syldaвija - ano 0 -

Monstros I

2008-01-20T00:05:00.002+01:00

Dime con quien andas y te diré quien eres

En 1986, o Estado Español a través das súa legación diplomática, e en acción conxunta coas demais embaixadas de Europa Occidental, pregáballe ao goberno iugoslavo a liberación do disidente político "por ser un loitador pola democracia" Vojislav Šešelj.

Šešelj, licenciado en dereito e o doutor máis novo de Iugoslavia -obtivo o seu doutoramento con só 25 anos- fora profesor de Ciencias Políticas na Universidade de Michigan e na de Sarajevo. Xulgado en 1984 por "actividades contrarevolucionarias".

Tras saír do cárcere, volveu para Estados Unidos, onde fundou o partido anti-comunista SNO....

Durante os 90, porén, achegouse e foi aliado/inimigo de Slobodan Milošević. O seu partido -agora escindido na rama "radical" o SRS- foreneceu as políticas do partido socialista, agás no impás no que negociaron a paz en Bosnia.

Todo isto ven a colación das louvanzas que se teñen dado estes días a Milošević.... e do santificada que está a democracia por parte do Estado Español.

Eis un top 10 do xeito de entender política deste "demócrata"... (o primeiro individuo que aparece armado nun mitín):

Pero a traca gorda deste doutor é esta:

Eis a tradución do "diálogo":

Nice (o fiscal): prégolle que teña a ben ler en serbio o que di ao final da súa carta.

Šešelj: por qué non o le vostede, sr. Nice, que le mellor ca min. Ao final digo "todos vostedes, membros do secretariado do Tribunal d'A Haia, poden tocarme e lamberme o carallo". Iso é o que pón no texto.

N: prégolle agora que nos lea o que pón o derradeiro parágrafo da carta, no que está esa frase.

Š: Non, non podo ler só o derradeiro, teño que ler xuntos o penultimo e o derradeiro parágrafo. Porque só poderá quedar claro se...

N: Vale, dacordo... lea ambos.

Š: Os meus asesores legais non son os meus avogados [defensores] polo que non teñen porque cumprir coas esixencias que lles son requeridas aos avogados. Só teñen que cumprir coas obrigas que eu lles encomendo, e vostedes, namentres, continúen a molestar o traballo da miña defensa, que ao final terán que se comer toda a merda que andan vostedes a cagar.
Cago na nai de todos, dende Hans Pontius en adiante....

Monstros e princesas

2008-01-19T23:58:00.000+01:00

Falaba estes días con Martín Pawley sobre unha película na que se mostraba o lado "humano" de Radovan Karadžić. Dá que pensar que moitas veces o lobo ten a pelisca do año, e o año a do lobo. Quero -aproveitando que mañá hai elecións presidencias en Serbia- para facer un álbum de monstros e princesas da Iugoslavia. Xa o aviso, en Serbia, en Croacia, en Eslovenia, en Bosnia e Hercegovina, en Macedonia, en Montenegro non hai princesas nin glamur.

iste cipele - os mesmos zapatos

2007-12-09T14:46:00.000+01:00

Unha fermosa canción (e mellor vídeo) dos croatas Ramirez, titulada Iste cipele - Os mesmos zapatos
http://www.youtube.com/watch?v=m2p_0IWzK8g

Quén é ese de aí
quén son eses na rúa
todos falan de vez
e ti só querererías poder sentar

Non sei por qué choras
nin por qué se escoitan sirenas
Qué son esas luces,
con certeza non é por min

(retrouso)
Mira aí alguén está deitado
non o vexo ben
que graza, penso que leva
os mesmos zapatos.

Que sorte tivemos,
que ben chegarmos tarde
penso que é raro
mais está aí,
diante do meu zaguán

Penso que non está ben
non se move nadiña
non teño nada claro
por qué ti lle levas flores

(retrouso)

E quen ten dereito a paralo todo?

Só penso que o poden facer
os que abandonan finalmente a alguén...

Traducir do armenio

2007-06-26T15:38:00.000+02:00

Vou traducir do armenio. Non falo a lingua, pero tanto ten. Resulta que o máis prestixios axitador político da nación armenia gañou o Nóbel e a editora galega Universo, atendendo ás vendas que pode reparar contactou comigo para que eu -que traduzo habitualmente do inglés- e un colega armenio d'A Coruña -que non fala galego, pero fala algo de inglés- traduzamos ao galego todas as obras de O. Pamukabian.

O que importa son os beneficios económicos. Deixémonos de lerias de cultura e orixinal. Iso son cousas de Elefante Editora. Ademais, tanto ten, o dream team do SLG é traducido dende o castelán, cómo van salir al mundo en jallejo.

Por certo, como O. P. ten todas as obras en castelán, hanos facilitar a tarefa. Ademais el é o primeiro que procura ser traducidos sen lle importar o máis mínimo a lingua ou a cultura. A súa loita é doutra caste e a fama comercial pode ceder aos principios culturais, éticos ou literarios.

Eu coñecín en Belgrado a un escritor coas mesmas iniciais e dun país veciño a Armenia. O seu tradutor estaba ao seu carón na rolda de prensa e falaban en inglés (se a iso se lle pode chamar inglés). Gañou o Nóbel. Igual ca O. Pamukabian.

Galiza ha ser un país culturalmente máis rico. Deberiamos ter coma himno A feira das mentiras, de M. Chao. Que boa descrición da mentalidade farise de moitos dos nosos editores.

Tarr

2007-06-14T22:42:00.000+02:00

O uomo de Levi, o fillo non nacido do kaddisch de Kertész

יִתְגַּדַּל וְיִתְקַדַּשׁ שְׁמֵהּ רַבָּא.
בְּעָלְמָא דִּי בְרָא כִרְעוּתֵהּ

Loado e santificado son os atributos de Deus
no mundo por El crado segundo a Súa vontade

I am from Georgia..

2007-06-02T17:02:00.000+02:00

Do Faro de Vigo por Paula Pérez:

Los colegios gallegos escolarizan ya a alumnos de más de cien países distintos

http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pNumEjemplar=3009&pIdSeccion=4&pIdNoticia=139784

(...)

Pero además hay presencia de estudiantes que provienen de estados más ricos como Estados Unidos -de donde proceden un total de 91 escolares-, además de Japón, Reino Unido o Georgia.

(...)

Vexamos que tal lle vai a Xeorxía:

PIB (PPA)
2005 estimado
-
Total
17,79 mil millones de Dólares (122 do mundo)
-
Per capita
3.800 Dólares (119 do mundo)

Marrocos, El Salvador ou Alxeria son "máis ricos".

Sen comentarios....

A globalización

2007-05-25T00:17:00.000+02:00

é cando no Cultur.gal unha banda vai tocando temas dun grupo serbio (!), No smoking orchestra, mentes que cando vas mexar ao baño do aeroporto Nikola Tesla de Belgrado soa no fío musical Milladoiro.

o tempo do adeus

2007-04-16T21:35:00.000+02:00

Cando vaias marchar, avísame. Quero levar o teu fardel de lembranzas.

Paseniño, facendo do adeus materia dos pesadelos.

Cando estas por marchar, pensao: as despedidas son adeuses demasiado tristes para dicirmos adeus.

Cando estas marchando, mira detrás túa: non quero sair correndo ao teu encontro aínda que berrarie porque fiques no teu lugar.

E cando esteas en camiño chámame. Non chegou aínda o tempo do adeus.

Aínda non.

extraído de

nyelvnelkül

V. L. Faragó

Tradución propia

МП

2007-03-23T17:17:00.000+01:00

још увек си НАЈ....

cando ha chegar o albor?

2007-03-22T12:56:00.000+01:00

finLandia

2007-03-19T22:36:00.000+01:00

quero vivir en finlandia, para saber que o branco é a cor das trisutra e non da impureza.

quero nacer en letonia, para entender que polonia non é nada máis ca un elemento periódico.

quero morrer na unión soviética, porque xa non existe.

quero fuxir do perigoso círculo serbia-hungria-galiza e empezar de cero.

quero ter diñeiro como se non o tivese, non canto de non telo como se o tiver.

quero pero non podo.

sobre a tradución e os tradutores

2007-03-16T16:23:00.000+01:00

Dende hai xa uns meses, nos medios total ou parcialmente na nosa lingua e en varias bitácoras do blogomillo, estase a falar abondo sobre a bonanza da tradución coa aparición de moitas e numerosas obras verquidas a nosa lingua.

É de agradecer, como tradutor ao galego, a aposta feita por varias editoras xa existentes nesta última tempada por traducir e moito á nosa lingua. Podermos ler aos grandes literatos en galego, porén, segue a ser unha escolla non natural, xa que o prezo medio do libro en galego segue a ser maior ca en castelán. Contra iso hai apostas axeitadas: publicar o non publicado en castelán –ou portugués-, publicalo ao par, ou incluso mellorar a calidade de traducións xa existentes en castelán ou portugués pero de calidade deficiente nesas linguas. A ética editorial segue a variar. A dependencia da subvención, con accións de risco cero e incluso regateando o salario xusto e decente “recomendado” pola ATG é algo cotiá. Tampouco moitas veces a editora esixe que a obra sexa traducida dende o orixinal, algo que é obvio. Pero alomenos nada disto segue xa a ser a regra xeral polo que non deixamos de dar un chanzo adiante.

Comézase a falar, tamén, sobre a tradución das obras galegas a outras linguas que non son as do noso entorno. E se a tradución ao galego ten eivas aínda que parece empezar a coller un vieiro acougador para os intereses dos tradutor e do lector, na tradución do galego as cousas está lonxe de se clarificar.

Verquer unha obra dun sistema literario dado noutro representa só vantaxes –agás para o propio autor e para o propio tradutor- para o sistema literario receptor. Traducirmos a Andrić, Marai ou Hrabal ao galego é unha boa nova para os galegofalantes e para a nosa literatura, xa que ampliamos a nosa bagaxe cultural. Por así dicilo, baptizamos como galego ao escritor estranxeiro, pasando a ser un dos nosos escritores. Non é malo para os escritores do país como moita xente cre. Ao contrario, favorece o proceso de selección atendendo a criterios cualitativos das nosas letras. Pero pola contra, que Andrić estea traducido ao galego, para o sistema literario serbio non significa nada. E incluso mudando galego por calquera outra lingua do mundo, a significación segue a ser nula, á marxe do aspecto anecdótico, que tras unha ou dúas entrevista, fica na gabeta das lembranzas.

Traduciren, pois, as nosas letras a outra lingua non significa a efectos prácticos nada. O galego non vai ser máis universal por ter todo o seu sistema literario verquido a outra lingua. Pode que un dos nosos escritores aumente o seu peto, a súa sona (e quizais nalgúns casos a súa fachenda). Pero esa fachenda debería ser -no meu parecer e como tradutor- unha fachenda militante.

Os tradutores galegos non traducimos literatura á linguas estranxeira –agás en raras excepcións- así que non tiramos nada de beneficio disto. Con todo, comeza a ser normal observar como a fachenda de ter a obra traducida ao esloveno (ou a lingua que for) implica ceder, facendo que a obra traducida o sexa dende o castelán. E isto lexitimo? Ten o autor o poder de permitir que unha tradución sexa feita dende outra lingua, e ainda por riba da lingua contra a que temos que gañar espacio cotiá? É o autor propietario de algo propio pero que xa por pleno dereito pertence á cultura galega, da que todos nós somos depositarios?

Se a fachenda non fose a guía sería de esperar que o autor da obra orixinal en galego impedise que se non é dende a nosa lingua, non fosen traducidas as súas obras. É o mínimo. Cabería tamén esperar que mirase polos intereses do tradutor que lla vai traducir, pero váiamos chanzo a chanzo.

Hai tempo e hai sistemas para sabermos que nun par de anos ben podería ser posíbel. O goberno galego posúe un sistema de lectorados para universalizar a nosa lingua e élle unha obriga moral como órgano impulsor do nos país no mundo. É entender a famosa campaña que cando eu era un cativo foi popular: en galego estamos no mundo. E do galego podemos chegar ao mundo.

novo ano, aninovo

2007-01-12T00:59:00.000+01:00

2007

esperemos que non sexa para 007

o ano de...?

andrić

kis

kosztolányi

...

?

eskizofrenia de tempos verbais

2006-11-20T23:52:00.000+01:00

Hai dous estilos, o estilo indirecto:

vai tomar polo carallo!

e o indirecto

díxome que fose tomar polo carallo

Porén teño un amigo escritor que se chama F. V. que as veces, a través do seu blog, faime pensar nun terceiro estilo de redación, o estilo indiscreto ou esquizisterio. Un exemplo:

Mi amigo Jordi dice que vio más películas porno que de las otras

non escribe algo tal que asi

Jordi vio más películas porno que de las otras

senon que o que fai é salietar que Jordi llo dixo. Eu coido que F.V. quer dicir:

Eu vin, vexo e gozo ao ver pelis porno máis cás das outras

ogallá for un tal Jordi que o que fixer é ver máis pelis porno cás minimalisto-arxentinas.

ameaza C O N S T I T U C I O N A L !

2006-10-30T19:49:00.000+01:00

Despois do pucherazo -ou calote- electoral desta fin de semana, de nazis, filonazis e retrogados mentais, só me queda sorrir ante unha das campañas do bojkot electoral:

seks na brzinu: nekad!
ustav na brzinu:nikad!

sexo expres: ás veces!
constitución express: nunca!

En fin, que a agonía sexa express.... ou que chegue a morfina.

constitución

2006-10-28T17:55:00.000+02:00

É posibel votar unha constitución á que só se ten aceso de mercamos un xornal e temos aceso a internet nun país con soldo medio de 250 euros?

É viabel votar unha constitución apoiada e fornecida pola extrema dereita?

É seguro votar cando a xornada electoral dura dous días, cun receso de 12 horas polo medio?

É unha carallada? Non, chamase Serbia e a súa constitución.

Mais inforamación aquí.

pleno ao quince

2006-10-16T19:19:00.000+02:00

como lembrarán, estaba na quiniela....

Por que...

2006-10-16T19:16:00.000+02:00

Por que S.J ten amigas guapas que teñen mozo?

Por que S.J. non entra nas casas alleas aínda a saber que hai xente que está á súa espera?

Por que S.J. dubida se bicar dúas ou tres veces?

Por que S.J. comezou a escribir unha bitácora nesa lingua do pranto e dor?

Misterios sen resolver. Que fermoso misterio é S.J.

retorno a 1830

2006-10-11T00:27:00.000+02:00

É sensación miña ou seica estamos a retornar 150 anos na historia e aínda andamos a pensar na existencia de razas superiores e inferiores?

Realmente non saio do abraio, sobre todo dos comentarios e de como unha nova puramente científica pode ser tirada alén do seu eido.

Preocupante que parte do nacionalismo galego, célula de universalidade, caia tan baixo. Coido que ate perigoso.

de traducirmos -> a sermos traducidos <-

2006-10-09T23:28:00.000+02:00

Partindo dun post no Cabaret e dos comentarios que provocou, lembreime dunha presentación da tradución de "SPrako tranbia" ao serbio, mellor da tradución de "Un tranvía a SP" ao serbio, lembreime dun colega dun colega que está a estudar filoloxía basca despois de rematar filoloxía galega.

Pois ben, Isaac, que así se chama, ten a ben querer traducir literatura en lingua vasca ao galego. Se o miramos ben, está a nos dar un paso adiante, está a facer que o noso sistema literario se vexa fornecido cun par de linguas máis. Atópase, con todo, cun "pequeno" problema xa que os editores prefiren unha tradución do castelán -é dicir, da tradución da obra en cuestión do castelán- ao galego. Quero supór que só por un mero conflicto económico (Recoñezámolo, non debe ser igual de caro traduciren do castelán ao galego que do basco ao galego).

Con que criterio é posíbel permitir isto? Segundo no seu momento dicía a "tradutora" serbia (é xornalista que fala español) Unai Elorriaga traducíu a súa propia obra ao castelán e deu o permiso de que a obra -en castelán- fose traucida ao serbio. A "tradutora" engadía que o autor é o propietario dos dereitos... pero é así?

Ten un autor dereitos sobre a súa obra? Se Manu Chao permite que copien os seus CDs, ten a discográfica dereito a dicirlle algo?

Coido eu, se o autor é o tradutor que verque a outra lingua a súa obra e ademais é quen de non a modificar sustancialmente -quén se lembra da polémica de Kundera ao se autotraducir ao inglés, facendo unha re-escrita lexicamente pobrísima da súa obra en checo- convértese en tradutor, e ten o tradutor dereitos sobre a tradución con respecto a lingua de chegada?

Por que esa manía de se autotraduciren? Penso que é propaganda. Coido que para un autor comprometido coa súa lingua e coa súa cultura parécellem máis importante a súa imaxe no estranxeiro e a súa propogación internacional cá militancia no respecto cara a súa lingua.

Non é posíbel ter respecto por unha lingua da que non me vou preocupar ao ofertar o produto noutra. Non me vou preocupar pola tradución ao galego, cando son eu o que me autotraduzo para así vender o meu produto. Sutil xogo de intereses de militancia e ego. Mágoa pola lingua.

5 de outubro

2006-10-05T16:49:00.000+02:00

de 1582 non aconteceu nada, ninguén naceu nin morreu.

O cinco de outubro de 2000 foi o día máis importante na vida de Ljubisav Đokić, alias Džo, que colleu a súa escabadora e entrou no edificio da RTS, a televisión pública serbia. Acto seguido, conducindo polo centro de Beogrado, chegou ao parlamento. Todo iso xa saíu pola televisión.

O problema de todos os homes con carraxe, decisión e sobretodo os que están fartos de que mexen por riba deles e logo digan que chove, é que sempre chega alguén a se apropiar da valentía doutros.

Ljubisav é minusválido, e do mesmo xeito que colleu a pala e tirou con todo, non tivo reparaos e sacar a lingua e criticar á oposición democrática por non mudar nada.

Un héroe que actuou 418 anos despois do día que non foi día.

As cebolas e os ceboleiros

2006-10-04T23:43:00.000+02:00

Partindo dos comentarios do editor, despois do artigo do xornal que para min cada día perde o punto de referencia que foi, abriuse a veda para facer exame de contrición.

É moi duro, pero necesario. O problema é que Suso de Toro, e todos os escritores-políticos da súa xeración terán que pasar polo xuízo da seguinte xeración, que xa non viu ou nin se lembra, do franquismo.

De se empezar -e xa era hora- a revisarmos as sombras do que quedou da Xeración Nós trala guerra civil, deberíamos tamén analizar o galeguismo dos anos 30 e do pre-estatuto dos 80. Todo o mundo pode ter medo, e de nos ver nunha situación como aquela, a saber como fariamos. Pero ninguén aspira a ser heroe, e ninguén pode ser modelo moral de ninguén de xeito involuntario.

Bieito XVI foi membro do exército alemán a finais da II Guerra Mundial. Daquela era obrigado, e non cometeu crimes. Pero non se negou -coma outros- non morreu e non é un nome máis na historia dos homes sen nome da humanidade.

O galeguismo está cheo de mártires e de covardes que nun momento dado tiveron medo. Por que noutras partes de Europa non hai nacionalismo paralelos aos do Estado Español? Polo nazismo. O nazismo, en moitas partes de Europa, forneceuse dos nacionalismos democráticos, levándoos ao lado escuro da forza. Bretaña ou Flandres, por exemplo. Que sería de nós, no hipotético caso, afortunadamente irreal, de que Hitler invadise España? Se Risco, Cunqueiro, Torrente... non tiveron problemas en abaixarse perante a bandeira do fascismo español, imaxinen que lle concedesen un estado monicreque galego ao estilo NDH en Croacia ou Eslovaquia.

Desgraciadamente, os nosos heroes morreron. E o peor do franquismo e que deixou vivos aos que non tiveron o aquel de dar o golpe da mesa, e por en pé a un pobo avasalalo. Somos fillos de intelectuais covardes.

Ademais, eu nacín no 80. Non sei nada da ditadura de Franco. Pero vivo nunha democracia, nun sistema cultura, do que a xeración de de Toro e Bragado actuaron. Dentro de 30 anos terán que responder ao xuízo desta nosa xeración... e coido que infelizmente será unha xeración gris. Foron nacionalistas, perfecto, pero non construíron nación. Falan de facer país, dende posturas provinciais, e ate certo punto, foron incapaces de nos construír unha lingua nacional.

A ambigüidade no posicionamento da cuestión lingüística é penosa. Nunca escoitei aos homes de cultura criticar en igualdade aos dous cancros do galego: o poder do castelán e o reintegracionismo. Non poden estar en equilibrio en cuestións desequilibradas.

Quen é o futuro do noso país? Unha xeración silandeira, esteticamente feble, pero coa forza de saber que a escolla foi feita en liberdade. E escoller Galiza e o galego en democracia é a mellor arma contra o castelán. Cando Aduaneiros sen fronteiras publicou esta imaxe abría a aparición dunha nova xeración cultural, baseada en internet, urbana e sobre todo, diglósica, no mellor dos casos bilingüe - pero non BICULTURAL.

A M. Pawley, M. Barcia, Cid Cabido ou M. Yañez - os ceboleiros das cebolas. As persoas sempre valen máis cá horta.

Na procura...

2006-09-22T13:40:00.000+02:00

...dun traballo ou dun xeito intelixente de volver ou dun xeito intelixente de ficar.

Na procura dun xeito de aceptar que por moito que te minusvalores vales algo máis do que os que te minusvaloran pensan.

Na procura dun xeito non que mostrarlles aos de _______ que ti tes un valor que pola súa xenreira/imbecilidade/inutilidade/incapacidade non souberon ver.

Na procura dunha escusa coa que chegar a casa, sentarte no sofá e pensar... falta menos para o nadal.

Por que Heidi é eslovena? Zašto je Hajdi Slovenkinja? Zakaj je Heidi iz Slovenije?

2006-09-07T22:57:00.000+02:00

1- Vive nun país cerradamente alpino: Suiza, Austria ou Eslovenia.

1- Živi na planine: CH, A ili Slo

2- Fala alemán, aínda que non comprende o estandar de Alemania con claridade: Suiza, Austria ou Eslovenia.

2-Govori Nemački, ali ne pravilno kao u Nemačku: CH, A ili Slo.

3- Considera que marchar a Frankfurt é ir ao estranxeiro: Suíza ou Eslovenia.

3- Putovati u Frankfurt znaći putovati u inostranstvu: CH ili Slo

4- O seu mellor amigo, que fala na mesma lingua, chámase Pedro -ou Pero. Podería ser suízo, PERO seguramente cada quen falaría na súa variedade lingüística no canto de falar en alemán.

4- bez prevod

5- Non se sabe a procedencia do seu avó, pero ten barbas brancas e vive no monte (o avó non é esloveno, é un chetnik!!!)

5- Niko nezna odakle je deda, ali ima brada i živi sam na planinu (krka stalno luk!) (Deda mu nije Sloven nego četnik neki!!!!!)

6- Nunca come chocolate.

6- Nikad ne jede čokoladu.

7- Toca os animais sen luvas.

7- Pipa životinje bez rukave.

8-Fala dunha guerra na película (cando carallo houbo guerra en Suíza? E nos Balcáns?!?!?)

8- U filmu ima priča o rat neka (ma kad bre je bio rat u Švajcarskoj??? Ali i na Balkanu?!!?)

9- Hai un predisposición a resaltar a cor verde.

9- Prevše se pokaziva zeleni boju.

10-Non aparece nin un inspector social, violan diversas leis cantonais suízas, non levan nin Swatch nin navalla e sobre todo...

10- nema ni Swatch ni stalno prića da Pedro ićit će na usluge u Vatikan... ali....

Non hai ningún emigrado galego traballando nas estacións de esquí ou bares locais.

Nema gestarbajteri!!!!!!!!!!!

A Heidi de verdade - Prava Hajdi

2006-09-07T22:38:00.000+02:00

Hai quen ousa dicir que está non é a Heidi de verdade...
Ima ko sme da kaže da ona nije prava Hajdi...

que bonito era o mundo sen globalización e sen iconos iguais para todos..
kako je bio kul svet bez globalizacije, kad nismo imali isti ikone za svi...

agora xa niguén diría, cona, é verdade, senón, fak, é certo...
sad niko ne bi rekao, jebote, jeste nego, fak, istina je...

e aínda hai quen me pregunta porque escribo o meu blog en galego.
i ima ih ko jos uvek me pitaju sto ne pisem na srpskom.

Pois, sinceramente, cando Heidi asemellese máis a Pamela Anderson direi....
Pa, osbino, kad Hajdi bi lićina više na ona Kanađinka Pamela Anderson rećiću....

Fuck, the world is theirs!

Incluso Marco hoxe en día pasaríallas canutas para meter o macaco Amelio na Arxentina sen pasaporte animal nin caralladas... é máis, só tería que coller un voo Xenova - Frankfurt - Bos Aires e xa está.
Nin seríe nin lerias, como moito longametraxe - de ser minimalismo arxentino igual de 6 partes coma o señor dos anaeis, tres pelís no canto de lermos os tres books.