αλλά πότε το έστειλες;
-Ε δε θυμάμαι. Μάλλον λίγο μετά. Από τότε που ήταν πριν από το άλλο.
-Αααα τότε; Τότε είπε το πήρε το μήνυμα που είχαμε στείλει. Μετά ξανάστειλα;
-Ε, όχι δεν ξανάστειλες.
-Ωραία. Τότε γιατί το ξαναλέει. Εσύ πάντως το πήρες.
-Τι να σου πω. Έτσι θα πρέπει. Θα το πήρα.
-Και μετά τι το έκανες;
-Καλά, μου το έστειλες και τώρα το ψάχνεις;
-Τι σε πειράζει;
-Σωστά. Κοίταξε δίπλα απ τον καθρέφτη.
-Δεν είναι.
-Στο κομοδίνο;
-Ούτε.
-Αααα τότε θα το έβαλα στην ανακύκλωση.
-Ναι, εδώ είναι.
-Θα το πάρεις πίσω. Αφού το έστειλες.
-Όχι, ήθελα να δω τι έγραφε.
-Δεν ξέρεις;
-…

(μου λείπουν οι παλιοί μου τίτλοι)

Καθαρίζοντας

2009-06-06T11:38:00.007+03:00

Κι εκεί που πλένεις βλέπεις την χαριτωμένη σαπουνάδα.

Και λες να της δώσεις λίγο χρώμα.

Και ένα μπουκάλι φέρι δεν αρκεί...

Και βάζεις και λίγο σαφράν, να δώσει επιπλέον χρώμα.

Το κάρναβάλι τέλειωσε... κι αυτοί, μάσκες φοράνε στο παζάριιι σαλαλαλα

αυτό το θυμόμαστε?... αυτό όμως?

Μωβ

2009-06-02T16:39:00.008+03:00

Αυτή η πόλη που αγάπησα παλιά

κι όλο γυρνούσα στ ανοιχτά παράθυρά της

έγινε βάρος που αδιάφορα περνά,

σα μια συνήθεια παιδική, σαν ένα λαθος.

Αυτά τα χρόνια που μετράω με το στανιό
τα λίγα, τα πολλά, τ' άγνωστα χρόνια
με βρίσκουν μόνο να γυρνάω μ' ένα φακό
σ' έναν καθρέφτη μαγικό, μια χούφτα πιόνια

Ένα που αγάπησε πολύ κι άλλο που τυραννιέται
δυο τρία που ξεστράτισαν κι άγρια παραστράτησαν
κάποιο που ξόδεψε το φως κι έμεινε άδειος ο καιρός
λίγα που δυστυχήσανε και τη ζωή γκρεμίσανε

Φύλακα στην καλύβα σου κρατάς το βασιλιά τους
είναι αστείο, σοβαρό δεν το χωράει η καρδιά τους
Φύλακα στην καλύβα σου κρατάς τον άνθρωπό τους
λείπει το φως, λείπει το φως κι έχασαν τον καιρό τους

Φωνάζω μεσ' στη νύχτα κι ύστερα σωπαίνω,
σαν τα πουλιά μες' στα κλαδιά σου το χειμώνα.
σαλαλαλα
(Ο φύλακας κι ο βασιλιάς, Σωκράτης Μάλαμας)

Γκριμάτσες μουσικών

2009-06-01T15:22:00.002+03:00

Το θέμα αυτό για τις γκριμάτσες που κάνουν οι μουσικοί επί σκηνής μου θύμισε…

Πόσο πολύ μ αρέσει να τους βλέπω να κάνουν αυτές τις γκριμάτσες.
Πόσο πολύ μ αρέσει να τους βλέπω να συνεννοούνται και να κάνουν πλάκα μεταξύ τους την ώρα της παράστασης.
Πόσο πολύ μ αρέσει να παρακολουθώ τις κινήσεις χαρτοπαιχτών.
Πόσο πολύ είχαμε γελάσει με τον δεύτερο κιθαρίστα, τότε στο Πλάνετ, που αρχικά νομίζαμε ότι έκανε νοήματα στον άλλο κιθαρίστα, αλλά τελικά δεν. Ήταν αυτές οι χαριτωμένες κινήσεις…

Καθρέφτες

2009-05-31T17:49:00.003+03:00

Κι είπε ποτέ σου μην κοιτάς τον άλλον στα μάτιααα, γιατί καθρέφτης γίνεσαι κι όλοι σε σπαν κομμάτιαα σαλαλα

Και για πες...

Καθρεφτίζουμε στον άλλο, τον εαυτό μας? Ξεχωρίζουμε κάτι σαν χαρακτηριστικό του, ενώ είναι δικό μας?

Τα ίδια Παντελάκη μου

2009-05-25T14:02:00.007+03:00

(akoy to ntoy kai ksylo poy anebase h Marw sto myspace ths.... den 8a thn paroyn de 8a thn dwsw salalal)

Δεν μ αρέσει να κάνω επίκαιρα ποστς.. αλλά … Δεν ξέρεις πόσο μου κακοφάνηκε. Για την ακρίβεια, στην αρχή τρόμαξα. Βλέπεις, είχα ξεχάσει πώς είναι να είσαι σε προεκλογική περίοδο. Θες που οι φοιτητικές προεκλογικές περίοδοι έχουν καταγραφεί στο κεφάλι και στην καρδιά μου ως τρεις διαφορετικές μουσικές να παίζονται ταυτόχρονα. Θες που τελευταία με τη συμπεριφορά τους ούτε καν παρακολουθώ τι λένε (όπως έκανα παλιά αποκλειστικά και μόνο «για το καλό»).
Όλα άρχισαν όταν έβλεπα μια ταινία στην τηλεόραση και έπεσαν διαφημίσεις. Πολιτική διαφήμιση. Κακή φάση, δεν κάθομαι να την δω, αλλάζω κανάλι πέφτω πάνω σ άλλη, ξανά αλλάζω κανάλι κ.οκ. Παλαιότερα θα τις έβλεπα όλες έστω και μια φορά για να έχω άποψη. Έτσι, να ξέρω. Να γελάσω. Τώρα ούτε χαβαλέ δεν με νοιάζει να κάνω, δεν έχω όρεξη, δεν μπορώ να ασχοληθώ.
Ύστερα, πάω στη στάση να πάρω λεωφορείο. Αφού περίμενα μισή ώρα άρχισα να κοιτάω προσεκτικότερα γύρω μου. Τσουυυυπ, το τρομερό δίλημμα… «κοιτάζω γύρω μου και βλέπω…» Θυμάσαι; Ε μ αυτό πχ είχαμε γελάσει πολύ. «Ο τόπος χρειάζεται πολιτική αλλαγή» φράση μπαλαντέρ και διαχρονική. Τώρα μου έχουν στερήσει αυτό. Ούτε να γελάσω δεν μου βγαίνει. Ξέρεις πώς είναι όταν παύεις να γελάς με ένα αστείο που παρατραβάει… ε Αυτό! Σ’ όλη τη διαδρομή διλήμματα. Κουραστικά. Θρασύτατα. Κιθαρίστας και ντράμμερ, στην τελική. Ώχουυυυυ.

Κάνε άλλη μια εικόνα στο μυαλό σου. Σκέψου μια μάνα που έχει τέσσερα- πέντε κουτσούβελα και όλα κλαίνε γύρω της και την τραβολογάνε και χτυπιούνται μεταξύ τους, γιατί θέλουν να τους δώσει το ένα γλειφιτζούρι που έχει. Η μάνα τα αφήνει να χτυπιούνται και όταν δεν αντέχει άλλο να τα ακούει, δίνει το γλειφιτζούρι, σ όποιο να ναι, αδικώντας τα υπόλοιπα και χωρίς να σκεφτεί αν υπάρχει κάποιο παιδί που δικαιούται να το πάρει. («ούτε διάθεση για παρομοιώσεις δεν μου απέμεινε» :P ) Ξέχνα το.

Παρακαλώ, να μην ακούσω ξανά:
- «Όψη φλοιού πορτοκαλιού»
- Βιταμίνες να σε κρατάνε ξύπνιο, γερό, δυνατό, οξυδερκή.
-Μυστικά για να πας καλά στις εξετάσεις.
-«Θέλω να σπουδάσω, αλλά δε ξέρω που» «Μα στο καλύτερο» και όλα αυτά με άκρως πιστικό τρόπο. (κάνε υπομονή δυο-τρεις μήνες και θα το ακούσεις)
- (πάλι σε τρεις μήνες θα ακούς) για προσφορές σε ηλεκτρικά είδη και πακέτα φοιτητών.
- Πώς να χάσετε τα περιττά κιλά σε λίγες μόνο εβδομάδες.
- Προϊόντα για γρηγορότερο μαύρισμα. - Προσοχή στα αντηλιακά, μπορεί να λένε 100% προστασία αλλά λένε ψέματα. Μπορεί να λένε υψηλούς δείκτες προστασίας αλλά ‘δε παίζει’ κι αυτό. :P
- Τιμές Ακτοπλοϊκών εισιτηρίων στα ύψη. Αλλιώς πώς θα ζήσουν; Κλέφτες θα γίνουν; Κλέφτες θα γίνουν. (κι όταν θα πάς να κλείσεις τα εισιτήρια για το πλοίο θα σ πουν: Λυπάμαι υπάρχει μόνο πρώτη θέση./ και ποια η διαφορά με τις υπόλοιπες? / σιωπή. / / Η διαφορά είναι η τζαμαρία και ο επιπλέον έλεγχος εισιτηρίου πριν από αυτή.)
- Σύγκριση τιμών για ένα ταξίδι στο εξωτερικό κι ένα σ ένα νησί στο εσωτερικόοοο την ίδια περίοδο. = Ελλάδα ακριβότερη> ντροπή μας> το εξωτερικό πάντα καλύτερο> διώχνουμε τουρίστες> που θα έπρεπε να τους κρατάμε δεμένους κλπ
- Ξενοδόχους να παραπονιούνται ότι δεν έχουν κόσμο, αλλά δοκίμασε να πάρεις να κλείσεις δωμάτιο και με δυσκολία θα σε βολέψουν κάπου.
-Το νερό στην Ακρόπολη έχει μια περιουσία.κλππππππ

«Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού» - «Όψη φλοιού πορτοκαλιού». Τιτιτιτιτιτιτιτιτιττττιιιττττττττττττττιιιτ.

…Αχ, δεν παίρνω θέση δηλαδή, ίσως επειδή το έργο το χω ξαναδεί… Δεν μπορώ δεν μπορώ τις συζητήσεις, δε μπορώ ζωντανεύουν οι ειδήσεις. Δεν μπορώ άλλο πια τις αναλύσεις και τους ειδικούς … Αχ, αν πρέπει κάτι να σου πω, δίνω το παρόν μα θα ‘μια ΠΑΝΤΟΤΕ απών… σαλαλα

Θα κάτσω σπίτι, θ αράξω σπίτι οχυρωμένος κι από μέσα το κλειδί.. γι αυτό το έργο το χω ξαναδείιι … σαλαλα

Κάθεε τέσσερα χρονάκια…. Σαλαλα

Φταίμε κι εμείς, φταίτε και σεις, φταίνε κι άλλοι… φταίει κι ο Χατζηπετρής σαλαλα

Το καθήκον με καλεί, το μαλλί, το μαλλί που μπερδεύτηκε πολύ στη βουλή, στη βουλή κι έγιναν μαλλιά κουβάρια. Της βουλής τα παλικάρια ποιος θα φάει πιο πολύ. Και είναι θέμα εθνικό μες τον μαύρο πανικό… Μα είναι ζήτημά τιμής στον καιρό της παρακμής, να ξεκαθαρίσει ο χώρος πριν να μάθει ο κάθε σκόρος… σαλαλααααα

ActionSampler= Μπάμπης

2009-05-20T12:42:00.010+03:00

1. Μέσα από αυτοκίνητο

2. Στη στορφή. Μετά με πατάνε.

3. Βρες τις διαφορές και χάσε χρόνο απ τη ζωή σου (δεν έχω πια αποχυμωτές)

4. Σ αυτή μ αρέσει πιο πολύ το σημείο που έχει κοπει/καεί.

5. "παίζουμε ένα παιχνιδί που το λένε πα τη τοοο" (τι να πεις συνειρμοί...)

6. Θολά πεδία λογικής και παραλογισμού, τώρα η εστίαση ησυχάζει σαλαλα

7. ... βάζω μπρος τα δυο μου χέρια και σηκώνομαιι σαλαλα

8. Είναι του δρόμουυυ η χαράαα σαλαλα (?! χάρα.. νταξ...)

Και ξαφνικά ξυπνάς...

2009-05-18T16:36:00.009+03:00

...και ακούγονται ακάληπτες κουβέντες. Και ο γείτονας για ακόμα φορά κόβει τα δέντρα της πιλοτής. Και σε ρωτάω μέσα σ ένα χρόνο, πέντε φορές το μήνα βρουμ βρουμ τι κόβει? Δεν έχει τελειώσει? Έχει μείνει δέντρο για δέντρο όρθιο? Και ακούς το βρρρρρρρρρζζβινννν και μετά το ντοοοοοοοοοοοοουπ. και πετάγεσαι γιατί σα να έπεσε πολύ κοντά αυτός κορμός. Και κλείνεις το παράθυρο και δεν αλλάζει ο αέρας και σκας και το ανοίγεις ξανά και ακούς τα πουλάκια που κελαηδάνε -παρτυ κάνουν δεν κελαηδάνε απλώς- και το μπλα μπλα μαζί με ζζζζζβββινγγγ γρκρρ γρκρκκρρρρρρ ντουκκκ ντουκκκ . Δεν ξέρω τι άλλο ηχητικό εφέ.

Και λες να σηκωθείς και κάνεις καφέ και ενώ είσαι πάνω απ το μπρίκι και τον κοιτάς κατάματα, κάνει ένα φραααπ και όλη η κουζίνα αλλάζει χρώμα. Εσύ αντιδράς αφού δεις τη φλόγα να φουντώνει, προσέχεις τα μαλλιά σου γιατί το μαλλί αρπάζει εύκολα. Και κλείνεις το γκαζάκι. Και αρχίζεις το καθάρισμα/ φωτογράφηση. Και σε ρωτάω η φωτογράφ_ση θέλει η ή ι ? Απ το φωτογραφίζω άρα ι. ή όχι?

Και κάνω κατάχρηση του και γιατί έχω Και εγώ τα απωθημένα μου και δεν με νοιάζει. (κατά το ‘ψάαρια πουλάω και δε με νοιάζει σαλαλα’).

Και πας για εξετάσεις αίματος και περιμένει κόσμος και η νοσοκόμα έχει αργήσει πολύ. Και είναι μια ηλικιωμένη κυρία που θέλει όλο να μιλάει, να κουτσομπολεύει και να ρωτάει αδιάκριτες ερωτήσεις. Και όπως καταλαβαίνεις έγινε ο χειρότερος εχθρός μου και βοήθησε στο να κάνει τις ώρες αναμονής εφιαλτικές. Και έρχεται ένας ηλικιωμένος κύριος με μια πατερίτσα. Και πιάσανε κουβέντα, για το πόσα χειρουργεία του έκαναν πόσα Μα χαί ρια του έβαλαν κλπ και ο γέρος ζητάει δειλά να μπει γιατί τον περιμένουν και του λέω περάστε. Και θα πεις και συ μπράβο Ιωάννα πώς και το παθες. Αυτό αναρωτιέμαι και εγώ.
Με το που κάνει μεταβολή ο κύριος αυτός, λέει η κυρία «που να κουτσαθείς παλιόγερε». Δυνατά το είπε. Και το επανέλαβε μέχρι να γελάσει κάποιος μαζί της. Επειδή όμως είχε πολλά τέτοια χαριτωμένα όλοι την αγριοκοίταξαν.
Ο γεράκος ξεμπερδεύει και οι πληροφορίες μου με ενημέρωσαν ότι στον διάδρομο συνάντησε την κόρη του και καθόντουσαν όρθιοι και συζητούσαν πως μας ξεγέλασε και ότι είπε ότι τον περιμένουν και τον άφησαν και τελείωσε αλλιώς «ξέρεις τι κόσμο είχε σε δυο ώρες θα τελείωνα, ωραία πάει και αυτό. Χαχαχαχα». Πολύ το χάρηκε. Να ναι καλά, αλλά αλήθεια δεν θα ξανακάνω χατίρια, ειδικά όταν επιβαρύνεται η υγεία μου. (βλέπε επίσης παρόμοιες καταστάσεις στα λεωφορεία, αφού ό,τι και να κάνουμε είμαστε η νέα γενιά που δεν καταλαβαίνει, δε σέβεται κλπ κλπ, ε μη τους βγάλουμε και ψεύτες!)

Σταα τόσαα ανακατέεεματαα του τούρκικου καφέεεε σαλαλαλα

Υποβρύχια ψηφιακή μηχανή

2009-05-11T14:09:00.009+03:00

Ναι, υποβρύχιες φωτογραφικές μιας χρήσεως είχαν περάσει απ τα χέρια μ και τότε το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό. Θυμάμαι ότι και η διαδικασία ήταν εύκολη. Τώρα γιατί η ψηφιακή υποβρύχια με δυσκόλεψε δεν ξέρω. Μάλλον ξέρω και θα σου πω.

1. Είχα ξεχάσει να πάρω μάσκα μαζί μου. Αγόρασα απ το νησί, από απίθανο τύπο. Ο οποίος είχε πωρωθεί και μου έδινε μάσκες συνέχεια λέγοντάς μου «δες δες αυτή…πωω μασκάρα εεε μασκάρα.. δες κ αυτή.. καλά αυτή ξεφεύγει απ τα λεφτά που δίνεις αλλά δες.. μασκάρα?». Πήρα λοιπόν την μασκάρα μου, την περιποιήθηκα να μην θολώνει, αλλά μπα… ήθελε να στρώσει κομμάτι παραπάνω. Την έπιανα κ γω με τα αντηλιακά στα χέρια κ μετά άντε να δω «άσπρη μέρα» «μπλε βυθό»κλπ.
2. Ύστερα, δεν είμαι κ δεινή κολυμβήτρια. (Καλά η μηχανή μέχρι βάθος τριών μέτρων πήγαινε), αλλά τα διάφορα ρεύματα με πήγαιναν πάνω στα βράχια και πολύ με τρομοκρατούσε γιατί 1. σιχαίνομαι τα φύκια/πρασινάδες/γλιτσες κλπ, 2. φοβόμουν μη χτυπήσω σε βράχια (αν δεν με τραβούσαν απ τα πόδια κάθε τόσο θα έσκαγα με το κεφάλι εύκολα). Επιπλέον, κολυμπούσα δίχως αναπνευστήρα(!!!), βατραχοπέδιλα, στολή (τραβηγμένη, θα πεις, η στολή, αλλά άμα την είχα θα έβγαιναν τέεεελειες φώτος. Σκέψου μετά τις δύο ώρες στα κρύα νερά κ ρεύματα δεν αντέχεις άλλο.)
3. Ανακλάσεις και δε ξέρω γω τι άλλο μου δημιούργησαν και πιστεύω θα μου δημιουργούν το μεγαλύτερο πρόβλημα. Διότι, η ψηφιακή έχει μόνο οθόνη όπου βλέπεις και τραβάς τις φωτογραφίες. Η οποία οθόνη, στην περίπτωση που δεν θόλωνε απ το αντηλιακό, ήταν αδύνατο να δεις εξαιτίας του ήλιου.

(το πήρε το φλας...)

4. Τα ψάρια δεν έχουν μάθει να φέρονται σαν επαγγελματίες σε φωτογράφηση. Ούτε συ το περίμενες αυτό ε? Δεν μπορείς να φανταστείς τι κυνηγητό έχω ρίξει. Εκεί που σου ρχεται κατά πάνω σου και ανοίγεις την μηχανή, πατάς το κουμπί καιιιιι τσκλουτς γυρίζει απ την άλλη και 1. ή βγαίνει απ το πλάνο τελείως 2. ή σου γυρίζει ‘ουρά’ .
5. Αν έχει θαλασσοταραχή, τα πάντα είναι θολά, όμως τα μεγάλα ψάρια σεργιανίζουν έξω. Σε αυτή την περίπτωση το καλύτερο είναι να πας υπερβολικά ρηχά ώστε να πατάς/ γονατίζεις γιατί αλλιώς ζαλίζεσαι κάνοντας καρτέρι στο ψάρι για να το φωτογραφίσεις. Διαφορετικά πριν πας για μπάνιο πάρε βομεξ. Χο

Κάνοντας μια σούμα στα παραπάνω…

Δεν βλέπεις τι τραβάς, με θολή μάσκα και οθόνη. Ούτε έξω απ το νερό μπορείς να δεις τι τράβηξες κ αν η τάδε επιλογή ήταν καλή και ποια η διαφορά της με την άλλη. Έπρεπε να κάνεις υπομονή και να πας σε σκιερό μέρος (= δωμάτιο) να δεις τι τράβηξες. Σε κάθε φωτογραφία προσπαθείς να βρεις ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑTΙΣΜΕΝΟ ΨΑΡΙ ΟΕΟ. (όπως το βρες τον Γουόλι) Μόλις το βρεις χαίρεσαι τόσο που θες να πάρεις κόκκινο μαρκαδόρο να το κυκλώσεις στην οθόνη. (γιατί μέχρι να τις μάθεις τις φωτογραφίες πάντα το ψάχνεις)

Βλέπεις τα ψάρια, τα τραβάς. Δεν ξέρεις αν τα χεις ή όχι. Τα κυνηγάς για άλλες δέκα φωτογραφίες για σιγουριά.

Πας στα βράχια και περιμένεις να βγει το ψάρι που βλέπεις, περιμένοντας το ρεύμα και το κύμα σε πάει πάνω στα βράχια, ακουμπάς όλα τα σιχαμερά φύκια, σε πιάνει πανικός, ξέρεις όμως ότι αν αρχίζεις να κοπανιέσαι άτσαλα και πανικόβλητα εύκολα θα πνιγείς. Άρα, προσπαθείς να είσαι ψύχραιμη και να βγεις με κ α π ο ι ο ν τρόπο από κει. Αν έχεις πάει μόνη σου, μόλις γλιτώσεις απ τη συμφορά βγαίνεις κατευθείαν έξω γιατί χέστηκες πάνω σ. Αν έχεις παρέα μαζί περιμένεις να δει τα σήματα που κάνεις να ρθει αν σε βγάλει, επισημαίνεις ότι θες να σε προσέχουν πολύ και συνεχίζεις χαλαράαα.

Για να δούμε φέτος τι θα βγάλουμε.

Πάντως λειτουργεί, δεν παθαίνει τίποτα η μηχανή. Μη το φοβηθείς.

Διψάω σαν ψάρι στο βυθό
Κι ασφυκτιώ
Κι ασφυκτιώ σαν συννεφάκι
Μέσα στον καθαρό ουρανό σαλαλα

Μια καλημέρα

2009-05-03T18:06:00.003+03:00

κλικ
Τώρα που έμαθα να ζώ χωρίς εσένα. τώρα που οι μνήμες μου γυρνούν απο τα ξένα.
απ΄τη ζωή μου όταν περνάς μια καλημέρα μην τη ξεχνάς.

Τόσα ανελέητα η μέρα μας τα παίρνει. Η νύχτα στο όνειρο απρόσμενα τα φέρνει.
όπου και αν εισαι όταν ξυπνάς...μια καλημέρα μην τη ξεχνάς.

Λένε πώς χάθηκες δε σε συνάντησε κανείς ως σήμερα..σαν να'σουν πρόσωπο που επινόησα μάτια μου ανήμερα.
Λένε πώς χάθηκες μα ήσουνα εγώ ως άλλο τίποτα...μα ήσουνα εγώ και εγώ φοβόμουνα μάτια μου ανύποπτα.
Είναι η σκέψη σου αόρατος καθρέφτης, στις δύσκολες στιγμές κοιτάζω, αν με βλέπεις! Απ τη ζωή μου όταν περνάς μια καλημέρα μην την ξεχνάς.

Σ’ ακούω να μιλάς φωνή μες στη φωνή μου, όπως μεγάλωνα, μεγάλωνες μαζί μου.
Όπου κι αν είσαι όταν ξυπνάς μια καλημέρα μην την ξεχνάς.

Λένε πως χάθηκες. Δε σε συνάντησε κανείς ως σήμερα, σαν να ‘σουν πρόσωπο που επινόησα, μάτια μου ανήμερα. Λένε πως χάθηκες, μα ήσουνα εδώ όσο άλλο τίποτα.Μα ήσουνα εδώ κι εγώ φοβόμουνα, μάτια μου ανύποπτα.

(«Μια Καλημέρα», Νίκος Ζούδιαρης- Μαργαρίτα Ζορμπαλά, από τον δίσκο τους με τίτλο «Νερό κι αλάτι», 2003)

Άραγε πώς να γίνεται? Περνάν απ τις ζωές μας? Μας βλέπουν?

Δεν θα μάθουμε ποτέ. ΚΑι εδώ είναι ένα απ τα σημεία που λες, δε με νοιάζει τι συμβαίνει πραγματικά και αποφασίζω τι θέλω να πιστεύω ότι ισχύει, γιατί με κάνει να νοιώθω καλύτερα. Έτσι.
(ουφ επαναλαμβάνομαι. Το ξέρω...)
Δες κι αυτό που το λατρεύω: http://www.youtube.com/watch?v=7uy29DTE2vA&feature=player_embedded)

Γάτες

2009-04-27T17:33:00.007+03:00

Ανέβηκεε στα κεραμίδιααα η καρδιά μου κι έκλαιγε,
όπως τις νύχτες κλαιν οι γάααατοι. σαλαλαλα

Με συνειρμούς διαβολεμένους
ψάχνω τους λόγους που με σπρώξαν στα ταξίδια μου
λόγοι που πάντοτε διαφεύγουν
Μαζεύω τους αφηρημένους
σαν γάτες έρχονται και τρώνε απ’ τα σκουπίδια μου
τρων τα καλύτερα και φεύγουν σαλαλαλα

Γιατί, ρε γατί, να ‘σαι τόσο ό,τι να 'ναι
και τα χρόνια που μ' είχες τα χάσαμε, πάνε
Ειλικρινά, δε σε καταλαβαίνω
κι έτσι μόνη μου εγώ στο δικό μου πνιγμό εστιάζω και δεν ανασαίνω σαλαλα

Κι όοοταν φούντωσε ο χορόςςς κι έεεγινε πιο ζωηρός... σααλαλα

Παίζοντας με μια Fisheye!

2009-04-23T20:41:00.011+03:00

ΠΡΙΝ

Μετά

Πιο μετά

Πολύ αργότερα

Δως μου δανείκηηη μια λόμο. Όλη μου η ζωή μια λόμο μηχανήη σαλαλα -χο-

Ευχαριστώ πολύυυυυυυυυυ 

Ξέρεις...

2009-04-16T19:33:00.003+03:00

(photo Κλεμμένη από Proserpina ξανά)

- Ξέρεις την ιστορία αυτού του σπιτιού;
- Όχι, αλλά φαντάζομαι ότι θα είναι δυσάρεστη.
- Γιατί;
- Ε, δε ξέρω.. όλα αυτά τα σπίτια μου δίνουν την αίσθηση ότι σταμάτησε η ζωή απότομα. Σα να πάγωσε ο χρόνος. Σα να έχει μείνει στο σπίτι η τελευταία μέρα μόνο. Κάτι απρόσμενο που διέκοψε ό,τι γινόταν μέσα.
- Χμμμ, πόσοι λες να έμεναν;
- Σίγουρα πολύτεκνη οικογένεια. Τι; Θες λεπτομέρειες εε…; Ε οι γονείς, δυο κορίτσια, τρία αγόρια.
-Βαλ’ τους στο χρόνο. Πότε ήταν;
-Πριν από 24 χρόνια. Ή κάνω λάθος;
-χαχαχα Όχι, έχεις δίκιο. Τότε ήταν. 24. … Και τι δουλειά έκαναν οι γονείς; Τα παιδιά τι ηλικία είχαν;
- Εμ.. ο πατέρας ταχυδρόμος, η μάνα…
-αχαχαχα Δηλαδή τα παιδιά του, ήταν παιδιά ταχυδρόμου. Χαχαχα Τι να πεις… συνειρμοί. Συνέχισε…
- ...η μάνα οικιακά.. και τα παιδιά στο δημοτικό.
- Και; Τι ήταν αυτό το ξαφνικό γεγονός που τους έκανε να φύγουν ττόοοσο βιαστικά; ‘Ξετύλιξε το κουβάρι’…
-χαχαχα.. Λοιποόννν, ε.. δε φαντάζεσαι;
-Έλα, μη κερδίζεις χρόνο. Λέγε.
-Ένα πρωινό…
-Τ' Αυγούστου να φανταστώ;
-Τστστς Όχι, ένα χειμωνιάτικο πρωί.
-Α, μαααλιστα.
-Η μάνα έφυγε απ το σπίτι σαν τρελή, πήρε τα παιδιά απ το σχολείο και εξαφανίστηκαν.
-Μετά; Πήρε εφημερίδα και στυλό;
-Όχι! Πως σου ρθε,χο. Ύστερα, γύρισε ο πατέρας και βρήκε το σπίτι άνω κάτω και κανέναν εκεί. Η γειτόνισσα τον πληροφόρησε ότι είδε τη γυναίκα του να φεύγει ταραγμένη και μάλιστα, της μίλησε αλλά εκείνη δεν έδειχνε να ακούει.
-Εκείνος; Τι έκανε;
-Κάθισε στην καρέκλα του, παγωμένος μέρες και περίμενε. Δεν έκανε τίποτα. Μέχρι που τον ειδοποίησαν κάτι συγγενείς του απ το χωρίο και ήρθαν και τον πήραν.
-Δηλαδή όλοι τρελοί;
-Τι να σου πω…Αυτό μου ‘ρθε…
-Και γιατί να μην είναι κάτι πιο χαρούμενο; Ξαφνικό, αλλά χαρούμενο.
-Όπως;
-Λοιπόννν, κρατάω το χρόνο και τα μέλη της οικογένειας. Περίμεναν νέα για μια καλύτερη δουλειά σ’ άλλη πόλή. Τους ειδοποίησαν και έφυγαν «τρέχοντας» από χαρά…
-Χμ…
-Δε σε πείθω; Και για τις σκαλωσιές τι έχεις να πεις;
-Α, οι κληρονόμοι των ιδιοκτητών το φτιάχνουν τώρα…
-Αχα! Τώρα εξηγούνται όλα. Αχαχαχα Άντε πάμε πιο κοντά να δούμε.
---------------------------------------------------------------------------------------

Πες μου και την εκδοχή σου!

Μες το κενό και μες τη ζάλη...

2009-04-14T13:10:00.002+03:00

(κλακ, κλουτς)
Ευχαριστώ πολύ την proserpina για την φωτογραφία που μου έδωσε και της άλλαξα τα φώτα!

Άμα ξυπνήσεις κι έχεις βγάλει ουρά...

2009-04-09T13:53:00.004+03:00

Όταν δύο άτομα κοιμούνται και βλέπουν όνειρο ότι το ένα τρώει σκατά και το άλλο ότι τρώει τον Ρατανπλάν, μήπως ήρθε η ώρα ν αλλάξουν στρώμα?! (http://www.weirdspace.dk/LuckyLuke/Graphics/Rantanplan.jpg)

Όταν περιγράφεις κάποιον λέγοντας ότι έχει καθαρό πρόσωπο και οι απαντήσεις που παίρνεις είναι 1. δεν κατάλαβα, 2. Clean & clear και καθάρισες, μήπως πρέπει να επαναδιατυπώσεις? Ή να πάρεις απόφαση ποιους έχεις απέναντί σου?!

Όταν πας να βγάλεις φωτογραφία την αγορά, που σπάνια πετυχαίνεις ανοιχτή, και διερχόμενος μοτοσικλετιστής μιλάει σε σκυμμένο πελάτη μανάβικου «Γιώργο στήσου σε παίρνουν φωτογραφία», μήπως θα έπρεπε να τον είχες ενημερώσει στην περίπτωση που ήθελε μια καλύτερη πόζα?!

Όταν σε πάρουν τηλέφωνο και σε ζητήσουν, θα πεις «μισό λεπτό να σας την δώσω» και μετά από μερικά λεπτά «ααα. Εγώ είμαι αυτή», μήπως θα έπρεπε να κοιμάσαι λίγο παραπάνω, να τρως και να ντύνεσαι καλά?! (κι έερχεταιι κρύοο σαλαλα)

Όταν σε πάρουν τηλέφωνο από εταιρία κούριερ να μάθουν πότε θα σαι σπίτι να σου φέρουν αυτό που περιμένεις(αυτόοοο αυτό) και εσύ λες απ την αρχή «Ευχαριστώ πολύ δεν ενδιαφέρομαι», μήπως πρέπει ν αλλάξεις κάτι στους τρόπους σου?!

Όταν σε πάρουν τηλέφωνο από τράπεζα και χρησιμοποιήσουν τις λέξεις «αποταμίευση, κέρδος, 600 ευρώ, χρόνο» αντί για τις λέξεις «ασφάλεια ιδιωτική, καμία σχέση με τράπεζα, 600 ευρώ κάθε χρόνο και σε 15 χρόνια θα πάρεις –αν ζεις- κάτι λίγα», μήπως πρέπει ν αλλάξεις κάτι στους τρόπους σου και να τα χώσεις άσχημα?! (αλλά πού να ξέρες…)

Όταν μπεις σ ένα κτήριο που δεν έχεις ξαναμπεί και πρέπει να πας στον δεύτερο ΚΑΙ αποφασίζεις να πας με τα σκαλιά, τότε σίγουρα θα έχει και ημιόροφο. Άρα, μήπως να πηγαίνεις πάντα με τον ανελκυστήρα?!

Όταν στην εξεταστική πεις «σ αυτό το μάθημα δεν πάω δεν ξέρω την τύφλα μου», και περάσουν όλοι (γιατί 1. αντέγραφαν εύκολα, 2. έβαλε εύκολα θέματα, 3. ήταν ελαστικός στους βαθμούς), μήπως να μην πάρεις λαχείο εκείνη τη μέρα?! Α.. και μην του/ της στείλεις μήνυμα κλπ κλπ

Υπάρχουν και χειρότερααα, μα θα στα πω αργότερααααααααααααα σαλαλαλα

(κλουτς)

Μαθαίνοντας...

2009-04-07T19:46:00.003+03:00

Έπρεπε να κρατήσω, να τ’ αντέξω
Να πατήσω
Η καρδιά μου μοναχά το ξέρει
Έπρεπε να κρατήσω να τ’ αντέξω
για να ζήσω
Μακριά απ το δικό σου αστέρι
(κλακ)

Μέτρησα τον κόσμο δύο φορές...

2009-03-31T18:59:00.002+03:00

...Μέσα στα απλά ειν' τα ωραία,
όπως όταν είμαστε παρέα τι καλό που κάνει ένας καφές σαλαλα
κλικ

Θέατρο!

2009-03-28T12:02:00.002+02:00

Η Ξενάγηση
12 ζωγραφιές του Σπύρου Βασιλείου
Σε κείμενα Διαμαντή Γκιζιώτη και σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη
Από την Τρίτη 17 Μαρτίου έως την Κυριακή 12 Απριλίου

Με την σκέψη πως στους πίνακες οι επισκέπτες είναι αυτοί που συνθέτουν τις δικές τους ιστορίες βλέπωντας κομμάτια του εαυτού τους μέσα τους, οι ηθοποιοί: Μέλπω Κωστή, Αριστοτέλης Σφήκας, Βάλη Μαυρίδη και Άννα Κολιοφώτη σαν “άλλοι” επισκέπτες μιας έκθεσης “ζωντανεύουν” τα έργα ντύνοντας τα με τρυφερές νοσταλγικές ιστορίες.
http://www.inath.gr/theatra/i-ksenagisi-ston-kosmo-tou-spirou-basileiou-se-skinothesia-grigori-xatzaki.htm

κλικ

Μουσικές σκηνές '08-'09 β

2009-03-27T14:08:00.005+02:00

Έχει αέρα απόψε, έχει αέρα
κι ακούω μια φωνή σαν τη δική σου
ανασαίνει η πόλη τη μορφή σου
γυρνάει μεσ' στο μυαλό μου η θύμησή σου.
Πού ' ναι τα μάτια σου να δουν
αυτό το δειλινό
πού 'ναι τα χέρια σου
ν' αγγίξουνε τον ουρανό. Σαλαλα

...Όσα κομμάτια κι μπορέσεις να ενώσεις
Δεν θα σου φτάσουν μια στιγμή για να με νιώσεις
Στα είπα όλα - Φίλα με τώρα σαλαλα

Πήγα στον Σωκράτη Μάλαμα, στον Ζυγό. (28/3/09) Είχα ακούσει στο ραδιόφωνο ότι έρχεται με μεγάλες διαθέσεις και με σκοπό να κρατήσουν οι εμφανίσεις του πιο πολύ από ποτέ.
Ζυγός, μεγάλο μαγαζί, για όρθιους χλωμά πράγματα, όμως την άκρη την έχουμε βρει… Κυριολεκτικά άκρη και με τα ευγενικότατα γκαρσόνια που άφηναν τον κόσμο να στέκεται μέσα στα πόδια τους, βλέπαμε μια χαρά.
Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα… Θυμάσαι πέρσι? Ε καμία σχέση. Αλλά είναι σχετικό τώρα όλο αυτό. Υπήρχαν μερικές έντονες στιγμές, όπως αυτή που σ είπα με το «Αερικό» και προς το τελευταίο μισάωρο τα πράγματα έγιναν όπως τα ξέραμε.

Κλέων Αντωνίου και στης Πιιιικροδάφνηςς τον ανθόοο σαλαλα και μου ρθε η εικόνα στο Δημαρχείο της Σύρου δύο καλοκαίρια πίσω, στην συναυλία Mode Plagal και δεν είχαν γίνει Όλα αυτά… !

Να 'σαι μονάχος σου θα πει να είσαι αντρειωμένος
να μη σε πιάνει πανικός ούτε κι ο ίδιος ο Θεός
αλλιώς στα πάγια κολλάς σέρνεσαι βρίζεις και πονάς
αγάπες σε κυκλώνουνε και στο μαντρί σε χώνουνε σαλαλα
Να περπατάς με τη σκιά σου
να τρως, να πίνεις, να γελάς, να τραγουδάς
και να θυμάσαι αν κοιμάσαι να ξυπνάς
και να ‘ναι δίπλα σου όπου πας…
…Να περπατάς με τη σκιά σου
για να ‘χει ο ήλιος συντροφιά
τα σκονισμένα βήματα
τα λόγια σου τα μυστικά
και τα μικρά διλήμματα σαλαλα

Πήγα στο planet music στις 24/3/09 και είδα την Μάρω Μαρκέλλου που παρουσίασε την πρώτη της δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Κορίτσι για σπίτι». Δύο κιθάρες, μπάσο, ντραμς και η φωνή της. Όλα τέλεια τραγούδια τόσο σε στίχο όσο και σε μουσική. Είπε και κάποιες διασκευές ξένες κι ελληνικές, καθώς και μερικά ανέκδοτα δικά της κομμάτια. [Σίγουρα ο δεύτερος δίσκος(όοοοταν έρθει) θα ‘ναι ακόμα πιο δυνατός απ τον πρώτο. Και νόμιζα ότι δεν μπορεί να γίνει. (Δεν είναι κάθε μέρα τ' Αϊ Γιαννιού , σπάνιοι οι δίσκοι που –μου- κάνουν αίσθηση).]

Θα έλεγα πως γέμισε το μαγαζί με φίλους και γνωστούς της. Σαν πάρτυ. Πρέπει να ήμασταν ελάχιστα τα άτομα που δεν την ξέραμε προσωπικά. Όμως ξέρεις… εσύ ‘φίλε, φίλη’ που έχεις έρθει να δεις τη φίλη σου στα πρώτα της βήματα, σ’ ένα μικρό μαγαζί , ε μη μιλάς ασταμάτητα. Ούτε να ουρλιάζεις τον πρώτο στίχο από κάθε τραγούδι, να με ξεγελάς ότι θα τραγουδήσεις έστω και παράφωνα μέσα στ αυτιά μου, και τελικά -ακόμα και στα τραγούδια που σ αρέσουν- να συνεχίσεις να μιλάς.

Ρε δεν το καταλαβαίνω αυτό. Είναι κάποιος πάνω στην σκηνή, κάτι κάνει, την βλέπεις βουρκώνει, τους βλέπεις Παίζουν και μιλάς συνέχεια? Πόσο μάλλον να τους ξέρεις αυτούς που πας να δεις. Και δε σε νοιάζει αν ακούγεσαι, δεν σε νοιάζει αν ενοχλείς. Πέρασε έξω χωρίς απουσία γμτ σ! Άντε, αν θες να τα πεις με τα φιλαράκια άντε για ποτό αλλού. Κάνε υπομονή και καθίστε μετά το Live, δυο ώρες ήταν μόνο.

ΘΑ σε ένοιαζε αν ήσουν εσύ στη σκηνή? Αν τραγουδούσες, αν έπαιζες και άκουγες από κάτω τη βαβούρα? Πώς θα ένιωθες? Πώς θα ένιωθες όταν η πλειοψηφία στο κοινό είναι φίλοι σου και σε γράφουν?

Ήρθες τελευταία στιγμή, πλήρωσες, έρχεσαι και κάθεσαι ακριβώς μπροστά μου και τρώω τα μαλλιά σου γιατί θες να βλέπεις τη φίλη σου, σπρώχνεις δεξιά κι αριστερά να χεις την άνεσή σου, βγαίνει η φίλη σου μέσα στη μούρη της μιλάς όσο πιο δυνατά μπορείς και όλα καλά. Πολιτισμός.

(Θυμάσαι την γνωρίσαμε στο Ζυγό, πρόπερσι το Μάιο, στην παρουσίαση του «έξω» του Φοίβου Δεληβοριά, το «SCROOGE Mc DUCK» και την «Ομορφιά του Θέλω»?αχχχ σνιφ σνιφ)

Περιμένουμε τα επόμενα Live της Μάρως θα είμαστε όλοι εκεί, να τσακωνόμαστε με τις φίλες της χοχοχο :P

Κλικ

(Ξεκίνησε με την Κρέπα, και της ζητήσαμε να το ξαναπεί στο τέλος, κ το πε)
Μα που είσαι τώρα να με δεις που επιτέλους … έμαθα και να σφουγγαρίζω… έχω νιρβάνα πάντα μες στην κατάψυξη και στο ψυγείο κόκα-κολα. …Μα στα όριά μου αναρωτιέμαι ποιος θα γελάει με τη μύτη μου … Ποιος θα ‘ναι άλλος καλύτερος συνένοχος στην κρέπα … σαλαλα

...Και κύλησα σαν τέντζερης ως του κουφού την πόρτα
μα το καπάκι έλειπε και όσο θέλεις βρόντα
τότε σ' εκείνον που 'θελε ολόκληρη την πίτα
του είπα πείνα αν πηδάς και αν πεινάσεις πήδα... σαλαλαλα

...Γεννιέμαι το πρωί και βγαίνω σε μια πόλη όπου κανείς δεν ρωτάει πού πηγαίνω, «γιατί δεν ξύπνησε νωρίς». Είμαι κοντά όμως ακόμααα, δεν έχω έρθει να σε βρω κι έτσι …σαλαλα