نگارشهایی از گوشه دنج خلوتم

66. سیب سرخ

2009-05-17T00:21:00.000-07:00

قلب من گرم شدست از هستی عشق
فکر من ساده شدست از باور ذهن
و به رگهای تنم آتش عشقی جاریست
عقل خاموش و دلم در پی این بی تابیست

سیب دل جاذبه عشق مرا میداند
بلبلی از سر شوق میخواند
و چه بی آلایش، دیده بر منظر دل میساید
فارغ از شاخه سر سبز بهار، به لب چشمه عشق می آید

آی مردم دلم عاشق شده است، عاشق فصل بهار
چشم در دیده ابر میدوزد، خیره تا همهمه یک دیدار
لب به لب دوخته میباید کرد، تا که آواز شود زمزمه هر گفتار

آی مردم سیب سرخ آوردم، سرخ تر از آتش عشق
سفره هاتان پر سیب، دشتهاتان پرگل، قلبهاتان گرم باشد از این آتش عشق

ما بر این سفره عشق به پی وسوسه آدم و حوا رفتیم

امیرعلی میرمیرانی
بهار یکهزار و سیصد و هشتاد وهشت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

65. قصه

2009-04-04T16:23:00.000-07:00

آی آدمای مهربون یه قصه دارم براتون
قصه ای از شبای غربت تا طلوع صبحمون

شبهایی که ماه تابون نبودش تو آسمون
تا یه صبح که عشق پرشد از تب خورشیدمون

....

یکی بود یکی نبود، شادی نبود و غصه بود
زیر گنبد کبود، دل چه غریب نشسته بود

روز و روزگاری بود، زمستون و سرمایی بود
دل توی دست زمون بازیچه تنهایی بود

غم دل راستکی بود، غصه دل بی کسی بود
سهم دل از عاشقی تا صبح، بیقراری بود

گوشه خلوتی بود، کنج دلم حسرتی بود
نقش خنده به لبم صورتک دلقکی بود

خواب شب شکسته بود، بند دلم گسسته بود
بعد کابوس شبم اشک به چشم نشسته بود

تار بود و تیره بود، شوقمو کس ندیده بود
انگار که از دنیای من شادی پرکشیده بود

اما یک صبح بهار، آسمون باز شده بود
خواب شیرین شبم شور و شر ساز شده بود

شعر تن آواز شده بود، شوق پر پرواز شده بود
انگارکه بعد فصل سرد بهار آغاز شده بود

پرستو عاشق شده بود، غنچه عشق ناز شده بود
فکر دوست داشتن و موندن، قصه و راز شده بود

سبزه پرپشت شده بود، قناری سرخوش شده بود
مثل شاهنامه ته قصه من خوش شده بود

...

بالا رفتیم خدا بود، پایین اومدیم زمین بود، قصه ما همین بود...

امیرعلی میرمیرانی
بهار یکهزار و سیصد و هشتاد و هشت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

64. "(عجب صبری خدا دارد... (معين کرمانشاهی"

2009-03-13T23:25:00.000-07:00

آهای خدای مهربون، تویی که نشستی اون بالا
آدما رو رها بکن از این همه درد و بلا

یکی رو آفریدی با این سرطان لاعلاج
یکی به مسند و به تخت، غره به سنگینی تاج

مادری سینه نداره بچشو شیر و جون بده
بچه ای مادر نداره عشقو بهش نشون بده

پدر تو جنگ اسیره و همرزم اون شهید شده
بخاطر نفرت و قهر انسانیت یتیم شده

شب توی کوچه های سرد چندتا فقیر و بی پناه
سر روی سنگفرش میذارن تو حسرت یه تک نگاه

اینهمه فرق رنگ پوست، اینهمه ملت و نژاد
پس کی میخوای نشون بدی به آدمیت عدل و داد

عجب صبوری ای خدا، چطور تحمل میکنی
تو اون بالا نشستی و سختی رو طاقت میکنی

اگر که جای تو بشم نمیدونم چه میشه کرد
فقط میدونم که غمو از خیلیا دور میشه کرد

خودت به رحمت خودت به آدما رحمی بکن
از این همه درد و بلا آدما رو رها بکن

امیرعلی میرمیرانی
زمستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

63. برگ و درخت

2009-02-25T22:51:00.001-08:00

موقع رفتن نمیخوام غصه تو چشمات باشه
این جداییمون نباید شاهد اشکات باشه

قسمت کار زمونه دست دوری و فراغ
نای گیتارم نباید یاد این حرفات باشه

حس خوب آشنایی از جدایی بیقرار
این دم تلخو نمیخوام باعث دردات باشه

دوری از دستت حدیث دوری برگ و درخت
حکم پاییزو نمیخوام زردی برگات باشه

بوسه سرد وداع از دل رها کرد اشک گرم
موقع رفتن نمیخوام حرفی رو لبهات باشه

امیرعلی میرمیرانی
زمستان یکهزار وسیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

62. طوفان

2009-02-15T01:56:00.000-08:00

کار من اینجا تمام است، بادبان را برکشید
نقشه این عشق سرابست، نقش دل از سرکشید

ابر دل بارانی و چشمان دریا پر ز خون
در پناه از تیزبار، چتر دعا بر سرکشید

موج می بینم به دریا، دل هراسان میکنم
آسمان دل خراب است، لنگر جان بر کشید

خیره بر طوفان جان، عشق است سکان دار دل
چشم بربندید و این طرح خیال از بر کشید

گر به شن افتد دل و کشتی عقلم غرق شد
تکیه بر این عقل زنید و دل به ساحل درکشید

تا ز مهتاب نگاهش دست شب پرده درید
صبر خورشید کم شد و پنجه به دریا درکشید

طوطی گفتار نالید، عقل به دریا دل بزد
رشته افکاربگسست ، عقل از دل پر کشید

عشق و دل فرمانده و عقل عاشق و دریانورد
تا به عقل حکم خطا رفت، نیزه بر دل برکشید

امیر علی میرمیرانی
زمستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

61. نمیدونستم

2009-02-14T14:31:00.000-08:00

خیلی وقت بود که دلم حسرت بارون میکشید
پی یک نگاه گرم پر به بیابون میکشید

اومدی بارون شدی نگاه ابرو دزدیدی
از کویر دل من حسرت و صبرو دزدیدی

خیلی وقت بود که شبا ماه توی آسمون نبود
آبی صبح قشنگ تو کارکهکشون نبود

نمیدونستم میشه شب با یه شمع روشن بشه
صبح فردا که میشه خورشید پناه من بشه

خیلی وقت بود که به عشق راه دلو بسته بودم
با همه تنهاییهام از عاشقی خسته بودم

اومدی جاده شدی رفتی به قعر قلب من
فکرو بازوندی به قلبم توی جنگ عقل و تن

خیلی وقت بود که دلم میل به عاشقی نداشت
واسه حرفاتو شندیدن شور زندگی نداشت

نمیدونستم میشه با یک نگاه عاشق بشم
با ندیدن نتونم از فکر تو فارغ بشم

امیرعلی میرمیرانی
زمستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

60. خیال

2009-01-17T02:06:00.000-08:00

فکر نمیکردم یه روزعشقت منو لالم کنه
خوابو از چشمم بگیره، مست و بی حالم کنه

فکر نمیکردم نگاهت مست و مجنونم کنه
دردو از قلبم بگیره، گرم و آرومم کنه

فکر نمیکردم که عکست شب منو خوابم کنه
کوه غصه اگه باشم بی صدا آبم کنه

فکر نمیکردم که لبهام یک نفس دعا کنه
تا چشام ببیندت لبخندتو نگاه کنه

فکر نمیکردم چشات اینجور منو کورم کنه
از شب تاریک رها و غرق در نورم کنه

فکر نمیکردم که دستات مثل پر لمسم کنه
بال رو دوشم بذاره بیخود از نفسم کنه

فکر نمیکردم قدمهات راهی عشقم کنه
با سراب دیدنت سیراب و هی تشنم کنه

فکر نمیکردم خیالت این شبو روشن کنه
مثل پروانه بیاد و قلبمو گلشن کنه

امیرعلی میرمیرانی
زمستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

59. نسل مهاجر

2008-12-28T19:43:00.000-08:00

من و تو نسل مهاجر، نسل آشنا به غربت
به غریبی و جدایی، دلامونو دادیم عادت

توی این شهر غریبه زیر آسمون کوتاه
باز از اون کوچه گذشتیم تو شب تار از پی ماه

ره میخونه و مستی نشد آیین دلامون
فکر برگشتن چه شوقی مینشونه روی لبامون

اما افسوس که به مسجد دیگه راهمون نمیدن
میگن اونجا اسم ما رو حتی با خنده نمیگن

خاطرات خوب ایران، قصه های بچگیمون
نمیشه باورشون کرد که برن از خاطر آسون

میگن اونجا هم همینه، همه خسته همه درگیر
شرم بر اینهمه غصه، وای به این حکمت وتقدیر

خوش بحال اون پرستو که اگه مهاجرت کرد
وقتی بر میگرده خونش، نمیبینه برگا رو زرد

نه تو غربت خونمونه نه دیگه خونه ای مونده
قصمون شده یه شعری که پرستویی نخونده

خیلی درده که بدونی توی غربت خونه کردی
نه با این غریبه ساختی و نه میتونی بر بگردی

امیرعلی میرمیرانی
زمستان یکهزار و سیصد و هشتاد وهفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

58. آوای عشق

2008-12-13T19:51:00.000-08:00

گاهی از غم مینویسم، گاهی از غوغای عشق
گاه با گریه سبکتر می شوم، گاه با آوای عشق

تار و پود دل گسست، جانا دوایی مرحمی
خرقه جانم مطهر میکند،این تیر جان افزای عشق

من مسلمان می شوم بر کعبه و مقصود تو
سجده در یادت هویدا میکند، عزت و معنای عشق

یاد تو در خلوت دل خواب شب را میدرد
شب به نور دل تمنا میکند، دل به هر رویای عشق

ابر دل میگیرد از فکر نبود روی تو
در نبودت اشک شب جاریست از سودای عشق

در فراغت مینویسم نوحه بر برگ سپید
برگ دل پرمیکنم با اشک، چون دریای عشق

دین و دل دادن به دست روزگار آسان نمود
نی ز هجران می خروشد، شوق از صد نای عشق

گر امیر ملک باشم، گرعلی شاه و خدا
چون گدا مسکین ترینم، در پی سیمای عشق

امیرعلی میرمیرانی
پاییز یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

57. ببار

2008-11-08T23:18:00.001-08:00

اگه گریه چشماتو خواب میکنه، مثل این ابر ببار
اگه بارون غم این چشماتو خالی میکنه، رو تن غصه ببار

اگه دستت لمس تنهایی رو خواست، تب شب رو حس کن
اگه اشک از تب تنهایی گفت، روی دست شب ببار

اگه شمع توی شبت اشک میریزه، جای پروانه بپر
اگه ابر جلوی ماه رو میگیره، با ستاره ها ببار

اگه آسمون شب تیره میشه، با نگات قصه بگو
اگه قصه بوی غصه میگیره، تو شب تیره ببار

اگه من دورم ازت که چشماتو پاک بکنم، با نگاهت بنویس
اگه اون نگاه پاکت خسته شد، تو سکوت شب ببار

اگه این سکوت شب مرحم اشک تو شده، بی صدا شعر بخون
اگه شعر چشماتو پر اشک میکنه، رو تن شعر ببار

امیرعلی میرمیرانی
پاییز یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

56. دیوانگی

2008-10-28T23:17:00.000-07:00

در این شام دلگیر آلاله ها، در این ساکت سرد کاشانه ها
نفیر دلی و نی ای بی نفس، به غربت بنالند تک افتاده ها

چو عاقل دلی داد و سرمست شد، به هر ناله گفت پند و افسانه ها
به عشقی اسیر است و درگیر دل، خموشان کندعقل چو دیوانه ها

مه عقل نهان شد پس ابر دل، چو جغد ناله سر زد در آواره ها
اگر عاشقی شرط دلدادگیست، به ظلمت پناهنده گردند پروانه ها

به مستی جام و قلندر به شب، سفیر جهالت زنند دل ز دست داده ها
شب است و می و شاهد و اشک و شمع، تمنا به مستی کنند دلداده ها

من آن عاقلم کو دل از دست داد، چو دیوانه گشتم پی ساده ها
دگر عقل خاموش گشت و دلم بی کلام، در این شهر بی نور و بی انتها

امیرعلی میرمیرانی
پاییز یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

55. از عشق نباید ترسید

2008-10-24T23:42:00.000-07:00

او اگر میدانست که نگاهش حسرت چشم من است
در بلندای سپید مهتاب، نقشی از چشم سیاه و رخ خورشید میزد

او اگر میدانست که صدایش آیه گوش من است
در سراکوچه دلباختگی، رنگی از نغمه دل به سیاهی شب جان میزد

او اگر میدانست که دو دستش زخمه ساز من است
دست بر دامن باد، شعله ای بر شب خاکستری و هیزم این دل میزد

او اگر میدانست که گذارش مقصد راه من است
پشت بر اسب سفید و سرکش، نعل کوبان و برهنه دل به دریا میزد

او اگر میدانست یاد گرمش مامن ذهن من است
لحظه های سرد تنهایی را، در کنار کرسی گرم نگاه، با قلم خط میزد

او اگر میدانست این نوشته گفته جان من است
ساده باور میکرد ازعشق نباید ترسید، چنگ بر تار دل من میزد

امیرعلی میرمیرانی
پاییز یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

54. سی

2008-09-17T23:30:00.000-07:00

در روشنایی مات بیرنگ و افسونگر ماه کامل خفته در پس ابر تیره آسمان کوتاه غربت، شعله ای داغ بر تن شمع سرد میکشم و خیره بر آب شدن لایه های خاطراتم، سی سال زندگی گذشته ام را به جوهر اشک شمع در دفتر دل قلم میزنم ... قلم تشنه نوشتن است و ذهن آبستن گفتار... دیده پر آب است و خاطر پر یاد... حسرت من زسالها تنهایی است و شکوه ی ابر جدایی از یار ... دل به تربت وطن تنگ است و نای به هوای میهن تشنه...

چهار فصل دیگر تاختند و فصلی دگر از زندگی را رقم زدند ... سوار بر ارابه سرکش این فصل تنها، بازهم آموختم و آزمودم، خندیدم و گریستم، شاد شدم و غم خوردم، دیدم و دیده شدم، گفتم و گفته شدم، خواندم و خوانده شدم، نگاشتم و نگاشته شدم تا شاید دراین دم زودگذر تاریخ عمر، آنی را از آن خود کنم ... بی خبر ازشادی وصال ابدی، خنده ای خام را دراین خاک غریبه جستم و سرشگته و گنگ پرسه گوی کوی و برزن این غربت گشتم ...

وقت است ز تن جدا شوم... وقت است ز جاذبه رها شوم... وقت است رخ مهتاب را لمس کنم...

سی سال گذشت و شب پر از مهتاب است
پروانه به گرد شمع دل در تاب است

سی سال پی خوشی به دنیا گشتم
چشمان حقیقت به چه حق در خواب است

سی سال زمین و سحر آن یارم بود
سی سال دگر دل پی حق بی تاب است

گر شاد شدم به زحمت صد می ناب
ساقی چو نباشد به قدح می آب است

وقت است که شب به نور دل شاد کنم
شادی حقیقی به زمین نایاب است

خادم شوم و خدمت خلقش باشم
او خالق این جان و مرا ارباب است

وقت است تا در رمضان عشق دل به خالق سپارم و تسلیم نامش شوم تا بلکه یادش آرام جانم گردد... وقت است تا در این سی امین دقیقه آخرین شب سی سالگی سی ثانیه سر سجده به درگاهش فرو آرم... وقت است شکر گذار نعمتهایش، دست دعا به دامنش بگویم...

ربنا لا تزع قلوبنا بعد اذ هدیتنا و هب لنا من لدونک رحمه، انک انت الوهاب
ربنا آمنا فاغفرلنا و ارحمنا و انت خیر الراحمین
ربنا آتنا من لدنک رحمته و هی لنا من امرنا رشدا
ربنا اغفرعلینا صبرا و ثبت اقدمنا و انصرنا علی القوم الظالمین

سی سالگی هم تمام شد... سلام و درود بر سی و یک ...

امیر علی میرمیرانی
تابستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
بیست و هفت شهریور، یازده و سی دقیقه شب
Amir Ali Mirmirani

53. شبهای بی خوابی

2008-08-24T23:53:00.001-07:00

شبی ز خواب خوشش بازیچه رویا میشوم
شبی دگر ز غصه کابوس تلخش بیدار

شبی به شبگردی ستارگان شبش خیره میشوم
شبی دگر به وسوسه خلق یک گفتار

شبی خیره به راه آمدنش چشم براه میشوم
شبی دگر از سراب راه دورش سیراب

شبی به شوق دیدار رخش در خواب میشوم
شبی دگر ازغم دوریش بی خواب

شبی به سیل اشک و صد توبه مسلمان میشوم
شبی دگر در پی اذان صبح بی ایمان

شبی حریم خلوت یادش را نگاهبان میشوم
شبی دگر بارگاه نامش را دربان

امیرعلی میرمیرانی
تابستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

52. آخرین برگ

2008-07-23T23:04:00.001-07:00

رو تن یه شاخه ی خشک، من یه برگ سبز پیرم
توی پاییز و شب سرد با جدا شدن میمیرم

پشت یک پنجره خیس توی نور گنگ فانوس
چشمای خسته و بی جون یه عشق کرد اسیرم

آخرین برگ درختم که شدم امید آخر
منم از نگاه اون عشق مثل مرده جون میگیرم

اگه من بمیرم اینجا بی صدا و سرد و خاموش
قطره اشکی میشم و قطره آبی تو کویرم

واسه زنده موندن عشق لازمه همیشه باشم
اگه از شاخه بیفتم مرگ اون عشقو دبیرم

دست لرزون یه نقاش تا سحرنقش و قلم زد
طرح پررنگمو آورد روی دیوار تا نمیرم

پیرمرد مرد توی سرما و درخت شد نمادش
منم از شاخه بریدم که تن از غصه بگیرم

امیرعلی میرمیرانی
تابستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

51. خسته

2008-07-21T23:01:00.001-07:00

خسته ام از گفته های خام و سرد، خسته ام از خشکی برگای زرد
خسته ام از دوری و دلبستگی، خسته ام از روزگار پر ز درد

در شب غربت چه تنها و غمین، پر ز فکر دوری از ایران زمین
خسته ام از غربت و نای دهل، کو خوش است از دور در این سرزمین

دل سزاوار چنین مخروبه نیست، آسمان کوته، دلی بی کینه نیست
خسته ام ار اینهمه ناباوری، برکتی در سفره سبزینه نیست

تکیه بر هر دوست و دشمن میکنم، دل ز یاران و عزیزان میبرم
خسته ام ازدل شکستنهای دوست، روز و شب بی کس غم دل میخورم

خسته ام از گفتن من خسته ام، دل از این غربت چه خوش برکنده ام
خسته ام در بی پناهی خفته ام ،بال پرواز دلم بشکسته ام

امیرعلی میرمیرانی
تابستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

50. سکوت پر هوس

2008-06-30T00:25:00.000-07:00

تو این شب ناباوری، تو این سکوت پرهوس
تو این اتاق خلوتم، فکر تو شد برام نفس

گفته بودم نگاهمو به جاده دورنمیدم
بال دلم رو میچینم، دل توی غربت نمیدم

شکفتی توی زندگیم، مثل یه گل رو تن ساز
نت به قناری سجده کرد ، من به تنت رو به نماز

فکر خوش دیدن تو دوری راهو ساده کرد
تو این کویر چشم من، غنچه اشک جوونه کرد

موقع دیدن چشات لحظه ای آروم میگیرم
عشقو تو اون چشای پر حرف و هیاهوت می بینم

وقتی تو آغوش منی نفس نفس صدا میشم
تو گرمی دستای تو از غم سرد رها میشم

بمون تو گوشه دلم، دل با تو آروم میگیره
دور که میشی از تنم، شادی تو قلبم میمیره

امیرعلی میرمیرانی
تابستان یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

49. شوق دیدار

2008-06-01T23:26:00.000-07:00

از نگاهم مگریز، چشم من تشنه دیدار تو است
چشمهایم پر اشک ، منظرم جای قدمهای تو است

از لبانم مستان،آن لبانی که به من جان آورد
لب سرخ تو چو گل، لب من بوسه به باران آورد

از دو دستم مهراس، دست تو بدرقه با تاریکیست
دستهایم تنها، دست تو همدم این بی نفسیست

از دلم غصه مجو، دل من دلشده قصه توست
قصه عشق تو خوش،حرف عشق آخر شاهنامه توست

از صدایم مشنو، نعره ای کز سر تنهایی بود
ناله ام حرف عبس، نغمه ام زخمه دلتنگی بود

از دو گوشم مگذار، که صدای نفست دور شود
نفست کاش همیشه هر جا، با صدای نفسم جور شود

از دو پایم مکشان، شوق رفتن به دیار و شهرت
لحظه مرگ دل است لحظه اشک و وداع و قهرت

از خیالم مپران، آنهمه وسوسه عشق که در یاد آمد
شوق دیدار تو امید، این کبوتر به خیالت به پرواز آمد

امیرعلی میرمیرانی
بهار یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

48. گذر

2008-05-17T22:20:00.000-07:00

تن نیمه جان دل را بگذارم بروم
گوشه خلوت جان را بگذارم بروم

آسمان سیه و ابری این خاک غریب
مستی و عیش و طرب را بگذارم بروم

به شبم اشک و به روز خنده دلقکوارم
این همه حسرت دل را بگذارم بروم

خسته ام زین همه آشفتگی وبی خبری
یاد این بیخبران را بگذارم بروم

ورد گویان به پی عشق مسیحا گشتم
این همه دین و دعا را بگذارم بروم

شبنم و برگ گل و چهچه بلبل به سحر
سبزی و رود و نسیم را بگذارم بروم

زندگی حادثه رفتن و دل دادن شد
این همه فکر گذر را بگذارم بروم

امیرعلی میرمیرانی
بهار یکهزار سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

47. نماز

2008-04-21T00:25:00.000-07:00

وقت وقت آشنایی با شماست ، وقت وقت تابش نور شماست
موقع نذر و مناجات و ثنا، وقت وقت بردن نام خداست

من به چشمانت نماز آورده ام ، وقت وقت سجده برپای شماست
دیدنت دردی به جان من نهاد، درد تو با روح و جانم آشناست

گرگنه کردم به نام عاشقی، وقت وقت کافری و ادعاست
آرزو و صد نیاز و ناز تو، وقت وقت گفتن از بی انتهاست

دستهایم بی پناه و سرد سرد، وقت وقت بوسه بر دست شماست
عشق تو دریای پر موج و نسیم، وقت وقت شستن شنزار ماست

هر سحر باد صبا پیغام عشقم میدهد، وقت وقت مستی از بوی شماست
دل به خواب و آرزوی دیدنت خوش کرده ام ، وقت وقت دیدن خواب شماست

گر نبودت بی ترحم جان ز قلبم میگرفت، وقت وقت نوشداروی شماست
من به قلبم چون امیر امر و حکومت میکنم، وقت وقت بردن امر شماست

بهار یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
امیر علی میرمیرانی
Amir Ali Mirmirani

46. ماهی قرمز

2008-04-06T22:43:00.000-07:00

ماهی قرمز من چند روزه گوشه گیر شده
آخه این طفلی دلش به درد عشق اسیر شده

توی این تنگ بلور بالا و پایین نمیره
انگاری تو خلوتش سراغ از عشقش میگیره

ماهیگیر گرفت اونو آورد به شهر دور دور
ماهی بی تابی میکرد وقتی که افتاد توی تور

پاشو ماهی جون منم مثل تو گوشه گیر شدم
دیگه چاره ندارم به قسمتم اسیر شدم

پاشو ماهی جون بریم تو دریا آزادت کنم
اگه چاره نداردم تو رو که میشه رهات کنم

تا به دریا رسیدیم ماهی قرمز جون گرفت
توی آب شنا میکرد سراغ عشقو میگرفت

چند تا موج اومدن و به ساحل خشک رسیدن
مثل اینکه ماهی رو اون دور و بر نمیدیدن

یهو از دورای دور ماهی قرمزم پرید
پشت اون چشمای من یه ماهی دیگه رو دید

ماهی قرمز من عشثقشو پیدا کرده بود
عشق اون گریه کنان تا شهر ما اومده بود

برو ماهی جون برو تو دریاها شنا بکن
با عشق و دوست داشتن یار خودت رو آشنا بکن

برو ماهی جون برو عشقتو خوب نگاه بکن
من که چاره ندارم، واسه منم دعا بکن

امیرعلی میرمیرانی
بهار یکهزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

45. دنیای ما

2008-03-18T23:04:00.000-07:00

فرق دنیای من و تو میشود، سر یک حرف باشد
سر یک خاطره تلخ، سر شیرینی گفتار شقایق باشد

فرق دنیای من و تو میشود، مثل یک رود پر ز سنگ
مثل ابعاد تن زنده عشق، مثل آزادی پرواز کبوتر باشد

فرق دنیای من و تو میشود، از زمین تا نوک ابر
از نگاه تا به نگاه، از غروب تا سحر هر شب یلدا باشد

فرق دنیای من و تو میشود، ساده مثل تن آب
ذره مثل تن شن، بی صدا مثل دو ماهی سرهفت سین باشد

فرق دنیا من و تو میشود، مثل کاغذ بیرنگ
مثل یک نت پر حرف، مثل این شعر پر از احساس حقیقی باشد

فرق دنیا من و تو اما
میشود ساده شود
میشود بین من تو، بین یک بوسه گرم،
بین احساس تو و خنده من،
مثل یخ آب شود...

فرق دنیای من و تو اما
میشود ساده شود
میشود مثل یه اشک، ازسر لذت عشق،
از سر شوق دوبار آمدن فصل بهار،
قطره پاک شود...

فرق دنیای من و تو اما
میشود ساده شود...
میشود...
تو فقط باور کن

امیرعلی میرمیرانی
زمستان هزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

44. خاکستر

2008-03-16T01:47:00.000-07:00

...اگر روزی بیاید

صدای گرمش میپیچد در زوزه باد
و من چون تک درخت پیردر باد بر رسیدنش تعظیم میکنم

برگهایم پیش کش گرمای نفسش
شاخه هایم را هم بررسیدن قدمهای پاکش قربانی میکنم

برهنه میشوم و ساده، سراپا عشق
شوق وصلش رختیست به تن، جانم را فدایش میکنم
....

...چشم براهش هستم

آسمان دلم تیره ست و ابرهایش آبستن
در درون خویش میگریم و با صاعقه آشتی میکنم

آتش به جانم زد این صاعقه از درون
گر میگیرم و دل را هیزم این آتش داغ میکنم

خاکستر گرم میشوم بر زمین سرد
در دل خویش آتش عشق را باز پنهان میکنم
...

....لحظه موعود آمد

لحظه ای دیر رسید، دیرتر از حضرت مرگ
من چنان گرد و غبار بر تنش خاک شدم
و صدای گرمش همچو لالایی شب
چشم من را خواب کرد
خواب کرد تا به ابد
...

تقدیم به روح پاک فرهاد مهراد ، روحش شاد

امیرعلی میرمیرانی
زمستان یکهزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی

Amir Ali Mirmirani

43. گیتار

2008-03-08T23:20:00.001-08:00

چه صدای خوبی امشب داری ای گیتار من
از همه احساس من گویی خبر داری تو ای غمخوار من

نت به نت از حرف دل گفتی و آرام شد دلم
خاطراتم را بجا گفتی تو ای آرام من

سیمهایت آشنای دست تنهای من است
پنجه هایم عاشق لمس تن زیبای توست تنهای من

در صدایت عشق محض رنگ از غم دل میبرد
می خروشی و به نغمه میزنی احوالم ای همرنگ من

دست در دستت نگاهم خیره بر قوص تنت
دست در قوص تنت میرقصم از عشقت تو ای همرقص من

سالها همپای من بودی به روز و در شبم
شب که با لالاییه خوب تو میخوابم چه بیدردم ای گیتارمن

امیرعلی میرمیرانی
زمستان یکهزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی
Amir Ali Mirmirani

42. باران

2008-02-03T13:10:00.000-08:00

من به باران گفتم خاطراتم را بشوی
اشک را میگفتم از جداییها بگوی

یاد تو آبستنست چون دل ابر بهار
باد را میگفتم راه میخانه بپوی

من به گل آویختم، با گنه آمیختم
چون گلی خوش رنگ و خال بر کویر دل بروی

سرخی گلهای من در لبانت رنگ باخت
بوی عشقی گرم را از لب سردم ببوی

نم بزن باران اشک ، بر دل خشکم ببار
شره شره بر تنم ره به دریاچه بجوی

من حریم عشق را درچشت میجستم
تازه ام چون اشک تو، اشک از دیده مشوی

امیرعلی میرمیرانی
زمستان یکهزار و سیصد و هشتاد و شش خورشیدی
Amir Mirmirani