iki dostun yeri

geçen kıştan kalma notlar

2009-07-11T13:01:00.001+03:00

I.

sağlık ocağında genelde ilaç yazıyorum. sürekli aynı şeyleri konuşunca insan bir süre sonra otomatikleşiyor. ama arada bir kısa devre olması da kaçınılmaz sanırım. günaydın, nasılsınız, teşekkür ederim siz nasılsınız, geçmiş olsun tekrar, iyi günler birbirine giriyor. günaydın diyor biri, teşekkür ederim siz nasılsınız diye karşılık verebiliyorum mesela. keşke böyle yapmasam.

II.

bir de keşke bahar gelse artık. sonra yaz gelse falan. belirsizlik güzel şey değil, ama belli bazı şeyleri beklemek de zormuş.

III.

bu gün bir hastam ilaçlarını yazdırmak için geldi. daha önce de 3 kere falan gelmişti. her geldiğinde beni evine davet eder. 80 küsur yaşında bir amca. eşini çok seviyor. eşi bolulu, ordan biraz hemşeri de sayılıyoruz. kendisi 1.83, eşi 1.50 boylarındaymış. evlendiğimizden beri ufacık tefeciktir, bana bir kere kötü söz söylemedi, onu çok kızdırsam allah iyiliğini versin derdi bana; dünyaya 50 kere gelsem her defasında yine onunla evlenirim diyor. ama şimdi eşi alyzmer başlangıcındaymış. amcayı kırmaya, sebepsiz yere tartışma çıkarmaya başlamış... sanırım amcanın dünyada tutunduğu en önemli şey eşiymiş, o değişince darmadağın olmuş. düşünüyorum da eşini kaybetseydi, o zaman dayanacağı hatıraları olurdu, tozlanmamış; hatta üzerinden geçildikçe daha da parlayan hatıralar. böylesi daha zor sanki. yaşamımdan hiç zevk almıyorum diyor. fiziksel rahatsızlıkları da var, bir dolu raporlu ilaç kullanıyor. ama o hastalıklar değil de, eşinin değişmesi mutsuz ediyor amcayı.. allah sabır versin. inşallah cennette birbirlerini sevdikleri gibi bulurlar.

IV.

hastalara dokunmayı, onları muayene etmeyi sevmiyorum. ama ben muayene ederken cırlamayan çocukları seviyorum, çok masumlar :)

neredeler?

2009-07-03T13:01:00.008+03:00

ilerde anneanne
iyi günler ilerde.

teşekkür.

2009-07-01T19:24:00.006+03:00

başta otobüsü kaçırdığı için taa ankaradan taksi tutup gelen sevgili safiye ve başka otobüs bulamadığından samsun'dan sabahın dördünde gelen sevda olmak üzere, düğünüme katılıp mutluluğumu paylaşan; beni yalnız bırakmayan arkadaşlarıma ve nikah şahidim olmak için gelen mevlana idris'e teşekkür ederim...

valiler çıldırmış olmalı!

2009-05-09T18:28:00.006+03:00

etna yanardağından selamlar sevgili pompeililer,

yanar ve döner dağların sizde flashback etkisi, jetlag etkisi, kelebek etkisi vb muhtelif nahoş etkiler yaptıgının farkındayım. lakin yapacak bir şey yok. biraz flaşbekten kimseye zarar gelmez veyahut hayat acımasız soguk ve zalim haksız ve hain bazı insanlara. öhöm. 61. olagan genel kurul kongresi ve delege seçimini yapmak ve meclis koltuklarının fok derisi ile kaplanması önergesini görüşmek üzere toplanmış oldugumuz bu müstesna mekanı gün batmadan ve sayın fernando hussein alabamanın teşriflerini müteakiben ve inşallahüteala etna aktifleşmeden terk etmek niyetindeyiz. ve içiniz rahat olsun ki new orleans gözlem evinden dostum dr. theodor kosinski, az önce yapmış oldugum telefon görüşmesinde önümüzdeki çarşambaya kadar etna taraflarında bir aktivasyon belirtisi olmadıgını, sadece kuzey yamaçlarda ufak çaplı bir kaç radyoaktif ışıma ve lav püskürtasyonu ve 65 mg/dl/gün düzeylerinde önemsiz bir argon gazı kaçagı olabilecegi bilgisini benimle paylaştı. kuzey yamaçlarına sigarayla yaklaşmadıgımız sürece sizi temin ederim ki önümüzdeki 7 saat içinde başımıza gelecekler guantanamoda başımıza gelebileceklerden daha acıklı olmayacaktır. etna dağında değil de mardin mazıdağında olsaydık durum değişebilirdi tabi. paleozoik dönemde oluşmuş bu volkanik dağlık yörede hala zaman zaman bir takım münasebetsiz patlamalar yaşanmakta nitekim. watson! not al. türk makamlarına mazıdağı felaketiyle ilgili geçmiş olsun dilekleri içeren telgraf çekilmesi, telgrafa manisa-akhisar yöresinden 17 ton biber gazının ithali talebinin dipnot olarak eklenmesi. bu noktada ne yazık ki sevgili pompeililer, sizlere teessüflerimi bildirmek zorundayım. 1 mayıs izci bayramı münasebetiyle trafalgar meydanında düzenlenen gösterilere stabilize ve nonstabilize muhtelif yan yollardan illegal olarak katılacağım diye tutturan bazı duyarsız izci arkadaş ve yoldaşların kaldırım taşlarına vermiş oldukları tahribatı önlemeye çalışan zeki ve çevik kuvvetlerin haddinden fazla biber gazı kullanması neticesinde, biber gazı stoklarımız saatler içerisinde eriyik haline gelmiştir. toplum düzeni, ahengi, ahenkle dansı ve ruh sağlığı açısından esansiyel aminoasit mesabesinde önem arzeden biber gazının böyle münferit eylemler için heba edildiğini içim cız ederek maliyeden sorumlu bakanımız sn. unakitano'dan ögrenmem üzerine, o üzüntü ve agresyon ve dahi kendi içimde yaşamış oldugum yoğun ajitasyon sonucu sn. unakitano'yu görevinden almışım farkında değilim. hatta ve hatta üzüntüden kendimden geçtiğim o 47 dk içerisinde daha pek çok sayıda bakanı koltugundan etmiş, kabinede adeta kolaylaştırılmış difüzyon kolaylığıyla bir çırpıda revizyon yapmışım. bunca şeyi bir olağanüstü hal bölge valisi olarak tek başıma yapabilmem ne kadar olağanüstü değil mi sevgili pompeii halkı. evet, öyle. işte şu sloganımı ( yes, we can! ) söylerken kastettiğim şeylerin içine kabine revizyonu da giriyordu. ( yes we can make a revision on the cabinet, if it's necessary, gibi ). topraklarımız, üzerinde yaşayanlara sadece kavun, mısır, haşhaş, çörek otu ve yaban mersini sunmuyor görüyorsunuz. beraberinde eşitlik, özgürlük, adalet üçlüsü ve sonsuz yetkiler, sınırsız müdahaleler, terörle mücadeleler, nüfusla mübadeleler ve daha nice badireler, arbedeler ve cendereler sunuyor saymakla bitmez. hatta bazı yörelerde yer yer law silahı, c4 patlayıcı, top, tüfek, fişek ve neredeyse smith wesson sunacak kadar cömert. evet, duyduklarınıza inanamıyorsunuz biliyorum. bu bereketli arazilerin sahibi şanslı vatandaşımız bay scubadivinger da tatil için bulunduğu inguşetyadayken bu inanılmaz derecede sevindirici haberi almış, ancak sevinçten oracıkta tinea pedis geçirerek acilen inguşetya merkez 2 no'lu sağlık ocağı yoğun bakım ünitesine kaldırılmıştır. sağlık durumunun ciddiyetini koruduğu ve yurda dönmesi ve mazallah olur ya hapishaneye filan düşmesi durumunda hapishane banyosunda düşerek beyin kanaması geçirmesi yada aniden ölümcül bir virütik hastalığa yakalanması riski bulunduğundan sınırsız süreli olarak inguşetyada müşahede altında tutulmasına karar verilmiştir. dünya üzerinde tinea pedis'in tedavisi henüz mümkün olmadığı için sadece semptomatik tedavi uygulanan bay scubadivinger mümkün olur da yurda dönerse, dönüşünün ertesinde bir takım kafeterya, bar, mahalle kahvesi gibi mekanlarda neşe içerisinde kahkahalar atarken görülmesinin kuvvetle muhtemel oldugu, bunun tinea pedis hastalığının sensorinöral sistemde yapmış olabileceği tahribata bağlı sık rastlanan bir semptom oldugunun unutulmaması gerektiği inguşetya saglık bakanlıgınca tarafımıza iletilmiştir. evet gelelim, fok derisinden mamül meclis koltuklarına, efendim şimdi ...

bu akıllara durgunluk veren yazının gerçeklikle alakası glasgow koma skalasına göre : 4 (düşük) , child-pugh skorlamasına göre: 7 (düşük/orta) düzeyindedir. bunun üzerinde bir alaka kuranlar tüm sorumluluğu üstlenmekle mükelleftir, muvazzaftır, mukadderdir. watson! mukadderdir kısmını çıkart, o olmadı sanki.

pompeii olağanüstü hal bölge valisi,

ruby kozakçıoğlu

dikkat, kırlangıç fırtınası !

2009-04-06T17:29:00.004+03:00

bazen hayat, lahana ve taze fasülye aromalı, üzerinde küçük brokoli parçacıkları olan ve pırasa suyuna bandırılıp çıkarılmış bir dondurma gibi. böyle mutasyona uğramış bir dondurmayı kim yemek ister ki? küçük john, yaramaz jane, ayşecik yada osmancan değil herhalde. elinde böyle bir dondurma ve yüzünde huzur dolu bir ifade gördüğümüzde şaşırmayacağımız tek kişi bay van gogh'tur bence. belki biraz da arşimet dostumuz. ikisi de bir şey yapmaya başlayınca o bir şeye öyle konsantre oluyorlar ki adeta paralel bir evrene geçiyorlar ve dünyadaki diğer tüm başka bir şeylerin hiç bir önemi kalmıyor. mesela bay van gogh için resim yaparken dünyadaki tek önemli şey resim yapmak. geri kalan her şey olsa da olur, olmasa da. misal kulaklarının hiç bir önemi yok. evet, hemen birini kesebilir ve yüzünde kocaman bir gülümsemeyle lahana ve taze fasülyeli dondurmadan bir ısırık alabilir. yada dostumuz arşimet. onun için de dünyadaki tek önemli şey suyun bir şeyleri kaldırabildiğini bulmak. bunu başardığı anda geri kalan her şey olsa da olur olmasa da. misal kıyafetlerinin hiç bir önemi yok. evet, hemen kıyafetlerini hamamda unutup, buldum buldum diye bağırarak sokağa fırlayabilir ve bir yandan da pırasa soslu dondurmasını iştahla yiyebilir.

neyse, konumuz van gogh'un kulakları, arşimet'in tası, lahanalı dondurmalar yada sular ve kaldırmalar değil. konumuzdan uzaklaşmayalım mümkünse, kafamız karışabilir.

hayat diyoruz, bazen diyoruz, nasıl desek diyoruz, yani diyoruz, biraz duruyoruz burada, biraz iç geçiriyoruz, biraz uzaklara doğru dalıp gidiyoruz, biraz üzgün müyüz, sanki öyleyiz, işte diyoruz, bu değil sanki diyoruz, yada bu ama böyle değil sanki diyoruz, yada böyle ama hep böyle olmamalı sanki diyoruz, sonra ne diyoruz, sanırım sonra susuyoruz, gerisini duyamıyoruz. sonra gülün bittiği yere geliyoruz. son durakta iniyoruz. şemsiyemizi açıyoruz. yok yağmuru seviyoruz. yağmur damlalarının şemsiyede çıkardığı sesleri de. eve gidene kadar tam yüz seksen altı tıp, tıp, tıp. cebimizden bir kağıt ve kalem çıkarıyoruz. cebimizde kağıt ve kalem bulabilmemize şaşırmıyoruz. kağıda yüz seksen altı yazıyoruz. altına da kırkaltıncı şemsiyeli yağmurlar şöleni yazıp katlıyor ve cebimize geri koyuyoruz. artık eve ulaşmış bulunuyoruz. kapıyı açıyoruz. şemsiyeyi banyoya, atkı ve eldivenleri mutfak masasına bırakıyoruz. bunların burda ne işi var diyen bir ses duyamıyoruz. başka bir ses de. küçük, karanlık odaya gidiyoruz. duvardaki takvime bakıyoruz. altı nisan pazartesi, kırlangıç fırtınası. pencereyi açıyoruz, gökyüzüne bakıyoruz. tüh, fırtına bitmiş, hiç kırlangıç yok diyoruz.
gülümsüyoruz.

ana fikir: ahmet, mehmet, süreyya / hepsi boş, hepsi rüya.

bir rüzgar bütün yaprakları uçuruyordu

2009-03-05T23:41:00.006+02:00

bir ışık hep yanıyordu

bir balık durmadan yüzüyordu

bir telefonun zili çalıyor

bir gül bütün sabahlara açıyordu
bir çekirge hep zıplıyordu
bir puhu durmadan ötüyordu
bir sigaranın dumanı tütüyor
bir perde bütün akşamlara kapanıyordu
bir adam hep yaşlanıyordu
bir at durmadan koşuyordu
bir ayakkabının bağı çözülüyor
bir yağmur bütün zamanlara yağıyordu
ve ben
ışıklara da baksam
yağmurlara da
perdelere de baksam balıklara da
yoruluyordum

*mevlanaidris*

bazı anlar var, geçmiyorlar..

2009-02-12T19:51:00.005+02:00

sonra biraz yağmur yağdı. otobüsteki kadın sürekli öksürdü. otobüs koltuklarına alerjisi varmış. ah, anlıyorum, dedim. benim de domates sularına alerjim var dedim (içimden). ah, anlıyorum, dedi (içinden). ama ben duydum. sıfır desibelin altını duyabiliyorum da. duymayayım diye sürekli bişeyler anlatıp, gülüp duruyordu. ben sürekli bişeyler anlatıp, gülüp durmuyordum. sürekli susup, somurtmayla zorla gülümseme arasındaki ifadeyi uygulamaya çalışıyordum yüzümde çünkü. uygulama kısmen başarılı oldu. 100 üzerinden 73. kadın yağmur yağıyor mu diye otobüsün camından dışarı baktı. camı ardına kadar açtı. kafasını dışarı çıkardı. başını gökyüzüne çevirdi. sonra sol tarafa baktı. 36 nolu koltuktaki adamla göz göze geldi. o da camdan dışarı bakıyordu. sonra kafasını içeri soktu. yağmur yağıyor ama biraz, dedi.. yalan söyledim. kötü bişey biliyorum. kötü şeyler yapınca özür dilemeliyiz. Allah'tan. ve sonra hemen iyi bişeyler yapmalıyız. mesela çay içip, apoptozisi regüle eden genleri ezberleyelim. çay içmek iyi bişeydir. apoptozis de. hangisi daha iyi? bence çay içmek. istersen robbins'e sor. numarasını veriyorum : 009354448916990. o sana tabi ki, apoptozis diyecektir. patolojinin kitabını yazmış adam sonuçta. kitabın adını 'robbins patoloji' koymuş. çok egosantrikmiş, megalomanmış, grandiyöz sanrıları varmış.. yok canım daha neler.

sonra biraz canım sıkıldı. hiç bişey yemezsen tabi canın sıkılır der, anneme söylesem. dünyadaki her kötü şey ben az yediğim için oluyor zaten. mesela global ekonomik kriz veya kuzey kutbundaki buzulların erimesi veyahut bazı ergenekoncu zevatın epidemi varmış gibi ardarda rahatsızlanması olaylarında da benim parmagım var mutlaka. 19. dalga kapsamında gözaltına alınmalıyım. bilgisayarıma el konulmalı, okuduğum kitaplarda altını çizdiğim yerler, ayraçlara not ettiğim şeyler aleyhimde delil olarak kullanılmak üzere ilgili yargı organlarının yüce mensuplarına mühürlü ve üzerinde 'çok gizli evrak' ibaresi olan zarf ve kutularla iletilmeli. odamın muhtelif köşe ve bucağında , dolap ve çekmecelerde top, tüfek ve diğer askeri mühimmat araması yapılmalı, halı kaldırılarak odanın tabanından herhangi bir asit kuyusuna giden bir bağlantı yolu , bir tünel, bir kanal var mı yok mu incelenmeli. abartma ! peki.

sonra bir limonu ortasından ikiye bölersen tam 18 tane küçük sarı üçgenin olur. sonra bir şarkıyı 18 kez ardarda dinlersen önündeki 24 yıl boyunca bi daha dinleyemeyebilirsin. sonra dünyada bir gün 24 saat sürer ki, bence çok uzun. saatleri ayarlama enstitüsü yetkililerinden rica ediyorum, 16 saat sürsün artık. sonra 16 hangi ilimizin plakası bil bakalım, soldan sağa yedi, dördüncü harfi s.

sonra? sonrası iyilik, sağlık..

sıkılmış..hıhımm.

2009-01-21T21:49:00.006+02:00

iyi geceler dolores. bugün dünyadaki 9146. günüm. evet tam olarak 9146. uçsuz bucaksız holografik evrenimizin bucaklarından birindeki küçük sevimli gezegenimiz dünyada 9146 kere bıkıp usanmadan gözümü açıp uyandıgıma bakılırsa burada olmaktan mutluyum sanırım. ama emin değilim. fıstıklı cipsler, tuzlu leblebiler, elmalı sakızlar, delikli nane şekerleri, gazozlar ve patlamış mısırlar, knocking on heaven's door şarkısı, wake up and smell the coffee şarkısı, hello darkness my old friend diye başlayan şu şarkı , sonra bazı filmler, yaz mevsimleri, karpuzlar ve şeftaliler ve içinde ayşe adında kedisi olan bir kadının oldugu o küçük kütüphane, bazı camiler ve bazı mezarlıklar ve bazı kitaplar ve bazı şiirler ve bazı adamlar (örn:babamız) ve bazı kadınlar (örn: annemiz, büyük teyzemiz), evet bütün bunlar lezzetli ve kulağa hoş geliyor ve eglenceli ve bazen acıklı ama güzel ve çok iyi kalpli ve iyilik meleği filan adeta.

ama küçük sevimli dünyamızda bütün bunları çıkarınca hiç de küçük ve sevimli olmayan daha beş yüz milyar şey oldugunu düşünürsen, için 'satürne tek kişilik bir bilet lütfen, ah evet, halkaları olan ' gibi hislerle dolabilir.

eğer o kadar çok helyum ve hidrojen olmamış olsaydı, satürn en çok yaşamak isteyecegimiz üçüncü gezegen olurdu bence. helyumla çalışan dev uçan balonlarla, buz pateni seyretmek için buz parçacıklarından oluşmuş şu halkalara gittiğimizi düşünsene. tabi pistte 35000 watt gücünde filan parlayan kıyafetler giydikleri için gözümüzü kamaştırıp, kendilerini sadece yere düştüklerinde görebildigimiz şu çiftlerden kesinlikle olmamalı. eglenceli olurdu ama sonsuza kadar böyle bir şey yapamayacagız sanırım sevgili romalılar. çünkü satürnde sevimli küçük dünyamızdaki gibi yazlar sıcak ve kurak, kışlar karla karışık yagmurlu filan değil. üstelik ikide birde korkunç fırtınalar çıktıgı için, ayçiçeği tarlalarındaki bütün ayçiçeklerinin içindeki çekirdekler, sonra 77 yaşında filan olup, kafalarında hep o kahverengi meksikalı şapkalarıyla caddelerde yürümeyi seven saygıdeğer bayların şapkaları ve elmalı kurabiyelerin üzerindeki pudra şekerleri bu fırtınalarda uzay boşluguna kaçıyor ne yazık ki. çok üzücü gerçekten.

üzülme, tamam, satürnü boşver, unut gitsin. biraz tutankamonun hazinelerinden bahsedelim. tutankamon binlerce yıl önce yaşadıgından, hakkında atıp tuttugumuz için bizi uluslararası adalet divanına filan şikayet edecek değil. diyelim ki etmek istedi, bir kere kendisi mısır eşrafından oldugu için, mısırlı hemşerileri, ölünce her yerine kutsal filan olan yapışkan bir sıvı sürüp, sonra da bütün vücudunu beyaz sargılarla çepeçevre sardıklarından (evet, burun deliklerinin içine de küçük pamuklar sokmuşlardı, çok üzücü), öyle sargılarla filan lahey'e gidecek hali yok. mail de atamaz, çünkü düşüncesiz mısır halkı, mezarını birsürü tabak, tencere, at koşum takımı , en sevdiği güneş gözlüğü, ilk scooter'ı, büyük babasından kalan I love Egypt şapkası gibi gereksiz şeylerle doldurdukları için laptopunu koyacak yer kalmadı. bu da düşününce bizim açımızdan güzel bir şey, ha ha .. felaket zengin bir adam olan bizim tutankamon çok mutsuz filanmıştır kesin. o kadar parayı yok sfenks yaptırıcam yok piramit yaptırıcam diye harcarsa olacagı buydu ! hayat pahalılıgından life coach denen şu adamlar da ek iş olarak piramitlerin yapımında çalıştıgı için esas işlerine konsantre olup, tutankamona dogru düzgün akıl filan veremiyorlardı herhalde. neyse, daha fazla atıp tutarsam, topluca tutankamonun lanetine maruz kalmayacagımızı garantileyemediğimden muhterem tutankamona Allahtan rahmet diliyor ve bu mevzuyu burada kapatıyorum.

bu günlük bu kadar yeter. bir sonraki ders için sayfa 13'ten aztek tapınaklarına kadar çalışıp gelin. iyi geceler dolores.

hani makarnalarsın ya..

2008-12-26T21:35:00.008+02:00

'ben küçükken..' diye başlayan yazıları severim. çünkü o yazıların içinde hep biraz komik, biraz trajik, biraz trajikomik şeyler geçer. ki içinde böyle şeylerin oldugu bir yazı ormanda 7 kaplan gücünde bir
yazıdır. 7 kaplanın gücünü ölçmek istersek, hemen içinde pembe renkli bir su ve parlak gri simler bulunan cetvelimize başvururuz. 7 kaplan yaklaşık olarak 14.3 inch gelir. hiç fena değil.

kaplan deyince aklımıza aslanlar gelebilir. özellikle de kral olanlar. the lion king olanlar yani. evet. bu vesileyle altı yaşında olup, ilk kez sinemaya gidecek arkadaşlarımızı mümkünse kardeşleriyle gitmeme
konusunda uyarmalıyız. çünkü altı yaşındaysak ne yazık ki kardeşimiz altı yaşında bile değildir ve ne yazık ki the lion king gibi bir filmde bile nasıl oluyorsa anlayamadıgı ve ikide bir bizi dürterek sordugu
şeyler olabilir. ki bu da o kadar az eglencelidir ki. nerdeyse hiç yani. ölçmek istersek hemen tahtanın sol tarafındaki termometreye bakarız . 0'ın altında -20 derece. hiç eglenceli değil yani.

tahta deyince aklımıza ilk okulumuz, ilk okulumuzun bahçesi, bahçedeki kömürlerin üstünde sigara içen atatürk heykel gibi bi şeyi - kömür değil onlar, kar bi kere - , 1. sınıftaki türkçe kitabının en sonundaki
'çorba' hikayesi gelebilir. o hikayeyi mutlaka okumalısınız. bütün gün boş boş oturup, hiç bir yemegi begenmeyen, annesini deli eden bi çocuk hakkındadır. işte annesi de bir gün bizimkine birsürü iş yaptırır,
akşam olunca da önüne tuzsuz bir çorba koyar. çocuk nasıl yer, nasıl, çok begenmiştir yani. hikayenin ana fikri, çorbaların tuzu olup olmadıgını anlamamamız için o gün çok iş yapıp yorgunluktan ölmeliyiz, dir.
yani c şıkkı. işte böyle de eğitici, öğretici, didaktik bir hikayedir bu çorba hikayesi. ne kadar ögretici oldugunu anlamak için hemen şu içine jeton atılan ve bagırarak bize kilo, boy ve kemik oranımızı söyleyen
makinalara başvururuz. tam olarak 19 kilo, 1.30 cm boy ve %40 kemik. hiç fena değil. oldukça ögretici.

bu arada aklımıza birden küçükkenki yaz tatilleri gelebilir. nereden geldiğini sormayın lütfen. söylemek istemiyorum. işte bu yaz tatilleri bence kesinlikle 2.5 ay filan değildir. en fazla 3 hafta filandır. yada o
ara uzayın derinliklerinde ikide birde meydana gelen korkunç süpernova patlamalarından dolayı dünyanın kendi ekseni yada işte güneşin etrafındaki dönüş hızı filan değişmiştir. gerçekten. neyse 3 hafta bile
olsa o yaz tatilleri kesinlikle tekrar piyasaya sürülmeli. satışa çıkınca haberim olsun lütfen. yalnız benimkinin içinde şu g. kod adlı kızdan olmasın mümkünse. hani şu 'aaamela, yugatela, uuuuva, şiiiva, andra
mandra matmazella...' şeklinde tekerlemeler bilen - çek cumhuriyeti vatandaşıydı sanırım - ve ip atlarken kendisini arı soktugu için bütün gün aralıksız aglayıp günümüzü mahveden kızı diyorum. bence
mahalledeki oğlanlardan biri onu dövmeliydi. kesinlikle. ama ne yazık ki ilk okul 1'e giden oğlanlar böyle hayati meselelerle pek ilgilenmiyorlar. bozulmuş bisiklet tekerlekleri, zincirleri ve el frenlerinin ıslah
edilmesi, geliştirilmesi ve rehabilitasyonu onları daha çok ilgilendiriyor niyeyse. çok saçma. ne kadar saçma oldugunu ölçmek istersek içinde pembe renkli su ve simler bulunan cetvelimize başvururuz hemen.
tam tamına 19 cm. oldukça saçma yani.

saçma deyince aklıma şey geldi. küçükken sevdiğim bi şarkı vardı. izel diye biri söylüyordu. şöyleydi: ... hani makarnalarsın yaa ruhumaa, bana da öyle bak kulun olayım. oy aman denizleri aş da gel kurbanın
olam, kurtar beni buralardan ne olur..

- makarnalar mı? ruh mu? çok saçma.
- hiç de. küçükken, öyleydi o.
- sonra?
- sonra 'makarnalarsın ya ruhuma' , bakar dalarsın ya guruba olmuş. hiç güzel olmamış. eskisi daha güzeldi.

böyle işte..

who'll try to fix..?

2008-12-11T19:18:00.000+02:00

- napıyosun
- iyiyim
- napıyosun
- iyiyim
- ıslanıyosun
- iyiyim
- agladın mı sen
- iyiyim
- iyi, geç içeride iyi ol biraz da
- petibör bisküvilerin üzerinde niye delikler var diye düşünüyodum
- hımm çok acıklı bi mevzu gerçekten, benim de hep aglayasım gelir ne zaman o delikleri düşünsem
- iyiyim ben
- tamam, gel birlikte iyi olalım o zaman. petibör bisküvilerin üzerinde niye delikler var anlatırım hem sana
- anlatma
- tamam. o zaman bi paket petibör bisküvide toplam kaç delik varmış sayarız, sonra da hepsini çaya batırıp yeriz.
- tamam.
- iyiyim
- :)

bayramda külkedisi olmak

2008-12-10T13:24:00.000+02:00

sevgili anne ve babam süpürüp silme işlerini yapmam için beni evde bırakıp bayram gezmesine gittiler. tam külkedisi oldum. ev halkı gezip tozarken, ben evde temizlik yaparak beyaz atlı prensimi bekliyorum; leylayım, külkedisiyim.

bu lensler neden sürekli kayıyorlar, her şey ne kadar da bulanık...

herkese iyi bayramlar dilerim.

dipnot:
sevgili serdar mahallesi halkı, bayramda eti fazla kaçırıp lipid profili baktırmaya, kolesterol ilacı yazdırmaya felan gelmeyin. kendinize dikkat edin, selamlar. imza: sağlık ocağı doktorunuz.

mesela..

2008-12-09T20:30:00.000+02:00

kız: nereye gidecegiz?

adam: nereye gitmek istersin ?

...

film bitiyor böyle. keşke bitmese diyoruz. keşke, keşke o karlı yolda hep öyle gitseler, o harika müzik sonsuza kadar çalsa diyoruz. o uzun karlı yolda, o harika müzik çalarken hep sussalar, hiç konuşmasalar ama hiç sıkılmasalar, çok, pek çok mutlu olsalarmış mesela diyoruz.

hayaller gerçek olsaymış mesela diyoruz.

uzaklar yakın olsaymış mesela diyoruz.

bir adam nereye gitmek istersin diye sorsaymış mesela diyoruz.

bir kız gülümseyip grönlanda deseymiş mesela diyoruz.

diyoruz.

dedik..

2008-11-30T13:06:00.000+02:00

fantaaa fantaaa fantastik

2008-11-11T19:53:00.002+02:00

Kısa sayılabilecek bir sürede, ardarda Ellenium, Tamuli, Belgariad ve Yerdeniz serilerini okudum. Toplamda 15 kitap. Büyücüler, ejderhalar, kayıp krallar, tanrılar, şovalyeler, devler, cüceler, gizemli taşlar vesaire. Ejderha Mızrağı serisine başladım şimdi de. Sanırım artık içim baydı büyücülerden bilmem nelerden. Harry Potter'ın 7 kitaplık serisini ve Yüzüklerin Efendisi, Hobbit ve Silmarillon'u da okumuştum zaten. Sen olsan sen de bıkardın. Diyeceğim o ki, fantastik romanlar bir yerden sonra birbirini tekrar ediyormuş. Hepsinde çeşitli ırklardan, çeşitli diyarlardan bir grup savaşçı, yanlarında muhakkak bir büyücü ile beraber dünyayı kurtarmak için uzun ve tehlikeli bir yolculuğa çıkıyorlarmış... Ejderha Mızrağı da dahil olmak üzere sadece Yerdeniz serisi kahramanlarının olay kurgusu içinde tam kaybolmaması, daha elle tutulur bir ruhsal profil çizmesi ile diğerlerinden ayrılabilir. Yüzüklerin Efendisi serisini diğerleri ile kıyaslamıyorum zaten. O bir klasik.

Son olarak, fantazi kurgu romanlarını benim gibi parasına kıyamadığından e-kitap olarak okumayı tercih edecekler için kurgukitap adresi'ni öneririm.

Ayrıca fantayı hiç sevmem. Gazlı içeceklere hayır. Annemin vişne suyuna evet. Annemin ahududu, kara üzüm suyuna da evet. Yaşasın anneler.

zeyl:
Okuduğum fantastik roman ana kahramanları arasında en eğlencelisi Sparhawk (ellenium), en karizmatiği elbette Gandalf, en az espri yapanı Ged (Yerdeniz), en yürek yakanı Aragorn yollardagezer, en eziği Belgariad diyebilirim. Ezik evet, dır dır etmesin diye şuncacık kıza kraliyette eşit hakimiyet tanıdı.

Ejderhalar bittiğinde bu yazıyı yenilerim sanırım. Biterse.

Reçete

2008-11-07T14:49:00.000+02:00

hem suçsuz, hem güçsüz, hem halsiz

2008-10-16T15:20:00.000+03:00

hayat ne kadar garip gerçekten, vapurlar filan.. pediatri servisinin korkunç intern odasında oturuyorum. kanapenin bir ucunda bir gün önceki nöbetçinin bıraktıgı kahvaltı artıkları (oda salatalık, domates ve zeytin kokuyor ), diğer ucunda ben varım. benim sag tarafımdaki duvarda quentinin adı yazıyor. penceresi olmayan ve 3 servis internü için sadece 1 tane kanepenin oldugu bu küçücük odanın muhtelif yerlerinde nöbetçilerin bıraktıgı çarşaflar, yastıklar ve battaniyeler var. şu kabanların, montların filan asıldıgı şeyden pijamaya benzeyen, genelde nöbetlerde giyilen intern kıyafetleri sarkıyor. çöp kutusundan giyilmiş galoşlar fırlamış.
bütün bu moral bozucu dekor ve mutsuz oldugu her halinden belli olan bir kız eşliğinde adı 'ODA' olan bir kısa film çekilebilir. oda, ispanyolca yada fransızca nasıl söyleniyor ki? film boyunca arka fonda da brian eno'dan by this river çalsın. kız film süresince önündeki kagıtlara hep aynı küçük şemsiyeyi ve sürekli yagan bir yagmur çiziyormuş mesela. ben izlerdim bu filmi. 'sonsuzluk ve bir gün' kadar iç karartıcı olabilir evet, ama en azından bu, kısa film.
dışarıda karanlık ve yagmurlu olmayan bir gün var.
içeride suratı asık bir takım asistanlar ve hasta bir takım çocuklar var.
kalksam duraktan dolmuş gibi / arka koltukta unutulmuş gibi, diyen şarkıyı duysam ağlayacak gibiyim.
rüzgarlı bir havada iki tarafında uçsuz bucaksız gelincik tarlalarının oldugu bir yolda bisiklete binmek, gitmek, gitmek, gitmek, yolun bittiği yerdeki o agacın altında biraz oturmak, sonra derin bir nefes almak ve başka bir zamana, bambaşka bir mekana kaybolmak istiyorum.
hepsi bu..

2008-10-13T00:31:00.000+03:00

Bu gün fırında makarna yapmayı öğrendim. 24 yaşında bu kadar az yemek yapmayı biliyor olmak pek üzücü :) Demin az kalsın 26 yaşında yazıyordum, nedense bir an kendimi 26 yaşında sandım, sonra 2008'den 1984'ü çıkararak hiç de öyle olmadığına kanii oldum. Ne diyordum, evet fırında makarnam güzel oldu. Yakında başka yemekler de deneyeceğim. Nasıl olsa TUS'u kazanamadım. Nisan'a da değil, Eylül'e çalışmaya karar verdim, epey boş vaktim var yani. Zira mecburi hizmete gitmeyi düşünmüyorum. Bolu çıkarsa çalışırım belki. Mecburi hizmetimi yapmadan devlet tıbbiye diplomamı vermiyor, haliyle kazanana kadar, yada müstafi sayılmamdan sonra 1 sene dolana kadar ev kızı olacağım, çiçek sulayacağım, yemek yapacağım. Zaten doktor olmaktan daha sevimli geliyor bunlar.. Sims ek paketleri yüklemeye ara verip biraz kitap okusam, işe yarar bir şeyler yapmaya başlasam iyi olacak. Ne diye bu kadar sardım sims oynamaya bilmem ki. Adamların bütün parasıyla mobilya aldım, aç kalcaklar zaten.

İmam Şazili Hazretlerinin Hizbü' Hamd'inden Bir Bölüm

2008-09-26T16:54:00.000+03:00

Ey bana benden daha yakın bulunan Rabbim! Artık hiç bir şey söyleyecek yüzüm kalmadı; cürümlerim büyüdükçe büyüdü...Ey Rabbim, Sen, başımda dönüp duran musibetleri, içinde bocalayıp durduğum zavallılığı, şaşkınlığı, basiretsizliği, düşmüşlüğü ve ne kadar aıklı hallere düçar kaldığımı görüyor ve biliyorsun. Allah'ım, bütün bunlara rağmen, ben Sana, Sen'in esmi hüsnana, sıfat-i ulyana ve Resulün Hazreti Muhammed Mustafa'ya iman ettim ve bu imanımı en büyük sermaye olarak bildim/biliyorum. Halim böyleyen Sen'den gayrı kim bana merhamet edebilir ve kim bana saadet bahşedebilir? N'olur Rabbim, merhamer buyur, buyur da bana dosdoğru yolu buldur ve hep o yolda yürümeyi müyesser kıl; günahlara ve dalalete sürükleyen yolları da bildir ve onlara düşmekten beni fersah fersah uzak tut. . hep Hak yollara sevket.. nurunla yolumu aydınlat.. aklımı her zaman yerinde kullanıp isabetli hükümler vermeme yardımcı ol ve hakikatı aslına uygun şekilde beyan etmeye muvaffak eyle!

Her şeyin biricik ışık kaynağı, hayır kapılarını açan ve gaileleri savan, bunlara ve her şeye gücü yeten Yüce Allah'ım! Nurunla kalbimi fetheyle ve güzelliklere aç.. nezdindeki ilminden bana da ihsanda bulun.. özel lutuflarınla idrak ufkumu genişlet.. Seninle duyup Seninle görmek bahtiyarlığına eriştir.. kudret tecellilerinle takatimi artır..

Amin!...

Kadir Geceniz mübarek olsun...

yok böyle bir şey

2008-09-24T23:06:00.001+03:00

varmış.. kendisiyle bizzat müşerref olmasaydım 'var, var, ben gördüm' diyenlere 'hadi canım sen de' bakışlarımla bakar, 'yok artık daha neler' , 'bir yaşıma daha girdim' gibi hayret içerikli muhtelif cümlelerden birini filan söylerdim herhalde. ama varmış işte..

ancyclostoma duodenale cinsi solucanlara vücutlarının ön kısmı çengel şeklinde oldugu için bu isim verilmiştir.10 mm boyundadırlar. barsakta kan emerler,tek konakları insandır. yumurtaları dışkıyla atıldıktan sonra uygun nem, sıcaklık ve ışık şartlarında kurtcuk oluştururlar. bu kurtcuklar 2-18 ay yaşayabilirler ve çevreye yayılırlar, insan derisini delerek vücuda girerler.

bu yazıyı şu anda okuyan 564 bin 455 insandan 564bin 412 si kendisiyle müşerref oldugum zat-ı muhteremin küçük, sevimli bir ancyclostoma duodenale oldugunu düşündü ve ne yazık ki toplu bir yanılma yaşandı. böyle düşünmeyen kırk üç kişiyi tebrik etmemi filan beklemeyin. bahse girerim 38 tanesi yazıyı okurken çekirdek yiyiyor ve yazıya konsantre olamadıgı için herhangi bir şey düşünecek durumda değildir. geri kalan beş kişiden biri benim. benim de şuuru açık, oryante, koopere, aklı başında bi insan oldugum tezinden yola çıkarsak, bizzat kendimin yazmış oldugu bir yazıda neden bahsettiğimi bilmemden daha dogal ne olabilir. (kekik suyu.. evet kekik suyu kesin daha dogal bir şeydir). evet geriye 4 kişi kalıyor ki bunlardan ikisi bu yazıyı okumaları muhtemel olan ve o gün orada benimle birlikte onu tanıma şerefine erişmiş arkadaşlarım. onlar da benim gibi henüz 'o'nun etkisinden kurtulamamış ve yazıyı daha görür görmez 'kesin onu anlatacak,kesin ' gibi şeyler düşünmüşler, ve ancylostoma duodenale cinsi solucanlar paragrafı onları kesinlikle aldatamamıştır. geriye iki kişi kalıyor. bu ikisinin de şu anda amerikanın honolulu eyaletinde aynı evde ikamet eden ve benim yazılarımın çok sıkı takipçisi olan, her gün muhtelif zamanlarda siteye girip, acaba yazmış mıyım, ne yazmışım, ne demek istemişim, kime ne göndermeler yapmış, yine hangi derin felsefik yaklaşımlarda bulunmuşum filan diye heyecanla bakan, dolayısıyla tarzımı anlamış, nerde ne diyecegimi nerdeyse benden bile iyi bilir hale gelmiş iki antropoloji ögrencisi oldugunu düşünüyorum. honoluluda hiç bulunmadıgım, antropolojiyle en ufak bir ilgim olmadıgı halde bu ikisinin ne diye benim yazılarıma bu kadar ragbet gösterip, adeta fan'larım haline gelmelerini anlayabilmiş değilim.her şeyi de anlayabilmiş olmamı beklemiyorum zaten.

evet ne diyordum.. solucanlar diyordum. solucanları severim. özellikle de kırmızı, yeşil ve turuncu renkli olup yenilebilenleri.. uuuu! çok mu korkunç? hiç de değil, sadece biraz yapışkan. yedi dk'dan uzun süre elinde tutmamalısın yani. yenilemeyen solucanlara, yani işte şu bildiğimiz topraktan çıkan, herhalde yumuşakçalar sınıfına filan dahil olan ve genellikle kahverengi ve yumuşak olan solucanlara ise özel bir ilgim ve sevgim yok. ama nefret ettiğim bir şey varsa o da solucanlardır diyemem. nefret ettiğim bir şey varsa o da marul yıkamaktır çünkü.

bu yazıyı hemen burda kesmek zorundayım. had safhadaki fikir uçuşmalarına, gereksiz uzunluktaki cümlelere, bir türlü konuya giremeyip çok sayıda ilgisiz yan konuya saptıgıma bakılırsa ve vasat bir giriş ve felaket bir gelişme bölümü oldugu da göz önünde bulundurulursa, lisede bu yazıyı kompozisyon dersinde yazsaydım en fazla üç alacagımı düşünüyorum. o da 'ben'oldugum için. yani bilirsiniz işte, çalışkanlar berbat bir kompozisyon yazsalar da kimse kalkıp onlara 1 filan vermez. herhalde morali bozuktu, konuyu pek anlayamadı, adapte olamadı konuya filan gibi şeyler düşünürler. oysa aynı berbat yazıyı sınıfın tembellerinden biri yazsa 1 aldıgı yetmiyormuş gibi bir de bütün sınıfın önünde 'bu ne biçim yazı böyle, nerde ana fikir, nerde giriş-gelişme-sonuç' şeklinde çok rencide edici nutuklara maruz kalırlar. yani tembelseniz ve bir de berbat kompozisyon yazıyorsanız hayat bir harika filan değildir sizin anlayacagınız.

bu yazı amacından geri dönüşümsüz bir şekilde uzaklaşmış olup, faillerini derhal kanun namına teslim olmaya davet ediyorum. üç vakte kadar size gecen hafta sonu sultanahmette bir şekilde tanımak zorunda kaldıgım ve başta kendisinden biraz ürküp sonraysa 'oh iyi ki tanıdık, çok eglendim yahu' şeklinde şeyler düşündüğüm amcadan bahsedecegim ama şimdi olmaz. bu yazının lisede kompozisyon derslerinde ögretmen konuyu söyler söylemez yazmaya başlayan ve çılgınca, durmaksızın, zil çalıncaya kadar yazıp, biz bir sayfayı bitirmekte zorlanırken, kendisi beş arkalı önlü kagıt veren o kızın kompozisyonlarına dönmesini istemiyorum. ama artık çok geç sanki..

(düşündüm de quentin, bu yazıyı ders notu şeklinde okulda verselerdi, kesin çok uzun oldugu için benim içimden hiç okumak gelmez, ta sınavdan önceki son geceye kadar bu notu okumamakta ısrar eder, ve ancak- o da belki- sabaha karşı yarısını filan okuyup sınava girerdim kesin. böyle yaptıgım için de eger bu notun ilk yarısından soru sorduysa hoca, o konuda ihtisas filan yapmışım gibi en ince ayrıntısına kadar soruyu cevaplar, hocanın gözüne iyice girip başka soruya gerek kalmadan sınavdan gecmiş olurdum. ama ikinci yarısından yani benim bir kez bile okumadıgım yarıdan soru gelirse, işte o zaman olacak olanlar tam bir felaket olurdu..

*dünyanın bütün mikroskobik boyutlarda yazılmış, sayfalar sürüp, oku oku bitmek bilmeyen, içinde hiç resim, şekil, fotograf, karikatür,boş slayt kutucugu, özlü söz kutucugu filan olmayan notlarının toplu bir şekilde yakılıp, küllerinin ganj nehrine savrulmasını istirham ediyorum:)

Empati

2008-09-18T16:05:00.001+03:00

Geçen gece 23.30 civarında adam fawer'in olasılıksız'dan sonra çıkan romanı empati'ye başladım. Sabah güneş doğmadan bitirdim. Yani rahat ve hızlı okunuyor. olasılıksız gibi sürükleyici, "boş bir roman değilim bilimselim modernim coolum" havalarında, çok satanlar listelerine layık bir kitap. Olağan roman okurunun romandan beklentileri arasında en başlarda sayacağımız aşk'a olasılıksız'da hiç ama hiç yer vermeyen yazar, empati'ye her türlü aşkı koymuş. Platonik, mutlu biten, ihanetle biten, eşçinsel vesaire... Roman kahramanları ölüm kalım derdindeyken yazarın araya ahmet mithatvari uzun uzun bilimsel zımbırtılar koyması açıkçası benim canımı sıktı. İtiraf ediyorum o bölümleri normalden hızlı geçtim. Zaten oldum olası fizik mizik sevmemişimdir. Ama koysanız şöyle uzuun ruhsal çözümlemeler, bişey demem hiç. Empati'nin hedef kitlesine girmiyorum ben tabi. Adam Fawer, "hem felsefe okuyayım, hem din, hem sosyoloji, hem bilim, oh hepsini de birden okuyayım ama heyecanlı da olsun" diyen okuru hedef kitlenin merkezine almış. Ruhsal çözümleme felan istiyorsan git dostoyevski oku sen diyebilirsiniz, ki haklısınız. Zaten ben de kitaba para vermedim, sevgili kuzenimden aldım.

Tekrar empati'ye dönersek; kitap bittikten sonra güzel bir aksiyon filmi seyretmişsiniz hissi bırakıyor insanda. Benim gibi bütün gece okursanız eh, biraz da uykusuzluk bırakıyor tabi.

Hayal, insanın kendiliğini ortaya koyma isteğidir

2008-09-17T13:06:00.001+03:00

Öncelikle içinde iş ortamı, dünyanın yok olması gibi iç karartıcı şeyler olmayan mim için rehavete teşekkür ediyoruz. Bugünki konumuz vazgeçtiğiniz hayaller.

Ortaokulda ben de yazar olmak isterdim. O sıralar bir gazetenin çocuk sayfasında denemelerim çıkıyordu. tanışma hayali kurduğum yazarlarla mektuplaşıyordum, okuyordum.. Sanırım en çok hayal kurduğum ve kendi gerçekliğim adına en zirvede olduğum zamanlar işte bu orta iki yıllarıydı. Daha küçük yaşlarda çocuk kitabım çıkacaktı daha bilmem neler. Sonra orta üçte fen lisesi sınavına hazırlanırken yazar olma hayallerimi biraz gerilere attım, artık en önlerde sınavlarda başarılı olmak vardı... Lisede hepsinden vazgeçtim sanırım. Yazmaya ihanet etmiştim ve beni affedecek gibi değildi. Dersler için deliler gibi çalışmanınsa hani OKS'de ilk 100'e girmişsem falan da beni yazmak kadar mutlu etmediğini anlamıştım artık ama geç kalmıştım. Üniversite sınavına girerken felsefe okuma hayali kurdum ama doktor oldum. Şimdi evde kitap çevirileri yapma hayali kuruyorum ama psikiyatrist olmak için tekrar tekrar sınava giriyorum. Yani hayallerine sadık kalabilmişlerden sayılmam :)

En tutarsız hayaller çocuklukta kuruluyor galiba. Çocukken hayal kırıklıklarından korkmuyorsunuz, çünkü hayal kırıklıkları ruhunuzu kanatmamış henüz, henüz ruhunuzda bir dolu çizik yok, iz bırakan bir dolu. İnsanın büyüdükçe, çıkış kapısı aradığı gerçekleri çoğalıyor ama ne kadar hayal kurarsan o kadar hayal kırıklığı biriktireceksin diyen iç yüzünden hayalleri azalıyor, yani kendiliği. Sonra bir bakıyorsunuz hayal kurmaya, yani kendiliğinize cesaretiniz tükenmiş, gerçeklerinizden yorulmuşsunuz. Öyle bir yerdesiniz ki mutlu olma hayalinizden, yani kendiliğinizden bile vazgeçmişsiniz.. Yanlış bir öyküdesiniz, bu kez en büyük hayaliniz sizi yeniden yazacak birini bulmak/biri tarafından bulunmak oluyor. Daha en başında olmazlardan bir olmazmış gibi geliyor, ama tutunacak başka hayaliniz de yok... Kadim zamanlardan kalma bir beyaz atlı prens hayali yani :)

İlk mim'de unuttuğumuz taş atma mevzusunu bu kez unutmuyoruz ve solar , uragan , ve iki kardes'e el sallıyoruz.

bilimselleşmektense bilinmemeyi tercih etmek

2008-09-15T08:51:00.002+03:00

Psikiyatrist olmak isterken özellikle başörtüsü konusunda ne çemberin içinde ne de dışında olamamışlar hakkında bir şeyler yazmak, araştırma yapmak istiyordum. Akademisyenler “kendi evrensel değerlendirmelerine” göre, daha hafif bir teşhis olan uyum bozukluğunu uygun göreceklerdir; başörtüsü mağduriyetinin, travma sonrası stres bozukluğu tanı kriterlerinden “kişinin ruhsal bütünlüğüne bir tehdit” olmadığını savunacaklardır ama bana en doğru gelen teşhis travma sonrası stres bozukluğuydu.

Kemal Sayar travma sonrası stres bozukluğu için şöyle diyor; “Mesleki dönüştürmenin son örneklerinden biri, Amerikan psikiyatrisinin travma sonrası stres bozukluğu fikri. Bu teşhis genellikle işkence ve strese uğramış politik travma kurbanlarına uygulanıyor ve böyle ızdırap ahlaki anlamından soyutlanarak tıbbi bir anlam kazanıyor. Politik şiddetin fizyolojik sonuçları anonim bir tıbbi imaya dönüşüyor. Böylece, bu sonuçların ahlaki önemi zayıflatılıyor ya da tümden inkar ediliyor”

Baş örtüsü mağduriyetinin psikiyatrik sonuçları üzerine araştırma yaparsam, sanırım ben de ızdırabı tıbbileştirmiş olacağım. Ne çemberin içinde ne de dışında kalmak ızdırap değil, bir hastalık olacak. Böylece vazgeçtim.

Başörtülü kızların mağduriyeti konusunda bir dolu şey yazıldı, çizildi. Ama hepsi de “hayır, yaşanılan şeyler tam olarak böyle değildi” hissi verdi bana. Söylenemeyen, yazıya dönüştürülemeyen bir şeyler vardı, ve asıl sahici kısmı bunlardı sanki; yada kelimelere dönüştüğünde bu sahici şeyler yitiyordu. Sessizliği daha güzeldi, bir biçime sokulmamış hali. En güzel aşk hiç söylenmemiş aşktır deyişi gibi şairin, ızdırabın da en güzeli dile gel(e)meyeniydi. Sanırım baş örtüsü konusunda yazılanlar beni bu yüzden rahatsız ediyor. Özel bir şeyin edebileştirilmesini ya da sosyalleştirilmesi istemiyorum. Bilimselleşmektense, bilinmemeyi tercih ederim.

uygulamak için bilgi edinme bilinci

2008-09-14T23:07:00.003+03:00

Tus'tan sonra on yüz milyon tane kitap okuyacağım diyordum ve daha Ankara dönüşünde otobüste Seyyid Kutup'un Yoldaki İşaretler'ine başladım. İlk sayfalarda sahabenin neden farklı olduğunu açıklarken;

"Yalnız uygulamak için bilgi edinme bilinci... Bu bilinç, onlara salt bilgi edinmek için araştırma ve inceleme amacı ile Kur'an okumanın sağladığı bilgi ve haz ile kabil-i kıyas olmayacak bilgi ve haz alma ufukları açıyordu."

Sanırım bu işareti her türlü okumak için de genelleyebiliriz. Hem a. izzetbegoviç'in de yazdığı gibi, okumalarda insanın okuduklarını hazmetmesi için araya ihtiyacı var. On yüz milyon tane kitap okumaktan vazgeçtim. Yoksa on yüz milyon tane eyleme geçirilmediği için faydasız mertebesinde kalacak bilgi yığını arasında kaybolacağım. İlerleyemeden, yerimde sayarak.

Okuduklarımın hepsini amele dönüştüremeyeceğim elbet, ama amele şimdikinden daha fazla ağırlık vermem gerektiğini fark ettim....

"10 eylülde gezegenimiz yok olacak, ne yaparsın" mim'i

2008-09-08T22:02:00.004+03:00

dikkatsiz bizi mimlemiş. 10 eylül'de gezegenimiz yok olacak ne yaparsın diyor. e, daha yeni fark ettim, yani pek bir zamanımız kalmamış. bir buçuk gün felan. her şey bi yana, güzelim yazın iki güzel ayını boşuna ders çalışıp resil etmişim, diy mi ...

ne yapayım ki bir günde... hımm, sanırım son günümü izmit'te geçirmek isterdim...

merhaba

2008-09-07T06:53:00.005+03:00

sabah 6:54. kerahat vaktinin çıkmasını bekliyorum. bu gün sahurdan sonra uyku tutmadı, sanırım sınav yaklaştıkça uykularım azalacak. stres bende çok uyuma ve uyuyamama olarak iki uçta bulgulara sebep olabiliyor... mesela gece galiba 1.30'a doğru yattım, 4'te kalktım ve uykum yok... çocukken uyuyamadığımda ağlardım. herkes uyuyunca, gece boyunca, karanlıkta sadece benim uyanık kalmam ihtimaline dayanamazdım galiba. karanlıktan çok korkardım zaten. ablam beni korkutmak için, gözlerini korkunç yapar, korkunç şeyler anlatırdı. 3. katın penceresine kadar zıplayabilecek yeşil, parlak gözleri olan, kocaman kapkara bir köpek mesela. eskiden fosforlu, yanyana iki dikdörtgen gibi olan ışık düğmeleri, karanlıkta aynı o köpeğin gözlerine benzerdi. bir odadan diğerine giderken hala ışıkları söndürmeden giderim. sırayla bütün ışıkları yakarak. ışık düğmesine basmak için odaya girmek bile çok korkunç, eğer kapının hemen yanındaysa odaya girmeden, elimi uzatarak ışık düğmesine basıyorum, üstelik elimi uzatırken sürekli besmele çekerek. karanlıktan çok korkuyorum ve ne fenadır ki, ışıkta uyuyamıyorum. gözlerimi kapatsam bile ışık batıyor sanki. başıma yorganı kapatsam nefes alamıyor gibi oluyorum. mecbur kapatıyorum tabi ışığı. sakinleşene kadar kalbim hızlı hızlı attığından uykuya dalmam epey sürüyor. bu sürede okuyabildiğim kadar ayetel kursi felan okuyorum. sanırım bu kadar korktuğum için sık sık karabasan gibi şeyler oluyor. karanlıktan bu kadar korkuyorum ama mesela izmitteyken evde tek başıma kalabiliyordum. üstelik dış kapıyı kilitlemek bile aklıma gelmezdi çok zaman. bir sabah anahtarımı aradım aradım bulamadım, artık geç kalıyorum diye aramaktan vazgeçerken kapıyı açtım bi baktım, eve girerken anahtarı kapıda unutmuşum, bütün akşam ve bütün gece ööyle dışarda kalmış anahtar. üstelik geçen sene alt kata hırsız girmiş, ona rağmen bu kadar rahatım yani. yani bu kadar rahatken, ne diye karanlıktan korkuyorum onu da anlamıyorum ki.