mal du depart

Αχταρμά

2008-07-17T11:53:00.007+03:00

Ακόμα εδώ είστε εσείς;

Γιατί παρακαλώ;

Γιατί δεν είστε σε ειδυλλιακή παραλία ρομαντικού νησιού αγκαλιά με το αμόρε;

Εγώ πάντως εκεί θα ήθελα να ήμουν -if i had a choice.

Κατ' αρχάς να πω ευχαριστώ στις stilvi και me για τις προσκλήσεις (τα 7+1 πράγματα που σε σημάδεψαν το 2007 και εμμονές). Κορίτσα δεν σας αγνόησα, απλώς είχα διάφορα ντράβαλα προσωπικής φύσεως τον τελευταίο καιρό. Δε μου έλειπε ο χρόνος, αλλά δεν είχα και καμία διάθεση. Και θα 'βγαινε ένα μάτσο μπούρδες. Δε λέει.

(Η αλήθεια είναι πάντως οτι τις μισές εμμονές τις είχα γράψει, μετά τις άφησα στο μούσκιο και τώρα δε θυμάμαι τι σκατά ήθελα να πω...)

Άσε δε που μ' έφαγε και το ρημάδι το facebook. Φοβερό πράγμα αυτή η βλακειούλα ρε παιδί μου, κολλάς και ξεκολλημό δεν έχεις! Κι ενώ συνειδητοποιείς οτι πρόκειται για το απόλυτο χάσιμο χρόνου, εσύ εκεί: poking και ξερό παξιμάδι. Κατάντια από τη μία, από την άλλη βέβαια βρήκα κάτι συμμαθητές που είχα να δω 10+ χρόνια, τη φίλη μου την Αλεξ που είχε ξενιτευτεί στις Αμερικές και πέρναγε γαμάτα με την καλοπληρωμένη δουλίτσα της, τα γκομενάκια της και το σπιτάκι της με θέα τους ουρανοξύστες, αλλά πρόσφατα αποφάσισε οτι τελικά δεν τη σηκώνει το κλίμα της Νέας Υόρκης, οπότε τα μάζεψε και γύρισε στην Ψωροκώσταινα και τώρα λιάζεται κάτω απ' τον greek sun της Μυκόνου... Και τον Αντώναρο με τ' όνομα βεβαίως! Τον οποίο δεν τον ήξερα (και εξακολουθώ να μην τον ξέρω), αλλά ένα ωραίο πρωινό μου έστειλε friend request (κοριτσάκιιιιι θέλεις να γίνουμε φίλοιιιιιι;), έσπασα το ωραίο μου κεφάλι να θυμηθώ που το ξέρω εγώ αυτό το όνομα (το ακούς το αλτσχάιμερ που χτυπά την πόρτα; τοκ τοκ), τελικά θυμήθηκα οτι είναι αυτός ο τύπος με το γαμάτο βλόγι που τη στήνει με τη φωτογραφική πέριξ της πλατείας συντάγματος και τραβάει όποιο θηλυκό περάσει σε ακτίνα 5χλμ. Και αφού γίναμε και-καλά φιλαράκια και χάζευα κατά φάσεις τις ωραίες του φωτο, κάποια στιγμή συνειδητοποιώ οτι δεν τον έχω πλέον στη λίστα με τους φίλους μου! Oh well, δε γαμείς, το βλόγι του παραμένει γαμάτο (πρέπει να μπει κι αυτός στο blogroll στα δεξά, μαζί με την me, τις stilvi και sanity loss era (που δεν έχω πιο to the point ψευδώνυμο!) και τη φρέσκια (ημέρας) νέα μου ανακάλυψη solo cariera ).

Το 'χει κατάρα πάντως αυτη η λίστα φίλων στο facebook να μη σταθεροποιείται με τιποτα. Κόσμος πάει κι έρχεται. Τυπικό δείγμα ο γερμανοtheoς, ο οποίος μπήκε μία, δε γούσταρε, σβήστηκε, μετά ξαναμπήκε (είναι κι αυτός του χρυσόψαρου φαίνεται, θα ξέχασε τι ήταν αυτό που τον είχε χαλάσει την πρώτη φορά), μετά ξανασβήστηκε, μετά μπήκα στο βλόγι του μπας και καταλάβω τι παίζει (ίντριγκα; δολοπλοκία;) κι έφαγα πόρτα (γιατί λέει η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο σε όσους έχουν κάποιο invite)!!! Αυτά παθαίνει όποιος είναι περίεργος... Κάτι μέρες μετά προσπάθησα ξανά, όλα φυσιολογικά αυτή τη φορά, μόνο που βρήκα ποστάκιον ηρωικόν και πένθιμον με το οποίο ο theoς αφήνει γειά στις όμορφες και κλείνει ραντεβού για Σεπτέμβρη (ή για όποτε του περάσουν οι κλειστές του τελοσπάντων). Να είσαι καλά βρε παιδί, ελπίζω ο λόγος που κατέβασες ρολά να είναι διακοπούλες σε extended version και όχι κάτι σοβαρό.

Κατά τα άλλα, στον blogόκοσμο συνέβησαν συνταρρακτικά γεγονότα: η nobody άφησε την ωραίαν Τσίπρον με τις ωραίες θάλασσες (μπουυυυχουχουυυυυ -μπαϊδεγουέι οι φωτό που βλέπετε εδώ είναι από ταξίδι στην Τσίπρον, ξανα-μπουυυυχουχουυυυυ) και μετανάστευσε εις τας Αγγλίας. Από νησί σε νησί δηλαδή, μια χαρά το βρίσκω. Καλή τύχη καλή μου με την έρευνα και γενικώς! Ο yoreekas, πάλι, παντρεύτηκε την *Αθηνά* του (να ζήσετε, να ζήσετε) ΚΑΙ θα γίνει και μπαμπάς (να σας ζήσει, να σας ζήσει), ενώ στης δρακούνας τον οντά σφάζονται παλικάρια για λόγους που ομολογώ δεν έχω κατανοήσει απόλυτα (και κυπριακά και greeklish, ποοοοοολύ υψηλός βαθμός δυσκολίας), όποιος βγάλει άκρη ας μου εξηγήσει κι εμένα της άσχετης.

Τι άλλα, τι άλλα... Α το wedding season καλά κρατεί κι όσοι ελπίζαμε να τη γλιτώσουμε φέτος λόγω δίσεκτου ας προσέχαμε. Γιατί ο Έλλην αγαπούλα, όταν αποφασίσει να βάλει κουλούρα, δεν τον σκιάζει φοβέρα καμιά. Αντιλαβού; Στήσου τώρα στην ουρά για τη χαιρετούρα, γιατί μόνο αυτό πρόλαβες από το ρομαντικό γάμο σε απομονωμένο ξωκλήσι (αφού σου πήρε μία ώρα να βρεις το ρημάδι το απομονωμένο που δεν υπήρχε σε κανένα χάρτη, navigator κλπ κι άλλη μία να βρεις να παρκάρεις, γιατί τα απομονωμένα ρομαντικά ξωκλήσια έχουν πρόβλεψη για 20 καλεσμένους κι όχι για 200)...

Επίσης θέλω να καταγγείλω οτι το R την κάνει σιγά-σιγά από το πληκτρολόγιο του laptop (έχει ξεκολλήσει και χάσκει), ενώ το G θέλει σφυρί και καλέμι για να πατηθεί. Αυτά για να εκτιμήσετε τις αντίξοες συνθήκες εργασίας μου (και για βαρέα-ανθυγιεινά ούτε λόγος).

Τελευταίον και σημαντικότατον: Κύριε Φωτίου μου, που μου αφήσατε ένα ειρωνικό και ψιλο-κακιασμένο σχόλιο πριν δε-θυμάμαι-πόσο καιρό, αν κατάλαβα καλά προφανώς υπαινίσσεστε οτι κάποια στιγμή αναφέρθηκα αρνητικά στο πρόσωπό σας. Δεν το θυμάμαι, αλλά επειδή σήμερα είναι παρασκευή και είμαι στις καλές μου (κι έχω κι αυτή τη μνήμη του χρυσόψαρου που λέγαμε), θα το δεχθώ. Σίγουρα πάντως δεν είχα καμία πρόθεση να σας θίξω, εφόσον ούτε σας ξέρω, ούτε έχω και καμία διάθεση να σας μάθω. Και για να δείτε τι ανώτερος άνθρωπος είμαι, σας αφιερώνω το ακόλουθο βιντεάκι του Χρήστου Γαλανού με τίτλο "ανφάν γκατέ" -κι ελπίζω να μη μου 'ρθει και κανένα ζοχαδιασμένο σχόλιο του Γαλανού, δεν θα το αντέξω!!!

Τσα!

2008-04-06T09:31:00.003+03:00

Να 'μαι κι εγώωωω!!!!!!

Ευτυχίες και Ευτύχιοι, χρόνια μας πολλά και καλά!

Ποιός την πόρτα μου χτυπά;

2007-12-18T12:46:00.000+02:00

Χρήσιμο πράγμα τελικά ο ρουφιανο-tracker.
Σου λέει ποιός σε διαβάζει.
Υποτίθεται.
Γιατί στην ουσία σου δίνει μια λίστα με ένα σωρό ακατάληπτα νουμεράκια.
Κι άντε βγάλε άκρη.
Η μόνη χρήσιμη πληροφορία τιτλοφορείται search engine wars.
Σεταντίρ, οι γκαντέμηδες που έπεσαν πάνω σου ψάχνοντας για κάτι εντελώς διαφορετικό.
Ιδού μερικοί τελευταίας εσοδείας:

Οι φιλομαθείς

Lower (Τακτικός μας πελάτης. Ο διακαής του πόθος για μάθηση σκουντουφλάει σε ένα ποστ για την Ελεονώρα Μελέτη. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλή επιτυχία!)

Οι ταξιδιάρηδες

Αξιοθέατα Δανία (ΟΚ, αυτός κάτι ψιλοχρήσιμο βρήκε. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλό ταξίδι! Και μην ξεχάσετε να προσκυνήσετε στο τσιμπουκομάγαζο!)

Οι πεινασμένοι

Creta farm (Να ψάχνεις σαλάμια και να βρίσκεις κρητικούς γάμους -πίκρα... Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλή όρεξη!)

Οι γκαζιάρηδες

Super car (Μάλλον όταν ψάχνατε για super car δεν είχατε στο μυαλό σας ένα ζωγραφισμένο σαράβαλο στα Πετράλωνα ε; Προσοχή με τα cars πάντως -super ή όχι-, για να μην καταλήξετε να ψάχνετε για...)
Δήλωση ατυχήματος (Είδατε που σας τα 'λεγα; Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλά ξεμπερδέματα!)

Οι απάρτου

Free ερασιτεχνικό πορνό
Μαγιό τόπλες (Εντελώς εκτός θέματος αμφότεροι. Ο πρώτος ειδικά είναι και τζαμπατζής... Δεν τους λυπάμαι: τίγκα τα ιντερνέτια στην τσόντα, όλο και κάτι θα βρήκαν. Ευχόμεθα ολοψύχως: Να πάτε να γαμηθείτε -και σύντομα!)

Τα info τζάνκια

Stella Awards (Μια χαρά σας βρίσκω. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλό Πάσχα!)

Οι κακόγουστοι

Σπαλιάρας (Που πας παλικάρι να κάνεις καριέρα με τέτοιο όνομα; Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλές σπαλιάρες!)

Το φαν κλαμπ του Στάθη Ψάλτη

Αρέσω και κυκλοφορώ
Κλασική περίπτωση βλάβης (Μπορεί στις συγκεκριμένες να μην παίζει Ψάλτης -δεν παίρνω κι όρκο- αλλά δε μπορεί, θα γουστάρουν και Ψάλτη. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλή διασκέδαση στο επόμενο '80s revival party της disco Boom Boom!)

Οι ευγενικοί

Με λένε Αλέξη (Χαρήκαμε για τη γνωριμία.)

Οι κουλτουριάρηδες

Πολυσημία (Α να χαθείτε, με συγκινήσατε πρωι πρωι... Από το πανεπιστήμιο είχα να την ακούσω αυτή τη λέξη. Δεν καταλαβαίνω γιατί βρεθήκατε εδώ, εξάλλου δεν είμαστε καθόλου του επιπέδου σας. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλά μυαλά!)

Του γιατρού

Βλεφαροπλαστική
Γκουχ (Χρησιμοποίησα εγώ ποτέ τη λέξη "βλεφαροπλαστική"; Και επίσης, εσείς ο δεύτερος τι ακριβώς περιμένατε να βρείτε με το "γκουχ"; Απορίαι ψάλτου γκουχ... Ευχόμεθα ολοψύχως: Περαστικά!)

BLR

Φωτογραφίες από θανατ%C (Έτσι όπως το βλέπεις. Τι ψάχνει ο άνθρωπος, ο Θεός κι η ψυχή του... Δυσοίωνο δείχνει. Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλά σαράντα!)

And the winner is...

Mal du depart (Γειά σου Άλεξ! Μόλις βρω το τραγούδι, σου το στέλνω σούμπιτο. Έτσι κάνει βρε ο κόσμος ο καλός: στέλνει κι ένα μέηλ να γνωριστούμε! Ευχόμεθα ολοψύχως: Καλημέρες!)

All I want for Christmas

2007-12-06T09:56:00.000+02:00

Dear Santa,

τα λόγια είναι περιττά: ήμουν το πρότυπο του καλού παιδιού όλο το χρόνο, οπότε δικαιωματικά μου αξίζει να περάσω τα πιο σούπερ ντούπερ Χριστούγεννα έβερ. Ήτοι, αγκαλιά με το τεκνό ξαπλωμένοι στην κουρελού δίπλα στο τζάκι, να φοράει κόκκινο σκουφάκι και να με ταϊζει τρυφερά προσούτο στο στόμα όταν θα κάνουμε διάλειμμα από πιο ενδιαφέρουσες δραστηριότητες (δε μπαίνω σε λεπτομέρειες -άγιος είσαι, μη σε κολάσω μέρες που 'ναι). Δε χρειάζεται να μου τον τυλίξεις, θα τον μασήσω επιτόπου. Βασικά, ακόμη κι αν μου τον στείλεις με αμφίεση όπως αυτή της τελευταίας φωτογραφίας (μωβ-πράσινο σωβρακομαγιό και πορτοκαλιά σαγιονάρα), δεν θα παραπονεθώ. Είμαι ανώτερος άνθρωπος εγώ -ποσώς με ενδιαφέρει τι φοράει, αρκεί να είναι πρόθυμος να το βγάλει...

Βέβαια, αν υποθέσουμε οτι είναι Ιταλός, το πιθανότερο είναι να κοπροσκυλιάζει, να παίρνεται δεξιά κι αριστερά, να έχει ως πρότυπο γκόμενας-για-σπίτι τη mama του και να φτύνει τη συμβία για να δει μπάλα. Αλλά δε βαριέσαι -a girl can dream, σωστά;

Κοπεγχάγη

2007-11-26T10:50:00.000+02:00

Έχω πολλά χρόνια να ταξιδέψω εκτός συνόρων.
Και πολύ μου 'χει λείψει...
Επειδή όμως δεν προβλέπονται ταξιδάκια στο άμεσο μέλλον, παρηγοριέμαι χαζεύοντας φωτογραφίες ταξιδιάρηδων φίλων.
Ένας απ' αυτούς γύρισε τις προάλλες από τη Δανία με άφθονο υλικό και μάλιστα μου έδωσε την άδεια να το βάλω εδώ, μαζί με τις απαραίτητες τουριστικές πληροφορίες. ΓΙΟΥΠΙΙΙ!!!
Για πάμε λοιπόν:

Οι Δανοί είναι, λέει, άνθρωποι εύχαρεις, χαμογελαστοί και φιλόξενοι. Το πιστεύω, γιατί έτσι είναι οι περισσότεροι Σκανδιναβοί (παρά τις φήμες που τους θέλουν καταθλιπτικούς και μουντρούχους). Προσωπικά τις πάω πολύ αυτές τις υπερ-βόρειες χώρες, οπότε μην περιμένεις αντικειμενικότητα - τα βλέπω όλα σούπερ!!!

Επιπλέον - κι εδώ μπαίνουμε στο ζουμί της υπόθεσης - είναι και γκομενο-παιχνιδιάρηδες, κάτι που, απ' όσο ξέρω, δεν ισχύει για άλλους Σκανδιναβούς (οι Σουηδοί π.χ. είναι εξαιρετικά ντροπαλοί και αδέξιοι στο γκομενίζειν, σύμφωνα με αξιόπιστες [γκουχουγκουχου] μαρτυρίες).

Επίσης, τρέφουν προφανώς μεγάλη εκτίμηση για τις πίπες. Εσύ στο βάθος που χαμογελάς πλατιά και πονηρά, είσαι σε εντελώς λάθος δρόμο: τις πίπες, λέγω, τις ξύλινες, τις καπνιστικές. Πώς λέμε Ο γέρος και το τσιμπούκι; Αυτό! Και για του λόγου το αληθές:

Το πιπομάγαζο του τρόμου

Όταν δε ρουφάνε τις πίπες τους, οι Δανοί αρέσκονται να μασουλάνε καραμελωμένες μάντολες, τις οποίες αγοράζουν από εύχαρεις και χαμογελαστούς πλανόδιους μαντολάδες (κατά το "καστανάδες"). Προφανώς το εν λόγω ξηροκάρπι τους βοηθά να αντιμετωπίσουν το ψ*λ*κρυο. (Υπάρχουν βέβαια κι άλλοι τρόποι αντιμετώπισης του ψ*λ*κρυου, που απαιτούν τη συμμετοχή του ίδιου του εύχαρι μαντολά ή όποιου άλλου συμπατριώτη του - περί ορέξεως, λουκανικόπιτα. Αλλά ας μην ξεφεύγουμε.)

Όχι-και-τόσο-Δανοί πωλητές μάντολας

Άλλο δανέζικο βίτσιο, τα μυστήρια γλυπτά. Κανείς δεν είναι βέβαιος για το τι ακριβώς απεικονίζουν, είναι πάντως χαριτωμένα. Προφανώς οι Κοπεγχαγιανοί (???), που τα προσπερνούν σε καθημερινή βάση, ούτε που τους δίνουν σημασία. Οι τουρίστες πάλι εκστασιάζονται.

Υπάρχουν βέβαια και τα πιο κλασικά αξιοθέατα, όπως η Μικρή Γοργόνα, το εθνικό σύμβολο των Δανών. Την οποία Μικρή Γοργόνα το Σεπτέμβριο του 2003 κάποιοι τη γκρέμισαν από το βράχο της και την πέταξαν στη θάλασσα. Και δεν ήταν το πρώτο περιστατικό βανδαλισμού: το 1998, κάποιοι πιο βάρβαροι αποκεφάλισαν το άγαλμα και πήραν μαζί τους το κεφάλι, το οποίο αργότερα επέστρεψαν στα γραφεία τοπικού τηλεοπτικού σταθμού. Τόσο καλά...

Αυτή η φωτογραφία ίσως δεν είναι και η καλύτερη από τεχνικής άποψης. Μ' αρέσει όμως που είναι σκοτεινή...

Να και μία πιο ευκρινής

Από αρχιτεκτονικής άποψης, η Κοπεγχάγη δείχνει να είναι η χαρά του παιδιού: πολύχρωμα κτήρια, goth, πύργοι και η περίφημη Christiania (που απογοήτευσε τον φίλο μου, γιατί περίμενε λέει να δει άτομα συγκεκριμένης ιδεολογίας, και αντ' αυτού βρήκε τον παράδεισο του μπάφου!):

Tivoli. Ο φίλος που μου έδωσε τις φωτογραφίες το περιγράφει ως εξής: "Theme park, κάτι σαν το Ζάππειο αλλά πιο ωραίο" - άντε βγάλε άκρη...

Christiania. Παρδαλή όπως όλα τα άλλα κτήρια, με ωραίο graffiti-τοιχογραφία.

Last but not least, υπέροχα βουκολικά τοπία του βουνού και του λόγγου (βασικά του δάσους και της θάλασσας, γιατί από βουνά η Δανία υστερεί) για χαλάρωση. Απαραίτητη μουσική υπόκρουση το διαχρονικό σουξέ "τσοπανάκος ήμανε, προβατάκια έβοσκα" (γκλαν γκλαν-κουδούνες στο background).

Και οι απαραίτητες λήψεις-με-άποψη του μάστορα:

Stella Awards

2007-11-21T10:47:00.000+02:00

Κάποτε, ο γκούγκλης έστελνε σε τούτο εδώ το μπλόγκι κάποιον κακομοίρη που έψαχνε μετά μανίας "δουλειές για κονόμα"! Μόλις μου ήρθε το παρακάτω mail, σκέφτηκα να κάνω κάτι για την περίπτωσή του. Θα πρέπει βέβαια να μετακομίσει στις Αμερικές, αλλά μιλάμε για χοντρή κονόμα - μάλλον αξίζει τον κόπο:

"Τα βραβεία Stella πήραν το όνομά τους από την 81χρονη Stella Liebeck, η οποία έχυσε ζεστό καφέ πάνω της και κίνησε αγωγή στα McDonalds - την οποία φυσικά και κέρδισε! Η υπόθεση ενέπνευσε την δημιουργία των Stella Awards για τις πιο γελοίες και εξωφρενικές αγωγές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το iMan παρουσιάζει τους (όχι και τόσο ηλίθιους τελικά) νικητές τις χρονιάς:

5η Θέση: H Kathleen Robertson από Austin κέρδισε $80,000 κινώντας αγωγή σε ένα κατάστημα επίπλων, αφού στραμπούλιξε τον αστράγαλο της στο κατάστημα. Η κα. Robertson έπεσε κάτω όταν σκόνταψε πάνω σε ένα μικρό παιδί. Φυσικά οι ιδιοκτήτες έμεινα έκπληκτοι όταν καλέστηκαν να πληρώσουν, αφού το άτακτο παιδί ήταν γιος της κύριας!

5η Θέση (Ισοπαλία): Ο 19χρονος Carl Truman από Los Angeles κέρδισε $74,000 και ιατρικά έξοδα, όταν ο γείτονας του πέρασε με το αυτοκίνητο του πάνω απ το χέρι του. Φυσικά ο Truman δεν πρόσεξε ότι ήταν κάποιος μέσα στο αυτοκίνητο την ώρα που προσπαθούσε να κλέψει τις ζάντες από τους τροχούς...

5η Θέση (Ισοπαλία 2): Ο Terrence Dickson από την Pennsylvania έφευγε από το σπίτι που είχε κλέψει μέσα από το γκαράζ. Δεν κατάφερε όμως να βγει έξω, καθώς η αυτόματη πόρτα του γκαράζ είχε χαλάσει, ενώ δεν μπορούσε να μπει πίσω στο σπίτι αφού η πόρτα είχε κλείσει. Καθώς οι ιδιοκτήτες του σπιτιού βρίσκονταν σε διακοπές για 8 μέρες, ο κ. Dickson παρέμεινε κλειδωμένος στο γκαράζ πίνοντας Pepsi και τρώγοντας φαγητό του σκύλου. Κίνησε αγωγή για ψυχολογικό στρες και κέρδισε $500,000.

4η Θέση: Ο Jerry Williams από το Arkansas κέρδισε $14,500 και κάλυψη ιατρικών εξόδων όταν των δάγκωσε στον κώλο ο σκύλος του γείτονα. Οι ένορκοι ήταν λίγο επιεικείς, αφού θεώρησαν ότι ο σκύλος προκλήθηκε μιας και ήταν δεμένος την ώρα που ο Williams προσπαθούσε να τον πυροβολήσει!

3η Θέση: Ένα εστιατόριο στη Φιλαδέλφεια αναγκάστηκε να πληρώσει αποζημίωση $113,500, όταν η Amber Carson γλίστρησε πάνω σε ένα αναψυκτικό και έσπασε τη λεκάνη της πέφτοντας στο πάτωμα. Το αναψυκτικό βρισκόταν στο πάτωμα επειδή ένα λεπτό προηγουμένως το είχε πετάξει στον φίλο της με τον οποίο τσακωνόταν!

2η Θέση: Η Kara Walton από το Delaware κέρδισε την αγωγή που κίνησε σε ιδιοκτήτη νυκτερινού κλαμπ, όταν έπεσε από το παραθυράκι της τουαλέτας σπάζωντας και τα 2 μπροστινά της δόντια. Η Walton προσπαθούσε να φύγει από το κλαμπ από το παράθυρο για να μην πληρώσει το λογαριασμό. Κέρδισε $12,000!

1η Θέση (Άξια): H νικήτρια της χρονιάς είναι η κυρία Mere Grazinski από την Oklahoma. Η κα. Grazinski αγορά ένα τροχόσπιτο μήκους 32 ποδών. Επιστρέφοντας σπίτι από ένα ποδοσφαιρικό αγώνα στον αυτοκινητόδρομο, έβαλε το cruise control στα 70 μίλια και άφησε το τιμόνι για να πάει να φτιάξει σάντουιτς!!! Φυσικά το τροχόσπιτο ξέφυγε της πορείας του και αναποδογύρισε! Η κα. Grazinski κίνησε αγωγή στη εταιρία κατασκευής του τροχόσπιτου, γιατί κανείς δεν την συμβούλεψε ότι το cruise control δεν είναι και αυτόματος πιλότος. Κέρδισε $1,750,000 και ένα καινούργιο τροχόσπιτο. Η εταιρία αναγκάστηκε να αλλάξει τα εγχειρίδια της σε περίπτωση που υπάρχουν κι άλλοι ηλίθιοι σαν την κυρία."

γκουχ γκουχ

2007-11-15T12:01:00.000+02:00

Πρώτες ενδείξεις οτι κάτι δεν πάει καλά: ζαλάδα, πονοκέφαλος, πονόλαιμος.

Εξελίσσονται ταχύτατα σε: βήχα, δέκατα, πονεμένα κόκκαλα.

Τρόποι αντιμετώπισης: ασπιρίνες, panadol, vix, ό,τι-έχει-το-φαρμακείο.

Παρενέργειες: υπνηλία, μουρμούρα.

Accessorizing: θερμόμετρο, καραμέλες για το λαιμό.

Τροφή: υγρή (τσάι, χαμομήλι, πορτοκαλάδες, σούπα νερουλή απο φακελάκι).

Διάγνωση: τη βγάζω-δεν τη βγάζω...

Κανα καλό γιατρικό κανείς;

edit: Χάνω και bloggers meeting με τσίπουρα... Πόσο πιο χάλια;......

Ισοπέδωση

2007-11-14T12:01:00.000+02:00

Η κοτσάνα στην ελληνική τηλεόραση είναι παράξενο πράγμα: εκεί που την περιμένεις από την Άντζελα, σου 'ρχεται από κάτι άτομα που μέχρι και σοβαρά θα μπορούσες να τα χαρακτηρίσεις.

Τα παρακάτω ακούστηκαν χτες βράδυ, σε εκπομπή σούπερ υψηλής τηλεθέασης το πρώτο, σε πραγματικά σοβαρή σειρά ντοκυμαντέρ το δεύτερο. Σας τα παραθέτω ασχολίαστα (edit: σχεδόν-άνθρωπος είμαι κι εγώ, πόσο να κρατηθώ;) , γιατί το κάρμα μου είναι πολύ βεβαρυμένο τώρα τελευταία και δε με παίρνει γι' άλλο μπινελίκωμα.

Στο "παράθυρο" παίζουν εικόνες αρχείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Ο Λάκης, με βλέμμα ηρωικό και πένθιμο, σχολιάζει: "Τα παιδιά που θα κάνουν επεισόδια στη φετινή πορεία, θα τα πούμε 'αλήτες' και 'κωλόπαιδα'. Έτσι αποκαλούσαν και τότε οι μεγαλύτεροι τα παιδιά που έκαναν κατάληψη στο Πολυτεχνείο". Συγχαρητήρια κυρ Λάκη μας! Κερδίσατε το Όσκαρ πρωτότυπης μεθόδου καπηλείας μίας εικόνας-σύμβολο για πολύ κόσμο, αποφεύγοντας το χιλιοτραγουδισμένο "κρεμόμουν κι εγώ απ' τα κάγκελα"...
Σε εκπομπή έρευνας σχετικά με την κοκαϊνη και το πώς άτομα προβεβλημένα απο τα ΜΜΕ κάνουν χρήση του ναρκωτικού και το επιβάλλουν με τη μορφή "μόδας", χωρίς ποτέ κανείς τους να τιμωρείται γι' αυτό. Σε σχετική ερώτηση, γνωστός δημοσιογράφος και παρουσιαστής αθλητικών εκπομπών (ποιός από τους δύο είναι καραφλός, ο Πανούτσος ή ο Καρπετόπουλος; Ε αυτός!) απαντά: "Δε μπορώ να καταλάβω γιατί ο κόσμος ενοχλείται όταν μαθεύεται οτι κάποια πιτσιρίκα μοντέλα σνιφάρει! Στην τελική δεν ενοχλεί κανέναν, μόνο στον εαυτό της κάνει κακό! Προσωπικά, προτιμώ τη μοντέλα που είναι βουτηγμένη στην κόκα από τον ταρίφα που με μπουκώνει στο καυσαέριο με τη χαλασμένη του εξάτμιση". Χμμμ... Για να δούμε: πόσα κοριτσάκια βλέπουν τη μοντέλα ως πρότυπο; Τον ταρίφα;...

Το κοινωνικό μήνυμα της Δευτέρας - μία ευγενική προσφορά του mailbox

2007-11-12T11:23:00.000+02:00

Be nice to others

because...

Time WILL make a difference!

One day

you may not be

the BIG dog

anymore!!

Η υπέροχη (??) γενιά (???) των 30+

2007-11-05T10:31:00.000+02:00

Κάθησε, που λες, η ωραιοτάτη κυρία Μαρία-Ελένη Σπυροπούλου [δημοσιογράφος στην εφημερίδα city press] κι έγραψε ένα συμπαθέστατο αρθράκι για όλους εμάς τους γεννημένους στα ηρωικά '70s. Αφορμή υπήρξαν δύο τηλεοπτικές σειρές [Υπέροχα πλάσματα και Μπαμπά μην τρέχεις], αλλά δεν θα κολλήσουμε εκεί. Γιατί, όπως λέει και η ίδια η δημοσιογράφος: "Ο λόγος, βέβαια, που με κάνει να προτιμώ αυτές τις δύο σειρές θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι υποκειμενικός, διότι με βρίσκουν σε μια συναφή με τους ήρωες φάση της ζωής μου. Αυτή η σκέψη με έκανε να δημιουργήσω μια σειρά από συλλογισμούς κοινωνιολογικής, ιστορικής και ψυχολογικής φύσεως, τους οποίους, φυσικά, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας".

Ως γεννημένη το 1977, η χρονολογία γέννησης των περισσότερων ανθρώπων που γνωρίζω και συναναστρέφομαι άντε να διαφέρει απο τη δική μου μόνο ως προς το τελευταίο ψηφίο.

[Είναι βέβαια και κάτι ρεμαλοπιπίνια του '80 που με αποκαλούν "γιαγιά", αλλά ας την αγνοήσουμε προς το παρόν αυτή τη δυσάρεστη λεπτομέρεια...]

Παρατηρώ λοιπόν σε καθημερινή βάση ορισμένα κοινά σημεία, τα οποία ίσως και να συνιστούν χαρακτηριστικά "γενιάς" - αλλά πάλι δεν είμαι και πολύ σίγουρη. Ποτέ δεν κατάλαβα σε τι ακριβώς αναφέρεται αυτός ο όρος...

Κι εδώ έρχεται η καθοριστική συμβολή της Μαρίας-Ελένης, που κωδικοποιεί γεγονότα και εξηγεί τ' ανεξήγητα:

Ανεξήγητο πρώτο

Έχουμε, στην πλειοψηφία μας, μία έμφυτη άρνηση απέναντι σε οτιδήποτε σχετίζεται με πολιτική, πολιτικούς και τα παρελκόμενα. Δεν υποστηρίζουμε καμία παράταξη [ίσως να συμπαθούμε μεμονωμένα πρόσωπα ή να υποστηρίξουμε, λόγω συγκυριών, κάποιο συγκεκριμένο σκοπό, αλλά μέχρι εκεί], δεν κοβόμαστε να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα, κι όταν το κάνουμε ψηφίζουμε, στην καλύτερη περίπτωση, ό,τι και οι γονείς μας [στη χειρότερη, σαλάμια!!!].

... και η εξήγηση:

"Κατ' αρχάς, είμαστε παιδιά λίγο πριν ή λίγο μετά το Πολυτεχνείο, χωρίς να χρειάζεται, όμως, να παριστάμεθα σε εκπομπές κάθε 17 του Νοέμβρη για να πούμε εμείς τι κάναμε εκείνη τη μοιραία μέρα. Μάλλον μπουσουλάγαμε, πίναμε το γάλα μας, ανήκαμε ως σκέψη στο μυαλό των γονιών μας ή άντε το πολύ να ερχόμασταν εκείνη την ώρα στη ζωή μαζί με τη μεταπολίτευση".

Και επίσης:

"... ενώ έχουμε γαλουχηθεί στο μεταίχμιο μιας Ελλάδας-μπανανίας, όπου είχε πάντα καλοκαίρι και όλα ήταν εφικτά, την είδαμε ξαφνικά ως χώρα Παρίσι ή Βρυξέλλες με γιάπηδες και πολυεθνικές αλλά και Χρηματιστήριο ...".

Ζήσαμε - και εξακολουθούμε να ζούμε - σε μία περίοδο που τα πάντα είναι ρευστά. Δεν υπάρχει άσπρο-μαύρο, καμία σταθερή αξία, καμία ιδεολογία για να στηριχτούμε πάνω της. Αυτό κακό δεν το λες. Καθένας μας έχει διαμορφώσει τη δική του ιδεολογία, με βάση ένα εντελώς προσωπικό σύστημα αξιών (ακόμη κι αν αυτές συνοψίζονται στην εξής μία: να περνάμε καλά-βλέπε παρακάτω) και με αυτόν τον γνώμονα επιλέγει εκείνους που θέλει κοντά του. Μια χαρά νοοτροπία, αλλά κάθε άλλο παρά ευνοεί τη συλλογικότητα σε ευρεία κλίμακα. Το ρεζουμέ; Δεν ανήκουμε σε παρατάξεις, ανήκουμε σε [μικρές ή μεγαλύτερες] παρέες. And that's a good thing!

Ανεξήγητο δεύτερο

Δε ζούμε για να δουλεύουμε, δουλεύουμε για να περνάμε καλά. Γιατί άραγες οι περισσότεροι 30κάτι έχουμε αναγάγει την καλοπέραση σε φιλοσοφία και στόχο ζωής; Διότι, τέκνα μου, ξέρουμε τι θα πει "περνάω καλά"! Είμαστε η πρώτη φουρνιά παιδιών που ουδέποτε έζησε πολέμους, στερήσεις, πολιτικές αναταραχές και λοιπά καλούδια. Δεν είδαμε τους γονείς μας να αρρωσταίνουν απ' το άγχος, ούτε μας έτρεχαν απο βρέφη σε φροντιστήρια και κολυμβητήρια. Δεν κοιτάξαμε ποτέ το ταμπελάκι στα καινούρια μας ρούχα για να βεβαιωθούμε οτι ήταν κάποιας παρανοϊκά ακριβής μάρκας. Δεν ουρλιάξαμε υστερικά, απαιτώντας απο τους έρμους γονέους να μας αγοράσουν Playstation. Αρκετοί, μάλιστα, προλάβαμε να παίξουμε σε αλάνες και γειτονιές. Περάσαμε [για την πλειοψηφία μιλάω πάντα, μην επαναλαμβανόμαστε] αυτό που λένε "ευτυχισμένα παιδικά χρόνια". Τι σημασία έχει αυτό; Τεράστια! Γιατί, όταν πίσω σου έχεις τον παράδεισο και μπροστά σου ένα βουνό σκατά, τι πιο λογικό απο την αναδρομή στο παρελθόν [λέγε με και παλιμπαιδισμό, δεν θα παρεξηγηθώ];

... και η εξήγηση:

"Μεγαλώσαμε σχετικά καλά, χωρίς την τραγική είσοδο του lifestyle στη ζωή μας, όπερ σημαίνει ότι υπήρχε αληθινή ζωή και στυλ, χωρίς την απαραίτητη εμπορική του διάσταση. Ακούσαμε πολύ καλή μουσική, θρυλικό pop, rock και χορέψαμε μέχρι πρωίας ακόμα και με τα παπάκια, με μπόλικα κράκερ στα πιάτα με εκείνο το κρεμώδες τυρί σε σωληνάριο από πάνω. Ελάτε, τώρα, όλες οι μαμάδες το σέρβιραν. Δεν μεγαλώσαμε με το Διαδίκτυο αλλά με την τιμημένη σταθερή τηλεφωνία, η οποία κόστιζε μία αστική μονάδα ακόμα και για μερικούς μερικούς -ανήκω και εγώ σ' αυτούς- που το τηλέφωνο ήταν η προέκταση του αυτιού τους. Το βίντεο έκανε την εμφάνισή του και οι γειτονιές αποκτούσαν βιντεοκλάμπ σαν τα μανιτάρια, με σινεφίλ ταινίες «Πάτερ γκομένιος» και «Κλεφτρόνι και Τζέντλεμαν». Οι γονείς μας δεν δούλευαν τότε τόσο πολύ και οι μαμάδες φρόντιζαν πάντα να παίρνουν τους ελέγχους από το σχολείο - αυτό τώρα που το σκέφτομαι δεν ήταν και τόσο καλό. Ζήσαμε όμως αλησμόνητες στιγμές: σεισμούς, βάτες, «Δυναστεία», «Τόλμη και Γοητεία», αλλά και Παπανδρέου με ζιβάγκα, ατελέσφορους έρωτες και μαυρόασπρη τηλεόραση, που ξεκινούσε με την έγερση της σημαίας μετά το μεσημέρι. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι αυτή η γενιά περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πασχίζει μόνο να ζήσει καλά. Δεν κυνηγά θέσεις και εξουσίες, κάτι που έκανε κατά κόρον η γενιά του Πολυτεχνείου, ούτε γεννήθηκε έτοιμη για όλα αλλά και μικρομέγαλη, όπως είναι η σημερινή γενιά των 20άρηδων. Αν το καλοσκεφτούμε, βέβαια, αυτό έχει και μια συνάφεια, διότι η γενιά του Πολυτεχνείου είναι οι φυσικοί γονείς των σημερινών εικοσάρηδων. Το μήλο κάτω από τη μηλιά".

Πίσω, λοιπόν, στα Στρουμφάκια και στη χαζοχαρούμενη μουσική των '80s - ενίοτε και στο styling των '80s, αν και αυτή είναι μάλλον κακή ιδέα, εδώ που τα λέμε... Φυσικά και το τρεξιματάκι μας θα το ρίξουμε και κουρέλια θα γίνουμε απ' το στρες και τα φράγκα θα κυνηγήσουμε - με επίγνωση όμως του οτι η οικονομική άνεση δεν είναι ο στόχος, αλλά απλώς το μέσον για να φτάσουμε στο στόχο, ο οποίος είναι - πάλι τα ίδια θα λέμε; - "να περνάμε καλά"!

Θες κι άλλο;

(αναφέρεται στα Υπέροχα Πλάσματα): "... οι ήρωες έχουν επιλέξει την εργένικη ζωή, με μειωμένες υποχρεώσεις και προσωπικά διλήμματα".

Η εφαρμογή της παραπάνω αρχής στα γκομενικά μας αποτελεί μέγα θέμα και χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης.

Ανεξήγητο τρίτο

Για να 'χεις διαβάσει όλο αυτό το σεντόνι ως εδώ κάτω, υποθέτω πως το θέμα σε αφορά άμεσα. Οπότε κατά πάσα πιθανότητα ανήκεις στο ηλικιακό target group που μας ενδιαφέρει. Κάνε λοιπόν ένα πρόχειρο γκάλοπ: Πόσοι απο τους φίλους και τους γνωστούς σου δηλώνουν -και είναι πραγματικά- απόλυτα ικανοποιημένοι απο την ερωτική τους ζωή; Οι περισσότεροι συμβιβάζονται με πρόσωπα και καταστάσεις που δεν τους καλύπτουν - είτε μιλάμε για σχέσεις [οπότε και καταλήγουν εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα που μπορεί να μην τους αρέσει, αλλά τη νιώθουν και πολύ οικεία για να την αλλάξουν], είτε για μπακουριά και ξεπέτες [χαρωπές μελισσούλες, που ζουζουνίζουν απο λουλουδάκι σε λουλουδάκι κι όταν τα πράγματα ζορίσουν πιπιλάνε τη made in USA καραμέλα "fear of commitment"]. Υπ' αυτές τις συνθήκες, βλέπουμε την ιδέα της οικογένειας με τα 45 παιδιά να σαλπάρει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα - μην ξεχνάμε πως, στην ηλικία μας, οι μαμάδες μας είχαν προλάβει να παντρευούν, να τεκνοποιήσουν, ενδεχομένως και να χωρίσουν... Ποιός φταίει; Αν διάβασες με τη δέουσα προσοχή τα δύο προηγούμενα ανεξήγητα, ξέρεις ήδη την απάντηση. Πρώτον, η μεταβατική περίοδος στην οποία μεγαλώσαμε, η οποία επηρέασε και την οικογένεια ως δομή: η γυναίκα βγήκε απο το σπίτι, ο άντρας βγήκε απ' τη σπηλιά, τα διαζύγια μετατράπηκαν απο αιτία κοινωνικού αποκλεισμού σε must της εποχής κλπ κλπ. Αυτό πρακτικά σημαίνει οτι δεν υπάρχει πεπατημένη για να ακολουθήσουμε, οπότε η κατάσταση είναι εκ των πραγμάτων ζόρικη. Δεύτερον και σημαντικότερον, ζητάμε πολλά! Όταν η μάνα μου έμαθε οτι ήταν έγκυος σ' εμένα ήταν 23 χρονών, φοιτήτρια, άφραγκη, ζούσε με τους γονείς της και - το καλύτερο! - όχι μόνο δεν είχε παντρευτεί τον πατέρα μου, αλλά είχαν μόλις χωρίσει!!! Πες μου τώρα ειλικρινά, ποιά θα κρατούσε παιδί σήμερα με αυτά τα δεδομένα; Είπαμε, η καλοπέραση είναι θρησκεία μας και, για να την εξασφαλίσουμε στο πλαίσιο ενός γάμου, πρέπει να συντρέχουν άπειρες προϋποθέσεις. Οι πιο κοινές: σταθερή δουλειά και ένα αξιοπρεπές έως πολύ καλό μηνιαίο εισόδημα και απο τις δύο πλευρές. Λογικό. Υπάρχουν όμως κι άλλες εντελώς παράλογες, που οι πιθανότητες να τις πετύχει κάποιος ισοδυναμούν με αυτές του να πιάσει το Τζόκερ χωρίς να έχει αγοράσει δελτίο... Κλασικό παράδειγμα: θέλουμε τον σύντροφό μας ανεξάρτητο [να μας αφήνει και λίγο στην ησυχία μας], με ενδιαφέροντα [χα 'χουμε και κάτι να λέμε τις κρύες νύχτες της βαρεμάρας] αλλά ταυτόχρονα και διαθέσιμο ανά πάσα στιγμή για ό,τι τον χρειαστούμε [ήτοι, αν είναι άντρας, να μας κάνει αγκαλίτσες ή και κανα μερεμετάκι στο σπίτι, αν είναι γυναίκα, πάλι να μας κάνει αγκαλίτσες ή και καμιά φασίνα]... Διάβασε όμως και τη Μαρία-Ελένη, που τα λέει και καλύτερα:

... και η εξήγηση:

"... κανείς δεν μας προετοίμασε να γίνουμε γονείς. Οι γονείς μας ήταν καλοί γονείς -μερικοί τουλάχιστον- αλλά μας μεγάλωσαν με το τροπάρι της θυσίας που έκαναν για χάρη μας. Και δεν διανοήθηκαν να μας στερήσουν τίποτα, για να μάθουμε και εμείς, βρε αδερφέ, τι θα πει βερίκοκο. Επίσης, οι μαμάδες -ιδίως όσες μεγάλωναν κόρες- από το πρωί μέχρι το βράδυ μας «έτρωγαν» για την ανεξαρτησία που πρέπει να κατακτήσουμε και για το ότι πρέπει να είμαστε έμπειρες πριν παντρευτούμε. Κανείς, όμως, δεν τους είπε ότι ποτέ δεν σταματάει η εμπειρία, ιδίως η σεξουαλική. Και ότι όποιος μεγάλωσε με το ιδανικό του ρομαντικού έρωτα δεν υποκύπτει σε μετριότητες. Και τα παιδιά είναι δύσκολη υπόθεση, και αυτό εμείς η γενιά των '70s το γνωρίζουμε πολύ καλά, γιατί, δυστυχώς ή ευτυχώς, μένουμε πάντα παιδιά".

* Τα αποσπάσματα που είναι γραμμένα με κόκκινο χρώμα προέρχονται απο το άρθρο "Η υπέροχη γενιά των 30+" της Μαρίας-Ελένης Σπυροπούλου, που δημοσιεύθηκε στο τ.1047 της εφημερίδας City Press (02.11.2007), στη στήλη "Intra t-view". Το λίνκι του τίτλου σε στέλνει στην ηλεκτρονική του μορφή.

Τελ μι γουάι / αν σου βαστάει (άιάιάι)

2007-10-29T09:55:00.000+02:00

Κωλο-Δευτέρες...

Ποτέ δε φανταζόμουν οτι θα ερχόταν τόσο σύντομα η στιγμή που θα αναπολούσα με νοσταλγία το "πάτα-με-να-σε-πατώ", Παρασκευή βράδι στο Guru...

Προσωπικά δεδομένα

2007-10-26T12:22:00.000+03:00

Κυκλοφορεί τελευταία ένα email με το ονοματεπώνυμο του κάφρου που τσουρούφλισε με καυτό λάδι ανυποψίαστο σκύλο στη Χίο. Τράβηξε μάλιστα και το σχετικό βιντεάκι ως απόδειξη, μην τυχόν και του αμφισβητήσουν οι άλλοι κάφροι το κατόρθωμα...

Διαβάζοντας το email, αρχικά δε μου φάνηκε ιδιαίτερα χρήσιμο να διαδώσω τα στοιχεία του μαλάκα. Το έκανα όμως, με το σκεπτικό οτι αν κάποιος (σε επίπεδο συλλόγου, οργάνωσης κλπ) ήθελε να τον καταγγείλει, καλό θα ήταν να ξέρει ποιόν κυνηγάει.

Πριν πατήσω το forward πάντως, έριξα και το απαραίτητο γκουγκλάρισμα. Αρκετά τα αποτελέσματα, άρα κάποια βάση υπάρχει. Σωστά;

Όχι απαραίτητα.

Το πάτησα βέβαια το ρημάδι, αλλά μετά μου 'κοψε (ξανθιά είπαμε, μην έχεις και πολλές απαιτήσεις) να κοιτάξω πού ακριβώς μ' έστελνε ο γκούγκλης.

Έχουμε και λέμε λοιπόν: αρκετά μπλόγκια, 2-3 fora ποικίλλης ύλης, προσωπικά sites διάφορα... Ούτε μία αναφορά σε κάποια πηγή που να μου δίνει να καταλάβω οτι ο συντάκτης του όποιου κειμένου έχει ερευνήσει -έστω στοιχειωδώς- τις πηγές του. Ούτε μία εφημερίδα, ούτε ένας τηλεοπτικός σταθμός, ούτε καν ένα site ενημερωτικού χαρακτήρα - κάτι τελοσπάντων σχετικά αξιόπιστο (ή τουλάχιστον ενυπόγραφο).

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν εδώ: Ή μας έπιασε ξαφνικά μέγας πόνος να διασφαλίσουμε το απόρρητο των προσωπικών δεδομένων του μαλάκα (κάτι που προσωπικά θα δεχόμουν άνετα αν ήταν η συνήθης πρακτική των Αρχών -σαφώς δεν είναι, τί να λέμε τώρα- σε παρόμοιες περιπτωσάρες), ή όντως τα στοιχεία που κυκλοφορούν δεν είναι διασταυρωμένα, οπότε ορθώς κανείς δε ρισκάρει να τα δημοσιοποιήσει επώνυμα (γιατί αν δεν ισχύουν, η μηνυσάρα θα πάει σύννεφο).

Εντωμεταξύ, πολλοί και διάφοροι ζοχαδιασμένοι μ' αυτό το παιδί-λουλούδι (όπως κι αν λέγεται), έχουν ήδη βρει τηλέφωνα, διευθύνσεις, χρώμα οφθαλμών και ΑΦΜ και απειλούν να τον βρουν και να του κάνουν τα τέρατα. [Για 'μένα η καλύτερη λύση θα ήταν μία καταδικαστική απόφαση στο ποινικό του μητρώο, να 'χει να πορεύεται και να το θυμάται για όλη του τη μίζερη ζωή - εξέλιξη που δεν τη βλέπω και πολύ πιθανή...]

Όποιος θέλει να διαιωνίζει έτσι μια αρρωστημένη κατάσταση "οφθαλμόν αντί οφθαλμού", με γειά του με χαρά του (φτάνει να μη γκρινιάζει μετά για τα σκατά που ο ίδιος δημιούργησε). Ας το κάνει όμως με επίγνωση του οτι, δημοσιοποιώντας σκέψεις / απόψεις / προθέσεις / οτινάναι, αποκτά πρόσβαση σ' αυτές κάθε πικραμένος - potentially και κάθε ψυχάκιας. Και κανένας δε θέλει στη συνείδησή του ένα αθώο θύμα ξυλοδαρμού, επειδή απλά τα είχε πάρει στο κρανίο και πέταξε ένα "γαμήστε τον Τάδε", χωρίς να μπει στον κόπο να τσεκάρει αν ο Τάδες ήταν όντως εκείνος που έπρεπε να γαμηθεί...

Ο Λιονάιντας και τ' άλλα παιδιά

2007-10-10T14:03:00.000+03:00

Πολλή δουλειά σήμερα...
Απο το πρωί παλεύω να βάλω μια τάξη στο inbox.
The bright side? Ανακάλυψα αυτό το βιντεάκι απο την εποχή που οι 300 ήταν της μοδός.
Μπορεί να είναι κομμάτι παρωχημένο, αλλά δες το και θα με θυμηθείς - μιλάμε για τρελά γέλια!!!

Κι άλλα 2 SMS (μετά το bank tour)

2007-10-05T14:14:00.000+03:00

- Αν πας στο ταμείο της Εμπορικής, ρίξεις ένα χαμόγελο στον ταμία και του ευχηθείς "καλό σαββατοκύριακο", θα σε κεράσει την προμήθεια.

- Και τώρα η πρόγνωση του αυριανού καιρού: Θα ξυπνήσεις το πρωί με υγρασία. Θα φορέσεις κάτι σχετικά ζεστό. Γύρω στις 10 θα αρχίσεις να βράζεις. Το μεσημεράκι θα γυρίσεις σπίτι μουσκίδι. Θα τα πετάξεις όλα και θα μείνεις με το φανελάκι. Κατά το απόγευμα θα νιώσεις την πρώτη ψυχρούλα. Θα βάλεις κάτι πάνω σου μην πουντιάσεις. Το βράδι θα πέσεις για ύπνο με βρεγμένο μαλλί, πάπλωμα και ανοιχτό παράθυρο. Δεν τη γλιτώνεις τη βρογχοπνευμονία...

Οι ειδήσεις σε SMS

2007-10-05T11:03:00.000+03:00

- (συνέχεια εκ του προηγουμένου) Τις σακούλες τις άντεξα. Τα ποτήρια-προσφορά με τις αγορές σας- δε νομίζω να τα αντέξω....

- Όλοι οι πικραμένοι κράζουν την κόρη της Βίchης. Συμφωνώ με το κράξιμο, διαφωνώ με τους λόγους. Κράξτε την γιατί είναι ατάλαντη και δεν τα λέει ούτε αν της κολλήσεις το ούζι στον κρόταφο. Μην την κράζετε για το υπερθέαμα-σόι της.

- Όποιος πρόλαβε παντρεύτηκε. Τέλος τώρα. Οι υπόλοιποι του χρόνου πάλι.

- Όποιος δεν παντρεύτηκε, αποφασίζει αυτές τις μέρες να χωρίσει. Μιλάμε για διαστάσεις επιδημίας. Δεν είναι κακή ιδέα, αρκεί να γίνεται με το σωστό σκεπτικό. Ο φετινός χειμώνας προβλέπεται ενδιαφέρουσα περίπτωση.

- Η μόδα της βιτρίνας (καμία σχέση με τη μόδα των ντεφιλέδων) έχει φέτος ένα πρωτότυπο και σούπερ ουαου στοιχείο: απευθύνεται σε ξασπρισμένους! Να κατάλαβαν πως δεν έχουμε όλες μαύρισμα baywatch; Δεν ξέρω, πάντως αυτά τα μωβί, τα λιλά, τα φουξί, τα σαπουνί, τα οινοπνευματί, τα παπαγαλί (το παπαγαλί τελικά είναι μπλε ή πράσινο;) που είδα, πολύ με ενθουσίασαν!!!

- (είδηση με σεξουαλικό υπονοούμενο, παρακαλούμε απομακρύνετε τα παιδιά απο την οθόνη) Δόξα, τιμή και άπειρο respect στη φιλενάδα μου, που ασπάστηκε επιτέλους το δόγμα "τα πιπίνια θα μας σώσουν" και ξεζουμίζει εξωτικής προελεύσεως τεκνά κάτω των 25! Εύγε κοπελάρα μου!

- Αν νιώθεις οτι έχεις πήξει, οτι τίποτα στη ζωή σου δεν κινείται, γενικά αν έχεις πέσει σε ένα βαθύ λάκκο σαπίλας, μία είναι η λύση: μάθε κάτι καινούριο! Οτιδήποτε! Εγγυημένα άμεσο ξεσκάλωμα - trust me!

- Και μπόνους δύο γαμάτα μπλόγκια, ένα σοβαρό κι ένα του γιατρού: το σοβαρό είναι του Gazmend Kapllani, έχει υπέροχα κείμενα κι αν διαβάζοντάς τα καταλάβει κανείς οτι ο συντάκτης τους δεν είναι Έλληνας, εμένα να με χέσετε!
Το του γιατρού ανήκει στον your man George, μ' αρέσει που έχει βάλει τη μούρη του φάτσα-κάρτα (καλά, δεν ορκίζομαι κιόλας οτι είναι δική του η μούρη...) και όλα τα λεφτά είναι τα ποστάκια (σόρυ, οι ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ) με ιστορίες απο διάφορες γκόμενες. Εδώ και εδώ μακράν οι καλύτερες. Δεν ενδείκνυται για χώρους εργασίας - άντε να εξηγήσεις γιατί κυλιέσαι στα πατώματα και κρατάς την κοιλιά σου...

Αφιερωμένο εξαιρετικά

2007-10-02T10:16:00.000+03:00

Έχω ένα φίλο που, όσα χρόνια τον ξέρω, κουβαλάει πάντα το βιός του σε κόκκινες πλαστικές σακούλες.

Την πρώτη φορά που τις είδα, εντυπωσιάστηκα!

Δεν ήξερα οτι οι (κάργα αντιοικολογικές) σακουλίτσες του σούπερ μάρκετ βγαίνουν και σε άλλα χρώματα, πέραν του κλασικού λευκού-γαλατί.

Και επειδή μια κόκκινη σακούλα δεν περνά εύκολα απαρατήρητη (πόσο μάλλον ΠΟΛΛΕΣ κόκκινες σακούλες), ο φίλος μας έγινε πολλάκις και πλειστάκις αποδέκτης καθόλου καλοπροαίρετων πειραγμάτων...

Ο ίδιος βέβαια έδειχνε να αγνοεί τα ειρωνικά σχόλια, γεγονός που προσωπικά το ερμήνευσα ως δείγμα ανωτερότητας.

Το πόσο λάθος έκανα το κατάλαβα πριν μερικές μέρες.

Τότε ήταν που ξαφνικά το σπίτι μου γέμισε κόκκινες σακούλες!

Η πρώτη που είδα (σε ένα καλάθι για σκουπίδια), δεν με ανησύχησε. Με παραξένεψε βέβαια (μα πώς βρέθηκε εδώ σακούλα απο ένα σούπερ μάρκετ που βρίσκεται στην άλλη άκρη της Αθήνας;), αλλά δεν έδωσα και πολλή σημασία.

Την επόμενη μέρα, να σου κι άλλες: στα ντουλάπια, στο ψυγείο, παντού!

Όπως καταλαβαίνεις, ηΈφη έγινε Αϊσέ (=τουρκάλα): αφενός γιατί το κόκκινο δεν είναι και το καλύτερο χρώμα για τα νεύρα και αφετέρου γιατί δε μπορεί να δουλεύεις κάποιον τόσα χρόνια και μετά να σου συμβαίνει ακριβώς το ίδιο πράγμα!!!

Και επειδή μιλάμε για σακούλες και όχι για μυρμήγκια (δεν έρχονται μόνες τους και δεν κάνουν φωλιά), έπρεπε να ανακαλύψω άμεσα τον υπεύθυνο γι' αυτή τη συμφορά που με βρήκε.

Εύκολο: δύο άτομα όλα κι όλα είμαστε στο σπίτι. Εγώ δεν ξέρω τίποτα για το φόνο, άρααα...

"ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!!"

Για την επόμενη μισή ώρα άκουγα την εκστασιασμένη μάνα-κουράγιο να μου εξηγεί πως ανακάλυψε αυτό το κα-τα-πλη-κτι-κό σούπερ μάρκετ που είναι δίπλα στο μετρό της Δάφνης και την εξυπηρετεί α-πί-στευ-τα και τα έχει όλα και συμφέρει και έχει κι αυτές τις υ-πέ-ρο-χες κόκκινες σακούλες και μπλαμπλαμπλαμπλα..........

Και επειδή η μήτηρ - εκτός απο λαλίστατη - είναι και άνθρωπος της εξερεύνησης, μου δήλωσε οτι επόμενος στόχος της είναι να ανακαλύψει συγκεκριμένο ζαχαροπλαστείο της περιοχής, γνωστό για τα κορνεδάκια-κόλαση και τα τρίγωνα-εφιάλτη του διαιτολόγου...

Κάπου εκεί εγκατέλειψα, παραδέχθηκα την ήττα μου και το πήρα απόφαση οτι στο εξής θα συμβιώνω με εκατοντάδες κόκκινες σακούλες να μου θυμίζουν την πλάκα που έκανα στο φίλο μου και οτι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται και ζεστό, αλλά κρύο είναι πάντα πιο νόστιμο....

Κι όπως λέει και το λέιμπελ: "Όλα εδώ πληρώνονται"!!

ΥΓ1: Ναι ρε παλιομητσοτάκη, πιάσαν τα βουντού τελικά!!!

(Τους πήρε λίγο παραπάνω βέβαια, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ...)

ΥΓ2: Αναρωτιέμαι πώς θα καταφέρω να μην κυλιστώ στα πατώματα όταν θα με ρωτήσει η Νικολούλη "Πώς τη χάσατε τη μάνα σας;" κι εγώ θα πρέπει να της απαντήσω "Τί να σας πω κυρία Αγγελική μου, την τελευταία φορά που μιλήσαμε ήταν χαμένη στα στενά της Δάφνης κι έψαχνε τον Τζιβελέκα. Έκτοτε αγνοείται η τύχη της. Παρακαλώ όποιον γνωρίζει κάτι..."!!!!!!