tag:blogger.com,1999:blog-28657060.post6458859461983083600..comments2007-03-03T01:49:34.742+02:00settiehttp://www.blogger.com/profile/16465676804925041322noreply@blogger.comBlogger1125tag:blogger.com,1999:blog-28657060.post-70509242243023872292007-03-02T23:45:00.000+02:002007-03-02T23:45:00.000+02:00insanlar ne kadar farklı.. yaz mesela..evet daha neşelidir ve evet fırlamadır hatta. güneş ışıklarının mood üzerine etkisi de bilimsel bir gerçek ayrıca. ama işte size iyi gelen yaz benim için hep saklı bir hüzün, üzeri örtülmüş bir yalnızlık nedenidir. sıcak, kalabalık, kahkaha, gürültü ve herşey ama herşey abartılıdır ya yazda, onca abartının arasında yorulurum ben ve mutlaka bulurum incecik bir kırık, batan bir nokta. neyse bunca şeyi yazarak, tüm yaza methiye cümlelerinize rağmen yazınızın bütününden yayılan depresif ruh halinizi katlandırmak istemem. farklılığa değinmek istedim sadece bir taraftan da insanlar ne kadar benzer diyerek ironinin altını çizmek için. ve insanlar ne kadar benzer.. tanımlanamayan ve belki tanımlanmasından kaçılan, bazen de tarif edilmesinde hayır olmayan sıkıntıların varlığında insan çeşitli şekillerde hep aynı tepkiyi verir: yarım kalan kitaplar..yarım kalan hatta hiç başlanmamış işler.. bir türlü keyif vermeyen filmler, sohbetler.. yani ağzının tadının kaybolması insanın. daima birşeyler isteme ama ne istediğini bilmeme hali..anıları taze ve güzel ama o an gidilemeyecek yerlere ve o an ulaşılamayacak kişilere özlem.. bilirim insan egosu dehşetlidir, sıradan olmayı, ortalama olmayı istemez ama benzerlikler de farklılıklar kadar reel, onlar kadar somut. yani evrendeki tek yorgun ruh -bazen öyle sansak dahi- bizimki değil. bunu hatırlamak rahatlatabilir kısmen bünyeyi.. lafı uzattım, demem o ki bir sabah ya da gününün ritmine göre bir akşam uyanırsın ve o bir türlü bitmeyen kitap bir çırpıda okunur. mine.Anonymousnoreply@blogger.com