ZERO VACAS

PECHAR O KOLKHOZ

2008-05-04T15:26:00.004+01:00

É tempo de ir pechando o Kolkhoz (por un anaco), comprobada a escasa produción dos últimos tempos. Hei volver contar cousas cando teña cousas que contar e non abonde cos oídos que adoito me escoitan. E se cadra este blog ha volver transformado noutra cousa. Todo muda.

SARAIVA DE CARVALHO

2008-04-24T22:35:00.000+01:00

Cando estaba falando con Otelo Saraiva de Carvalho, non era realmente consciente da importancia dese home. Mesmo cando rematou a entrevista, ao darlle a man, parecíame completamente normal, rutineiro, estar á beira da persoa que comandou as operacións do 25 de abril. Púidose facer máis, pero a realidade social do Portugal do tempo non permitía aventuras máis altas; mais fíxose abondo. E algúns dos Capitães aínda están por aí, como Saraiva de Carvalho, que segue confiando en que a revolución é posible.

"A utopía que eu teño da democracia directa e do poder popular está a xurdir"

E agora fiquei cavilando no tempo que hai que non vou a Portugal. E o de Coímbra vai a serio? Apúntome!

Otelo Saraiva, Pataniscas de bacalhau!!!

LÍMITES

2008-04-23T20:08:00.003+01:00

O BNG non debería estar tan preocupado pola barreira electoral que impide de facto que Esquerda Unida ou a esquerda independentista teñan opcións de acadar representación no Parlamento Galego. Coa hipocrisía que os nacionalistas veñen exercendo a diario dende que chegaron ao goberno da Xunta, apostan en declaracións públicas por rebaixar o límite mínimo para acceder ao Parlamento, pero na práctica bloquean o proceso. Pero non deberían estar preocupados por se Esquerda Unida lles resta os votos de esquerda: polo que a min atinxe, sexa o límite do 3 ou do 5 por cento, o PVBE is dead.

ENRIQUE X. MACÍAS

2008-04-21T08:44:00.003+01:00

"Un día chamei á porta de Antón Reixa e díxenlle: son un músico solitario e gústame o que facedes no grupo Rompente; dádesme cabida?". Hai unhas tres décadas falaba así Enrique X. Macías, un rapaz da xeración do Polycomander, brillante e curioso, que converxía deste xeito co núcleo da revolución estética e creativa que agromou en Vigo dacabalo dos anos setenta e oitenta...

(Todo o que a música galega lle debe a Enrique Macías)

...

2008-04-20T21:40:00.000+01:00

And your saintlike face and your ghostlike soul (...)
Sad-eyed lady, should I wait?

E cando rematou de soar Sad-eyed lady of the lowlands biqueite.

VENRES PUNKIE

2008-04-18T14:40:00.004+01:00

Xa está aquí Estaleiro Editora, que nace co obxectivo de "abrir novos camiños dentro do sistema literario galego", unha alternativa "ao circuíto oficial da literatura e do pensamento subsidiados". Esta tarde, ás sete e media na Biblioteca Ánxel Casal de Compostela, presentación de Plan de Fuga, de Alberto Lema (un autor que "escribe como un poeta clásico porque tivo o bo gusto de elixir a vangarda para a vida", en palabras de María do Cebreiro). E para rematar a noite, presentación de Novidades Carminha na Gentalha do Pichel.

O DECANO PEREIRO

2008-04-17T19:28:00.004+01:00

Antes de facer calquera tipo de broma, só quero salientar que o Colexio de Xornalistas de Galicia vai ter un gran decano: un xornalista xenial, unha persoa honesta, valente, lúcida, e que ademais, por se fose pouco, foi líder de Radio Océano!!!

TEORÍAS DO CAOS

2008-04-15T21:40:00.003+01:00

Ara la corda fluixa/ és la nostra autopista.

Tenim milions d'entranyes que ens avalen

XENIAL

2008-04-15T09:54:00.000+01:00

Xenial entrevista a Manolo Outeiriño no Galicia Hoxe.

Supoño que o marxismo é incompatible co que o psicólogo social Michael Billig chamou nacionalismo banal. O pensamento ilustrado e internacionalista, do que o marxismo é unha modulación, é incompatible co nacionalismo banal que estudou Michael Billig. Non me dou explicado mellor, porque non che son Beiras. Sexa como for, o nacionalismo ten decote marcas de clase, como amosou Edward Palmer Thompson en A formación da clase obreira en Inglaterra.

POLA III REPÚBLICA

2008-04-15T09:20:00.000+01:00

14 de abril: Entre a segunda e a terceira república

Mesa redonda: Xoves 17. Facultade CC.PP. USC

AS IRMÁS FANDIÑO

2008-04-14T11:08:00.000+01:00

Eran moito máis ca dúas 'tolas', eran a cor nunha cidade gris. Eran unha verdade, unha historia máis, terríbel coma tantas da represión exercida polos fascistas durante corenta anos. Coralia e Maruxa, as irmás Fandiño.

'As Dúas Marías': Unha vida de resistencia fronte á represión franquista

SOLIDARIEDADE OBREIRA

2008-04-11T15:14:00.003+01:00

Leche Río ameaza con non recollerlles o leite aos gandeiros, despois da protesta de onte. Ten todas as de gañar; non é tan doado para os produtores escoller a quen vender. En cambio as empresas si teñen moitas opcións para mercar, en calquera lugar do mundo, seguramente, cando menos da Unión Europea. Claro que existe a globalización, pero modulada nunha única dirección, para beneficiar aos actores máis poderosos. Claro que existe un proceso de construción europea, unha liberdade de circulación de capitais, de novo orientada en favor das grandes empresas. Esta globalización non é nova; xa no século XIX as empresas mineiras transportaron milleiros de traballadores polacos para rebentar as folgas dos obreiros nas minas próximas a Barcelona.

Cada un mira para o seu (ASI E IMPOSIBLE CANDO MIRAMOS A OUTRO LADO CANDO CONVÉN/ E PROTESTAMOS PORQUE OUTROS FAN O MESMO/ CANDO RECOLLES A UN CAÍDO E TE PISAN OS QUE CAERÁN/ DOUS PASOS MÁIS ADIANTE). Ninguén se vai posicinar en favor dos gandeiros, ninguén vai deixar, nin sequera, de mercar Leche Río, e ninguén vai renunciar a mercar o leite que nas grandes superficies se vende por debaixo dos seus custes de produción. Iso é o que falla. Claro que segue habendo clases sociais. E se hai clases sociais, hai loita de clases. O que sucede é que se intentan ocultar debaixo de discursos falsos sobre a produtividade, a burguesía autóctona e unha certa construción nacional dirixida dende as empresas. Pero isto non vai parar. Dicía Samuel Huntington que non hai clase social máis conservadora que os pequenos propietarios, pero que tampouco hai clase social máis revolucionaria que eses mesmos propietarios cando ven ameazado os medios do seus sustento. Non vai ser a derradeira acción dos gandeiros galegos.

WELCOME TO YOKNAPATAWPHA

2008-04-08T13:17:00.008+01:00

En 2003 foi Cortázar, en 2004 Joyce, en 2005 O Quixote, en 2006 Kafka e en 2007 Proust. A obra dalgúns dos máis importantes autores da literatura universal teñen pasado por Neda (un concello de menos de seis mil habitantes) nos últimos cinco anos. Agora faino o sur profundo, o realismo das obras de Faulkner.

Unha boa forma de celebrar o día do libro, nunha xornadas literarias que van máis aló das letras, e nas que tamén ten cabida o cinema e a música inspiradas polas obras de Faulkner, e os traballos realizados polos alumnos do instituto local, un gran xeito de fomentar a lectura e o achegamento aos grandes autores da literatura. Xaquelogo, Welcome to Yoknapatawpha

Programa das VI Xornadas Literarias do Concello de Neda 24, 25 e 26 de abril. Casa das Palmeiras

Xoves 24 de abril. 20.00
Miguel Salas, libreiro e editor: 'A árbore dos desexos', unha obra de Faulkner para nenos
José Manuel Sande, CGAI: Faulkner e o cine. Proxección de filmes

Venres 25 de abril. 20.00
Conferencias/Coloquio: As nosas lectura de Faulkner. Ramón Loureiro, Ramón Pernas, Milagros Frías

Música do deep south
Folk songs from Faulkner's South. Ted Olson
Concerto de blues. Julie Guravich & Fran Rei

Sábado 26 de abril. 10.00
Conferencia: Xurxo Borrazás, tradutor de Faulkner ao galego: A tradución de O Ruído e a Furia.

Conferencia: Rachel Lofft Basse, Universidade de Nova York: O estilo literario de Faulkner e a cultura sureña nos EE.UU.

Conferencia: Ted Olson, Universidade East Tennessee State: A influencia de Faulkner nos novos escritores

Ponencias a cargo dos alumnos do IES Fernando Esquío de Neda: Welcome to Yoknapatawpha

DE GARDA

2008-04-07T20:40:00.002+01:00

Traballar a fin de semana descúbreme esa Compostela que por veces esquezo: a dos sábados pola mañá, a dos turistas no Obradoiro, a do mercado de antigüidades, a de cruzarme con xente ociosa (e eu de garda). E a doutros domingos pola tarde. E non pensar. De garda, e coa garda baixa.

FESTAS DE CUMPREANOS

2008-04-05T22:59:00.003+01:00

Os restos da festa, The Filth and the Fury (pero peor quedou o chan)

BIBLIO

2008-04-04T00:08:00.003+01:00

Moitos sabedes que meu pai é bibliotecario, e algúns coñecedes esta historia: cando era pequeno os meus amigos na escola preguntábanme se ía herdar a biblioteca municipal. E eu encollíame de ombros e dicía: 'non sei, supoño que si'. Gústanme as bibliotecas, de pequeno pasaba moito tempo nelas e conservo ese certo fetichismo dos libros, dos libros e dos espazos que os conteñen. En contraposición, durante anos costoume adoptar o hábito de mercar libros, un hábito que tomei definitivamente cando comecei a mercar menos discos.

É por todo isto que visitar unha biblioteca nova é para min un goce, e moito máis a nova Ánxel Casal de Compostela. Ou cando J. levoume de visita a varias bibliotecas de Barcelona.

IRISARRI TEN MOITO QUE EXPLICAR

2008-03-30T20:43:00.002+01:00

A Asociación Cultural Fuco Buxán denuncia que por orde de Vicente Irisarri, alcalde de Ferrol, negóuselles a entrada nun pleno do Concello (público, por lei) a un grupo de cidadáns opostos á planta de gas de Reganosa. Iolanda Díaz tivo que baixar a abrirlles.

FOMÉNTASE ASÍ A LECTURA?

2008-03-26T23:54:00.006Z

Xa está aquí o discutido canon

...Os cidadáns e colectivos opostos ao canon lembran que cando unha biblioteca merca unha obra págalle ao autor os debidos dereitos económicos. A medida parece especialmente inxusta, tendo en conta o labor de promoción da lectura, de coñecemento de obras e autores, que realizan as bibliotecas públicas, e os déficits históricos de financiamento que sofren. Parece pouco sólido, igualmente, o argumento de que o empréstito de libros nas bibliotecas réstalles vendas aos autores galegos. Reclámase tamén que o pago se realice a través dunha oficina pública e non cunha entidade privada de xestión como é CEDRO...

Locais pequenos, falta de persoal e poucos préstamos

...A situación das bibliotecas galegas é peor cá do resto do Estado, algo especialmente preocupante se temos en conta que o gasto nas bibliotecas públicas españolas é máis de tres veces inferior á media da UE... O ratio de bibliotecarios por cada 2500 habitantes sitúase en Galiza en 0,16, case catro veces menos ca no conxunto do Estado (0,59). A situación é aínda máis grave, se temos en conta que a media galega aparece moi desiquilibrada polos bos datos da Coruña (1,38 bibliotecarios por cada 2500 cidadáns) e de toda a súa área metropolitana, mentres que o resto do país presenta unhas cifras preocupantemente baixas. E a situación non é mala unicamente na zona rural, pois mesmo Vigo presenta un ratio de 0,28, menos da metade da media estatal e cinco veces inferior ao da Coruña...

13 LÚAS

2008-03-25T21:59:00.006Z

Os libros, ademais, poden ser bonitos

Poesía para ler, poesía para mirar

LUNS...

2008-03-24T21:00:00.003Z

-Eu os luns creo en todo
-Uf. Eu creo mesmo en Deus
-(...)
-Por crer, até creo aínda no BNG
-É que os luns sonche terribles
-Si

Conversas de luns...

SEMANA DE TURISMO

2008-03-18T21:33:00.002Z

Toda a parafernalia que se organiza esta semana, esta relixiosidade hipócrita que desfila estes días polas rúas, non é tan común noutros países nos que por fortuna a relixión fica no ámbito privado, sen invadir a vida dos non practicantes, dos non crentes e dos ateos, e sen confundirse co Estado e coa lei.

Por exemplo en Uruguai hai case cen anos que esta semana se denomina "Semana de Turismo", unha denominación moito máis axeitada para uns días nos que dende logo hai moita máis xente nas estradas ca nas procesións. En Uruguai, onde a separación entre Estado e Igrexa é real, e ademais ten un século de historia, xa dende 1886 os militantes liberais tomaron o costume de marchar ao campo nestes días, ignorando "las excomuniones y demás zarandajas de la gente de cogulla y de bonete".

Anos despois, en 1911, eliminouse a prestación de honores militares nos actos relixiosos da igrexa católica. Finalmente, en 1919 consumouse a separación entre igrexa e Estado, e o batllismo logrou a secularización dos festivos relixiosos: o día dos Reis Magos, convertiuse no "Día dos nenos", a Semana Santa en "Semana de Turismo", o día da Inmaculada (8 de decembro) en "Día das Praias", e o de Nadal, en "Festa da Familia".

Para que despois vaia España querendo dar leccións en América Latina, e mandando calar.

NON CREN NA CULTURA

2008-03-17T19:54:00.003Z

Cal é o problema que habita detrás das feroces críticas á participación de Galicia na Feira do Libro da Habana? Principalmente ignorancia, descoñecemento por unha banda da verdadeira importancia do evento cubano, que evidentemente non move millóns de euros en transaccións comerciais, pero que así e todo é unha das feiras máis importantes de América Latina, seguramente só por detrás de Guadalajara e Buenos Aires. Descoñecemento, polo tanto de como funciona esta industria, na que hai escaparates, na que hai que establecer contactos, e na que normalmente hai que ser convidado en Cuba antes de selo en México.

Ignorancia e descoñecemento, ademais, da realidade cultural galega actual, e das súas posibilidades de desenvolvemento internacional, principalmente en hispanoamérica e na lusofonía. Falta de confianza e falta de visión de futuro, visión de conxunto, visión de nación fronte á visión provinciana que tivo abafada e adurmiñada á cultura galega durante 16 anos. Case dúas décadas de atraso que agora hai que revertir.

Por suposto, motivos conxunturais, electorais no caso do Partido Popular, e de teima empresarial no dalgúns medios de comunicación.

Pero detrás das críticas había un factor máis importante. A falta de perspectiva sobre a importancia económica que pode ter a cultura. En primeiro lugar, os propios ingesos que poden xerar as creacións artísticas, por exemplo o cinema, a música ou a industria editorial. E en segundo lugar, a imaxe de país, a marca comercial 'Galicia' que se crea a través da nosa cultura en todo o mundo.

Por suposto que se pode criticar o gasto que realizou a Consellaría de Cultura. Que quizais 1.3 millóns son excesivos, que podía ser 1.1 ou 0.9. Pódese críticar a selección de artistas e autores que foron a Cuba, que quizais houbo creadores de teatro alternativo que deberían ter estado alí. Claro que si. Pero non se criticou iso. Criticouse que se investisen cartos na cultura.
Porque non cren na cultura. Nunca criticarán que se gasten 1.3 millóns de euros ou 13 millóns en apoiar ás cámaras de comercio galegas en América, ou a gastronomía, ou a Pescanova. Non cren na importancia da cultura. Para eles non é máis ca un pasatempo.

SUCESOS, PROCESOS E VIOLENCIA

2008-03-14T20:51:00.004Z

De novo a dicotomía entre suceso e proceso nos medios. As malas condicións de traballo son un proceso, unha protesta rotunda dos traballadores é un suceso; o continuo descenso dos prezos do leite en orixe é un proceso, que uns gandeiros despois de esgotar todas as vías pacíficas dentro da negociación entren nunha planta e guinden polo chan unhas caixas, iso é un suceso.

A que emprestan máis atención os medios? Ao suceso. Que lugar ocupa no produto informativo final? A portada. Onde figura o proceso? Nun breve, interior, par, transformado nun conxunto de cifras nunca explicadas nin interpretadas. E as rutinas, as malas condicións de traballo, os horarios abusivos, as presións recibidas dende arriba..., que sofren os xornalistas, non sempre abondan como desculpa.

Suceso vs. proceso. A obsesión dos medios pola inmediatez, polo impacto, pola imaxe, polo titular. Un exemplo antigo: A revolución mexicana nunca apareceu nos xornais da época. Repasando os papeis daqueles anos tan só se pode seguir unha sucesión de roubos, de ataques de bandoleiros, de sabotaxes...

Violencia. Cal é a maior violencia? Tirar un pouco leite polo chan? Ou introducir milleiros de litros a un prezo inferior ao do mercado, leite negro, facéndolles dumping aos produtores da península? Non é un feito extremadamente violento que os gandeiros leven lustros vendendo o seu leite case polo mesmo prezo que lles custa producilo, reducindo ano a ano a súa pequena marxe de beneficios?

O que non ten foto non é publicable. De aí que ás veces a única maneira de que un problema saia nos medios coa importancia que merece sexa guindando unhas caixas de leite. Ser violentos vs. ser invisibles. Así son as cousas.

A foto que buscaban os medios

REALIDADES AVANZADAS

2008-03-13T21:39:00.003Z

Via Eliana

"Es una obra cómica que parodia los mecanismos de la democracia participativa y reflexiona sobre las cuestiones inherentes a la propiedad, repartidas en tres áreas temáticas: la propiedad inmobiliaria, inmaterial y del espacio público"

Máis aquí

Unha obra necesaria

ENERXÍA LIMPA?

2008-03-12T14:51:00.004Z

Pois non tanto