Follasenbranco

2007-06-19T12:25:00.000+01:00

Después de papar papayas el papá gallo y el papá papagayo fueron casados por el papa papagayo pero al papá gallo de sentaron mal las papayas que paparon pero que no pagaron ni el papa papagayo ni el papá papagayo ya que los papagayos son unos tacaños!!!!!!!

2007-05-31T18:10:00.000+01:00

Hoxe fixen un estudo detallado dos actos que realicei sen motivación ningunha na pasada semana e hai unha anotación ó final do listado en letras ben grandes...

..."NON VOLVAS A FACER OUTRA LISTA COMA ESTA"

2007-05-23T19:26:00.000+01:00

Despois de aquel tráxico incidente, ó chegar a sua casa e despois de fumarse un porro cargadiño de marijuana tomou unha segunda decisión, dispúxose a cometer unha segunda estupidez. A estúpida de Elen imaxinábase soa o resto da sua vida e tiña razón... saboreou os restos da pólvora que ainda permanecía recordando o cercano asasinato e apretou de novo o gatillo... o sangue mesturado cos sesos salpicaron todo o dormitorio, o seu corpo semi-ispido adquiría unha tonalidade azulada e permanecía tumbado sobre unha gran mancha vermella ... agora si que está soa, pero xa non pode setir nada...

2007-05-23T18:56:00.000+01:00

Henrry xamáis a bicou, non tiña o valor para demostrar os seus sentimentos cara ela.
O problema foi que Elen sentía algo por el e era tal a forza do seu sentimento que cometeu unha estupidez. A frialdade de Henrry fíxolle pensar que non a quería e que estaba namorado doutra pero simplemente era pura timidez e disimulo. Elen non sabe nada non entende que Henrry era unha gran persoa e que a amaba. O certo é que Elen non sentía amor, sentía unha caprichosa obsesión o mesmo tempo que medo, medo a perder algo que xa imaxinaba eternamente os seus pes, ou dela ou de ninguén...

2007-05-21T15:09:00.000+01:00

Aquí o primeiro "video-clip" dos colegas de Megaloves... Boísimos, teño ganas de veros en directo rapaces!! ;)

2007-05-17T19:34:00.000+01:00

Ignoro o xeito, pero Mary conseguiu conservar unha miradiña de nena inqueda e pícara que implicaba todo o seu corpo. Verbalmente era algo fría pero moi exacta, como se os 4 años estudando hostelería servisen para facela moi correcta e educada.
A Mary que eu coñecín gustáballe xogar cando bebía, de noite o alcohol rachaba en ela unha rebeldía que agochaba de día.
Un cúmulo de acontecementos que descoñezo fixeron que a Mary que eu coñecía desaparecese, perdeu os amigos, o traballo e acabou vivindo soa e sen sair da casa coma se dun despojo da sociedade se tratase. Esta mañá morreu o pouco que quedaba de ela.
É agora cando recordo as conversas que tiñámos sobre os suicidios do rock, para ela estaban cargados de morbo e admiraba o valor dunha persoa para quitarse a vida. Esa obsesión que tiña polo suicidio foi a sua perdición, intentouno en varias ocasións nos últimos meses sen conseguilo, pero como lle dicía eu...-Mary, só te podes suicidar unha vez, e despois de suicidarte que pensas facer...? -pero nunca me dixo nada, xamais contestou.
agora a pregunta é outra...¿Mary, e agora que pensas facer?

2007-05-14T19:59:00.001+01:00

FromHell invitoume a facer este famoso cuestionario en cadea aos que non me gusta responder pero que sempre se pode facer unha excepción
Agora, con permiso dos presentes...

O principal rasgo do meu carácter: intento facer o que quero, resulto por iso un pouco espontaneo ou impredecible…
A cualidade que prefiro nun home: intelixente, creativo, iluso, seguro…
A cualidade que prefiro nunha muller: intelixente, creativa, ilusa, segura, simpatica…que me sorprenda...
O que mais aprecio nos meus amigos: que me aturen, as risas, as copas…
O meu principal defecto: que decido o que facer e como no último momento
A miña ocupación preferida: depende todo de que hora, de que sitio con que xente, con que humor…
O meu soño de dicha: vivir nun soño
¿Cal sería a miña maior desgraza? Ser un desgraciado
¿Que querería ser? Eu, chegar a ser eu pero mellor…
¿Onde desexaría vivir? Gustariame alternar lugares de residencia…
A cor que prefiro depende con que ollo a mire…
A flor que prefiro: nunca me preguntei eso....
Se teño que elexir un paxaro un que sepa voar
Autores preferidos en prosa: Cortazar, Charles Bukowski é o actual protagonista da miña lectura
Poetas preferidos: que difícil… estou farto dos clásicos e con perdón… pero todos aqueles que plasman algo claro, directo, fermoso ou horrendo pero que se vexa que son eles mesmos.
Os meus heroes e heroínas de ficción: nos meus soños...eu con pasamontañas fluorescente, que cousas raras non?
Os meus compositores favoritos: moitos… pero non teño favorito :S
Pintores predilectos: coincido con Ra por Dalí, Matisse, Escher, Ernst, tamén a miña nai… e Schiele
Os meus heroes da vida real son: carallo coa preguntiña... todos aqueles que teñen o valor de perseguir un soño e que nunca se rinden
Nomes favoritos: depende para quen...
¿Qué detesto mais que nada?: as malas persoas, os malos olores, algunha que outra institución, empresa u companía.
¿Qué caracteres históricos desprezo mais?: Non o sei… desprezo o carácter histórico da igrexa, o carácter histórico da evolución autodestructiva e involutiva e tantas cousas mais…
O feito militar que mais admiro: a queima das armas que hai no mundo sería un suicidio xa que non quedaría oxigeno para respirar, pero que se reciclasen e que as meteran polo cu a modo de consolador non estaría mal
A reforma que mais admiro:as reformas que melloran o que está mal, regular ou ben, pero que nunca empeoren a situación…
¿Que don natural querería ter? Poder desaparecer cando desexaría non estar...
¿Como me gustaría morrer? Sen dor, acompañado, con paz, e sentir que o meu viaxe foi ainda que sexa mínimamente… útil...
Estado presente do meu espírito: aburrido pero impaciente...
Feitos que me inspiran mais indulxencia: as inxustizas.
O meu lema: a xente pasa toda a vida labrando a sua persoa para intentar ser feliz e isto fai que se sintan desgraciados e infelices. A felicidade é unha ilusión, as desgrazas son reais, simplemente fai o que realmente queires facer, disfruta dos pequenos momentos que regala a vida, sexa un cigarro, un polvete, un café, unhas copas cos amigos, un libro,un filme…o que sexa… e estarás o mais preto posible de ser “feliz” (claro que isto é unha opinión persoal)

Chu Chu, Chus Chus!!

2007-05-11T16:41:00.000+01:00

Perdín o tren, outra vez. Está o meu asento valeiro e non podo mirar pola fiestra, non estou. Isto cambia as cousas? a partir de agora nunca estarei no meu sitio? ou é o que tiña que pasar? perdín o tren, por o que...nunca poderei voltar...

verbas paranoides?

2007-05-10T13:17:00.000+01:00

Ver as ondas do mar con espíritu de rebeldía é pasado para min, agora véxoas coma se dunha danza contemporánea e monótona ó longo dos séculos. Como o sol incidindo na terra con femosas postas de sol, e abríndose o ceo doume de conta de que comeza ou remata outro día e expirimento unha sensación que vai dende a tristura á alegría, pasando por a miña fantasía... A sensación de impotencia interrumpible remata cando rompe a cadea do predecible, como agora, que predizco que non saberei mais de ti. Se me chamas, se me visitas, se simplemente me volves mirar con eses ollos de nena inqueda e pícara que implica todo o teu corpo, ou simplemente me mandas un email, axudaras a que esa cadena do predicible coa sensación de impotencia interruptible desapareza nestes momentos da miña persoa...

2007-04-29T01:07:00.000+01:00

Hoxe, mentres sentaba tranquilamente no banco dun parque, acercouse unha nena loura que tería uns 5 anos, e berrou...
_"Mamá, xq está triste este señor?" estaba diante miña mirándome con pena, sentou no chan sen sacar a mirada e preguntoume...
_"Que te paso?"eu non contestei e percateime de que tiña razón, estaba triste, pero non sei en que podía ela notar a miña tristura.
Marchou correndo e de alí a un anaquiño voltou cunha flor que arrancou dos xardíns, en sen dicir nada deixouna no banco, o meu carón.
mirei para a neniña e dinlle as grazas sorrindo...
_"Mamá, ya está contento!"
a nai colleuna fortemente do brazo e dixo...
_"no molestes al chico"- e mirando para min dixo _"Perdona!"
eu erguinme ... a nena berrou...
_"la flor!!" e a nai _"Que te dije yo, eh!"
e eu marchei, ...sen a flor...

O fin do conto

2007-04-17T04:01:00.000+01:00

Cando "caperucita roja" vestiu de negro

xa era velliña

velliña e de loito,

pois morreulle a aboa

morreulle o lobo

e morreulle o conto

Noite de creación?

2007-03-23T08:06:00.000+01:00

Unha videocreación moi curta que fixen para experimentar as miñas cousas e sen realmente moito coidado coa luz e outros elementos, pero xa que está feito dixenme "oes! meteo no blog que non perdes nada, cousas peores se viron" e ista é a historia pola que este "video" está eiquí...

Curiosidades dun evento

2007-03-22T04:57:00.000+01:00

a primeira falaba en catalá
a segunda en portugues e un pouco de inglés
o primeiro buscou un borralleiro pra deixar a goma de mascar e recitar
o último, mencionou a Deus e obrigoulle furioso e mirando ó "teito" que parase a guerra. Logo de calar, soaron as campás da cercana catedral compostelá e permaneceu en silenzo ate que canso do "dindón" mirou pola fiestra erguendo a man coa palma aberta a xeito de..."podes parar?" e a catedral deixou de dicir "dindón"

lugar: consello da cultura galega

acto: Dia Mundial da Poesía

día: 21.03.2007

Chove

2007-03-20T03:34:00.000+01:00

A mudanaza dos paraugas

Foto: Danny Raatzke
Lugar: Compostela.Diante de San Martiño Pinario

Nación Mundial Galega

2007-03-06T20:33:00.000+01:00

A Asociación Cultural Fillos de Galicia proclama este símbolo que pretende identificar a Nación Mundia Galega

Nela representase o caracter dual da nación

-a banda azul tradicional galega que representa a parte da Nación que vive en Galiza.(ver o link para saber mais de ela)

-e a outra, que se cruza e une coa primeira nun único corpo dunha mesma cor, representa aos galegos de fóra de Galiza.(ver o link, se tedes interese explican moi ben :) )

-e as beiras negras representan a dor.

Non pretenden substituir á bandeira de hoxe en día, é simpremente un símbolo identificatorio para todos os galegos que residen dentro ou fora de Galiza... Porque os galegos somos Galiza.

Artigo de opinión do Correo Gallego...

2007-02-28T22:21:00.000+01:00

"El Correo Gallego Miércoles.28.feb.2007

POESÍA

Los editores aseguran que la poesía no vende; los sociólogos, que la poesía no se lee. Muchos narradores dicen que los poetas son unos pamplinas y la gente común atribuye a la palabra poeta un rintintín de plasta. Hay incluso quien critica el elevado número de poetas de Galicia. Pero las cifras...¡las cifras rompen las cuerdas de la lógica!: este año, por primera vez, se editaron más títulos de poesía que de narrativa..."

-------------

Enfin...leendo o periódico atopei este artigo de opinión...Sendo sincero non me agradou moito pero gustaríame que opinárades sobre el...

Nota: Non aparecía o nome, a iso chámolle...

Moita cara e poucos webos!!! :)

Un fragmento dun pequeno "poema" que teño porahí ciscado di...

Ela é especial!
unha besta fermosa
a poesía da prosa...

con isto xa digo creo que digo moito do que opino...

A MOSCA

2007-02-23T17:47:00.000+01:00

Un video que fixen un pouco a correr. pero ten a sua historia...
clickar na foto para ver video, é un link...

...porcerto agradecementos moi especiais a Inti Barrera

Para Saludina!

2007-01-26T21:27:00.001+01:00

Oxe estiven a ollar unhas vellas fotos, fotos nas que eu aínda non saia.
Entre elas estaba ela, aínda en Galiza, ó pe dun cabazo. Portaba un destacado sorriso debaixo do narís, cunha miradiña de moza pícara que chamou enormemente a miña atención. Vina moi fermosa, moi alegre e forte.
Daquela, ela non sospeitaba o que lle ía a pasar,
daquela non tiña fillos nin netos,
daquela non tiña cancro,
daquela non estaba morta.

Para Saludina, a miña tía, que morreu onte a causa dun cancro en Barcelona.

UN BICO!!!

Paseando cun libro

2007-01-26T20:30:00.000+01:00

luns, 15 de xaneiro, 2007 21:32

Oxe foi un día para min abstruso, abstruso case na sua totalidade.
O mellor de oxe foi un paseiño nas vellas rúas da fría pedra Compostelá. Só frías, frías e en silencio, gardando os segredos seculares desta vella cidade.

O meu pequeno descanso foi no Literarios, situado ó lado da Catedral, na praza da Quintana, esa praza que me recorda (non sei a razón) a un enorme pedregal, o famoso pedregal veciño do Ézaro. Mentres tomaba o meu obrigado café do día, tiña nas miñas mans un peculiar libriño dunha estupenda rapaza que coñecín fará unha semaniña ou dúas nun xeitoso local da súa terra, que dun xeito paradóxico é a miña tamén, a nosa vilainferno... que nomeala non é sinxelo, xa que parece “un nome parágoxe”.
Ó que ía... O libro titúlase -Casa atlántica, Casa Cabaret- de María Lado. Lese moi rápido, e relese con facilidade.Pois ben! Fíxome pensar, recordar que algún día fun un cativo, que xa non vivo na casa na que me criei, que nunca tiven colgada unha foto nas branquiñas paredes do meu fogar, tan só cadros, cadros da miña nai e debuxos, debuxos que con cariño dedicaba ós meus pais. As fotos, eses recordos de papel, sempre permaneceron víctimas do esquecemento nalgún dos estantes, non sei que foi delas. Posiblemente anden por algunha das caixas do faiado, dentro dos álbums e envoltos en papel de xornais vellos. Agora que o penso, podería decorar o meu novo fogar con esas fotos, pero non me apetece, estou acostumado ás manchas das paredes, os cadros e fotos invisibles, que deixaron as súas pegadas con marcas, que me fan saber que antes vivía alguén nela, alguén que non quería esquecer momentos. Os recordos poden ser moi fermosos, moi doces, ou horrendos e amargos. En fin os recordos están, os recordos de neniño, recordos dunha casa, recordos de fillo, recordos de familia, os recordos...os recordos non están só nas fotos...

Encantoume, parabéns á autora, aínda que xa fai algúns anos que o escribiu... Outro día espoño a miña opinión de -Berlín-
(escrito o día 15 de xaneiro)

O documental "Noticias De Una Guerra"

2007-01-17T19:53:00.000+01:00

Oxe vin nos cines Valleinclan este documental, moi interesante, recomendovolo Noticias De Una Guerra,(93 Min) Dirixida por Eterio Ortega Santillana.

Documental en branco e negro, no que mesturan imaxes esquecidas de arquivo, e novas imaxes cereadas para a ocasión.

"O 1 de xaneiro de 1936 convocanse as elecións xerais en España. É a segunda vez que as mulleres poden votar. A campaña electoral mostra con claridade a diferencia entre as pasións da dereita e da esquerda. Ol 1 de xaneiro vota o 72% do censo. Por estreito marxe, gana o Frente Popular. A partires dese momento, as diferenzas entre a esquerda e a dereita pasan con rapidez das verbas ó feitos."

O efecto de evadirse

2007-01-16T21:23:00.000+01:00

Deitado en compostela despréndome do mundo material, imaxino o son do mar nos cantís de Fisterra cunha imaxe mental medio abstrata do mar. É o efecto de evadirse da fermosa Compostela, é o efecto de soñar que estás deitado no mar.

Reencontro inesperado

2007-01-16T21:01:00.000+01:00

Cando a coñecín, recordoume a unha amiga da infancia, pareceronme igualiñas, os xestos, a mirada, a forma de falar pero un pouco mais crecidiña.
Oxe preguntándolle por preguntar cal era o seu nome real, (porque sempre a chamamos todos polo nome de pila), dixome que era Sara, Igual que a rapaza a que me recordaba. Non pensei en ningún momento que poidese ser ela, pero cando me dixo que eu lle recordaba borrosamente a un amigo do colexio, deime de conta que era ela. Menuda coincidencia, fai meses que pensaba que xa a coñecía, pero en realidade coñezoa dende fai anos.

Para min foi unha alegría.

Outra vez o vello tantaruleiro

2007-01-15T22:52:00.000+01:00

Xa chegou a dar a vara.
xa chegou o tantaruleiro,
cos tapullos,
co disfraz de tangariña.

Xa chegou a dar a vara.
xa chegou o no va más,
o señorito peito lobo.
O velliño, vellaco e mentireiro.

SEN TITULO.

2007-01-09T21:18:00.000+01:00

STOP. Reinicia,
procesa os datos.
En dous segundos, repasa
as memorias da tua vida.

STOP. Formatea,
en dous segundos, elimina
as memorias da tua vida.

STOP. Recorda,
non recordas nada.

Agora fai da tua vida,
O QUE DESEXES

"Follasenbranco" Danny Raatzke-Xaneiro 09-01-2007

Frase "Celebre" 1

2007-01-09T21:14:00.000+01:00

Unha frase que lin dun ou dunha poeta que se me quedou grabadiña na cachola...

"O motor do mundo é o medo
non o amor, o medo"