Λευκός θόρυβος

"Βαθειά στο δάσος"

2009-07-10T13:16:00.002+03:00

Το δάσος καταπίνει τη γυναίκα και μετά φτύνει το γλυκό κορμί της στις λάσπες
Το φόρεμά της βυθίζεται στο πηγάδι θυμίζοντας το σχήμα του κορμιού ενός μικρού κοριτσιού.

Ναι, το θυμάμαι αυτό το κορίτσι
Που σκόνταψε μέσα στο πηγάδι σε μια στιγμή μοναξιάς
Αλλά δεν αντέχω να την αγγίξω τώρα
Τη μια και μοναδική μου.

Βαθειά στο δάσος
Βαθειά στο δάσος
Μια κηδεία αργοσέρνεται.

Τα σκουλίκια φτιάχνουν τα απάνθρωπα σχέδιά τους
Λένε Π-Ε-Θ-Α-Ν-Ε πάνω στο δέρμα της
Λένε ΝΕΚΡΗ στην κοιλιά της και ΘΑΝΑΤΟΣ στους ώμους της
Χτες βράδυ με φίλησε αλλά ο ΘΑΝΑΤΟΣ ήταν πάνω της.

Βαθειά στο δάσος
Βαθειά στο δάσος
Μια κηδεία αργοσέρνεται.

Τώρα το θύμα περιμένει τον δολοφόνο
Και τα δέντρα γνέφουν οτι συμφωνούν
Το μαχαίρι νιώθει σα μαχαίρι νιώθει σα μαχαίρι που νιώθει πεινασμένο
Ναι, το θυμάμαι αυτό το κορίτσι
Την πήρα από τα κουρέλια και την έφτασα στις βελόνες (προσευχήσου για μένα τώρα)
Μωρό μου, σήμερα θα κοιμηθούμε σε χωριστούς τάφους.

Βαθειά στο δάσος
Βαθειά στο δάσος
Μια κηδεία αργοσέρνεται.

Ο έρωτας είναι για τους ηλίθιους και όλοι οι ηλίθιοι είναι ερωτευμένοι
Βρέχει μόνο στο σπίτι μου και πουθενά αλλού
Ο έρωτας είναι για τους ηλίθιους κι ο Θεός ξέρει οτι είμαι ένας απ΄αυτούς
Τα πεζοδρόμια είναι γεμάτα από μοναχικά παιδιά του έρωτα
Το πεζοδρόμιο λυπάται, επειδή πρέπει να τα σκοτώσουμε.

Λοιπόν σήμερα το πρωί μου είπε η Tomboy οτι ο Αρχηγός ετοίμασε καινούργιο βιβλίο, θα κυκλοφορήσει 1η Σεπτέμβρη και λέγεται The Death of Bunny Munro (πληροφορίες εντός). "Ο Μπάνυ είναι ένας πωλητής που ψάχνει να βρει την ψυχή του. Σύντομα θα ανακαλύψει οτι οι μέρες του είναι μετρημένες..." Ε, ρε γλέντια!

"Οι Φύλακες της Πανούκλας"

2009-07-07T11:21:00.006+03:00

Έχω να κάνω μια σοβαρή (αλλά όχι πρωτότυπη) πρόταση παύλα καταγγελία. Προτείνω λοιπόν να απαγορευτούν τα τραγούδια των Beatles. Αιτιολογώ –ο Τσάρλυ Μάνσον με την ομάδα του που σφάξανε τη Σάρον Τέιτ και τους υπόλοιπους, τότε στα 1969, είχαν γράψει με αίμα στους τοίχους Helter Skelter, άρα κάποια επιρροή από το σχετικό τραγούδι των Beatles. Και να μην ξεχάσω να απαγορεύσω τα τραγούδια των Rolling Stones επίσης –όλοι θυμόμαστε οτι στο Άλταμοντ, την ώρα που ο Τζάγκερ τραγούδαγε το Sympathy for the Devil, από κάτω οι Άγγελοι της Κόλασης σκότωναν τον Μέρεντιθ Χάντερ –ποιος τους καθοδηγούσε στη συγκεκριμένη δολοφονία; Προφανώς ο Τζάγκερ με τους στίχους του –φερμπότεν το λοιπόν κι αυτοί. Είπα παραπάνω για τους Beatles και θυμήθηκα –να απαγορευτεί επίσης και ο «Φύλακας της Σίκαλης» του Σάλιντζερ. Ο Τσάπμαν που έφαγε τον Λένον δήλωσε οτι ήταν επηρεασμένος από το συγκεκριμένο βιβλίο.

Δυστυχώς η πρότασή μου για τις παραπάνω απαγορεύσεις μόνο πρωτότυπη δεν είναι –την έχουν εισηγηθεί πριν από μένα αρκετές Πατριωτικοχριστιανικές Οργανώσεις των ΗΠΑ, την έχουν εφαρμόσει στην πράξη μπόλικες χούντες... Ακόμα πιο δυστυχώς η ανθρωπότητα σκέφτεται πλέον χοντρικά –δεν συγκινείται από μεμονωμένους θανάτους όσο διάσημα κι αν είναι τα θύματα, της χρειάζεται (το λιγότερο) μια γενοκτονία για να ξυπνήσει.

Εντάξει, επειδή σήμερα θέλω να απαγορεύσω κάτι, θα περάσω στις γενοκτονίες και τις μαζικές σφαγές.

Απαγορεύω λοιπόν τη Χριστιανική θρησκεία και στηρίζω την απαγόρευση αυτή στις σταυροφορίες, στις σφαγές των ιθαγενών της Αφρικής, στις γενοκτονίες των Ινδιάνων της Κεντρικής και Λατινικής Αμερικής, πλας σ' ένα τσούρμο αιρετικούς λαμπαδιασμένους τον Μεσαίωνα –αφού σήμερα είπαμε να ψωνίσουμε χοντρικά.

Απαγορεύω επίσης τον Ισλαμισμό, γιατί όλο και κάποιους έχουν γενοκτονίσει κι αυτοί.

Απαγορεύω τέλος την ιδεολογία της «Ελεύθερης Αγοράς» η οποία είναι υπεύθυνη για την πείνα στον Τρίτο Κόσμο, για γενοκτονίες ιθαγενών, για την καταστροφή του πλανήτη και για τα κουκλάκια με το παραπλανητικό όνομα «Τυχερούλης».

Γουστάρεις αίμα και βία δικέ μου; Γουστάρεις βουνά πτωμάτων; Τα παραπάνω τρία, ενδεικτικά και κυρίαρχα ρεύματα σκέψης είναι υπεύθυνα για το ξεκλήρισμα της μισής ανθρωπότητας –διαχρονικά μιλάμε πάντα, έτσι;

Τώρα εγώ, επειδή είμαι εμπεριστατωμένο άτομο, σκέφτηκα να ψάξω στις παραπάνω θεωρίες προκειμένου να εντοπίσω τα ψήγματα, έστω πρόκλησης βίας που εμπεριέχονται σε αυτές. Ε, λοιπόν μάγκα μου, όσο κι αν έψαξα δε βρήκα πουθενά καταγεγραμμένη ρήση του Χριστού ή του Μωάμεθ που να προτείνουν την εξολόθρευση των απίστων. Όσο κι αν το ήθελα δεν βρήκα ούτε έναν θεωρητικό «ελευθεραγορίτη» να υπερασπίζεται τα μονοπώλια και την αύξηση των κερδών ανεξαρτήτως κόστους. Όπως ακριβώς ο Λένον, ο Τζάγκερ και ο Σάλιντζερ δεν είχαν ούτε μισή φράση που να προτρέπει σε πράξεις βίας –έτσι και οι παραπάνω θεωρίες.

Ναι, εντάξει –οι θεωρίες ήταν μια χαρά, αλλά κάποιοι τις πήραν, τις διαστρέβλωσαν ή τις επέκτειναν ή όπως θες πέστο. Και κατέληξε το θέμα σε μακελειό. Φταίνε οι θεωρίες γι΄αυτό; Θα πρέπει δηλαδή να κάψουμε τον τσελεμεντέ επειδή μια νοικοκυρά έβαλε ποντικοφάρμακο στα ντολμαδάκια και δηλητηρίασε την ομήγυρη;

Αν απάντησες «βεβαίως και θα πρέπει να τον κάψουμε», πάρε θέση κι εγώ ακολουθώ. Ξεκίνα να καις βιβλία, δίσκους, ναούς, εμπορικά κέντρα –τα πάντα. Αν όμως το σκέφτηκες αλλιώς το πράγμα, αν θεωρείς οτι δεν φταίει η συνταγή για τη δολοφονική εφαρμογή της, διάβασε παρακάτω.

Ήταν το 2005 όταν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έβγαλε ένα ωραίο ψηφισματάκι στο οποίο ταύτιζε τον φασισμό με τον κομμουνισμό και ακολούθως ταύτιζε τα φασιστικά καθεστώτα με τα πολιτεύματα που επικρατούσαν στις χώρες του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Το Ψήφισμα είχε προταθεί από κοινού από Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, Φιλελεύθερους, Ένωση για την Ευρώπη των Εθνών και Πράσινους και κατά την ψηφοφορία, εκτός από τους παραπάνω, το υπερψήφισαν και οι σοσιαλιστές. Ψήφοι, 553 υπέρ, 44 κατά και 33 αποχές. Ποιοι ψήφισαν κατά; Οι Ευρωπαίοι Αριστεροί (για όσους θεωρούν οτι οι Ευρωεκλογές δεν έχουν καμιά σημασία). Ποιοι απείχαν; Μπόλικοι –μέσα σ΄αυτούς και οι δικοί μας Δεξιοί και το Λάος (αυτοί μάλλον είχαν πρόβλημα επειδή έγινε προσπάθεια εξομοίωσης των φωτισμένων φασιστικών καθεστώτων με τους εγκληματίες μπολσεβίκους).

Πρόσφατα ο ΟΑΣΕ έβγαλε ένα καινούργιο ψηφισματάκι όπου εξισώσει τον ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης με αυτόν της Γερμανίας σχετικά με την έναρξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Ζητάει μάλιστα το Ψήφισμα να καθιερωθεί η 23η Αυγούστου (τέτοια μέρα υπογράφτηκε το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη επίθεσης, Μολότωφ-Ρίμπεντροπ) σαν ημέρα μνήμης των θυμάτων του σταλινισμού και του ναζισμού.

Τι βλέπουμε στα δυο παραπάνω Ψηφίσματα; Ωραίες ντρίπλες βλέπουμε, μαγευτική μπάλα, ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο! Ξεκινάνε τη φράση με «κομμουνιστικό» και την κλείνουν με «σταλινικό» -ωραία πράγματα! Απορώ εγώ τώρα -ο αδαής:

-Έλεγε πουθενά ο Μαρξ για «Πατερούληδες»; Έγραφε πουθενά οτι «δικτατορία του προλεταριάτου» σημαίνει «παντοκρατορία ενός ανθρώπου»; Επειδή δηλαδή κάποιος Στάλιν (Τσαουσέσκου κ.λ.π.) πήρε το «οι πολλοί θα καταλάβουν νομοτελειακά την εξουσία με σκοπό να την καταργήσουν» και το μετέτρεψε στο Λουδοβίκειο «το κράτος είμαι εγώ» -πάει να πει οτι η κομμουνιστική θεωρία (ή ιδεολογία) οδηγεί σε ολοκληρωτικά καθεστώτα; Αν ναι, η Ελεύθερη Αγορά οδηγεί σε εκατόμβες νεκρών, το ίδιο και τα λόγια του Χριστού ή του Μωάμεθ.

-Πότε θα βγει το σίκουελ της «Μαύρης βίβλου του Κομμουνισμού»; Πότε θα βγει η «Μαύρη Βίβλος του Καπιταλισμού», η «Μαύρη Βίβλος του Χριστιανισμού» κ.λ.π.; Μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα τα τελευταία χρόνια με τα εγκλήματα του κομμουνισμού και των «κομμουνιστικών καθεστώτων» -για στάκα ρε μάγκες! Στον Ελληνικό Εμφύλιο ΜΟΝΟ οι αριστεροί σφάζανε; Οι δεξιοί δεν κάνανε τίποτα; Ρωτάω ρε γίγαντες Πάγκαλοι που βγήκατε να φρίξετε εκ των υστέρων για τα «κομμουνιστικά εγκλήματα» του Εμφυλίου. Οι αριστεροί άνοιξαν τα ξερονήσια; Οι αριστεροί εκτελούσαν σωρηδόν κομμουνιστές; Οι αριστεροί έφτιαξαν το «ιδιώνυμο» (θυμήσου το αυτό για παρακάτω); Οι αριστεροί τσολιάδες συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς; Δε λέω ρε γαμώτο οτι οι αριστεροί ήταν άγγελοι σε ένα κόσμο διαβόλων –αλλά μη μου λέτε κι εσείς οτι οι δεξιοί ήταν Αη Γιώργηδες που πάλευαν να σκοτώσουν το δράκο και να σώσουν το κορίτσι! Και κάτι ακόμα, σχετικά με τα εγκλήματα του κομμουνισμού. Τις ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία δεν τις έριξαν σταλινικοί –απ΄οτι θυμάμαι. Εκείνοι που τις έριξαν το έκαναν κατά παράβαση ΚΑΘΕ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ αλλά ποτέ δεν δικάστηκαν σαν εγκληματίες πολέμου. Μιας και μιλάμε για εγκλήματα –ο βομβαρδισμός αμάχων απαγορεύεται. Στάλιν λεγόταν λοιπόν αυτός που έδωσε εντολή να βομβαρδιστεί η Γιουγκοσλαβία; Μήπως λεγόταν Μάο αυτός που βομβάρδισε τη Βαγδάτη; Ρωτάω –επειδή αρχίζουμε να ξεχνάμε τη ΜΙΣΗ ιστορία και να θυμόμαστε την υπόλοιπη παραποιημένη.

-Πως είναι δυνατό να ευθύνεται μια χώρα για την έναρξη ενός πολέμου όταν υπογράφει Σύμφωνο μη Επίθεσης; Δηλαδή για τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο φταίει και η Ελβετία που δεν συμμετείχε; Εντάξει –αστειεύομαι. Η ΕΣΣΔ ήταν μεγάλη χώρα και έπρεπε να τρέξει στο πλευρό των Συμμάχων για να αντιμετωπίσει τον φασισμό –σωστά φωστήρες; Δηλαδή ο Στάλιν έπρεπε να αδιαφορήσει για τις εξωτερικές επιθέσεις που δεχόταν η χώρα του (συμμετείχε και η Ελλάδα τιμητικά στους επιτιθέμενους) και να τρέξει να συνδράμει αυτούς που του επιτίθονταν μέχρι πριν λίγους μήνες! Έστω, να δεχτώ οτι υπήρχαν κάτι ψιλοτσακωμοί αλλά έπρεπε να ενωθούν όλοι απέναντι στον «κοινό εχθρό». Οι ΗΠΑ πότε μπήκαν στον Πόλεμο κατά του «κοινού εχθρού»; Μήπως μπήκαν μετά τους Ρώσους; Κι αν ναι, γιατί κατηγορείται η ΕΣΣΔ για συνυπαιτιότητα στην έναρξη του Β’ΠΠ και δεν κατηγορούνται ΚΑΙ οι ΗΠΑ;

Υπάρχει αυτό το παλιό τσιτάτο που λέει οτι «η ιστορία γράφεται από τους νικητές», προσωπικά το θεωρώ σκέτη σαχλαμάρα. Προφανώς και η ιστορία γράφεται από τους νικητές –οι νικημένοι συνήθως εξολοθρεύονται, που να τους βρεις για να γράψουν; Εγώ νομίζω οτι η ιστορία γράφεται από τους ιστορικούς και οι ιστορικοί είναι άνθρωποι που διαμορφώνονται από τις κοινωνικές συνθήκες. Τελικά λοιπόν το θέμα δεν είναι πως γράφεται η ιστορία, αλλά πως διαβάζεται. Θυμήσου το σχολείο! Κάναμε Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας αλλά ποτέ δεν φτάναμε μέχρι τον Εμφύλιο. Όχι οτι δεν υπήρχε στο βιβλίο ο Εμφύλιος –απλά εμείς δεν προλαβαίναμε να καλύψουμε την ύλη! Κάπως έτσι γίνονται τα πράγματα γενικότερα –αν με πιάνεις.

Να υποθέσω τώρα μερικά πράγματα; Να υποθέσω ας πούμε γιατί έπιασε τόση καΐλα τους Δυτικοευρωπαίους και τους ΗΠΑνάπτυκτους να δαιμονοποιήσουν τον κομμουνισμό;

Μια πρώτη εξήγηση θα μπορούσε να είναι η ανάγκη επαναπροσδιορισμού του δίπολου. Εκεί που υπήρχαν πριν «κακοί Ρώσοι» και «ήρωες Δυτικοί», τώρα υπάρχουν «κακοί Ισλαμιστές». Οι «ήρωες Δυτικοί» παραμένουν. Και μάλιστα με αντιπάλους πολύ πιο εύκολους –στη θέση της υπερδύναμης ΕΣΣΔ έχουν μπει κάτι κουρελήδες της Ανατολής. Γιατί όμως να υπάρχει το δίπολο; Επειδή, αν δεν υπάρχουν «οι άλλοι» δεν υπάρχεις κι εσύ. Επειδή αν δεν υπάρχει ο «κοινός εχθρός» δεν υπάρχει και λόγος να ενωθείς εναντίον του, αφήνοντας για αργότερα την δημιουργία καλύτερων συνθηκών στην προσωπική σου ζωή. «Τώρα μας απειλούν οι μουλάδες, (οι κόκκινοι, οι μαύροι, οι μυρμηγκοφάγοι, βάλε ότι θες), δεν έχουμε ώρα να ασχοληθούμε με την υγεία σου, τον μισθό σου, τη ζωή σου γενικότερα ρε παιδί μου!»

Επειδή όμως το δίπολο είναι βολικό, αλλά το τρίπολο φέρνει σε παρτούζα –γι΄αυτό είπαν οι εγκέφαλοι να τα χώσουν στον κομμουνισμό. Εξηγώ –το να συνασπίζονται οι μάζες κατά του κοινού εχθρού έρχεται λουκούμι, όσο η ύπαρξη τρίτης εναλλακτικής πρότασης μπερδεύει τα πράγματα. Δε συμφέρει να υπάρχει αυτή η γαμημένη πιθανότητα να σκεφτούν οι άνθρωποι των δύο αντίπαλων στρατοπέδων: «ρε δε γαμεί κι εσύ κι ο γρύλος σου; γιατί να σφάζομαι με τον απέναντι όταν πεινάμε το ίδιο ακριβώς;»

Τι κάνουμε λοιπόν για να αντιμετωπίσουμε αυτή την όχι και τόσο βολική πιθανότητα; Μήπως κάτι τέτοιο;
«Όστις επιδιώκει την εφαρμογήν ιδεών εχουσών ως έκδηλον σκοπόν την δια βιαίων μέσων ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού συστήματος, ή την απόσπασιν μέρους ή όλου της Επικρατείας, ή ενεργεί υπέρ αυτών προσηλυτισμόν, τιμωρείται με φυλάκισιν τουλάχιστον εξ μηνών. Προς τούτοις επιβάλλεται δια της αποφάσεως και εκτοπισμός ενός μηνός μέχρι δύο ετών εις τόπον εν αυτή οριζόμενον».
Μήπως το Βενιζελικό Ιδιώνυμο αρχίζει να ακούγεται σαν λογική πρόταση πλέον;

Μια δεύτερη εξήγηση θα μπορούσε να είναι η ανάγκη υποβάθμισης (διάβαζε, κατάργησης) των εργασιακών δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών που είχαν εξασφαλίσει οι αγώνες, κυρίως, των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων στις Δυτικές κοινωνίες. Με την καθιέρωση της τερατώδους εξίσωσης «ότι προέρχεται από τον κομμουνισμό είναι κακό και οδηγεί σε φασισμό» μπορούμε πιο εύκολα να καταλήξουμε στην μη αντίδραση μπροστά στην ανατροπή των κοινωνικών κεκτημένων.
«Ποιος φωνάζει για οχτάωρο; Οι κομμουνιστές. Άρα το οχτάωρο είναι κακό, επειδή οι κομμουνιστές είναι κακοί».
«Ποιος διαδηλώνει; Οι κομμουνιστές. Άρα οι διαδηλώσεις είναι κακό πράγμα».
«Ποιος θέλει κοινωνικές ελευθερίες; Οι κομμουνιστές. Άρα οι κοινωνικές ελευθερίες είναι κακές».

Θα μου πεις οτι δεν φωνάζουν μόνο οι κομμουνιστές για τα παραπάνω. Σωστά! Ούτε και ο μοναδικός αναγνώστης του «Φύλακα της Σίκαλης» ήταν ο Τσάπμαν, αλλά το βιβλίο χαρακτηρίστηκε από αυτόν τον μοναδικό κακό αναγνώστη.

Κοντολογίς, αρκεί να δαιμονοποιήσουμε μια ομάδα πολιτών (αν η ομάδα είναι υποθετική, ακόμα καλύτερα) για να αποδώσουμε τον χαρακτηρισμό του βδελυρού σε οτιδήποτε «αγγίζει» αυτή η ομάδα. Η θεωρία της πανούκλας –πρώτα φορτώνουμε την αρρώστια σε κάποιους και μετά τους κατηγορούμε οτι μολύνουν κάθε τι που αγγίζουν. Στη συνέχεια βέβαια τους απομονώνουμε, μπας και σωθούμε. Όχι από αυτό που πραγματικά έχουν, αλλά από εκείνο που εμείς αποφασίσαμε να τους φορτώσουμε.

Και τελικά –για να ξεμπερδεύουμε. Σιχαίνομαι κάθε –ισμο του οποίου το πρώτο συνθετικό αναφέρεται σε πρόσωπο. Σιχαίνομαι τον Μαρξισμό, τον Λενινισμό, τον Σταλινισμό, τον Μαοϊσμό, αλλά και τον Μακαρθισμό, τον Ρηγκανισμό, τον Θατσερισμό, τον Χριστιανισμό, τον Μωαμεθανισμό, τον Βουδισμό και τον Παπισμό. Δώσμου τέτοιους –ισμους, το μόνο που θα καταφέρεις είναι να μεγιστοποιήσεις την απέχθειά μου.

Είμαι φιλικά διατεθειμένος απέναντι στους κάθε λογής -ισμους που αναφέρονται σε ιδέες. Σοσιαλισμός (δηλαδή κοινωνισμός), Κομμουνισμός (πάει να πει –κοινοκτημοσυνισμός), Αναρχισμός (σα να λέμε αντιαρχηγισμός) και πάει λέγοντας. Όχι δεν είμαι υπέρ του Καπιταλισμού (δηλαδή της Κεφαλαιοκρατίας), ούτε υπέρ του Ιμπεριαλισμού (της Αυτοκρατοροκρατίας σα να λέμε).

Διατηρώ πάντα την υποψία οτι οι λέξεις μπορούν και να λένε την αλήθεια. Δεν θέλω λοιπόν να δεχτώ καμιά θεωρία παύλα ιδεολογία που διεκδικεί το αλάθητο του ονόματος. Και έχω την απαίτηση, η ιδεολογία που απευθύνεται στους ανθρώπους να γράφει, τουλάχιστον στην ούγια, τον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα. Ζητάω πολλά;

Γιατί τελικά είναι πολύ ωραία αυτή η εξίσωση του Στάλιν με τον Χίτλερ, κάνατε ένα λάθος όμως αγαπητοί αναλυτές της ιστορίας. Ξεχάσατε να πείτε οτι ο Χίτλερ δεν προέκυψε με επανάσταση σοβιετικού τύπου –με δημοκρατικότατες, δυτικού τύπου, εκλογές ανέβηκε στην εξουσία. Κι ο Μπους το ίδιο. Και η Θάτσερ, ο Ρήγκαν, ο Μπερλουσκόνι ....

Μήπως λοιπόν πριν καταγγείλετε (τιγκαρισμένοι στην ιερή οργή) ένα πολιτικό σύστημα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΛΕΟΝ, μήπως θα ήταν καλύτερα να κοιτάξετε τι πάει στραβά με το «δημοκρατικό» σας σύστημα και φέρνει στην εξουσία τόσους πολλούς απίθανους και επικίνδυνους τύπους;

«Είναι αστείο! Το μόνο που χρειάζεται είναι να πεις κάτι που κανένας δεν θα καταλάβει και μετά όλοι θα κάνουν ότι τους πεις», σκεφτόταν κάποτε ο Χόλντεν Κόλφιλντ.

Η ιστορία της χαμένης ταυτότητας

2009-07-03T12:55:00.001+03:00

«Ένα αριστερό εξτρέμ μας λείπει και δεν θα παιζόμαστε φέτος», είπε ο Γυαλάκιας τινάζοντας τη στάχτη του τσιγάρου του πέρα από τα κάγκελα του μπαλκονιού.
«Τι να το κάνετε το εξτρέμ; Έχετε τον επόπτη γραμμών σε κάθε αγώνα», κορόιδεψε ο Σίλβερ.
«Οι επόπτες δεν σεντράρουν», απάντησε ο Γυαλάκιας.
«Εντάξει, πάρτε και τον διαιτητή να σας δίνει πέτσινα πέναλτι και καθαρίσατε», είπε ο Σίλβερ.

Ο Γυαλάκιας φόλα γαύρος κι ο Σίλβερ βάζελος, η κουβέντα περί ποδοσφαίρου λοιπόν ήταν μια κάποια λύση για τη βαρεμάρα του απογευματινού καφέ στο μπαλκόνι του Σίλβερ. Τουλάχιστον μέχρι να ξαναβγεί η γκόμενα της απέναντι πολυκατοικίας για άπλωμα εσωρούχων. Τον Σίλβερ βασικά τον λέγανε Ασημάκη και ήταν κατίμαυρος σα Βεδουίνος, αλλά η παρέα τού είχε κολλήσει το σχετικό παρατσούκλι μάλλον λόγω συνδυασμού βαφτιστικού ονόματος και χρώματος οφθαλμών –γαλαζοπράσινο. Ήταν και φιλότιμο παιδί ο Σίλβερ, έβαζε πάντα πλάτη στις δύσκολες δουλειές και φώναζε τότε η παρέα «χάι γιό Σίλβερ!» σε στυλ Λόουν Ρέιντζερ. Τον Γυαλάκια τον λέγανε έτσι επειδή ήταν γυαλάκιας –προφανώς.

«Έχει πάντως καταντήσει αηδία η κουβέντα περί διαιτησίας», διαπίστωσε ο Γυαλάκιας.
«Ε, σταματήστε να στήνετε διαιτητές τότε», πρότεινε ο Σίλβερ.
«Κάτσε ρε φίλε –θες να πεις οτι δεν είμαστε καλύτερη ομάδα από σας; Αυτό θες να πεις δηλαδή;» εκνευρίστηκε ο Γυαλάκιας.
«Γιατί είσαστε καλύτεροι; Επειδή παίρνετε τα σικέ πρωταθλήματα στην Ελλάδα; Στην Ευρώπη εμάς μας βγάζουν το καπέλο κι εσάς σας έχουν για να γελάνε», είπε με σοβαρό ύφος ο Σίλβερ.
«Ε, τώρα είσαι μαλάκας! Γέλαγε μαζί μας η Βέρντερ που τη γαμήσαμε μέσα-έξω;» κόρωσε ο Γυαλάκιας.
«Σιγά τ΄αυγά!» ξεφύσησε ο Σίλβερ, βγάζοντας καπνό μέχρι κι απ΄τα αυτιά του. «Τη Βέρντερ κι εμείς για πλάκα την είχαμε».
«Ναι, αλλά τη Ρεάλ;» επέμεινε ο Γυαλάκιας.
«Τι τη Ρεάλ;» απόρησε ο Σίλβερ.
«Δεν την ξεσκίσαμε μέσα στο Μπερναμπέου;»
«Εσείς;» κορόιδεψε ο Σίλβερ.
«Εμείς!» ζούληξε νευρικά το τσιγάρο του στο τασάκι ο Γυαλάκιας.
«4-2 δε χάσατε;» ρώτησε δήθεν αθώα ο Σίλβερ.
«Χάσαμε ναι. Αλλά τους ξεσκίσαμε –με 10 παίκτες παίζαμε και τους είχαμε ισοπαλία μέχρι το 80φεύγα!»
«Αλλά στο τέλος χάσατε 4-2!» επέμεινε ο Σίλβερ.
«Ε, τι σημασία έχει αυτό;» αγανάκτησε ο Γυαλάκιας.
«Έλα ντε!» γέλασε ο Σίλβερ. «Τι σημασία έχει μια ακόμα τεσσάρα για σας! Συνηθισμένοι είσαστε άλλωστε!»
«Κάτσε ρε φίλε, να το πάμε αλλιώς επειδή θα τρελαθούμε εδώ πέρα!» άναψε κολλητά το τσιγάρο του από τη γόπα του προηγούμενου ο φουντωμένος Γυαλάκιας. «Ας πάρουμε την Ελληνική Ιστορία».
«Τι δουλειά έχει η Ελληνική Ιστορία με τις τεσσάρες σας στην Ευρώπη;» απόρησε ο Σίλβερ.
«Έχει –όλα έχουν», είπε ο Γυαλάκιας. «Πάρε ας πούμε τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».
«Ωχ Παναγία μου!» αναστέναξε ο Σίλβερ.
«Λοιπόν, σε ρωτάω. Γιατί γιορτάζουμε την 28η Οκτωβρίου;» απαίτησε να μάθει ο Γυαλάκιας.
«Επειδή ξεκωλιάσαμε τους Ιταλούς και κρατήσαμε στα οχυρά τους Γερμανούς», απάντησε ο Σίλβερ.
«Ναι αλλά χάσαμε!» πανηγύρισε ο Γυαλάκιας.

«Τι μαλακίες μου λες τώρα;» απηύδησε ο Σίλβερ.
«Λέω οτι όσο ξεσκίσαμε τις Δυνάμεις του Άξονα στον Βου Παγκόσμιο, άλλο τόσο ξέσκισε κι ο Θρύλος τη Ρεάλ. Διάλεξε λοιπόν. Ή ο Θρύλος έχει ξεφτιλίσει τις μισές ποδοσφαιρικές υπερδυνάμεις στην Ευρώπη ή έχουμε, σαν έθνος, πάνω από 2000 χρόνια να ρεφάρουμε σε πόλεμο», είπε ο Γυαλάκιας.
«Καλά τώρα! Συγκρίνεις ανόμοια και βγάζεις ότι θες!» αγανάκτησε ο Σίλβερ.

«Γιατί;» του χώθηκε ο Γυαλάκιας. «Δεν μας πήραν τα σώβρακα οι Γερμανοί στα οχυρά;»
«Όχι ρε φίλε δεν μας τα πήραν! Γι΄αυτό άλλωστε όταν βγήκαν οι δικοί μας στάθηκε προσοχή και τους χαιρέτησε ο επικεφαλής των Γερμανών!» άρχισε να τα παίρνει με τη σειρά του ο Σίλβερ.
«Ναι ε;» ειρωνεύτηκε ο Γυαλάκιας. «Κι ο Ραούλ έτρεξε να σφίξει το χέρι του Νικοπολίδη, αλλά το γκολάκι του το είχε κολλήσει πριν. Τι να το κάνω λοιπόν; Ας μην μας έβαζε γκολ το κωλόπαιδο κι ας έβριζε μετά τις μανάδες και τις αδερφές ακόμα και των αναπληρωματικών!»
«Α, μάλιστα! Τώρα δηλαδή σε καίει το αποτέλεσμα!» ψευτοθαύμασε ο Σίλβερ.
«Εμένα δε με καίει τίποτα. Εσύ είπες προηγουμένως οτι το σκορ μετράει και όχι το αν παίξαμε καλά. Αν μετράει λοιπόν το σκορ, μας πηδάνε κανονικά από Μετά Χριστόν και δώθε επειδή δεν έχουμε κερδίσει ούτε παρτίδα τάβλι σε διεθνές επίπεδο!»
«Μαλακίες μου λες. Δεν απελευθερωθήκαμε μετά την επανάσταση του ’21; Δεν κερδίσαμε στους Βαλκανικούς; Μέχρι και στους Βου Παγκόσμιο με τους νικητές ήμασταν!» ρώτησε παύλα διαπίστωσε ο Σίλβερ.
«Κάτσε λίγο να τα δούμε», είπε ο Γυαλάκιας. «Να το πάρουμε το κορδόνι από το ’21 ή να πάμε παραπίσω;»
«Ξεκίνα από το ’21 επειδή δουλεύω αύριο το πρωί και πρέπει να κοιμηθώ κιόλας», απάντησε ο Σίλβερ.
«Πότε πρέπει να κοιμηθείς;»
«Σε κάνα εξάωρο από τώρα, οπότε ας ξεκινήσουμε από το ’21 για να μη μας βρει το ξημέρωμα», εξήγησε ο Σίλβερ.

«Το θρυλικό ’21 λοιπόν –που εορτάζεται με παρελάσεις. Τι έγινε τότε;»
«Τι έγινε; Διώξαμε τους Τούρκους!» απόρησε ο Σίλβερ.
«Εμείς;» επέμεινε ο Γυαλάκιας.
«Εννοείς εγώ κι εσύ;» χαζορώτησε ο Σίλβερ.
«Εννοώ οτι οι ηρωικοί αγωνιστές μας είχανε φάει ήττα μεγάλη κι αν δεν ήταν οι Ξένες Δυνάμεις να βομβαρδίσουν τον τουρκικό στόλο ακόμα θα είχαμε κανένα Τουρκαλβανό Σουλτάνο με γραφικό όνομα, του τύπου Καραμάν Αλής, πάνω απ΄τα κεφάλια μας».
«Μα Καραμανλή λένε τον πρωθυπουργό εδώ και χρόνια!» παρατήρησε ο Σίλβερ.
«Άσχετο», είπε ο Γυαλάκιας. «Το γεγονός είναι οτι χάναμε χοντρά και μας σώσανε οι Μεγάλες Δυνάμεις, για δικούς τους σκοπούς υποθέτω και όχι λόγω φιλελληνισμού».
«Εντάξει, ακόμα κι έτσι –πριν δε μου έλεγες οτι το αποτέλεσμα μόνο μετράει;» πετάχτηκε ο Σίλβερ.
«Εγώ δεν έλεγα τίποτα, εσύ το έλεγες αυτό. Αλλά αν μετράει μόνο το αποτέλεσμα τότε, λόγω αποτελέσματος, δικαιώνεται η Θρυλάρα που παίρνει τόσα χρόνια το πρωτάθλημα. Σ’ έσκισα Μουστάκια!» πανηγύρισε ο Γυαλάκιας –όχι δηλαδή οτι είχε τίποτα μουστάκι ο Σίλβερ, ατάκα από τα «Κίτρινα γάντια» ήταν το «Μουστάκιας».
«Όχι ρε φίλε! Πάλι συγκρίνεις ανόμοια!» διαμαρυρήθηκε ο Σίλβερ.

«Εγώ δεν συγκρίνω ανόμοια. Λέω απλώς οτι σ΄αυτή εδώ την κωλοχώρα το παίζουμε μια Αμερικάνοι, μια Ευρωπαίοι επειδή ντρεπόμαστε να πούμε οτι δεν έχουμε δική μας ταυτότητα», είπε ο Γυαλάκιας.
«Πως δεν έχουμε; Εγώ έχω και μάλιστα καινούργια –Ευρωπαϊκή πλενόμενη», γέλασε ο Σίλβερ.
«Ρε παιδί μου, εννοώ οτι είμαστε κολαούζοι. Τη μια λέμε ‘ο πρώτος είναι τα πάντα, ο δεύτερος τίποτα’ σαν κακέκτυπα του Χόλυγουντ. Την άλλη λέμε ‘η προσπάθεια μετράει, το αποτέλεσμα είναι στο χέρι του Θεού΄ σαν στραβοχυμένοι Καλβινιστές...»
«Τι είναι οι Καλβινιστές;» διέκοψε ο Σίλβερ.
«Αυτοί που φοράνε Κάλβιν Κλάιν και μη με διακόπτεις», συνέχισε ο Γυαλάκιας. «Το θέμα είναι οτι δεν έχουμε αυτό που λέγεται ‘πολιτιστική κληρονομιά’ και ψάχνουμε να πάρουμε δανεική από τους άλλους».
«Ε, τώρα το έχεσες εντελώς!» διαμαρτυρήθηκε ο Σίλβερ. «Αν δεν έχουμε εμείς πολιτιστική κληρονομιά, εμείς που χτίζαμε Παρθενώνες όταν οι άλλοι ήταν ακόμα στα δέντρα...»
«Ώπα, φρένο!» τον φρέναρε ο Γυαλάκιας. «Λες δηλαδή οτι έχουμε επιρροές από την Αρχαία Ελλάδα και είμαστε οι συνεχιστές της, ας πούμε;»
«Άμα δεν είμαστε εμείς, ποιος είναι; Οι ιθαγενείς του Αμαζονίου;»
«Κοντά έπεσες», υποστήριξε ο Γυαλάκιας. «Για πες μου τώρα –οι Αιγύπτιοι είχαν έναν μεγάλο πολιτισμό;»
«Είχαν –και τι μ΄αυτό;» απόρησε ο Σίλβερ.
«Οι Κινέζοι πάλι, τι σου λένε;»
«Τι να μου πουν;» αναρωτήθηκε ο Σίλβερ.
«Πολιτισμικώς εννοώ. Είχαν;»
«Είχαν».
«Οι ιθαγενείς του Περού;»
«Τι κάνανε πάλι αυτοί;» αγανάκτησε ο Σίλβερ.
«Είχαν βαρβάτο πολιτισμό! Απόγονοι των Ίνκας!»
«Που θες να καταλήξεις;» απόρησε ειλικρινά ο Σίλβερ.
«Στο ότι όλοι οι προαναφερθέντες είναι, ας πούμε, απόγονοι μεγάλων πολιτισμών και τη σήμερον ημέρα τυγχάνουν γλίτσηδες που ούτε να τους φτύσεις», διαπίστωσε ο Γυαλάκιας.
«Ε και;» έκανε ο Σίλβερ.
«Πάει να πει οτι τα έθνη με αρχαία ιστορία καταλήγουν συνήθως έσχατοι των εσχάτων, γαλαρία, δίπλα στις τουαλέτες», είπε ο Γυαλάκιας. «Ενώ τα έθνη με μεταγενέστερη ιστορία –αυτοί που κατέβηκαν αργότερα απ΄τα δέντρα, να πούμε –καταλήγουν πολιτισμικά κυρίαρχα. Όπως Αμερική!»

«Αφού ρε βλάκα, όλος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός στηρίχτηκε στους Αρχαίους Έλληνες και οι Αμερικάνοι στηρίχτηκαν στον Ευρωπαϊκό Πολιτισμό, άρα, συνεπάγεται και αντιστρόφως, ο αριθμητής δια του παρονομαστή, η υποτείνουσα επί της μεσοκαθέτου και παρ’ τ΄αρχίδια μου!» συμπέρανε οργισμένος ο Σίλβερ.
«Ναι, μάλιστα!» κορόιδεψε ο Γυαλάκιας. «Σε ποιον Αρχαίο Πολιτισμό στηρίχτηκε η Ευρώπη;»
«Τι ‘σε ποιον’; Υπήρχαν πολλοί;» ρώτησε ο Σίλβερ.
«Αμέ! Υπήρχε αυτός που ‘άνθισε στη φιλόξενη ελληνική γη’ που λέγανε και στην ΥΕΝΕΔ, ο άλλος ο Μικρασιατικός ο εισαγόμενος και οι γραπτές πηγές όλων αυτών που σώθηκαν μετά την κατραπακιά του κοντού με το Βουκεφάλα. Από όσα σώθηκαν, κάποια διάλεξαν οι Ευρωπαίοι του Μεσαίωνα και δώθε, τα μετάφρασαν όπως γούσταραν και μας τα πλάσαραν για ελληνικούρες. Αυτό φίλε μου είναι Ευρωπαϊκός Πολιτισμός που στηρίχτηκε σε επιλεγμένα αρχαία κείμενα. Αν αύριο, ας πούμε, τα εγγόνια μας ξεθάψουν το αρχείο του Πρωταθλητή ο κόσμος θα νομίζει οτι το ποδόσφαιρο γνώρισε στιγμές άφταστης δόξας στην Ελλάδα του 20ου αιώνα. Αν πάλι βρουν το αρχείο της Πράσινης, τότε θα αποφανθούν οτι ο 20ος αιώνας ήταν ο μεσαίωνας του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα. Αν τώρα υποθέσουμε οτι τα εγγόνια μας είναι βάζελοι και θέλουν να αποδείξουν οτι όσο δεν έπαιρνε πρωτάθλημα η ομάδα τους υπήρχε μεσαίωνας –πες μου εσύ ποιο από τα δυο αρχεία θα αναδείξουν!»
Εκείνη τη στιγμή βγήκε η γειτόνισσα στο απέναντι μπαλκόνι, οπότε ο Γυαλάκιας σώπασε απότομα κι ο Σίλβερ άναψε τσιγάρο όσο έπαιρνε βολικότερη θέση παρατήρησης. Η γειτόνισσα άρπαξε μια σφουγγαρίστρα χωρίς, δυστυχώς, να σκύψει και ξαναμπήκε μέσα.

«Τζίφος!» είπε ο Σίλβερ. «Λοιπόν τι λέγαμε;»
«Για τους μαλάκες τους Έλληνες λέγαμε», απάντησε ο Γυαλάκιας. «Ξέρεις οτι μου ζητήσανε χαρτιά κάτι φασιστόμουτρα τις προάλλες που πέρναγα από τον Άγιο Παντελεήμονα;»
«Τι δουλειά έχει αυτό τώρα;» μπερδεύτηκε ο Σίλβερ.
«Έχει και παραέχει. Επειδή φίλε, οι συμπατριώτες μας είναι αποδεδειγμένοι καρπαζοεισπράκτορες 2000 χρόνια τώρα. Μέχρι που αναγκάστηκαν να πουν οτι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είναι συνέχεια της Αρχαίας Ελλάδας επειδή κάποιος Ρωμαίος Φλάβιος Βαλέριος Μούσμουλους την είδε διασπαστής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας...»
«Στάκα, ποιος είναι αυτός ο Φλάβιος;» κόλλησε ο Σίλβερ.
«Ο Κωνσταντίνος ο Μέγας αδερφάκι μου. Ρωμαίος απ΄αυτούς που μόλις είχαν κατέβει από τα δέντρα που τον πήραμε μεταγραφή οι Ελληνοχριστιανοί μπας και δούμε κάνα πρωτάθλημα. Κλασσική περίπτωση Ρότσα-Μπουμπλή δηλαδή!» διαπίστωσε ο Γυαλάκιας.
«Τέλος πάντων –φτάσε στο προκείμενο!» αγανάκτησε ο Σίλβερ.

«2000 χρόνια χωρίς πρωτάθλημα είναι πολλά –νομίζω; Ειδικά αν τα προηγούμενά σου πρωταθλήματα ήταν στο περιφερειακό, Αθήνα –Σπάρτη σημειώσατε Χι. Και το μόνο που είχες να επιδείξεις ήταν κάτι σκονισμένες νίκες με τους Πέρσες σαν τον ‘Θρύλε των γηπέδων Ολυμπιακέ –που νίκησες τη Σάντος, ομάδα του Πελέ’, με εννοείς; Γι΄αυτό λοιπόν ήταν στην τσίλια οι ιθαγενείς του Ελλαδιστάν, περιμένανε ποιον να βρούνε να του τα ρίξουν. Είχανε κάτι γύφτους, βολεύονταν, αλλά τι να σου κάνουν και οι γύφτοι; Δεν μπορούσες να τους πάρεις υπηρετικό προσωπικό, να τους επιδείξεις, να κάνεις το κομμάτι σου σαν πολιτισμένο άτομο ρε παιδί μου! Είχανε και κάτι Τούρκους στη Θράκη...»
«Έλληνες μουσουλμάνους», πετάχτηκε ο Σίλβερ.
«’σου πω ρε λεβέντη μου! Η παροικία στην Κωνσταντινούπολη τι είναι; Έλληνες; Ή μήπως Τούρκοι χριστιανοί;»
«Χέσε μας τώρα –Έλληνες είναι!»
«Ε, τότε και οι άλλοι στη Θράκη είναι Τούρκοι και άσε με να ολοκληρώσω!» κόρωσε ο Γυαλάκιας. «Όταν ήρθαν οι πρώτοι μετανάστες ανυψώθηκε το ηθικό των Ελληναράδων. Πλέον θα είχαμε κι εμείς δούλους, όπως οι πολιτισμένοι Γερμανοί είχαν δούλους τους θείους μας. Θα μπορούσαμε να τους κοροϊδέψουμε, να τους κλέψουμε, να τους πιούμε το αίμα –ε, ρε γλέντια! Η Ελλάδα έγινε επιτέλους Ευρώπη! Αλλά το κόλπο ξέρεις ποιο είναι;» ο Γυαλάκιας κοίταξε τον Σίλβερ περιμένοντας.
«Αφού θα μου την πεις την παπαριά σου –τι περιμένεις;» απόρησε ο Σίλβερ.
«Το κόλπο είναι η εθνική ταυτότητα. Σου λέει ας πούμε ο Ινδός ‘εγώ φοράω το σαρίκι μου και χαζεύω αγελάδες στον Γάγγη΄ -σωστός ο Ινδός. Σου λέει ο Γάλλος ‘εγώ τρώω το σκόρδο μου και γυρίζω τον κόσμο με πέδιλο και κάλτσα από μέσα’ –σωστός ο Γάλλος. Φτάνει και η σειρά του Έλληνα –τι να σου πει; ‘Δαρείου και Παρυσάτιδος γίγονται παίδες δύο’ τι διάολο σημαίνει αυτό; Ούτε κι ίδιος δεν γνωρίζει. Όταν πήγαινε σχολείο την κοπάναγε στα Αρχαία και τώρα σκίζεται για την Αρχαία μας Κληρονομιά. Θεωρεί οτι οι πιο σέξυ γκόμενες είναι οι Σλάβες και σκίζεται για την καθαρότητα της ελληνικής φυλής. Αγοράζει τζιπ Τσερόκι και βρίζει τους Αμερικάνους. Κοινωνική σχιζοφρένεια! Μέχρι που εφευρέθηκαν οι μετανάστες!»
«Τι ‘εφευρέθηκαν’; Θα μας τρελάνεις ρε!» θύμωσε ο Σίλβερ.

«Εφευρέθηκαν φίλε μου. Διότι μια ζωή στο Ελλαδιστάν έρχεται κόσμος απέξω. Μην στο πιάσω από Αρχαιοτάτων, να το πάμε από τη Μικρασία και δώθε. Ήρθαν οι Μικρασιάτες και ο ντόπιος τους είχε για χασικλήδες κι αποβράσματα. Ήρθαν μετά οι Ρωσοπόντιοι –μια από τα ίδια. Ήρθαν οι Βορειοηπειρώτες –ξου παραδίπλα βρομιάρηδες! Αλλά ήταν «Έλληνες αδελφοί!» Λες και σε Τουρκία, Ρωσία, Αλβανία είχανε το ελληνικό φύλο σε γυάλα –να διατηρηθεί καθαρό μέχρι να μας το στείλουν πίσω! Τώρα όμως αυτοί που έρχονται δεν έχουν ελληνική ρίζα άρα βολεύουν. Διότι αυτοί είναι ‘οι Άλλοι’ κι εμείς είμαστε ‘οι Καθαροί’. Βρήκαμε επιτέλους κάτι για να ξεχωρίζουμε, εμείς είμαστε οτι δεν είναι οι μετανάστες!» ολοκλήρωσε ο Γυαλάκιας.
«Μάλιστα –αλλά ακόμα δεν κατάλαβα που θες να καταλήξεις», είπε ο Σίλβερ.
«Στο οτι Ολυμπιακός και Ελλάδα είναι ένα και το αυτό για την κοινή γνώμη. Τι είναι ο Ολυμπιακός; Ρωτάω εσένα τον βάζελο».
«Η ομάδα που αδικεί τις μικρότερες και τρώει σφαλιάρες σε ευρωπαϊκό επίπεδο», είπε αβίαστα ο Σίλβερ.
«Το ίδιο είναι και η Ελλάδα», διαπίστωσε ο Γυαλάκιας ανάβοντας τσιγάρο.
«Τόσες παπαριές είχα χρόνια ν΄ακούσω!» θαύμασε ο Σίλβερ.

Κι ο Γυαλάκιας θα του απαντούσε, αλλά χτύπησε το κινητό του και θυμήθηκε οτι έπρεπε να προλάβει τα μαγαζιά ανοιχτά, επειδή αλλιώς θα τρώγανε πατούσες για βραδινό στο σπίτι του. Σηκώθηκε λοιπόν βιαστικός.
«Αν τύχει να απλώσει τίποτα εσώρουχα η απέναντι, βγάλτη στο κινητό και στείλτη μου», ζήτησε από τον Σίλβερ.
«Άκουσα πάντως οτι είναι Ρουμάνα», είπε εκείνος.
«Ακόμα καλύτερα –εγώ σαν ανοιχτόμυαλο άτομο δεν έχω κολλήματα με το μεταναστευτικό ζήτημα», διαπίστωσε ο Γυαλάκιας.
«Το μεταναστευτικό αφορά τους βρομιάρηδες της Ομόνοιας, όχι τις γκομενάρες των Νοτίων Προαστίων ρε ηλίθιε!» φώναξε ο Σίλβερ.
«Σωστό κι αυτό», παραδέχτηκε ο Γυαλάκιας και έφυγε τρέχοντας.

10. Ο τρόμος προς το βουνό

2009-07-02T11:37:00.002+03:00

Προηγουμένως:
1.Ο Άρης είναι καθηλωμένος σε παραθαλάσσιο ξενοδοχείο αντιμετωπίζοντας σημαντικά κενά μνήμης. Μαζί με μια ακόμα ένοικο, την Κατερίνα, βρίσκουν έναν κρεμασμένο άντρα κοντά στο ξενοδοχείο.

2. Οι χωρικοί εμφανίζονται με απειλητικές διαθέσεις λόγω του κρεμασμένου, αλλά η κατάσταση διορθώνεται μετά την παρέμβαση του θείου Χάρη και την παράδοση των ενόχων κυνηγών.

3. Κατανομή αρμοδιοτήτων μέσα στο ξενοδοχείο, όσο τα όπλα παραμένουν στον θείο Χάρη και μια φωτογραφία εφημερίδας που ισχυρίζεται οτι ο Άρης είναι καταζητούμενος τρομοκράτης.

4. Ψάρεμα με αμφίβολα αποτελέσματα και κάποιες αψιμαχίες σχετικά με την κατανομή αρμοδιοτήτων.

5. Μια απόπειρα βιασμού έχει συνέπεια την κοινή πορεία του Άρη με τον Πάνο εκτός ξενοδοχείου.

6. Ο Άρης φτάνει στο χωριό και, με τη βοήθεια του αστυνόμου, ψάχνει να βρει την κόρη του.

7. Ο Άρης συναντάει τους δικούς του συντρόφους για να ανακαλύψει οτι δεν είναι ούτε δικός τους, ούτε σύντροφός τους.

8. Ο Άρης ανακαλύπτει διάφορα πράγματα, μεταξύ αυτών και το πτώμα του πατέρα του.

9. Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο -η αντοχή των ορίων μεταξύ "δικού" και "ξένου"

Εκείνο το πρωί δεν ήθελα να ξυπνήσω όπως ακριβώς το προηγούμενο βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Πνιγόμουν σε μια ζελατίνα γεμάτη ασύνδετες εικόνες, είδα κάποια στιγμή τα πρόσωπά τους –το χαμόγελο της κόρης μου και την ανησυχία της γυναίκας μου. Δεν ήταν το τρένο που τις πήρε μακριά μου, δεν ήταν αυτό. Και μετά μια κοφτή εντολή ενεργοποίησης των εκρηκτικών μηχανισμών, ταυτόχρονα, και μετά;

Τινάχτηκα σα δύτης που ψάχνει οξυγόνο, έτοιμος να αντιμετωπίσω οτι υπήρχε στον αφρό της μέρας –επειδή ήμουν σίγουρος πως κάποιος είχε μπει στο δωμάτιό μου. Ασυναίσθητα έσφιξα το σεντόνι για να καλύψω το στόμα μου.
«Ήθελα να σε ρωτήσω κάποια πράγματα», είπε ο Μάρκος. Καθόταν στη μοναδική καρέκλα του δωματίου και με κοίταζε επίμονα.
«Και δεν μπορούσες να περιμένεις μέχρι να ξυπνήσω;» απόρησα.
«Όχι», είπε ξερά.

Σηκώθηκα να πλύνω τα μούτρα μου και τον άφησα να περιμένει εκεί. Χρειαζόμουν ένα καλό μπάνιο αλλά μάλλον έπρεπε να το αναβάλλω για την ώρα.
«Σ΄ακούω», μουρμούρισα όσο ξανακαθόμουν στο κρεβάτι.
«Τι κάνει ο Πάνος;» ρώτησε.
«Μια χαρά. Ήρθε μαζί μου μέχρι το χωριό κι εκεί τον ανέλαβε ο αστυνόμος –ακόμα θα πρέπει να είναι κλειδαμπαρωμένος στο κρατητήριο», του εξήγησα.
«Γιατί;»
«Για δική του ασφάλεια. Οι χωρικοί δεν έχουν και τις καλύτερες διαθέσεις απέναντί μας».
«Και που θα πάει αυτό δηλαδή; Με τον Πάνο εννοώ...»
«Υποθέτω οτι με το πέρασμα των ημερών οι χωρικοί θα αδιαφορήσουν. Ή θα έρθουν στο χωριό...»
«Ποιοι;»
«Αυτοί. Οποιοιδήποτε κι αν είναι Αυτοί...»
Έσκυψε το κεφάλι.
«Δεν πιστεύω οτι θα έρθει ποτέ κανένας. Μπορεί οι πόλεις να είναι σημαντικές αλλά εμείς εδώ πέρα... Λίγοι άνθρωποι κλεισμένοι σ΄ένα ξενοδοχείο κι ένα κωλοχώρι παραδίπλα –ποιος θα νοιαστεί;» είπε ο Μάρκος.
«Μπορεί ν΄αργήσουν αλλά θα έρθουν. Πάντα έρχονται», του εξήγησα.
«Έχεις δίκιο –αλλά μέχρι να ΄ρθουν δεν ξέρω πόσοι από μας θα είμαστε ακόμα ζωντανοί...»
«Πηγαίνετε στο χωριό τότε. Τι περιμένετε;» απόρησα.
«Δηλαδή οι επιλογές είναι ή να πεθάνουμε από την πείνα ή να πεθάνουμε από τα δίκαννα των χωρικών», διαπίστωσε.
«Μπορείς πάντα να μιλήσεις μ΄έναν άνθρωπο πριν σε πυροβολήσει, αλλά δεν ισχύει το ίδιο για την πείνα ή το κρύο...» υποστήριξα.
«Ίσως τότε να το καθυστερήσουμε, μέχρι να βρεθούμε στην ανάγκη», υπολόγισε.
«Δικός σας λογαριασμός», είπα.
«Δεν πρόλαβα να σ΄ευχαριστήσω που έσωσες τον Πάνο», θυμήθηκε ξαφνικά.
«Δεν έσωσα τον Πάνο –αυτόν ευχαρίστως θα τον πυροβολούσα. Εσάς τους υπόλοιπους προσπάθησα να βοηθήσω», του απάντησα.
«Έστω κι έτσι...» ψιθύρισε.
«Λάθος», τον έκοψα. «Αν συνεχίσετε έτσι σε λίγο θα γεμίσει πτώματα το ξενοδοχείο. Ακόμα και οι αναλώσιμες Βανέσες σας τελείωσαν –έτσι νομίζω».
«Ο θείος Χάρης είναι μια εξασφάλιση...» παραδέχτηκε.
«Όσο η ύπαρξή σας δεν τον επιβαρύνει», του είπα.
«Αλλά γιατί...» απόρησε.
«Αν έρθουν Εκείνοι που απεχθάνονται τους νταβατζήδες, ο θείος Χάρης την έχει άσχημα», έδειξα αόριστα έξω από το παράθυρο. «Νομίζεις λοιπόν οτι θα σας αφήσει να τον καρφώσετε;»
«Και γιατί θα το κάναμε αυτό;»
«Για να δείξετε οτι κι εσείς απεχθάνεστε τους νταβατζήδες, ή επειδή ο θείος Χάρης σας κάθεται στραβά...»
«Ναι, υπάρχουν αυτές οι πιθανότητες», παραδέχτηκε.
«Ο θείος Χάρης σάς είναι άχρηστος –λάθος –ο θείος Χάρης είναι επιζήμιος. Μπορείτε να τα καταφέρετε μια χαρά και μόνοι σας, βοήθα την Ελβίρα κι όποιον άλλον θέλει, να τον ξεφορτωθείτε», του πρότεινα.
«Ποιο το όφελος; Όλοι ίδιοι είναι στην τελική. Όλοι είναι εντάξει όσο δεν κάνουν κουμάντο κι όλοι μετατρέπονται σε νταβατζήδες όταν γίνουν αρχηγοί», είπε ο Μάρκος.
«Καλά τα λες», ένευσα χαμογελώντας. «Όλοι ίδιοι είσαστε στην τελική. Το μόνο που σας νοιάζει είναι να κάνει κάποιος άλλος κουμάντο στις ζωές σας, οποιοσδήποτε, αρκεί να μην είσαστε εσείς που θα παίρνετε τις αποφάσεις».

Σηκώθηκα κι άρχισα να ντύνομαι για να κρύψω τον εκνευρισμό μου. Οι άνθρωποι είχαν από καιρό μετατραπεί σε άψυχους δέκτες τηλεόρασης, το θυμόμουν αυτό –αλλά ποτέ δεν τα πήγα καλά με την υπομονή, έτσι και τώρα δεν μπορούσα να περιμένω τους ανθρώπους ν΄αλλάξουν. Εφόσον ο φλεγόμενος κόσμος δεν τους ήταν αρκετός για να κόψουν τη σύνδεση με τους πομπούς -όταν το γκρέμισμα των πομπών δεν απελευθερώνει τους δέκτες -ανάθεμά με κι αν ήξερα τι άλλο θα έπρεπε να γίνει δηλαδή! Ίσως τίποτα άλλο. Ίσως οτι έγινε να ήταν περισσότερο κι από αρκετό, ίσως πάλι να μην υπήρχε καμιά ελπίδα. Άλλωστε οτι κάνουμε, έχει σκοπό αποκλειστικά τους εαυτούς μας –ποτέ κανένας δεν θέλησε να σώσει τον κόσμο, κι όσοι το πίστεψαν απλά κορόιδευαν. Τους εαυτούς τους ή τους άλλους –τι σημασία έχει; Είμαστε σ΄ένα παγωμένο ναρκοπέδιο, παλεύουμε να βγούμε ζωντανοί κι ολόκληροι από εκεί μέσα, αν στην πορεία βρεθούμε με κάποιους συντρόφους –καλύτερα για μας. Αν πάλι χρειαστούμε να τους σπρώξουμε ανυποψίαστους για να πέσουν πρώτοι αυτοί τις νάρκες –κανένα πρόβλημα. Θέλουμε να βγούμε ζωντανοί κι ολόκληροι.

«Είμαι κάπως βιαστικός», είπα στον Μάρκο που καθόταν ακόμα αμήχανος και άνοιξα την πόρτα του δωματίου.
Είχα μπροστά μου μια μεγάλη μέρα.

Στο χωλ του ξενοδοχείου με περίμενε η Θάλεια, ή έτσι μου φάνηκε –επειδή ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να έχει ξυπνήσει ο κόσμος. Υποθετικά τουλάχιστον, γιατί με το Μάρκο να περιμένει πάνω από το κεφάλι μου, με τη Θάλεια να βολοδέρνει στο χωλ -δεν θα μου φαινόταν περίεργο να μου έχουν κανονίσει κάποια επιτροπή αποχαιρετισμού και μια μπάντα να παιανίζει.
«Λίγο νωρίς δεν είναι για να κυκλοφορείς ξύπνια;» ρώτησα τη Θάλεια.
«Σε περίμενα», μου είπε.
«Μα φυσικά –τι άλλο;» γέλασα.
«Δεν θέλω να μας αφήσεις», ψιθύρισε η Θάλεια.
«Μακάρι να γινόταν διαφορετικά», μουρμούρισα βαριεστημένα και χωρίς να το εννοώ.
«Φοβόμαστε τον θείο Χάρη», συνέχισε η Θάλεια.
«Έχετε δίκιο, αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι΄αυτό», είπα εγώ.
«Σκότωσέ τον!» με εκλιπάρησε.
Την κοίταξα προσπαθώντας να κρύψω το χαμόγελό μου.
«Δώσε μου έναν καλό λόγο για να το κάνω», της ζήτησα.
«Επειδή είναι απειλή για όλους μας», είπε διστακτικά.
«Ποιοι είναι οι όλοι; Εσύ, η Ελβίρα και ίσως η Κατερίνα –ξεχνάω κάποιον;» ρώτησα.
Δε μίλησε.
«Και γιατί εγώ; Γράφει πουθενά στο κούτελό μου ‘εκτελούνται δολοφονίες’;» μόρφασα επειδή το τελευταίο μου φάνηκε πλεονασμός.
«Για να μας βοηθήσεις...» είπε η Θάλεια αβέβαια.
«Ναι. Να σας βοηθήσω σε τι;» απαίτησα να μάθω.
Έμεινε ξανά βουβή.
«Κοίτα –είμαι πολύ βιαστικός», της εξήγησα και ξεκίνησα να φύγω.
«Πάρε μας μαζί σου τότε!» παρακάλεσε η Θάλεια.
«Δεν έχω ούτε χώρο να σας κουβαλήσω, ούτε και όρεξη να κρεμάσω τον θάνατό σας στο λαιμό μου –φτάνουν όσοι θάνατοι έχω ήδη», είπα αφηρημένα.
Η Θάλεια δε μίλησε, ήξερα όμως οτι αν πάθαιναν κακό θα το φορτωνόμουν. Δεν έχει σημασία τι έκανες, όσα δεν έκανες μετράνε περισσότερο τη Μέρα της Κρίσης κι αυτή έρχεται στο τέλος της κάθε μέρας για πολλούς από μάς.

Αγνόησα τον ήλιο που με κρυφοκοίταξε απειλητικά, όσο προσπαθούσε να πηδήσει πάνω από το βουνό –αγνόησα τις πιθανότητες που είχαν στήσει ολόκληρη διαδήλωση εναντίον μου –προχώρησα. Στην πλάτη σφιγμένο το σακίδιο με λίγα ρούχα κι ακόμα λιγότερες κονσέρβες, στη μέση το παγούρι που με έφτανε μόλις για μιας μέρας δρόμο –προχώρησα.

«-Πήγαινε γιε μου, πήγαινε στο ποτάμι/ δες τις γυναίκες να θρηνούν εκεί πέρα/ μετά ανέβα στο βουνό/ δες τους άντρες να θρηνούν κι αυτοί».

Αν περνούσα τον κατεστραμμένο δρόμο είχα ελπίδες. Όχι πολλές –όταν όμως είσαι στο μηδέν ακόμα και το 1 αποτελεί πρόοδο. Αν περνούσα τον κατεστραμμένο δρόμο θα άγγιζα το 2 ή το 3 στην εκατοστιαία κλίμακα. Κάτι ήταν κι αυτό.

Τα παπούτσια μου γέμισαν κοφτερά χαλίκια όσο απομακρυνόμουν από τη θάλασσα, η άμμος γινόταν πιο συμπαγής, ένα λασπώδες σεληνιακό τοπίο, πριν μεταμορφωθεί σε κοτρόνες. Είχα καιρό γι΄αυτό, είχα καιρό μέχρι το βουνό. Καχεκτικοί θάμνοι, καρτερικά αγκάθια, μικρά σκισίματα στην επιφάνεια του εδάφους –κάτι τέτοια δεν θα μπορούσαν να με καθυστερήσουν πολύ.

Όταν ο ήλιος έφτασε λίγο πιο κάτω από τον γιακά του πουκαμίσου μου άρχισα να διακρίνω τον κεντρικό δρόμο. Δεν ήταν ανάγκη να τον δω βέβαια –αρκούσε η αλλαγή της ησυχίας, αρκούσε πως ο μακρινός ήχος των κυμάτων έδωσε τη θέση του στην αναμονή του παλμού μιας σαραβαλιασμένης καρδιάς που λειτουργούσε ακόμα λόγω αδράνειας. Αυτό ήταν ο κεντρικός δρόμος.

Το βήμα μου έγινε αστροναυτικό.

Υπολόγισα οτι χρειάστηκαν περισσότερα από 10 λεπτά μέχρι να πατήσω τα πρώτα μυτερά κομμάτια μαύρης ασφάλτου, δεν μπόρεσα ν΄αντισταθώ –έπιασα το κοντινότερο τριγωνικό θραύσμα, το ζύγισα στην παλάμη μου πριν το πετάξω όσο μακρύτερα μπορούσα για να κόψω την ησυχία. Θρυμματίστηκε βγάζοντας έναν κούφιο ήχο. Σε λίγο θα συναντούσα τους νεκρούς.

«-Πατέρα γιατί θρηνούν οι γυναίκες;/ -Θρηνούν για τους άντρες τους./ -Αλλά τότε γιατί θρηνούν και οι άντρες;/ -Για ν΄απαντήσουν στις γυναίκες τους».

Ήταν εκεί με σπαραγμένα σπλάχνα από αδέσποτα σκυλιά που πέθαναν χορτάτα. Κάποιων τα κόκαλα άρχιζαν ήδη να ασπρίζουν στον ανελέητο ήλιο. Και ήταν πολλοί οι νεκροί –περισσότεροι απ΄όσους άντεχε το μυαλό του ανθρώπου. Το δικό μου μυαλό –σίγουρα. Η αποφορά της σήψης ήταν το λιγότερο που με ενόχλησε. Περπάτησα γιατί δεν είχα άλλη επιλογή. Στην αρχή έβλεπα μόνο στρατιώτες.

Νέοι ή λιγότερο νέοι, πιο πίσω οι βαθμοφόροι εντελώς απροετοίμαστοι για οτι τους συνέβη. Σκέφτηκα να σκύψω πάνω στις στολές τους, να ψάξω μήπως είχε ξεμείνει κανένα πιστόλι ή τίποτα σφαίρες –σκέφτηκα μετά πως δεν υπήρχε λόγος. Είχαμε μάθει τους δικούς μας να ενεργούν μεθοδικά. Δεν θα άφηναν τίποτα χρήσιμο στον πεθαμένο εχθρό, άλλωστε ο θάνατός τους ο ίδιος δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια χρήσιμη εξέλιξη. Εκμεταλλεύσου τους εχθρούς –αντιμετώπισε την εκμετάλλευση. Λέγαμε. Τι σήμαινε αυτό; Οτι ο ξανθός στρατιώτης που δεν είχε περισσότερα από τα μισά μου χρόνια έπρεπε να κυλιέται σ΄αυτό τον έρημο δρόμο με το πρόσωπο μισοφαγωμένο και την κοιλιά ανοιχτή; Ιστορική αναγκαιότητα για έναν καλύτερο κόσμο –ποιος τον θέλει πλέον αυτόν τον κόσμο; Ποιος θα μείνει ζωντανός να τον απολαύσει; Όχι ποιος θα ζήσει –ποιος θα μείνει ζωντανός, αυτό ρωτάω. Εγώ πάντως όχι.

Είχα λιγότερα από 20 μέτρα να με χωρίζουν από την τελεσίδικη διαπίστωση του θανάτου μου. Τα κάλυψα γρήγορα –το είχα ξανακάνει άλλωστε, τώρα θυμόμουν καλύτερα. Μια γυναίκα που κρατούσε σφιχτά το μωρό της στην αγκαλιά με υποδέχτηκε. Δεν τη θυμόμουν βέβαια αυτή τη γυναίκα, μάλλον δεν την είχα προσέξει την προηγούμενη φορά. Η γυναίκα είχε τα μάτια στραμμένα προς την απέναντι άκρη του δρόμου, κάτι κοίταζε εκεί πέρα –εμένα δεν καταδέχτηκε να μου ρίξει ούτε μια ματιά, γιατί να το κάνει άλλωστε; Εγώ απλώς είχα προκαλέσει τον θάνατό της και τον θάνατο του παιδιού της –ήμουν λιγότερο σημαντικός από την απέναντι άκρη του δρόμου. Τώρα πια.

Προχώρησα ανάμεσα στα πτώματα προσεκτικά, οι στρατιώτες δεν με απασχολούσαν πλέον, έπρεπε όμως να ψάξω παραπέρα. Να ψάξω, να σιγουρευτώ. Ήξερα οτι το είχα ξανακάνει, αλλά δεν είχε σημασία. Έπρεπε πάλι να ψάξω, από την αρχή –επειδή δεν θυμόμουν αν μεταξύ των πτωμάτων είχα βρει τη γυναίκα και την κόρη μου. Τότε, αμέσως μετά την έκρηξη. Ήταν δυσκολότερες οι συνθήκες. Πολλοί ούρλιαζαν ακόμα, δεν είχαν πεθάνει ακόμα. Τότε. Τώρα όλα ήταν πιο εύκολα. Μόνο πτώματα φαγωμένα από αδέσποτα σκυλιά που...

Ένα ζευγάρι γέρων, στην ηλικία του πατέρα μου του συχωρεμένου. Τους κοίταξα με τα μάτια του κτήνους.

«Πατέρα γιατί θρηνείς;/ Νιώθω υγρό το πρόσωπό σου στα δάχτυλά μου/ Λυπάμαι, αλήθεια λυπάμαι πατέρα/ Δεν είχα καταλάβει οτι σε πλήγωσα τόσο!»

Διέσχισα τα πεσμένα κορμιά κι όσο βαθύτερα έμπαινα σ΄αυτό το ποτάμι διαμελισμένων ανθρώπων τόσο περισσότερο έμοιαζε με ένα ταξίδι στο παρελθόν –επειδή εκείνοι θα μπορούσαν να είναι οι γονείς μου κι αυτοί θα μπορούσαν να είναι φίλοι μου κι εδώ παρακάτω θα μπορούσε να βρίσκεται η γυναίκα και το παιδί μου. Αλλά δεν ήταν. Ούτε γονείς, ούτε φίλοι, ούτε η γυναίκα και το παιδί μου. Ήταν άνθρωποι που ποτέ δεν γνώρισα κι αυτό μάλλον με διευκόλυνε στο να αποφασίσω τον θάνατό τους. Όταν το σκέφτηκα, αποστασιοποιήθηκα –ένιωσα αμέσως παρατηρητής, δεν είχαν σημασία οι νεκροί, σημαντικοί έγιναν μόνο οι δικοί μου άνθρωποι. Κι αυτοί δεν βρίσκονταν ανάμεσα στους νεκρούς, άρα ήταν ακόμα ζωντανοί, άρα δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα –κανένα πρόβλημα, κανένα πρόβλημα –νομίζω οτι περπατούσα εκεί πέρα ουρλιάζοντας. Κανένα πρόβλημα! Για να μη χάσω πάλι το μυαλό μου, όχι τώρα που έπρεπε να ψάξω τη γυναίκα και το παιδί μου.

Ένας άντρας, όχι πάνω από 30 χρονών, ήταν πεσμένος στην τελευταία σειρά των νεκρών, ένας άντρας χωρίς πόδια που είχε πεθάνει με τη γροθιά υψωμένη. Κάτι κρατούσε εκεί μέσα, σφιχτά, δεν αντιστάθηκα στον πειρασμό, ξεκλείδωσα τη γροθιά του και βρήκα ένα χαρτί τσαλακωμένο. Ξεδίπλωσα το χαρτί, διάβασα τα τυπωμένα γράμματα.

ΩΡΑ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕΙΣ

Νομίζω λοιπόν οτι έφτασε ο καιρός της βεβαιότητας. Νομίζω οτι αρκετά αναρωτηθήκαμε, αμφισβητήσαμε, αδρανοποιηθήκαμε. Έφτασε η ώρα να κοιτάξουμε στα μάτια το κτήνος και να το πυροβολήσουμε με ένα χαμόγελο. Μοιραίο, ειρωνικό, αδίστακτο χαμόγελο.

Και το όνομα του κτήνους -ΕΑΥΤΟΣ.

Εαυτός. Αυτός που τρέφεται με τα σκουπίδια του τρόμου μας, αυτός που είναι πολυμήχανα φυγόπονος, αυτός ο βρικόλακας που απεχθάνεται τους καθρέφτες, επειδή αν δει την όψη του θα γίνει σκόνη. Εαυτός.

Όταν τον ξαπλώσουμε στο χώμα (μια σφαίρα ανάμεσα στα μάτια ή ένα μαχαίρι στην καρδιά, το ίδιο κάνει) τότε θα δούμε ακριβώς πίσω του (μα πως ήταν δυνατό να μην το είχαμε διακρίνει ως τώρα;) το φάντασμα. Και το φάντασμα θα μοιάζει με αυτά που ξεχάσαμε οτι θέλουμε να είμαστε (πως είναι δυνατό να ξεχάσαμε;)

Και το φάντασμα θα πει...

Πως είναι δυνατό να ξέχασες τον δικό σου κόσμο; Από εκεί που ήρθες –πως είναι δυνατό να ξέχασες; Πως είναι δυνατό να πίστεψες οτι εδώ. Που έφτασες. Υπάρχει κάτι άλλο από ένα σωρό προσανάμματα για να φωτίσεις τον δικό σου κόσμο;

Και το φάντασμα θα πει...

Μη σταματάς, η μέρα θα περάσει από πάνω σου αν δεν καβαλήσεις τη μέρα, μη σταματάς να απαιτείς. Όλα να γίνουν όπως τα θέλεις. Όπως τα ξέρεις από τον κόσμο σου. Μα πως είναι δυνατό να ξέχασες;

Και τα φάντασμα θα πει...

Σήκω, βλαστήμα τον πατέρα και τη μητέρα σου, φτύσε στα μούτρα τους καθοδηγητές σου, άναψε το τσιγάρο σου με την φλόγα της κακίας τους και σήκω.

Τότε λοιπόν εσύ δεν θα είσαι πια εσύ –τότε θα είσαι τα πάντα. Και τα πάντα είναι ο ταπεινότερος αυτοπροσδιορισμός, τα πάντα είναι το λιγότερο που θέλησες –δεν υπάρχει παρακάτω.

Θα τρέξεις τότε στη δουλειά σου, στη ζωή σου, στην οικογένειά σου, στους φίλους σου, στους πολιτικούς σου, στα αφεντικά σου, στις εμμονές και τους φόβους σου –θα τρέξεις κατά κει...

Και θα χαμογελάσεις. Μοιραία, ειρωνικά, αδίστακτα.

Και θα πεις...

Ή αλλάζετε ή πεθαίνετε.

Και θα εννοείς....

Έτσι κι αλλιώς θα πεθάνετε.

Επειδή εσύ είσαι τα πάντα και το σύμπαν είναι αυτό που έφτιαξες, αν δεν σου αρέσει το σπας επιτόπου το γαμημένο.

Επειδή δε υπάρχει λόγος να ανέχεσαι όσα δεν σου ταιριάζουν –γιατί; Βαριέσαι; Φοβάσαι; Νιώθεις οτι αυτό ήταν το καλύτερο που μπορούσες;

Το καλύτερο που μπορείς ποτέ δεν θα το κάνεις –δεν είσαι τόσο ηλίθιος ώστε να παγιδευτείς στην παντοδυναμία σου, θυμάσαι άλλωστε οτι οι θεοί παρασύρθηκαν από την παλίρροια πριν καν έρθει το τέλος της μέρας.

Θα κοιτάξεις λοιπόν, μπορεί κιόλας να αγανακτήσεις από τα χάλια τους –πως είναι έτσι η ζωή σου, η οικογένειά σου, οι φίλοι σου, το αφεντικό σου, οι πολιτικοί σου; Τι είδους εμμονές είναι αυτές; Πόσο ασήμαντοι οι φόβοι σου!

Και θα πεις...

Καθίστε τώρα να σας ξαναφτιάξω από την αρχή.

Και θα εννοείς ακριβώς αυτό.

Μέχρι το τέλος της μέρας όταν θα ξαναδείς το φάντασμα και το φάντασμα θα σου πει....

Καιρός να φύγουμε, βραδιάζει.

Και θα εννοεί ακριβώς αυτό.

Κι εσύ θα πεις...

Δεν πάω πουθενά, έχω δουλειά ακόμα.

Και θα εννοείς...

Δεν σκοπεύω να τα παρατήσω, θέλω να αποτύχω και να συνεχίσω και να πετύχω και να συνεχίσω και τελικά δεν έχει σημασία –είμαι εδώ επειδή το επέλεξα, κανένας δεν θα μου πει πότε θα φύγω.

Και το φάντασμα θα σε κοιτάξει εχθρικά, καχύποπτα, θα προσπαθήσει να μη δει την εικόνα του στα μάτια σου.

Δεν υπάρχει περίπτωση. Επειδή έφτασε ο καιρός της βεβαιότητας. Αρκετά αναρωτήθηκες, αμφισβήτησες, αδρανοποιήθηκες. Αυτή την ώρα κοιτάζεις στα μάτια το κτήνος πριν το πυροβολήσεις με ένα χαμόγελο. Λυπημένο, συμπονετικό, αθώο χαμόγελο.

Και το όνομα του κτήνους -....

Θυμήθηκα τότε τη νύχτα που είχα γράψει αυτή την προκήρυξη, πονούσαν τα μάτια μου από το έντονο φως της οθόνης, κρύωνα, είχα πυρετό. Αλλά έπρεπε να ουρλιάξω –όχι για να υποσχεθώ έναν καλύτερο κόσμο, όχι για να δικαιολογήσω τις πράξεις μας –είχα ανάγκη να ουρλιάξω. Γι΄αυτό και η προκήρυξη δεν είχε τέλος ή υπογραφή. Δεν έχει ταυτότητα το ουρλιαχτό και κόβεται απότομα. Το ουρλιαχτό.

Μετά πήραν το κείμενο -το πολυγράφησαν, το μοίραζαν κρυφά έξω από τα μαγαζιά και τα εργοστάσια, το μοίραζαν μέσα στα πανεπιστήμια –επειδή αυτοί ήμασταν. Απεγνωσμένοι.

Δεν σηκωθήκαμε για έναν καλύτερο κόσμο, δεν θέλαμε να μπούμε μπροστά, ούτε να υψώσουμε καμιά σημαία της επανάστασης. Θέλαμε μόνο να ζήσουμε κι Εκείνοι δεν μας αφήνανε, θέλαμε να αμυνθούμε, επειδή μας σκότωναν κάθε μέρα με διαφορετικό τρόπο.

Και είχαμε βαρεθεί να τρέχουμε, πόσο πια να τρέξεις; Κάποτε βρισκόσουν με την πλάτη στον τοίχο κι εκεί αποφάσιζες να πουλήσεις ακριβά το τομάρι σου –αυτό ήταν όλο. Δεν ζητούσαμε από κανένα να μας ακολουθήσει, αυτή η προκήρυξη δεν ήταν κάλεσμα για κανενός είδους αγώνα, αυτή η προκήρυξη ήταν η κραυγή μας. «Δεν θα μας πιάσετε τόσο εύκολα κουφάλες!» Αυτό ήταν όλο.

Και μετά βρέθηκαν πολλοί που έκαναν ακριβώς το ίδιο με μας, επειδή ήταν το ίδιο απελπισμένοι ή επειδή οι άνθρωποι έχουν μάθει να ακολουθούν –δεν είχαμε χρόνο να το ψάξουμε, ήμασταν με την πλάτη στον τοίχο και ουρλιάζαμε, καταλαβαίνεις;

Και μετά φάνηκε οτι Εκείνοι υποχωρούσαν, ξεκολλήσαμε τις πλάτες από τον τοίχο αλλά αφήσαμε τα μυαλά μας κολλημένα εκεί. Όλα έγιναν πιο δύσκολα, όλα μπερδεύτηκαν...

Όμως αυτό είναι ένα άλλο τραγούδι –ξέρεις...

«Είναι ένας θρήνος/ ένα τραγούδι για να θρηνούμε/ όταν νανουρίζουμε τα μωρά μας στις κούνιες/ ένα τραγούδι για να θρηνούμε/ αλλά δεν θα θρηνούμε για πολύ ακόμα».

«Κουφάλες», σφύριξα μέσα από τα δόντια μου, έφτυσα κάτω με σιχασιά και τάχυνα το βήμα μου.

"Άσσος άφιλτρο -το σκαρτέψανε το χαρμάνι οι χαμούρες!"

2009-06-30T11:50:00.002+03:00

«Ασφαλώς και καπνίζω –είναι υγιεινότερο από το να αναπνέω», έλεγε εκείνη η παλιά ατάκα, την πουλάγανε και τυπωμένη σε μπλουζάκι. Τη χρησιμοποιήσαμε πολλοί από τους καπνιστές αυτή τη φράση, κατά καιρούς, σα δικαιολογία –λες και χρειαζόταν να δικαιολογηθούμε!

Όπως και νάχει από αύριο λένε οτι θα απαγορεύσουν το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους –είναι ζήτημα υγείας των πολιτών. Όπως και νάχει ανεβάζουν για δεύτερη (ή τρίτη) φορά μέσα στο χρόνο, τον φόρο στα προϊόντα καπνού –είναι ζήτημα υγείας των κυβερνώντων.

Εγώ πάντως είναι 43 χρονών και καπνίζω από τα 13 μου –δε θα σου πω οτι το κάπνισμα έβλαψε την υγεία μου. Ούτε οτι την ωφέλησε θα σου πω –ο λόγος είναι απλός. Δεν κάνω εξετάσεις. Δεν ξέρω σε τι κατάσταση είναι τα πνευμόνια μου ή οποιοδήποτε άλλο όργανο επηρεάζεται από το κάπνισμα, ξέρω όμως αυτά που βλέπω. Ξέρω, για παράδειγμα, οτι δεν έχω την ίδια αντοχή με παλιότερα –αγκομαχάω για ν΄ανέβω μια σκάλα που κάποτε την ανέβαινα πετώντας. Κάποτε. Όταν ήμουνα 20 χρόνια νεώτερος και 10 κιλά ελαφρύτερος αλλά εξίσου καπνιστής. Κι αν έχεις την απορία, αντιμετωπίζω τις ίδιες στυτικές δυσλειτουργίες με τότε –ακριβώς όμως –αν πέσω δηλαδή σε γκόμενα βαρύγδουπη, με πνευματικές ανησυχίες για τα φεγγάρια και τα πεφταστέρια. Άρα, μάλλον γι΄αυτό δεν φταίει το τσιγάρο.

Θυμήθηκα κάτι -όταν ήμουνα πιτσιρικάς το κάπνισμα επιτρεπόταν παντού και πάντα. Ο κόσμος κάπνιζε ένα τσιγαράκι ακόμα και πριν ρίξει τις νυχτερινές του τούφες, άφηνε κιόλας το τασάκι γεμάτο –δίπλα του στο κομοδίνο. Οι ποδοσφαιριστές επιβαλλόταν να φουμάρουν, έβγαιναν και σχετικές φωτογραφίες. Πολύς καπνός γενικά, αλλά δεν φαινόταν κανείς να ενοχλείται. Τι άλλαξε σήμερα που, ακόμα κι εγώ, δεν αντέχω να καπνίσω τρία τσιγάρα χωρίς ν’ ανοίξω το παράθυρο για να ξεντουμανιάσει το δωμάτιο; Κατά πρώτον, άλλαξε το δωμάτιο.

Όταν ήμουνα πιτσιρικάς ζούσαμε σε κάτι ψιλοτάβανα, διαμπερή –με τις σόμπες να καπνίζουν περισσότερο από τους ανθρώπους, ψάχναμε τότε να βρούμε πως θα κλείσουμε τις τρύπες για να μη μπαίνει κρύο κι όχι πως θα αερίσουμε τα δωμάτια.

Όταν ήμουνα πιτσιρικάς ο κόσμος ανακάλυπτε το νέφος και την αιθαλομίχλη, τσούζανε τα μάτια, βούλωναν οι μύτες –αγανακτούσε ο κόσμος. Σήμερα δεν υπάρχουν όλα αυτά, οι ρύποι στην ατμόσφαιρα μετρούνται καθημερινά στις μεγάλες πόλεις, έχουν βγάλει και κάποια «όρια επιφυλακής» που τα ανεβάζουν κάθε φορά που αυξάνονται οι ρύποι και είμαστε όλοι μια χαρά. Αν το κράτος λέει οτι δεν υπάρχει αύξηση των ρύπων, τότε αυτό που νιώθουμε είναι, μάλλον, συνάχι. Ή δύσπνοια λόγω του καπνίσματος –τι άλλο;

Πήγα πριν λίγο καιρό στο Λονδίνο –εκεί το κάπνισμα απαγορεύεται σε όλους τους εσωτερικούς χώρους. Κάθε που γυρνάγαμε στο ξενοδοχείο πλέναμε τα μούτρα μας και βγάζαμε μισό κιλό φούμο έκαστος, φυσάγαμε τις μύτες μας και βγάζαμε στάχτες –αλλά υποθέτω οτι οι ρύποι της πόλης ήταν κάτω από τα «όρια επιφυλακής» οπότε δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα για την υγεία μας.

Θέλω να πω με όλα αυτά οτι μοιάζει σα να ζούμε σε πόλεις που βομβαρδίζονται καθημερινά με απεμπλουτισμένο ουράνιο (Σεράγεβο επί 365, για να στο κάνω πιο λιανά) κι ενώ κάθε μέρα αδειάζουν τα αεροπλάνα τις μπόμπες στα κεφάλια μας να βγαίνει ανακοίνωση «κατά την εκκένωση των κτιρίων σε περίπτωση βομβαρδισμού παρακαλείστε να μην χρησιμοποιείτε τους ανελκυστήρες –κίνδυνος εγκλωβισμού». Εντάξει, δίκιο έχουν αλλά μήπως πρέπει ΚΑΠΟΙΟΣ, ΚΑΠΟΤΕ να μιλήσει και για τους γαμημένους τους καθημερινούς βομβαρδισμούς;

Επειδή, εγώ να το σταματήσω το τσιγάρο σε κλειστούς χώρους –να προστατεύω το παιδί μου, τη γυναίκα μου και τον κόσμο όλο. Αλλά κι αυτοί δεν πρέπει κάποτε να μας πουν τι προβλήματα δημιουργούν οι άκαυστοι αρωματικοί υδρογονάνθρακες που αφήνουν πίσω τους τα καταλυτικά μας αυτοκίνητα; Δεν πρέπει να μας πουν τι προβλήματα δημιουργούν τα κινητά τηλέφωνα; Τα βιομηχανικά κατάλοιπα, τα φυτοφάρμακα, οι πλαστικές συσκευασίες κι όλα αυτά τα σκατολοϊδια της καθημερινότητας –δεν πρέπει να ξέρουμε ΑΝ, ΠΟΥ και ΠΟΣΟ μας βλάφτουν; Δεν προσπαθώ να κάνω συμψηφισμό εδώ πέρα, δεν είναι Νεοδημοκράτης εγώ. Απλά αναρωτιέμαι –έχουν ρίξει τόση δουλειά για να αποδείξουν οτι το τσιγάρο βλάπτει –μήπως λόγω αυτού έχουν ξεχάσει να μας ενημερώσουν για τα υπόλοιπα;

Η αιτιολόγηση της απόφασης απαγόρευσης του καπνίσματος σε εσωτερικούς χώρους έχει δύο σκέλη:
1. Την προστασία της υγείας των παθητικών καπνιστών.
2. Την προστασία της υγείας των ήδη καπνιστών μέσω της μείωσης του αριθμού των τσιγάρων που αυτοί καταναλώνουν.
Έχω να πω μερικά πράγματα εδώ πέρα. Κι αυτά είναι το εξής ένα: ρε, για μαλάκες μας περνάτε;

Μέσω της απαγόρευσης του καπνίσματος επιτυγχάνεται ο επαναχαρακτηρισμός της συγκεκριμένης πράξης ως παράνομης ή/και περιθωριακής. Θυμάσαι τα παλιά χρόνια όταν ήταν κοινωνικά κατακριτέο το κάπνισμα αναφορικά με τους μικρότερους σε ηλικία και τις γυναίκες; Θυμήσου τον πατέρα που σου έσκαγε ένα φούσκο βρίζοντας «κωλόπαιδο, ακόμα δε βγήκες απ΄τ’ αυγό, μου θες και τσιγάρο!» Μετά έσβηνε φουρκισμένος το δικό του τσιγάρο στο τασάκι (ή άναβε ένα καινούργιο τσιγάρο, εξίσου φουρκισμένος). Θυμήσου όσους στραβοκοιτάζανε τις γυναίκες καπνίστριες μουρμουρίζοντας, «για να φουμάρει έτσι, πουτάνα θα είναι!» Δεν θυμάσαι; Είναι επειδή οι συγκεκριμένες αντιλήψεις θεωρούνται πλέον παρωχημένες –έπεσαν από μόνες τους λόγω βαρεμάρας ή τις έσπρωξαν οι φεμινιστικές οργανώσεις και τα κινήματα ισότητας. Και οι πιτσιρικάδες που απαιτούσαν ίση μεταχείριση έγιναν κάποτε γονείς –βρέθηκαν τότε στη φάκα, δεν μπορούσαν να απαγορεύσουν στα παιδιά τους αυτό που επιτρεπόταν για τους ίδιους. Με λίγα λόγια, το τσιγάρο απενοχοποιήθηκε και χάρηκαν πολλοί γι΄ αυτό –μέσα στους πολλούς ήταν και οι καπνοβιομηχανίες. Όμως...

Όταν το τσιγάρο έχασε την αίγλη της «παρανομίας», άρχισε να χάνει κι ένα από τα βασικά του ερείσματα. Όταν μια επιλογή αποχαρακτηρίζεται κοινωνικά, το άτομο απελευθερώνεται σε σχέση με αυτή. Έτσι και η απόφαση για κάπνισμα (ή μη) εκλογικεύτηκε. Κι αν εκλογικεύσεις το κάπνισμα κλαίνε οι καπνοβιομήχανοι –επειδή, κακά τα ψέματα, στο τσιγάρο δεν απομένει τότε ούτε μια θετική πλευρά.

Καπνίζαμε για να γίνουμε αποδεκτοί στην παρέα του παράνομου καπνιστηρίου, πίσω από το σχολείο, με τσιλιαδόρους που εναλλάσσονταν –μη μας τσιμπήσουν οι καθηγητές και φάμε αποβολή. Καπνίζαμε επειδή έτσι έκαναν οι τυπάδες στις ταινίες του σινεμά. Καπνίζαμε επειδή ήταν μαγκιά να κουβαλάς πακέτο, ή να το σφηνώνεις στο διπλωμένο μανίκι του τι –σερτ, όπως ο Νίκολσον στη «Φωλιά του Κούκου». Καπνίζαμε επειδή στις καφετέριες δεν μας σέρβιραν καφέ, δεν μας έμπαζαν καν μέσα, αν δεν είχαμε πακέτο να πετάξουμε δήθεν ανέμελα στο τραπέζι. Και δεν το μετανιώσαμε που καπνίζαμε. Επειδή και στο παράνομο καπνιστήριο μας δέχτηκαν και στις καφετέριες και μαϊμουδίσαμε τους σελιλόντ τυπάδες –καλά περάσαμε γενικώς.

Όταν όμως οι μαθητές ήταν ελεύθεροι να αφήσουν το πακέτο στο θρανίο τους και να καπνίσουν μαζί με τον καθηγητή στο προαύλιο... Όταν στις ταινίες άρχισαν να καπνίζουν και οι χοντροί ασουλούπωτοι κομπάρσοι, εκτός από τους τυπάδες... Όταν τσούζανε τα μάτια μας επειδή μίκρυναν οι καφετέριες και ψάχναμε μέρος να καθίσουμε για να μη μας στραβώνει ο καπνός...

Τότε το τσιγάρο αποχαρακτηρίστηκε, χάνοντας ταυτόχρονα και την αίγλη του. Τότε οι καπνοβιομηχανίες έκλαψαν επειδή έχασαν τα ποσοστά διείσδυσης στους νέους. Όχι οτι πλέον οι νέοι δεν κάπνιζαν. Απλά το 2 στους 3 που ίσχυε σε παλιότερες εποχές, έπεσε στο 1 στους 3. Μείωση προσδοκούμενων εσόδων κι «αν συνεχίσουμε έτσι, σε λίγο θα ψοφήσουν οι παλιοί καπνιστές και θα μας κλαίνε οι ρέγκες». Τότε εμφανίστηκαν οι έρευνες περί βλαπτικότητας του καπνίσματος οι οποίες (ω μα τι σύμπτωση!) χρηματοδοτούνταν κυρίως από καπνοβιομηχανίες.

Αφού λοιπόν η βλαπτικότητα ανακαλύφθηκε (!) αποφασίστηκε να παρθούν μέτρα καταπολέμησης του καπνίσματος. Τα οποία ξεκίνησαν από τις τηλεοράσεις –απαγορεύτηκε δηλαδή η διαφήμιση προϊόντων καπνού. Για να μην παρασύρονται τα παιδιά, που ως γνωστόν μόνο τηλεόραση βλέπουν –όταν βγαίνουν στους δρόμους παθαίνουν προσωρινή τύφλωση και δεν μπορούν να διακρίνουν τις γιγαντοαφίσσες ή τα περίπτερα! Μειώθηκε έτσι ο αριθμός των καπνιστών; Κανείς δεν ξέρει! Επειδή το μέτρο δεν αφορούσε τους ήδη υπάρχοντες αλλά τους υποψήφιους καπνιστές (παιδιά). Μπορείς εσύ να μου πεις οτι η (όποια) μείωση του αριθμού παιδιού που ξεκίνησαν το τσιγάρο τότε οφειλόταν στην απαγόρευση των διαφημίσεων και όχι, ας πούμε, στην τάση εγγραφής παιδιών σε αθλητικούς συλλόγους; Το μόνο που μπορείς να πεις με σιγουριά είναι οτι μειώθηκαν τα έξοδα των καπνοβιομηχανιών, αφού δεν ήταν πλέον υποχρεωμένες να αγοράζουν πανάκριβο τηλεοπτικό χρόνο για την προώθηση των προϊόντων τους.

Μετά ήρθε η προσπάθεια απαξίωσης του καπνίσματος μέσω της «πολιτικής ορθότητας». Εγώ τώρα, όπου ακούω «πολιτική ορθότητα» ψυλλιάζομαι βρωμοδουλειά –άλλη κουβέντα αυτή, δεν είναι της ώρας. Βγήκανε οι δυσκοίλιοι των σχετικών οργανώσεων, απομεινάρια των πρώην αντικομμουνιστικών θεοκρατικών ομάδων του Μακάρθι, κι αρχίσανε τον λυσσαλέο αγώνα για να σβήσουν το τσιγάρο από τα χείλη του Λούκι Λουκ και να το αντικαταστήσουν με κλαρί σταριού! Ζητάγανε κιόλας να πέφτουν πρόστιμα σε όσους ηθοποιούς καπνίζανε στις ταινίες! Κοντολογίς, γελοία πράγματα. Με εγγυημένη επιτυχία όμως –μειώθηκαν οι νεοεισερχόμενοι καπνιστές στο Αμέρικα και εκτοξεύτηκαν οι νεοεισερχόμενοι χρήστες κρακ και λοιπών χημικών παραισθησιογόνων.

Ώσπου φτάσαμε στη σημερινή απαγόρευση του καπνίσματος –επειδή οι καπνοβιομηχανίες απελπίστηκαν που ακόμα δεν φάνηκαν στον ορίζοντα τα προσδοκούμενα κέρδη. Κοίτα τώρα πως πάει η φτιάξη:

-Απαγορεύεται συνολικά η διαφήμιση προϊόντων καπνού, άρα μειώνονται κι άλλο τα έξοδα των εταιρειών.
-Λοιδορείται το στερεότυπο του καπνιστή παρουσιάζοντας ένα άτομο αντικοινωνικό, αντιαθλητικό και λούπεν με αποτέλεσμα να ξαναγίνεται ελκυστικό το συγκεκριμένο στερεότυπο μεταξύ των παιδιών που, λόγω της ανάγκης αμφισβήτησης του status quo, θαυμάζουν τα περιθωριακά άτομα.
-Απαγορεύεται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους με αποτέλεσμα να ξαναδημιουργηθούν τα (ας τα πούμε) παράνομα καπνιστήρια έξω από κάθε χώρο διασκέδασης και, μαζί μ΄αυτά, να αναβιώσουν οι ομάδες των «ψαγμένων». Απλό παράδειγμα: αν η γκόμενα σου (ή ο γκόμενός σου) πάει έξω από το μαγαζί για τσιγάρο, καλύτερα να ακολουθήσεις γιατί αλλιώς θα μείνεις μπουκάλα (επειδή τα τραπέζια των μπαρ είναι σαφώς περιχαρακωμένα, αλλά ο χώρος των καπνιστών έξω είναι «μπάτε σκύλοι αλέστε»), αν τώρα είσαι σόλο, ποιο είναι το καλύτερο μέρος να χτυπήσεις γκόμενο(α) από τον χώρο καπνίσματος;

Θέλεις και μερικές παράπλευρες ζημιές;
-Ο καπνιστής που θα του στερηθεί η δυνατότητα καπνίσματος στους δημόσιους χώρους θα ξεσκιστεί στα τσιγάρα όταν πάει σπίτι του, επιβαρύνοντας έναν, κατά πολύ, μικρότερο χώρο και ντουμανιάζοντας τα παιδιά του.
-Ο καπνιστής που δεν μπορεί να καπνίσει στο γραφείο του θα βγει έξω και θα χτυπήσει τρία τσιγάρα μαζεμένα λόγω χαρμάνας, σακατεύοντας εντελώς τα πνευμόνια του (αφού αυτά τα έρημα, ένα τσιγάρο το μισάωρο μπορούν να το επεξεργαστούν -ενώ τρία το δεκάλεπτο ισοδυναμούν με δακρυγόνο στη μάπα σε διαδήλωση).
-Ο καπνιστής που θα υποχρεωθεί να μπαινοβγαίνει για να καπνίσει, όλο και κάποια πνευμονία θα τσιμπήσει από τις συνεχείς εναλλαγές θερμοκρασίας.

Άρα –χαιρετίζουμε θριαμβευτικά την απαγόρευση καπνίσματος. Είναι ο μόνος σίγουρος τρόπος να αυξηθούν τα κέρδη των καπνοβιομηχανιών και να ψοφήσουμε όλοι μια ώρα αρχύτερα.

Χαιρετίζουμε επίσης την αιτιολόγηση της συγκεκριμένης ενέργειας από το κράτος: «το μέτρο λαμβάνεται με σκοπό την προστασία της υγείας των πολιτών». Και ποιος σου ζήτησε ρε κράτος να προστατεύεις την υγεία μου; θα αναρωτηθείς. Μήπως θα σε ξοδέψω σε περίπτωση ασθένειας; Έτσι κι αλλιώς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη πληρώνω αδρά –αλλιώς και έτσι, ακόμα κι αν πληρώνω, όταν αρρωσταίνω είμαι υποχρεωμένος να ξαναβάλω το χέρι στην τσέπη! Δεν ισχύουν αυτά φιλαράκο.

Διότι βεβαίως πληρώνεις διπλά τους γιατρούς σου, αλλά δικαίωμα να αρρωστήσεις δεν έχεις. Ούτε και δικαίωμα να πεθάνεις πριν την ώρα σου φυσικά! Το κράτος, βλέπεις, δεν φροντίζει για την υγεία και την αρτιμέλειά σου επειδή σ΄αγαπάει –φροντίζει επειδή σε έχει χρεωμένο με εργατοώρες. Αν δεν τις κάνεις, αν δεν δουλέψεις όσο σε έχουν υπολογίσει, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να αρρωστήσεις ή να πεθάνεις μάγκα μου. Αντερ-στέν;

Για να πω κι ένα ανέκδοτο θα κλείσω με την περίπτωση της Ελλάδας, της χώρας που ακόμα και τρύπες στα δίφραγκα είναι ικανοί να βάλουν αρκεί να πάρουν μίζα οι πολιτευτές. Έχω δει την απαγόρευση καπνίσματος στο Λονδίνο και στην Αβάνα –πόλεις εντελώς άσχετες μεταξύ τους. Εκεί πέρα απαγόρευσαν το κάπνισμα και δατς ιτ. ΠΟΥΘΕΝΑ, ΚΑΝΕΝΑΣ δεν καπνίζει σε κλειστούς χώρους.

Εδώ θα δημιουργηθούν, λέει, μπαρ καπνιστών και χώροι καπνιστών μέσα στα υπόλοιπα μπαρ και τεκέδες με καταλυτικά φουγάρα, ξέρω ΄γω... Τουτέστιν, ο νόμος απαγόρευσης θα έχει παράθυρα και εξαιρέσεις που στο τέλος θα τον καταστήσουν ανενεργό. Ανενεργό; Όχι δα! Όταν ξεμένει από φράγκα ο Δήμος θα ξαμολάει τα καρακόλια του να κόβουν πρόστιμα σε καπνιστές. Όταν δεν είσαι του (όποιου κυβερνώντος) κόμματος στο Δημόσιο θα σου ρίχνει μια στέρηση μισθού ο προϊστάμενος επειδή σε τσίμπησε με τσιγαράκι («έλειψα μίαν ημέραν και διελήθησαν τα πάντα –τριάκοντα δραχμάς πρόστιμο δια το κάπνισμα», που έλεγε κι ο Τσαγανέας, καπνίζοντας την πουράκλα του, στον ταλαίπωρο υπαλληλάκο Χορν). Στον ιδιωτικό τομέα πάλι θα παίζουν το έργο «Εμείς οι βλάχοι όπως λάχει». Κι αν λαχαίνει μη καπνιστής προϊστάμενος θα γίνονται νευρωτικοί οι υπάλληλοι, αν λαχαίνει προϊστάμενος φουγάρο, άντε πέστου εσύ να το σβήσει γιατί κινδυνεύει η υγεία σου.

Αυτά τα πολλά ολίγα και να υπενθυμίσω οτι από αύριο απαγορεύεται το κάπνισμα σε (κάποιους) κλειστούς χώρους αλλά εγώ, ήδη, από σήμερα έχω κάνει καινούργιο πλεμόνι. Από το γέλιο.

Ρε, για μαλάκες μας περνάτε;

1984 ή λίγο αργότερα

2009-06-29T13:24:00.012+03:00

Άκου
«Αρχίζεις να διακρίνεις τι είδους κόσμο δημιουργούμε; Είναι το ακριβώς αντίθετο κάθε ηλίθιας ηδονιστικής Ουτοπίας που οραματίστηκαν οι παλιοί αναμορφωτές της κοινωνίας. Ένας κόσμος φόβου, προδοσίας και αγωνίας, ένας κόσμος ανθρώπων που ποδοπατάνε και ποδοπατιούνται, ένας κόσμος που θα γίνεται όχι λιγότερο αλλά περισσότερο αμείλικτος όσο εξελίσσεται. Πρόοδος στον κόσμο μας θα σημαίνει προοδευτική αύξηση του πόνου».
Κοίτα

Άκου
«Φυσικά δεν υπήρχε κανένας τρόπος να διαπιστώσεις αν σε παρακολουθούσαν κάποια συγκεκριμένη στιγμή. Ούτε καν να μαντέψεις δεν μπορούσες σχετικά με το πόσο συχνά ή με ποιο σύστημα η Αστυνομία Σκέψης ενεργοποιούσε τη συσκευή παρακολούθησης ενός συγκεκριμένου ατόμου. Υποθετικά όλοι παρακολουθούνταν συνέχεια. Επειδή στην πραγματικότητα θα μπορούσαν να ενεργοποιήσουν τη συσκευή παρακολούθησης όποτε ήθελαν. Κι εσύ έπρεπε να ζεις –και όντως ζούσες, επειδή η συγκεκριμένη συνήθεια γινόταν ένστικτο –με την πεποίθηση οτι κάθε ήχος που έκανες ακουγόταν και, εκτός από τις στιγμές που ήσουν στο απόλυτο σκοτάδι, κάθε κίνησή σου καταγραφόταν».
Κοίτα

Άκου
«Από εκεί που καθόταν ο Γουίνστον μπορούσε άνετα να διαβάσει τα τρία συνθήματα του Κόμματος, έτσι όπως ήταν χαραγμένα με λευκά γράμματα στην είσοδο του κτιρίου: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ, Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ, Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ».
Κοίτα

Άκου
«Ποτέ ξανά δεν θα είσαι ικανός να νιώσεις ανθρώπινα αισθήματα. Κάθε τι θα πεθάνει μέσα σου. Ποτέ ξανά δεν θα είσαι ικανός να αγαπήσεις, να νιώσεις φιλία, ή τη χαρά της ζωής, να γελάσεις, να νιώσεις περιέργεια, κουράγιο ή πληρότητα. Θα είσαι κενός εσωτερικά. Θα σε αδειάσουμε εντελώς και μετά θα σε γεμίσουμε με εμάς».
Κοίτα

Άκου
«Το Κόμμα αναζητά τη εξουσία, αποκλειστικά για χάρη της εξουσίας. Δεν μας νοιάζει το καλό των άλλων –ενδιαφερόμαστε αποκλειστικά για τη εξουσία. Ούτε πλούτη, ούτε πολυτέλειες, ούτε μια μακρά ευτυχισμένη ζωή –μόνο εξουσία, καθαρή εξουσία. Τι σημαίνει ‘καθαρή εξουσία’ θα το καταλάβεις σύντομα. Εμείς διαφέρουμε από κάθε ολιγαρχία τους παρελθόντος αναφορικά με το τι γνωρίζουμε και με το πως ενεργούμε. Όλοι οι άλλοι, ακόμα και όσοι μας έμοιαζαν, ήταν δειλοί και υποκριτές. Οι Γερμανοί Ναζί και οι Ρώσοι Κομμουνιστές ήταν πολύ κοντά μας, μεθοδολογικά, αλλά δεν είχαν ποτέ το κουράγιο να αναγνωρίσουν τα κίνητρά τους. Υποκρίνονταν, ίσως να το πίστευαν κιόλας, οτι χρησιμοποιούσαν τη εξουσία αναγκαστικά και για περιορισμένο χρονικό διάστημα, κι ότι στην επόμενη γωνία υπήρχε ένας παράδεισος όπου όλοι οι άνθρωποι θα ήταν ελεύθεροι και ίσοι. Εμείς δεν είμαστε σαν αυτούς. Γνωρίζουμε οτι κανένας δεν οικειοποιείται την εξουσία με σκοπό να την παραδώσει. Η εξουσία δεν είναι το μέσο, είναι ο σκοπός. Κανένας δεν εγκαθιστά μια δικτατορία για να υπερασπιστεί μια επανάσταση, όποιος κάνει μια επανάσταση το κάνει για να εγκαταστήσει μια δικτατορία. Ο σκοπός των διώξεων είναι οι διώξεις. Ο σκοπός των βασανιστηρίων είναι τα βασανιστήρια. Ο σκοπός της εξουσίας είναι η εξουσία».
Κοίτα

Άκου
«Δεν μας ικανοποιεί η παθητική υπακοή, ούτε καν η απόλυτη υποταγή. Όταν τελικά θα παραδοθείς σε εμάς, αυτό θα πρέπει να γίνει με τη δική σου ελεύθερη βούληση. Δεν καταστρέφουμε τους αντιρρησίες επειδή μας αντιστέκονται –όσο κάποιος μας αντιστέκονται δεν τον καταστρέφουμε. Τον μεταπείθουμε, ελέγχουμε τη σκέψη του, τον μετασχηματίζουμε. Καίμε κάθε κακό και κάθε ψευδαίσθηση που υπάρχει μέσα του, τον φέρνουμε στη δική μας πλευρά, όχι μόνο εμφανισιακά αλλά γενικότερα –σωματικά και ψυχικά. Τον κάνουμε έναν από μας πριν τον σκοτώσουμε. Είναι ανυπόφορη για μας η ύπαρξη έστω και μιας λανθασμένης σκέψης, οπουδήποτε στον κόσμο, όσο μυστική και αδύναμη αν είναι αυτή. Ακόμα και τη στιγμή του θανάτου δεν μπορούμε να επιτρέψουμε την παραμικρή απόκλιση... κάνουμε το μυαλό να δουλεύει σωστά πριν το ανατινάξουμε».
Κοίτα

Άκου
«Ο ιδανικός κόσμος για το Κόμμα θα πρέπει να είναι τεράστιος, τρομερός και γυαλιστερός –ένας κόσμος από ατσάλι και μπετόν, από τερατώδεις μηχανές και τρομακτικά όπλα –ένα έθνος πολεμιστών και φανατικών που προελαύνουν σε πλήρη ενότητα, που σκέφτονται όλοι το ίδιο και φωνάζουν τα ίδια συνθήματα, δουλεύουν, παλεύουν, θριαμβεύουν, καταδιώκουν – 300 εκατομμύρια άνθρωποι, όλοι τους με το ίδιο πρόσωπο».
Κοίτα

«Θα εξαφανίσουμε τον οργασμό. Οι νευρολόγοι μας δουλεύουν πάνω σε αυτό, τώρα. Δεν θα υπάρχει άλλη πίστη πέρα από την πίστη στο Κόμμα. Δεν θα υπάρχει άλλη αγάπη πέρα από την αγάπη στον Μεγάλο Αδερφό. Δεν θα υπάρχει γέλιο πέρα από το γέλιο του θριάμβου πάνω από τον ηττημένο εχθρό. Δεν θα υπάρχει τέχνη, λογοτεχνία ή επιστήμη. Όταν θα είμαστε παντοδύναμοι δεν θα έχουμε ανάγκη καμιά επιστήμη. Δεν θα υπάρχει διάκριση ανάμεσα στο όμορφο και το αποκρουστικό. Δεν θα υπάρχει περιέργεια ούτε διασκέδαση στην καθημερινή ζωή. Κάθε είδους ηδονή θα καταστραφεί. Αλλά πάντα –μην το ξεχνάς αυτό Γουίνστον –θα υπάρχει η μέθη της εξουσίας που συνεχώς θα αυξάνεται και συνεχώς θα αναβαθμίζεται. Πάντα, κάθε λεπτό, θα υπάρχει η έξαψη της νίκης, η αίσθηση της ικανοποίησης που συνεπάγεται το ανελέητο ποδοπάτημα του νικημένου εχθρού. Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να συνθλίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο –για πάντα».

Άκου
«Κοίταξε προς το τεράστιο πρόσωπο. 40 χρόνια του είχαν χρειαστεί για να μάθει τι είδους χαμόγελο κρυβόταν πίσω από το σκοτεινό μουστάκι. Ω σκληρή και άχρηστη παρανόηση! Ω ξεροκέφαλη, εγωιστική άρνηση του στοργικού μητρικού στήθους! Δυο δάκρυα, σα σταγόνες τζιν, έτρεξαν στις δυο πλευρές του προσώπου του, δίπλα στη μύτη του. Αλλά ήταν εντάξει, όλα ήταν εντάξει, η πάλη είχε τελειώσει τώρα. Είχε καταφέρει επιτέλους να θριαμβεύσει απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό. Αγαπούσε τον Μεγάλο Αδερφό».
Υ.Γ.: Φυσικά, τα αποσπάσματα είναι παρμένα από το 1984 του Τζορτζ Όργουελ.

9. «Άγγελοι και καουμπόηδες»

2009-06-25T13:10:00.001+03:00

Προηγουμένως:
1.Ο Άρης είναι καθηλωμένος σε παραθαλάσσιο ξενοδοχείο αντιμετωπίζοντας σημαντικά κενά μνήμης. Μαζί με μια ακόμα ένοικο, την Κατερίνα, βρίσκουν έναν κρεμασμένο άντρα κοντά στο ξενοδοχείο.

2. Οι χωρικοί εμφανίζονται με απειλητικές διαθέσεις λόγω του κρεμασμένου, αλλά η κατάσταση διορθώνεται μετά την παρέμβαση του θείου Χάρη και την παράδοση των ενόχων κυνηγών.

3. Κατανομή αρμοδιοτήτων μέσα στο ξενοδοχείο, όσο τα όπλα παραμένουν στον θείο Χάρη και μια φωτογραφία εφημερίδας που ισχυρίζεται οτι ο Άρης είναι καταζητούμενος τρομοκράτης.

4. Ψάρεμα με αμφίβολα αποτελέσματα και κάποιες αψιμαχίες σχετικά με την κατανομή αρμοδιοτήτων.

5. Μια απόπειρα βιασμού έχει συνέπεια την κοινή πορεία του Άρη με τον Πάνο εκτός ξενοδοχείου.

6. Ο Άρης φτάνει στο χωριό και, με τη βοήθεια του αστυνόμου, ψάχνει να βρει την κόρη του.

7. Ο Άρης συναντάει τους δικούς του συντρόφους για να ανακαλύψει οτι δεν είναι ούτε δικός τους, ούτε σύντροφός τους.

8. Ο Άρης ανακαλύπτει διάφορα πράγματα, μεταξύ αυτών και το πτώμα του πατέρα του.

Ο πατέρας μου. Κάθε πρωί να ξεκινάει με την καλοσιδερωμένη του στολή για τη δουλειά, μονίμως νευριασμένος. Είχα την εντύπωση οτι πέρναγε πολύ άσχημα στη δουλειά του γι΄αυτό έφευγε κάθε πρωί βλαστημώντας, τα μεσημέρια επέστρεφε αμίλητος λες και τον είχαν περάσει από λεμονοστύφτη. Ο πατέρας μου. Εφτά μεταθέσεις, από πόλη σε χωριό και μετά σε άλλη πόλη –πάντα ήμουν ο καινούργιος στο σχολείο, συνέχεια κάτι έπρεπε να αποδείξω. Οτι δεν είμαι χωριάτης κι οτι δεν είμαι πρωτευουσιάνος, οτι δεν είμαι αγροίκος κι οτι δεν είμαι βουτυρόπαιδο –έχασα τα σημάδια του εαυτού μου στο τέλος. Εφτά μεταθέσεις κι εγώ στη θέση του συνοδηγού σε ένα φορτηγό που έπαιζε λαϊκές κασέτες ολόκληρη τη διαδρομή –τότε έκοψα κάθε σχέση με πατρίδες, καταγωγές, συγγένειες. Ήμουν εγώ που έψαχνε σε κάθε καινούργιο μέρος για καινούργιο κολλητό φίλο να στηριχτώ και ήμουν εγώ που ήξερα οτι θα τον χάσω ένα μεσημέρι –όταν θα ξανανέβω στο φορτηγό, συνοδηγός δίπλα στις λαϊκές κασέτες. Ο πατέρας μου βγήκε στη σύνταξη πριν την ώρα του και κάθισε σε μια καρέκλα, με θέα το βουνό, περιμένοντας να πεθάνει. Πάλευα, από μικρό παιδί, να βγάλω τη ρετσινιά του από πάνω μου, στο τέλος ξεχνούσα να αναφερθώ σ΄αυτόν, ηθελημένα –δεν είχα γονείς, δεν γεννήθηκα ποτέ, φύτρωσα μια νύχτα πίσω από κάτι αναποδογυρισμένους κάδους σκουπιδιών που φώτιζαν τον ουρανό καθώς καιγόντουσαν –ένας τοίχος σπιτιού στα δεξιά μου, ένα σύνθημα με μαύρη μπογιά, «όταν ο τελευταίος μπάτσος κρεμαστεί από τα άντερα του τελευταίου παπά τότε ο κόσμος θα γίνει καλύτερος» -δίπλα σ΄αυτόν τον τοίχο γεννήθηκα. Ο πατέρας μου που κατατάχτηκε στην αστυνομία μετά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο επειδή ήθελε να γλιτώσει το στρατό, πέρασε, κλειδωμένος εκεί μέσα, τις επιστρατεύσεις και τους υπόλοιπους πολέμους που περιμένανε να κηρυχτούν –ήθελε να είναι κοντά στην οικογένειά του. Εγώ δεν ήθελα κανέναν. Δεν είχα οικογένεια. Μέχρι που έφτιαξα τη δικιά μου.

Περπατούσα ώρα πολλή σ΄αυτόν το δρόμο ακολουθώντας τα ίχνη της θάλασσας -αραιές, διαλυμένες σταγόνες υδρατμών στον αέρα αλλά μου ήταν αρκετό. Ποτέ μου δεν έχασα τη θάλασσα και ούτε τώρα υπήρχε περίπτωση να το πάθω –είχα ένα αόρατο σκοινί ποντισμένο σε κάποιο σάπιο βυθό κι αυτό με οδηγούσε προς τη θάλασσα, κάποια μέρα θα έκοβα αυτό το σκοινί, θα το ξέσκιζα με νύχια και με δόντια –δεν ήθελα να έχω κανένα δεσμό με τίποτα. Από πάνω μου έτρεχε να κρυφτεί ο ήλιος, το απόγευμα ξάπλωνε τεμπέλικα –δεν θα προλάβαινα να φτάσω στο ξενοδοχείο πριν νυχτώσει. Επειδή ήξερα που ήταν η θάλασσα αλλά δεν ήξερα τι υπάρχει ανάμεσα σ΄ εκείνη κι εμένα. Συστάδες δέντρων πυκνές που έπρεπε να αποφύγω –μέσα εκεί θα δυσκολευόμουν να ξεχωρίσω τη μυρωδιά της θάλασσας. Αγροικίες που απαγόρευαν τις ευθείες με συρματοπλέγματα. Μέτρησα δύο που παρέκαμψα, στην τρίτη αποφάσισα ν΄αλλάξω τακτική. Βρήκα μια τρύπα στο συρματόπλεγμα και συνέχισα το δρόμο μου, αγνόησα τα σκυλιά κι αυτά με αγνόησαν επίσης –ήξεραν οτι είμαι περαστικός. Μετά κάποιος πυροβόλησε στον αέρα, μια-δυο φορές, αναγκάστηκα να κάνω όλο το δρόμο προς τα πίσω για να βγω από την ιδιοκτησία του. Έπρεπε λοιπόν να παρακάμπτω τις αγροικίες αν δεν ήθελα να καταλήξω παραγεμισμένος με μολύβι.

Ήθελε να κάνουμε παιδί γι΄αυτό παντρευτήκαμε, εγώ δεν ήθελα τίποτα και δεν μπορούσα κιόλας. Η εποχή ήταν αλλόκοτη, μύριζαν καμένη βαλβολίνη τα τριαντάφυλλα και ξέραμε οτι κάτι θα συμβεί. Σήμερα, αύριο, χτες –μπορεί και να είχε ήδη συμβεί αλλά να μην το πήραμε χαμπάρι. Κι εκείνη ήθελε παιδί επειδή σε μια ηλικία πρέπει να κάνεις παιδί –έτσι κι έγινε. Μετά έφυγε ή εγώ έφυγα –φύγαμε γενικώς. Οι μέρες περνούσαν βιαστικά και οι γουρουνόφατσοι μας ζώνανε από παντού, δεν ήξερες πλέον τι θα σου ξημερώσει. Σκεφτόμουν τότε οτι δεν είχαμε χρόνο για πολυτέλειες κι αυτό το σκοινί που με έδενε με το παιδί μου έπρεπε να το κόψω γρήγορα –αλλά δε γίνεται να κόψεις τα σκοινιά. Λέγαμε, «θα το ξέσκιζα με νύχια και με δόντια», αλλά ποτέ δεν το πιστέψαμε. Πως να κόψεις ένα βελούδινο σκοινί που κάνει την ψυχή σου να μοιάζει ζωντανή; Και τότε βρέθηκα ευάλωτος –εννοώ οτι ο κόσμος μύριζε μπαρούτι αλλά εγώ τότε βρήκα να συναντήσω τη γυναίκα της ζωής μου σ΄ένα πολυσύχναστο δρόμο -θα μπορούσα να την ξεχωρίσω ακόμα κι αν κοίταζα τη γη από τη σελήνη. Έτσι βρέθηκα με μια κόρη και μια γυναίκα –η μάνα της κόρης μου εξαφανίστηκε τις πρώτες μέρες των ταραχών. Άκουσα οτι δεν κατάφερε να επιστρέψει από κάποιο ταξίδι στο εξωτερικό, άλλοι είπαν οτι ρίξανε το αεροπλάνο της πάνω από το μητροπολιτικό αεροδρόμιο –δεν μ΄ένοιαξε καθόλου. Έζησα τον παράδεισο όταν ο κόσμος γύρω μου καιγόταν χειρότερα από τα καζάνια της κόλασης –αλλά τίποτα δεν είναι για πάντα –έστειλα λοιπόν εκείνη και την κόρη μου εδώ, στο χωριό του πατέρα μου. Τα χωριά είναι ασφαλέστερα από τις πόλεις στις μέρες μας.

Δέκα βήματα πιο μπροστά μου μια άσπρη-γκρι μάζα κουνήθηκε, κοντοστάθηκα να δω καλύτερα. Ένα σμήνος από γλάρους περπάταγε άτσαλα σκαλίζοντας το χώμα, έβγαζαν κόκαλα από εκεί μέσα και κομμάτια σπασμένου γυαλιού, ανήσυχοι τσιμπολογούσαν κρώζοντας όσο πλησίαζα. Οι γλάροι άρχισαν να ψευτοτρέχουν, αλλά δεν έκαναν καμιά προσπάθεια να πετάξουν –είχα δει οτι τίποτα δεν πέταγε όσο πλησίαζα προς τη θάλασσα. Αλλά πλησίαζα προς τη θάλασσα, αυτό μου ήταν αρκετό.

Τα πόδια μου βυθίστηκαν στην άμμο.

Φεύγοντας από το σταθμό του τρένου που τις έπαιρνε για πιο ασφαλή μέρη θέλησα να γίνω ένα με την ανθρώπινη άμμο –έτσι κι αλλιώς με είχαν πατήσει αρκετά οι εξελίξεις και είχα χάσει το σχήμα μου.

Τώρα το ξενοδοχείο έμοιαζε με αφιλόξενο βράχο στη μέση της ερήμου, δεν θα έπρεπε να είναι έτσι –εκεί είχα κάποτε ένα δωμάτιο, μαλακό κρεβάτι και τρεχούμενο νερό. Σταμάτησα, κάθισα στο χώμα και άναψα τσιγάρο. Ήθελα να καθυστερήσω την επιστροφή στο ξενοδοχείο και η νύχτα βοηθούσε ακόμα σ΄αυτό, επειδή δεν είχε προλάβει να παγώσει τα πάντα γύρω της. Ένα ζώο έκλαψε κάπου μακριά –καταλάβαινα την απόγνωσή του.

Φτάνοντας στην πόρτα του ξενοδοχείου σκέφτηκα να χτυπήσω το κουδούνι κι ας μην υπήρχε ρεύμα. Έτσι, απλά για να νιώσω οτι ειδοποίησα τους μέσα. Αλλά δεν πρόλαβα –όσο καθόμουν αναποφάσιστος έξω από την κλειστή πόρτα άκουσα μια άγρια φωνή από το παράθυρο του πάνω ορόφου.
«Ποιος είσαι; Κάνε πίσω».
Κατάλαβα οτι ήταν ο Μάρκος που φώναζε.
«Κατέβαζα να μου ανοίξεις, ο Άρης είμαι», είπα ήσυχα.
«Κάτσε πιο πέρα, στη μέση της αυλής να φαίνεσαι», ούρλιαξε ο Μάρκος.
Τι διάολο γινόταν εκεί μέσα; Άρχισα να περπατάω προς τα πίσω. Μετά από λίγο βαρέθηκα και κάθισα σ΄ένα κούτσουρο παρατημένο δίπλα στα πεζούλια της αυλής –μάλλον για ντεκόρ. Από τα παράθυρα του πρώτου ορόφου πρόβαλαν κεφάλια, μισόκλεισα τα μάτια για να ξεχωρίσω. Πίσω από τα κεφάλια κάποια τρεμάμενα φώτα –κεριά ή φανάρια.
«Θα πάει πολύ ακόμα αυτή η κωμωδία;» φώναξα κάνοντας τα χέρια μου χωνί.
«Μην κουνηθείς από εκεί που είσαι», απάντησε ο Μάρκος.
Γέλασα σηκώνοντας τα χέρια ψηλά. Η νύχτα άρχισε να παγώνει. Τα κεφάλια με κοίταζαν, χάνοντας στο εσωτερικό των δωματίων και μετά ξανάβγαιναν –δεν καταλάβαινα τι περίμεναν να δουν.
«Ας ξυπνήσει κάποιος την Ελβίρα», πρότεινα όταν βαρέθηκα να με αντιμετωπίζουν σαν αξιοθέατο.
«Ξύπνια είμαι και σε βλέπω», απάντησε ένα κεφάλι από εκεί ψηλά.
«Κατέβα λοιπόν κάτω –τι περιμένεις;» αναρωτήθηκα.
«Όχι ακόμα», είπε η Ελβίρα.
Τότε ένιωσα οτι το ξενοδοχείο είχε ορθώσει τα γαμψά νύχια του απέναντί μου –ανατρίχιασα. Κι αναρωτήθηκα πόσο χρειάζεται στους ανθρώπους για να σε απαρνηθούν, πόσο γρήγορα ή πόσο εύκολα μπορείς να γίνεις ξένος γι΄αυτούς. Αν σήμερα έβλεπα κάποιον παλιό συμμαθητή πως θα με αντιμετώπιζε; Σαν φίλο που μοιράστηκε μαζί του κάποιο θρανίο ή σαν απειλή; Σηκώθηκα τεντώνοντας τα πόδια μου να ξεμουδιάσουν.
«Αρκετά», φώναξα. «Κατεβάστε κάποιον εδώ έξω να μιλήσουμε αλλιώς μπαίνω μέσα».
Το ξενοδοχείο ρουθούνισε, ο αέρας ανάμεσά μας μύρισε ιδρώτα.
«Ο αιώνιος Άρης! Μονίμως καπετάν Φασαρίας!» γέλασε ο θείος Χάρης ξεπροβάλλοντας από ένα παράθυρο.
«Δεν έχω όρεξη για αποφθέγματα σήμερα –είμαι βιαστικός», του απάντησα.
«Κανένας άνθρωπος δεν είναι πιο γρήγορος από μια σφαίρα –σωστά Γιούρι;» μίλησε στη διπλανή του σκιά ο θείος Χάρης.
Γέλασα.
«Δεν θα με σκοτώσετε σα σκυλί στ΄αμπέλι», παρατήρησα. «Όχι μπροστά σε όλους αυτούς».
«Δεν θα είναι η πρώτη φορά», είπε ο θείος Χάρης.
Ασυναίσθητα προσπάθησα να μετρήσω κεφάλια εκεί πάνω στα παράθυρα. Άδικος κόπος, δεν μπορούσα να βρω από εδώ κάτω αν έλειπε κανένας. Ίσως ο θείος Χάρης να εννοούσε τους κυνηγούς –αλλά και πάλι, δεν τον είχα για τόσο παραβολικό τύπο.
«Ούτε και η τελευταία, υποθέτω», φώναξα καθώς ξεκινούσα πάλι για την πόρτα.
Σε λίγο θα έβλεπα αν είχα καταφέρει να τους δημιουργήσω κάποιες αμφιβολίες, περπατούσα λοιπόν προσεκτικά λες και βάδιζα πάνω σε ριζόχαρτο –τους έδινα χρόνο. Ένα κλείστρο σηκώθηκε –προσπάθησα να δείξω αδιαφορία. Έφτασα στην πόρτα και την ταρακούνησα με δύναμη, μια σφαίρα καρφώθηκε κάπου πίσω μου, ήθελαν απλώς να με τρομάξουν. Για αρχή.
«Θα κατέβει κανένας ν΄ανοίξει ή θα σπάσω την πόρτα;» αναρωτήθηκα.
Έλπιζα να κατέβει κάποιος επειδή τα πόδια μου έτρεμαν από την πεζοπορία κι ένιωθα τόσο αδύναμος όσο ένα κλωσόπουλο. Παρ΄όλα αυτά έπεσα με τον ώμο στην πόρτα, έσκασα εκεί και μετά έφυγα προς τα πίσω –εγώ το μπαλάκι και η πόρτα μια γιγάντια ρακέτα. Θυμήθηκα οτι είχα κάτι επείγον να κάνω και θύμωσα με όλους αυτούς που με καθυστερούσαν –πήρα πάλι φόρα και έπεσα πάνω στην πόρτα. Χωρίς αποτέλεσμα. Δάκρυα θυμού μου ξέφυγαν.
«Μπορούμε να σε αφήσουμε εκεί έξω, να κοπανιέσαι μέχρι αύριο το πρωί», κορόιδεψε ο θείος Χάρης.
Έκανα δυο βήματα πίσω για να τον κοιτάξω.
«Σίγουρα. Αλλά κάποια στιγμή θα μπω μέσα», του είπα.
«Και τότε τι σκοπεύεις να κάνεις;» ρώτησε η Ελβίρα.
«Χρειάζομαι λίγες ώρες ύπνο. Μετά θα πάρω ένα όπλο και θα ανέβω στο βουνό», της εξήγησα.
«Δεν είμαι σίγουρη οτι...» ξεκίνησε να λέει.
«Μην τον αφήσετε! Θα μπλέξουμε πάλι!» φώναξε η Αργυροπούλου.
Έκανα δυο βήματα πίσω, πήρα φόρα και ξανάπεσα στην πόρτα.
«Θα βγω εγώ έξω», είπε η Ελβίρα, περισσότερο στους άλλους παρά σε μένα.
«Όχι μόνη σου», ακούστηκε κοφτή η φωνή του θείου Χάρη.
Ακούμπησα στην πόρτα για να ξαναβρώ την ανάσα μου.
«Πήγαινε πιο πίσω να σε βλέπουμε», φώναξε ο Πάνος.
«Άντε γαμήσου», μούγκρισα –αλλά έκανα όπως μου είπε.

Η Ελβίρα με βρήκε καθισμένο στο κούτσουρο –είχε τα χάλια της, μαύροι κύκλοι και ρυτίδες, άσπρες τρίχες ξεχώριζαν ανάμεσα στις μπούκλες της. Πως γίνεται να τσακίσει έτσι ένας άνθρωπος σε τόσο λίγες μέρες; Στο άνοιγμα της πόρτας πίσω της ξεπρόβαλε ο Γιούρι.
«Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες», είπε χαμογελώντας η Ελβίρα όσο με κοίταζε εξεταστικά.
«Και για πριγκίπισσες το ίδιο», παρατήρησα.
«Εντάξει, έχουμε και οι δυο τα χάλια μας –πάμε παρακάτω», έκανε αυτή εκνευρισμένη.
«Παρακάτω θα πάω μόνος μου, δεν έχει θέση για κανέναν από σας», της εξήγησα.
«Πάει να πει, δεν βρήκες ακόμα την κόρη σου», διευκρίνισε.
«Κάπως έτσι», είπα αόριστα.
«Τι γίνεται στο χωριό;» ρώτησε.
«Εντάξει, δεν μας περίμεναν με ανοιχτές αγκάλες αλλά δεν είναι και ανθρωποφάγοι. Υπάρχει ένας αστυνόμος εκεί πέρα, συμπαθητικός τύπος. Θα σας βοηθήσει αν αποφασίσετε...»
«Σκότωσαν τη Βανέσα», είπε εκείνη με σπασμένη φωνή.
«Ποιος;» απόρησα.
«Ο Γιούρι, εννοώ ο θείος Χάρης του είπε. Για να μην έχουμε μπελάδες στο μέλλον, είπε σε μας τους υπόλοιπους... Την πήγε προς τη θάλασσα και...»
Κοίταξα τον Γιούρι που έξυνε νευρικά τις μασχάλες του. Με είδε κι έστρεψε το όπλο προς το μέρος μου.
«Δεν καταλαβαίνω», είπα.
«Ο θείος Χάρης θεώρησε οτι το πρόβλημα δεν θα λυνόταν μόνο με την απομάκρυνση του Πάνου. Είπε οτι η Βανέσα έτσι ήταν –ανάφτρα. Και αύριο κάποιος άλλος θα τη στρίμωχνε... δεν έχουμε την πολυτέλεια να τους διώξουμε όλους! Από την άλλη, η Βανέσα δεν...»
«Δεν προσέφερε τίποτα στην ομάδα –ήταν απλώς ανάφτρα», μουρμούρισα.
«Ναι, έτσι είπε...» ψιθύρισε η Ελβίρα.
«Κι εσύ τι έκανες;» ζήτησα να μάθω.
«Τι μπορούσα να κάνω;» απελπίστηκε εκείνη.
Την κοίταξα.
«Τίποτα δεν μπορούσα να κάνω, απλά μας το ανακοίνωσε ο θείος Χάρης», είπε στο τέλος αποφεύγοντας το βλέμμα μου.
«Οι υπόλοιποι είναι εντάξει;» ρώτησα.
«Ναι... μια χαρά....»
«Τι σκέφτεστε να κάνετε; Θα μείνετε εδώ;»
«Τι άλλο;»
«Γιατί δεν πάτε στο χωριό;»
Γέλασε άθελά της.
«Εδώ έχουμε μόνο τον θείο Χάρη πάνω από τα κεφάλια μας –μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα... με κάποιες υποχωρήσεις. Στο χωριό...»
«Έχεις δίκιο», είπα. «Κι όταν έρθει χειμώνας;»
«Κανένας δεν ξέρει αν θα είναι ζωντανός μέχρι το χειμώνα», είπε η Ελβίρα.
«Κάτι ακόμα –νομίζεις οτι μπορείτε να τα καταφέρετε εδώ πέρα χωρίς τον θείο Χάρη;» ρώτησα ψιθυριστά.
«Δεν είμαι σίγουρη...»
«Κατάλαβα», έκανα ήρεμα και μετά ξεκίνησα για το ξενοδοχείο.
Η Ελβίρα με ακολούθησε και πριν μπούμε μέσα έβαλε το χέρι της στον ώμο μου.
«Βοήθησέ μας», ψιθύρισε.
«Δεν είναι δική μου δουλειά», απάντησα.

Ο Γιούρι μου μπλόκαρε την είσοδο, κοιταχτήκαμε.
«Δεν έχεις εντολή να μου ρίξεις –από την άλλη εγώ δεν παίρνω εντολές από κανέναν. Πως το βλέπεις;» τον ρώτησα.
Ανασήκωσε τους ώμους κι έκανε στο πλάι να περάσω.
Το ξενοδοχείο μύριζε στυφά, σάπια τρόφιμα και ανθρώπινος φόβος –ο θείος Χάρης έκανε αποτελεσματική δουλειά εκεί μέσα. Πριν φτάσω στις σκάλες η Κατερίνα έπεσε πάνω μου και με αγκάλιασε –αλλά μετά έκανε πίσω το ίδιο απότομα.
«Όλα θα πάνε καλά», της είπα –έτσι, για να πω κάτι.
Ανέβηκα χωρίς να ασχοληθώ με τους υπόλοιπους που κρυφοκοίταζαν, έφτασα έξω από την πόρτα του θείου Χάρη και άνοιξα χωρίς να χτυπήσω. Καθόταν σε μια πολυθρόνα και κοίταζε έξω από το παράθυρο.
«Τώρα θα πρέπει να σου ευχηθώ το καλωσόρισες;» αναρωτήθηκε.
«Δεν έχουμε χρόνο γι΄αυτά», είπα εγώ.
«Σε ακούω λοιπόν», γύρισε απότομα προς το μέρος μου.
«Ένα όπλο και σφαίρες –αυτά χρειάζομαι», μουρμούρισα.
«Και σε ξεφορτωνόμαστε;» ζήτησε να μάθει.
«Ας υποθέσουμε», είπα εγώ.
Έσκυψε για να με δει από πιο κοντά.
«Κάτι άλλαξε», διαπίστωσε. «Θέλεις να μου πεις;»
«Μικροπράγματα», γέλασα. «Απλά βρήκα τον πατέρα μου σκοτωμένο και θυμήθηκα τι ψάχνω».
Ξεκαρδίστηκε.
«Μικροπράγματα –όντως!» έκανε.
«Τι θα γίνει μ΄αυτά που σου ζήτησα;» ρώτησα.
«Μη βιάζεσαι», είπε.
«Η κόρη μου και η γυναίκα μου είναι κάπου εκεί έξω –νομίζεις πως έχω χρόνο για κουβέντα;» αγανάκτησα.
«Νομίζω οτι η κουβέντα βοηθάει πάντα τους ανθρώπους», σχολίασε αόριστα.
«Όπως βοήθησε και τη Βανέσα να υποθέσω;» έκανα πικρόχολα.
Με κοίταξε όλο σιχασιά.
«Νομίζεις οτι τα ξέρεις όλα –έτσι; Νομίζεις οτι έχεις τις οδηγίες χρήσης κι ο κόσμος πρέπει είτε να δουλέψει σύμφωνα με αυτές, είτε να ξεχαρβαλωθεί...»
«Λόγια, λόγια!» τον έκοψα απότομα.
«Λάθος. Δεν ξέρεις τι ήταν για μένα η Βανέσα και δεν έχεις καμιά διάθεση να καταλάβεις τους λόγους της απόφασης –ούτε το κόστος».
«Η Βανέσα ήταν μια πουτάνα που σου τα έφερνε κι εδώ πέρα είδες οτι δεν έχει καμιά χρησιμότητα. Τι άλλο;» πετάχτηκα νευριασμένος.
«Άγγελοι και διάβολοι –μόνο αυτά υπάρχουν στο δικό σου κόσμο Άρη! Και οι άγγελοι είσαστε πάντα εσείς!» αγανάκτησε ο θείος Χάρης.
«Άγγελοι και καουμπόηδες», τον διόρθωσα καθώς θυμήθηκα ένα βιβλίο που είχα διαβάσει παλιά.
«Όπως και να ‘χει...» μουρμούρισε.
«Άγγελοι και καουμπόηδες», ξαναείπα.
«Κι εσύ; Είσαι σίγουρος με ποιους είσαι;»
«Σίγουρος. Επειδή είμαι μόνος μου γι΄αυτό», είπα εγώ.
«Σαχλαμάρες. Δεν ανατίναξες μόνος σου τον δρόμο εκεί έξω», συμπέρανε ο θείος Χάρης.
Όχι μόνος μου. Ήταν κι άλλοι τριγύρω –εγώ καθυστερούσα να δώσω την εντολή και οι υπόλοιποι έμεναν κρυμμένοι, ξαλαφρωμένοι επειδή δεν είχαν την ευθύνη. Τα πρώτα τζιπάκια φάνηκαν από μακριά, πίσω τους έρχονταν τα καμιόνια –αυτά τα καμιόνια έφτιαξαν τον χάρτη της μοναχικής μου καθόδου στην κόλαση –πόσα ήταν τα καμιόνια;
«Εντάξει», είπα. «Είμαστε ίδιοι και είμαστε ένοχοι. Δώσμου τώρα οτι ζήτησα επειδή ξέρεις οτι άνθρωποι σαν κι εμάς παίρνουν πάντα αυτό που θέλουν. Κι αν κάποιος τους εμποδίσει...»
«Αυτή την παράνοιά σου να σώσεις τον κόσμο –αυτή φοβάμαι», είπε ο θείος Χάρης. «Τι θα γίνει αν σου δώσω όπλο και το στρέψεις εναντίον μου;»
«Κάποια μέρα, έτσι κι αλλιώς θα σκοτωθούμε μεταξύ μας εμείς οι δύο», τον καθησύχασα.
«Και πρέπει να σε οπλίσω εγώ –για να έρθει αυτή η μέρα πιο σύντομα;» γέλασε ο θείος Χάρης.
«Το αντίθετο. Αν δεν μου δώσεις ότι θέλω, αυτή η μέρα θα είναι η σημερινή», είπα εγώ. «Δώσμου όπλο για να κερδίσεις χρόνο».
Ξάπλωσε πίσω στην πολυθρόνα του.
«Ο Γιούρι είναι απέξω. Μπορώ οποιαδήποτε στιγμή να του δώσω εντολή...»
«Κάντο», τον παρότρυνα.
Με κοίταξε σοβαρός κι αναποφάσιστος.
«Γιούρι!» φώναξε.
Η πόρτα τραντάχτηκε ανοίγοντας.
«Πάρτον μαζί σου και δώστου ότι θέλει», διέταξε ο θείος Χάρης.
Ο Γιούρι ένευσε.
«Και μη με ενοχλήσετε άλλο –είμαι ψόφιος στην κούραση», μούγκρισε ο θείος Χάρης.
«Την επόμενη φορά...» προειδοποίησα.
«Κάποιος από τους δυο μας θα πεθάνει και δε νομίζω οτι υπάρχει έστω κι ένας που θα στοιχηματίσει υπέρ σου», είπε ο θείος Χάρης ενώ σηκωνόταν. «Καλή αντάμωση λοιπόν», ευχήθηκε όσο βγαίναμε.

«Πάρε αυτό, μπορεί ν΄ανατινάξει ελέφαντα στα 100 μέτρα», θαύμασε ο Γιούρι ζυγίζοντας ένα εντυπωσιακό όπλο με τις χερούκλες του.
«Δεν σκοπεύω να κυνηγήσω ελέφαντες», απάντησα εγώ.
«Ναι, αλλά μπορεί να σε κυνηγήσουν αυτοί», σχολίασε ο Γιούρι.
Γέλασα.
«Έχετε πλούσια γκάμα εδώ μέσα», παρατήρησα χαζεύοντας τα όπλα που γέμιζαν το δωμάτιο.
«Γκάμα;» έξυσε το κεφάλι του ο Γιούρι.
«Δώσμου ένα αυτόματο που να χωράει στην τσέπη μου», είπα εγώ για να ξεμπερδεύουμε.
Ο Γιούρι έπιασε κάποιο όπλο, μαύρο σαν τη δυστυχία, και μου το έδωσε.
«Προχτές το γράσαρα», είπε.
Μετά μου έδειξε κάτι πακέτα με σφαίρες, πήρα τρία, τα άδειασα και γέμισα τις τσέπες μου με το περιεχόμενό τους.
«Αν πας να πυροβολήσεις το Αφεντικό...» μουρμούρισε.
«Μην ανησυχείς, θα σε ειδοποιήσω πρώτα», τον καθησύχασα.

Μετά ανέβηκα στο δωμάτιό μου, αν ήθελα να φτάσω στο βουνό χρειαζόμουν ύπνο προηγουμένως. Αλλιώς θα άφηνα τα κόκαλά μου να κάνουν παρέα στα υπόλοιπα ξασπρισμένα οστά με τα οποία φρόντισα να γεμίσω το δρόμο. Και να αποκλειστώ από το ανθρώπινο είδος για πάντα.

8. Συνάντηση σε χωμάτινο κήπο

2009-06-17T11:12:00.001+03:00

Προηγουμένως:
1.Ο Άρης είναι καθηλωμένος σε παραθαλάσσιο ξενοδοχείο αντιμετωπίζοντας σημαντικά κενά μνήμης. Μαζί με μια ακόμα ένοικο, την Κατερίνα, βρίσκουν έναν κρεμασμένο άντρα κοντά στο ξενοδοχείο.

2. Οι χωρικοί εμφανίζονται με απειλητικές διαθέσεις λόγω του κρεμασμένου, αλλά η κατάσταση διορθώνεται μετά την παρέμβαση του θείου Χάρη και την παράδοση των ενόχων κυνηγών.

3. Κατανομή αρμοδιοτήτων μέσα στο ξενοδοχείο, όσο τα όπλα παραμένουν στον θείο Χάρη και μια φωτογραφία εφημερίδας που ισχυρίζεται οτι ο Άρης είναι καταζητούμενος τρομοκράτης.

4. Ψάρεμα με αμφίβολα αποτελέσματα και κάποιες αψιμαχίες σχετικά με την κατανομή αρμοδιοτήτων.

5. Μια απόπειρα βιασμού έχει συνέπεια την κοινή πορεία του Άρη με τον Πάνο εκτός ξενοδοχείου.

6. Ο Άρης φτάνει στο χωριό και, με τη βοήθεια του αστυνόμου, ψάχνει να βρει την κόρη του.

7. Ο Άρης συναντάει τους δικούς του συντρόφους για να ανακαλύψει οτι δεν είναι ούτε δικός τους, ούτε σύντροφός τους.

Ήμουνα με τα μούτρα στο πάτωμα προσπαθώντας να καθυστερήσω την ανατολή του ήλιου. Επειδή το κεφάλι μου βούιζε και τα μάτια μου –τριμμένο γυαλί μέσα απ΄τα βλέφαρα, το ένιωθα σε κάθε πετάρισμα. Πήγαινε λιγότερο από μια ώρα που είχα επιστρέψει, ελαφρύς κι ενοχικός σαν έφηβος που ξεπόρτισε για ξενύχτι. Οι δικοί μου... αυτοί που έλεγαν οτι ήταν δικοί μου τέλος πάντων, αυτοί οι άντρες με είχαν αποχαιρετήσει, αγκαλιάζοντάς με σταυρωτά. Ο Στέφανος είχε μείνει μαζί τους. Θα έψαχναν και για την κόρη μου –έτσι είπαν. Έλπιζα μόνο να κοιμάται βαριά ο αστυνόμος.

Ένα αηδόνι πλακώθηκε να σκίσει το λαρύγγι του έξω από το ανοιχτό παράθυρο και έμοιαζε το κελάηδισμά του με απειλή –πάντα έτσι είναι το κελάηδισμα των αηδονιών. Με τη νύχτα στα τελευταία της, με το άστρο του Διαβόλου μεσούρανα, το αηδόνι σε προειδοποιεί οτι ακόμα μια μέρα στην κόλαση θα ξεκινήσει πολύ σύντομα. Μια φορά, εγώ ταμπουρωμένος σε κάτι χαλάσματα, από απέναντι ούρλιαξε το αηδόνι, ασυναίσθητα πρόβαλα με το όπλο σηκωμένο για να το κάνω να σωπάσει. Αντί για το αηδόνι πετάχτηκε ένα ανθρώπινο κεφάλι, το πυροβόλησα χωρίς δεύτερη σκέψη –δεν ξέρω αν πέτυχα τίποτα. Κάποτε έγιναν όλα αυτά, κάπου αλλού, μακριά από δω. Τι έγινε στη συνέχεια δεν θυμάμαι.

Πρόβαλα διστακτικά το κεφάλι από το ανοιχτό παράθυρο, έψαξα τριγύρω για το αηδόνι αλλά μόνο τον ήλιο είδα να σηκώνεται βαριεστημένα. Αν είχα όπλο θα τον πυροβολούσα κατάσαρκα. Από τα διπλανά δωμάτια ακούστηκε θόρυβος, κάποιος περπατούσε –μετά ακούστηκε το καζανάκι της τουαλέτας. Πίεσα το κεφάλι στον τοίχο και άναψα τσιγάρο –πόσο χειρότερος θα μπορούσε να γίνει ο πονοκέφαλος; Διστακτικά χτυπήματα στην πόρτα μου.
«Ποιος είναι;» μούγκρισα.
Το κεφάλι του Πάνου πρόβαλε στο άνοιγμα.
«Καλημέρα», είπε.
Κοίταζα έξω από το παράθυρο όσο αυτός μπήκε στο δωμάτιό μου και κάθισε πάνω σ΄ένα γραφείο.
«Με άφησε ο αστυνόμος...» ξεκίνησε να λέει.
«Και τι με νοιάζει εμένα;» αναρωτήθηκα.
Σώπασε.
«Πάω να πλυθώ και να φτιάξω καφέ», ανακοίνωσα.

Στην κουζίνα έπεσα πάνω στον αστυνόμο που ετοίμαζε τον δικό του καφέ.
«Καλημέρα, δεν κατάλαβα οτι ξύπνησες να βάλω δυο φλιτζάνια», μου είπε.
Του έκανα νόημα οτι δεν πειράζει.
«Ε, πως!» συνέχισε. «Να μη σε περιποιηθούμε όσο σε έχουμε μαζί μας!»
«Γιατί; Προβλέπεται να μεταφερθώ κάπου αλλού;» ρώτησα.
«Ξέρω ΄γω; Εσύ να μου πεις», έκανε ο αστυνόμος.
Έψαξα στα μάτια του να βρω αν είχε καταλάβει τη νυχτερινή μου έξοδο, αλλά μόνο κούραση βρήκα εκεί μέσα.
«Δεν κοιμήθηκα καλά», δικαιολογήθηκε.
«Τι θα γίνει με την κόρη μου;» άλλαξα θέμα.
«Σήμερα θα βγούμε έξω από το χωριό, θα ψάξουμε εκεί πέρα...»
«Πότε ξεκινάμε;»
«Όποτε είσαι έτοιμος».
«Και με τον άλλο;» έδειξα προς το δωμάτιό μου, εκεί που περίμενε ο Πάνος.
«Ας κάνει οτι τον φωτίσει... Του άνοιξα για να κάνει την ανάγκη του, αν έχει μυαλό θα ξανακλειδωθεί μέσα. Αν, πάλι, θέλει να βγει έξω...»
Σταμάτησε επειδή ο καφές του είχε βράσει.
«Θα έρθεις να τον πιούμε μαζί;» ρώτησε.
«Ναι, εντάξει», είπα.
«Κι ο άλλος;» έδειξε προς το δωμάτιό μου.
«Ούτε να τον βλέπω», μουρμούρισα.

Απολαμβάναμε ένα πλουσιοπάροχο, για την περίσταση, πρωινό στη βεράντα πίσω από το γραφείο του. Με θέα τον χορταριασμένο κήπο. Καπνίζοντας με μισόκλειστα μάτια –δήθεν εκστατικοί από τη θέα, μάλλον σκεπτικοί.
«Να δω πως διάολο θα τα καταφέρουμε εδώ πέρα όταν χειμωνιάσει....» είπε ο αστυνόμος.
«Τι εννοείς;» τον ρώτησα.
«Αν δεν ανοίξουν το δρόμο θα σαπίσουμε από την υγρασία. Εδώ όταν βρέχει ξεχνάει να σταματήσει».
«Ποιος ν΄ανοίξει το δρόμο;»
«Όποιος να ΄ναι... Οι δικοί σου, οι προηγούμενοι...»
«Οι δικοί μου ε;» χαμογέλασα.
«Ναι, οι κανονικοί. Όχι αυτά τα σούργελα που έχουμε στο χωριό», είπε υποτιμητικά ο αστυνόμος.
«Για ποιους λες;» έκανα ψευτοαδιάφορα.
«Γι΄αυτούς που συνάντησες χτες βράδυ –μπορεί να είμαστε επαρχιώτες αλλά δεν είμαστε και ηλίθιοι κύριε Άρη μας!»
Καθυστέρησα ανάβοντας ακόμα ένα τσιγάρο.
«Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς», είπα στο τέλος.
«Εντάξει, δεν πειράζει –αρκεί που καταλαβαίνω εγώ...» ξεκαρδίστηκε ο αστυνόμος.
«Τέλος πάντων, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να φύγει κανείς από δω; Μόνο ο κλειστός δρόμος;» ρώτησα.
«Υπάρχει και η θάλασσα αλλά πρέπει να έχεις πλεούμενο. Υπάρχει και το βουνό πίσω μας», έδειξε προς τον τοίχο του σπιτιού, «αλλά κανένας δεν έχει γυρίσει από κει για να μας πει οτι βγάζει κάπου ο δρόμος...»
«Έχουν φύγει άνθρωποι για το βουνό;»
«Αρκετοί. Ειδικά στις αρχές, όταν πέφτανε οι μπόμπες... Τρομάξανε και πήρανε τα βουνά, που λένε», γέλασε πάλι με το αστείο του.
«Μπορεί να έφυγε προς τα κει και η...» δίστασα.
«Μπορεί –γιατί όχι;» είπε σκεφτικός. «Τίποτα δεν αποκλείεται».
Ένιωσα λες και κατάπια ολόκληρο πορτοκάλι αμάσητο –έσκυψα το κεφάλι.
«Έλα, μη σε παίρνει από κάτω. Γιατί να φύγανε οι δικοί σου άνθρωποι; Δεν ήξεραν οτι θα ‘ρθεις να τους βρεις;» με καθησύχασε ο αστυνόμος.
«Δεν θυμάμαι», παραδέχτηκα αποκαμωμένος. Ο πονοκέφαλος δυνάμωνε.
Μείναμε για λίγο αμίλητοι, μέχρι εκείνος να σηκωθεί ράθυμα.
«Όποτε είσαι έτοιμος ξεκινάμε», είπε.
«Να σε ρωτήσω....» έκανα εγώ.
Κοντοστάθηκε.
«Αν πιστεύεις οτι βρέθηκα με τους δικούς μου, δεν έχεις αγωνία να μάθεις τι κουβεντιάσαμε; Έστω για σένα...»
Χαμογέλασε.
«Να με ξεπαστρέψετε, τι άλλο!» απόρησε.
«Κι αυτό δε σε ενοχλεί;» αναρωτήθηκα.
Έσκυψε προς το μέρος μου, τραβήχτηκα ασυναίσθητα πίσω.
«Άρη, αν με σκοτώνανε κάθε φορά που το αποφασίζανε τώρα θα ήμουνα λίπασμα για τις μπιγκόνιες», είπε σιγά.
«Έχεις μπιγκόνιες;» ρώτησα χαζά.
«Όχι. Περιμένω να με σκοτώσουν και μετά θα βάλω», ξεκαρδίστηκε ο αστυνόμος.
Μπήκε μετά μέσα στο σπίτι και τον ακολούθησα. Με ενοχλούσε πολύ η συμπαθητική του συμπεριφορά. Δεν κάνεις ποτέ σχέσεις με τον εχθρό γιατί κινδυνεύεις να τον θεωρήσεις άνθρωπο, έλεγα πάντα στους καινούργιους. Έλεγα. Πότε το έλεγα;

Βαδίζαμε δίπλα-δίπλα, εκείνος κούτσαινε από το βάρος του όπλου που είχε κρεμασμένο στη ζώνη της μέσης του. Κοντοστεκόταν κιόλας να σηκώσει το παντελόνι που γλίστραγε συνέχεια κάτω από την κοιλιά του.
«Πουστόκαιρος!» μουρμούριζε κάθε φορά που σταματούσε λαχανιασμένος από την υγρασία.
Περάσαμε δίπλα από την πλατεία και ακολουθήσαμε τον κεντρικό δρόμο (αν αυτή η σκασμένη άσφαλτος, η σπαρμένη με κοτρόνες, μπορούσε να θεωρηθεί δρόμος) τα κεφάλια που ανοιγόκλειναν νευρικά πατζούρια παραθύρων λιγόστευαν όσο προχωρούσαμε. Σ΄ένα κούφωμα του δρόμου διέκρινα κάποιο σπίτι γνωστό, κοντοστάθηκα, έψαξα για τις διπλές κολώνες –τις ντούκες.
«Τι έγινε;» ρώτησε ο αστυνόμος.
«Υπήρχε κι άλλη κολώνα του ηλεκτρικού εδώ πέρα παλιότερα;» ρώτησα.
«Που να θυμάμαι; Πάντως κόψανε κολώνες και τις μεταφέρανε πριν κάτι χρόνια, για να περάσει ο δρόμος...» είπε ο αστυνόμος.
Κοίταξα τριγύρω, έψαξα τα σημάδια που χρειαζόμουν αλλά δεν βρήκα κάτι να με σιγουρέψει. Σπίτια, το ένα απέναντι στο άλλο, πατζούρια σφαλισμένα, χαραμάδες στις πόρτες –εγκατάλειψη.
«Δε υπάρχει κανένας εδώ πια», διάβασε τη σκέψη μου ο αστυνόμος. «Αλλά ξέρω που μπορούμε να βρούμε κάποιους απ΄αυτούς που μένανε».
Ξεκίνησε πάλι και τον ακολούθησα. Βγαίνοντας από το χωριό πέσαμε σ΄έναν άντρα με κάρο, κάποιο σκυφτό μουλάρι έσερνε την ξεχαρβαλωμένη σανιδένια καρότσα. Κοιτάζοντας καλύτερα διαπίστωσα οτι με τον οδηγό του κάρου αγκαλιαζόμασταν συντροφικά χτες βράδυ. Ο άντρας είδε τον αστυνόμο και γύρισε το κεφάλι του αλλού.
«Από που έρχεσαι ρε ζωντόβολο;» γκρίνιαξε ο αστυνόμος.
«Απ΄τα χωράφια τι σε κόφτει εσένα;» δυσανασχέτησε ο άντρας.
«Αν δεν κόφτει την εξουσία που γυρνοβολάνε οι ταραξίες –ποιον κόφτει;» απαίτησε να μάθει ο αστυνόμος.
Ο άντρας χαμογέλασε ρίχνοντάς μου μισή ματιά.
«Τέλος πάντων –μεταβολή και πίσω ολοταχώς», διέταξε ο αστυνόμος.
«Τι θα πει αυτό;» απόρησε ο άντρας.
«Θα μας πας μέχρι τα υποστατικά στα χωράφια, μ΄αυτόν τον κωλοήλιο θα λιώσουμε μέχρι να φτάσουμε με τα πόδια», απάντησε ο αστυνόμος.
«Έχω να κλαδέψω τις βερικοκιές», διαμαρτυρήθηκε χαλαρά ο άντρας.
«Γύρνα ρε το κάρο πίσω μην κλαδέψω εγώ εσένα!» φώναξε ο αστυνόμος.
Ανεβήκαμε και βολευτήκαμε δίπλα του όσο εκείνος καμτσίκιαζε το μουλάρι.
«Δεν σας σύστησα...» μου χαμογέλασε ο αστυνόμος, «αλλά δε νομίζω οτι χρειάζεται κιόλας», ψιθύρισε.
Άφησα το κάρο να με νανουρίσει στον χωματόδρομο. Μύριζε ο τόπος καμένα αγκάθια και χυμένο μούστο, τα θυμόμουν όλα αυτά.

«Σταμάτα εδώ», φώναξε ο αστυνόμος και τινάχτηκα ξαφνιασμένος. Μάλλον είχα αποκοιμηθεί. Μπροστά μας έχασκε μισάνοιχτη μια πόρτα φτιαγμένη από λαμαρίνα και μπαλωμένη με κοτετσόσυρμα. Ο αστυνόμος πήδηξε από το κάρο.
«Έχουν σκυλί», διαπίστωσε.
Κοιταχτήκαμε αμήχανα με τον άντρα που οδηγούσε το κάρο.
«Τους ξέρεις καθόλου;» τον ρώτησε ο αστυνόμος, δείχνοντας προς τη μεριά του αγροκτήματος.
«Λίγο, αλλά δεν έχουμε παρτίδες», απάντησε ο άντρας.
«Τότε δεν τη γλιτώνει το σκυλί –ελάτε μαζί μου», είπε ο αστυνόμος.
Κατεβήκαμε και τον ακολουθήσαμε όσο έσπρωχνε την πόρτα βγάζοντας το πιστόλι του.
«Δε νομίζω οτι θα βοηθήσει σε τίποτα», ψιθύρισα.
«Αν δεις τα βρωμόσκυλα που έχουν θ΄αλλάξεις γνώμη», είπε ο αστυνόμος. Μετά γύρισε προς τη μεριά της παράγκας –στο βάθος. «Νοικοκυραίοι!» φώναξε κάνοντας τα χέρια του χωνί.
Ένα σκυλί πετάχτηκε αφηνιασμένο προς το μέρος μας –έμοιαζε να έχει θυμώσει που δεν μας μυρίστηκε νωρίτερα. Το είδαμε να σηκώνει σκόνη τρέχοντας και κοιτάξαμε ασυναίσθητα τον αστυνόμο που σήκωνε το πιστόλι του.
«Στον τόπο!» ακούσαμε τότε μια επιτακτική φωνή.
Το σκυλί φρέναρε απότομα πέρνοντας μισή τούμπα. Μας κοίταξε γρυλίζοντας.
«Ευτυχώς!» αναστέναξε ο άντρας δίπλα μου.
Αλλά εγώ δεν ήμουνα σίγουρος οτι τα δύσκολα είχαν περάσει, επειδή ο ιδιοκτήτης του σκυλιού μας σημάδευε με μια κυνηγετική καραμπίνα.
«Κατέβασε το όπλο ρε μπάρμπα!» προειδοποίησε ο αστυνόμος.
Ο άνθρωπος από απέναντι έμεινε παγωμένος χωρίς διάθεση να συμμορφωθεί.
«Κουφός είσαι;» μούγκρισε ο αστυνόμος. «Που ακούστηκε να σηκώνουν όπλα στην εξουσία;»
«Δε σημαδεύω εσένα», είπε ο άνθρωπος από απέναντι.
Κοίταξα καλύτερα –τον άντρα που στεκόταν δίπλα μου σημάδευε. Ο αστυνόμος μας κούνησε το χέρι καθησυχαστικά και προχώρησε προς τον οπλισμένο άντρα. Μείναμε πίσω να τον κοιτάζουμε όσο έκανε τις συνεννοήσεις, ο ήλιος μας περόνιαζε και το σκυλί βλέποντας το αφεντικό του να μη δίνει σημασία μας πλησίαζε ύπουλα. Λίγο ακόμα και θα κρεμόταν από κάποιο μπατζάκι, αλλά μπερδεύτηκε ψάχνοντας σε ποιον από τους δυο μας να επιτεθεί πρώτα. Σταματήσαμε να προσέχουμε τους δυο άντρες που μιλούσαν απέναντι και επικεντρωθήκαμε στο σκυλί –ευτυχώς εκείνη τη στιγμή ακούσαμε τη φωνή του αστυνόμου.
«Μάζεψε τον κόπρο σου για να φύγουμε».
Και μετά ο άντρας με την κυνηγετική καραμπίνα φώναξε γυρίζοντάς μας την πλάτη.
«Εδώ!»
Το σκυλί τσακίστηκε να υπακούσει.
«Πάμε», είπε ο αστυνόμος.
«Τι -αυτό ήταν όλο;» ρώτησα.
«Δεν είναι εδώ η κόρη σου, ο γέρος ζει μόνος –η γριά του πέθανε πριν κάτι χρόνια. Μου είπε για δυο-τρία αγροκτήματα παρακάτω, που έχουν επισκέπτες...»
«Νομίζω οτι σκέφτηκα κάτι χρήσιμο.... αν έχει έρθει εδώ η κόρη μου, μάλλον ήρθε στους παππούδες της –σωστά; Μόνο που ο δικός μου ο πατέρας δεν ήταν ποτέ αγρότης –ίσως ήρθε εδώ πέρα για τα γεράματα, για να ησυχάσει ξέρω ΄γω....» σκέφτηκα φωναχτά.
«Τι ηλίθιος που είμαι! Βέβαια! Δεν γίνεται ένας πρωτευουσιάνος σαν εσένα να έχει γονείς αγρότες! Γι΄αυτό δεν θυμήθηκαν τίποτα στο καφενείο!»
Τον περίμενα να συνεχίσει, αλλά αυτός στράφηκε στον άντρα που μας ακολουθούσε.
«Τσακίσου φύγε από ‘δω πέρα. Θα γυρίσουμε μόνοι μας», του γάβγισε.
Ο άντρας ανέβηκε βιαστικά στο κάρο του και ξεκίνησε χωρίς να μας χαιρετήσει.
«Μπελάς ήταν στην τελική», μου είπε ο αστυνόμος. «Να ξεκουμπιστεί γιατί μπορεί να τρώγαμε καμιά αδέσποτη για πάρτη του».
«Τι εννοείς;» ρώτησα.
«Αυτοί με τα αγροκτήματα είναι σκέτοι μπαμπουίνοι. Φοβούνται οτι οι δικοί σου θα τους πάρουν τις περιουσίες και θα τους κρεμάσουν στην πλατεία αλειμμένους με κηροζίνη, να παριστάνουν τα φωτιστικά», μου εξήγησε.
«Δίκιο έχουν», είπα εγώ.
Με κοίταξε απορημένος.
«Τι μου λες τώρα;» ανησύχησε.
«Δεν θα είναι η πρώτη φορά που οι ξεσηκωμένοι θα βρουν ευκαιρία να λύσουν τις προσωπικές τους διαφορές», του απάντησα.
«Κι εσείς τι κάνετε για όλα αυτά;» ξαναρώτησε ο αστυνόμος.
«Βρήκες άνθρωπο να ρωτήσεις!» γέλασα κοροϊδευτικά.

Πήραμε ένα μονοπάτι χαραγμένο από ρόδες κάρων και τότε κατάλαβα οτι έπρεπε να πάρω ένα παγούρι νερό μαζί μου, επειδή τα χείλια μου έκαιγαν.
«Έχεις καθόλου νερό;» ρώτησα τον αστυνόμο.
Μου έδωσε ένα παγούρι που εμφάνισε από το πουθενά χωρίς να σταματήσει το περπάτημά του. Ήπια και του το επέστρεψα.
«Ελπίζω να μην είσαστε τελικά τόσο αδύναμοι όσο λέτε», ψιθύρισε ο αστυνόμος.
«Ή τόσο καιροσκόποι», τον συμπλήρωσα.
«Εδώ είναι το σπίτι –αν το σκεφτόμουν πιο νωρίς θα γλιτώναμε την ταλαιπωρία», άλλαξε θέμα εκείνος, δείχνοντάς μου ένα κτίσμα περιτριγυρισμένο από κληματαριές. Κοντοστάθηκα. Ένας γέρος με παχύ μουστάκι βγήκε στην εξώπορτα με ανοιχτή αγκαλιά, κοίταζε προς το μέρος μου και ήταν τεράστιος. Στράφηκα προς τη μητέρα μου αλλά αυτή δεν είπε τίποτα –εκείνη τη στιγμή ο πατέρας μου έδωσε μια φιλική σφαλιάρα στο σβέρκο. «Πήγαινε στον παππού σου», είπε κοφτά. Εγώ έμεινα μετέωρος.
«Τι περιμένεις;» με ρώτησε ο αστυνόμος.
«Δεν θα έρθεις μαζί μου;» είπα εγώ.
«Δεν υπάρχει λόγος. Το ξέρω το σπίτι, δεν έχει ούτε σκυλιά ούτε τίποτα. Πήγαινε να βρεις την οικογένειά σου».
Εξακολουθούσα να κοιτάζω το σπίτι αλλά δεν μπορούσα να διακρίνω ανθρώπινες παρουσίες, τα παράθυρα κλειστά, ο κήπος απεριποίητος –μόνο κάτι πλαστικές καρέκλες μαύριζαν στον σκονισμένο αέρα. Δίστασα.
«Άντε καημένε! Τι περιμένεις;» απηύδησε ο αστυνόμος.
Προχώρησα για να μη γίνω ρεζίλι –γι΄αυτό μόνο. Έφτασα στην πόρτα και τη χτύπησα με τη γροθιά μου. Περίμενα. Τίποτα δεν ακουγόταν από μέσα. Ξαναχτύπησα. Αφουγκράστηκα. Μετά γύρισα προς τον αστυνόμο που καθόταν με τα χέρια σταυρωμένα παραπίσω. Ανασήκωσα τους ώμους. Χτύπησα για τελευταία φορά. Και πάλι τίποτα. Γύρισα να φύγω αλλά το μετάνιωσα –είχα φτάσει πολύ κοντά για να τα παρατήσω τόσο εύκολα. Έκανα νόημα στον αστυνόμο οτι θα έφερνα ένα γύρο το σπίτι, μου έγνεψε καθησυχαστικά. Ξεκίνησα.

Τα στηρίγματα της κληματαριάς είχαν αρχίσει να χαλαρώνουν από τον χρόνο, τσαμπιά σταφύλια κρέμονταν με τις άκρες τους μισοσαπισμένες. Κανονικά θα έπρεπε να χορεύουν γύρω τους οι μέλισσες αλλά τίποτα δεν πετούσε στον αέρα εδώ και πολύ καιρό. Ίσως ήταν που αεροβατούσαν οι άνθρωποι γι΄αυτό τα πετούμενα λούφαξαν. Σκόνταψα σε ένα παιδικό πατίνι, το σήκωσα –κοριτσίστικα σχέδια πάνω από μωβ ροδάκια, εδώ είμαστε. Έστησα προσεκτικά το πατίνι στον κοντινότερο τοίχο για να μην εμποδίζει. Μια αιώρα δεμένη στο δέντρο που ποτέ δεν έμαθα τι καρπούς κάνει, η άλλη άκρη της πιασμένη σ΄ένα τσιγκέλι –το είχε καρφώσει ο παππούς στον απέναντι τοίχο. «Για να ξεκουράζεται το παιδί τα μεσημέρια». Κι εγώ, κάτω από τα τζιτζίκια –δίπλα στα καρπούζια που έτριζαν ωριμάζοντας –εγώ κατάκοπος από τις βαρετές μέρες, νυσταγμένος από το φαγητό και δίπλα μου ο Ζαγκόρ, ο Μαύρος Γύπας, ο Μυστηριώδης Ίσκιος, ο Ιπτάμενος Θάνατος, δίπλα μου χάρτινη αγωνία αντίδοτο στην αποχαύνωση. Βρήκα το τσιγκέλι στον τοίχο, κοίταξα το δέντρο απέναντι –κάποιος είχε κάψει τις ρίζες του, καυστική ποτάσα, τα ίχνη της ακόμα άσπριζαν το κούτσουρο. Έσκυψα να μυρίσω το χώμα, αλλά εκεί κάτω οι αναμνήσεις είχαν ξεραθεί –καυστική ποτάσα ίσως.

Πήγα στην πίσω πλευρά του σπιτιού, εκεί που θυμόμουν οτι υπήρχε η πόρτα της κουζίνας –το κούφωμα ήταν ραγισμένο από τη ζέστη, έσπρωξα, πίεσα, στο τέλος έπεσα με τον ώμο και διέλυσα την ετοιμόρροπη κλειδαριά. Το σπίτι μύριζε βαριά κλεισούρα και χόρτο από τα μαξιλάρια των καναπέδων. Προχώρησα μετρώντας παιδικά βήματα για να προσανατολιστώ, άνοιξα την πόρτα του μπάνιου –το ποτήρι για τις οδοντόβουρτσες σπασμένο, άδειο. Σήκωσα το κεφάλι μου στον καθρέφτη, ένας άντρας με πρησμένα μάτια με κοίταζε. Αϋπνία ή κλάμα; Βγήκα στο διάδρομο, πέρασα τις κρεβατοκάμαρες –στρωμένα κρεβάτια, λεηλατημένες ντουλάπες.

Δεν υπήρχε ψυχή εδώ μέσα.

Μπήκα στο καθιστικό, σωριάστηκα σε μια πολυθρόνα, έκλεισα τα μάτια. Διψούσα ακόμα αλλά δεν είχα κουράγιο να πάω μέχρι την κουζίνα. Άκουγα το σαράκι που μασούλαγε τα ξύλινα έπιπλα, έψαξα στις τσέπες μου, άναψα τσιγάρο. Η κακιά αρρώστια είχε φάει τον παππού, στο τέλος είχε μείνει μόνο ένα κεφάλι κρυμμένο σε άσπρα μαξιλάρια –αυτό και μια πλάτη στριμωγμένη κόντρα στον παγωμένο τοίχο, ντρεπόταν να βογκήξει όσο ήμασταν μπροστά. Τις νύχτες τον άκουγα να στριφογυρίζει στα σεντόνια του όταν τον πήραμε από το νοσοκομείο, ήθελε να πεθάνει στο χωριό του. Μετά δεν ξέρω τι έγινε –μόνο οτι ο πατέρας με άφησε σ΄ένα φιλικό σπίτι για να πάνε στην κηδεία. Θυμάμαι τον παππού με μισάνοιχτα μάτια να κοιτάζει τις γωνίες στο ταβάνι.

Έψαξα να βρω τασάκι, στράφηκα στο διπλανό τραπέζι –θυμήθηκα όμως οτι δεν κάπνιζε κανένας σε αυτό το σπίτι. Έριξα λοιπόν τη στάχτη μου στο πάτωμα και μέτρησα τις ακανόνιστες πέτρες του μωσαϊκού μέχρι εκεί που ξεκίναγε ο τοίχος. Ο τοίχος είχε ένα λεκέ μεγάλο σαν μπάλα ποδοσφαίρου. Σηκώθηκα, πήγα πιο κοντά για να δω. Ο λεκές μύριζε πολυκαιρισμένα σκουπίδια και κάτι όξινο –άγγιξα τον τοίχο εκεί πέρα, έπιασα κομμάτια σκληρά, σαν θρυμματισμένα χαλίκια, καλυμμένα με τρίχες. Κοίταξα καλύτερα. Έτριψα ένα κομμάτι ανάμεσα στα δάχτυλά μου, κοφτερό, κοκάλινο. Και τρίχες, ανθρώπινα μαλλιά. Κάποιον είχαν σκοτώσει εδώ μέσα, κάποιος είχε λερώσει τον τοίχο με κομμάτια από το κεφάλι του. Σηκώθηκα πετώντας το τσιγάρο κι άρχισα να τρέχω, βγήκα πάλι στην αυλή. Ο αστυνόμος ήταν πιο πέρα, έκοβε σάπια σταφύλια από την κληματαριά για να σκοτώσει την ώρα του. Γύρισε και με είδε όταν πετάχτηκα από την πόρτα της κουζίνας.
«Κάποιον σκοτώσανε εκεί μέσα», μούγκρισα.
«Βρήκες πτώμα;» ρώτησε χαλαρά.
«Μόνο μυαλά και κομμάτια κρανίου στον τοίχο», απάντησα.
«Αν δεν υπάρχει πτώμα σημαίνει οτι το θάψανε εδώ τριγύρω», είπε κι αμέσως ξεκίνησε να περπατάει προσεκτικά.
Τον άφησα να ψάξει μπροστά κι εγώ πήρα το πίσω μέρος, πέρασα το δέντρο –δεν κοίταζα κάτω, κοίταζα έξω. Οι άνθρωποι θάβουν τους ανθρώπους σε μέρη σκιερά, σε μέρη κρυμμένα από τα βλέμματα των περαστικών. Έτσι βρήκα το χωμάτινο βουναλάκι –δεν ήταν τίποτα, έμοιαζε με παιδική προσπάθεια, μόνο η σημαία στην κορυφή του έλειπε για να γίνει κάστρο. Άρχισα να κλωτσάω με τα πόδια, στη συνέχεια γονάτισα κι έχωσα τα νύχια στο ξεραμένο χώμα.
Ο αστυνόμος ήρθε από πάνω μου με μια τσουγκράνα.
«Σκέφτηκα οτι θα τη χρειαστείς», είπε ντροπαλά.

Έσκαψα και δεν χρειάστηκε να σκάψω πολύ, έσκαψα κατά μήκος, χτένισα το χώμα, τα χέρια μου που έτρεμαν ήταν η καλύτερη βοήθεια. Έπεσα πρώτα πάνω στα παπούτσια, στη συνέχεια ένα λεκιασμένο παντελόνι και παραπάνω κάποιο πουκάμισο –κάποτε γαλάζιο. Το κεφάλι του άντρα ήταν ακόμα κρυμμένο στα χώματα αλλά δεν υπήρχε λόγος να το αποκαλύψω. Σταμάτησα κοιτάζοντας.
«Τον αναγνωρίζεις;» είπε με επαγγελματικό ύφος ο αστυνόμος.
«Είναι ο πατέρας μου», απάντησα εγώ.
«Είσαι λοιπόν γιος του ταξίαρχου», μουρμούρισε εκείνος.
«Δεν ήταν ποτέ ταξίαρχος –μ΄αυτό το βαθμό αποστρατεύτηκε...» δικαιολογήθηκα.
«Ο πατέρας σου ήταν σπουδαίος άνθρωπος», είπε ο αστυνόμος.
«Ότι κι αν ήταν δεν του άξιζε να πεθάνει έτσι», είπα εγώ.
«Πες το αυτό στους δικούς σου», γρύλισε ο αστυνόμος.
«Βούλωστο», είπα εγώ.
Μετά έστρωσα πάλι το χώμα που είχα σκάψει, ξανάθαψα τον πατέρα μου. Σιγά, προσεκτικά –μου πήρε ώρα πολλή.

«Είναι όμως τραγική ειρωνεία...» μονολογούσε ο αστυνόμος. «Ο πατέρας σου με μας κι εσύ...»
Σταμάτησα το περπάτημά μου, σταμάτησε κι αυτός.
«Ο πατέρας μου δεν ήταν με κανέναν», είπα. «Το μόνο που ήθελε ήταν να τη βγάλει καθαρή».
«Είχα μιλήσει μαζί του τις λίγες φορές που κατέβηκε στο καφενείο. Ανησυχούσε...» θυμήθηκε ο αστυνόμος.
«Ανησυχούσε για την οικογένειά του μόνο –για τους υπόλοιπους δεν τον έκοφτε», του εξήγησα.
«Αυτό θα σε θύμωνε αρκετά –εσένα, έναν ιδεολόγο!» διαπίστωσε ο αστυνόμος.
«Ποιος σου είπε οτι είμαι ιδεολόγος;» νευρίασα.
«Δεν είσαι; Κι όλα αυτά γιατί τα έκανες;»
«Για τον ίδιο λόγο με τον πατέρα μου. Επειδή ανησυχούσα για την οικογένειά μου», είπα.
«Την κόρη σου;» ρώτησε ο αστυνόμος.
Την κόρη μου κι εκείνη. Επειδή τώρα θυμόμουν ποια ήταν εκείνη και το στομάχι μου σφίχτηκε στην ανάμνηση –πως μπόρεσα να ζήσω μακριά τους; Πόσον καιρό;
«Θα πάω να τις βρω», είπα στον εαυτό μου κυρίως.
«Θα φύγεις λοιπόν;» διαπίστωσε στενάχωρα ο αστυνόμος.
«Ναι –όσο πιο γρήγορα γίνεται. Και να εύχεσαι να μην ξαναγυρίσω. Επειδή τότε θα σκοτώσω κι εσένα και τους άλλους», είπα σκοτεινά με μια φωνή που φοβόμουν να θυμηθώ τόσον καιρό.
«Αλλά...» έκανε ο αστυνόμος.
«Στο τέλος κανείς δεν θα γλιτώσει», του είπα.

Μετά τον χτύπησα στην πλάτη κι έφυγα βιαστικά –έπρεπε να βρω τον δρόμο προς την παραλία πριν νυχτώσει. Το βράδυ θα έμενα στο ξενοδοχείο, μετά θα ανηφόριζα το βουνό. Από τον κατεστραμμένο δρόμο θα ήταν μάλλον πιο σύντομα. Οι κατεστραμμένοι δρόμοι είναι αυτοί που πρέπει να περπατήσουμε, η μόνη πιθανότητα να σωθούμε είναι να χαθούμε πρώτα.

Κοίταξα τον ήλιο με κοφτερά μάτια.

«Φύγε από δίπλα μου, βρωμάνε τα χνώτα σου».

2009-06-15T11:29:00.004+03:00

Πάνε κοντά 10 χρόνια από τότε που ο Λάμπρος Χούτος (οε-οε-οε) χρησιμοποίησε την παραπάνω φράση για να δείξει στον Μαντζουράκη που τύγχανε προπονητής του οτι δεν είναι όλοι «ίσα κι όμοια». Δεν μπορεί δηλαδή ο πάσα ένας φτωχομπινές που βρωμάει ο στόμας του από την πείνα να κάνει παρατηρήσεις σε υψηλόμισθους (υπερόπτες) ποδοσφαιριστές.

Το θυμήθηκα χτες που έτυχε να διαβάσω στο ΒΗΜΑ το άρθρο του Δ. Γαλάνη περί του «(ύποπτου) ρόλου των blogs στις ευρωεκλογές». Επειδή η πρώτη, ενστικτώδης, αντίδρασή μου ήταν «κάνε πιο κει ρε λιγούρη, βρωμάνε τα χνώτα σου». Ο παππούς μου μάλλον θα έλεγε, «για να μας πιάσεις στο στόμα σου πρέπει πρώτα να το πλύνεις με σαπούνι». Στη συνέχεια, αποφάσισα να δω τα πράγματα πιο ψύχραιμα.

Το άρθρο του κ. Γαλάνη κατηγορεί κάποια συγκεκριμένα μπλογκ επειδή δημοσίευσαν ποστ σχετικά με το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, διαμορφώνοντας κλίμα κι επειδή δημοσίευσαν αποτελέσματα των exit polls πριν τις 7 το απόγευμα. Και ο ιδιοφυής συντάκτης αναρωτιέται «που διάολο βρήκαν τα αποτελέσματα αυτά». Κάποιοι μπλόγκερς απάντησαν δημοσιεύοντας το πρωτοσέλιδο του Βήματος της Κυριακής των εκλογών το οποίο διαμόρφωνε επίσης κλίμα –αυτοί οι μπλόγκερς απάντησαν μόνο στη μισή ερώτηση. Επειδή, εντάξει, όποιος έβλεπε ειδήσεις ήξερε οτι οι δημοσκοπήσεις των προηγούμενων ημερών έδειχναν νίκη του ΠΑΣΟΚ και πτώση των ποσοστών των Οικολόγων –δεν έγραψαν τίποτα διαφορετικό οι μπλόγκερς και το ΒΗΜΑ.

Στο θέμα της δημοσιοποίησης των αποτελεσμάτων των exit polls, οι μπλόγκερς απάντησαν κάτι παπαριές του τύπου «δεν είναι ηλεκτρονικά ΜΜΕ τα μπλογκς και άρα δεν εμπίπτουν στις διατάξεις του σχετικού νόμου». Εντελώς συμπτωματικά οι συγκεκριμένοι μπλόγκερς τσιρίζουν, καιρό τώρα, σχετικά με την «αδέσμευτη ενημέρωση» που προσφέρουν τα μπλογκ τους, διατυμπανίζουν την μεγάλη επισκεψιμότητά τους και παροτρύνουν τους διαφημιστές να δώσουν μερίδιο των διαφημίσεων σε αυτούς -κόβοντάς το από τις εφημερίδες που κανένας πλέον δεν διαβάζει.

Μένει η δικαιολογημένη (εκ πρώτης όψεως) απορία του κ. Γαλάνη σχετικά με το που βρήκαν τα στοιχεία τα μπλογκ. Δικαιολογημένη εκ πρώτης όψεως, το ξαναλέω –επειδή ο Πουαρό συντάκτης δεν αναφέρει το σημαντικότερο στοιχείο της υπόθεσης. Ποια μπλογκ κατηγορεί για δημοσιοποίηση αποτελεσμάτων; Το troktiko, το pressmme και το nonews. Τα δύο πρώτα έχει τύχει να τα διαβάσω (το τρίτο ούτε που το ξέρω) κι όποιος άλλος έλαχε να περάσει από αυτά τα μαγαζιά θα πρέπει να είδε (εκτός αν είναι ηλίθιος ή εθελοτυφλεί) οτι το troktiko ανήκει στον Γκόλια και το pressmme στον Παπαγιάννη. Τι είναι αυτοί; Δημοσιογράφοι! Αν λοιπόν έχει πρόβλημα μαζί τους ο κ. Γαλάνης να πάει στην ΕΣΗΕΑ να τους καταγγείλει. Τι μας ενδιαφέρουν εμάς τα προβλήματα και τα συμφέροντα του κλάδου τους; Βγήκε ποτέ κανένας ντήλερ ναρκωτικών να καταγγείλει δημόσια κάποιον άλλο ντήλερ επειδή του πήρε την πελατεία; Κι ακόμα χειρότερα –βγήκε ποτέ κανένας ντήλερ να καταγγείλει συλλήβδην τους ξανθούς για παράδειγμα, επειδή ο ντήλερ που του χάλασε τη δουλειά ήταν ξανθός; Εδώ έχουμε δημοσιογράφους να τρώγονται μεταξύ τους και ο κ. Γαλάνης μιλάει για τον (ύποπτο) ρόλο των μπλογκ ΓΕΝΙΚΑ. Πριν κάνα χρόνο, τρωγόταν ο Χιώτης με τον Καψαμπέλη (πάλι δημοσιογράφοι) και λέγανε στις ειδήσεις οτι τα μπλογκ εκβιάζουν κόσμο, πάλι ΓΕΝΙΚΑ. Ρε «άντε φύγετε από δίπλα μας, βρωμάνε τα χνώτα σας».

Να ξεκαθαρίσω κάτι εδώ πέρα. Έχει τύχει να γνωρίσω (ή να «γνωρίσω») αρκετούς δημοσιογράφους που κρατάνε κάποιο μπλογκ –δικαίωμά τους είναι αυτό. Όσο μέσα από τα μπλογκ τους λένε τις απόψεις τους, βγάζουν τις προσωπικές τους ιστορίες –λειτουργούν σαν μπλόγκερς δηλαδή –καλά κάνουν. Εγώ δουλεύω στο Δημόσιο κι έχω μπλογκ, ο άλλος δουλεύει στον ιδιωτικό τομέα κι ο παράλλος είναι φοιτητής. Και έχουμε όλοι μπλογκ –το ίδιο μπορεί κάλλιστα να κάνουν και οι δημοσιογράφοι, κατά την προσωπική μου άποψη. Αν όμως εγώ προσπαθώ να υποκαταστήσω την Υπηρεσία μου βγάζοντας προκηρύξεις επιδοτήσεων μέσα από το μπλογκ μου (και ταυτόχρονα τσιρίζω πως οι επιδοτήσεις που δίνει η Υπηρεσία μου είναι μαϊμούδες –ενώ οι δικές μου επιδοτήσεις είναι καλές), αν ο άλλος βρίζει το μαγαζί που δουλεύει (ή δούλευε), διατυμπανίζοντας οτι αυτός (μέσω του μπλογκ του) κυκλοφορεί καλύτερο προϊόν... Και πάλι, δικαίωμα του καθενός είναι όλο αυτό –όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΛΟΓΚ. Είναι εμπορική σελίδα και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Είναι πολλές οι φορές που έχω διαβάσει άρθρα των εφημερίδων σχετικά με τα μπλογκ. Κατηγορούν την ανωνυμία των συντακτών, κοροϊδεύουν τους μπλόγκερς χαρακτηρίζοντάς τους καβαλημένους και ψώνια, επισημαίνουν τα εκφραστικά και συντακτικά τους λάθη... Κανιβάλισμα κανονικό. Θυμάμαι μάλιστα δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα δημοσιογράφων της κατηγορίας «σκαμπρόζικη πένα» που έχουν ρίξει το χειρότερο βρισίδι στους μπλόγκερς: Πρετεντέρης και Πανούτσος.

Θυμάμαι οτι αναρωτιόταν κάποτε ο Αντώνης «Φωτεινός Παντογνώστης» Πανούτσος, αν όντως είναι οι μπλόγκερς τόσο καλοί και εμπνευσμένοι γιατί εκείνοι γράφουν στα μπλογκ τους τζάμπα ενώ αυτός αμείβεται παχυλά από εφημερίδες και τηλεοράσεις; Η προφανής απάντηση θα μπορούσε να είναι οτι «αμείβεται παχυλά λόγω του ότι είναι παχυλός –οι μπλόγκερς προσέχουν τη σιλουέτα τους». Αλλά το φοβερό είναι οτι δεν πέρασε καθόλου από το μυαλό του φωτισμένου Πανούτσου πως υπάρχει και η περίπτωση ΚΑΠΟΙΟΙ μπλόγκερς να μη γουστάρουν να δουλέψουν στα Μέσα. Επειδή μερικοί εκμεταλλεύτηκαν τη δημοσιότητα των μπλογκ τους για να πιάσουν μια δουλίτσα σε εφημερίδες, ραδιόφωνα και διαφημιστικές εταιρείες δεν πάει να πει οτι είμαστε όλοι έτσι! Πόσο παπαρολόγος πρέπει να είσαι όταν χαρακτηρίζεις μια τόσο ανομοιογενή (τύποις) ομάδα σαν τους μπλόγκερς από τις συμπεριφορές ΜΕΡΙΚΩΝ ΜΟΝΟ; Τόσο όσο ο αγαπητός Πανούτσος, ο άνθρωπος που διαστρέβλωσε ένα πραγματικό γεγονός (την κράτηση ενός μπασκετμπολίστα επειδή οι μπάτσοι τον πέρασαν για τον Παλαιοκώστα!) προκειμένου να βρίσει τα μπλογκ που δημοσιοποίησαν το θέμα. Διότι για τον Πανούτσο, το θέμα ήταν ΠΟΣΕΣ ώρες ήταν στο κρατητήριο ο μπασκετμπολίστας και όχι το ίδιο το γεγονός οτι υπάρχουν αστυνομικοί τόσο ηλίθιοι ώστε να χώσουν στο κρατητήριο έναν άνθρωπο κοντά στα 2 μέτρα μπερδεύοντάς τον με κάποιον (επιεικώς κοντοστούπη) σαν τον Παλαιοκώστα!

«Παράλληλα», που έλεγε κι ο Notis....

Η ηλεκτρονική σελίδα στην οποία δημοσιεύονται (εκτός της εφημερίδας) οι βαρύγδουπες (ίσαμε 130 κιλά) απόψεις του Πανούτσου ξεκίνησε κάποια στιγμή να δίνει δυνατότητα σχολιασμού ΜΟΝΟ ΤΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΩΝ στους αναγνώστες –αλλά σύντομα το έκοψε κι αυτό. Εγώ όταν γράφω κάτι για κάποιον έχω ανοιχτά τα σχόλιά μου για να απαντήσει ο «κάποιος» εφόσον το επιθυμεί –και η απάντησή του θα μείνει κάτω από το αρχικό μου κείμενο. Οι εφημερίδες (και οι ηλεκτρονικές τους σελίδες με ελάχιστες εξαιρέσεις) είναι θέσφατα. Μπορούν να σε βρίσουν, να σε εξευτελίσουν κι αν έχεις πρόβλημα μπορείς να απαντήσεις στέλνοντας ένα γράμμα το οποίο θα θαφτεί στη σχετική στήλη «Αλληλογραφίας» ή θα το συμπεριλάβει ο συντάκτης σε επόμενο άρθρο του. Και θα το διαβάσουν ΜΟΝΟ οι φανατικοί της εφημερίδας –αν εγώ πάρω τη φυλλάδα σήμερα και δω οτι ο Σαμσών Ρακάς π.χ. είναι πράκτορας της ΚΥΠ, θα μείνω με αυτή την εντύπωση –κι ας γράψει αύριο ο συντάκτης οτι έκανε λάθος, τελικά ο πράκτορας λεγόταν Σαμσών Βρακάς!

Επίσης, οι ίδιες εφημερίδες που βρίζουν τους μπλόγκερς, όταν τις βολεύει βουτάνε τις απόψεις τους και τις αναδημοσιεύουν! Κακό είναι αυτό; Κατακριτέο; Κάτσε να το δούμε:

1. Εφόσον μάγκα μου βρίζεις ΣΥΛΛΗΒΔΗΝ τους μπλόγκερς, δεν δικαιούσαι να χρησιμοποιείς τις απόψεις τους υποστηρικτικά των δικών σου. Νομίζω;

2. Εφόσον εγώ γράφω (δημόσια μεν) στο μπλογκ μου αλλά ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΒΓΑΖΩ ΧΡΗΜΑΤΑ, είναι ανήθικο να χρησιμοποιείς τη δική μου άποψη για να πουλήσεις τη φυλλάδα σου και να κονομήσεις. Ανήθικο, όχι παράνομο –αλλά όταν ξηγιέσαι έτσι μην κατακρίνεις τον φιλόσοφο Βουλγαράκη που υποστήριζε οτι «το νόμιμο είναι το ίδιο με το ηθικό». Εντάξει κουφαλίτσα;

3. Όταν εγώ χρησιμοποιώ υλικό από άλλη σελίδα δίνω την ακριβή διεύθυνση βάζοντας λινκ. Εντελώς τυχαία (παράδειγμα φέρνω εδώ), δυο φορές που κάποια εφημερίδα χρησιμοποίησε υλικό από μπλογκ τα οποία γνωρίζω –οι διευθύνσεις ήταν λάθος!

Και τώρα ήρθε η ώρα να το παίξω μάγκας. Σωστός. Υψηλόμισθος (υπερόπτης) ποδοσφαιριστής που απευθύνεται σε φτωχομπινέ προπονητή –για να δικαιολογήσω και τον τίτλο του ποστ μου.

Εγώ λοιπόν φιλαράκι, έχει τύχει να δημοσιεύσω εδώ μέσα κάτι συνεντεύξεις ατόμων που γούσταρα και κάτι άρθρα αλλουνών. Πριν δημοσιεύσω, στέλνω ένα μέιλ στην πηγή, ενημερώνω, εκφράζω και την πνευματώδη στεναχώρια μου επειδή συνήθως έχω μεταφράσει ένα αγγλικό κείμενο στα ελληνικά κι ο συντάκτης δεν μπορεί να το ελέγξει. Κι εφόσον μου δώσουν έγκριση προχωράω. Φροντίζοντας πάντα να μην αλλοιώσω τις απόψεις που μεταφέρω.

Τις προάλλες κάποιος φίλος με ενημέρωσε οτι ένα κομμάτι από ποστ μου δημοσιεύτηκε στην Χ εφημερίδα. Ο φίλος το πέτυχε το κομμάτι και με ενημέρωσε γράφοντας ένα σχόλιο κάτω από το ποστ μου, ο συντάκτης της εφημερίδας δεν καταδέχτηκε να μου στείλει ένα ψωρομέιλ να μου το πει! Σιγά τώρα! Μπλόγκερ, ανώνυμος και μεγάλη τιμή μου έκανε που με έβαλε στη φυλλάδα –μη σου πω οτι ήταν και γαϊδουριά μου που δεν του έστειλα ένα πανέρι με κρασιά να τον ευχαριστήσω από πάνω!
Πήρα την εφημερίδα, διάβασα το σχετικό άρθρο –όντως υπήρχε ένα τμήμα του ποστ μου. Είχα χρησιμοποιήσει μια κοινότυπη παραβολή προκειμένου να παρουσιάσω απλουστευτικά κάποια κατάσταση και από κάτω έγραφα τα συμπεράσματά μου. Ο δημοσιογράφος είχε αναδημοσιεύσει την παραβολή αλλά όχι και τα συμπεράσματα! Δες το λίγο –είναι σα να παίρνεις τον πρόλογο του συγκεκριμένου ποστ που λέει για τον Χούτο και τον Μαντζουράκη και να το αναδημοσιεύεις –τι συμπέρασμα θα έβγαζε ο αναγνώστης από αυτό; Προφανώς οτι είμαι τρελαμένος με τον Λάμπρο Χούτο (οε-οε-οε) και έχω καθιερώσει ημέρα εορτασμού του κωλοπαιδισμού του! Σωστά;

Να κλείσω εδώ, υπενθυμίζοντας-διευκρινίζοντας τον τίτλο του ποστ.

-Δημοσιογραφάκο που έχεις στήλες ανώνυμων (ή ψευδώνυμων) συντακτών στη φυλλάδα σου, αλλά σε ενοχλούν οι ανώνυμοι (ή ψευδώνυμοι) μπλόγκερς, άντε να πεις τις σαχλαμάρες σου σε τίποτα κορόιδα που μασάνε.
-Δημοσιογραφάκο που κατηγορείς τα μπλογκ για εκβιασμούς και συμφέροντα, αποκρύπτοντας οτι αυτοί που κατηγορείς είναι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΠΛΟΓΚΕΡΣ, πες μας πρώτα τι συμφέροντα ΕΣΥ εξυπηρετείς.
-Δημοσιογραφάκο που βγάζεις θέσφατα ξεκινώντας με φράσεις του στυλ «οι μπλόγκερς» ή «τα μπλογκ», άκου κάτι που δεν στο έμαθαν στη βοϊδοσχολή σου: αν κατηγορείς ΟΛΟΥΣ, αρκεί ΕΝΑΣ να μην εμπίπτει στην κατηγορία για να καταρρεύσει ο ισχυρισμός σου. Στο λέω για να μη ρεζιλεύεσαι τζάμπα.
-Δημοσιογραφάκο όταν δουλεύεις σε παράρτημα κατασκευαστικής εταιρείας, όταν πληρώνεσαι από τις διαφημίσεις, όταν φιλάς κατουρημένες ποδιές για να διατηρήσεις τη δουλίτσα σου –είναι κάπως ανόητο και άστοχο να μιλάς για τα συμφέροντα που εξυπηρετούν οι μπλόγκερς.

Επίσης...
-Δημοσιογραφάκο, όταν μεταφέρεις τις σιχαμερές μεθόδους της φυλλάδας σου στο ίντερνετ –αυτό πες το εφημερίδα, μην το λες μπλογκ.
-Δημοσιογραφάκο, όταν προσπαθείς να ικανοποιήσεις τη φιλοδοξία σου να γίνεις αρχισυντάκτης, το μέσο που δημιουργείς λέγεται «ηλεκτρονική εφημερίδα», όχι μπλογκ!
-Δημοσιογραφάκο όταν βάζεις βυζιά, συνταρακτικές αποκαλύψεις, «αίμα και σπέρμα» για να προσελκύσεις αναγνώστες φτιάχνεις ένα καλό βιογραφικό για να πιάσεις δουλειά σε φυλλάδα –αλλά μπλόγκερ δεν είσαι!

-Και, για να μην το ξεχάσω, μπλόγκερ που γράφεις τις εξυπναδούλες σου με σκοπό να σε προσέξουν οι φυλλάδες και να βρεις δουλειά εκεί πέρα –σου εύχομαι γρήγορα να τα καταφέρεις. Όσο πιο γρήγορα σε ξεφορτωθούμε τόσο πιο γρήγορα θα γλιτώσουμε από τη μπόχα σου.

Και όλοι εσείς, άντε φύγετε από δίπλα μας ρε –βρωμάνε τα χνώτα σας!

Οε-οε-οε.

"Όσο εσύ κοιμόσουν"

2009-06-11T14:01:00.002+03:00

Η ανεκτικότητά μας σε όλα τα επίπεδα ευνοεί, κατά τον Γιαν Φαμπρ, και την άνοδο της άκρας δεξιάς. «Είναι μια επικίνδυνη εξέλιξη», είπε. «Η ακροδεξιά είναι αντίπαλος της ομορφιάς και των ατομικών ελευθεριών». Σχολιάζοντας τη μεγάλη αποχή των Ελλήνων στις ευρωεκλογές ο Φλαμανδός εικαστικός είπε ότι αν μεγάλο ποσοστό Βέλγων απείχε από τις κάλπες η άκρα δεξιά, που ψηφίζει μαζικά, θα ήταν πρώτη δύναμη. «Η αποχή εκφράζει μια δυσαρέσκεια για το υπάρχον πολιτικό σύστημα και τους πολιτικούς, που έχουν χάσει την αξιοπιστία τους. Αλλά μπορεί να επιτρέψει στους εξτρεμιστές και στους ακροδεξιούς να αυξήσουν τη δύναμή τους».
Τα παραπάνω τα διάβασα στην Ελευθεροτυπία και τα μεταφέρω –επειδή είναι μια απλή και περιεκτική σύνοψη και της προσωπικής μου άποψης σχετικά με την πρόσφατη εκλογική αποχή. Μετά το διάβασμα της συνέντευξης του Φαμπρ, σκέφτηκα να ψάξω λίγο, σχετικά με το τι λένε όλοι αυτοί οι ακροδεξιοί που αύξησαν τα ποσοστά τους στις τελευταίες ευρωεκλογές. Πήγα λοιπόν στο tvxs που έχουν ένα τέτοιο άρθρο και μετά γκούγκλισα τα ονόματα των τύπων που βρήκα εκεί μέσα. Πρόσεξε λοιπόν:

Ένας από τους νικητές των εκλογών είναι ο Geert Wilders, ήδη τιμημένος με το «Βραβείο Ήρωα Συνείδησης» από την Αμερικανική Συμμαχία Ελευθερίας (η απονομή έγινε στη βιβλιοθήκη "Ρόναλντ Ρήγκαν") και με το βραβείο «Ελεύθερου Λόγου» από το Συμβούλιο Ασφάλειας της Φλόριντα! Ο ηγέτης του ολλανδικού Αντι-Ισλαμικού Κόμματος και του ευρωσκεπτικιστικού Κόμματος της Ελευθερίας έχει καταφέρει να επιτεθεί επιτυχώς κατά του πολυπολιτισμικού μοντέλου της Ολλανδίας. Το κόμμα του κέρδισε το 17% του συνόλου των ψήφων και θα αποστείλει συνολικά 4 ευρωβουλευτές στο Στρασβούργο και τις Βρυξέλλες.

Άλλος ένας ευρωσκεπτικιστής νικητής είναι ο Timo Soini, του Κόμματος των "Πραγματικών Φιλανδών". Ο συγκεκριμένος κύριος ήταν ο μοναδικός που δεν υπέγραψε την "Δήλωση κατά του Ρατσισμού", την οποία υπέγραψαν όλα τα υπόλοιπα Φινλανδικά κόμματα διακηρύσσοντας την πρόθεσή τους να αγωνιστούν κατά του ρατσισμού, από οπουδήποτε κι αν αυτός προέρχεται και επίσης να δείξουν μηδενική ανοχή στις ρατσιστικές συμπεριφορές.

Στο μεταξύ, το ακροδεξιό "Βρετανικό Εθνικό Κόμμα" κέρδισε τις πρώτες δύο θέσεις του στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Μία από αυτές θα καταλάβει ο ηγέτης του κόμματος, Nick Griffin. Το κόμμα υποστηρίζει ότι δεν είναι ρατσιστικό, αλλά αποδέχεται αποκλειστικά λευκά μέλη. Την Τρίτη, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου έξω από το βρετανικό κοινοβούλιο, διαδηλωτές επιτέθηκαν με αυγά κατά του Griffin. Ο συγκεκριμένος κύριος κυκλοφόρησε ένα φυλλάδιο στο οποίο χαρακτήριζε τους μουσουλμάνους «ψυχοπαθείς και παιδόφιλους» και τους κατηγορούσε οτι «σπρώχνουν τα κορίτσια –ακόμα και από την ηλικία των 12 ή 13 ετών –σε έναν εφιάλτη σεξουαλικής κακομεταχείρισης, βιασμών, ξυλοδαρμών, εξάρτησης από ναρκωτικά και πορνείας». Λέει επίσης: «Ξέρω πως η επικρατούσα άποψη είναι οτι 6 εκατομμύρια Εβραίων θανατώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αλλά κάποτε η επικρατούσα άποψη ήταν οτι η γη είναι επίπεδη... Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα οτι το Ολοκαύτωμα είναι ένα μείγμα προπαγάνδας την οποία κατασκεύασαν οι Σύμμαχοι κατά τη διάρκεια του Πολέμου, μαζί με άλλα παρόμοια επικερδή ψέματα χρήσιμα για το επακόλουθο κυνήγι μαγισσών». Για να καταλήξει στην τελική ιδεολογική του πλατφόρμα: «Χωρίς το Λευκό Έθνος τίποτα δεν θα έχει σημασία. (Τα υπόλοιπα δεξιά κόμματα) πιστεύουν οτι η απάντηση στο φυλετικό ζήτημα είναι η ολοκλήρωση μιας ανώφελης προσπάθειας δημιουργίας Μαύρων Βρετανών, όσο εμείς διακηρύττουμε οτι κανένας μη Λευκός δεν έχει θέση εδώ πέρα, ούτε τώρα, ούτε ποτέ και δεν θα ησυχάσουμε μέχρι να φύγει κι ο τελευταίος τους από την πατρίδα μας».

Το "Βρετανικό Εθνικό Κόμμα" συνδέεται με το "Jobbik", το ακροδεξιό κόμμα της Ουγγαρίας. Η νεοεκλεγείσα ευρωβουλευτής Krisztina Morvai είναι ένα από τα τρία μέλη του που θα καταλάβουν μία θέση στην Ευρωβουλή. Η συγκεκριμένη κυρία έγραψε τις προάλλες σε σχετικό πολιτικό φόρουμ του διαδικτύου: «Θα ένιωθα πολύ καλύτερα αν όλοι αυτοί που αποκαλούνται 'υπερήφανοι Ούγγροι Εβραίοι' πέρναγαν τον ελεύθερο χρόνο τους παίζοντας με τα μικροσκοπικά περιτομημένα πουλιά τους, αντί να με συκοφαντούν. Κάτι άνθρωποι σαν εσάς έχουν συνηθίσει να περιμένουν από τους ανθρώπους σαν εμένα να στέκονται προσοχή και να ρυθμίζουν ανάλογα τις ζωές τους κάθε φορά που κλάνετε. Θα ήθελα να σας ενημερώσω, με πολλή ευγένεια, οτι όλα αυτά πλέον ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ. Ξεσηκωθήκαμε και δεν θα ανεχτούμε πλέον την τρομοκρατία σας. Θα πάρουμε πίσω την πατρίδα μας»

Το "Jobbik" συνδέεται από την πλευρά του με την ακροδεξιά κοινοβουλευτική ομάδα των "Ούγγρων Φυλάκων". Τα μέλη του φορούσαν στολές, καθώς ψήφιζαν την περασμένη Κυριακή.

Στην Ανατολική Ευρώπη, το υπερεθνικιστικό κόμμα "Ataka" της Βουλγαρίας πρόκειται να στείλει δύο ευρωβουλευτές στις Βρυξέλλες. Η συνθηματολογία του συγκεκριμένου κόμματος είναι: «Καλός Τούρκος –νεκρός Τούρκος», «ο καλύτερος Γύφτος είναι αυτός που κάνει το καλύτερο σαπούνι», «οι Εβραίοι είναι επικίνδυνη φυλή που φέρνει μαζί της την πανούκλα και γι΄αυτό πρέπει να καταστρέφεται από τη γέννησή της», «η Βουλγαρία ανήκει στους Βούλγαρους». Ο ηγέτης του κόμματος Σιδέροφ, δημοσίευσε στην ιστοσελίδα του κόμματος τα ονόματα 1.500 διάσημων Εβραίων που ζουν στη Βουλγαρία στοχοποιώντας τους σαν άτομα με φυσικές ανωμαλίες και διαστροφές.

Στη Ρουμανία, το "Κόμμα της Μεγάλης Ρουμανίας" κέρδισε δύο θέσεις στην Ευρωβουλή. Ένα από τα νέα μέλη μπορεί, ωστόσο, να αντιμετωπίσει προβλήματα με την άσκηση των καθηκόντων του. Ο George Becali, ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικού ομίλου του Βουκουρεστίου, έχει λάβει τη διαταγή να μην εγκαταλείψει τη χώρα εξαιτίας μιας ανοιχτής υπόθεσης που περιλαμβάνει κατηγορίες ότι κράτησε παράνομα δύο άτομα που προσπάθησαν να κλέψουν το αυτοκίνητό του.

Στην Αυστρία, τα ακροδεξιά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα κέρδισαν το 36% του συνόλου των ψήφων. Ο Heinz-Christian Strache του ακροδεξιού "Αυστριακού Κόμματος της Ελευθερίας" εμφανίστηκε ιδιαίτερα ευδιάθετος κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του κόμματος την περασμένη Κυριακή. Το Αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας χρησιμοποίησε την ξενοφοβία για να ενισχύσει την υποστήριξη υπέρ του, με αφίσες που καλούσαν για την «Την Ημέρα της Κρίσης των Δυτικών Χριστιανών». Ο συγκεκριμένος κύριος αρέσκεται στο να χαιρετάει ναζιστικά και να το δικαιολογεί λέγοντας οτι πρόκειται για μυστικό χαιρετισμό των πρώην Ανατολικογερμανών για να δείξουν την απέχθειά τους στον κομμουνισμό. Αρέσκεται επίσης να ντύνεται με στολές και να δηλώνει οτι: «Εμείς είμαστε οι ιδιοκτήτες της Αυστρίας κι εμείς θα αποφασίζουμε ποιος θα μπαίνει στη χώρα μας» ή οτι: «Δεν πρέπει να επιτρέψουμε οι γιοι μας να εξευτελίζονται χαρακτηριζόμενοι ως ‘γουρουνοφάγοι’ στα σχολεία μας και οι κόρες μας να εκτίθενται στα πεινασμένα βλέμματα και τις θωπείες των ορδών των μεταναστών».

Το έτερο ακροδεξιό αυστριακό κόμμα, η "Συμμαχία για το Μέλλον της Αυστρίας", τα πήγε εξίσου καλά. Το κόμμα του πρώην πολιτικού Jörg Haider στήριξε την εκστρατεία του στην ενίσχυση των φόβων για εγκληματικότητα από τους ξένους. Ο συγκεκριμένος, μακαρίτης πλέον, ήταν αυτός που δήλωνε θαυμαστής των μέτρων απασχόλησης που είχε υιοθετήσει το Τρίτο Ράιχ, τα οποία ήταν ανίκανη να συνεχίσει η κάθε Αυστριακή κυβέρνηση που ακολούθησε! Επίσης θαύμαζε τα Βάφεν Ες Ες για την προσήλωση στα ιδανικά τους και όταν κάποτε παρατηρήθηκε οτι οι συγκεκριμένες μονάδες είχαν χαρακτηριστεί εγκληματίες πολέμου απάντησε οτι αυτό δεν το γνώριζε!

Πηγές: tvxs και σχετικά άρθρα στο διαδίκτυο.

Πάμε παρακάτω, επειδή το σημερινό δελτίο ειδήσεων ξεκίνησε με εξωτερικές ειδήσεις πριν περάσει σε εσωτερικά θέματα. Κατέβασα το πρόγραμμα του ΛΑΟΣ και αντιγράφω κάποια σημεία του:

«Προτείνουμε τη δημιουργία ενός ανώτατου συνδικαλιστικού θεσμού, της «Σωματειακής Βουλής», στην οποία θα εκπροσωπούνται ευρύτερα όλες οι παραγωγικές και κοινωνικές τάξεις με τρόπο που θα εμποδίζει την εκδήλωση των προβλημάτων του συνδικαλιστικού κινήματος.» Θεά ο πολιτευτής! Αφεντικά και εργαζόμενοι στο ίδιο τραπέζι για να λύσουν ειρηνικά τις διαφορές τους (αν και αυτή η ιδέα είναι κλεμμένη από την «Κόρη μου τη σοσιαλίστρια» με τη Βουγιουκλάκη)!

«Την θεσμοθέτηση της υποχρέωσης των αλλοδαπών που επιθυμούν να γίνουν μόνιμοι κάτοικοι και πολίτες της χώρας μας να έχουν στρατιωτικές υποχρεώσεις αντίστοιχες με εκείνες που έχουν οι Έλληνες πολίτες της ηλικίας τους, ενδεικτικά να υπηρετούν σε ειδικές υπηρεσίες με τρόπο ανάλογο των όσων επιλέγουν, για θρησκευτικούς ή άλλους λόγους, την άοπλη θητεία». Τουτέστιν, αγγαρεία, Γκατζολία, Καλλιόπη, πινέζα, πλοίο της Αγάπης και όλα τα σχετικά. Θυμάμαι οτι οι υποστηρικτές του ΛΑΟΣ (για σένα πάει αυτό Βαγγέλακα) σκίζανε τα ρούχα τους για τα «απαράδεκτα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ομοφυλοφίλων στην Καστρική Κούβα»!

«Τη θεσμοθέτηση 'ειδικού καθεστώτος εφεδρείας' για όλους τους εργαζόμενους του ευρύτερου Δημόσιου Τομέα και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης μέχρι το 35ο έτος της ηλικίας τους, με ρυθμούς κλήσεως και επανεκπαιδεύσεως που θα εξαρτώνται από την στρατιωτική ειδικότητά τους και την υπηρεσία τους, ενδεικτικά για διάστημα σαράντα ημερών ανά διετία». Ευτυχώς που καβατζάρισα τα 40 γιατί θα με έπαιρνε ξανά φαντάρο ο Καρατζαφέρης μάνα!

«Πιστεύουμε ότι η πολιτική των αμοιβών της εργασίας στον δημόσιο τομέα πρέπει να εκλογικευτεί συνδεόμενη με τον αντίστοιχο μισθό των εργαζομένων σε αντίστοιχες θέσεις του ιδιωτικού τομέα, και να εξατομικευτεί συνδεόμενη με την αποτελεσματικότητα, την παραγωγικότητά και την ακεραιότητά του κάθε δημόσιου υπαλλήλου. (στη συνέχεια των θέσεων αναφέρεται βέβαια ότι: ο Κατώτατος Εθνικός Μισθός του ιδιωτικού τομέα να εξισωθεί προς το μισθό του νεοεισερχόμενου Δημόσιου Υπαλλήλου με αντίστοιχα προσόντα!!!)». Τι καταλαβαίνω εγώ; Οτι όσο δεν κλέβω και κάνω κανονικά τη δουλειά μου θα πρέπει να παίρνω όσα κι ο υπάλληλος του Κόκαλη –πόσα παίρνει ο υπάλληλος του Κόκαλη;

«Πιστεύουμε ότι υπάρχουν ορισμένα αδικήματα με ιδιαίτερη κοινωνική σημασία όπως, ενδεικτικά, ο χρηματισμός των Δημοσίων Υπαλλήλων, η κλοπή και η κατάχρηση Δημοσίου χρήματος, η σύσταση δικαστικών κυκλωμάτων, η εμπορία ναρκωτικών ή η παιδεραστία και ο βιασμός ανηλίκων. Θεωρούμε ότι για τα αδικήματα αυτά θα πρέπει να δημιουργηθεί ειδική νομοθεσία που θα προβλέπει αυστηρές ποινές παραδειγματικού χαρακτήρα, ενδεικτικά η πραγματική ισόβια κάθειρξη ή η εσχάτη των ποινών, εφόσον καταστούν αποδεκτές ως ποινές από την ελληνική κοινωνία». Δηλαδή αν ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ δουλεύω στην Εφορεία και τσεπώσω κάνα κατοστάρι για να κλείσω κάποιο έλεγχο θα πρέπει να με στήσουν στον τοίχο! Εφόσον βεβαίως η ποινή του θανάτου καταστεί αποδεκτή από την ελληνική κοινωνία –έτσι;

«Σε αντίθεση με αυτή τη σύγχρονη τάση για την προβολή νέων, δυσκολότερων αλλά πιο λειτουργικών και περισσότερο αναπτυξιακών, προτύπων, στην Ελλάδα παρατηρείται ακόμα το φαινόμενο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να προτιμούν να εστιάσουν τα φώτα της δημοσιότητας που προσφέρουν σε θέματα που δημιουργούν την αίσθηση ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνεις για να κερδίσεις προσωπική προβολή και κοινωνική αναγνώριση είναι να γελοιοποιηθείς δημόσια, να εκθέσεις την προσωπική σου ζωή ή να διαφημίσεις τα προσωπικά σου ψυχολογικά προβλήματα. Πιστεύουμε ότι η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης να αναλάβουν περισσότερα υπεύθυνα το ρόλο της παροχής 'ψυχαγωγίας', της παροχής 'αγωγής της ψυχής', στην Ελληνική κοινωνία». Η συγκεκριμένη θέση του ΛΑΟΣ θα μπορούσε να ονομάζεται συνοπτικά και «Ώρα της Αλήθειας» -προτείνω εγώ!

«Κλείνοντας το σημείο αυτό, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι το θέμα της έκτασης της ανεργίας των συμπολιτών μας είναι ένα θέμα στο οποίοι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε μερίδιο ευθύνης. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι κάθε φορά που κάνουμε επιλογές ανθρώπων στους οποίους αναθέτουμε τακτικές ή έκτακτες εργασίες, όπως πχ το βάψιμο του σπιτιού μας, ή επιλέγουμε ένα προϊόν για να το αγοράσουμε, όπως πχ ένα πουκάμισο, πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε και το ότι ταυτόχρονα επιλέγουμε το εάν τα χρήματά μας δώσουν δουλειά σε έναν συμπολίτη μας, σε έναν οικονομικό μετανάστη στην Ελλάδα ή σε έναν άνθρωπο σε κάποια άλλη χώρα της γης». Ωραίος ο ξενόφοβος! Και τεκμηριωμένος! Μη φύγεις –έχει κι άλλο!

«Θεωρούμε, όμως, ότι η στρατηγική αντιμετώπιση του δημογραφικού προβλήματος με την μετανάστευση είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη για την Ελλάδα καθώς, λόγω του μικρού αριθμού των κατοίκων της, έχει ήδη αλλοιωθεί σημαντικά η αναλογία του πληθυσμού της. Επιπλέον θεωρούμε ότι η Ελληνική Κοινωνία θα πρέπει να ενημερωθεί πληρέστερα για τον βαθμό και τις συνέπειες της πληθυσμιακής της αλλοίωσής, ενδεικτικά ότι σύμφωνα με τις μελέτες του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι μεταναστευτικές εισροές που απαιτούνται για τη διατήρηση της σημερινής αναλογίας εργαζομένων προς συνταξιούχους προβλέπεται ότι μέχρι το 2050 θα έχουν καταστήσει τους κατοίκους Ελληνικής καταγωγής μειοψηφία στο σύνολο του πληθυσμού της Ελλάδας. Τέλος, προτείνουμε να διεξαχθεί δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο ίδιος ο Ελληνικός λαός για το εάν επιθυμεί αυτή την εξέλιξη ή όχι, με τον ΛΑ.Ο’.Σ. να εκφράζει τη θέση πως θα πρέπει να ψηφίσουμε αναλογιζόμενοι το ότι οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν και θυσίασαν τη ζωή τους για να γίνει και να μείνει η Ελλάδα Ελληνική και ελεύθερη. Και όχι για να διατηρήσουν υψηλές τις συντάξεις τους». Δηλαδή, ψηφίστε αν θέλετε ξένους ή όχι στη χώρα –ψηφίστε ελεύθερα και ανεπηρέαστα –αλλά μην ξεχνάτε τι έκανε στους ξένους ο Νικηταράς, ο Γκούρας και ο Κόγκας Δράκος!

«Μέσα στο ανωτέρω πλαίσιο, πιστεύουμε πως θα πρέπει να υπάρξει απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των εμπορικών καταστημάτων, σε συνδυασμό με αυστηρό έλεγχο του ωραρίου των εργαζομένων σ’ αυτά, έτσι ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας και να ευνοηθούν οι μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις που θα μπορούν να λειτουργούν με ευελιξία ανάλογα με τις ανάγκες της περιοχής τους, ακόμα και σε περιόδους που θα είναι ασύμφορη η λειτουργία των μεγάλων πολυκαταστημάτων». Ε ρε γέλια! «Αυστηρός έλεγχος του ωραρίου των εργαζομένων», κάτι ανέκδοτα που λένε τα άτομα! Και «μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις ακόμα και σε περιόδους που είναι ασύμφορη η λειτουργία των πολυκαταστημάτων», τουτέστιν, «τι να κάνετε στο σπίτι και στις καφετέριες; καθίστε οικογενειακά στο μαγαζάκι, ανασφάλιστοι να κοπανάτε μύγες 20 ώρες τη μέρα»!

«Για όσα μεγάλα δημόσια έργα υπόκεινται στον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απαιτείται διεθνής μειοδοτικός διαγωνισμός για την ανάθεσή τους σε κατασκευαστικές εταιρείες, προτείνουμε να διαχωριστεί η διαδικασία κατασκευής τους σε επιμέρους στάδια, της προμελέτης, της τεχνικής μελέτης και της κατασκευής του έργου, για κάθε ένα από τα οποία θα γίνεται ξεχωριστός διεθνής μειοδοτικός διαγωνισμός, με όρους συμμετοχής ‘την αποδοχή πως η εταιρεία που αναλαμβάνει ένα στάδιο στερείται του δικαιώματος να συμμετέχει η ίδια, ή μετοχικά συνδεδεμένες με αυτή εταιρείες, σε επόμενο στάδιο του ίδιου έργου’ και πως ‘η εταιρεία που αναλαμβάνει ένα στάδιο έχει την ευθύνη για την ανάθεση και την ολοκλήρωση όλων των διαδικασιών του επόμενου σταδίου’». Άμα είναι γάτα και γνώστης της πιάτσας ο άνθρωπος! Εγώ έχω κάνει μπόλικους μειοδοτικούς διαγωνισμούς κι έχω δει οτι η κατασκευαστική πιάτσα ήταν μονίμως στημένη –ανεβάζανε οι 3 τις τιμές και συμφωνούσαν να παίρνει ο τέταρτος π.χ. τη δουλειά, με τιμή λίγο μικρότερη –αλλά πάντα παραφουσκωμένη. Κι ο τέταρτος εναλλασσόταν κάθε φορά. Αυτό όμως δεν θα γίνεται με το σύστημα που προτείνει το Λάος –όχι βέβαια! Α πα πα!

«στ) Όλες οι ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων καταργούνται.
ζ) Οι εργοδοτικές ασφαλιστικές εισφορές καταργούνται και αντικαθίστανται με ένα ποσοστιαίο Τέλος Ασφάλισης επί του κύκλου εργασιών του κάθε εργοδότη, με βάση την αρχή της προστιθέμενης αξίας από την ανθρώπινη εργασία που θα υπολογίζεται με βάση τα όσα αναφέρονται και στην παράγραφο 7.3.δ).
η) Οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι λοιποί αυτασφαλιζόμενοι υπάγονται και αυτοί στο σύστημα του ποσοστιαίου Τέλους Ασφάλισης.
θ) Ο Ενιαίος Φορέας Κοινωνικών Παροχών χρηματοδοτείται από τα έσοδα από το Τέλος Ασφάλισης και από τα κέρδη από τις δραστηριότητες του Ενιαίου Φορέα Περιουσίας Ασφαλισμένων. Σε περίπτωση που ο προϋπολογισμός του είναι ελλειμματικός, η διαφορά επιδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό. Σε περίπτωση που είναι πλεονασματικός, η διαφορά επενδύεται στον Ενιαίο Φορέα Περιουσίας Ασφαλισμένων». Εδώ δεν μπορώ να σχολιάσω γιατί κυλιέμαι στα πατώματα από τα γέλια! Λυπάμαι!

«Θεωρούμε ότι ο χαρακτήρας και η διεξαγωγή των Πανελληνίων Εξετάσεων πρέπει να αλλάξει, με την εφαρμογή τους στις τάξεις του Λυκείου και με πανελλήνια συγκριτική βαθμολογία που θα οδηγεί σε Εθνικό Απολυτήριο, με βάση το οποίο θα γίνεται η εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση». Αυτό θα πει παιδεία στοχευμένη στη μάθηση και στην ανάπτυξη του χαρακτήρα των παιδιών –παιδεία αποσυνδεδεμένη από τον συνεχή ανταγωνισμό! Πως δεν το είχε σκεφτεί κανένας άλλος μέχρι τώρα;

«Θεωρούμε ότι η φροντιστηριακή εκπαίδευση αποτελεί ουσιαστικό μέρος της βασικής εκπαίδευσης και πιστεύουμε ότι πρέπει να παρέχεται από την Πολιτεία με ανάλογο τρόπο». Δηλαδή; Κρατικό επίδομα φροντιστηρίου; Φροντιστήρια με ασφαλιστική κάλυψη –όπως παίρνουμε τα φάρμακα που μας γράφουν στο βιβλιάριο; Κι αν, ας πούμε, έκαναν κανονικά τη δουλειά τους τα σχολεία; Α μπα! Δεν γίνονται τέτοια πράγματα -μη χάσουμε και τίποτα ψήφους από τους εργαζόμενους στην παραπαιδεία!

«Θεωρούμε ότι τα σχετιζόμενα με το Πανεπιστημιακό Άσυλο προβλήματα μπορούν να επιλυθούν άμεσα και αποτελεσματικά, με την ίδρυση ενός ειδικού Σώματος Φύλαξης Πανεπιστημιακών Χώρων που θα υπάγεται στον αποκλειστικό έλεγχο των Πρυτανικών Αρχών του κάθε Πανεπιστημίου». Να πληροφορήσω τον αγαπητό πολιτευτάρα, οτι αυτό υπήρχε παλιά –αρκεί ο πρύτανης να ήταν ΚΚΕ. Κατέβαζαν τα ΚΝΑΤ και το περιφρουρούσαν μια χαρά το άσυλο! Τώρα το «ειδικό σώμα» θα είναι εταιρεία σεκιούριτι, ας πούμε; Κι αν ο πρύτανης δεν γουστάρει κατάληψη θα γράφει στα τέτοια του τις φοιτητικές συνελεύσεις και θα βάζει τους σεκιουριτάδες να δέρνουν φοιτητές σε στυλ «μπράβοι συναυλιών»;

«Για την επίλυση των παραπάνω δυσλειτουργιών του πολιτικού μας συστήματος (την αρχή της δεδηλωμένης εννοεί ο ποιητής), οι οποίες έχουν εμφανιστεί ως επιπλοκές στην προσπάθεια της εκλογής Κυβερνήσεων που ενώ είναι μειοψηφία στον Ελληνικό λαό αποτελούν ισχυρή πλειοψηφία στην, υποτιθέμενη κατά το Σύνταγμα, αντιπροσωπευτική της θελήσεώς του σύνθεση της Βουλής, θεωρούμε αναγκαία και έχουμε ήδη προτείνει την αποσύνδεση των διαδικασιών εκλογής Κυβέρνησης από εκείνες της εκλογής Βουλής και Βουλευτών. Προτείνουμε την άμεση νομιμοποίηση των Κυβερνήσεων με την απευθείας εκλογή τους από τον λαό χωρίς να χρειάζονται την 'ψήφο εμπιστοσύνης' της Βουλής για να κυβερνήσουν.
Παράλληλα, επειδή αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε την ουσιαστική σημασία της ψήφου του Ελληνικού λαού, θεωρούμε ότι με βάση το ισχύον εκλογικό σύστημα οι Έλληνες πολίτες έχουν το αναφαίρετο δικαίωμα να αναθέσουν ελεύθερα με τη ψήφο τους τη διακυβέρνηση της Ελλάδας είτε σε μία Μονοκομματική Κυβέρνηση είτε σε μία Κυβέρνηση Συνεργασίας. Και δεσμευόμαστε ότι θα σεβαστούμε και ότι θα τιμήσουμε την όποια απόφαση των Ελλήνων πολιτών, είτε μας καλέσουν να τους υπηρετήσουμε από τη θέση ενός κόμματος της Αντιπολίτευσης, είτε μας αναθέσουν την ευθύνη να τους υπηρετήσουμε από τη θέση ενός κόμματος-εταίρου σε Κυβέρνηση Συνεργασίας». Το ΄πιασες το υπονοούμενο; Συνταγματική εκτροπή λέγεται αυτό! Ευθεία αντίθεση σε άρθρο του Συντάγματος, και μάλιστα σε "σκληρό" άθρο, απ' αυτά που δύσκολα αναθεωρούνται. Μοιάζει σα να έχεις βάλει στη Βουλή ένα κόμμα που στοχεύει στην ανατροπή του πολιτεύματος (θυμάσαι τι έκαναν παλιά στο ΚΚΕ με το ιδιώνυμο;) Δες το όμως και διαφορετικά –θυμάσαι καμιά κυβέρνηση που να ζήτησε την ψήφο του ελληνικού λαού χωρίς να υπάρχουν βουλευτές; Όχι βρε, δεν μιλάω για τη χούντα της Μιανμάρ –γιατί τη δικιά μας χούντα, των συνταγματαρχών, μιλάω!

Λοιπόν, για να ξεμπερδεύουμε με αυτή την υπόθεση:

1. Ακραία εθνικιστικά κόμματα ανεβάζουν τη δύναμή τους πανευρωπαϊκά.
2. Με την νομιμοποίηση (μέσω των εκλογικών αποτελεσμάτων) των θέσεων αυτών των κομμάτων έρχεται και η νομιμοποίηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και άλλων φασιστικών περικοκλάδων.
3. Οι δεξιές κυβερνήσεις των χωρών, στην προσπάθειά τους να πάρουν το κοινό των ακραίων κομμάτων θα προσπαθήσουν να ενστερνιστούν τις ακραίες τους θέσεις. Γιατί να ψηφίσεις τον φασίστα που δεν θα κυβερνήσει; Ας μετατρέψουμε τους κυβερνώντες σε φασίστες –είναι κι αυτό μια λύση!
4. Οι θέσεις των ακραίων κομμάτων, πέρα από την επικινδυνότητα, που τις διακρίνει –είναι και πρακτικά ανεφάρμοστες. Επειδή πρόκειται για θέσεις –παρωδία των επιθυμιών του καφενόβιου κοινού τους που βρίσκεται έξω από τη διαδικασία παραγωγής.
5. Η μείωση των ποσοστών των αριστερών και κεντρώων κομμάτων στην Ευρώπη θα οδηγήσει στην εξασθένηση της υποστήριξης θέσεων που άπτονται των πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών.
6. Με την επικράτηση των ακραίων εθνικιστικών απόψεων σε, συνεχώς αυξανόμενες, μερίδες πληθυσμού η περιστολή των ελευθεριών θα αντιμετωπίζεται πλέον σαν κάτι φυσικό, ή αναπόφευκτο, ή έστω ανεκτό.
7. Η αποχή που αιτιολογείται μέσω της απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, μοιραία θα οδηγήσει στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ απαξίωση του πολιτικού συστήματος –η οποία δεν θα είναι άλλη από τη μετατροπή της «τύποις» δημοκρατίας σε στυγνή δικτατορία.
8. Η οποιαδήποτε διαφορετική άποψη περί της αλλαγής του κοινωνικού καθεστώτος θα χάνει όλο και περισσότερο το λαϊκό της έρεισμα, όσο θα της αποστερούνται τα μέσα προβολής. Αν π.χ. στα εργοστάσια κυριαρχεί το ΚΚΕ, στις τηλεοράσεις κυριαρχεί το ΛΑΟΣ και στην «ανέμελη νεολαία» κυριαρχεί η απάθεια –που στο διάολο θα βρεις κοινό πρόθυμο να ακούσει την άποψή σου;

Τώρα μπορείς να συνεχίσεις ήσυχα τον ύπνο σου –όνειρα γλυκά –μέχρι να σε ξυπνήσουν οι φωνές έξω από την πόρτα σου.

Φιλαράκο.

Ε, ΚΚΕ τι έγινε;

2009-06-05T13:23:00.006+03:00

Η Άννα Βιδάλη επισκέπτεται κάποιο χωριό της Κεντρικής Ελλάδας –το όνομα του χωριού δεν αναφέρεται κι ούτε έχει σημασία. Η Άννα Βιδάλη είναι Παιδαγωγός, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και βρίσκεται στο χωριό για να συγκεντρώσει προσωπικές μαρτυρίες κατοίκων. Παίρνει είδηση κάποια γριά που μιλάει για τα βάσανά της την εποχή του Εμφυλίου, καταγράφει τη μαρτυρία της και καταλήγει:

«Φυσικά τον κύριο λόγο εδώ τον έχει η γλώσσα που προσφέρει το υλικό απέναντι στο οποίο χτίζει σιγά σιγά η ανάλυση τη δική της αφήγηση. Πρόκειται κυρίως για τα σχήματα λόγου που μεταχειρίζονται αθέλητα οι αφηγήτριες, όταν προσπαθούν να μιλήσουν τη μνήμη τους. Tα κενά, τις ασυνέχειες, τις ασυνέπειες, τις αντιφάσεις και τις επαναλήψεις. Kαθώς όμως το αποτέλεσμα της ανάλυσης συνθέτει με τη σειρά του μια νέα αφήγηση, η ανάλυση συμπεριλαμβάνει και την ερευνήτρια και αφηγήτρια της δεύτερης ιστορίας, τη δική της αθέλητη εμπλοκή με την ακρόαση του λόγου της πρώτης αφήγησης-μνήμης.

Έτσι, ο λόγος εδώ δεν μπορεί να αποτελεί την αναπαράσταση μιας αλήθειας. Δεν επιχειρεί να κινηθεί στο επίπεδο του νοήματος, ούτε χρησιμοποιεί την ψυχαναλυτική θεωρία ως κώδικα που αποκαλύπτει ένα κρυμμένο μήνυμα το οποίο κατέχει θέση αλήθειας. Είναι, απλώς, μία ερμηνεία από τις πολλές που θα μπορούσαν να δοθούν. Υπάρχουν οι λέξεις, τα σχήματα του λόγου καθώς και οι ασυνείδητες κατασκευές της γράφουσας. Έτσι, περιγράφοντας ένα γεγονός που δεν έχω η ίδια βιώσει, αναγκαστικά σας καταθέτω και τη δική μου ιστορία.»
Το άρθρο της έχει τίτλο: ΚΟΚΚΙΝΟ ΓΙΑ ΑΙΜΑ: ΤΟ ΑΒΑΣΤΑΧΤΟ ΦΟΡΤΙΟ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ.

Η Λη Σαράφη κάνει το διδακτορικό της στο Σάσεξ. Εκείνη προτιμά να καταγράψει τις δικές της, οικογενειακές, αναμνήσεις από τον Εμφύλιο. Καταλήγει:

«Παρά το ότι έχουν αλλάξει πολλά, υπάρχουν δύο στοιχεία που για μένα, όσος καιρός και να πέρασε, παραμένουν αναλλοίωτα:

Το ένα είναι η εμπιστοσύνη που εξακολουθώ και δείχνω στην προφορική διήγηση των απλών ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα.

Το δεύτερο αφορά αυτό που αποκαλούμε ‘δημόσιο προφορικό λόγο’. Όπως τότε, έτσι και σήμερα αδυνατώ να εμπιστευτώ τον δημόσιο λόγο ενός επίσημου εκπροσώπου ή ενός πολιτικού. Κατά έναν παράδοξο τρόπο όμως υπάρχει μια γενική παραδοχή αυτού του φαινομένου, δηλαδή κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν αποφασίζει να μιλήσει ουσιαστικά αλλά και κανείς από τους πολίτες δεν αντιδρά σ' αυτόν τον μη ουσιαστικό λόγο. Πιστεύω ότι αυτή η αναντιστοιχία ανάμεσα στον προφορικό λόγο των απλών ανθρώπων και το λόγο των δημόσιων προσώπων είναι που υπογραμμίζει περισσότερο την ανάγκη να δοθεί έμφαση στην προφορική μαρτυρία. Το να δοθεί φωνή στους απλούς ανθρώπους είναι ίσως ο μόνος τρόπος να γραφεί η ιστορία τους, όχι ‘από πάνω’ αλλά ‘από μέσα’.»
Το άρθρο της έχει τίτλο: ΟΙ ΨΙΘΥΡΟΙ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ.

Πρόκειται για δυο άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ, το περιοδικό που εκδίδεται από το ΕΘΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ (ΕΚΚΕ). Είναι παλιά άρθρα, του 2002.

Μη νομίσεις οτι το ΕΚΚΕ ασχολείται αποκλειστικά με θέματα Εμφυλίου ή λειτουργεί σαν το παλιότερο (ομώνυμο) πολιτικό κόμμα που φιλοξένησε για ένα φεγγάρι τον Τσουκάτο και τον Τατούλη. Το τελευταίο τεύχος της Επιθεώρησης, για παράδειγμα, έχει άρθρα που συσχετίζουν τον οικονομικό μακιαβελισμό με τις κοινωνικές αξίες, ή αναλύουν τις μορφές εθελοντισμού στην φροντίδα ψυχιατρικών ασθενών στην Ελλάδα... Διάλεξα όμως τα παραπάνω αποσπάσματα που αφορούν τον Εμφύλιο για να δείξω δυο διαφορετικές μεθόδους επεξεργασίας των ήδη χιλιοειπωμένων απόψεων –διάλεξα αυτά τα άρθρα από ένα τεύχος που αφορά την κοινωνική συνέντευξη.

Να σε ρωτήσω κάτι –ξέρεις τι είναι το ΕΚΚΕ; Αυτό που λέει το όνομά του –εντάξει, εύκολο να το καταλάβεις. Αν μάλιστα ψάξεις και στη σελίδα του θα δεις οτι έχει 3 Ινσιτούτα:

-Ένα που αφορά την Αστική και Αγροτική Κοινωνιολογία και ασχολείται με θέματα οικογενειακής γεωργίας, τουρισμού, ξενοφοβίας, ρατσισμού κ.λ.π.
-Ένα που αφορά την Κοινωνική Πολιτική και κάνει έρευνες σχετικές με την κοινωνική ανισότητα, τα προβλήματα των ευπαθών ομάδων του πληθυσμού, τις δημογραφικές εξελίξεις, την αγορά εργασίας κ.λ.π.
-Και τέλος, ένα που αφορά την Πολιτική Κοινωνιολογία και δραστηριοποιείται στα πεδία των θεσμών, της οργάνωσης συμφερόντων, των πολιτικών σχηματισμών, των κρατικών πολιτικών, του κοινωνικού αποκλεισμού, του εθνικισμού και της εθνικής ταυτότητας κ.λ.π.

Μαλακίες έτσι; Κοινωνιολογικές σαχλαμάρες που κανένας δεν καταλαβαίνει (ίσως ούτε καν αυτοί που τις λένε) και που σίγουρα δεν μας αφορούν. Καλά τα λέω;

Πάρε τώρα ένα Ινστιτούτο Επιδημιολογίας, ας πούμε. Διάβασε μια ανακοίνωσή τους -ιοί, στελέχη, θύλακες –ακατανόητα πράγματα. Που κανένας δεν καταλαβαίνει επίσης. Αλλά σαχλαμάρες δεν τα λες. Επειδή σίγουρα μας αφορούν –οι επιδημίες είναι επικίνδυνα πράγματα, απειλούν τη ζωή μας! έτσι δεν είναι;

Τα μικρόβια και η αντιμετώπισή τους είναι σοβαρή υπόθεση, αλλά το πως δουλεύει αυτό το μπουρδέλο που ονομάζουμε «κοινωνία», το τι συμβαίνει εκεί έξω, τι προβλήματα, ποιες κοινωνικές παθογένειες και δυσλειτουργίες υπάρχουν... Λοιπόν νομίζω οτι όλα αυτά θα έπρεπε να σε αφορούν εξίσου –επειδή μπορεί να βρέθηκε το εμβόλιο για τη γρίπη των κορόμηλων, ας πούμε, αλλά τι να το κάνεις αν πρόκειται να πεθάνεις από την πείνα; Ή αν αυτοκτονήσεις λόγω κατάθλιψης, ή σε καθαρίσουν σε μια σκοτεινή γωνιά επειδή σε πέρασαν για μελαμψό ή αλήτη (ή ίσως σε μια ολόφωτη λεωφόρο επειδή διαδηλώνεις μαζί με τους μελαμψούς ή τους αλήτες);

Εννοώ απλώς οτι η κοινωνική έρευνα είναι τομέας με τρομακτικά μεγάλη σημασία. Και επιμένω στο «τρομακτικά».
Πόσοι κάνουν κοινωνική έρευνα στην Ελλάδα; Λοιπόν υπάρχουν τα Πανεπιστήμια και το Ινστιτούτο της ΓΣΕΕ, το Παρατηρητήριο του Υπουργείου Εργασίας, υπάρχει το Ίδρυμα Κ. Καραμανλής και το Ίδρυμα Α. Παπανδρέου –ξέρω ‘γω... Υπάρχουν επίσης... εντάξει, αρκετά γελάσαμε!

Στην Ελλάδα κοινωνική έρευνα κάνει ΜΟΝΟ το ΕΚΚΕ.

Τα Πανεπιστήμια ασχολούνται με τις κολοτούμπες των υποψήφιων διδακτόρων στους επιβλέποντες καθηγητές (αλλά δεν ασχολούνται καθόλυ με την πρωτογενή έρευνα), η ΓΣΕΕ βγάζει ότι τη βολεύει κατά περίπτωση, τα Ιδρύματα φροντίζουν για την υστεροφημία των ιδρυτών τους –έτσι πάει.

Κοινωνική έρευνα θα πει «έρευνα ατάκα κι επιτόπου» -ερευνητές που μαζεύουν στοιχεία από τις πηγές, ειδικοί αναλυτές που τα επεξεργάζονται με τα κατάλληλα ερευνητικά εργαλεία, υπεύθυνοι ομάδων που τα κωδικοποιούν, επιστήμονες που παρουσιάζουν τα συμπεράσματα –αυτό θα πει κοινωνική έρευνα. Οι λιγότερο καταρτισμένοι επιστήμονες του ΕΚΚΕ (για να πάρεις μια ιδέα των μεγεθών στο αναφέρω) είναι αυτοί που αποχώρησαν από τα Ινστιτούτα και τους τρως στη μάπα σαν ειδικούς αναλυτές σε κάθε τηλεοπτική δημοσκόπηση. Οι καλύτεροι του ΕΚΚΕ είναι αυτοί που παραμένουν αφοσιωμένοι στο επιστημονικό τους κόλλημα και εισπράττουν ένα έλκος στομάχου για τον κόπο τους. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό.

Δηλαδή το ΕΚΚΕ είναι το κοινωνικό εργαστήριο του Δόκτωρος Κάλγκαρι, με τρελούς, πωρωμένους επιστήμονες και άλλα τέτοια ηρωικά; Όχι κι έτσι!

Έχω βρεθεί πολλές φορές στο ΕΚΚΕ, συνήθως για να πάρω υλικό από τις έρευνές τους. Υπάρχει εκεί πέρα κάμποση μιζέρια τύπου «δημόσια υπηρεσία», η βιβλιοθήκη τους έχει συνήθως σοβαρές ελλείψεις, οι υπηρεσίες τους δεν είναι δωρεάν για όλους τους πολίτες (αλλά μόνο για την ερευνητική και πανεπιστημιακή κοινότητα). Το ΕΚΚΕ δεν είναι ερευνητικό ίδρυμα από αμερικάνικη ταινία –αλλά αυτό δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Πέρα από το προφανές –οτι δηλαδή το ΕΚΚΕ πρέπει να βελτιώσει τις συνθήκες λειτουργίας του.

Οι ερευνητές του εγκλωβισμένοι στην πλειοψηφία τους σε ένα σύστημα διαδοχικών συμβάσεων έργου είναι αναγκασμένοι να περνάνε τον περισσότερο χρόνο τους σαν γυρολόγοι. Αντί να δουλεύουν αποκλειστικά στα προγράμματα πρέπει να τα κυνηγάνε με το τουφέκι σε διαδρόμους υπουργείων, πανεπιστήμια, Ευρωπαϊκή Ένωση και στου βοδιού το κέρατο μέσα.

Το υποστηρικτικό προσωπικό περνάει τον μισό του χρόνο ψάχνοντας μελάνια εκτυπωτών, φωτοαντιγραφικό χαρτί και μετά ψάχνει για τους ίδιους τους εκτυπωτές. Φυλάνε εκεί πέρα κατουρημένες ποδιές για να εξασφαλίσουν την καινούργια έκδοση του SPSS πριν η έκδοση απαξιωθεί από τις δυο επόμενες που θα έχουν, στο μεταξύ, κυκλοφορήσει.

Αυτά τα ολίγα –επειδή θα μπορούσα να γράψω πολύ περισσότερα.

Και οι ερευνητές φεύγουν για ιδιωτικές εταιρείες ή ξένα ερευνητικά κέντρα. Και το προσωπικό υποστήριξης ψάχνει πως θα την κοπανήσει από εκεί μέσα. Και παρ΄όλα αυτά παράγουν έρευνα στα Ινστιτούτα, σημαντική έρευνα!

Μέσα σ΄αυτό τον πανικό ήρθε ο αστείος ο Παπαθανασίου και προανήγγειλε συγχωνεύσεις φορέων του Δημοσίου, για περιορισμό της σπατάλης! Δεν θα ασχοληθώ με τους υπόλοιπους φορείς που θέλει να συγχωνεύσει –είπα ήδη οτι ο άνθρωπος είναι αστείος. Θα πάω λοιπόν κατευθείαν στο νούμερο 19:

«19. Συγχώνευση του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ) με το Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ) σε ένα ενιαίο ερευνητικό κέντρο με δραστηριότητα στον τομέα Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών (Υπουργείο Ανάπτυξης).»

Ωραίος ο παίκτης! Θυμάσαι τα Ινσιτούτα του ΕΚΚΕ που έγραψα παραπάνω; Κοίτα λοιπόν με τι θα τα συγχωνεύσει –για να πάρεις μια γεύση, δες τα Ινσιτούτα που έχει το ΕΙΕ:

-Ινστιτούτο Ελληνικής και Ρωμαϊκής Αρχαιότητας.
-Ινστιτούτο Βυζαντινών Ερευνών.
-Ινστιτούτο Νεοελληνικών Ερευνών.
-Ινστιτούτο Βιολογικών Ερευνών και Βιοτεχνολογίας.
-Ινστιτούτο Θεωρητικής και Φυσικής Χημείας.
-Ινστιτούτο Οργανικής και Φαρμακευτικής Χημείας.
-Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης.

Δηλαδή η συνταγή πάει ως εξής: παίρνουμε έναν πλέιμεϊκερ από ομάδα μπάσκετ, έναν φουνταριστό κυνηγό από ομάδα πόλο, έναν πασαδόρο από ομάδα βόλεϊ, έναν αριστερό εξτρέμ από ομάδα ποδοσφαίρου κι έναν τενίστα. Και φτιάχνουμε μια αθλητική ομάδα... τι; Μια αθλητική ομάδα –σκατά!

Βρήκε ο άσχετος Ινσιτούτα που έχουν τη λέξη «ερευνών» στην επωνυμία τους και τα έβαλε όλα μαζί –το επόμενο βήμα θα ήταν να συγχωνεύσει τις δημόσιες υπηρεσίες ανάλογα με τα μικρά ονόματα των υπαλλήλων!

Εντάξει, θα αναρωτηθείς για ποιο λόγο εκνευρίζομαι. Τι είναι η συγχώνευση; Λειτουργία κάτω από κοινή διοίκηση είναι –δεν θα πάθουν και τίποτα τα Ινστιτούτα! Καλά τα λες. Άρα, να υποθέσω τα εξής:

-Συγχώνευση των δυο ερευνητικών ιδρυμάτων θα πει οτι γλιτώνουμε από κάποιους υψηλόμισθους των διοικητικών συμβουλίων –κάνοντας τα δύο ένα. Πόσοι είναι αυτοί; Πάνω από τρία άτομα;

-Συγχώνευση επίσης σημαίνει οτι το υποστηρικτικό προσωπικό θα μειωθεί –αλλά αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση των μονίμων υπαλλήλων. Επειδή αυτοί δεν πρόκειται να απολυθούν, απλά θα μετατεθούν σε άλλες υπηρεσίες.

-Συγχώνευση δεν σημαίνει λιγότερες λειτουργικές δαπάνες, φως, νερό, τηλέφωνο, κωλόχαρτα κ.λ.π. –από όσο τουλάχιστον γνωρίζω.

Άρα; Η συγχώνευση γίνεται για να φύγουν 2-3 (άντε -4,5,6) υψηλόμισθοι σύμβουλοι; Να το δεχτώ και να χειροκροτήσω. Κι ένας μισθός λιγότερος, κέρδος είναι! Μπράβο στον Υπουργό, μπράβο στο Υπουργείο, μπράβο και στον Πρωθυπουργό το νοικοκύρη!

Κράτα τώρα γερά την οικονομία που κάνανε οι νοικοκυραίοι, κάθισε αναπαυτικά και πρόσεξε την παρακάτω ιστορία:

Το ΕΚΚΕ, όπως και όλα τα Ερευνητικά Ιδρύματα της χώρας εποπτεύεται από τη Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ). Αυτή η Υπηρεσία, τα παλιά τα χρόνια, διαχειριζόταν τα κοινοτικά συχρηματοδοτούμενα προγράμματα (τα γνωστά Πακέτα) που μοιράζονταν οι Ερευνητικοί Φορείς. Αυτά τα προγράμματα αποτελούν τα βασικά έσοδα των Ερευνητικών Φορέων.

Στο Β’ ΚΠΣ, όλες οι Υπηρεσίες που διαχειρίζονταν τέτοια προγράμματα υποχρεώνονταν να έχουν Συμβούλους –Ιδιωτικές εταιρείες με «τεχνογνωσία και εμπειρία διαχείρισης». Κοντολογίς, κάτι αεριτζήδες που πουλάγανε μούρη και το παίζανε αφ’ υψηλού –στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί υπήρχαν και κάποιοι που κουμαντάρανε τα πακέτα στα γραφεία τους και οι Υπηρεσίες δεν είχαν πρόσβαση ούτε στα εξώφυλλα των φακέλλων.

Στο Γ΄ΚΠΣ σκέφτηκε η Ε.Ε. οτι δεν υπήρχε λόγος να πετάνε λεφτά στις εταιρείες συμβούλων κι έτσι έφτιαξε τις Διαχειριστικές Αρχές. Τουτέστιν, έδωσε κάτι παραπάνω σε λιγότερο κόσμο κι έκανε τη δουλειά, ίδια και καλύτερα. Αυτές οι Διαχειριστικές Αρχές είχαν υπαλλήλους που τσέπωναν ένα οχτακοσάρι παραπάνω το μήνα και από έναν Προϊστάμενο (η κάθε μια) που τσέπωνε τρελά (για Δημόσιο μιλάμε πάντα) χρήματα, τουτέστιν 3,5 χιλιαρικάκια περίπου, το μήνα.

Η ιστορία με τις Διαχειριστικές Αρχές συνεχίστηκε και στο Δ’ ΚΠΣ (πες το και ΕΣΠΑ). Αυτή είναι η οργανωτική δομή του συστήματος –δηλαδή αυτή την εποχή μπορεί να μην τρέχει κανένα έργο του ΕΣΠΑ, αλλά έχουμε τις Υπηρεσίες έτοιμες και καλοπληρωμένες.

Τι γίνεται τώρα σχετικά με την Έρευνα; Μέχρι πρότινος υπήρχε η Διαχειριστική Αρχή που κανόνιζε την κατανομή των πακέτων και η ΓΓΕΤ που αναλάμβανε σαν ενδιάμεσος φορέας την παρακολούθηση των προγραμμάτων και τις πληρωμές των Ερευνητικών. Έρχεται όμως η υπουργάρα Ανάπτυξης ονόματι Φώλιας και φτιάχνει μια ακόμα Υπηρεσία, την οποία ονομάζει (πάρε ανάσα): Eιδική Υπηρεσία Συντονισμού και Εφαρμογής των δράσεων του Υπουργείου Ανάπτυξης στους τομείς της Έρευνας, της Τεχνολογικής Ανάπτυξης και της Καινοτομίας (ΕΥΣΕΔ – ΕΤΑΚ). Συνυπογράφει και η υπουργάρα Αλογοσκούφης!

Με τι θα ασχολείται η καινούργια Ειδική Υπηρεσία; Κατανομή των κονδυλίων για την έρευνα! Μα δεν το κάνει αυτό η Διαχειριστική; Βεβαίως! Αλλά τώρα θα γίνεται καλύτερα! Διότι μέχρι σήμερα πως γινόταν; Έβγαζε μια Δράση η Διαχειριστική Αρχή, ας πούμε για Καινοτόμες Ενέργειες σχετικές με τη Βιολογική Έρευνα –προϋπολογισμός Χ ευρώ. Έπαιρνε τη Δράση η ΓΓΕΤ, την έσπαγε σε εκατοντάδες μικρότερα προγράμματα, παρακολουθούσε, έλεγχε, πλήρωνε και έδινε τον τελικό απολογισμό στη Διαχειριστική Αρχή. Τώρα αυτό που θα γίνεται, υποθέτω πως είναι το ακόλουθο: θα βγάζει πάλι τη Δράση η Διαχειριστική Αρχή, θα τη δίνει στην ΕΥΣΕΔ-ΕΤΑΚ κι αυτή με μια αέρινη κίνηση (κοφτή ντρίπλα κάτω από τα πόδια του αμυντικού) θα την περνάει στη ΓΓΕΤ. Τι χρειάζεται λοιπόν η καινούργια Ειδική Υπηρεσία; θα αναρωτηθείς. Ε, πως! Λίγο το έχεις; Είπαμε –αέρινη κίνηση! Αντί να πηγαίνει ένα πράγμα κατευθείαν από τον Α στον Β, θα κάνει μια ενδιάμεση στάση για να ωριμάσει! Όχι πια προχειρότητες και σαχλαμάρες –υπευθυνότης, ασφάλεια, λειτουργικότης!

Και πόσο θα στοιχίσει η Ειδική Υπηρεσία που θα κάνει αυτά τα θαυμαστά πράγματα; Μα, όσο ακριβώς και μια κανονική Διαχειριστική Αρχή –τσιγκουνιές θα κάνουμε τώρα; Με υπαλλήλους που θα παίρνουν το οχτακοσάρι, με Προϊστάμενο που θα τσεπώνει χοντρά....

Πάμε τώρα πάλι πίσω να κάνουμε το ρεζουμέ:

Στον τομέα της Έρευνας συγχωνεύει ο μάγκας δυο Ερευνητικά Ιδρύματα γλιτώνοντας 3,4,5,6 υψηλούς μισθούς και ταυτόχρονα δημιουργεί μια, εντελώς άχρηστη, καινούργια Υπηρεσία με 30-50 υψηλόμισθους! Αυτό θα πει «νοικοκυρεύουμε τον Δημόσιο Τομέα»!

Και κάτι τελευταίο. Στην Ελλάδα υπάρχουν 19 Ερευνητικά Ιδρύματα και Τεχνολογικοί Φορείς που ασχολούνται με τις λεγόμενες Θετικές Επιστήμες και 1,5 Ίδρυμα (το ΕΚΚΕ και το μισό ΕΙΕ) που ασχολείται με τις Κοινωνικές Επιστήμες. Αυτοί εδώ δεν βρήκαν τίποτα κοινό ή επικαλυπτόμενο στα 19 των Θετικών Επιστημών –αλλά θεώρησαν οτι πρέπει να συγχωνεύσουν το 1,5 Ίδρυμα για να πάει μπροστά ο τόπος! Γιατί; Αναρωτιέσαι;

Τότε φίλε, ξαναδιάβασε την αρχή του κειμένου, ρίξε μια ματιά και στους τομείς τους οποίους ερευνούν τα Ινστιτούτα του ΕΚΚΕ- ίσως σου λυθεί η απορία.

Και μετά πήγαινε εδώ να υπογράψεις ώστε να μην συγχωνευτεί το ΕΚΚΕ. Αν θέλεις.

Αν δεν θέλεις, δεν πειράζει –άλλωστε και η προηγούμενη δικτατορία είχε μπόλικους υποστηρικτές σε αυτόν τον τόπο όταν έκλεινε την Πάντειο, μέχρι που βαρέθηκε κι έπεσε από μόνη της. Η δικατορία εννοώ.

"Που πήγαν όλοι οι δεινόσαυροι;"

2009-06-04T10:00:00.000+03:00

«Ακόμα μια δοξασμένη μάχη για τη βασιλεία;» διαπιστώνει χαμογελαστός. Και μετά ανοίγει τέρμα γκάζι στην Καβασάκι του με το φρένο πατημένο πριν την αφήνει χαλαρά, κάτω από τα πόδια του, να τιναχτεί και να κολλήσει στον τοίχο τον αληταρά με το άσπρο μαλλί που έχει μαχαιρώσει ύπουλα το αδερφάκι του. Είμαστε στα 1984 και εκείνος είναι ο Motorcycle Boy. Μίκι Ρουρκ.

Βγαίνουμε από το ΑΤΤΙΚΟΝ αμίλητοι μετά το τέλος της ταινίας –κάτι μας έχει χτυπήσει αλλά δεν ξέρουμε τι. Ασυναίσθητα προσπαθούμε να κοπιάρουμε το στυλάκι του ηθοποιού που μόλις είδαμε –χαμόγελο ειρωνικό, μάτια που κοιτάνε πίσω από τους ανθρώπους λες και είναι διάφανοι, λίγα λόγια –«κάθομαι εδώ και βαριέμαι, μη με σκουντήξεις γιατί θα σε ξεκοιλιάσω». Μίκι Ρουρκ.

Ιρλανδός τρομοκράτης που θέλει να τα παρατήσει, Πολωνός μπάτσος με προβλήματα υπογονιμότητας και ξεροκεφαλιάς, ο «Όμορφος Τζόνι», ο γιάπης που δεν ανήκει πουθενά, ο κουρελιασμένος εαυτός του Μπουκόφσκι, ο Φραγκίσκος της Ασίζης και τελικά ο Χάρι Έιντζελ –ιδιωτικός ντετέκτιβ, πρώην τραγουδιστής που πούλησε την ψυχή του στο Διάβολο. Μίκι Ρουρκ.

Είναι εκείνη η σκηνή στον «Δαιμονισμένο Άγγελο» -ο Μίκι Ρουρκ συναντάει τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Η σκηνή που ο Διάβολος Ντε Νίρο βγάζει όλη την απειλή του ρόλου του απλώς ρολάροντας ένα αυγό κάτω από τα μακριά του νύχια πριν το θρυμματίσει. Το ίνδαλμα κι ο θαυμαστής. Ο Ντε Νίρο κάθεται άνετος στον θρόνο της καταξίωσης όσο ο Ρουρκ σκίζεται σε λωρίδες για να αποδείξει... Τι να αποδείξει; Ο Μίκι Ρουρκ δεν είχε. ΠΟΤΕ. ΤΙΠΟΤΑ. ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ.

Και γι΄αυτό έπεσε.

Η καριέρα μου Μίκυ Ρουρκ πήγε κατά διαόλου όταν ξέχασε να πάρει τηλέφωνο τον Ντάστιν Χόφμαν –ο οποίος τον έψαχνε για να παίξει τον ρόλο που τελικά πήρε ο Τομ Κρουζ, στον «Άνθρωπο της Βροχής». Στη συνέχεια δεν δέχτηκε να παίξει τον ρόλο του Κέβιν Κόστνερ στους «Αδιάφθορους», αρνήθηκε να παίξει στο «Platoon» και στη «Σιωπή των Αμνών» και απέρριψε τον ρόλο που τελικά πήρε ο Τζον Τραβόλτα στο «Pulp Fiction».

Η πρώτος του γάμος με την ηθοποιό Debra Feuer διαλύθηκε κι ο δεύτερος γάμος του με την Carré Otis ήταν πραγματική καταστροφή. Αυτός μονίμως εκτός ελέγχου, εκείνη πρεζάκι –χώρισαν το 1998, αφού εκείνη τον κατηγόρησε για βιαιοπραγία και μετά απέσυρε τις κατηγορίες. Παρ’ όλα αυτά εκείνος πέρασε 10 χρόνια υποφέροντας για χάρη της.
«Υποφέροντας; Όχι, θα πρέπει να υπάρχει μια άλλη, χειρότερη λέξη για όλο αυτό. Το να μην είναι δίπλα μου έκανε τα πράγματα πιο εύκολα. Επειδή εκείνη ήταν κάτι πραγματικά μοναδικό, αλλά ήμασταν φωτιά κόντρα στη φωτιά. Την περίμενα 10 χρόνια να γυρίσει, μέχρι που πέθανε ο Τζόε (ο αδερφός του). Κι όταν ο Τζόε πέθανε σταμάτησα να την περιμένω».
«Δεν συμβιβάζομαι. Η Carré ήταν αστραπές και κεραυνοί. Αν δεν μπορώ να έχω αστραπές και κεραυνούς δεν θέλω να έχω τίποτα άλλο. Σίγουρα θα υπάρξουν περιστασιακά πηδήματα, εδώ κι εκεί, αλλά δεν συμβιβάζομαι. Δεν μπορώ».

Μετά απ΄όλα αυτά παράτησε την ηθοποιία και επέστρεψε σε αυτό που έκανε από πιτσιρικάς, πριν μπλέξει με το χώρο του θεάματος. Αγώνες πυγμαχίας.
«Ήταν κάτι που αγαπούσα να κάνω και το διασκέδαζα κιόλας –ήταν πολύ θεραπευτικό για μένα. Ήταν πολύ καθαρό, δεν υπήρχε γκρίζο εκεί πέρα. Κατάφερα να ξεκολλήσω, να ξεφύγω από τις μαλακίες της ηθοποιίας. Επειδή είχα χάσει το πάθος και τον πόθο και τον σεβασμό για την ηθοποιία και ίσως στην πραγματικότητα να μην αφορούσε την ηθοποιία όλο αυτό, ίσως στην πραγματικότητα να τα είχα χάσει όλα αυτά αναφορικά με τον εαυτό μου».
Του τσακίσανε το πρόσωπο κι έτσι η φάτσα του έγινε ασορτί με την υπόλοιπη ζωή του. Πέρασε κοντά 15 χρόνια στην απέξω, μέχρι να τον επαναφέρει θριαμβευτικά ο Αρονόφσκι σε μια φόλα ταινία (που λάτρεψαν οι κριτικοί), τον «Παλαιστή». Σημείωση: η ταινία είναι όντως χάλια αλλά ο Μίκι Ρουρκ είναι πάλι κυρίαρχος.

Ξαναβγήκαμε από το σινεμά αμίλητοι, πασχίζοντας να μιμηθούμε το στυλ του πρωταγωνιστή –κουρελιασμένο μπουφάν πιασμένο με μονωτική ταινία. Υπήρξαν τρεις ηθοποιοί που δεν έπαιξαν ΠΟΤΕ σε καμιά ταινία. Τζέιμς Ντιν, Μάρλον Μπράντο, Μίκυ Ρουρκ. Δεν έπαιξαν ποτέ. Επειδή οι ταινίες έπαιζαν γι΄αυτούς, φίλμαρε ο σκηνοθέτης προσπαθώντας να αποθανατίσει την παρουσία τους –άλλοι σκηνοθέτες τα κατάφεραν, άλλοι όχι. Κάποιοι είπαν οτι αν ο Μίκι Ρουρκ πέθαινε μετά τον «Δαιμονισμένο Άγγελο» θα γινόταν ίνδαλμα αναλόγου διαμετρήματος με τον Τζέιμς Ντιν. Αλλά ο Μίκι Ρουρκ δεν τα κατάφερε να πεθάνει. Που διάολο ήταν όλα αυτά τα χρόνια;
«Ο Randy (ο Κριός, Robinson –κεντρικός ήρωας της ταινίας του Αρονόφκσι) ζει μέσα στην ντροπή. Ζει σε κατάσταση πλήρους παρακμής. Αυτό τον εξευτελισμό τον έζησα για 5, 6, 7,8, 9, 15 χρόνια. Μετά συνήλθα. Έχασα τα πάντα, τη γυναίκα μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου, τη φήμη μου στον χώρο. Πλήρωνα 500 δολάρια το μήνα για ένα διαμέρισμα που ζούσα εγώ και τα σκυλιά μου. Κανένας δεν ήξερε πόσο άφραγκος ήμουνα. Ένας φίλος μου έδινε καμιά διακοσαριά δολάρια το μήνα για να αγοράζω τίποτα να τρώω. Έπαιρνα τηλέφωνο την πρώην γυναίκα μου και έκλαιγα σα μωρό προσπαθώντας να την πείσω να γυρίσει πίσω. Ήμουν απελπισμένος. Και ήμουν μόνος. Κι αυτό πήγαινε για χρόνια, πολλά χρόνια»
«(Το να είσαι κάποιος και μετά να ξεπέφτεις) είναι πολύ, πολύ χειρότερο. Πολύ χειρότερο. Ειδικά αν ζεις σε μια σκατούπολη σαν το Λ.Α., μια πόλη χτισμένη πάνω στο φθόνο κι εφόσον ήσουν κάποιος εκεί πέρα πριν γαμηθείς εντελώς. Για μένα ήταν 15 ολόκληρα χρόνια. Και σου το θυμίζουν όλοι, κάθε μέρα. Κι εγώ φερόμουν τόσο απαίσια που όλοι μου θύμιζαν την ξεφτίλα μου με τον χειρότερο τρόπο. Αλλά το θέμα είναι οτι μόνος μου προκάλεσα τη δυστυχία μου»
«Ποτέ (δεν θα ξαναφτάσω σε τέτοια χάλια). Όχι μετά από τόση προσπάθεια που έκανα να γλιτώσω. Όχι. Ήμουνα στην Κόλαση. Τώρα επέστρεψα πάλι πίσω. Ήμουνα στην Κόλαση. Κι έπρεπε να μείνω εκεί για τόσο πολύ καιρό, έμοιαζε να μην υπάρχει διέξοδος.... Θυμάμαι μια φορά, μπήκα σ΄ένα εστιατόριο και οι άνθρωποι γύρισαν όλοι προς το μέρος μου –ήταν σα να είχε μόλις μπει ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης».

Εντάξει, αλλάξανε πλέον τα κόζια και ο Μίκι ξαναβρέθηκε στον αφρό, αλλά παραμένει άγριος.
«Η Evan Rachel Wood (που έπαιζε την κόρη του στον Παλαιστή) είναι μια πολύ καλή μου φίλη κι αυτό είναι όλο. Και πες σ΄αυτόν τον πούστη που έγραψε αυτές τις μαλακίες στην εφημερίδα (οτι είχαν ερωτικό δεσμό) πως θα του σπάσω τα γαμημένα τα πόδια όπου τον πετύχω!»
Ωραίες κουβέντες, ειδικά όταν προέρχονται από έναν, υποψήφιο για Όσκαρ, ηθοποιό! Σιγά μην του δίνανε Όσκαρ δηλαδή!

Είπαν οτι όλα αυτά -η επιθετικότητα, η αυτοκαταστροφικότητα -οφείλονται στην κακομεταχείριση που υπέστη σαν παιδί από τον πατριό του. Κάποιο τραύμα που τον έβγαλε εκτός οικογενειακού περιβάλλοντος.
«Ο πατέρας της Loki (του τσιουάουα του) ο Beau Jack είναι μάλλον υπεύθυνος για το οτι είμαι ακόμα εδώ. Θυμάμαι οτι καθόμουν μια μέρα μέσα στη ντουλάπα και σκεφτόμουν οτι δεν πρόκειται να τη βγάλω καθαρή και τότε κοίταξα κάτω κι ο πατέρας της με κοίταζε. Με κοίταζε κι έμοιαζε να με ρωτάει ποιος θα τον φροντίζει αυτόν αν εγώ δεν είμαι πια εδώ;»

Δεν χρειάζεται ψυχίατρος για να αποφανθεί σχετικά με το οτι η Loki είναι η μοναδική του φίλη πλέον, ούτε και σχετικά με το οτι περνάει τις ώρες του σώζοντας κακοποιημένα τσιουάουα –έχοντας κι ο ίδιος υπάρξει κακοποιημένο παιδί.
«Αλλά δεν γουστάρω να το κουβαλάω αυτό. Δεν θέλω αυτή τη γαμημένη ταμπέλα. Δεν θέλω να θεωρούμαι θύμα κακοποίησης. Μακάρι να υπήρχε κάποια άλλη ξεφτιλισμένη λέξη που να το περιγράφει. Επειδή δεν πρόκειται ποτέ να δεχτώ αυτόν τον χαρακτηρισμό».
«Δεν έχω πια (καμιά επαφή με τη μητέρα του). Ήμουνα θυμωμένος μαζί της όλη μου τη ζωή για όσα έκανε. Επειδή μας γύρισε την πλάτη ενώ θα έπρεπε να είναι υπεύθυνη για μένα και τον Τζόε (τον αδερφό του). Αλλά δεν ασχολήθηκε. Το άφησε να συμβαίνει (εννοεί την κακομεταχείριση από τον πατριό τους). Και συνέβαινε για μια δεκαετία. Και ήταν πιο εύκολο να είμαι έξαλλος παρά να μάθω να το διαχειρίζομαι όλο αυτό, ήμουνα μικρός και εγκαταλελειμμένος. Αλλά ήμουνα 50-50 σχετικά με αυτήν, μέχρι που πέθανε ο Τζόε πριν 2,5 ή 3 χρόνια. Επειδή εκείνος ήταν ακόμα αναστατωμένος από όσα είχαν συμβεί. Έτσι, όταν πέθανε σταμάτησα να μιλάω μαζί της. Εντελώς. Και μετά, περίπου πριν 3 μήνες, έπαθε Αλτσχάιμερ. Οπότε τώρα είμαι, νομίζω, εντάξει μαζί της –επειδή κι αυτή δεν θυμάται πλέον τι έχει γίνει».
«Η γιαγιά μου ήταν το μοναδικό πρόσωπο που αγαπούσα πραγματικά, η μοναδική που φρόντιζε εμένα και τον Τζόε. Μέναμε μαζί της τα Σαββατοκύριακα και στις γιορτές κι όταν έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι ήμουνα τρομοκρατημένος. Πέθανε κι αυτή, τον προηγούμενο μήνα, 99 χρονών. Μια βδομάδα πριν πεθάνει είχε πει στην ετεροθαλή αδερφή μου ‘αν είναι να μείνω σ΄αυτό το αναθεματισμένο κρεβάτι για μια ακόμα μέρα, τουλάχιστον φέρτε μου έναν όμορφο άντρα να ξαπλώσει δίπλα μου’. Ήταν φοβερό άτομο. Μου έστριβε κάθε πρωί τα τσιγάρα μου πριν ξεκινήσω για το σχολείο».

Τελικά τι συνέβη όλα εκείνα τα χρόνια; Γιατί ο Μίκι Ρουρκ έπιασε πάτο;
«Ξέρεις το τραγούδι ‘Πολέμησα τον Νόμο και ο Νόμος νίκησε’; Λοιπόν εγώ πολέμησα το σύστημα και το σύστημα με ξεκώλιασε. Είπα κάποτε στον ψυχίατρό μου, ‘ο Σον Πεν, ο Αλ Πατσίνο –κανένας απ΄αυτούς τους τύπους δεν έχει περάσει όσα εγώ’. Και μου απάντησε, ‘Κανένας απ΄αυτούς τους τύπους δεν θα ήξερε πως να πέσει τόσο χαμηλά όσο εσύ –μόνο εσύ μπορούσες να πέσεις τόσο χαμηλά’».
«Είναι ίσως αλήθεια (οτι τα προηγούμενα 15 χρόνια τον βοήθησαν να ωριμάσει). Αλλά δεν περίμενα να χρειαστούν 15 χρόνια. Σκεφτόμουν οτι ίσως θα έπαιρνε ένα με τρία χρόνια και μετά όλα θα έμπαιναν πάλι στη θέση τους. Αλλά κι εγώ δεν ήμουνα λίγο κακός. Ήμουνα πραγματικά κακός. Και για κάθε τι που κάνεις στη ζωή σου πληρώνεις το τίμημα».
Ο Bruce Springsteen έγραψε ένα τραγούδι για την ταινία, σαν χάρη στον Μίκυ Ρουρκ –κι αυτό το τραγούδι λέει: «Έχεις δει ποτέ κάποιο σκυλί με ένα μόνο γερό πόδι να προσπαθεί να προχωρήσει στο δρόμο;/ Αν έχεις δει σκυλί με ένα μόνο γερό πόδι, τότε έχεις δει εμένα».
Τα παραπάνω αποσπάσματα δημοσιεύτηκαν εδώ.

Ο Μίκι Ρουρκ έδωσε μια συνέντευξη, για την ακρίβεια κάθισε κάτω και κουβέντιασε με τον Κρίστοφερ Γουόκεν. Μερικά αποσπάσματα ακολουθούν παρακάτω:

CW: Cristopher Walken, MR: Mickey Rourke

CW: Και μετά ήρθες στη Φλόριντα. Κι άρχισες να αγωνίζεσαι στους πρώτους σου αγώνες πυγμαχίας. Και ξαφνικά βρέθηκες στο θέατρο. Δεν το ήξερα οτι έχεις παίξει στο θέατρο. Ένα έργο του Ζαν Ζενέ δεν ήταν;
MR: Ναι, πρέπει να έπαιξα σε μια ντουζίνα, Off-Off-Broadway παραγωγές. Και το έργο του Ζενέ ήταν το πρώτο που έκανα. Πως διάολο το λέγανε; Ναι, Deathwatch.
CW: Ένας τύπος σε έβαλε σ΄αυτό –τι ήταν; Καθηγητής;
MR: Ξέρεις τι ήταν; Ένα παιδί που ήμασταν μαζί στην ομάδα ποδοσφαίρου στο γυμνάσιο και τώρα πήγαινε στο Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι. Σκηνοθετούσε ένα έργο και δεν του άρεσε ο πρωταγωνιστής, ή ο πρωταγωνιστής είχε φύγει, ή αυτός τον είχε απολύσει κι εγώ καθόμουνα στην παραλία μια μέρα –ήρθε λοιπόν και μου είπε, «Φίλε, κάνω αυτό το έργο για το Πανεπιστήμιο», κι εγώ του είπα, «Εντάξει, αλλά εγώ δεν πάω στο Πανεπιστήμιο». Κι εκείνος είπε, «Σιγά μην το προσέξει κανένας αυτό!» Έτσι λοιπόν με έβαλε στο γαμήδι το έργο. Και μου άρεσε. Μου άρεσε πάρα πολύ. Είχα τότε κάποιο τραυματισμό από τους αγώνες κι έπρεπε να μείνω αρκετούς μήνες εκτός, μέχρι να αναρρώσω –έτσι λοιπόν βρέθηκα να έχω παρατήσει το μποξ και να ασχολούμαι κανονικά με την ηθοποιία, εντελώς κατά τύχη.
CW: Πόσα χρόνια ήταν αυτό πριν συναντηθούμε στο Actors Studio;
MR: Περίπου 4 χρόνια πριν. Τον πρώτο ενάμιση χρόνο που ήμουνα στη Ν. Υόρκη δεν είχα που να μείνω. Εκείνη την εποχή, η πόλη ήταν διαφορετική απ΄οτι σήμερα.

CW: Λοιπόν, είδα τώρα τελευταία τον "Παλαιστή" και ήσουνα καταπληκτικός. Είναι πολύ δύσκολο να γυρίσεις ανεξάρτητες ταινίες στις μέρες μας.... Αλήθεια, τι κάνει το σκυλί σου;
MR: Γαβγίζει συνέχεια επειδή δεν της δίνω τόση σημασία όπως παλιότερα.
CW: Δώστης ένα παιχνίδι ή κάτι τέτοιο. Το είχα σημειώσει αυτό στη λίστα των ερωτήσεων που ετοίμασα να σου κάνω. Είχα σημειώσει να ρωτήσω «Τι κάνει το σκυλί σου;»
MR: Ναι, η Λόκι είναι ακόμα στη γύρα. Είναι 16,5 χρονών πια. Δεν ήξερα οτι είδες τον "Παλαιστή".
CW: Το είδα. Ήταν πολύ δυνατό και φαινόταν ότι δεν είχατε πολλά λεφτά για να το γυρίσετε.
MR: Ναι, ήταν πραγματικά δύσκολο επειδή στην αρχή ο Ντάρεν Αρονόφσκι ήθελε να παίξω εγώ στην ταινία. Έψαξα λίγο σχετικά με το τι τύπος είναι και οι πληροφορίες που πήρα μου άρεσαν. Ρώτησα ανθρώπους που είχαν δουλέψει μαζί του και τους θεωρούσα αξιόπιστους και όλοι είπαν, «Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει τι θέλει». Αλλά ο προϋπολογισμός της ταινίας ήταν πολύ σφιχτός, έπρεπε να γίνει με 6 εκατομμύρια. Και μετά βρέθηκα εκτός ταινίας πριν καν αρχίσουν τα γυρίσματα επειδή ήθελαν κάποιο μεγάλο όνομα να πρωταγωνιστεί –κι ο Ντάρεν δεν ήξερε αν μπορούσε να κάνει την ταινία με τόσο λίγα χρήματα. Έτσι λοιπόν, λίγες βδομάδες μετά που με αντικατέστησαν, μου τηλεφώνησαν και μου είπαν, «Είσαι πάλι μέσα στην ταινία». Και μετά συνάντησα τον Ντάρεν, αλλά δεν χοροπήδαγα κιόλας από τη χαρά μου επειδή ήθελε να κάνω ένα εξάμηνο βάρη και να βάλω 10 κιλά και μετά να κάνω τρεισήμισι μήνες προπόνησης στο ρέστλινγκ... Κι όπως ξέρεις, είναι μια απ΄αυτές τις ταινίες για τις οποίες δεν πληρώνεσαι στο τέλος. Οπότε ο ατζέντης μου ήταν ο μόνος που χάρηκε για το ρόλο που πήρα (γελάει).
CW: Ο ρόλος είναι βασισμένος σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο;
MR: Βασίζεται σε όλους εκείνους τους παλαιστές του ’80 που πέρασαν από τα ρινγκ και προσπάθησαν να μείνουν εκεί πέρα όσο περισσότερο γινόταν ενώ γερνούσαν χρησιμοποιώντας φάρμακα αύξησης όγκου. Στο τέλος πολλοί απ΄αυτούς κατέληξαν χωρίς νοσοκομειακή περίθαλψη, χωρίς κανένα στήριγμα. Κατέληξαν να μοιάζουν με ναυάγια στο τέλος της καριέρας τους ενώ δεν ήταν πάνω από 40 χρονών.
CW: Έχεις μεγάλη εμπειρία στην πυγμαχία. Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στην πυγμαχία και το ρέστλινγκ;
MR: Τα δυο αυτά σπορ μοιάζουν όσο το πινγκ πονγκ και το ράγκμπι. Στην πυγμαχία δεν ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί. Στο ρέστλινγκ όλα είναι κανονισμένα από πριν. Αλλά αυτό που δεν ήξερα για το ρέστλινγκ είναι οτι πραγματικά πονάς πολύ. Επειδή, ξέρεις, παλεύεις μπροστά σε κοινό και πρέπει να κάνεις αυτά τα άλματα και 40% δεν προσγειώνεσαι σωστά.
CW: Και μπορεί να βρεθεί κάποιος τυχαίος αγκώνας στο πρόσωπό σου ή κάτι τέτοιο.
MR: Ακριβώς. Οπότε αυτοί οι τύποι είναι κυριολεκτικά κομματιασμένοι στο τέλος της καριέρας τους. Επειδή εγώ ήξερα οτι όλα αυτά είναι χορογραφία σκεφτόμουν –εντάξει δεν χτυπάει κανένας τους. Αλλά απέκτησα σεβασμό γι΄αυτό το σπορ. Επειδή ήμουνα πολύ άσχετος πριν –δεν ήξερα τίποτα για το θέμα.
CW: Νομίζω πάντως οτι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μου που ευχαρίστως θα τους πλάκωνα με μια πτυσσόμενη καρέκλα.
MR: Ακριβώς.
CW: Είχε πλάκα;
MR: Λοιπόν, ναι, αλλά δεν σε πετυχαίνει πάντα η επίπεδη πλευρά της καρέκλας. Μερικές φορές σε πετυχαίνουν τα πόδια κι αυτό πονάει.
CW: Άνθρωποι είμαστε, σφάλματα κάνουμε.
MR: Ναι. Εννοώ, μέχρι να τελειώσουν τα γυρίσματα ο προπονητής μου με κουβάλαγε τρεις ορόφους για να με πάει σπίτι μου, κρατώντας το χέρι μου λες και ήμουνα κανένας γερο-σακάτης. Έκανα τρεις μαγνητικές τομογραφίες τους πρώτους δύο μήνες των γυρισμάτων. Νόμιζα οτι ποτέ δεν θα τελειώσει όλο αυτό.

CW: Οι ηθοποιοί σε αγαπάνε. Το ξέρεις αυτό. Θα πρέπει να το ένιωσες κιόλας.
MR: Ξέρεις τώρα, δες πως έγιναν τα πράγματα: ήμουνα εκτός δουλειάς για 13 ή 14 χρόνια, περνούσα κάποιο είδος εξορίας ... Εννοώ, τα πρώτα πεντέμισι χρόνια επέστρεψα στους αγώνες πυγμαχίας και μετά πέρασαν 7 ή 8 χρόνια μέχρι να ξαναδουλέψω έστω και λίγο. Ο Στιβ Μπουσέμι μου έδωσε κάτι να κάνω στο "Animal Factory" [2000] και ο Συλβέστερ Σταλόνε μου έδωσε έναν ρόλο στο "Get Carter" [2000] . . .
CW: Ήσουνα όμως φανταστικός στο "The Pledge" [2001] του Σον Πεν.
MR: Όταν έκανα το ρόλο στην ταινία του Σον Πεν ζούσα σε ένα άθλιο διαμέρισμα και κάποιος με πήρε τηλέφωνο ή εμφανίστηκε ξαφνικά στο διαμέρισμα και με ρώτησε αν ήθελα να κάνω ένα μεροκάματο. Κάτι τέτοια με στήριζαν για λίγο καιρό μόνο. Αλλά ήταν το "Sin City" [2005] που με ξανάβαλε στο παιχνίδι.

CW: Όταν πυγμαχούσες, είχες κανονικούς αγώνες με επαγγελματίες;
MR: Ναι. Έπαιξα 12 αγώνες –10 νίκες, 2 ήττες.
CW: Που;
MR: Γερμανία, Ιαπωνία, Αργεντινή, Οκλαχόμα, Σαιντ Λούις, Μαϊάμι...
CW: Οι θεατές ήξεραν οτι είσαι ηθοποιός, έτσι;
MR: Ακριβώς. Προσπάθησα να αλλάξω το όνομά μου για τους αγώνες, αλλά ο μόνος τρόπος να βγάλω χρήματα ήταν να χρησιμοποιώ το κανονικό μου όνομα. Εγώ ήθελα να αλλάξω το όνομά μου, να το κάνω Ρομέο –κάτι, αλλά μου λέγανε, «Όχι, αυτό δε γίνεται. Πρέπει να χρησιμοποιείς το Μίκι Ρουρκ». Επειδή με πληρώνανε πολλά λεφτά για να πάω στην Ευρώπη και την Ασία, για να αγωνιστώ. Εγώ ήθελα να αλλάξω το όνομά μου σε Ρομέο Φλορεντίνο. Αλλά δεν με άφηναν. Ρομέο Φλορεντίνο –αυτό είναι ένα πολύ καλό όνομα για πυγμάχο.
CW: Αλλά εκείνοι πλήρωναν για τον Μίκι Ρουρκ και ήθελαν τον Μίκι Ρουρκ.
MR: Ακριβώς. Όχι τον Ρομέο Φλορεντίνο.

CW: Και λοιπόν, πως ήταν όλο αυτό; Επειδή εμένα αν με χτύπαγε κάποιος, ακόμα κι απαλά, θα έπεφτα κάτω με τη μία. Αυτό είναι σίγουρο.
MR: Θες να ξέρεις πως είναι; Σε κάποια φάση αναισθητοποιείσαι από τα πολλά χτυπήματα. Τότε ακριβώς παθαίνεις τη ζημιά. Δεν είναι οι αγώνες που σε γαμάνε. Είναι η δεκαετία που περνάς παίζοντας ξύλο στα γυμναστήρια.
CW: Έτσι λένε οτι τραυματίστηκε κι ο Μοχάμετ Άλι.
MR: Ναι, έτσι γίνεται. Επειδή μπορούσα να δίνω αγώνες στα γυμναστήρια με ρυθμό 30 γύρων τη βδομάδα.
CW: Φόραγες όμως προστατευτικό κεφαλιού, σωστά;
MR: Τις περισσότερες φορές το φορούσα, αλλά υπήρχαν και φορές που δεν το έβαζα. Τότε, ήταν νομίζω εκεί γύρω στον ενδέκατο αγώνα μου, άρχισα να έχω απώλεια μνήμης. Έκανα μια νευρολογική εξέταση και μου είπαν, «Πρέπει να σταματήσεις να αγωνίζεσαι, αμέσως». Κι εγώ τους παρακαλούσα για έναν ακόμα αγώνα, έναν ακόμα αγώνα, κι ο γιατρός με ρώτησε, «Πόσα θα σε πληρώσουν;». Μου χρειάζονταν τρεις αγώνες ακόμα, για να πάρω το πρωτάθλημα. Έτσι λοιπόν του είπα, «Απλά πρέπει να αγωνιστώ τρεις φορές ακόμα». Κι εκείνος είπε, «Άκου, απαγορεύεται να σε χτυπήσουν στο κεφάλι έστω και για μια μόνο φορά –τα νεύρα σου είναι χάλια».
CW: Ελπίζω να έχεις ξεμπερδέψει εντελώς με όλα αυτά.
MR: Ναι, τελείωσα πριν 10 χρόνια. Έβγαλα και μια φωτογραφία στο γυμναστήριο του Freddie Roach, με μένα να κάθομαι σε μια κουνιστή καρέκλα.

CW: Μια ιστορία λέει οτι ο Julian Schnabel έκανε έναν ζωγραφικό πίνακα με σένα.
MR: Ναι, ζωγράφισε κάτι επηρεασμένος από τον ρόλο μου στο "Rumble Fish". Το έλεγε, The Motorcycle Boy. Θυμάμαι οτι μου το έδειξε μια μέρα στο Ξενοδοχείο Mayflower –πάνε χρόνια από τότε. Σ΄αυτό το ξενοδοχείο γνώρισα κι εσένα..
CW: Το Mayflower ήταν ο παράδεισος των ηθοποιών.
MR: Ήταν το μέρος που ξεσκάγανε οι ηθοποιοί. Και θυμάμαι οτι μου έφερε τον πίνακα μια μέρα και εγώ τον κοίταζα, αλλά δεν μπορούσα ... τον κοίταξα από τα πλάγια, τον γύρισα ανάποδα, έψαχνα να βρω μοτοσυκλέτα εκεί μέσα, αλλά δε φαινόταν πουθενά κάτι τέτοιο. Ήταν κάποιο είδος αφαιρετικής ζωγραφικής. Αλλά εγώ κι ο Julian παραμείναμε φίλοι για μια εικοσαετία.
CW: Ο Julian ισχυρίζεται οτι έχει τα γάντια πυγμαχίας του Μάρλον Μπράντο..
MR: Ναι, έτσι είναι.
CW: Αλλά κανένας δεν τα έχει δει μέχρι σήμερα.
MR: Τόσα χρόνια μου λέει να μου τα δώσει κι εγώ του λέω να τα κρατήσει αυτός.
CW: Θα έπρεπε να τα πάρεις νομίζω.
MR: Ναι, αλλά έχω τόσα πολλά ζευγάρια γάντια μέσα στο σπίτι μου που θα τα μπέρδευα στα σίγουρα.
CW: Κάποτε που γυρίζαμε μια ταινία βρέθηκα σε μια δημοπρασία. Εκεί λοιπόν πουλάγανε το σορτσάκι του Μοχάμετ Άλι –το κανονικό σορτσάκι, υπογεγραμμένο κι απ΄όλα! Ήταν στα 1972 μετά από εκείνη την ιστορία με τον πόλεμο του Βιετνάμ, που ο Μοχάμετ Άλι αρνήθηκε να παρουσιαστεί στο στρατό. Και τότε τον είχαν βγάλει εντελώς στο περιθώριο. Κανένας λοιπόν δεν ήθελε να αγοράσει το σορτσάκι. Το πήρα για 40 δολάρια. Στο έχω δείξει ποτέ;
MR: Όχι, δε νομίζω. Αλλά θυμάμαι οτι την έχουμε ξανακάνει αυτή την κουβέντα, επειδή, όταν ήμουνα 12 ή 13 χρονών ο Άλι μου είχε δώσει κι εμένα ένα σορτσάκι του –άσπρο σατινένιο με χρυσές ρίγες. Το σορτσάκι αυτό ήταν γεμάτο αίματα και η μάνα μου το πέταξε αμέσως στα σκουπίδια. Νομίζω οτι αυτή ήταν η πρώτη φορά που καταράστηκα τη μητέρα μου.
CW: Αυτό που αγόρασα ήταν κανονικό Everlast. Άσπρο και μαύρο κι έγραφε «Ο πραγματικός πρωταθλητής: 1972». Και κανένας δεν ήθελε να το αγοράσει επειδή ο Άλι ήταν στη μαύρη λίστα τότε. Θέλω να σου το δείξω μια μέρα.
MR: Άκου μια αστεία ιστορία σχετικά με τον Άλι. Ήταν νομίζω πριν τον έβδομο ή τον όγδοο αγώνα μου και ήμουνα πολύ αγχωμένος επειδή θα αντιμετώπιζα έναν τρομερά σκληρό τύπο από τις Μπαχάμες με φοβερά στατιστικά. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια, τα χέρια μου ίδρωναν, τα πόδια μου ίδρωναν. Ήμουνα σκέτο κουρέλι. Παίρνω λοιπόν τηλέφωνο εκείνο τον φωτογράφο, τον Χάουαρντ Μπίνγκχαμ που είχε κάνει το βιβλίο για τον Άλι. Του λέω, «Χάουαρντ μπορείς να μου κάνεις μια χάρη; Φίλε έχω αυτό τον αγώνα και είμαι ψυχολογικό ράκος. Μπορώ λες να πάρω τηλέφωνο τον Άλι; Νομίζω οτι θα τα κατάφερνε να με ηρεμήσει». Αυτό έγινε πριν 10 ή 12 χρόνια.
CW: Που ήσουνα τότε;
MR: Σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Μαϊάμι. Το επόμενο βράδυ λοιπόν χτυπάει το τηλέφωνο και ήταν ο Χάουαρντ Μπίνγκχαμ και είχε τον Πρωταθλητή στην άλλη άκρη της γραμμής. Ο Άλι δεν με θυμόταν από τότε που πήγαινα στο ίδιο γυμανστήριο μ΄αυτόν, όσο ήμουν παιδί, αλλά άρχισε τα «Ναι, είσαι στο κρεβάτι τώρα και θέλεις τη μανούλα σου...» Με βοήθησε πάρα πολύ. Μου μίλησε για 15 με 20 λεπτά. Αυτή είναι μια ανάμνηση που θα κρατήσω για πάντα
CW: Συνάντησα κι εγώ τον Άλι μια φορά και μπορούσες να το νιώσεις αμέσως. Είχε τρομερό πνεύμα ο άνθρωπος.
MR: Θυμάμαι τότε που τον έλεγαν το Μαστίγιο του Λούισβιλ. Τον ακούγαμε σε όλο το γυμναστήριο –δεν έβαζε γλώσσα μέσα του. Φώναζε σε όποιον έμπαινε στο γυμναστήριο.

CW: Έγραψες το "Homeboy", σωστά;
MR: Ναι, έγραψα το "Homeboy".
CW: Γράφεις ακόμα;
MR: Δουλεύω ένα σενάριο που λέγεται "Wild Horses" εδώ και 18 χρόνια.
CW: Το έχω ακούσει αυτό. Περί τίνος πρόκειται;
MR: Είναι για δυο αδέρφια που δεν έχουν ειδωθεί για πολλά χρόνια και συναντιούνται για ένα τελευταίο ταξίδι με μοτοσυκλέτες.
CW: Σε πολλούς ηθοποιούς αρέσει να σκηνοθετούν. Τους αρέσει να δίνουν οδηγίες. Εσύ πως το βλέπεις αυτό;
MR: Όχι, ούτε οδηγίες για παρκάρισμα δεν θα μπορούσα να δώσω (γελάει).
CW: Ακριβώς. Οι άνθρωποι με ρωτάνε σχετικά με αυτό, συνέχεια. Ρωτάνε, «Πως και δεν σκέφτηκες να σκηνοθετήσεις;» Κι εγώ λέω, «Αυτό αποκλείεται».
MR: Είμαι μαζί σου σ΄αυτό. Μου φτάνουν οι δυσκολίες που έχω στο να παίξω έναν ρόλο.
CW: Αν ποτέ σκηνοθετούσα και με ρώταγε κάποιος, «Τι νομίζεις οτι πρέπει να κάνουμε;» θα του έλεγα, «Κάντε οτι θέλετε». Κι αυτό δεν είναι το καλύτερο για έναν σκηνοθέτη.

MR: Όχι, όχι, όχι. Μια και το έφερε η κουβέντα, είδα τον κοινό μας αγαπημένο σκηνοθέτη πρόσφατα. Ξέρεις ποιον λέω, έτσι; Ήταν υπέροχα που τον ξαναείδα.
CW: Κι εγώ τον έχω πετύχει κάποιες φορές –και μου λείπει αρκετά.
MR: Εμένα μου έχει λείψει το να δουλεύω μαζί του. Ο Αρονόφκσι μου θύμισε αρκετά τον Μάικλ Τσιμίνο.
CW: Είναι πραγματικά μυστήριο για μένα το γιατί δεν κάνει πια ταινίες.
MR: Δεν ξέρω. Επειδή, φίλε, έχω να πω οτι στο πλατό είναι σαν κανονικός στρατηγός. Βγάζει το καλύτερο από μέσα σου.
CW: Προφανώς είναι δική του απόφαση γιατί έχει τη δυνατότητα να γυρίσει ταινία οποτεδήποτε κι αν το θελήσει. Κι αυτό με πάει στην "Πύλη του Ουρανού" [1980]. Ήταν μια ταινία που κάναμε μαζί.
MR: Ήμουνα τόσο αγχωμένος που θα δούλευα μαζί σου. Νομίζω οτι μόλις είχες πάρει το Όσκαρ σου για τον "Ελαφοκυνηγό" [1978].
CW: Περίπου ένα μήνα πριν αρχίσουμε τα γυρίσματα. Ήμουνα πραγματικά αντιπαθητικός τότε.
MR: Λοιπόν, ήσουνα πραγματικός βασιλιάς για τους ηθοποιούς αδερφέ. Εννοώ, δεν χάναμε ευκαιρία να σε θαυμάσουμε.
CW: Όχι, ήμουνα μάλλον κακός μπελάς.
MR: Βασικά, ήσουνα πάντα, σαν ένα παράξενο πλάσμα που ήρθε από μακριά.
CW: Ξέρεις, εκείνη την εποχή που κάναμε την "Πύλη του Ουρανού" κανένας δεν είχε καταλάβει οτι θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα η ταινία. Επειδή όλοι μας περνάγαμε καταπληκτικά. Εγώ κι εσύ είχαμε μια σκηνή στην ταινία. Ήταν νυχτερινή σκηνή και φεύγαμε από τον στάβλο για να πάμε στο σπίτι της Ιζαμπέλ Χιούπερτ. Περπατούσαμε στα σκοτεινά και περνούσαμε μπροστά από κάτι περίεργα μαγαζιά που πουλούσαν αντίκες. Και θυμάμαι οτι, κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, εσύ με ρώτησες, «Τι είναι αυτό;» Κι εγώ σου απάντησα, «Ιπτάμενος δίσκος». Αν δεις την ταινία και ακούσεις προσεκτικά -έχουν ξεχάσει να το αφαιρέσουν.
MR: Κάτι τρέχει με σένα και τους εξωγήινους. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ που τρώγαμε στο Outlaw Inn και με ρώτησες, «Τι νομίζεις οτι συνέβη με όλους τους δεινόσαυρους;» Εγώ απάντησα, «Δεν ξέρω» -κι εσύ είπες, «Νομίζω οτι έβγαλαν φτερά και πέταξαν μακριά σε άλλον πλανήτη». Πάντα στο υπενθύμιζα αυτό, αλλά εσύ ποτέ δεν θέλησες να συνεχίσεις εκείνη την κουβέντα που είχαμε τότε.
CW: Αλλά εσύ συνέχιζες να μου το υπενθυμίζεις. Υπάρχει μια τέτοια σκηνή στο Homeboy.
MR: Γι΄αυτό την έγραψα. Επειδή σκέφτηκα οτι έτσι θα έχω τη μοναδική ευκαιρία να δειπνήσω με κάποιον από τους πιο αγαπημένους μου ηθοποιούς και να μιλήσω μαζί του για δεινόσαυρους σε άλλους πλανήτες.

CW: Υπάρχει επίσης αυτή η ιστορία που κυκλοφορεί, οτι εγώ σε έμαθα πως να βάζεις μέικ απ. Κάτι μου θυμίζει αλλά...
MR: Όταν ήμουνα νεαρός και πήγα στο Actors Studio, συνήθιζα να παρακολουθώ τι κάνει ο Ντε Νίρο, ο Πατσίνο, ο Κεϊτέλ κι εσύ –και εσύ ήσουνα ο πιο διαθέσιμος απ΄όλους, πίστεψέ με. Πέρναγες πολλή ώρα με τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Νομίζω οτι πραγματικά σου άρεσε να βρίσκεσαι εκεί. Θυμάμαι λοιπόν οτι είχαμε μια κουβέντα, κάποια στιγμή, και μου είχες πει οτι στο θέατρο βάφεις μόνος σου τα μάτια σου. Όταν λοιπόν μου το είπες, πήγα κι αγόρασα ένα γαμωσέτ για μέικ απ, για να βάφω κι εγώ τα μάτια μου. Πέντε χρόνια μετά, όταν κατάφερα να βρω δουλειά –νομίζω οτι πέρασα από 78 οντισιόν μέχρι κάποιος να μου δώσει μια γαμημένη δουλειά. Ήταν εκείνος ο ρόλος στο "Diner" [1982], για την ακρίβεια. Κι εγώ επέμενα να βάψω μόνος μου τα μάτια μου. Οπότε ο βοηθός σκηνοθέτη με τραβάει στην άκρη μια μέρα και μου λέει, «Κοίτα, δεν πρόκειται να γυρίσουμε τον Δράκουλα εδώ πέρα»..
CW: Έφταιγε το οτι μεγάλωσα στο Μπρόντγουεϊ, μέσα στα μιούζικαλ και τις χορογραφίες και εκεί πέρα κάναμε πολλά πράγματα με το μέικ απ. Το κουβάλαγα αυτό και στις ταινίες και ήταν τεράστιο λάθος. Μου πήρε δεκαετίες για να το καταλάβω.
MR: Ναι, πολλές φορές παρατηρούσα τα μάτια σου στις ταινίες. Έχεις πάντως πολύ έντονα μάτια.
CW: Η συμβουλή για τα μάτια δεν ήταν καλή.
MR: Ναι. Αν δεις τα κοντινά μου στις σκηνές του "Diner", τα μάτια μου είναι ίδια με του Δράκουλα. Αλλά μετά με ανάγκασαν να το σταματήσω αυτό και ήμουνα άγρια τσαντισμένος, σκεφτόμουν, Θεέ μου, αν ο Κρίστοφερ Γουόκεν σου λέει να βάφεις μόνος σου τα μάτια σου, θα πρέπει να τα βάφεις μόνος σου τα γαμημένα!
CW: Ήταν λάθος μου αυτό που σου είπα. Λυπάμαι. Λοιπόν, τώρα ξαναγύρισες να ζήσεις στη Ν. Υόρκη;
MR: Έζησα και στο Λονδίνο και το Παρίσι για ένα διάστημα Στο Λονδίνο έμενα στο ίδιο ξενοδοχείο, ξέρεις κάθε φορά που πήγαινα, για 20 χρόνια. Στο ίδιο δωμάτιο.
CW: Πάντα κοιτάζω στη λάθος πλευρά του δρόμου εκεί πέρα, όταν πρέπει να περάσω απέναντι. Αλλά σου αρέσει που γύρισες στη Ν. Υόρκη;
MR: Είμαι ενθουσιασμένος. Εδώ είναι που γνωριστήκαμε οι δυο μας. Εδώ είναι που ξεκίνησαν όλα.
CW: Εγώ πάντως έχω περάσει τόσα πολλά χρόνια εδώ που ευχαρίστως θα μετακόμιζα.
MR: Μένεις ακόμα στο Κονέκτικατ;
CW: Ναι. Αν περάσεις ποτέ από κει, έλα να με δεις.

MR: Θυμάμαι, πολλά, πολλά χρόνια πίσω –είχα έρθει σπίτι σου. Ήταν κι εκείνος ο τύπος, ο Λένι, που έψαχνε για κανένα μπουκάλι κρασί και κοίταξε μέσα στην κάβα σου κι εκεί μέσα βρήκε το Όσκαρ σου, ανάμεσα στα μπουκάλια των ποτών.
CW: Ναι, έχω αυτό το χώρο εκεί πέρα που φυλάω διάφορα πράγματα. Αλλά θυμάμαι οτι τότε που είχες έρθει, εγώ είχα μόλις στρώσει αμμοχάλικο στην αυλή κι εσύ καθόσουν συνέχεια εκεί έξω και μου έλεγες «Ωραίο αμμοχάλικο».
MR: Είχες όντως ρίξει τόνους αμμοχάλικο στην αυλή. Περνάς καθόλου από το Actors Studio τώρα τελευταία;
CW: Σπάνια. Πριν μια βδομάδα ήμουνα στη γειτονιά και πέρασα λίγο από εκεί. Είναι καλά, επειδή σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει αλλά οι αίθουσες είναι φρεσκοβαμμένες και καθαρές. Αλλά το μέρος δείχνει ακόμα το ίδιο.
MR: Είχαμε κάποιους ωραίους τύπους εκεί μέσα, τότε.
CW: Είχαμε. Όλα ήταν πιο διασκεδαστικά.
MR: Έμοιαζε σα να ήμασταν στη "Φωλιά του Κούκου".
CW: Ναι, λίγο. Θυμάσαι εκείνες τις συνεδρίες που έπρεπε να βάλει τις φωνές ο καθένας στους άλλους;
MR: Ναι. Και όλο το θέμα είχε να κάνει με το ποιος διευθύνει τη συνεδρία. Όταν διεύθυνε η Σέλεϊ Γουίντερς, συνήθως την κοπάναγα για τσιγάρο. Είχε εκείνη την τσιριχτή φωνή, σα νύχια που ξύνονται στον πίνακα.
CW: Άκου, ήταν καταπληκτικό μέρος για να βρεις γκόμενες.
MR: Ναι, εντάξει, αλλά ποτέ δε σε είδα με καμία.
CW: Προτιμούσα να τις ακολουθώ όταν έφευγαν.
MR: Εγώ προτιμούσα να ακολουθώ τον Αλ Πατσίνο κι εσένα. Και τον Χάρβεϊ Κεϊτέλ. Στ΄αρχίδια μου οι γκόμενες. Ήθελα να δω τι κάνατε όλοι εσείς.

CW: Άρα λοιπόν θα είσαι απασχολημένος για το επόμενο διάστημα.
MR: Ναι. Το έχεις περάσει κι εσύ αυτό, έτσι;
CW: Ναι και είναι υπέροχο αυτό το πράγμα. Κάνεις κάτι πραγματικά όμορφο κι αυτό είναι πιο σημαντικό, ίσως, ακόμα και από τα βραβεία. Μετά από 30 χρόνια είσαι ακόμα μέσα στους κορυφαίους ηθοποιούς, κάνεις σημαντικά πράγματα κι αυτό είναι πολύ δυνατό. Ξέρεις, υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει, «Τίποτα δεν γίνεται πριν την ώρα του». Μου αρέσει πολύ αυτό.
MR: Θέλω να σε ρωτήσω κάτι.
CW: Ναι.
MR: Που πήγαν όλοι οι δεινόσαυροι;
CW: Κάθονται στο δέντρο, εδώ απέξω.

7. «Ο κυνηγός του κυνηγού δεν κυνηγάει»

2009-06-01T09:30:00.001+03:00

Προηγουμένως:
1.Ο Άρης είναι καθηλωμένος σε παραθαλάσσιο ξενοδοχείο αντιμετωπίζοντας σημαντικά κενά μνήμης. Μαζί με μια ακόμα ένοικο, την Κατερίνα, βρίσκουν έναν κρεμασμένο άντρα κοντά στο ξενοδοχείο.

2. Οι χωρικοί εμφανίζονται με απειλητικές διαθέσεις λόγω του κρεμασμένου, αλλά η κατάσταση διορθώνεται μετά την παρέμβαση του θείου Χάρη και την παράδοση των ενόχων κυνηγών.

3. Κατανομή αρμοδιοτήτων μέσα στο ξενοδοχείο, όσο τα όπλα παραμένουν στον θείο Χάρη και μια φωτογραφία εφημερίδας που ισχυρίζεται οτι ο Άρης είναι καταζητούμενος τρομοκράτης.

4. Ψάρεμα με αμφίβολα αποτελέσματα και κάποιες αψιμαχίες σχετικά με την κατανομή αρμοδιοτήτων.

5. Μια απόπειρα βιασμού έχει συνέπεια την κοινή πορεία του Άρη με τον Πάνο εκτός ξενοδοχείου.

6. Ο Άρης φτάνει στο χωριό και, με τη βοήθεια του αστυνόμου, ψάχνει να βρει την κόρη του.

Όμως αυτή τη νύχτα δεν είχα ύπνο, γωνιώδεις φωνές ανάβλυσαν από τα μωσαϊκά στερώντας μου την πολυτέλεια της ξεκούρασης. Υπολόγιζα τη νύχτα για σύμμαχο και είχα, εν μέρει, δίκιο –μόνο που η συμμαχία μας δεν αφορούσε πλέον τη λήθη. Ήταν καλά όσο κράτησε –πάλεψα να περάσω τις μέρες και κρύφτηκα στα τυφλά αδιέξοδα της νύχτας απρόθυμος να συνειδητοποιήσω.

Όχι άλλο πια.
Δρασκέλισα το ανοιχτό παράθυρο και πάτησα στο ξεραμένο χώμα όσο πιο αθόρυβα γινόταν. Μετά βγήκα προσεκτικά στο δρόμο, υπήρχε κάτι εκεί έξω, ο αέρας στις νύχτες της άπνοιας είναι συμπαγής σαν αφράτη φρατζόλα ψωμιού. Κάπου πίσω μου εντόπισα το εμπόδιο, κάτι έσπρωχνε τον αέρα. Περπάτησα αναποφάσιστος –μπορεί όλα αυτά να μην είχαν σχέση με μένα, μπορεί οι χωρικοί να ξενυχτούσαν φοβισμένοι από Εκείνους που θα έρθουν. Επειδή, το ήξερα, πάντα έρχονται Εκείνοι. Ακούμπησα στον τοίχο ενός σπιτιού για να νιώσω καθησυχαστική την ανθρώπινη παρουσία, ένα κρεβάτι έτριξε από μέσα, πήρα δύναμη –ξεκίνησα πάλι.

Πλατσούρισα στα νερά που λίμναζαν καταμεσής του δρόμου, πάγωσα μέχρι το μεδούλι, τάχυνα το βήμα μου. Ένα σκυλί έκλαιγε κι αυτό ήταν όλο. Απέφυγα να περάσω από την πλατεία, προτίμησα τα δρομάκια που οδηγούσαν στα πίσω σπίτια του χωριού, γρήγορα μπλέχτηκα σ΄ένα λαβύρινθο οικημάτων που έμοιαζαν σαν πεταμένα ζάρια σε κουβέρτα μπαρμπουτιέρας. Ήταν περίεργο, αλλά δεν άκουγα κανένα ζώο πέρα από τον λυπημένο σκύλο. Περίεργο; Μπορεί και όχι. Οι χωρικοί θα πρέπει να φύλαγαν τα ζώα τους έξω από το χωριό, ο στάβλος που κοιμήθηκα το πρώτο βράδυ θα πρέπει να ήταν καιρό αχρησιμοποίητος. Μετά θυμήθηκα τη μυρωδιά εκεί μέσα -ακαθαρσίες και σάπια φρούτα –αυτό σήμαινε οτι τα ζώα δεν είχαν πολύ καιρό που μεταφέρθηκαν. Τι φοβήθηκαν οι χωρικοί και τα έκρυψαν αλλού; Να θυμηθώ να το ψάξω.

Πέρασα τρίτη φορά από το ίδιο σημείο, μια ξύλινη πόρτα με ρόπτρο μεταλλικό, φτιαγμένο να μοιάζει με κομμένο ανθρώπινο χέρι. Αυτό που υπήρχε πίσω μου ελάφραινε τον ακίνητο αέρα ακανόνιστα –μάλλον είχε λαχανιάσει. Αλλά δεν ήμουν έτοιμος να το αντιμετωπίσω. Προχώρησα λοιπόν ακόμα πιο γρήγορα, τα πόδια μου μπλέχτηκαν σε ένα παιδικό ποδήλατο, έπεσα σαν κομπάρσος σε κωμωδία. Το πεζούλι δίπλα στο κεφάλι μου μύριζε ξεραμένο ασβέστη. Κοίταξα το ποδήλατο ελπίζοντας να είναι κοριτσίστικο –κάτω από το τιμόνι ήταν κολλημένο ένα αυτοκόλλητο με τη φάτσα κάποιου ποδοσφαιριστή –τζίφος.

Αλλά σκέφτηκα να καθίσω εκεί που έπεσα, για λίγο, για ένα τσιγάρο και τυχαίες σκέψεις. Κοίταξα τριγύρω όσο άναβα το τσιγάρο –σαχλαμάρες, όλα αυτά δεν μου έλεγαν τίποτα. Δεν το θυμόμουν το μέρος, δεν είχα ξαναπεράσει από δω, τουλάχιστον πριν από αυτή τη νύχτα. Είχα κάνει λάθος με το χωριό ή απλώς βρισκόμουν σε καινούργια γειτονιά –δεν ήμουν σίγουρος ακόμα. Ένας άνθρωπος βόγκηξε μέσα στον ύπνο του –τον καταλάβαινα απόλυτα. Και το νερό κυλούσε στα λούκια, κάτω απ’ τα πεζούλια –μύριζε σαπουνάδα κι αγιόκλημα. Είδα την καύτρα του τσιγάρου να ψοφάει μισοβυθισμένη στο τρεχούμενο νερό πριν σηκωθώ για να συνεχίσω τον δρόμο μου.

Οτι κι αν ήταν αυτό που με ακολουθούσε, φαίνεται πως αποφάσισε να αποχωρήσει. Πρώτα διέκρινα μια μαύρη στενόμακρη γραμμή να γλιστράει βιαστικά στα σοκάκια, απέναντί μου –μετά ένιωσα την άπνοια πηχτή, άκοπη.
«Ο κυνηγός του κυνηγού δεν κυνηγάει», ψιθύρισα την προειδοποίηση χαμογελώντας. Και ακολούθησα τη σκιά.

Ήμασταν κοντά δέκα πιτσιρήδες εκεί πέρα, λυσσάξαμε απ΄το απόγευμα –από την ώρα που οι μανάδες μας αποφάσισαν οτι τέλειωσε η «κοινή ησυχία» και μας απάλλαξαν της υποχρέωσης του μεσημεριανού ύπνου. Δέκα πιτσιρήδες, κοντά τέσσερις ώρες κι ο ήλιος φευγάτος προ πολλού. Τα φώτα στις κολώνες του ηλεκτρισμού είχαν ανάψει, το βλέπαμε επειδή αυτές τις δυο κολώνες τις είχαμε για ντούκες κι αγωνιούσαμε, περιμέναμε λεπτό με το λεπτό να πεταχτούν οι μανάδες μας στα παράθυρα, να μπήξουν τις τσιρίδες –«τσακίσου έλα μέσα σκατόπαιδο, δε βλέπεις που νύχτωσε;» Τρέχαμε λοιπόν με περισσότερη ορμή, κοπανάγαμε στις κολώνες του ηλεκτρισμού ουρλιάζοντας «ντούκα πρω» γυρίζαμε μετά να κυνηγήσουμε τον άλλο που πισωπατούσε προειδοποιώντας –«ο κυνηγός του κυνηγού δεν κυνηγάει». Λαχταρούσαμε να καταπατήσουμε τον κανόνα, επειδή παίζαμε σε σταματημένο χρόνο, παίζαμε εκτός ώρας, σε λίγο θα βλέπαμε τα αχτένιστα κεφάλια των μανάδων μας και τις φωνές, θα τις βλέπαμε τις φωνές, «τσακίσου μέσα, θα σε περιποιηθεί μια χαρά ο πατέρας σου». Αλλά οι φωνές αργούσαν. Κι ο σταματημένος χρόνος δεν προχώραγε, φοβόμασταν μην ξαναβρεί τον κανονικό του δρόμο ο χρόνος από τον κανόνα -κατάλαβες; Ένα κεφάλι κουρεμένο με την ψιλή φρέναρε για να μη χτυπήσει πάνω στην κολώνα του ηλεκτρισμού ακολουθώντας το υπόλοιπο σώμα, «ντούκα πρω» πανηγύρισε το κεφάλι. Μετά γύρισε στο άλλο κουρεμένο κεφάλι που τον κυνηγούσε και το άλλο κουρεμένο κεφάλι αλαφιάστηκε, «ο κυνηγός του κυνηγού...» πήγε να ψελλίσει αλλά δεν πρόλαβε. Το πρώτο κουρεμένο κεφάλι τον άρπαξε και τον σβούριξε πάνω στην κολώνα του ηλεκτρισμού, «δεν πάει, δεν πάει», διαμαρτυρήθηκε το δεύτερο κουρεμένο κεφάλι. Οι ομάδες σταμάτησαν για λίγο το κυνηγητό, κοιτάχτηκαν πριν αρχίσουν να φωνάζουν, με την ώρα οι φωνές έγιναν σπρωξίδι –πέσανε κάποιες μπουνιές. Η μύτη του κουρεμένου κεφαλιού μάτωσε αλλά δεν έδωσε σημασία, ήταν προσηλωμένος στο να κρατάει το άλλο κουρεμένο κεφάλι κολλημένο στην κολώνα. Και το κακό συνεχίστηκε μέχρι που η άλλη ομάδα ελευτέρωσε το κουρεμένο της κεφάλι, βαρέθηκε το ξύλο να πέφτει κι όλα τα κουρεμένα κεφάλια κάθισαν στο χώμα να ηρεμήσουν. Τότε κάπως ανησύχησαν –η ώρα από μακριά περασμένη, κάνανε και σαματά μεγάλο, τι περιμέναν οι μανάδες για να βγουν στα παράθυρα; Τα κουρεμένα κεφάλια κοίταξαν προς τα σπίτια λίγο φοβισμένα. Μετά έπεσε μουγκαμάρα, ένα σκυλί κλαψούρισε και το πρώτο κουρεμένο κεφάλι σηκώθηκε από χάμω. «Πάω σπίτι», είπε. Κι έτσι έφυγε.

Ακούμπησα την αραχνιασμένη ξύλινη κολώνα του ηλεκτρισμού, η, έτσι κι αλλιώς άχρηστη, λάμπα ήταν θρυμματισμένη από σφεντόνα. Κοίταξα ασυναίσθητα για να βρω την δεύτερη κολώνα αλλά το μέρος δεν ήταν εδώ. Συνέχισα λοιπόν να περπατάω με το κεφάλι σκυμμένο -από το χώμα, το κούφιο τσιμέντο και τα πεζούλια περίμενα σημάδια γνωριμίας. Βιαζόμουν, περπατούσα και μύριζα τον αέρα ανυπόμονα.

Μέχρι που άκουσα τις φωνές.

Οι φωνές ακούγονταν από το σπίτι στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Πλησίασα.

Φώτα αναμμένα μέσα. Και ένας άντρας μισοξαπλωμένος κάτω από την ελιά. Πήγα πιο κοντά. Επιφυλακτικά. Ο άντρας με κοίταξε αλλά δεν φιλοτιμήθηκε να σηκωθεί.
«Καλό βράδυ», ευχήθηκα.
Ο άντρας δεν απάντησε. Κοιταχτήκαμε λίγο ακόμα πριν αποφασίσω οτι δεν είχα καμιά όρεξη να μείνω περισσότερο εδώ πέρα. Γύρισα λοιπόν την πλάτη.
«Τι κόλπα είναι αυτά; Άντε μπες μέσα, σε περιμένουν!» αγανάκτησε ο άντρας.
Σταμάτησα απότομα, δεν είχα ιδέα για ποιο πράγμα μιλούσε. Αλλά έκανα όπως ακριβώς μου είπε, πέρασα την εξώπορτα και κατευθύνθηκα προς το σπίτι.
«Με περιμένουν είπες;» ρώτησα τον άντρα όταν περνούσα δίπλα του.
«Ναι –δεν το΄ξερες;» έκανε εκείνος.
«Τι σημασία έχει;» σκέφτηκα, αλλά μάλλον το φώναξα κιόλας.
Μπήκα στο σπίτι που μύριζε ούζο και τσιγαρίλα. Οι άντρες έστρεψαν τα κεφάλια τους από το μακρόστενο τραπέζι και με κοίταξαν, μέτρησα κεφάλια, κοντά δέκα άτομα, κεφάλια –όχι κουρεμένα -κεφάλια.
«Καλώς τον», είπε ο κοντινότερος στην πόρτα.
Άλλο με απασχολούσε εμένα τώρα. Επειδή οι άντρες του δωματίου ήταν άγνωστοι, όλοι –εκτός από έναν. Μου έκανε νόημα να καθίσω δίπλα του κι εγώ προτίμησα να ακουμπήσω στον τοίχο, δίπλα στο παράθυρο, επιφυλακτικά.
«Πως από ‘δω;» τον ρώτησα.
«Τι περίμενες δηλαδή –να μείνω πίσω;» γέλασε νευρικά ο Στέφανος.
Προτίμησα να μην απαντήσω. Προτίμησα να απολαύσω ένα τσιγάρο, επειδή τίποτα απ΄όσα γίνονταν δεν το καταλάβαινα.
«Άργησες Άρη και σε περιμέναμε...» είπε τότε ένας γεροδεμένος με ξεκούμπωτο πουκάμισο.
«Ναι, μου το είπε κι ο απέξω οτι άργησα... Λοιπόν, εσείς με περιμένατε νωρίτερα κι ο αστυνόμος του χωριού αργότερα –υπάρχει εδώ πέρα κάτι που δεν καταλαβαίνω», παρατήρησα εγώ.
«Τι πράμα;» ο γεροδεμένος.
«Που διάολο ξέρατε όλοι σας οτι θα έρθω και μάλιστα πριν καν το μάθω εγώ!»
Οι άντρες στο τραπέζι ξεκαρδίστηκαν –μάλλον διέθετα έμφυτο χιούμορ.
«Ρε τον Άρη!» θαύμασε κάποιος απ΄αυτούς.
«Πως τα λέει!» παρατήρησε κάποιος άλλος.
«Αυτή η ψυχραιμία του με σκοτώνει!» πανηγύρισε ο γεροδεμένος.
Πλησίασα αργά τον Στέφανο, έγειρα μέχρι να ακουμπήσω σχεδόν το αυτί του.
«Ποιοι είναι αυτοί οι μαλάκες;» ρώτησα ψιθυριστά.
«Οι δικοί μας», απάντησε διατηρώντας το χαμόγελό του.
Δικοί μας; Και ποιοι είμαστε εμείς; Μια χάντρινη φωνή κουδούνισε το κεφάλι μου, έλεγε οτι θα συναντήσω τους δικούς μας και πρέπει να επιδιώξω επαφή, δεν χρειάζεται να τους ψάξω –θα με βρουν αυτοί –να κάνω άμεσα την επαφή. Με τους δικούς μας.

Γι΄αυτό ξανακοίταξα τους άντρες που σαχλαμάριζαν χαμηλόφωνα –σκέφτηκα να κάνω αυτή την επαφή, αφού έτσι ήρθαν τα πράγματα.
«Ποιος είναι ο υπεύθυνος;» ρώτησα.
Ο γεροδεμένος πετάχτηκε από την καρέκλα του.
«Πάμε στο δίπλα δωμάτιο», είπα εγώ.
«Να έρθω μαζί σας;» ρώτησε ο Στέφανος.
«Να κάτσεις εκεί που είσαι», μούγκρισα χωρίς να τον κοιτάξω.
Ο γεροδεμένος βγήκε κι εγώ τον ακολούθησα.

«Ορέστης», είπε όταν μείναμε μόνοι μας.
«Κανονικό ή κωδικό;» ρώτησα εγώ.
«Έχει σημασία;» απόρησε εκείνος.
«Για την περίπτωση που θα σε δω αύριο στο δρόμο...»
«Δεν θα με γνωρίσεις αν δε σου συστηθώ», μου εξήγησε ο Ορέστης.
«Πάμε παρακάτω», είπα εγώ.
«Εννιά άτομα, δυο περίστροφα και εφτά κυνηγετικά», υπολόγισε ο Ορέστης.
«Αυτά μόνο;» αναρωτήθηκα.
Εκείνος δεν μίλησε.
«Είμαστε όμως αποφασισμένοι», είπε μετά από λίγο.
«Για τι πράγμα;» απόρησα.
«Για όλα! Καθαρίζουμε τον αστυνόμο και τον κοινοτάρχη που είναι του ίδιου φυράματος...»
«Και μετά;»
Με κοίταξε έκπληκτος.
«Μα για το ΄μετά’ ήρθες εσύ! Γι΄αυτό σε περιμέναμε, αλλιώς θα μπορούσαμε να είχαμε ξεμπερδέψει από μόνοι μας».
«Ο Στέφανος...» μουρμούρισα.
«Εσύ δεν τον έστειλες;» μπερδεύτηκε ο Ορέστης.
«Εγώ τον έστειλα», παραδέχτηκα απρόθυμα. «Υπάρχει κι ένας ακόμα, στο κρατητήριο...»
«Δικός μας;» ενδιαφέρθηκε να μάθει.
«Όχι ακριβώς... Μεγάλη ιστορία...» είπα εγώ.
«Ας τον αφήσουμε τότε εκεί μέσα. Για την ώρα...»
«Για την ώρα».
Έβγαλε το πακέτο του και με κέρασε κάποιο σιχαμερό τσιγάρο με άσπρο φίλτρο. Προτίμησα να μην τον προσβάλω –καπνίσαμε για λίγο αμίλητοι.
«Δεν θα σκοτώσουμε κανέναν», είπα σταθερά.
«Δεν είμαστε αρκετοί για να κρατάμε αιχμαλώτους...» διαμαρτυρήθηκε εκείνος.
«Ο κυνηγός του κυνηγού δεν κυνηγάει», είπα εγώ.
«Πού το θυμήθηκες αυτό τώρα;» ξεκαρδίστηκε ο Ορέστης.
«Πάμε να βρούμε τους υπόλοιπους», είπα εγώ.

Οι άντρες είχαν σηκωθεί από το τραπέζι, μας περικύκλωσαν και με χτυπούσαν στην πλάτη, δυο από αυτούς με αγκάλιασαν αμήχανα. Ήταν οι δικοί μου αναμφίβολα, αλλά εγώ δεν ένιωθα καθόλου δικός τους –κράτησα λοιπόν τα προσχήματα. Ο Στέφανος καθόταν μόνος του παράμερα.
«Τι λες; Θα τα καταφέρουμε Άρη;» με ρώτησε ένας αδύνατος νεαρός.
«Δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς», είπα μηχανικά.
«Σωστά! Είμαστε η αναγκαιότητα!» πανηγύρισε ο γεροδεμένος.
«Πότε θα κάνουμε επαφή με τους άλλους έξω από ΄δω;» ρώτησε ένας ψαρομάλλης.
«Όταν ανοίξουν οι δρόμοι», απάντησε αντί για μένα ο γεροδεμένος.
Τους άφησα πίσω, πλησίασα τον Στέφανο και τον τράβηξα μαζί μου.
«Πάμε κάπου πιο ήσυχα», ζήτησα.

Εκείνη τη νύχτα οι μανάδες μας ήταν προσηλωμένες σε κάποιο αόρατο σημάδι στον απέναντι τοίχο, με τα χέρια διπλωμένα στην ποδιά -και οι πατεράδες μας είχαν το αυτί κολλημένο στο ράδιο. «Άντε να κοιμηθείς», μας είπαν όταν κατάλαβαν οτι γυρίσαμε στο σπίτι. Κι αυτό ακούστηκε ταυτόχρονα απ΄όλη τη γειτονιά, πρώτα εξώπορτες που κλείνανε προσεκτικά να μην κουδουνίσει το τζάμι τους, μετά ησυχία, τέλος «άντε να κοιμηθείς» -σαν γκάζα που κατρακυλάει και παρασέρνει όσους βόλους βρίσκει μπροστά της. Φορούσα ένα κοκκινόμαυρο πλεγμένο κορδόνι στον αριστερό καρπό, μου το είχε χαρίσει κάποιο κορίτσι με άγρια μαλλιά, το πρωί στο μπάνιο, στριφογύρισα το κορδόνι.
«Τι έγινε;» ρώτησα σιμώνοντας τον πατέρα μου.
Αυτός χάιδεψε το κουρεμένο μου κεφάλι χωρίς να πάρει το αυτί του από το ράδιο.
«Άντε κοιμήσου, όλα θα πάνε καλά», είπε.
Όχι σε μένα -στο ράδιο.

«Αυτοί λοιπόν είναι οι τοπικοί τρομοκράτες;» γέλασα αμήχανα όσο ο Στέφανος βολευόταν στο πεζούλι, έξω από τον κήπο.
«Χάλια μαύρα ε;» μουρμούρισε.
«Ξέρω ‘γω; Έχει σημασία;» αναρωτήθηκα.
«Καμιά απολύτως», μου απάντησε.
«Γιατί ήρθες; Φοβήθηκες μήπως δεν ξαναγυρίσω στο ξενοδοχείο;» τον ρώτησα.
«Δεν μπορούσα να το ρισκάρω περιμένοντας. Σε έχω χρεωμένο...» μουρμούρισε ο Στέφανος.
«Τι θα πει πάλι αυτό;» απόρησα.
«Νόμιζα οτι το είχες ήδη καταλάβει...»
Τον κοίταξα εξεταστικά. Ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος; Όσο θυμάμαι, εννοώ όσο θυμάμαι κανονικά –όχι αποσπάσματα –αυτός ο άνθρωπος είναι συνέχεια δίπλα μου.
«Με ποιους είσαι;» θέλησα να μάθω.
«Μαζί σου», με διαβεβαίωσε.
«Με ποιους είσαι;» ξαναρώτησα.
«Κάνε αυτό που πρέπει και δεν χρειάζεται ν΄ανησυχείς», χαμογέλασε.
«Αυτό που πρέπει; Δεν θυμάμαι τίποτα», απελπίστηκα.
«Θα τα θυμηθείς όλα στην ώρα τους», με διαβεβαίωσε.
«Γιατί δε με βοηθάς;»
«Επειδή δεν ξέρω αν λες αλήθεια».
«Με ποιους είσαι;» αγανάκτησα.
«Εσύ με ποιους είσαι Άρη; Με ποιους είσαι;»
«Μόνος μου», παραδέχτηκα.
Γέλασε με πολύ άσχημο τρόπο.
«Κανένας δεν έχει αυτή την πολυτέλεια τώρα πια», είπε τελικά.
«Έμαθες τουλάχιστον που θα βρω την κόρη μου;» παρακάλεσα.
«Δεν έχουμε καιρό για οικογένειες Άρη. Αν θέλουμε να κρατήσουμε τις οικογένειές μας ζωντανές, δεν έχουμε καιρό για οικογένειες...» αναπόλησε, νομίζω.
«Εγώ θα τη βρω. Πρώτα θα τη βρω και μετά όλα τ΄άλλα», πείσμωσα.
«Κάνε οτι νομίζεις. Αλλά μη με αναγκάσεις...»
Γύρισα να τον αντιμετωπίσω. Περίμενα.
«Μη με αναγκάσεις», ξαναείπε κι απομακρύνθηκε βιαστικά.

Γύρισα πάλι στο εσωτερικό του σπιτιού, βρήκα τον γεροντότερο απ΄όλους τους και τον τράβηξα μαζί μου.
«Ψάχνω ένα κοριτσάκι και μια γυναίκα», είπα προσπαθώντας να κοντρολάρω τη φωνή μου. «Ήρθαν πριν λίγο καιρό από την πόλη, έχω συγγενείς εδώ, πρέπει να έχω συγγενείς –γι΄αυτό ήρθαν...»
Με κοίταξε αργά.
«Τίνος είσαι;» ρώτησε.
«Έχω ξεχάσει», παραδέχτηκα.
«Εμείς μάθαμε οτι στέλνουν κάποιον μεγάλο από την πόλη –εσύ δεν είσαι αυτός;»
«Εγώ πρέπει να είμαι», χαμογέλασα.
«Θες να ψάξουμε την κόρη σου;»
«Μπορείτε;»
«Όλα γίνονται!» έβαλε τα χέρια στις πίσω τσέπες του παντελονιού του και περίμενε.
«Λοιπόν;» απόρησα.
«Δώσε εντολή», ζήτησε.
«Δε δίνω εντολές, βοήθεια χρειάζομαι», είπα.
«Μας το λέγανε αλλά δεν το πιστεύαμε!» θαύμασε ο γέρος.
«Τι σας λέγανε;»
«Οτι εσείς οι μεγάλοι είσαστε οι πιο αφοσιωμένοι στην κεντρική γραμμή –‘ο επικεφαλής υπερετεί, δεν υπερετείται’» απάγγειλε ο γέρος.
Ο επικεφαλής είναι ο μεγάλος άτυχος, επειδή στις δυσκολίες έχει να φροντίσει πρώτα τους άλλους και μετά τον εαυτό του, όσο στις επιτυχίες παροπλίζεται και παραμερίζεται –ο επικεφαλής είναι καταδικασμένος να κριθεί αυστηρά και να πληρώσει τα λάθη των υπολοίπων. Σκέψεις σα μουσική από ραδιόφωνο σε διπλανό σπίτι.

Έσφιξα τα δόντια μπας κι ακούσω κάτι απ΄αυτά που έλεγε το ράδιο, έκλεισα τα μάτια αλλά ήταν ένας ψίθυρος μονότονος χωρίς γωνίες να πιαστώ. Άρχισε να πιάνει νυχτερινή ψύχρα, αλλά δεν αποφάσιζα να τραβήξω το σεντόνι –πάλευα ακόμα να ξεχωρίσω τα λόγια από το ράδιο. Κάτι φλιτζάνια σύρθηκαν στο δρόμο για το νεροχύτη, ο θόρυβός τους με απέλπισε. Κοίταζα το ταβάνι, σκιές από τα πόδια μου φτιαγμένες με το νυχτερινό λαμπάκι το θηλυκωμένο στην πρίζα του δωματίου μου. Κράτησα την ανάσα μου όσο μπορούσα περισσότερο.
«Πάμε για ύπνο», άκουσα τελικά τη φωνή του πατέρα μου.
Μετά ο θόρυβος από το τασάκι του που πήγαινε στην κουζίνα, τα παράθυρα που σφαλίζονταν, η κλειδαριά της εξώπορτας –αυτό ήταν καινούργιο. Ποτέ οι γονείς μου δεν δοκίμαζαν την κλειδαριά της εξώπορτας, ποτέ μέχρι τώρα.
«Τι κάνεις τόση ώρα;» ακούστηκε ανυπόμονη η φωνή του πατέρα μου.
Ησυχία.
«Δηλαδή αν κλειδαμπαρώσεις θα τους κρατήσεις απέξω;» κορόιδεψε μετά από λίγο ο πατέρας μου.
Βήματα, ελαφριές σαγιονάρες –η μάνα μου.
«Τι θα κάνουμε; Τι θ΄απογίνουμε;» αναστέναξε.
«Ότι όλος ο κόσμος κι εμείς», είπε βαριά ο πατέρας μου.
Τα βήματά τους συγχρονισμένα. Συλλογίστηκα όλες εκείνες τις φορές που τους είχα ακούσει να τσακώνονται και τον τρόμο, τι θα απογίνουμε αν φύγει ο πατέρας. Τώρα δεν ήταν έτσι –κάτι άλλο ήταν.
«Θα κάνουν επιστράτευση», είπε ο πατέρας.
Ένας ήχος σα λόξυγκας, πνιχτός –αυτή ήταν η μάνα μου.
Άνοιξα τα μάτια, είδα το πλεγμένο κορδόνι στο χέρι μου, ήταν τόσο όμορφο, σαν το κορίτσι που μου το χάρισε –εκείνο με τα άγρια μαλλιά στο μπάνιο. Μέχρι σήμερα το πρωί ήταν όλα καλά, μέχρι να μου χαρίσει το κορδόνι όλα πήγαιναν καθημερινά, οι διακοπές μας στο χωριό. Όμορφο κορίτσι με άγρια μαλλιά, κοκαλωμένα από θαλασσινό αλάτι.
Έκοψα το κορδόνι με τα δόντια μου και το έφτυσα μακριά μου μανιασμένος.

Αυτό τα έφταιγε όλα.

Το καταραμένο βιβλίο

2009-05-28T13:56:00.002+03:00

Ήταν τότε, στα τέλη της δεκαετίας του '70 που βάλαμε τηλεόραση. Ένα κουτί με ασπρόμαυρη φαντασία, η Λάσυ, το Μικρό σπίτι στο λιβάδι, ο Μάνιξ, ο Φυγάς, ο Αθάνατος, η Μπονάνζα, οι αγώνες του Κάσιους Κλέι και Αγγλικό ποδόσφαιρο. Κάθε Σάββατο απόγευμα. Τότε υπήρχαν δυο μεγάλες ομάδες, Νότινγχαμ Φόρεστ και Λιντς Γιουνάιτεντ. Εγώ πήρα τη Νότινγχαμ, ο αδερφός μου τη Λιντς. Φτιαχνόμουν με τις κόκκινες φανέλες τους, γούσταρα εκείνη την παλιόφατσα τον Πίτερ Σίλτον στο τέρμα και τον άλλο το φλώρο, τον Τρέβορ Φράνσις που σκόραρε μέσα από το μάτι της βελόνας. Γούσταρα τη μπάλα που έπαιζαν αυτοί οι τύποι.

Στον πάγκο ένας ψυχοπαθής μονίμως έτοιμος να εκραγεί, με κατακόκκινα μάγουλα -εμφανώς μεθύστακας. Ο Μπράιαν Κλαφ. Έλεγε για τον τρόπο ποδοσφαίρου που προτιμούσε:
«Αν ο θεός ήθελε να παίζουμε ποδόσφαιρο στα σύννεφα, θα είχε βάλει το γρασίδι να φυτρώνει εκεί πάνω» (σχετικά με το πόσο σημαντικό είναι να παίζουν οι ομάδες με χαμηλές πάσες)

Υπερόπτης, φωνακλάς, αθυρόστομος -εγώ δεν τα ήξερα τότε όλα αυτά, ποιος να μου τα πει;

«Δεν θα έλεγα οτι ήμουν ο καλύτερος προπονητής στο επάγγελμα. Αλλά ήμουνα ο κορυφαίος».

«Η Ρώμη δεν χτίστηκε μέσα σε μια μέρα. Αλλά δεν είχα αναλάβει εγώ να κάνω τη συγκεκριμένη δουλειά».

«Δεν μπορώ καν να συλλαβίσω τη λέξη ‘σπαγγέτι΄ φαντάσου να πρέπει και να μιλήσω Ιταλικά! Πως θα κατάφερνα να πω σε έναν Ιταλό παίκτη να πιάσει τις μπάλες –θα μπορούσε να αρπάξει τ΄αρχίδια μου από παρεξήγηση» (σχετικά με την μη εμπλοκή του με ξένους παίκτες στις ομάδες)

Σε μερικές περιπτώσεις έχω όντως μεγάλο κεφάλι. Αλλά νομίζω οτι αυτό συμβαίνει στους περισσότερους ανθρώπους όταν στέκονται μπροστά από το φως. Κι εγώ αποκαλώ τον εαυτό μου ‘Κεφάλα’, απλά για να μου υπενθυμίζω οτι δεν πρέπει να γίνω κάτι τέτοιο» (σχετικά με το παρατσούκλι του)

Ο Μπράιν Κλαφ ξεκίνησε σαν επιθετικός, είχε 251 γκολ σε 274 παιχνίδια πριν του διαλύσουν το γόνατο, Χριστούγεννα του '62 σε κάποιο παγωμένο γήπεδο. Μετά την αποθεραπεία του κατάλαβε οτι δεν μπορούσε πλέον να παίξει ποδόσφαιρο της προκοπής -έγινε λοιπόν ο νεώτερος προπονητής της Αγγλίας . Ξεκίνησε από τη Χάρτπουλ στον πάτο του πάτου των εθνικών κατηγοριών ποδοσφαίρου κι έκανε καλή δουλειά, μαζί με κάποιο Πιτ Τέιλορ, κολλητό του, ανιχνευτή ταλέντων. Εκεί τον είδαν από τη Ντέρμπι Κάουντι και του πρότειναν να αναλάβει την ομάδα. Η Ντέρμπι ήταν στη Β΄κατηγορία κι ο Κλάφι με τον Τέιλορ πήγαν τρέχοντας.

Κατάφεραν να ανεβάσουν την ομάδα στην Πρώτη Κατηγορία, να πάρουν ένα πρωτάθλημα και να φτάσουν στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης.

«Οι παίκτες σου χάνουν τα παιχνίδια, όχι οι τακτικές και τα συστήματα. Ακούγονται τόσες πολλές μαλακίες για θέματα τακτικής από ανθρώπους που με δυσκολία θα κατάφερναν να κερδίσουν μια παρτίδα ντόμινο».

«Αν υπάρχει κάποια διαφωνία με έναν παίκτη μου καθόμαστε και κουβεντιάζουμε για 20 λεπτά και καταλήγουμε στο τέλος οτι έχω δίκιο» (για τον τρόπο επίλυσης των διαφωνιών του με τους παίκτες)

«Μόνο μια φορά χτύπησα τον Ρόι. Αλλά πρόλαβε να πεταχτεί όρθιος κι έτσι δεν κατάφερα να τον χτυπήσω πολύ δυνατά» (για τις σχέσεις του με τον Ρόι Κην)

"Πέρναγα το ίδιο μήνυμα στους παίκτες μου κάθε Σάββατο στις 3 παρά 10 'θα μπορούσα να πυροβολήσω επιτόπου τη γιαγιά μου για να πάρουμε τη νίκη σήμερα το απόγευμα'. Έτσι καταλάβαιναν πόσο σημαντικό ήταν να δώσουν τα πάντα για να κερδίσουν. Κι έτσι η γιαγιά μου βρέθηκε να έχει περισσότερες ζωές κι από τη γάτα μου"

Μετά ήρθε η παραίτηση από την Ντέρμπι Κάουντι και η πρόσληψη στη Λιντς Γιουνάιτεντ. Η Λιντ ήταν όλα αυτά που μισούσε ο Μπράιαν Κλαφ. Όλα! Μαζεμένα.

Θα αφήσω ένα κενό εδώ και τον λόγο θα τον δεις αργότερα. Τέλος πάντων, μετά την αποχώρησή του από τη Λιντς και έχοντας πάντα το παράπονο οτι δεν τον επέλεξαν για προπονητή της Εθνικής Αγγλίας, βρέθηκε στον πάγκο της Νότινγχαμ Φόρεστ.

«Είμαι σίγουρος οτι οι Άγγλοι εκλέκτορες θεωρούσαν πως, αν μου δώσουν τη δουλειά θα θέλω να κάνω απόλυτο κουμάντο. Ήταν ξεροκέφαλοι, επειδή αυτό ακριβώς θα έκανα» (για το οτι δεν του πρότειναν ποτέ να γίνει προπονητής της Εθνικής)

«Επιτέλους η Αγγλία προσέλαβε έναν προπονητή που μιλάει καλύτερα αγγλικά από τους παίκτες του» (για την πρόσληψη του Σβεν Γκόραν Έρικσον στην Εθνική Αγγλίας)

Με τη Νότινγχαμ έσπασε το ρεκόρ μεταγραφής παίκτη στην Αγγλία, αγοράζοντας τον Τρέβορ Φράνσις για 1.000.000 λίρες. Ο Φράνσις έλεγε τότε οτι δεν μπορούσε να καταλάβει τι διάολο είχαν δει σ΄αυτόν που να αξίζει τόσα λεφτά. Κι ο Κλαφ δεν τον βοήθησε ιδιαίτερα να λύσει την απορία του. "Απλά δίνε την μπάλα στον Πολ Ρόμπερτσον -είναι καλύτερος παίκτης από σένα", του έλεγε στα πρώτα παιχνίδια.

«Δεν θέλω να πω οτι είναι χλωμός κι αδύνατος, αλλά τις προάλλες η καμαριέρα του ξενοδοχείου άλλαξε σεντόνια και ξανάστρωσε το κρεβάτι του χωρίς να καταλάβει οτι αυτός ήταν ακόμα ξαπλωμένος» (αναφερόμενος στον πρώην παίκτη της Φόρεστ, Μπράιαν Ράις)

«Αυτός ο Σήμαν είναι ένας όμορφος νεαρός αλλά περνάει περισσότερη ώρα κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη, παρά τη μπάλα. Δεν μπορείς να αποκρούσεις ένα δυνατό σουτ με τέτοια μαλλιά» (για τον τερματοφύλακα της Εθνικής, Ντέιβιντ Σήμαν)

Με την Νότινγχαμ ο Κλαφ πήρε πρωταθλήματα, κέρδισε και το Κύπελλο Πρωταθλητριών δυο φορές -άλλαξε τον κόσμο για τους Εγγλέζους. Κι εκείνοι τον έκαναν άγαλμα, τον έκαναν ιππότη...

«Θα πρέπει να ήταν η γειτόνισσά μου από δίπλα, επειδή μάλλον σκέφτηκε οτι αν γινόταν κάτι τέτοιο θα αναγκαζόμουν να μετακομίσω» (υποθέτοντας σχετικά με το ποιος τον πρότεινε για τον τίτλο του ιππότη)

«Παρ’ όλα τα άλογα και τους τίτλους ιπποσύνης και τα πρωταθλήματά του, δεν έχει δύο απ΄αυτά που εγώ έχω. Και δεν εννοώ αρχίδια!» (αναφερόμενος στον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και στην, μέχρι τότε, αποτυχία του να πάρει δυο Ευρωπαϊκά κύπελα)

Ο Κλάφι ποτέ δεν σταμάτησε να βγαίνει στις τηλεοράσεις και να μιλάει.

Στοιχηματίζω οτι, πολύ σύντομα, τα αποδυτήριά τους θα μυρίζουν σκόρδο αντί για άφτερ σέιβ» (για τον μεγάλο αριθμό των Γάλλων παικτών της Άρσεναλ)

«Ποιος στο διάολο χρειάζεται 14 ζευγάρια παπούτσια για να πάει διακοπές; Εγώ δεν είχα 14 ζευγάρια παπούτσια σε όλη μου τη ζωή!» (σχετικά με το περιεχόμενο της χαμένης βαλίτσας της Βικτόρια Μπέκαμ)

«Αν μπορώ να περπατήσω στο νερό; Ξέρω οτι οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί έξω θα πουν οτι αντί να περπατήσω στο νερό, προτιμότερο θα ήταν να το ανακατεύω περισσότερο με τα ποτά μου. Και θα έχουν απόλυτο δίκιο» (για το πρόβλημα αλκοολισμού του)

«Ασχολούμαι τώρα με αυτό το προσωπικό μου πρόβλημα αλκοολισμού και έχω τη φήμη οτι τα καταφέρνω με οτιδήποτε κι αν ασχολούμαι»

«Προτιμώ τις γυναίκες μου πιο θηλυκές –όχι να βουτάνε για τάκλιν και να κυλιούνται στις λάσπες» (σχετικά με το γυναικείο ποδόσφαιρο)

«Μη μου στείλετε λουλούδια όταν πεθάνω. Αν με συμπαθείτε, στείλτε τα τώρα, που είμαι ακόμα ζωντανός» (μετά την εγχείριση που του έσωσε τη ζωή)

«Δεν θέλω επιτάφιους, ιστορικές αναφορές και άλλα τέτοια. Απλά συμμετείχα –ελπίζω να το πουν αυτό κι ελπίζω κάποιοι να με συμπάθησαν».

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, τώρα, με το βιβλίο του Ντέιβιντ Πις. Τρομερό βιβλίο. Αναφέρεται στις μέρες που πέρασε ο Μπράιαν Κλαφ σαν προπονητής της Λιντς Γιουνάιτεντ, αυτή είναι η καταραμένη ομάδα. Κλειστοφοβία, παράνοια, ανασφάλεια, παράνοια, θράσος, μίσος, εχθρότητα, πολλά ποτά με αγνώστους, παράνοια, προδοσία, φθόνος... Ένας άνθρωπος κυνηγημένος από τσακάλια, μέρα με τη μέρα -και τα τσακάλια να είναι μέσα του, στο μυαλό του -από που να φύγει για να γλιτώσει;

Το βιβλίο είναι ένας διάδρομος στο Σπίτι του Τρόμου -μπαίνεις μέσα και πρέπει να συνεχίσεις το περπάτημα μέχρι να βγεις από κει, μέχρι να τελειώσεις το βιβλίο. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Όσο δεν το διαβάζεις σε διαβάσει αυτό -στο τέλος το πετάς ανακουφισμένος που όλα γαμήθηκαν αλλά εσύ, τουλάχιστον, γλίτωσες.

Η μετάφραση του Χρήστου Χαραλαμπόπουλου μπάζει αρκετά -ίσως έγινε βιαστικά, ίσως... δεν ξέρω τι. Κάποιες αγγλικές εκφράσεις αποτυπώνονται αυτολεξεί, ο μεταφραστής ξεχνάει οτι στην Ελλάδα τον μάνατζερ της ομάδας τον λέμε προπονητή και τον προπονητή της ομάδας τον λέμε γυμναστή -τέλος πάντων. Μικρό το κακό, επειδή είναι μεγάλο το βιβλίο. Πολύ μεγάλο. Διάβασα κάπου μια κριτική που έλεγε οτι το βιβλίο δεν απεικονίζει με ακρίβεια τα γεγονότα, ποτέ ο Κλαφ δεν έκαψε το γραφείο του Ντον Ρέβι, ποτέ δεν μιλούσε τόσο αθυρόστομα... Μαλακίες. Το βιβλίο δεν είναι βιογραφία του Μπράιν Κλαφ κι ας τον χρησιμοποιεί σαν αφηγητή -το βιβλίο είναι μια προσπάθεια προσέγγισης της παράνοιας όταν αυτή είναι συνυφασμένη με τη μεγαλοφυία.

Αντιγράφω μερικά αποσπάσματα:

Η συνέντευξη Τύπου τελειώνει, βλέπω τους διευθυντές, μετά φοράω την εμφάνισή μου, παίρνω τη βαλίτσα από το γραφείο και πηγαίνω στο πούλμαν. Είναι όλοι καθισμένοι εκεί, ντυμένοι με τα καλά τους ρούχα, καπνίζουν και είναι κατσουφιασμένοι, ψιθυρίζουν και με περιμένουν, με τα βιβλία τους και τα πακέτα με τα τραπουλόχαρτα. Αναγκάζω πάλι τον Σνίφερ να αλλάξει θέση έτσι ώστε να κάτσω πάλι δίπλα στον Μπίλι Μπρέμνερ. Ο Μπίλι κλείνει ενοχλημένος τα μάτια του και ανάβει άλλο ένα τσιγάρο.
"Δεν τα παρατάς, έτσι δεν είναι;" λέει.
"Ποτέ", του απαντάω.

Αυτός είναι ο άνθρωπος που παρακολούθησα και σχολίασα για την ITV στο Παγκόσμιο Κύπελο αυτό το καλοκαίρι. Ήταν αρχηγός της εθνικης ομάδας της χώρας του, που νίκησε το Ζαϊρ 2-0 και ήρθε ισοπαλία με τη Βραζιλία και με τη Γιουγκοσλαβία. Αυτός ο άνθρωπος ήταν όλη η Σκοτία, αυτός ο άνθρωπος που κάθεται δίπλα μου και κοιτάζει επίμονα έξω από το παράθυρο τη βροχή και τον αυτοκινητόδρομο, αυτός ο άνθρωπος τον οποίο ο Ντον Ρέβι είχε σαν δεύτερο γιο, αυτός ο άνθρωπος που θα έπεφτε στη φωτιά για τον Ντον, που περπατάει πάνω στο νερό για τους ανθρώπους της Λιντς, τους ανθρώπους της Σκοτίας, αυτός ο άνθρωπος που είναι δίπλα μου τώρα, ανάβει άλλο ένα γαμημένο τσιγάρο και προσποιείται οτι διαβάζει ένα κωλοβιβλίο με χάρτινο εξώφυλλο, μέχρι που στρέφεται προς το μέρος μου και με ρωτάει: "Παίξατε ποτέ στο Γουμέμπλεϊ, κύριε Κλαφ;"
Το μουνί. Μουνί. Μουνί.

Στα μισά της εθνικής οδού, το πούλμαν σταματάει σε ένα πάρκιν. Όλοι βγαίνουν έξω για έναν καφέ και κατούρημα. Βρέχει καταρρακτωδώς.
Γαμημένο μουνί. Μουνί. Μουνί.

Βγαίνω από τις τουαλέτες -όλοι τους υπογράφουν αυτόγραφα και δέχονται φιλιά από τις σερβιτόρες.
Τα μουνιά. Μουνιά. Μουνιά.
"Ελάτε", τους λέω. "Ας πάμε έναν περίπατο γύρω από το πάρκιν".
"Περίπατο;" φτύνει ο Μπρέμνερ. "Δεν έχω πάει ποτέ περίπατο στη ζωή μου".
"Προχωράτε", τους λέω. "Τεντώστε τα πόδια σας, τεμπέληδες κατεργάρηδες!"
Με κοιτάνε επίμονα και για μια στιγμή μοιάζουν σαν να μην πρόκειται να πάνε. Αλλά μετά, ο αρχηγός Μπρέμνερ ανοίγει την πόρτα και τους οδηγεί έναν έναν στη βροχή και στο πάρκιν. Με τα καλά τους ρούχα. Μέσα στη βροχή. Με τα καλογυαλισμένα τους παπούτσια. "Καλός είσαι Μπίλι", του λέω καθώς τον προλαβαίνω. "Τέντωσε τα πόδια".
"Άντε γαμήσου", μου απαντάει τσαντισμένος."Έχω μουσκέψει ως το κόκαλο".
"Νόμιζα οτι η παρέα σας λάτρευε αυτού του είδους τις ομαδικές δραστηριότητες", του λέω. "Ένας γύρος γκολφ. Λίγο μπίνγκο. Νόμιζα οτι ήταν μέρος της φιλοσοφίας του Ντον. Η συντροφικότητα. Ένας για όλους και όλοι για έναν. Μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια".
"Έχεις δίκιο", λέει ο Μπρέμερ. "Μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια. Μέχρι που εμφανίστηκες εσύ, που να σε πάρει ο διάολος!"
..............................................................................................................................

Είσαι προσκεκλημένος στην τηλεόραση του Γιορκσάιρ για να μιλήσεις στο δείπνο για την Αθλητική Προσωπικότητα της Χρονιάς. Δεν έχεις κερδίσει το βραβείο, απλά σε έχουν καλέσει να μιλήσεις για τον νικητή. Τον κύριο Πίτερ Λόριμερ της Λιντς Γιουνάιτεντ....
Ο κύριος Γουίλσον, πρώην και μελλοντικός πρωθυπουργός, είναι ο επίτιμος καλεσμένος. Αλλά δεν σε εντυπωσιάζει. Όχι αυτές τις μέρες, Άλλος ένας ήρεμος σοσιαλιστής που φιλοξενείται στις φωλιές των κολλητών του.
Αρχίζεις να σιγοτραγουδάς. "Είμαι το νούμερο ένα. Το νούμερο ένα..."
Όταν σηκώνεσαι να μιλήσεις είσαι τύφλα. Και δεν σου καίγεται καρφί.

"Λοιπόν", λες στον Χάρολντ Γουίλσον και στο κοινό μιας αίθουσας που σφύζει από σμόκιν του Γιορκσάιρ.
"Τόση ώρα καθόμουν εδώ και άκουγα έναν σωρό μαλακίες, τώρα καθίστε όλοι σας και περιμένετε γιατί πρέπει να πάω να κατουρήσω".

Πηγαίνεις για κατούρημα. Επιστρέφεις. Αρχίζεις την ομιλία σου:
"Παρά το γεγονός ότι ο Λόριμερ πέφτει κάτω όταν δεν τον έχουν κλοτσήσει, παρά το γεγονός ότι θέλει θεραπεία όταν δεν έχει τραυματιστεί, παρά το γεγονός ότι διαμαρτύρεται όταν δεν υπάρχει λόγος..."
Αρχίζουν τα επιφωνήματα αποδοκιμασίας.
"¨Αν δεν σας αρέσει να καλέσετε άλλον του χρόνου..."
Καρέκλες αναποδογυρίζουν και η βραδιά τελειώνει.
"Έκρηξη. Γαμημένη έκρηξη".
..........................................................................................................

Κάτω στον αυτοκινητόδρομο, τα δάχτυλα και οι σφιγμένες γροθιές τους, τα κοντάρια και οι πέτρες τους, μικραίνουν ολοένα και περισσότερο. Ο Τζον στο τιμόνι της καινούργιας μου μπλε Μερσεντές, ενώ ο Μπιλ ανοίγει ακόμα ένα μπουκάλι σαμπάνια. Όμως ο ήλιος δεν λάμπει και η βροχή πέφτει ακατάπαυστα. Ο γαλανός ουρανός σκοτείνιασε, το κίτρινο φως έγινε μοβ, κι εγώ είμαι στο πίσω κάθισμα με την επιταγή των 25.000 λιρών της Λιντς στα χέρια μου.

Δεν πιστεύω στο Θεό. Δεν πιστεύω στην τύχη. Πιστεύω στο ποδόσφαιρο.

"Μόλις μου έπεσε το λαχείο", φωνάζω. "Το γαμημένο το λαχείο!"

Πιστεύω στην οικογένεια και πιστεύω σ' εμένα. Τον Μπράιαν Χάουαρντ Κλαφ.

Είναι Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου 1974 και εύχομαι να ήσουν εδώ.

....................................................................................................

Ο Ντέιβιντ Πις βάζει τα κομμάτια ενός ατέλειωτου ποιήματος ανάμεσα στα κεφάλαια, αρχίζει το βιβλίο με την αποστροφή:

"Πεθαίνει το παλιό και το νέο δεν μπορεί να γεννηθεί -Επί της οδού Έλαντ κάθισα και έκλαψα -D.U.F.C"

Το βιβλίο κλείνει επίσης με το D.U.F.C.

Damn United Football Club

Do You Fucking Care?

Η κουρελιασμένη οπτική

2009-05-25T13:38:00.002+03:00

Σήμερα έχει μάθημα –κανόνισε λοιπόν να μη χαζεύεις τα τσιλιβηθρόνια έξω απ΄το παράθυρο, επειδή δεν πρόκειται να τα πω δεύτερη φορά. Και το θέμα του μαθήματος έχει να κάνει με την ανθρώπινη οπτική -πρόσεξε, μπας και ξεστραβωθείς.

Παράδειγμα: Λαμβάνουμε δυο ανθρώπους, τον ένα με τη γλώσσα δέκα πήχες κρεμασμένη λόγω δίψας και τον άλλο αγρότη με χωράφι πρόσφατα σπαρμένο. Έχουμε κι ένα ποτάμι που πλημμυρίζει εκεί ψηλά στο βουνό. Πως βλέπουν το συγκεκριμένο γεγονός οι δυο άνθρωποι; Ο μεν πρώτος τραβάει τα μαλλιά του επειδή θα του πλημμυρίσει το χωράφι και θα πάει στράφι η σοδιά όσο ο δεύτερος πανηγυρίζει ψάχνοντας ποτήρι να πιει νερό να ξεδιψάσει. Ποιος από τους δύο έχει την σωστή αντίληψη του γεγονότος;

Τρεις απαντήσεις μπορούν να δοθούν στο παραπάνω ερώτημα:

1. Σωστή αντίληψη έχει αυτός που καίγεται περισσότερο ο κώλος του. Τουτέστιν ο αγρότης, ο οποίος χωρίς σοδειά θα πεινάσει κι αυτός και η οικογένειά του –άσε που στο τέλος μπορεί να τουμπανιάσουν από την πείνα. Προκειμένου λοιπόν να πεθάνουν οι πολλοί, ας ψοφήσει από δίψα ο ένας. Η συγκεκριμένη άποψη καλείται και ωφελιμιστική.

2. Σωστή αντίληψη έχει κάποιος τρίτος, απέξω από το γεγονός –ο οποίος δεν έχει άμεσο όφελος ή ζημιά από την πλημμύρα. Η συγκεκριμένη άποψη ονομάζεται και αντικειμενισμός.

3. Σωστή αντίληψη έχουν και οι δυο, αρκεί να ξέρουν τα πραγματικά τους συμφέροντα. Διότι η ορθότητα (ή μη) μιας αντίληψης εξαρτάται άμεσα από τη θέση του υποκειμένου το οποίο αντιλαμβάνεται. Αυτή η άποψη αποκαλείται και σχετικιστική.

Πάρε τώρα τα εργαλεία από πάνω και πάμε να κάνουμε μια εγχείριση, σε πραγματικά γεγονότα –κοινώς, «ας σταματήσουμε να υποθέτουμε»:

Πραγματικό γεγονός: Ένας μπάτσος σκίζει το κοράνι κάποιου μουσουλμάνου με αποτέλεσμα να βγουν στο δρόμο οι μουσουλμάνοι απαιτώντας τη συγνώμη του κράτους και την παραδειγματική τιμωρία του μπάτσου.

Παράπλευρες σαχλαμάρες:

-Η υπόθεση είναι φτιαχτή, ο μπάτσος δεν έσκισε τίποτα, το κοράνι ήταν ήδη σκισμένο και στήσανε την υπόθεση οι μουσουλμάνοι προκειμένου να μπλα, μπλα, μπλα... Δεν έχει σημασία. Από τη στιγμή που οι μουσουλμάνοι είναι έξω διαμαρτυρόμενοι, το γεγονός είναι υπαρκτό.

-Οι μουσουλμάνοι το παράχεσαν –κατέστρεψαν αμάξια και περιουσίες (λέξη φετίχ!) κι έτσι χάσανε το δίκιο που αναμφισβήτητα είχαν. Τρίχες κατσαρές! Από πότε άρχισες να μετράς το δίκιο μιας αντίδρασης από αυτή καθεαυτή την αντίδραση και όχι από την αιτία πρόκλησής της; Δηλαδή οι ηρωικοί μας τσολιάδες που ξεκοιλιάζανε Ιταλούς στο Τεπελένι το παράχεσαν και χάσανε το δίκιο τους; Όχι βέβαια! Επειδή οι Ιταλοί μας προκάλεσαν, μας επιτέθηκαν κι εμείς τους πετάξαμε στη θάλασσα αμυνόμενοι. Αυτό ακριβώς έγινε και με τους μουσουλμάνους (ή θα γίνει) βγάλε έξω τη θάλασσα καθότι ο Κακ Λα Μαν δεν την έφτασε ακόμα μέχρι την Ομόνοια.

Ξεσκαρτάροντας τις σαχλαμάρες, παραμένει το θέμα του δικαίου ή αδίκου στο συγκεκριμένο γεγονός, το οποίο συναρτάται άμεσα με την αντίληψη του καθενός περί του γεγονότος. Εδώ μπαίνουν τα θεωρητικά εργαλεία.

Πάμε, για αρχή, «δυνατά κι ωφελιμιστικά».

«Σεβόμαστε τα ήθη και τα έθιμά τους αλλά κι αυτοί θα πρέπει να καταλάβουν οτι ήρθαν απρόσκλητοι σε ένα χριστιανικό έθνος», είπε σχετικά ο Καρα-Τζαφέρης. «Το μεμονωμένο και υπό έρευνα αυτό περιστατικό δεν δικαιολογεί την πρόκληση επεισοδίων από άτομα αποφασισμένα να διαπράξουν φθορές σε περιουσίες πολιτών και να προκαλέσουν συμπλοκές και τραυματισμούς, διαταράσσοντας σοβαρά την κοινωνική και οικονομική ζωή της πόλης. Καλούμε τους οικονομικούς μετανάστες που διαβιούν στην Ελλάδα να σεβαστούν την έννομη τάξη, επισημαίνοντας ότι η Πολιτεία δεν θα επιτρέψει τέτοιες ακραίες συμπεριφορές. Αναμένουμε από όλες τις πολιτικές δυνάμεις να επιδείξουν υπευθυνότητα ανταποκρινόμενες στην απαίτηση των πολιτών για ευταξία και ευνομία. Το πρόβλημα της αντιμετώπισης της μη νόμιμης μετανάστευσης είναι ένα ευαίσθητο εθνικό θέμα», δήλωσε ο Μαρκ-Ο!-Γιαννάκης.
Τι εννοούν; Οτι εμείς είμαστε εδώ κι αυτοί ήρθαν εκ των υστέρων. Εμείς έχουμε τα δικαιώματα κι αυτοί τις υποχρεώσεις. Να κάνουν λοιπόν τουμπεκί ψιλοκομμένο και να λένε κάνα «ευχαριστώ» που δεν τους στέλνουμε πίσω στις χώρες τους πακέτο (που το προσπαθούμε δηλαδή, αλλά ακόμα δεν το έχουμε καταφέρει –για να είμαστε ακριβείς).
Αυτό που ωφελεί ΕΜΑΣ είναι αυτό που πρέπει να ισχύσει. Να τι εννοούν! Τυχόν ενστάσεις περί θρησκευτικών ελευθεριών, ανθρώπινης αξιοπρέπειας πάνε άκλαυτες υπέρ του «κοινού καλού». Του δικού μας «κοινού καλού». Των Ελλήνων πολιτών (αυτό συζητιέται) και των Ελλήνων πολιτικών (ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΟ). Υπάρχει κι άλλο «κοινό καλό»; Σαφώς.

Το «κοινό καλό» των μουσουλμάνων μεταναστών. Οι οποίοι δεν θέλουν να τους τσουβαλιάζουν σε κλούβες και κρατητήρια –προσπαθούν λοιπόν να πετύχουν το μίνιμουμ σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά αυτοί είναι λίγοι μπροστά σε μας, άρα μπορούμε άφοβα να τους πογκρομιάσουμε.

Το «κοινό καλό» των Ελλήνων μουσουλμάνων που απαιτούν σεβασμό της θρησκείας τους. Εντάξει όμως, μη δίνεις σημασία. Κι αυτοί λίγοι είναι –γάμησέ τους κανονικά και με το νόμο.

Τέλος, το «κοινό καλό» του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού που προβλέπει επικράτηση των πιστών του επί της γης και εξολόθρευση των απίστων. Τι σου λέει αυτό; Εδώ τα νούμερα μεγαλώσανε πολύ, εδώ τα πράγματα μοιάζουν σοβαρά!

Αφού, παγκοσμίως, οι μουσουλμάνοι φονταμενταλιστές είναι περισσότεροι από τους Έλληνες πατριώτες, μήπως θα έπρεπε να κάνουμε μόκο, να φορέσουμε μαντίλες και γενειάδες –καθαρά για λόγους ωφελιμισμού; Έτσι μάλλον πρέπει να γίνει εάν και εφόσον έτσι προστάζει ο ωφελιμισμός και μη βγει κανένας από τους παραπάνω κουραδόμαγκες να μιλήσει για «του Έλληνος τον τράχηλο» ή άλλες παρόμοιες εθνικοπατριωτικές υστερίες. Επειδή πουλάκια μου, αυτά εντάσσονται στην ακριβώς από κάτω αντίληψη.

Όπου φιλοξενούμε το μυθικό τέρας Λεβιάθαν.

Οι άνθρωποι ως γνωστόν παλιοχαρακτήρες και ουτιδανοί. Ο καθένας κοιτάζει να κλέψει, να αρπάξει, να τουμπάρει τον διπλανό για να πατήσει πάνω του –μπας και φανεί ψηλότερος. Οι άνθρωποι λοιπόν κομπλεξικοί. Αν τους αφήσεις μόνους στην κοινωνία θα στην κάνουν κωλοχανείο πριν προλάβεις να πεις «ελευθεριαϊσοτησαδελφότης». Βάζουν λοιπόν οι άνθρωποι το μυθικό τέρας Λεβιάθαν με κεφάλι φάλαινας ουρά φιδιού και πλοκάμια πολλά, να φυλάει την κοινωνία από τους ίδιους τους ανθρώπους, από τους ίδιους τους δηλαδή τους εαυτούς. Και ονομάζουν το Λεβιάθαν «Σύνταγμα», ή «Αρχές διακήρυξης...», ή «Θεό παντοδύναμο», ή ίσως και «Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος». Για να μην τρομάζουν τα παιδάκια –έτσι;

Λέει λοιπόν ο Έλληνας Λεβιάθαν, ο αρθρογράφος:
«ΑΡΘΡΟ 13
1.Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.
2.Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. Η άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη».

Και τον μουσουλμάνο φονταμενταλιστή Λεβιάθαν να ρωτήσεις χειρότερα θα στα πει –το λιγότερο που θα προτείνει είναι κρεμάλα για τον παραβάτη.

Εν ολίγοις, ο μπάτσος που έσκισε το Κοράνι θα έπρεπε σήμερα να είναι φυλακή. Μέσα –μπουζού, πως το λένε; Που είναι ο μπάτσος; Κάνει τις τσάρκες του όσο βρίσκεται ακόμα «υπό έρευνα». Ποιος νόμος ορίζει οτι ο «υπό έρευνα» για παραβίαση άρθρου του Συντάγματος μπορεί να βολτάρει ελεύθερος; Οι χουντικοί που κατέλυσαν το Σύνταγμα κάνανε τις τσάρκες τους στου Παπάγου μέχρι να καταδικαστούν ή ήταν προφυλακιστέοι; Οι καταχραστές δημοσίου χρήματος δεν προφυλακίζονται όσο ερευνάται η υπόθεσή τους; Αν εγώ πάω και κατεβάσω το Ευαγγέλιο και το σκίσω μπροστά στα μάτια του παπά δεν θα με χώσουν μέσα μέχρι να δικαστώ; Αλήθεια, ασκήθηκε αυτεπάγγελτη δίωξη στον μπάτσο για προσβολή θρησκευτικών ελευθεριών; Όχι; Γιατί ανακριτούληδές μου; Δουλειά σας δεν είναι;

Ρωτάω τώρα τους Γιαννάκηδες και τους Τζαφέρηδες –δουλειά σας δεν είναι να υπερασπίζεστε και να τηρείτε το Σύνταγμα; Ζητήσατε να συλληφθεί και να δικαστεί πάραυτα ο μπάτσος; Όχι; Γιατί ρε μάγκες; Αν πιάσουν κάνα πιτσιρίκι να γράφει «Άλφα σε κύκλο» στον τοίχο κάποιας εκκλησίας δεν θα κορώσετε μέχρι να το δείτε χωμένο στα έγκατα των φυλακών σας; Τα λέω σωστά ρε ψείρες με αδυναμία στου «Έλληνος τον τράχηλο»;

Και καταλήγουμε στο σχετικισμό.

Τι έχουμε εδώ πέρα; Μπαξέ κανονικό!

Τους εκπροσώπους της χριστιανικής (ορθόδοξης) θεοκρατίας που λένε οτι «δεν έγινε και τίποτα, λάθος ήτο, δεν ήξερε το παιδί τι έγραφε το χαρτάκι γι΄αυτό το έσκισε, ΑΝ το έσκισε». Βέβαια, αν κάποιος Τούρκος έκανε σαΐτα την Αγία Γραφή (ή χρησιμοποιούσε την Αγία Σοφία για μουσείο) θα χάλαγε ο κόσμος επειδή ΠΡΟΦΑΝΩΣ όλοι οι άνθρωποι του κόσμου είναι υποχρεωμένοι να αναγνωρίζουν την Αγία Γραφή (ακόμα και στα ελληνικά!), τα ιερά και τα όσια ΜΑΣ.

Τους εκπροσώπους της μουσουλμανικής θεοκρατίας που θεωρούν τεράστια προσβολή το συγκεκριμένο γεγονός και πιστεύουν οτι, αν δεν αντιδράσουν, θα φάνε πόρτα στον Παράδεισο. Βέβαια αυτοί οι συγκεκριμένοι, έχουν όλη την καλή διάθεση να συμπαρασταθούν σε τυχόν διαδηλώσεις περί βεβήλωσης των χριστιανικών ιερών συμβόλων.

Τους πολιτικούς φορείς του μεσαίου χώρου που ζητάνε την εφαρμογή του Συντάγματος και δεν θα πληρώσουν το πολιτικό κόστος, εφόσον δεν είναι στην κυβέρνηση.

Την αριστερά που δεν μπορεί να ισχυριστεί τίποτα διαφορετικό από τα προφανή.

Τους αντιεξουσιαστές... εδώ πετάγεται ο καραγκιοζάκος και τσιρίζει «με ποιο δικαίωμα αυτοί που βεβηλώνουν τα εθνικά και θρησκευτικά μας σύμβολα απαιτούν να τιμωρηθούν όσοι βεβήλωσαν το θρησκευτικό σύμβολο κάποιου άλλου;» Ας τραβήξουμε μια ξεγυρισμένη κατραπακιά στον καραγκιοζάκο –επειδή οι αντεξουσιαστές αμφισβητούν την εξουσία που έχει καθίσει πάνω ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ κεφάλια. Καίνε τις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ και όχι, ας πούμε, τις Μεξικάνικες σημαίες. Αν τώρα ξεκινήσουν κάποιοι Μεξικάνοι να καίνε τις δικές τους σημαίες –μπορεί να πάνε οι δικοί μας αντιεξουσιαστές μαζί τους για συμπαράσταση. Αλλά δεν έχω δει κανέναν τόσο σχιζοφρενή που να πρεσβεύει την άποψη «εντάξει, την καταπίεση στη χώρα μου μπορώ να την αντέξω, αλλά ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ την καταπίεση που τρώνε στη μάπα οι Κουβανοί»! Ανάμεσα στους αντιεξουσιαστές εννοώ, επειδή τέτοιοι σχιζοφρενείς υπάρχουν, θα έρθει η σειρά τους αμέσως παρακάτω. Οι αντιεξουσιαστές λοιπόν θεωρούν τη θρησκεία και το έθνος κατασταλτικούς και καταπιεστικούς μηχανισμούς –αλλά ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ υπερασπίζονται το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στον αυτοκαθορισμό. Αν θέλει ο άλλος να φοράει μαντίλα και να κάνει τεμενάδες, θα πρέπει να έχει αυτό το δικαίωμα εξασφαλισμένο –τελεία και παύλα.

Τέλος έχουμε τους κοσμοπολίτες ψυχάκηδες που προανέφερα. Αυτούς που τρώνε σκίσιμο κανονικό στη χώρα τους και αντιδρούν λυσσαλέα -παλεύοντας για τον τερματισμό της δικτατορίας στην Κούβα. Ή στην Κίνα. Ή στη Μιανμάρ –ξέρω ΄γω. Οπουδήποτε πάντως μακριά από μας, σε οποιοδήποτε μέρος της γης είναι εξασφαλισμένο οτι δεν υπάρχει πιθανότητα η αλλαγή στο πολιτικό σύστημα να μας επηρεάσει άμεσα. Ανθρωπιστές λόγω μόδας, προσπαθούν να καλύψουν την πνευματική τους ανεπάρκεια να ασχοληθούν με αυτά που πραγματικά επηρεάζουν την κοινωνική τους ζωή.

Ποιος απ΄όλους έχει δίκιο;

Μα τώρα –είναι ερώτηση αυτή; Δεν σου είπα να προσέχεις ρε; Πρόσεχες; Πες μου λοιπόν –όχι ποιος έχει δίκιο, αλλά ΕΣΕΝΑ ποια είναι η άποψή σου; Πως το βλέπεις το όλο θέμα;

Με την ησυχία σου, εγώ απλά σκέφτηκα να μοιραστούμε τα εργαλεία.

Η Πανδώρα -ρέπλικα

2009-05-22T12:54:00.003+03:00

Ήτανε λοιπόν αυτή η γυναίκα-ρέπλικα που τη λέγανε Πανδώρα. Την είχε φτιάξει ο τρελός επιστήμονας του Δία, ο Ήφαιστος, όταν το Αφεντικό του ζήτησε έναν Εξολοθρευτή για να ξεπαστρέψει το κωλόπαιδο τον Προμηθέα που, ως γνωστόν, έμαθε στους ανθρώπους τη χρήση του αναπτήρα ζίπο.

Αυτός ο Προμηθέας τώρα, ήτανε περπατημένο παιδί (το επιβεβαιώνει και η κίρρωση του ήπατος που κόλλησε λόγω καταχρήσεων) –όταν του έστειλε ο Δίας πεσκέσι το γκομενάκι Πανδώρα πήρε αμέσως γραμμή οτι ήταν βρώμα η δουλειά. Έλα όμως που είχε έναν αδερφό τεχνοκράτη (απ΄αυτούς που χρειάζονται πίτες και ιστογράμματα για να βγάλουν απόφαση), τον γνωστό Επιμηθέα! «Ρε μη μπλέξεις με το τσουλί, είναι βαλτή από τους Απωπάνω για να μας ξεπατώσουν!» Τίποτα ο Επιμηθέας! Πήγε και τη νυμφεύτηκε την Πανδώρα ανοίγοντας το ζοφερότερο κεφάλαιο της ανθρώπινης ιστορίας με τίτλο: «άλλη ήσουνα πριν τα στέφανα και άλλη μου προέκυψες». Διότι η Πανδώρα είχε ένα κουτί με ωρολογιακό μηχανισμό, δώρο και καλά, του πεθερού Δία. «Μην το ανοίξετε, θα μας πάρει ο Άδης όλους –δεν έχετε δει τον ‘Άγνωστο της οδού Άρλιγκτον’;» τσίριζε ο έρμος ο Προμηθέας. Όμως επειδή πρώτον η συγκεκριμένη ταινιάρα δεν κυκλοφορούσε ακόμα στα βίντεο κλαμπ και δεύτερον επειδή γυναίκα με κουτί δώρου ίσον μοιραίος συνδυασμός, την άνοιξε τη σεντούκα η Πανδώρα, βγήκανε από μέσα όλες οι αρρώστιες και οι δυστυχίες του κόσμου –πανούκλες, χολέρες, θάνατοι, λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί και παρουσιαστές δελτίων ειδήσεων. Τρόμαξε η Πανδώρα, έκλεισε το κουτί κι άφησε μέσα την ελπίδα που, λόγω ψιλομυτίασης, περίμενε να βγει τελευταία. Εδώ τελειώνει συνήθως ο μύθος, αλλά το ζουμί βρίσκεται στη συνέχειά του (η οποία κρίθηκε αντιεμπορική λόγω κόστους και μεγάλης διάρκειας –οπότε δεν περιλήφθηκε στην ταινία).

Καθότι η Πανδώρα έκανε μια κόρη, την Πύρρα και την πάντρεψε με τον Δευκαλίωνα (όχι τον ηθοποιό τον Δαδακαρίδη –άλλος ήταν αυτός). Ο Δευκαλίωνας, γνωστό τσιράκι του Αφεντικού (εφόσον πειθήνιο όργανο της πεθεράς –ρέπλικας Πανδώρας) μαζί με το γυναικάκι του την Πύρρα φτιάξανε εκεί πέρα μια κιβωτό κι έτσι επιβιώσανε του γνωστού κατακλυσμού. Εδώ τελειώνει κανονικά το παραμύθι.

Και το ηθικόν δίδαγμα αυτού;

Οτι τα Αφεντικά κάνουν και μαλακίες προκειμένου να ξεπαστρέψουν όσους πάνε να αυτονομηθούν αλλά στο τέλος πάντα αναγκάζονται να επιστρατεύσουν τα μεγάλα μέσα για να τα καταφέρουν.

Δες τώρα τι έγινε με τον Γιωργάκη και την επαναφορά του διλήμματος «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» -μιας και ήρθε η κουβέντα στις ρέπλικες... Επειδή όλοι αυτοί είναι ρέπλικες, τα Αφεντικά το μάθανε το παραμύθι και μας πήξανε με δαύτους, γιατί οι προηγούμενοι κατακλυσμοί τους στοίχισαν ένα καράβι (ή μια κιβωτό) λεφτά και δεν θέλουν να ξαναπάθουν τα ίδια. Ρέπλικες που προσπαθούν να καθορίσουν την πορεία του κόσμου και άλλες ρέπλικες που λειτουργούν διορθωτικά ως προς τις προηγούμενες.

Πάει τώρα ο Γιωργάκης και λέει οτι το ερώτημα είναι: «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα, ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα ή Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές;» Καθότι ο Γιωργάκης έχει βασικές σπουδές στην κοινωνιολογία, έψαξε, ως φαίνεται, στη βιβλιοθήκη του και ανακάλυψε το σεντούκι της Πανδώρας.

Το ακούνε οι ρέπλικες της Ν.Δ. και αρχίζουν τον καλαματιανό «σαν δεν ενδρέπεσθε κύριε, να αποκαλείτε βάρβαρους τους δεξιούς ψηφοφόρους!»

Από δίπλα εκείνη η παρακμασμένη ρέπλικα που φτιάξανε για το Τερμινέιτορ (αλλά τελικά δεν την χρειάστηκαν επειδή προλάβανε να κλείσουν τον Σβαρτσενέγκερ) –η και Καρατζαφέρης επονομαζόμενη ρέπλικα. «Μην του φωνάζετε του Γιωργάκι, δεν ξέρει καλά ελληνικά το παιδί, γι΄αυτό τα λέει», κλείνει πονηρά το μάτι κι ανησυχεί, πώς θα καταφέρει να ξεκολλήσει μετά τη βλεφαρίδα.

Σκάει και η ρέπλικα Παπαρήγα (αυτή τη φτιάξανε για να παίξει τον Αρτού Ντετού στον Πόλεμο των Άστρων, αλλά δεν τη χρησιμοποίησαν για να μην τρομάξουν τα παιδάκια και βγει ακατάλληλη η ταινία) και κομπάζει, «βαρβαρότητα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση και σοσιαλισμός εμείς οι σωστοί –όχι οι Πασόκοι οι ρετσινόλαδοι».

Κι όλοι μαζί παλεύουν να κλείσουν μια ώρα αρχύτερα το κουτί που άνοιξε ο Γιωργάκης. Θα προλάβουν;

Το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» που ξεκίνησε από την Ρόζα Λούξεμπουργκ και έγινε τίτλος περιοδικού από τον Καστοριάδη και τον Λαφόρ είναι τρομακτικά απλό κι, εν μέρει, έχει δίκιο ο Κωστάκης να διαμαρτύρεται. Πρόσεξε λίγο:

Το υπάρχον κυρίαρχο κοινωνικό σύστημα (καπιταλισμός) στηρίζεται στις αρχές της ελεύθερης αγοράς και της μεγιστοποίησης του κέρδους. Λένε οι (ο θεός να τους κάνει) θεωρητικοί του συγκεκριμένου συστήματος, «πιστεύουμε στην αυτορρύθμιση των αγορών και στον ελεύθερο ανταγωνισμό –μόνο έτσι θα επιβιώσουν οι καλύτεροι σε βάρος των χειρότερων». Διότι, αν όλοι μπορούν να βγουν στην αγορά με την πραμάτεια τους, θα πας εσύ να ψωνίσεις από αυτόν που είναι καλύτερος και φτηνότερος, άρα ο σκάρτος θα χρεοκοπήσει κι εσύ θα γίνεις ευτυχής αφού αγόρασες το καλύτερο πράγμα στην καλύτερη τιμή. ΔΕΝ λένε οι παραπάνω (σιγά μη σκίσετε κανένα καλσόν!) θεωρητικοί οτι ο βασικός σκοπός κάθε συμμετέχοντος στην διαδικασία της ελεύθερης αγοράς είναι να μεγιστοποιήσει το κέρδος του. ΔΕΝ λένε οτι ο μοναδικός τρόπος μεγιστοποίησης του κέρδους είναι να κλείσεις όλους τους ανταγωνιστές σου και να γίνεις μονοπώλιο (αν έχεις ΜΟΝΟ εσύ το προϊόν, πουλάς όσο γουστάρεις). ΔΕΝ λένε οτι στην προσπάθεια μεγιστοποίησης του κέρδους συμπιέζεται το κόστος παραγωγής, άρα πέφτουν τα μεροκάματα και η ποιότητα του προϊόντος. ΔΕΝ λένε οτι όσο μειώνεται το κόστος και αυξάνεται η παραγωγή τόσο παράγονται υπεράριθμα προϊόντα που κανένας δεν χρειάζεται. ΔΕΝ λένε οτι αυτό έχει σα συνέπεια να δημιουργούνται πλαστές ανάγκες (μέσω της διαφήμισης) στους ανθρώπους, προκειμένου να αγοράσουν τα υπεράριθμα αυτά προϊόντα. ΔΕΝ λένε οτι στην προσπάθεια διατήρησης υψηλής τιμής του προϊόντος φτάνουν μέχρι και να θάβουν τα πλεονάσματά τους ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι άνθρωποι λιμοκτονούν επειδή ακριβώς τους στέρησαν τις πρώτες ύλες για να κατασκευάσουν αυτά τα προϊόντα που τελικά θάφτηκαν. ΔΕΝ λένε πολλά πράγματα.

Κάτσε τώρα να δεις τι θα γινόταν με την πλήρη κυριαρχία του καπιταλιστικού συστήματος (σε ιδανικές συνθήκες, ας πούμε). Ακολουθεί παράδειγμα:

Υπάρχει αυτή η εταιρεία Χ και λειτουργεί σε συνθήκες πλήρως απελευθερωμένης αγοράς –χωρίς φόρους, χωρίς σύνορα, χωρίς τίποτα. Η εταιρεία ξεκινάει να πουλάει το προϊόν της και αποφασίζει να περάσει κάποιο χρονικό διάστημα με χασούρα, προκειμένου να γίνει ανταγωνιστική. Έτσι πουλάει φτηνά και ποιοτικά προϊόντα. Κι έτσι κλείνει τους περισσότερους βασικούς ανταγωνιστές της στο είδος. Αλλά μένει μια μεγάλη εταιρεία Ψ, σαν αντίπαλο δέος. Και η δικιά μας εταιρεία, η Χ, κλείνοντας τις υπόλοιπες, αρχίζει να βγάζει κέρδος. Έχουμε τώρα δυο εταιρείες μόνο, μπορούν να μοιραστούν την αγορά στη μέση και να ζήσουν μια χαρά. Θα το κάνουν; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ! Γιατί; Επειδή οι εταιρείες θέλουν συνεχή αύξηση των κερδών, οι εταιρείες θέλουν να επεκτείνονται, να μεγαλώνουν. Είναι σίγουρο αυτό; Ξέρω ΄γω; Πες μου εσύ μια εταιρεία που αποφάσισε να αρκεστεί στο μερίδιο αγοράς το οποίο ήδη κατέχει και δεν προσπάθησε να το επεκτείνει υπερισχύοντας του ανταγωνισμού. Μία μόνο μπορείς να μου πεις;

Πάμε παρακάτω. Γίνεται λοιπόν μια συγχώνευση ή γίνεται επιχειρηματικός πόλεμος, τέλος πάντων, καταλήγουμε να υπάρχει ΜΟΝΟ ΜΙΑ εταιρεία η οποία παράγει το συγκεκριμένο προϊόν. Τι θα συμβεί στη συνέχεια;

-Η εταιρεία θα ανεβάζει συνεχώς την τιμή του προϊόντος, μέχρι το σημείο που μπορούν να αντέξουν οι αγοραστές.
-Η εταιρεία θα μειώνει συνεχώς τους μισθούς των εργαζομένων της (αφού, λόγω ειδικότητας μόνο σε αυτή θα μπορούν να δουλέψουν πλέον), μέχρι να πιάσει το κατώτατο όριο επιβίωσης των εργαζομένων.
-Η εταιρεία, τέλος, θα επενδύσει τα υπερκέρδη της σε άλλον παραγωγικό τομέα επιδιώκοντας να διατηρήσει διαρκώς αυξανόμενη την κερδοφορία της.

Ας πούμε οτι αυτή η εταιρεία Χ τα καταφέρνει και σβήνει ΟΛΕΣ τις υπόλοιπες εταιρείες από τον χάρτη, τώρα υπάρχει ΜΟΝΟ αυτή και παράγει ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Τι θα κάνει τότε; Το προφανές!

Θα αρχίσει η εταιρεία να χρησιμοποιεί σκλάβους αντί για εργαζόμενους, αφού οι προοπτικές θα είναι οι εξής δύο: είτε δουλεύεις και τρως, είτε δεν δουλεύεις και πεθαίνεις. Γιατί να ενεργήσει διαφορετικά η εταιρεία; Γιατί να δώσει παραπάνω χρήματα όταν μπορεί να τα γλιτώσει;

Σαν αποτέλεσμα αυτής της ενέργειας θα υπάρξει τρομακτική έλλειψη χρημάτων από μέρους των εργαζομένων και τρομακτική συγκέντρωση χρημάτων στους ιδιοκτήτες της εταιρείας και τα τσιράκια τους. Τι θα κάνει στη συνέχεια η εταιρεία; Θα δίνει παραπάνω χρήματα στους εργαζομένους περιμένοντας να της τα επιστρέψουν αυτοί με την αγορά των προϊόντων της; Ωραίο αστείο!

Η εταιρεία θα συνεχίσει να πίνει φρέσκο αίμα δημιουργώντας γύρω από τους ιδιοκτήτες μια δράκα προνομιούχων στελεχών και υψώνοντας προστατευτικά ανθρώπινα τείχη σεκιουριτάδων μεταξύ αυτής και των εξαθλιωμένων. Ξέχνα τις εξεγέρσεις των σκλάβων –τέτοια πράγματα δεν προβλέπονται στις θεωρίες της ελεύθερης αγοράς. Ρίξε μια ματιά στην συγκεκριμένη κατάσταση (επαναλαμβάνω, την ιδανική κατάληξη του καπιταλιστικού συστήματος) και πες μου πως θα το ονόμαζες όλο αυτό;

Ένας μικρός αριθμός ανθρώπων θα ζει στην άκρατη πολυτέλεια, όσο ένας απείρως μεγαλύτερος αριθμός θα δουλεύει σε απάνθρωπες συνθήκες και τριγύρω θα κυκλοφορεί πλήθος εξαθλιωμένων ζητιάνων οι οποίοι θα παρακαλάνε να γίνουν σκλάβοι για να μην πεθάνουν από πείνα. Αν αυτό δεν λέγεται ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ φιλαράκο, πες εσύ πως αλλιώς λέγεται.

Έλα να δούμε κι αυτό το πράγμα, τον σοσιαλισμό –αλλά σε ιδανικές συνθήκες, εκεί που μετρήσαμε και τον καπιταλισμό, εντάξει;

Οι άνθρωποι λοιπόν έχουν απηυδήσει από το καπιταλιστικό σύστημα, βλέπουν οτι δεν τους πολυσυμφέρει να δουλεύουν και να σκοτώνονται στη δουλειά κι όσο δουλεύουν τόσο φτωχότεροι να γίνονται –κάπως έτσι, χοντρικά. Λένε τότε οι άνθρωποι: «σάλτα και γαμηθείτε ρε κοπρίτες που θα δουλεύουμε εμείς για να παχαίνετε εσείς –τέρμα το αραλίκι κι όλα δικά μας». Παίρνουν οι άνθρωποι τα μέσα παραγωγής, στέλνουν στο γερο-διάολο τους καπιταλιστές και τα προνόμιά τους κι αποφασίζουν το εξής απλό: «όλα θα δουλεύουμε για να ζήσουν καλύτερα ΟΛΟΙ οι άνθρωποι, ξεχάστε τα κέρδη και τα χρήματα». Τα μέσα παραγωγής λοιπόν ανήκουν ΣΕ ΟΛΟΥΣ και δουλεύουν ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Όλα ελεύθερα, όποιος πεινάει τρώει, όποιος κρυώνει παίρνει ρούχα –κάπως έτσι. Κι όλοι δουλεύουν ΟΣΟ μπορούν και ΟΠΟΥ τους χρειάζονται.

Εντάξει, δεν υπάρχουν φιρμάτα ρούχα και φτηνιάρικα ρούχα. Δεν υπάρχουν εξεζητημένα γεύματα που αποτελούν προνόμιο των εκλεκτών. Δεν υπάρχουν ακριβά αυτοκίνητα για τους λίγους. Αλλά, όλοι οι άνθρωποι είναι πλέον δημιουργοί. Επειδή το προϊόν της εργασίας τους δεν αποστερείται πλέον από αυτούς, δεν τους το κλέβει κάποιος –το προϊόν της εργασίας τους προσφέρεται ελεύθερα. Κι όταν ο άνθρωπος γίνεται δημιουργός, γίνεται συνάμα ποιητής (ποιεί). Συνέχισε μόνος σου τον συλλογισμό –δεν είναι δα και δύσκολο!

Αυτό το πράγμα λέγεται ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ όσο το προηγούμενο είναι και οδηγεί στη ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ.

Και επειδή μετρήσαμε δυο κοινωνικά συστήματα στις ιδανικές τους συνθήκες κι επειδή οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να ενεργούν υπολογίζοντας τις συνέπειες των πράξεών τους σε βάθος χρόνου, το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» μπορεί να έχει μονάχα μία απάντηση! Αυτό ισχυριζόταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αυτό ισχυρίζονται όσοι λένε οτι ο σοσιαλισμός είναι «κοινωνική νομοτέλεια». Δηλαδή, εκεί θα καταλήξουμε επειδή αυτό είναι το συμφέρον μας, όσο η παρούσα κατάσταση οδηγεί στην καταστροφή μας σαν είδος.

Ο Γιωργάκης προσφάτως άνοιξε το κουτί χωρίς να υπολογίσει τις συνέπειες (άλλωστε, όλες οι Πανδώρες προσελκύονται από τις φανταχτερές συσκευασίες και ξεχνάνε να σκεφτούν τους κινδύνους). Οι υπόλοιποι προσπαθούν απλώς να κλείσουν το κουτί, αποπροσανατολίζοντας την κουβέντα.

Αλλά η κουβέντα είναι εδώ.

Και η κουβέντα είναι σαφώς προσβλητική για τους ψηφοφόρους των υποστηρικτών του συστήματος, η κουβέντα λέει οτι θα πρέπει να είσαι ηλίθιος για να ψηφίζεις την καταστροφή σου. Είτε αυτή λέγεται «παραδοσιακή δεξιά», είτε λέγεται «κέντρο με σοσιαλιστικές γιρλάντες», είτε λέγεται «κοινοβουλευτική αριστερά». Άρα, τι μένει; Να πάμε για μπάνιο στις εκλογές;

Βεβαίως, αν έτσι πιστεύουμε οτι θα επιφέρουμε κάποιο πλήγμα στο υπάρχον σύστημα. Ισχύει αυτό; Έλα τώρα –ακόμα και οι κρυάδες έχουν τα όριά τους!

Άρα λοιπόν; Αδιέξοδο; Λευκό;

Οι απαντήσεις αφορούν τον καθένα προσωπικά κι εγώ δεν είμαι "ο Φράνσις το σοφό γαϊδούρι που όλα τα ξέρει και όλα τα γνωρίζει". Μπορώ μόνο να κάνω κάποιες υποθέσεις που δεν δεσμεύουν κανέναν (εκτός από μένα):

1. Ψήφος στα Δεξιά είναι απάνθρωπη ψήφος.
2. Ψήφος στα Αριστερά ή στο Κέντρο είναι ψήφος υπό προϋποθέσεις. Αν σε βολεύουν γι΄αυτά που σκοπεύεις να κάνεις, ψήφισέ τους –αλλιώς, άστο να πάει.
3. Ψήφος στους Πράσινους είναι κοροϊδιλίκι ψήφος.
4. Ψήφος στα υπόλοιπα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα είναι επίσης ψήφος υπό προϋποθέσεις. Τι θέλεις να προτάξεις; Τι λέει το τάδε κόμμα;

Κάνε λοιπόν οτι γουστάρεις στις ευρωεκλογές –άλλωστε η ευθύνη της απόφασης βαρύνει αποκλειστικά εσένα. Αλλά τώρα που άνοιξε την κουβέντα ο Γιωργάκης περί «Σοσιαλισμού ή Βαρβαρότητας», μην την αφήσεις να κλείσει. Μην τους αφήσεις να σε μπερδέψουν πάλι, μην τους αφήσεις να σε εξαντλήσουν. Κι αυτό φιλαράκο είναι σοβαρότερο από την ίδια σου τη ζωή. Επειδή ο κατακλυσμός δεν έχει έρθει ακόμα και δεν έχουμε καμιά διάθεση να τον αφήσουμε να μας πνίξει. Ούτε εμάς, ούτε τα παιδιά μας –σύμφωνοι;