Sweet and tender hooligan

'G'

2009-09-21T11:25:00.009+03:00

Τριγυρνούσε από δωμάτιο σε δωμάτιο σαν μανιακός, κρατώντας σφιχτά δεμένα τα χέρια στο κεφάλι να μαλακώσει τον πόνο. Ήδη 10 το πρωί.. ‘- Παυσίπονα και μαλακίες..’ Πήρε στα χέρια του το τελευταίο μπουκάλι μπύρας που είχε απομείνει στο ψυγείο. ‘- Έτσι θα ‘ρθεις στα ίσια σου..’ Βρώμικα ποτήρια και τασάκια ξεχειλισμένα από γόπες. Δεν θυμόταν τι άλλο είχε πιει. Μάλλον θυμόταν τα πάντα, μέχρι τη στιγμή που κάπνισε εκείνο το τσιγάρο με τη Μαρία. Εκείνη κοιμόταν ακόμα μέσα, στο κρεβάτι τους. Χάζεψε για μερικά δευτερόλεπτα τα πόδια της που εξείχαν από το σεντόνι και βγήκε στη βεράντα. Άναψε το πρώτο του τσιγάρο.‘- Τι να της πω..’
Η εικόνα της μπροστά του, όπως όταν την πρωτογνώρισε.. Τον είχε σοκάρει ο συνδυασμός της έντονης προσωπικότητας με την προσεγμένη θηλυκή της εμφάνιση. Δεν τη συμπάθησε καν στη αρχή, όμως σύντομα βρήκε δυνατή την πρόκληση να ξεκινήσει μαζί της ένα παιχνίδι ερωτικής υπεροχής.. Συγχρονίστηκαν.. Γρήγορα, αφού ο ίδιος γοητευόταν από τον εκλεπτυσμένο τρόπο που μιλούσε και τα μακριά της πόδια, ενώ εκείνη τον παρακολουθούσε μαγεμένη κάθε φορά που αφηγούνταν ιστορίες από τα τυχοδιωκτικά του ταξίδια στην Αφρική.
Του άρεσε που οργάνωναν τέτοιες βραδιές στο σπίτι. Ήταν ένα διάλειμμα στην πανομοιότυπη καθημερινότητα τους. Ανακουφιζόταν που, μετατοπίζοντας έστω για λίγες ώρες τη φροντίδα της σε άλλα ενδιαφέροντα, έπαυε να είναι εκείνος το επίκεντρο του κόσμου της.
Είχε αφήσει να περάσει πολύτιμος χρόνος.. Ακόμη και η εντυπωσιακή ταύτιση της σάρκας τους είχε πια ατονίσει μπρος στην κτητικότητα με την οποία τον πολιορκούσε, ανταγωνιστικά απέναντι σε κάθε τι σχεδόν που τον ευχαριστούσε. Στην πνευματική του ιδιοκτησία, που είχε δώσει όρκο στον εαυτό του πως δεν θα άφηνε κανέναν να καταπατήσει.. Δεν μπόρεσε να οσφριστεί πως ο δυναμισμός που βρήκε αντίδοτο στο αντικείμενο του πόθου της,.. τον ίδιο, θα κατέληγε σε μια τόσο ασφυκτική αγκαλιά που θα υποδούλωνε την ψυχή του ολοένα και περισσότερο..
Όχι πως δεν ένιωθε γι’ αυτήν. Όσο ακόμα εξερευνούσαν τα κοινά ερωτικά τους μυστικά, ένιωθε εκστατικά κολακευμένος, ..ερωτευμένος, αφού μια γυναίκα σαν αυτή διεκδίκησε το δικαίωμα να εισχωρήσει στον πυρήνα του αντίθετου κόσμου του..
‘ – Πάλι μ’ αυτές τι αηδίες ασχολείσαι;..’ Το μεγαλύτερο άδειασμα ερχόταν όταν οι επικρίσεις ακολουθούσαν τις προσωπικές τους στιγμές. Εκεί που τελείωνε η εξάρτηση του κορμιού κι αισθανόταν την ανάγκη να μείνει μόνος. Nα συρθεί στις απόκρυφες σπηλιές του μυαλού του και να γράψει.. Κι όμως. Θυμόταν πως της το είχε ξεκαθαρίσει απ’ την αρχή αυτό. Κάποια κομμάτια του θα παρέμεναν μόνο δικά του..
Δεν χρειαζόταν κοντά του έναν άνθρωπο κρεμασμένο στα πόδια του, υποτακτικό. Εκτός από άνισο, υπέκρυπτε και μια λανθάνουσα εξουσιαστική αδυναμία.. ‘- Σου παραχωρώ τον ‘εαυτό’ μου.. Θα εξουσιάζω το ‘είναι’ σου..’ Η θνητότητα μιας δεσμευτικής ‘αγάπης’ σε πλαίσιο..

Να στέκεται δίπλα του, στο ίδιο ύψος και να του κρατά το χέρι. Να καλλιεργούν την απόσταση ενός χώρου που θα τους επέτρεπε να κάνουν βήματα, να παίρνουν ανάσες. Ξεχωριστά, αλλά παράλληλα. Ανεξάρτητοι, στην πραγματικότητα μαζί.. Αυτό ήθελε, αυτό ήταν το δικό του ζητούμενο. Θα ήταν ικανός τότε να ‘νιώσει’ με όλες του τις αισθήσεις, να γευτεί το ‘απόλυτο’ του μυαλού του. Με εκείνη. Ή με όποια.. Μόνο έτσι..
Ανέβηκε στο γραφείο και άρχισε να μαζεύει τα χαρτιά του. Έβγαλε από το συρτάρι το διπλωμένο δισέλιδο χειρόγραφο και πρόσθεσε μια τελευταία φράση. Ίσως.. Ίσως διαβάζοντάς το να υπήρχε μια ευκαιρία και για κείνη. Να ανακαλύψει τη δική της ‘αλήθεια’..
‘ - Άσε με να ‘είμαι'.............’

I don't mind the pain..

2009-07-26T01:18:00.010+03:00

Διαδρομές.. Για κάποιες απ΄ αυτές δυσκολεύεσαι να θυμηθείς από πού ξεκίνησαν ή αν έχουν ήδη τελειώσει. Ήταν εύκολο να συμβιβάσω το φως με το σκοτάδι και να τα χωρέσω σ’ εκείνον το μικροσκοπικό σάκο. Τράβηξα από μέσα τους παροξυσμούς συσσωρευμένων ‘αν’ και ‘γιατί’ κι έπαψα να αναρωτιέμαι. Κι ας μην κατάλαβα ποτέ πώς κάποιοι άνθρωποι επιμένουν -ή αντέχουν- να επαναλαμβάνονται. Ειδικά όταν ο μόνος -αυτονόητος- ακροατής που θα μπορούσε να τους καθοδηγήσει σοφά, είναι ο εαυτός τους. Επιλογή είναι κι αυτό, όπως καθετί γύρω μας. Κυρίως μέσα μας. Άφησα τους άλλους να χαράξουν την πορεία τους κι εμπιστεύθηκα τα δικά μου βήματα. Κι ας είναι κάποτε ασταθή και παραπατάω.. Έχω συμφιλιωθεί με τους μώλωπες στα γόνατα. Κι ας πονάνε. Μερικές φορές καμαρώνω γι’ αυτούς, γιατί μου θυμίζουν πώς έφτασα ως εδώ.. Και δεν έχω ιδέα, ούτε με νοιάζει αν θ'αποκτήσω κι άλλους. Είναι κάτι αντίστοιχο με τη μαθητεία στις πολεμικές τέχνες. Όσο πιο πολύ εξασκείσαι στις μάχες, τόσο πιο κοντά πλησιάζεις στο να μπορείς να αποκαλείσαι ‘πολεμιστής’..

Turn Up The Faders..

2009-02-20T00:18:00.005+02:00

Come on and dance

emphatically,

manically,

desperately..

Who knows where this is heading?..

Bring the beat in

I wanna feel it....

To be where there's life..

2009-01-16T09:19:00.003+02:00

How do I get there?..

Shadowplay..

2008-12-04T18:11:00.005+02:00

Ευχαριστώ τον φίλο markos-the-gnostic για την ευγενική φιλοξενία.

Percussion..

2008-08-28T14:29:00.002+03:00

Εικόνες διάφανες, από κείνες που είναι πιο εύκολο να συναντήσεις τη μέρα, παραχωρούν χωρίς προειδοποίηση τη θέση τους σε μορφές άλλες, απροσδιόριστες και επικίνδυνες, ελκυστικές, έτοιμες να σου κατασπαράξουν το μυαλό. Δεν αντιστέκεσαι. Σε διαπερνούν σα σφαίρα και το κενό που αφήνουν, μένει εκεί, ανέπαφο, έστω κι αν προσποιείσαι ότι δεν το βλέπεις.. Ξυπνάς και αισθάνεσαι πιο κουρασμένος από πριν, σαν να μην κοιμήθηκες στιγμή. ‘-Ήσουν ποτέ αυτό που νόμιζες;’ αναρωτιέσαι..

Ίσως είναι που πάντα σε γοήτευαν οι αντιφάσεις. Ανέπνεες και ταλαντευόσουν μαζί τους. ‘-Μεγάλωσες, ναι;’.. Το αν ωρίμασες είναι μια άλλη ιστορία, αμφιβάλλω αν κάποιος ξέρει να την αφηγηθεί ακριβώς.. Όπως και να ’χει, ποτέ δεν κατάλαβες τη χρησιμότητα της λέξης. Προτιμάς το ‘βιώνω’.. Ακούγεται πιο ρεαλιστικό, πιο ανθρώπινο. Παίρνεις τα δεδομένα σου και τα κάνεις ό,τι θες. Αν θες.. Τα μετατρέπεις, τα στραπατσάρεις, τα χτίζεις από την αρχή. Δικαίωμά σου..

Κοιτάζω το ρολόι και το μόνο που σκέφτομαι είναι πως θέλω να προλάβω περισσότερα..

Shatter..

2008-07-27T00:52:00.009+03:00

Κάθε τόσο έφερνε το παγωμένο μπουκάλι στα χείλη του. Η σκέψη πως όλα τα μάτια ήταν καρφωμένα στα υγρά του δάχτυλα του προκαλούσε τόση συστολή, που η δίψα του κοβόταν, πριν η επόμενη γουλιά φτάσει στη γλώσσα του. Αλλά δεν ήταν κάτι καινούριο. Το ίδιο προδιαγεγραμμένο άγχος της αναμονής, λίγο πριν τη συνάντηση με κάθε νέο πελάτη. Ούτε φόβος. Ίσα-ίσα, συχνά έβρισκε τον –δικαιολογημένα- υπαρκτό κίνδυνο μήπως τελικά τον πιάσουν, διεστραμμένα ελκυστικό. Στιγμιαίες αναλαμπές ενοχής, αυτές έκαναν όλη τη ζημιά. Δεν διαρκούσαν όμως αρκετά για να τον αναγκάσουν να γυρίσει πίσω άπραγος. Άλλωστε ποτέ δεν νοιάστηκε για το ‘μετά’. Δεν ζητούσε να μάθει λεπτομέρειες κι όσους είχε ήδη συναντήσει, τους βρήκε αρκετά αντιπαθείς. Αλλά δεν χρειάστηκε ποτέ να ξαναδεί κανέναν τους. Μια τυπική συναλλαγή. Δουλειά. Όλα καλά..

Τα 10 λεπτά που είχε καθυστερήσει δεν ήταν καν ανησυχητικά, τα μετρούσε όμως ήδη μαρτυρικά. Το κεφάλι του προσπαθούσε μάταια να χωνέψει πώς μπόρεσε να τα ξεράσει όλα έτσι εύκολα το βράδυ της μοιραίας γνωριμίας τους. Ο ναρκισσισμός του να την εντυπωσιάσει.. Με το οινόπνευμα γινόταν άλλος άνθρωπος, το ήξερε καλά. Τολμούσε χωρίς δεύτερη σκέψη όσα νηφάλιος στρίμωχνε στις χρόνια τσουβαλιασμένες ανήθικες σκέψεις του. Δεν φαντάστηκε όμως πως θα έχανε κάθε έλεγχο μέσα σε μια στιγμή..

Βασιζόταν σε όσα ήπιαν.. Ευχόταν σαν τρελός το επόμενο πρωί εκείνη να μην θυμάται τίποτα. Ίσως και να τα σκεφτόταν κοροϊδευτικά σαν ένα καλοδουλεμένο παραμύθι και να ξενέρωνε. Μπορεί και να μην γούσταρε να τον ξαναδεί ποτέ..

« - Αν έχεις σκοπό να τα 'μαζέψεις', ξέχνα το. Θα στο πω ξεκάθαρα. Σε χρειάζομαι..»
« - Με δουλεύεις, έτσι..;»
« - Δεν σε ξέρω τόσο, ώστε να έχω το θάρρος..»

Δεν είχε το κουράγιο να βάλει φρένο στα απανωτά του λάθη. Συμφώνησε πολύ εύκολα – σχεδόν υποτακτικά- στην ώρα και τον τόπο, όμως το συνειδητοποίησε όταν η συνομιλία τους είχε ήδη τελέιώσει. Ήθελε πραγματικά να την ξαναδεί, αλλά όχι έτσι..

« - Άργησα; Συγγνώμη.. Έχεις κάτι για μένα;..»
« - Δεν σε καταλαβαίνω..»
« - Με δουλεύεις, έτσι..;»
« - Δεν σε ξέρω τόσο, ώστε να έχω το θάρρος..»

Την κοιτούσε από πάνω μέχρι κάτω αδιάκριτα και προκλητικά. Τι στο διάολο ζητάει αυτή εδώ..;

« - Δεν σκοπεύω να σκοτώσω κανέναν, αν είναι αυτό που σε ανησυχεί..»
« - Δεν με νοιάζει τι θα κάνεις όταν χωριστούμε. Αλλά είμαι περίεργος..»
« - Ας πούμε ότι θα κυκλοφορώ πιο άνετα. Ελπίζω να σου φτάνει..»
« - ………»
« - Αλλά ξέρεις.. Πρέπει να σε ξαναδώ. Χρειάζομαι κάτι ακόμα. Θέλω να μου μάθεις να το χρησιμοποιώ..»
______________________________________

Στην εξώπορτα του σπιτιού βρέθηκαν δυο νυχτιάτικες ανάσες που μύριζαν αλκοόλ. Την παρατηρούσε όσο εκείνη έψαχνε στην τσάντα της τα κλειδιά. Ακόμα δεν μπορούσε να καταλάβει αν το περίστροφο ήταν μόνο μια αφορμή για να βρεθεί κοντά του ή μια ανάγκη που την έσπρωχνε στο να ικανοποιήσει κάθε του επιθυμία. Δεν τον ένοιαζε και πολύ άλλωστε. Του έφτανε μόνο να κυλήσει η νύχτα μαζί της. Το «πρωινό μάθημα» που της υποσχέθηκε φάνταζε μακρινό. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που θα πατούσε την υπόσχεσή του. Του άρεσε τώρα κι αυτό ήταν αρκετό…
…
Τον κοιτούσε στα μάτια την ώρα που κουνιόταν βασανιστικά πάνω του. Η ανάσα του ακουγόταν βαριά καθώς της έπιανε το στήθος, τραβώντας την πιο κοντά. Έσκυψε πάνω στο πρόσωπό του νιώθοντας τη ζεστή του γλώσσα πάνω της. Του άρπαξε τα μαλλιά με τ’ αριστερό της χέρι, ενώ άρχισε να κουνιέται πιο έντονα την ώρα που με το δεξί της ψαχούλευε το στρώμα στην άκρη του κρεβατιού. Είχε γυρίσει την ίδια σκηνή πολλές φορές παίζοντας το ρόλο της μαθήτριας τόσο φυσικά, σαν θεατρίνα, σίγουρη για το χειροκρότημα του «κοινού» της. Μόλις τον ένιωσε να «σφίγγεται» τραβήχτηκε απότομα λίγο πιο πίσω, παρατηρώντας τον να ξερνά μόνος του μια στιγμιαία υγρή ανακούφιση στην κοιλιά της. Σκεφτόταν πως έφτανε η δική της ώρα τη στιγμή που πατούσε μια μόλις φορά το κρύο μέταλλο, γεμίζοντας ζεστό βαθυκόκκινο χρώμα τ’ ανακατεμένα σεντόνια. Τέλειωσε έτσι, μόνη της, αργά όπως πάντα, βγάζοντας τον παράλληλο ηδονικό της ρόγχο, αγκαλιάζοντας έναν παραμορφωμένο κόκκινο απρόσωπο σπασμό.

Πάντα προλάβαινε ένα τελευταίο τσιγάρο πριν στείλει μήνυμα στις «καθαρίστριες»..
_______________________________________
(Ευχαριστώ πολύ τον deuced για το τέλος της ιστορίας)

Soul eyes..

2008-07-01T12:52:00.007+03:00

Είσαι από τους ανθρώπους που η παρουσία τους και μόνο, πλημμυρίζει έναν χώρο με φως.. Μπορεί κάποιος πολύ γρήγορα να αντιληφθεί πόσο ξεχωριστός είσαι, αρκεί να σε ακούσει να μιλάς έστω για πέντε λεπτά..

Δεν ξέρω αν τελικά είναι τυχαίο, δεδομένες στιγμές στη ζωή σου και κατά παράδοξο τρόπο ακριβώς εκεί που αρχίζεις να χάνεις την ελπίδα σου για κάποια πράγματα, να συναντάς στο δρόμο σου έναν τόσο πολύτιμο οδηγό. Έναν μαγικό Δάσκαλο (όπως είσαι εσύ), που εμφανίζεται από το πουθενά, για να σε κάνει να πιστέψεις ξανά πως, όλες εκείνες οι αξίες στις οποίες πάντα πίστευες, αλλά θεωρούσες ίσως ουτοπικές και δύσκολες στην εφαρμογή, είναι τελικά εφικτές.. Πως έχεις τη δύναμη να τις ζωντανέψεις μέσα σου και να τις αξιοποιήσεις ο ίδιος με τον πιο χρήσιμο τρόπο. Όχι στάσιμα σαν απλή θεωρία, αλλά σαν όπλο και πράξη, αυθόρμητα και διαδραστικά, σε κάθε σου βήμα. Αρκεί να το επιθυμείς πραγματικά..

Δεν θα είχε νόημα να αναφέρω εδώ το πόσο χαρισματικός είσαι σαν επαγγελματίας. Νομίζω πως έχεις απόλυτη επίγνωση της δύναμής σου να μαγνητίζεις και να αφήνεις το αποτύπωμά σου ακόμη και στο πιο δύσκολο κοινό (κι ας είσαι ο πιο μετριόφρων και ταπεινός άνθρωπος που έχω γνωρίσει).. Το καταφέρνεις πολύ εύκολα, ακριβώς επειδή είσαι τόσο φωτισμένος και αληθινός..

Ίσως φυσικά, να ’ναι κι αυτός ακόμη ένας από τους λόγους που κάνουν κάποιον να σε θαυμάζει και να σε εκτιμά ακόμη βαθύτερα, αν έχει την τύχη να σε γνωρίσει και προσωπικά. Η αντιπαραβολή του ισχυρού επαγγελματικού σου ταλέντου, με την απίστευτη σεμνότητα και απλότητα του χαρακτήρα σου.. Ανεπιτήδευτος και ανοιχτός, με συμπεριφορά που περιβάλλει τους γύρω σου με τόση ζεστασιά, που τους μεταδίδει άμεσα και αβίαστα τη δική σου θετική αύρα και τους γεμίζει ενέργεια..

Ανήκεις στη σπάνια κατηγορία εκείνων που η ευγένεια, η καλοσύνη και η ανθρωπιά, όχι εξαιτίας συνθηκών ή ανταπόδοσης, αλλά σαν ουσιαστική στάση και τρόπος ζωής, με κάνουν να αισθάνομαι μεγάλη τιμή που με νιώθεις πραγματική σου φίλη..

Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για σένα, αλλά καμία λέξη δεν θα κατάφερνε να αποδώσει με ακρίβεια το σωστό χαρακτηρισμό για τη μοναδικότητά σου. Η (συμβολική) αναφορά μου εδώ, αλλά και απευθείας στη μεταξύ μας επικοινωνία, είναι πάντα φτωχή και ελλιπής.. Είμαι πραγματικά τυχερή που έχω αποκτήσει έναν τόσο υπέροχο και σπάνιο φίλο.. Και επιμένω πως δεν νομίζω πως το αξίζω..

- Σ'ευχαριστώ για τα μονοπάτια που μου δείχνεις και την υπέροχη φιλία σου.. Για την αξία όλων εκείνων που δεν καθορίζονται από ταμπέλες, ούτε περιορίζονται σε νόρμες και στερεότυπα. Για το παράδειγμα που είσαι για μένα και για όλη σου τη βοήθεια, που είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο νομίζεις..

Η δύναμη για κάθε βήμα εμπρός στη ζωή μας βρίσκεται μέσα μας και είναι εφικτή, ναι. Και είναι πολύ εύκολο τελικά να τη δούμε έχοντας ανοιχτά τα μάτια της ψυχής..
____________________________
(photo από έργο της εικαστικού Αιμιλίας Παπαφιλίππου στο Blind Date # 12 του 2007)

Morphine Child (3)

2008-05-27T01:36:00.007+03:00

Του ήταν αδύνατο να λειτουργήσει διαφορετικά. Ζωντανή εμμονή, αυτό παρέμενε για κείνον.. Παρ’όλο που δεν ήταν και λίγα τα χρόνια που μεσολάβησαν. Ο χωρισμός τους του είχε στοιχίσει σαν απώλεια θανάτου. Όχι. Πολλά περισσότερα απ’αυτό.. Ακόμη και την εποχή που τουλάχιστον με την κοσμική έννοια, έπαψε να τη ‘θρηνεί’, ένα κομμάτι μέσα του εξακολουθούσε να της ανήκει ολοκληρωτικά. Μια βασανιστική τιμωρία για όλα όσα είχε αγαπήσει με απόλυτο πάθος σ’ εκείνη.

Εντάξει.. Όλα έδειχναν πως η άλλη ίσως μπορούσε πραγματικά να σταθεί δίπλα του. Η καινούρια αρχή, μαζί της, προδιέγραφε όλα τα σημάδια μιας νέας γέννησης για τον Ραλφ, της δικής του αναγέννησης. Αφέθηκε εύκολα, πόσο εύκολα.. Ένιωσε πράγματα γι’αυτή, ορκίστηκε πως τα ένιωσε.. Αυτή τη φορά ήταν σχεδόν σίγουρος πως με το να υποταχθεί και να κατακτήσει κάποιο άλλο, διαφορετικό – τελείως διαφορετικό- από εκείνη πλάσμα, θα του έδινε νέα πνοή..

Κι έγινε εκείνος πνοή. Ανάσα, για κάποια που τον χρειαζόταν, όσο δεν ένιωσε να τον χρειάζεται ποτέ κανείς.. Όμορφο συναίσθημα, σαν όνειρο που μόλις ξυπνάς, εύχεσαι να μπορέσεις να δεις ξανά και το επόμενο βράδυ.. Ένα όνειρο που κράτησε ακριβώς ένα χρόνο.

Δεν θεώρησε σύμπτωση το γεγονός πως το βράδυ που τη συνάντησε ξανά έμοιαζε πολύ με εκείνο που τον είχε παρατήσει. Ζεστό και υγρό. Όλο αυτό το διάστημα, στις φιλότιμες προσπάθειές του να την ξεχάσει, κάπου-κάπου, έτσι από σαδομαζοχισμό, οραματιζόταν τη σκηνή που οι δυό τους ίσως έπεφταν κάποτε και πάλι ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν θα της μιλούσε. Θα της έριχνε ένα σκληρό βλέμμα και θα της γυρνούσε την πλάτη, αποχωρώντας πανηγυρικά..

Ένιωσε το κορμί του να παραλύει. Τίποτε από ό,τι είχε προσχεδιάσει. Χλώμιασε και καθώς την παρακολουθούσε να τον πλησιάζει, ευχόταν να ανοίξει η γη να τον καταπιεί.
"- Γεια.. Χαθήκαμε.."
Είχε μια μοναδική ικανότητα να τον ρίχνει, σχεδόν χωρίς να κάνει απολύτως τίποτα. Από την αρχή της σχέσης τους. Η απόλυτη αυτοπεποίθηση μιας υπεροχής που μπορούσε να τον καθυποτάξει σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόταν. Το ήξερε καλά. Τότε. Και τώρα..

Κι η δεύτερη ευκαιρία του μαζί της, δεν ήταν παρά ψίχουλα. Του τα πέταγε σε δόσεις, σαν συνταγογραφημένα χάπια κι εκείνος τα μάζευε τυφλά και υποτακτικά, σαν εκπαιδευμένο ζώο. Γι’ αυτό έφευγε μετά από κάθε ερωτική τους κορύφωση. Για να προλάβει τη δική της επόμενη ‘έξοδο’, διαφυλλάσσοντας έτσι και τα τελευταία υπολείμματα της στραπατσαρισμένης του περηφάνιας.
"- Μείνε απόψε.."
"- Τι νόημα έχει;.."
"- Αυτό είναι το πρόβλημα με σένα. Προσπαθείς να εκλογικεύσεις τα πάντα.. Δεν θα σου βγει σε καλό. Απλά στο λέω.."

Κρεμόταν απ’ τους μορφασμούς και τις λέξεις της, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει κάποιο κρυμμένο μήνυμα. Της δινόταν και πάλι ολοκληρωτικά, συνειδητοποιώντας πάντα πόσο λάθος είναι, μη μπορώντας όμως ποτέ να το ελέγξει. Άλλωστε αυτό του ζήτησε και σ'αυτό συμφώνησε. "- Να περνάμε καλά.."

Δεν είχε ιδέα για πόση ώρα είχε αποκοιμηθεί, ούτε πόσο ή τι είχε πιει. Το φωτάκι στον τηλεφωνητή αναβόσβηνε. Ένιωθε το κεφάλι του βαρύ, σαν να ξύπνησε από τρομερό εφιάλτη..
"- Μου λείπεις.. Αλλά θέλω μόνο να ξέρω αν είσαι καλά.. Χαίρομαι που τα ξαναβρήκατε.. Αρκεί να είσαι ευτυχισμένος.. Γεια χαρά.."

"- Είσαι τρελός", σκέφτηκε φωναχτά και αυτή τη φορά βάρυναν τα μάτια του από δάκρυα που δεν μπορούσε να συγκρατήσει. Βγήκε ξανά στη βεράντα για να μαζέψει τα θρύψαλα από τα σπασμένα ποτήρια. Το βλέμμα του έπεσε πάνω στο μισοσκισμένο μακρόστενο πακέτο. Βούτηξε από το τραπέζι το βιβλίο, την κασέτα και το σημείωμα και τα έριξε πάλι πίσω χωρίς δεύτερη ματιά. Πήρε το μπλοκ από δίπλα κι έσκισε ένα κομμάτι χαρτί :
«..So take all that you know and stuff it in a hole,

And in ten thousand years someone will take you home,

Rewind the words in which you roam..»

Μουντζούρωσε τη δική του διεύθυνση και διόρθωσε από πάνω σημειώνοντας τη δική της. Θα της το ταχυδρομούσε νωρίς το πρωί, πηγαίνοντας για τη δουλειά.

Δεν ήταν σίγουρος τι ήταν αυτό που τον έκανε να θεραπευθεί σε δυο μόλις ώρες από την εξάρτηση σχεδόν μιας ολόκληρης ζωής.. Ή μάλλον τώρα ήταν πιο σίγουρος από οτιδήποτε άλλο στη ζωή του τελευταία.. Το όνειρο που έβλεπε επί ένα χρόνο.. Είχε κλείσει για λίγο τα μάτια σ'αυτό, όμως ετούτη τη φορά ήταν το μόνο που ανυπομονούσε πραγματικά να ξαναδεί…

Ευχαριστώ τους φίλους

Under Control (Morphine Child) και

Auburn Kate (Morphine Child 2)

για την όμορφη έμπνευση..

' We don't see things as they are..

2008-05-13T14:37:00.007+03:00

.. we see them as WE are..'

-Anais Nin-

The Last Days Of Winter..

2008-04-08T14:05:00.004+03:00

“– Ξέχνα για λίγο ότι είσαι γυναίκα. Ο 'μαχητής' δεν έχει φύλο..” Χαμογέλασα. Ήξερα ότι ο Δάσκαλος είχε πει τη μεγαλύτερη αλήθεια με τον πιο απλό τρόπο. Στο ελάχιστο σε ό,τι αφορά τις πολεμικές τέχνες. Δεν είναι και τόσο δύσκολο τελικά.. Να βρεις τη δύναμη να κοιτάξεις απευθείας στα μάτια το φόβο και να τον μεταμορφώσεις σε δράση και κίνηση. Κι αυτό σου χαρίζει -δικαιωματικά πια- νέα οπτική απέναντι σε όλα. Προοπτική. Σε απελευθερώνει.. Αντιμετωπίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό σαν ‘ίσο’ και τότε καταφέρνεις να τον δεις με πραγματική αγάπη, να τον αποδεχτείς. Κι αυτό στο τέλος μοιάζει μαγικά μεταδοτικό, αφού κάνει και τους άλλους να καταλάβουν εσένα, να σεβαστούν τις επιλογές και τις επιθυμίες σου..

Συχνά μου είναι αδύνατο να (παρ)ακολουθήσω μια γενικευμένη τάση πικρίας και ανταγωνισμού. Ακόμη και ρατσισμού. Απλά δεν την καταλαβαίνω.. Ατελής θυμός. Και καχυποψία. Κι επικρίσεις για συμπεριφορές άλλων ανθρώπων, που ίσως δεν συμβαδίζουν με τις δικές μας ή δεν είναι αυτές που θα επιθυμούσαμε. Η απογοήτευση συχνά προκαλεί ηθελημένη λήθη απέναντι στα σημαντικά πράγματα που συνήθως έχουν μηδενικό κόστος. Σεβαστό, γιατί αποτελεί επίσης επιλογή.. Τα κενά μέσα μας δύσκολα συμπληρώνονται από οτιδήποτε άλλο εκτός από αγάπη. Με αφετηρία τον ίδιο μας τον εαυτό.. Κάθε της έκφανση τότε, παύει να είναι απαιτητική ή να εξαναγκάζει οποιαδήποτε ανταπόδοση. Σε γεμίζει.. Ξέρεις, είναι σαν την αδιαπραγμάτευτη πίστη σου σε κάποιους ανθρώπους. Θα τους υποστήριζες, ακόμη κι αν διέπρατταν έγκλημα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Έστω κι αν εκείνοι δεν έκαναν ποτέ τίποτα για σένα..
__________________________
‘The Last Days Of Winter’/ LEVELLERS

Μουσική..

2008-03-18T00:13:00.003+02:00

...όπως λέμε 'αγάπη'..

Non-stop...

Φιλαράκι, σ'ευχαριστώ..

Το κακό παιδί

2008-03-03T10:34:00.006+02:00

«..Αν όμως αρχίσεις να τους μιλάς για χορτοφαγίες κι άλλες τέτοιες μπούρδες σαν αυτές που έλεγε κι η μάνα μου, και για μουσικές σαν αυτού του μαλάκα του Μόρισσον, τότε θα σε κάνουνε πέρα. Βαλ’το καλά στο μυαλό σου, εξυπνάκια μου. Δεν τους θέλουνε κάτι τέτοιους στο Γκρίμσμπι!..»

Περίοδοι 6 έως και 8 από τη σελ. 123 του μυθιστορήματος

'ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΙΔΙ' του Γουίλι Ράσελ - Εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ.

(Τίτλος πρωτοτύπου : 'THE WRONG BOY')

(Ένα υπέροχο βιβλίο για τη στενοκεφαλιά και την προκατάληψη απέναντι στη διαφορετικότητα..)

________________________________

Ευχαριστώ πολύ τους stereotype και tradescadia για την ευγενική πρόσκληση.

Το κορίτσι με το κόκκινο παλτό

2008-02-12T12:16:00.000+02:00

".. Σιγά σιγά γινόμαστε μία αχώριστη, μικρή συμμορία. Τριγυρνάμε στους δρόμους της πόλης και ζούμε περιπέτειες. Κανένας από τους μεγάλους δεν καταλαβαίνει όλα αυτά που κάνουμε και είναι καλά έτσι, γιατί ως επί το πλείστον είναι απαγορευμένα. Το αγαπημένο παιχνίδι του Ρόμεκ είναι να πετάει βαρελότα στις πόρτες των ανθρώπων και μετά να βλέπει τα τρομαγμένα πρόσωπά τους, γιατί σκέφτονται κάθε φορά ότι είναι βόμβα!

Σ’ αυτόν τον άγριο και τρελό καιρό μετά τον πόλεμο, μπορώ να ανακαλύψω κανονικά παιδικά χρόνια. Μια μέρα ο Ρόμεκ με τραβάει σε μία πίσω αυλή και με σπρώχνει να περάσω μία σιδερένια πόρτα σε ένα μικρό, κατασκότεινο χώρο. Κρατώ την ανάσα μου από την ένταση. Μετά από λίγο τα μάτια μου συνηθίζουν στο σκοτάδι και αναγνωρίζω ότι καθόμαστε σαν σε θέατρο μπροστά σε μια σκηνή. Όταν η κουρτίνα σηκώνεται, περιμένω με λαχτάρα τους ηθοποιούς. Όμως αντί για ηθοποιούς, στον άσπρο τοίχο ανάβουν φώτα και διαβάζω τα μεγάλα γράμματα:
Ο ΛΕΥΚΟΣ ΑΡΑΠΗΣ

Και ξαφνικά εμφανίζονται εικόνες που κινούνται. Άνθρωποι τρέχουν πάνω στον τοίχο και συζητούν, ένα αυτοκίνητο περνά πάνω στη σκηνή, βλέπω ακόμα κι ένα σκυλί που γαβγίζει. Δεν καταλαβαίνω τι γίνεται, γιατί όλα γίνονται τόσο γρήγορα και είναι τόσο δυνατά, αλλά ένα είναι ξεκάθαρο: εδώ πρόκειται πάλι για τον έρωτα.

Αρχίζω και ζαλίζομαι. Σαν μέσα σε ομίχλη παρακολουθώ τα γεγονότα, μέχρι που μετά από μία φανφάρα οι εικόνες εξαφανίζονται και εμφανίζεται η λέξη «KONIEC», τέλος. Τρίβω τα μάτια μου και περπατώ σαν ναρκωμένη πίσω από τον Ρόμεκ προς την έξοδο.

«Λοιπόν; Τι λες;» Το πρόσωπό του φωτίζεται από ενθουσιασμό, τα μικρά, έξυπνα μάτια του λάμπουν.
«Τι ήταν αυτό;», ρωτώ με ψιλή φωνή, ακόμα επηρεασμένη.
«Αυτό», ανακοινώνει επίσημα ο Ρόμεκ, «ήταν σινεμά!».."

Ρόμα Λιγκότσκα

_____________________________________

.. ακολουθώντας τους κανόνες που είχε ήδη σπάσει ο Ελεύθερος Σκοπευτής όταν με προσκάλεσε στο παιχνίδι με τα αγαπημένα ποιήματα.

Αν οι under control, auburn kate, γιώργος μάνεσης, άβατον και 123 λέξεις θέλουν, μπορούν να ανοίξουν κι άλλο τον κύκλο. (Χωρίς κανόνες..)

The Fall..

2008-01-16T00:47:00.000+02:00

You don't have to be weird to be wired

You don't have to be an American to be strange

You don't have to be strange to be strange

You don't have to be weird to be weird...
__________________________________

The Fall @

-Ξυλουργείο Μύλου - 17.01.08

-Gagarin 205 - 19.01.08

Undertow..

2008-01-03T00:58:00.000+02:00

Όπως και να ’χει, δεν θα έκανε το λάθος να ρωτήσει. Όχι ότι θα είχε σημασία, το ήξερε προκαταβολικά. Δεν υπήρχε μία απάντηση, όχι έστω η ίδια. Η ερώτηση παρέμενε εξίσου συγκεχυμένη και για κείνη. Τίποτα συγκεκριμένο. Μόνο η αίσθηση μιας άλλης διάστασης, μακρινής, συγχρόνως ασφυκτικά παράλληλης. Μόλις δυο βήματα από ένα μόνιμα μισοάδειο στέκι, κάπου στο κέντρο της πόλης. Στο στόμα της τρέλας.. Ο δρόμος την έφερνε συχνά από κει, όμως δεν σκέφτηκε ποτέ να κοιτάξει ένα εκατοστό πέρα από τα όρια της στεγνής ασφάλτου. Σφραγισμένες αναμνήσεις κι ένα κλειδί πεταμένο στα σκουπίδια, εκατό χρόνια πριν.

Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε τον καπνό να τυλίγει το λαιμό της τόσο σφιχτά, ίσως επειδή ήταν απ’ τις ελάχιστες φορές που το μαγαζί είχε τόσο κόσμο. Και το ποτό είχε τώρα διαφορετική γεύση, βρώμικη. Κάθε γουλιά έκανε τις πεταλούδες στο στομάχι της να αναπαράγονται. ‘- Οξυγόνο..’ Βγήκε έξω, μ’ ένα τσιγάρο και τον αναπτήρα στο χέρι. Παγωμένη βραδιά και το μυαλό να καίει. Βαθιές ανάσες ψυχρού μολυσμένου αέρα, του μόνου που υπήρχε. Περπάτησε ως τη μισοφαγωμένη πόρτα του εγκαταλειμμένου πια, ετοιμόρροπου κτιρίου. '- Είσαι ερωτευμένη με την κωλόπολη. Μόνο γι'αυτή τη στιγμή..’ Ηδονικά βουβή ερημιά και μια μικρή σχισμή στο παρελθόν. Μια παλιά γκαρσονιέρα στο ισόγειο και μερικές μισοσβησμένες εικόνες μιας εφήμερης απόλαυσης με ημερομηνία λήξης. Δέκα αιώνες πίσω. ' -Είναι στ'αλήθεια σκληρό να φεύγεις και να ξεχνάς τόσο εύκολα, όταν δεν νιώθεις τίποτα..;'

Αυτό το τσιγάρο ήταν ίσως το καλύτερο της βραδιάς.. Πέταξε την κάφτρα κι επέστρεψε στο μαγαζί..

________________
(‘Undertow’ / LUSH)

Believe..

2007-12-22T01:37:00.000+02:00

Αν η ψυχή σου λαχταράει κάτι πολύ, πραγματικά πολύ, τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.. Χρειάζεσαι μόνο πίστη, θετική στάση κι επιθυμία.. Επιθυμία που, όσο πιο δυνατή κι αληθινή είναι, τόσο περισσότερες αόρατες δυνάμεις παρακινούνται για να την εκπληρώσουν..

__________________
(‘Believe’ / THE BRAVERY)

ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΖΩΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

2007-12-19T08:33:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται η αθρόα μεταφορά αδέσποτων ζώων (κυρίως σκύλων αλλά και γάτων), από την Ελλάδα σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 8.000 μέχρι και 150.000 αδέσποτα ζώα ετησίως! Δεν είναι λίγες οι φορές που, φιλόζωοι έχουν παρεμποδίσει τη μεταφορά ζώων, αφού έχουν διαπιστώσει πως δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις υιοθεσίας αδέσποτων ζώων –όπως αυτές ορίζονται από τη σχετική νομοθεσία, με συνέπεια να μην διασφαλίζεται, ούτε στο ελάχιστο, η τύχη των ζώων όταν μεταφέρονται εκτός συνόρων!

Που πάνε τα αδέσποτα; Ποια η κατάληξή τους, όταν δεν είναι καταγεγραμμένα από τις αρμόδιες δημοτικές υπηρεσίες και όταν δεν υπάρχουν ούτε καν οι υπεύθυνες δηλώσεις των ατόμων που θα τα υιοθετήσουν, οι οποίες να αναφέρουν πως τα συγκεκριμένα ζώα δεν θα χρησιμοποιηθούν σε πειράματα; Πόσο φιλοζωική ενέργεια είναι η μαζική μεταφορά τους κάτω από άθλιες συνθήκες;

Ας θυμηθούμε τη μεταφορά αδέσποτων που εμποδίστηκε στο αεροδρόμιο ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, το 2004, ας θυμηθούμε την κατάσχεση 39 σκυλιών (που είχαν φορτωθεί στην Κέρκυρα), στην Πάδοβα της Ιταλίας τον Απρίλιο του 2006, ας θυμηθούμε τον πρόσφατο εντοπισμό δυο φορτηγών (που είχαν ξεκινήσει από την Κέρκυρα) στην Ανκόνα της Ιταλίας, με προορισμό τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτή την περίπτωση, ο μεταφορέας στην αρχή δήλωσε ότι μεταφέρει 45 σκύλους στις νέες τους οικογένειες, αλλά βρέθηκαν 102 σκύλοι (μεταξύ τους και αρκετά κουτάβια) οι οποίοι μεταφέρονταν σε άθλιες συνθήκες, ανάμεσα σε άλογα, με ελλιπή συνοδευτικά έγγραφα και κατασχέθηκαν από την ιταλική αστυνομία. Αυτά είναι τα γεγονότα!

Όπως γεγονός είναι ότι όσοι προσπάθησαν να παρεμποδίσουν την παράνομη μεταφορά αδέσποτων σκύλων σύρθηκαν σε δίκες από αυτούς που (και κατά δήλωσή τους) παρέβησαν τη σχετική νομοθεσία. Όσοι αναρωτήθηκαν για τη σκοπιμότητα της μεταφοράς ζώων στο εξωτερικό και όσοι ζήτησαν να τηρούνται οι νόμοι σε τέτοιες ενέργειες μηνύθηκαν για συκοφαντική δυσφήμιση των «ελληνικών φιλοζωϊκών σωματείων»! Αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν τις απόψεις τους σε αλλεπάλληλες δίκες, οι οποίες αναβάλλονταν διαρκώς, μέχρι την τελική αθώωση των κατηγορουμένων! Το αποτέλεσμα δεν ήταν άλλο από την οικονομική κατάρρευση και, τελικά, τη φίμωση όσων διαμαρτύρονταν για τη μη τήρηση της νομοθεσίας –όπως έγινε στην περίπτωση του ΤΕΤΡΑΠΟΔΟΛΟΓΕΙΝ (η ιστοσελίδα του οποίου έχει αποσυρθεί πλέον από το διαδίκτυο), αλλά και σε αρκετές ακόμα περιπτώσεις μεμονωμένων ατόμων. Αν αυτό δεν συνιστά λογοκρισία και παρεμπόδιση της ελεύθερης έκφρασης, τότε οι συγκεκριμένοι όροι έχουν χάσει πλήρως το νόημά τους.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό ισχυρίζονται πως το κάνουν γιατί οι συνθήκες διαβίωσής τους στην Ελλάδα είναι άθλιες. Και, προκειμένου να τα σώσουν από τη βαρβαρότητα, παραβαίνουν την, κατά την άποψή τους «ανεφάρμοστη ισχύουσα νομοθεσία». Ελπίζουμε να μην βρεθούν αύριο κάποιοι, το ίδιο φιλεύσπλαχνοι, οι οποίοι θα αρπάζουν τα παιδιά των φαναριών, θα τα τσουβαλιάζουν σε κοντέινερ και θα τα στέλνουν για υιοθεσία στο εξωτερικό, προκειμένου να τα σώσουν από την κακομεταχείριση!

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό υποστηρίζουν πως οι συνθήκες στις Ευρωπαϊκές χώρες είναι «παραδεισένιες». Θυμίζουμε ότι αναφέρονται σε χώρες που εφαρμόζουν την ευθανασία στα κυνοκομεία τους, χώρες για τις οποίες υπάρχουν στοιχεία σχετικά με την κατασκευή και εμπορία γούνας από γάτες και σκύλους και έχουν προϊστορία, τόσο στην βαρβαρότητα κατά ζώων, όσο και στην χρησιμοποίησή τους σαν πειραματόζωα. Και να υπενθυμίσουμε πως ο ισχυρισμός της αδυναμίας χρησιμοποίησης αδέσποτων για πειραματικούς σκοπούς δεν ευσταθεί, τόσο σύμφωνα με σχετικό πόρισμα Ελλήνων κτηνιάτρων, όσο και με βάση τη λογική. Γιατί αδυνατούμε να αντιληφθούμε τη σημασία της γονιδιακής καθαρότητας, σε περιπτώσεις όπου οι δοκιμές αφορούν το τρίχωμα των ζώων (π.χ. σαμπουάν) ή όταν σπάνε τα κόκαλα των σκύλων σε πειράματα σχετικά με κατάγματα ή ακόμα και στις περιπτώσεις όπου τα ζώα χρησιμοποιούνται σε δοκιμές αποτελεσματικότητας όπλων.

Πολλοί από αυτούς που μεταφέρουν ζώα στο εξωτερικό αποδεικνύουν το γεγονός της υιοθεσίας τους από οικογένειες παρουσιάζοντας φωτογραφίες σκύλων σε εσωτερικούς χώρους σπιτιών. Να μας συγχωρέσουν την καχυποψία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό. Μεμονωμένες φωτογραφίες σκύλων δεν αποδεικνύουν πως αυτά είναι τα ζώα που μεταφέρθηκαν εκτός Ελλάδος, ούτε αποδεικνύουν πως αυτά είναι όλα τα ζώα.
Μόνο η τήρηση των νομικών προϋποθέσεων μπορεί να εξασφαλίσει, σε κάποιο, έστω, περιορισμένο βαθμό τη μεταφορά των ζώων για υιοθεσία.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΦΙΛΟΖΩΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ:

-Να φροντίζουν για την απαρέγκλιτη τήρηση της νομοθεσίας σχετικά με την εξαγωγή ζώων από τη χώρα.
-Να φροντίζουν για τη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών επιβίωσης των αδέσποτων στην ίδια τους τη χώρα και να μην εξάγουν τα ζώα αφήνοντας αμετάβλητες τις συνθήκες επιβίωσής τους στην Ελλάδα. Η εξαγωγή ενός προβλήματος, κάθε άλλο παρά επιλύει το πρόβλημα.
-Να επενδύουν τους οικονομικούς τους πόρους στη δημιουργία συνθηκών περίθαλψης των αδέσποτων και όχι σε αναποτελεσματικές μηνύσεις.

ΖΗΤΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ:

-Να καλύψει το νομικό κενό του ν. 3170/2003, προβλέποντας την τιμωρία όσων μεταφέρουν, παράνομα, αδέσποτα σε χώρες του εξωτερικού και εφαρμόζοντας επιτέλους τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό 998/2003 (βάσει του οποίου κατασχέθηκαν τα ζώα στην Ανκόνα και παραπέμφθηκαν οι παραβάτες στη Δικαιοσύνη).
-Να εντατικοποιήσει τους ελέγχους του στις εξόδους της χώρας, προκειμένου να αποτρέψει την παράνομη εξαγωγή αδέσποτων ζώων.
-Να βοηθήσει έμπρακτα τους Δήμους στις προσπάθειές τους για περισυλλογή, πιστοποίηση και απελευθέρωση των αδέσποτων ζώων στο φυσικό τους περιβάλλον.

Asleep at the wheel..

2007-11-27T23:52:00.001+02:00

Όχι, δεν σε πειράζει που έχεις εβδομάδες να κοιμηθείς περισσότερες από πέντε ώρες συνεχόμενες.. Ούτε οι υπερωρίες μέχρι αργά, ή τα extras τα σαββατοκύριακα. Ούτε οι κατακρεουργημένες διακοπές το καλοκαίρι.. Ούτε τα τηλέφωνα και ο πανικός τις πιο ακατάλληλες ώρες.. Ούτε τα ταξίδια που θέλεις τόσο, αλλά δεν έχεις βρει ακόμη το χρόνο να κάνεις.. Ούτε το πηγμένο κεφάλι που κάποια στιγμή κατεβάζει ρολά και αδυνατεί να αρθρώσει δύο ολοκληρωμένες φράσεις στη σειρά. Ανάγκη κι επιλογή μαζί, όλα.. Δεν έχει σημασία, ίσα-ίσα που υπάρχουν φορές που το μικρόβιο της υπερέντασης σε γεμίζει ενέργεια.. Έτσι, γιατί νιώθεις πως αν σταθείς ακίνητος, παθητικός και απαθής, δεν θα καταφέρεις ποτέ τίποτα. Όχι για τους άλλους, για τον εαυτό σου. Γιατί κάνεις 5 βήματα μπροστά και παρόλο που σκοντάφτεις 10 με 15 φορές, βλέπεις άλλα 5 μικρά πραγματάκια, μικρά, αλλά όμορφα να έρχονται σε σένα απ’ το πουθενά.. Έτσι, επειδή προσπαθείς....
Άλλο πράγμα σε απογοητεύει. Η υστερία.. Όχι σαν αποτέλεσμα πόνου, αλλά λόγω έλλειψης συναισθηματικής νοημοσύνης.. Ξέρεις ποιους εννοώ. Εκείνους που ό,τι κι αν κάνεις, ό,τι κι αν πεις ή προσπαθήσεις να τους εξηγήσεις, είναι πολύ δύσκολο να ανακαλύψεις δίοδο στη λογική τους, γιατί η λέξη επικοινωνία είναι μάλλον άγνωστη γι'αυτούς. Είναι άνθρωποι ψυχροί, σκληροί, παράλογα απαιτητικοί και αμετάκλητοι, ακόμη κι όταν δεν έχουν ιδέα τι ακριβώς είναι αυτό που υπερασπίζονται με τόσο πάθος. Κυρίως από εγωισμό (..ή φόβο μήπως φανερωθεί η άγνοιά τους. Η αδυναμία τους..). Α, το κύριο χαρακτηριστικό τους.. Σπάνια θα τους δεις να χαμογελούν, γιατί η ψυχή τους είναι άδεια.. Δεν ξέρω αν έχουν διάρκεια οι άνθρωποι αυτοί, αλλά τους λυπάμαι.. Γιατί σε βάθος χρόνου, αυτό που μένει, είναι μόνο αυτό που αξίζει πραγματικά. Τι νόημα έχουν η ικανότητα και η γνώση, χωρίς τη σωστή νοοτροπία..; Είναι κάτι αντίστοιχο με την 'ομορφιά' και το περίβλημα.. Το μοναδικό, έχει γλυκό 'πρόσωπο', ανθρώπινο.. Δεν έχει ανάγκη να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Είναι αυτό που είναι, δεν αναλώνεται σε σπασμωδικές κινήσεις και υπερβολές, γι'αυτό ξεχωρίζει.. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω. Έχει χαρακτηριστικά που αγγίζουν την καρδιά σου.. Και σου δίνει ελπίδα..
__________________________
('Asleep at the wheel'/THE CINEMATICS)

Secret for a song..

2007-11-05T00:17:00.001+02:00

Θα είχαν περάσει μήνες, ίσως και χρόνος ολόκληρος. Είχε σταματήσει να μετράει, δεν είχε κανένα νόημα πια. Κουλουριασμένη σε μια γωνιά με τα μάτια καρφωμένα στο χρωματιστό ξύλινο ραβδάκι, περίμενε να ξημερώσει. Ήταν μάλλον αστείο, όμως δεν είχε καμία διάθεση να γελάσει. Αυτό το μικρό πραγματάκι είχε τη δύναμη να ικανοποιεί κάθε ευχή, να πραγματοποιεί τα αποκυήματα ακόμη και της πιο ζωηρής φαντασίας. Ειρωνεία. Μόνο για τους άλλους. Πάνω της δεν είχε καμία επίδραση, δεν ασκούσε καμία απολύτως μαγεία. Ούτε όμως και κάποιο από τα ξόρκια που από μικρή είχε μάθει να απαγγέλλει απ’ έξω κι ανακατωτά. Είχε ακολουθήσει κάθε συμβουλή, δοκίμασε κάθε γιατροσόφι που της υπέδειξαν. Λίγο καιρό πριν, η γερόντισσα του δάσους της είχε χαρίσει ένα μοναδικό φίλτρο. «-Σ' αυτό δεν μπορεί να αντισταθεί ούτε το πιο ανήμερο θεριό..» την καθησύχασε, «.. χρησιμοποίησέ το, όπως σου είπα, και θα με θυμηθείς..»
Θαρρείς και κάθε τι έμοιαζε μάταιο. Ξάπλωνε και τα μάτια της εξακολουθούσαν να ανοιγοκλείνουν το ίδιο γρήγορα, με την ίδια ακόρεστη ένταση, όσο και πριν. «- Μα, γιατί..;», αναρωτιόταν κάθε τόσο και το πρόσωπό της πλημμύριζε από υγρή χρυσόσκονη «- Νιώθω πάντα τόσο κουρασμένη κι όμως είναι αδύνατο να κοιμηθώ.. ..Ασφαλώς και είμαι άρρωστη, .. Οποιαδήποτε άλλη εξήγηση θα ήταν μόνο ανόητη…»
Κάθε που νύχτωνε, σήκωνε απογοητευμένη το κεφάλι προς το βαθύ σκοτεινό του ουρανού αόριστα αποζητώντας κάτι, ίσως μια ουρανοκατέβατη απάντηση, περιμένοντας το πρώτο φως της επόμενης ημέρας, και της επόμενης, και της άλλης, για να αφυπνίζεται από την εναλλαγή του χρόνου και να συνεχίζει, όπως έπρεπε, να χρησιμοποιεί το ραβδάκι της.
Κάποιο βράδυ, μη μπορώντας να εξηγήσει το λόγο που της φαινόταν διαφορετικό από τα προηγούμενα, τη σκέψη της διαπέρασε αστραπιαία κάτι που είχε λησμονήσει από καιρό. Συχνά σκαρφιζόταν στο μυαλό της ιστορίες. Στην εκπνοή μιας ανάσας, εκείνες, ελεύθερες, ξεδίπλωναν ένα χαλί από νότες, στο οποίο αφήνονταν να στροβιλίζονται, φροντίζοντας να πατάνε πάνω του όσο πιο ανεπαίσθητα γίνεται.. Καθισμένη σ’ ένα γιγάντιο μπλε τριαντάφυλλο, δοκίμασε να σιγοτραγουδήσει τις πρώτες, ασύνδετες ακόμα, εικόνες που της ήρθαν στο νου, όταν αισθάνθηκε ένα απαλό χάδι στην πλάτη. Γυρίζοντας ξαφνιασμένη, είδε τέσσερα περίεργα, μικροσκοπικά πλασματάκια μαζεμένα γύρω της να την κοιτούν. Ξωτικά..
«- Μας έστειλε ο πρίγκιπας..», αποκρίθηκαν όλα μαζί, «..έμαθε ότι υποφέρεις από ανίατες αϋπνίες.. Λέει πως ξέρει κάποιο μυστικό που ίσως σε βοηθήσει να γιατρευτείς.. Ήρθαμε να σε οδηγήσουμε στο κάστρο του.. Κανείς θνητός δεν μπορεί να προσκαλέσει μια μάγισσα, παρά μόνον αν εκείνη τραγουδήσει, κι αυτό ακριβώς έκανες απόψε εσύ..»
Η μαγισσούλα αναπήδησε ξαφνικά και μια κρυφή ελπίδα ξύπνησε μέσα της. «- Λες να ’ναι αυτό το γιατρικό..;» αναρωτήθηκε.
Τα αλλόκοτα ξωτικά τη συνόδευσαν στην άμαξά τους και κίνησαν για το κάστρο του πρίγκιπα.
Το κάστρο ήταν πελώριο κι επιβλητικό, πλαισιωμένο από πυκνούς θάμνους και παράξενα αναρριχόμενα φυτά. Καθε τόσο εκείνη σταματούσε και στεκόταν να το χαζεύει μαγεμένη. Τα ξωτικά τη σκουντούσαν ξανά και ξανά για να τα ακολουθήσει. Προσπερνώντας διαταγμένες αυστηρά πανομοιότυπες πόρτες, ανεβαίνοντας δαιδαλώδεις σκάλες και διασχίζοντας σταυρωτούς διαδρόμους, την οδήγησαν μπρος σε μία μεγάλη πόρτα, διαφορετική από όλες τις προηγούμενες. Είχαν το ίδιο μουντό ξύλινο χρώμα, ετούτη εδώ όμως ήταν γυάλινη.
«- Φτάσαμε, εδώ θα μείνεις. Είναι το δωμάτιο του πρίγκιπα..»
Ανοίγοντας την πόρτα δειλά αλλά όχι φοβισμένα, βρέθηκε σε ένα δωμάτιο που δεν είχε φανταστεί ποτέ, παράξενα μαγικό. Αστραφτερό, με μεγάλα παράθυρα κι ένα πουπουλένιο στρώμα με απαλά λευκά σεντόνια στη μέση. Πλησιάζοντας, ένιωσε ένα μεθυστικό άρωμα να αναδύεται από το μαξιλάρι και να την τυλίγει. Αισθάνθηκε μια γλυκιά κούραση και τα βλέφαρά της βάρυναν ξάφνου αβίαστα. Μια φωνή, χωρίς παρουσία, να της ψιθυρίζει «-.. Θα σε δω το πρωί. Όμως, όσο θα βρίσκεσαι εδώ, ακόμη κι όταν εγώ λείπω, αυτό το άρωμα θα σε συνοδεύει πάντα, θα σε κυκλώνει.. Θα ελευθερώνεται και θα σε ηρεμεί. Φτάνει να συνεχίσεις να τραγουδάς..» Η μαγισσούλα έγειρε στο στρώμα χαμογελώντας και αποκοιμήθηκε σχεδόν αμέσως..
_______________________

(‘Secret for a song’/MERCURY REV)

Bones..

2007-10-12T22:01:00.000+03:00

Διαδρομές και ταχύτητες εξωφρενικές. Για δυνατά στομάχια και γερά νεύρα. Χρόνος; Ελάχιστος, αλλά ο μόνος που έχεις. Σήμερα, ναι, σήμερα. Αν μπορείς και χθες, ακόμη καλύτερα. Όσα πρόλαβες, ό,τι σου ’μεινε, αν υπάρχει περιθώριο για κάτι ακόμα. Τώρα.. Αντοχές; Είχες τελικά.. Ίσως εξασφάλισες μερικά αποθέματα από την εξοικονόμηση οξυγόνου, όταν σταμάτησες να μιλάς πολύ. Εθελούσιες, αλλεπάλληλες πτώσεις, βαθιά, ως τον πάτο. Χωρίς δεμένα σχοινιά, χωρίς σωσίβιο. Ίσως έγινες καλύτερος κολυμβητής έτσι.. Ξύπνησες εξουθενωμένος, κομμάτια, δεν θυμόσουν αν κολύμπησες ως την ακτή ή σε ξέβρασε το κύμα.. Ήδη αισθάνεσαι καλύτερα. Ακριβώς επειδή δεν ξέρεις αν στην επόμενη βουτιά, θα καταφέρεις να ανέβεις στην επιφάνεια. Μάλλον δεν έχεις ιδέα αν θα ‘χεις την ευκαιρία για επόμενη βουτιά. Αύριο. Ό,τι δεν εξήγησες ποτέ ή ό,τι έχασες. Ό,τι δεν κυνήγησες ή ό,τι σου πήραν.. Όσα κατάφερες κι ό,τι σε πονάει. Σκέψου, εκείνα τα θραύσματα στο κεφάλι σου να διογκώνουν τα μηνίγγια σου κάθε φορά που πέφτεις για ύπνο. Μεταμόρφωσέ τα σε ανθρώπους, επιθυμίες, ανοησίες, τρέλες, στόχους, όνειρα..
Φαντάσου πως αύριο ξυπνάς και δεν υπάρχουν πια..

Στη Ν., που επιστρέφει πίσω στη ζωή μετά από σχεδόν ένα χρόνο..
Σε έναν υπέροχο δάσκαλο, που μου επιβεβαίωσε κάτι που για λίγο αμφισβήτησα.. Ότι το αληθινό χαμόγελο, σου επιστρέφεται πάντα..

__________________

('Bones'/ EDITORS)

Dream Sequence #1..

2007-09-28T22:50:00.000+03:00

Τα βλέφαρά της να παίζουν ασταμάτητα. Κλειστά, πάντα κλειστά..
«- My little dreamone, u Ο.k..?»
Το ίδιο όνειρο, ο ίδιος εθισμός. Ξανά και ξανά..
« - My little dreamone, u Ο.k…?»
Εγκλωβισμένη στον ασπρόμαυρο λαβύρινθο ενός ονειρικού πουθενά. Στο σκοτάδι..
« - My little dreamone, u Ο.k…?»
Παράξενες, βραχνές φωνές να την βυθίζουν σε μια γλυκιά παραίσθηση..
« - My little dreamone, u Ο.k…?»
Ζεστά, αόρατα χέρια να τη στροβιλίζουν στον μελαγχολικό ρυθμό μιας ισχυρής απουσίας..
« - My little dreamone, u Ο.k…?»
Τα βλέφαρά της να παίζουν ασταμάτητα. Κλειστά, πάντα κλειστά..
Ηθελημένα τυφλή για να αφουγκράζεται την ηχώ : «- My little dreamone, u Ο.k..?»

(Όταν άνοιγε τα βλέφαρα, η αγκαλιά δεν ακουγόταν πουθενά..)
____________________
('Dream Sequence #1'/ dEUS )

My little prince..

2007-09-18T22:15:00.000+03:00

' - A! μικρέ πρίγκιπα, κατάλαβα έτσι λίγο-λίγο τη μικρή μελαγχολική σου ζωή. Για πολύ καιρό δεν είχες άλλη διασκέδαση από το να χαίρεσαι τα υπέροχα χρώματα που σκόρπιζε βασιλεύοντας ο ήλιος. Έμαθα τούτη την καινούρια λεπτομέρεια το πρωί της τέταρτης μέρας, όταν μου είπες:

- Πολύ μου αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα. Πάμε να δούμε ένα ηλιοβασίλεμα.. Μα πρέπει να περιμένουμε..

- Να περιμένουμε τι;

- Να περιμένουμε μέχρι να πέσει ο ήλιος.

Στην αρχή φάνηκες να ξαφνιάζεσαι κι ύστερα γέλασες με τον ίδιο σου τον εαυτό. Και μου είπες:

- Πάντα νομίζω πως είμαι στο σπίτι μου!

Πραγματικά, όταν είναι μεσημέρι στην Αμερική, στη Γαλλία, όλος ο κόσμος το ξέρει, ο ήλιος βασιλεύει. Δεν θα χρειαζόταν, παρά να μπορεί κανείς να πάει στη Γαλλία σ'ένα λεπτό για να χαρεί το ηλιοβασίλεμα. Δυστυχώς, όμως η Γαλλία είναι πάρα πολύ μακριά. Πάνω στον μικρό σου πλανήτη όμως, θα σου ήταν αρκετό να τραβήξεις την καρέκλα σου μερικά βήματα πιο πέρα. Και τότε θα'βλεπες το δειλινό κάθε φορά που θα το'θελες..

-Μια μέρα είδα τον ήλιο να βασιλεύει σαραντατρείς φορές!

Και λίγο μετά πρόσθεσε:

- Ξέρεις, .. όταν είναι κανείς έτσι λυπημένος, του αρέσουν τα ηλιοβασιλέματα..

- Τη μέρα που τα είδες σαραντατρείς φορές ήσουνα, λοιπόν, τόσο πολύ λυπημένος;

Μα ο μικρός πρίγκιπας δεν απάντησε..'

___________________________________

(από τον Μικρό Πρίγκιπα του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ)

Do you like me..?

2007-09-12T20:30:00.001+03:00

- Δεν με κρατάνε άλλο τα πόδια μου.. Τρέμω..
- Φτάνουμε, έλα.. Θα την πέσουμε στο σταθμό και μόλις ξημερώσει, φύγαμε..
- Δεν είμαι εγώ αυτή που τραβολογάς τόσες ώρες.. Όχι μωρέ, δεν μπορεί να είμαι εγώ....
- Τότε κι η 'άλλη' μου κάνει.. Κρυώνεις;

- Όχι. Όχι ακόμα.. Φοβάμαι..
- Έλα ρε.. Τώρα..; Γιατί;
- Δεν ξέρω.. Απλά φοβάμαι..
- Μας τη βάρεσε και την κάνουμε.. Έτσι, γιατί κλείσαμε τα 18.. Δεν είναι από μόνο του αρκετό..;
- Δεν είναι αυτό.. Αύριο.. Θα εξακολουθείς να μ’ αγαπάς;
- Εξακολουθείς να με φοβάσαι..;
- Πάντα..
- Τότε γιατί ήρθες ως εδώ..;
- Μ' αρέσει που περπατάω δίπλα σου όλη μέρα.. Κι ας είμαι έτοιμη να σωριαστώ.. Πλησιάζουμε στο σταθμό. Δεν μου είπες τελικά.. Πού θα πάμε..;

_____________________

(Do you like me?/FUGAZI)

No man's land..

2007-08-28T18:21:00.001+03:00

Με υλικούς αυτουργούς. Με ηθικούς αυτουργούς. Με ευθυνόφοβους. Με ανίκανους. Με μικρόψυχους. Με απανθρακωμένα πτώματα. Με ξεριζωμένες ψυχές. Με κοράκια. Με παπαγάλους. Με πομπές. Με Μεσσίες. Με θεωρίες. Με συνωμοσίες. Με εξωγήινους. Με έπαρση. Χωρίς τέλος..

(Αυτό που με τρομάζει περισσότερο, είναι το αλτζχάιμερ την 'επόμενη μέρα'. Όλων μας..)

____________

'..Chaos a.d.

Army in siege

Total alarm

I'm sick of this

Inside the state

War is created

No mans land

Whats this shit?!..'

("Refuse/Resist" / SEPULTURA)