Θεριό Ανήμερο...

Μαθητεύω...

2009-06-13T22:22:00.010+03:00

Εγώ το σούπερ μάρκετ, το ‘χω ψιλικατζίδικο.
Πετιέμαι τρεις και μία και ψωνίζω, καθόσον άμα πω να κάνω καβάντζα για κανένα δεκαήμερο, θα κοψομεσιαστώ στο κουβάλημα. Α όχι, τον αγαπάω τον εαυτούλη μου.

Η συχνότητα λοιπόν με την οποία επισκέφτομαι το υπερμάγαζο της γειτονιάς μου έχει βοηθήσει στο να αναπτυχθεί μια κάποια οικειότητα με κάποιες εκ των ταμιών (αλήθεια, γιατί δεν έχει άντρες ταμίους; Σεξισμός μου μυρίζει…).

Καθώς μιλούσα λοιπόν προχτέ με μια εξ αυτών, συμπαθεστάτη οφείλω να ομολογήσω, μου έλεγε ότι όπου να ‘ναι κλείνουν τα σχολεία και η κόρη της θα είναι πια όλη μέρα σπίτι με τη γιαγιά (παρακαλώ στο σημείο αυτό ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τη γιαγιά).

Παρά την παρατηρητικότις που γενικά με διακρίνει (όπως και μύριες άλλες αρετές), δεν επρόσεξα ότι την συζήτησή μας παρακολουθούσε ένα μικρό κοριτσάκι (ναι, υπάρχουν και μεγάλα, καλή ώρα) που είχε εξυπηρετηθεί πριν από μένα και έβαζε τα πράματα του σε μια σακούλα. Και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είχα αντιληφθεί ντιπ την ύπαρξη που κοριτσάκιου, αν δεν απευθυνόταν σε μένα - την ώρα που η ταμίας μου έλεγε με ενθουσιασμό για την λήξη του σχολικού πάρκινγ-, για να μου πει ως εκπρόσωπος της νέας γενιάς αποφασιστικά:

- « Δεν είναι δύσκολη η τρίτη».

Με μια σειρά γρήγορων συλλογισμών, κατάλαβα ότι προφανώς μιλούσε για την τρίτη τάξη.

Η σωματική διάπλαση της δηλούσης άφηνε να εννοηθεί πως μάλλον δεν ήτο ακόμη σε θέση να γνωμοδοτεί περί της δυσκολίας του γυμνασίου, πολλώ δε του λυκείου, οπότε το συμπέρασμά μου ήταν γρήγορο και τελεσίδικο: η δήλωση αφορούσε την τρίτη δημοτικού.

Δεν θα σπεύσω να αναρωτηθώ για ποιο λόγο απευθύνθηκε σε μένα αυτό το απόφθεγμα βγαλμένο σαφώς από εμπειρία ζωής.

Πιθανότερο ενδεχόμενο να θεώρησε ότι είμαι άρτι αποφοιτήσασα της δευτέρας και να διαισθάνθηκε βάιμπς ανησυχίας από πλευράς μου για το άμεσο μαθητικό μου μέλλον.

Θα σπεύσω ωστόσο να σημειώσω την οξεία μελαγχολία που μου προκάλεσε η σκέψη ότι πήγαινα κι εγώ κάποτε σχολείο. Και μάλιστα, δημοτικό… Χρόνια και ζαμάνια!!

Ήμαν κι εγώ παιδάκι ξένοιαστο, παιδάκι ανέμελο, παιδάκι απονήρευτο, παιδάκι ονειροπόλο (παιδάκι παραμένω φυσικά, τα λοιπά χαρακτηριστικά είναι που δυσκολεύομαι να ανιχνεύσω στον εαυτό μου πλέον).

Ααααχ, περασμένα μεγαλεία…

Αλλά όχι, δεν θα κλάψω, δεν πρέπει να κλάψω μπροστά σας! Πάω μέσα.

Υ.Γ. Εννοείται ότι ήμουν εξέχουσα μαθητική προσωπικότητα. Ξεκαθαρίζω σε περίπτωση που αναρωτήθηκε κανείς.

Κατσικώνομαι...

2009-03-29T02:29:00.004+02:00

Κοίτα τώρα φίλε μου τι μπορεί να πάθει ένας άθρωπος στα καλά καθούμενα.

Είπαμε κι εμείς να αξιωθούμε να σουλουπώσομε λίγο την πολυκατοικία μας. Ένα βαψιματάκι βρε αδερφέ, να φωτίξει λίγο ο τόπος.

Πού να ψάχνεις τώρα μπογιατζίδε, λέμε δεν παίρνουμε τον μπάρμπα που ανακαινίζει τον πρώτο, να τελειώνουμε;

Ανάθεμα την ώρα, κατάρα τη στιγμή.

Να μην δει άσπρη ώρα κανένας απ' όλους αυτούς που μας μάθανε να σεβόμεθα την τρίτη ηλικία (δηλαδή τι τρίτη, αυτός καβάντζωνε την τέταρτη όταν εγώ εισαγόμην στο νηπιαγωγείο).

Να για να του μιλήσω ευγενικά, να για να του προσφέρω έναν καφέ, να για να ακούσω λίγο υπομονετικά τις φλυαρίες του, ο μπάρμπας μου γίνηκε στενός κορσές (τον οποίο και ουδόλως χρειάζομαι, καθόσον ως γνωστόν τυγχάνω ιδανικών αναλογιών).

Τρεις και μία το κουδούνι χτυπάει.

Τη μια να τον κάνω λέει καφέ.

Την άλλη να κάνει λέει ένα τηλέφωνο.

Την παράλλη να με ρωτήσει πότε θα έρθει ο από πάνω να τον ερωτήσει κάτι.

Τσουρέκια μιλάμε.

Τα νεύρα μου. Άγχος μου έχει γίνει, καθυστερώ να γυρίσω σπίτι μου εξ επί τούτου, κι όταν έρχομαι είμαι υπ' ατμόν πότε θα έχω κακό συναπάντημα.

Βρε πικρό του έκανα τον καφέ.

Βρε του ξύνισα τα μούτρα μου για το οχτακοσιοστό τηλέφωνο.

Βρε δεν έχω ιδέα του είπα στην διακοσιοστή άσχετη ερώτηση.

Τίποτα.

Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα (ατυχές παράδειγμα, εφόσον η πόρτα που βροντάται τρεις και μία είναι η δικιά μου, και κουφή ουδέποτε υπήρξα).

Τι να κάνω;

Να τον εβρίσω γέρον άνθρωπο;

Να περπατάω στις μύτες και να δουλεύω βουβό προφίλ, τουτέστιν να αυτοφυλακιστώ στο ίδιο μου το σπίτι;

Και δεν είναι τίποτα. Ετούτος έκλεισε ήδη μια βδομάδα, και δεν τον βλέπω να τελειώνει πριν την Πρωτοχρονιά (για δουλειά τριών ημερών με χαλαρούς ρυθμούς έρχομαι να σημειώσω).

Βοήθειαααααααααααααααα!!!!!

Υ.Γ. Την ιδέα της μετακόμισης την απέρριψα προσωρινώς, αλλά την κρατάω καβάντζα αν δε βρω κάτι καλύτερο.

Σιγοσβήνω...

2009-01-25T23:26:00.003+02:00

Δεν μπορώ να καταλάβω πως είναι δυνατόν στις χαραυγές του 21ου αιώνα να χάνεται έτσι ένας άνθρωπος.
Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Δεν το σηκώνει η τσίπα μου.
Κι όμως.

Η φυματίωση σιγοτρώει τα σωθικά μου. Το μόνο που με παρηγοράει ελαφρώς, είναι η σκέψη ότι αυτός ο κατηραμένος βήχας πρέπει να είναι αυτός ο ίδιος που έφαγε όλους τους μεγάλους συγγραφείς κει στη Σιβηρία. Καταραμένη υγρασία που καταβροχθίζεις ωσάν το σαράκι όλους τους ανθρώπους του πνεύματος.
Διότι σαν το πνεύμα έχω καταντήσει. Σαν το φάντασμα να το πω πιο λαϊκά για να με πιάσουν τα χαμηλότερα στρώματα (σάματις με παρακολουθούν τα αψηλότερα;).
Είναι πολλές μέρες που με ξυπνάει ο βήχας. Νιώθω το λαρύγγι μου να γδέρνεται θαρρείς κι είναι φρεσκοκομμένο μάρμαρο που του ‘λαχε να κάνουν πάνω του δοκιμαστική παρέλαση όλα τα δημοτικά σχολεία Βορείου Ελλάδος με δωδεκάποντο (αγόρια και κορίτσια, ή έχουμε ισότητα ή δεν έχουμε).
Χθες βράδυ, δεν πήγαινε άλλο. Αναγκάστηκα να σηκωθώ, καθόσον αν έμενα λίγο ακόμη στο οριζόντιο το ρεσιτάλ μου θα ανάγκαζε τους τρυφερούς μου γείτονες να καταφύγουν στα έννομα μέσα προκειμένου περί να βρουν την ησυχία τους.

Οι άκαρδοι, οι άπονοι, οι ξετσίπωτοι.

Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.

Νέοι άνδρες στη βουλή.
Σηκώθηκα λοιπόν, δρόμο πήρα δρόμο αφήκα, κατευθύνθηκα προς το σαλόνι.
Αρχικά άνοιξα την τηλεόραση, αλλά δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από καλώδια και την ξαναέκλεισα.
Σε δεύτερο στάδιο την άναψα. Στο τσαφ την πρόλαβα να μην λαμπαδιάσει σαν φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά.
Σαν κίνηση ματ απεφάσισα να την θέσω σε λειτουργία.
Έκανα μια τσάρκα. Ρε φίλε, απίστευτο μιλάμε.
Τα περισσότερα παίζανε σίριαλ ή ταινίες με κεντρικό συστατικό έναν δολοφόνο (όχι ότι σκιάζομαι, αλλά θα προτιμούσα παρέα βαρβάτη για τέτοια ενασχόληση), ή επανάληψη πρωινής εκπομπής (κονσέρβες δεν τρώω, με συντηρητικά δεν τρέφομαι), ή τελεμάρκετινγκ (το δοκιμαστήριο κατά που πέφτει;).
Και δώστου ο βήχας να με ξαναθυμάται συχνά πυκνά, και δώστου να πονάει το κεφάλι μου με κάθε ταρακούνημα και να μετράω τις ώρες μου αντίστροφα.

Φτου. Από την ώρα που ξεκίνησα να αποτυπώνω τον πόνο μου στον κουμπιούτερ, έχει περάσει μετά βίας ένα μισάωρο. Αμ δεν κάνουμε δουλειά έτσι.

Δεν είναι, έχω να γράψω και τη συνέχεια της εξορμήσεως που έλεγα. Για τέτοια είμαστε τώρα…

Υ.Γ. Δικαιολογίες. Πείθω;

Εξορμώ...

2009-01-19T00:29:00.004+02:00

Δεν θα ήταν υπερβολή να παραδεχτώ ότι έχω μια ροπή προς το κακό τάιμινγκ.

Αν υπάρχει ένα διάγραμμα που δείχνει την χειρότερη χρονική στιγμή να κάνω κάτι μέσα στη μέρα, τη βδομάδα, το εξάμηνο, το χρόνο (μπορώ να το πάω μέχρι τη χιλιετία, αλλά φαντάζομαι το πιάσατε το νόημα), αυτή ακριβώς η στιγμή είναι και αυτή που θα διαλέξω.

Άθελά μου φυσικά, καθόσον ο μαζοχισμός ουδεμία σχέση έχει μεθ' ημών.

Προχθές λοιπόν, το πρώτο Σάββατο μετά την επίσημη έναρξη των εκπτώσεων, αποφάσισα να πάω βόλτα στην αγορά.

Οι φορές που κατεβαίνω Σάββατο είναι μετρημένες, διότι η σοφία των ετών με έχει μάθει ότι οι καθημερινές είναι σαφώς καταλληλότερες και για βόλτες, και για ψώνια.

Δηλαδή τώρα που το ξανασκέφτομαι, η αμέσως προηγούμενη φορά που έκανα την ίδια βλακεία, πρέπει να ήταν όταν πήρα το απολυτήριο λυκείου και δεν έβλεπα την ώρα να πάρω κορνίζα για να το κοτσάρω στον τοίχο (γιατί, δεν είναι κατόρθωμα άξιο τοιχοκολλήσεως και κομπασμού;).

Η μέσα μου φωνή, αλάνθαστη αλλά σε μόνιμη πάλη με την έξω μου κίνηση, προσπαθούσε μάταια να με προειδοποιήσει.

Μην το κάνεις.
Θα το μετανιώσεις.
Μη.

Στου κουφού την πόρτα...

Ντύνομαι, στολίζομαι, δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω και κινάω για την τράπεζα της γειτονιάς, προκειμένου περί να αναλήψω το εβδομαδιάτικό μου και να μπορέσω να επενδύσω ένα μέρος εξ αυτού σε τοιαύτην την προκυριακάτική μου εξόρμηση.

Φευ.

Η τράπεζα της γειτονιάς (ονόματα δεν λέμε, ένα γράμμα του αλφαβήτου το όνομά της και περιέχεται μέσα στην προηγούμενη λέξη, χωρίς να είναι το βήτου) είχε κατεβασμένα ρολά. Και στο ΑΤΜ.
Καθώς δεν είχα λοστό απάνω μου να βανδαλίσω τα ρολά και να τους πείσω ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να πεισμώνουν τους επίδοξους καταστροφείς, αφού εκτός των άλλων επιδεικνύουν την ζαμανφουτίστικη νοοτροπία τους ως προς τους πελάτας τους, γύρισα την περήφανη πλάτη μου και έφυγα.

Να σου την πάλι.

Μη.
Δεν το έπιασες το υπονοούμενο;
Γύρνα πίσω.

Αλί, αλί και τρισαλί.

Μπαίνω αγέρωχη στο φορείο του λαού, θεωρώντας ότι θα κατάφερνα σε λίγα λεπτά να εξυπηρετηθώ από ένα υποκατάστημα του κέντρου, αφού όσο να πεις το κέντρο είναι κέντρο (τσεκαρισμένο).
Ούτε ένα. Ούτε δύο. Ούτε τρία. Στο τέταρτο θωρακισμένο υποκατάστημα, κι αφού είχα φάει το κρύο της αρκούδας και την κίνηση του αιώνα, αποφάσισα να τραβήξω ρευστό από άλλη τράπεζα που είχε την καλοσύνη να μεριμνήσει για την πελατεία της (ευχαριστώ τους κύριους τραπεζίτες). Το ακριβές ποσό του νταβατζιλικίου που τους αναλογούσε δεν το ξέρω ακόμα. Έφαγα το φέσι και ηρέμησα.

Υ.Γ. Συνεχίζεται... Όλη τη μίρλα μαζεμένη με τη μία;

Επιστρεφω (δειλά δειλά)...

2009-01-15T00:39:00.003+02:00

Καλέ;;;;

Υπάρχει ακόμα τούτο 'δω το ρημάδι;

Υ.Γ. Ασφαλώς και ρητορικό το ερώτημα. Σάματις δεν το βλέπω;

Νιώθω...

2008-08-27T12:39:00.001+03:00

...ένα βάρος:(

Συναρπάζομαι...

2008-08-01T11:22:00.001+03:00

Αχ πότε θα συμβεί κάτι συναρπαστικό...

Προτιμώ...

2008-07-29T10:07:00.004+03:00

Άμα υπάρχει ένας άνθρωπος που απεχθάνεται τις κουβέντες του τύπου "εμείς ο άντρες κι εσείς οι γυναίκες" ή "εμείς οι γυναίκες κι εσείς οι άντρες", αυτός ο άνθρωπος είμαι εγώ.
Ωστόσο, κατά καιρούς αρέσκομαι να καταλήγω σε τοιούτα γενικόλογα συμπεράσματα, και βεβαίως δεν είμαι εγωίστρια ουδόλως ώστε να μην τα μοιραστώ με τα πλήθη.

Αν ρωτήσεις έναν άντρα τι θέλει από μια γυναίκα, σε τεράστιο ποσοστό θα πει κάτι για την εμφάνισή της.
Ξανθιά.
Mελαχρινή.
Ψηλή.
Αδύνατη.
Ξέρω 'γω τι άλλο, τέτοια πράματα.
Ε, και μετά θα βάλει και δυο τρεις προϋποθέσεις ακόμη, στις οποίες βέβαια δεν είναι και απόλυτος τώρα βρε παιδί μου, αλλά πρέπει να τις βάλει μην τον πούνε και ντιπ επιφανειακό πια.

Από την άλλη, αν ρωτήσεις μια γυναίκα τι θέλει από έναν άντρα, θα σε πει αρχικά κάτι για τον τύπο του.
Σοβαρός.
Έξυπνος.
Γλεντζές, ενώ συνάμα θα αναφερθεί στη δουλειά του (εδώ με κυρίως αναφορά στα απευκταία) :
Να μην τρώει ακόμα τα λεφτά του μπαμπά.
Να μην έχει κάνει χαρτιά για το δημόσιο και περιμένει το θαύμα.
Να μην περιμένει να του χτυπήσουν την πόρτα να τον παρακαλέσουν να καλύψει μια διευθυντική θέση.
Αυτά τα δύο όμως ταυτόχρονα, ως ένα ενιαίο χαρακτηριστικό.
Η εμφάνιση θα έρθει τρίτη και καταϊδρωμένη, και μάλλον όχι λόγω ανωτερότητας, αλλά λόγω κατάληψης των δύο προηγούμενων θέσεων από μεγαλύτερης βαρύτητας στοιχεία.

Το ερώτημά μου, δεν είναι γιατί υπάρχει αυτή η διαφορά στην αντιμετώπιση ενός θέματος που έχει την ίδια σημασία για όλους.

Το ερώτημά μου, είναι γιατί οι περισσότεροι και οι περισσότερες καταλήγουν τελικά με κάποιες ή κάποιους που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που αρχικά περιέγραφαν ως επιθυμητό.

Και γιατί οι υπόλοιποι δεν παραδειγματίζονται από αυτό για να παραδεχτούν ότι τελικά αυτές οι περιγραφές έχουν περισσότερο λογοτεχνικό ενδιαφέρον και λιγότερο ουσιαστικό, καθώς καταστρατηγούνται βάναυσα.

Λέω.

Υ.Γ. Εγώ και πάλι αποτελώ εξαίρεση. Μεγαλύτερη συνέπεια λόγων και έργων μην αναζητήσετε. Ενταύθα.

Λουφάρω...

2008-07-17T12:10:00.003+03:00

Έχω καταλήξει και αντίρρηση δε σηκώνω.
Όταν είσαι στη δουλειά, δεν υπάρχει καλύτερο πράμα από το μουλωχτό. Στη ζούλα ρε παιδί, πώς το λένε.
Ό,τι κι αν είναι αυτό.

Ένα τηλεφώνημα την ώρα που δεν μπορώ (δηλαδή δεν πρέπει, αλλιώς μια χαρά μπορώ, αχ, άμα θέλω εγώ...) να μιλήσω.

Μια δαγκωνιά από το σαντουϊτσάκι (διαίτης εννοείται, μη φανταστείτε καμία φρατζόλα γεμιστή με ζαμπόν, κασέρι, ντομάτα, αυγό, μαρούλι, μανούρι, λίγη μαγιονέζα για να μην είναι πολύ ξερό, λίγη φέτα, ένα... ε... όχι τέτοιο τέλος πάντων, διαίτης) την ώρα που μου χτυπάνε τηλέφωνο.

Ένα κειμενάκι στο βλογκ την ώρα που ξέρω ότι αν δεν δουλέψω με διπλή ταχύτητα (στην περίπτωσή μου μέση ταχύτητα 800 χλμ /ώρα Χ 2 = περί τα 1600) θα βγω από 'δω μέσα τον 15αύγουστο.

Μια κλεφτή ματιά από και προς τον κούκλο συνάδελφο που κάθεται απέναντί μου και ετοιμάζεται να κόψει τις φλέβες του με το κοπίδι για πάρτη μου (κατά καιρούς αρέσκομαι να εξασκούμαι λίγο στη συγγραφή επιστημονικής φαντασίας. Άκου κοπίδι στο γραφείο μας!).

Τέτοια πράματα.
Αυτά είναι που δίνουν λίγο ενδιαφέρον στην πλήξη των εργάσιμων ωρών.

Και τώρα που είπα ωρών, επανέρχομαι στο κρίσιμο ερώτημα:
γιατί όταν βγαίνω έξω το τρίωρο περνάει σε ένα τέταρτο,
κι όταν δουλεύω το τέταρτο περνάει σε ένα τρίωρο;

Υ.Γ. Την ώρα που συνέγραφα το παρόν, έκανα παράλληλα και υπολογισμούς με το κομπιουτεράκι ότι τάχατες μου δουλεύω. Βλέπετε να μαθαίνετε.

Διερωτώμαι...

2008-07-15T09:43:00.003+03:00

Εδώ και λίγο καιρό, έχει υποπέσει στην αντίληψή μου κάτι τις, και ήθελα να το μοιραστώ με την υφήλιο (και πού να βρω μεγαλύτερο βήμα για την υφήλιο από τούτο δω το σημείο).

Η ΕΒΓΑ δίνει όλα της τα οικογενειακά παγωτά 1+1 δώρο.
Ακόμα και στα περίπτερα, βρίσκω προσφορές που με ένα κυπελάκι σου δίνουν ένα νεράκι, με δύο ένα μεγάλο νερό, με τρία άλλο ένα παγωτό και τέτοια.
Επίσης, πρόσφατα ανεκάλυψα χυμούς σε τιμή φθηνότερη ακόμα και από τα πιο γνωστά εκπτωτικά σούπερ μαρκέτια.

Και ερωτώ: Αποτελεσματικό μάρκετινγ ή να ανησυχήσω;

Πάντως πού καταντήσαμε... Γκρινιάζουμε για τις τιμές, κι όταν κάποιος κάνει κάτι γι' αυτό, είμαστε ενστικτωδώς καχύποπτοι.

Υ.Γ. Όχι ότι ψωνίζω εγώ παγωτά, α πα πα, αφού ξέρετε τι καλή διατροφή κάνω. Ένας φίλος μου μου το είπε.

Συνδράμω...

2008-07-07T12:42:00.002+03:00

Είδα ψες το "IL Postino" (άμα πας να γράψεις το ιλ με κεφαλαίο ι και μικρό λ βγαίνει έτσι :Il - είναι τρελοί αυτοί οι λατίνοι).
Θα με πείτε νωρίς το θυμήθηκα, αλλά θα σας πω ότι τώρα που πήρα τηλεόραση που δεν χρειάζεται να κάθομαι στα τριάντα εκατοστά απόσταση για να διαβάσω τα γράμματα, θα κάνω μα την Blue Sky απόσβεση για όλα τα χαμένα ντιβιντι.

Επειδή μπορεί να υπάρχουν και άλλοι κόσμοι που δεν το είδανε μέχρι τούδε, θα περιλήψω σε δυο γραμμές την υπόθεση:
ένας φιλόδοξος χωριάτης εκ νήσου που έχει αηδιάσει η ψυχούλα του από την ψαρίλα, θέλει να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του βρε αδερφέ. Έτσι, αδράχνει την ευκαιρία για μια θέση ταχυδρόμου στα ΙΛΤΑ και αναλαμβάνει να πηγαίνει την αλληλογραφία σε έναν διάσημο εξόριστο ποιητή (ξέρετε, από αυτούς που κάνουν αντίσταση καθήμενοι σταυροπόδι και πίνοντας τίλιο στον ήλιο). Σιγώς σιγώς αναπτύσσεται μια σχέση μεταξύ των (φιλική εννοώ αθεόφοβοι!) και ο ποιητής γίνεται ο μέντωρ του φιλόδοξου και κακομούτσουνου ελαφρώς σιτεμένου νεανίσκου.
Σταματώ εδώ την σύνοψις, αφενός διότι ξεπέρασα τις δυο γραμμές (και γνωρίζετε πόσο δε με αρέσει να προβαίνω σε αντιφάσεις), αφεδυονών διότι άμα δεν το έχετε δει θα είναι σαν να σας δίνω μασημένη τροφή (φτου κακά).

Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτά τα έργα που έχουν να κάνουν με μέντορα και μαθητευόμενο, εμένα με τρελαίνουν. Πετάω τη σκούφια μου (όχι δεν είμαι στρουμφάκι, που λέει ο λόγος).
Με συγκινεί πολύ η ιδέα ενός ανθρώπου που βοηθά μέσα από την εμπειρία του έναν άλλον άνθρωπο να χαράξει βήμα βήμα μια πορεία που διαφορετικά δεν θα μπορούσε να διανοηθεί (είδατε, ξέρω και να σοβαρεύομαι ενίοτε). Κάθε φορά που βλέπω ένα τέτοιο έργο, η διάθεσή μου ανεβαίνει και τα όνειρά μου αναπτερώνονται. Αρχίζω και πάλι να σκέφτομαι όλα αυτά που θα ήθελα να κάνω και μου φαίνονται σχεδόν αδύνατα, και κάτι μέσα μου γαργαλάει και μου λέει "μην απελπίζεσαι, μπορεί να βρεθεί ένας μέντωρ και για σένα και να πας εκεί που δεν φαντάζεσαι".

Ας μην είμαι βέβαια αχάριστη.
Κατά καιρούς, έχω συναντήσει ανθρώπους που με βοήθησαν. Λίγους και για λίγο, και συνήθως με απώτερο σκοπό. Όπως και να 'χει, αυτούς τους ευχαριστώ.

Ο επόμενος πότε θα μας κάνει την τιμή;

Υ.Γ. Μετά απ' αυτό βέβαια χτύπησα και έναν Χιου Γκραντ, έτσι για την εκτόνωση.

Αναισθητοποιούμαι...

2008-07-03T10:40:00.002+03:00

Εξασκούμαι εδώ και πολύ καιρό, χρόνια μπορώ να πω, και καιρούς ακόμη ακόμη, αλλά δεν τα καταφέρνω (και είναι πραγματικά απορίας άξιο, καθόσον εγώ ως γνωστόν καταφέρνω τα πάντα).
Όλες οι απέλπιδες προσπάθειές μου να αναισθητοποιηθώ πέφτουν στο κενό, κάνοντας μάλιστα πανηγυρικό θόρυβο ωσάν τη νερόβομβα που απελευθερώνεται από τον έκτο όροφο και σκάει στο κεφάλι ενός αμέριμνου περαστικού (άμα τα πιάσω τα παλιόπαιδα που κάνουν τέτοια πράματα, θα τα τουλουμιάσω).

Έχω μια τάση προς το άγχος, προς τη στενοχώρια, προς την απογοήτευση.

Κάθε τι που ακούω, βλέπω, μαθαίνω και εμπεριέχει οτιδήποτε αρνητικό, με επηρεάζει σημαντικά.
Τα ψυχοσωματικά μου τρελαίνονται και η κατάσταση του ασθενούς (εγώ είμαι ο ασθενούς στην προκειμένου περίπτωση) παίρνει την κατιούσα.

Στην πορεία των ετών βέβαια, έχω μάθει να ιεραρχώ τη σημαντικότητα κάθε ερεθίσματος και να μην αφήνω το παραμικρό να με κάνει κουρέλι.

Κι εκεί που λέω το 'χω, το κοντρολάρω και είμαι το Θεριό και είμαι καλά, να σου και έρχομαι πάλι και χάνω τη μπάλα.

Ένας γνωστός ή ένας φίλος με πρόβλημα υγείας,
ένας άλλος με πρόβλημα οικονομικό,
κάποιος που θα μου θυμώσει για κάτι που δεν θα 'πρεπε,
ένας συνάδελφος που θα θέλω να βρίσω και δε θα μπορώ,
κάποιος από τον περίγυρό μου που θα έρθει να μου αποδείξει ότι η μπαμπεσιά εξακολουθεί να είναι το δημοφιλέστερο σπορ,
και να,
όλα αυτά μαζί έρχονται και με γονατίζουν.
Και με κάνουν να μη μπορώ να βγάλω τη μέρα.

Και ερωτώ:
Γιατί να μην είμαι αναίσθητη;
Γιατί;
Ε;;;
Γιατί λέω;;

Όπως λέει και το άσμα "μια ζωή ευαισθησία, κι είναι καταδικασμένη στη σιωπή ν' αργοπεθαίνει"...

Μπα σε καλό μου, άμαν ήξερα ότι θα μου βγει μπλουζαριστό, δεν θα έγραφα τίποτις, κάλιο που το είχα στο ρελαντί τόσον καιρό.

Τι να κάνεις, συμβαίνουν αυτά...

Υ.Γ. Του φιλ ορ νοτ του φιλ.

Μοιράζομαι...

2008-04-10T10:36:00.002+03:00

Δύο χρόνια το 'χω το τσαρδί.

Ήρθε ίσως το πλήρωμα του χρόνου.

Είναι άραγε καλή ιδέα;;

Υ.Γ. Είναι δεν είναι, εγώ απ' τη Δευτέρα ξεκινάω...

Απεργώ...

2008-03-17T11:38:00.005+02:00

Δεν καταλαβαίνω γιατί τα βάζετε με τους ρευματοαπεργούς και τους σκουπιδοαπεργούς. Ειλικρινά όμως.
Όλοι έχουμε δικαίωμα στην απεργία σύντροφοι.
Όλοι.
Εξόν αν δε δουλεύουμε στο δημόσιο.
Εκεί είπαμε, τη μια μέρα απεργία, την άλλη ανεργία.
Το δημόσιο όμως δεν έχει τέτοια κολλήματα.
Ό,τι ώρα νιώθεις ότι θίγεσαι μπορείς να το δείχνεις με το να απέχεις από τα καθήκοντά σου. Αυτά που πήρες με μέσον ας μου επιτραπεί να σημειώσω. Που θα έχεις καβαντζωμένα μέχρι να πεθάνεις (κούφια η ώρα).

Κι εγώ, παρόλο που δεν εξυπηρετήθηκα από την ΔΕΗ και τον Δήμο ως όφειλαν να με εξυπηρετήσουν, θα πληρώσω κανονικά όταν έρθουν οι λυπητερές. Κάνω λάθος;

Γι' αυτό και θέλω μέσα από το μεγάλης απηχήσεως αυτό βήμα, να προτρέψω και τους υπόλοιπους αγωνιστές να συμμετέχουν.

Πρώτα πρώτα, τον εκλεκτό κλάδο των μπάτσων. Παρατήστε τα γλομβ και την φύλαξη (λέμε τώρα) και αμοληθείτε στους δρόμους. Εντάξει, κι αν αυξηθεί η εγκληματικότητα τι θα γίνει; Σάματις τώρα δεν έχουμε; Σας παρακαλώ, ας μην κολλάμε στα νούμερα.

Εις αυτούς, συμπεριλαμβάνω σαφώς και τους δεσμοφύλακας. Ε δε νομίζω τώρα να δημιουργηθεί πρόβλημα αν αφήσετε μια στάλα τα παιδιά μέσα χωρίς επιτήρηση. Είμαι σίγουρη πως αν τους εξηγήσετε τα αιτήματά σας, θα κατανοήσουν και θα δεχθούν να μείνουν στις θέσεις τους με τάξη και ηρεμία.

Χώρια που δεν κατάλαβα, ο στρατός δεν έχει δικαιώματα; Φτιάχτε σκιάχτρα να καλύψουν τις σκοπιές, αφήκετε λίγο και τις επιχειρήσεις να πάνε πίσω, και σύσσωμοι κι εσείς στον αγώνα. Ορμάτε γενναίοι μου!

Γιατί, οι γιατροί; Οι νοσοκόμες; Άντε και πέθαναν καμιά δεκαριά κατοστάδες άνθρωποι παραπάνω. Εντάξει ρε παιδιά, μη φέρνουμε και τον πανικό, σάματις υπέγραψε κανείς συμβόλαιο ισοβίου παραμονής στον πλανήτη;

Με δέκα δεκαπέντε μερούλες πλήρους μπάχαλου, η χώρα θα εξακολουθήσει να υπάρχει. Υποθέτω.

Αν και, αφού θα το διαλύσουμε που θα το διαλύσουμε το ρημάδι, ας το κάνουμε μια ώρα αρχύτερα.

Υ.Γ. Έχω να ανοίξω παράθυρο από τότε που ξεκίνησε η απεργία. Αν δεν πάω από μόλυνση, θα πάω από ασφυξία.

Ξαγρυπνάω...

2008-02-27T11:12:00.003+02:00

Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς είναι δυνατόν στις χαραυγές του 21ου αιώνα να χάνεται έτσι ένας άνθρωπος.
Δεν το χωράει το μυαλό μου.
Δεν το σηκώνει η τσίπα μου.
Κι όμως.
Η φυματίωση σιγοτρώει τα σωθικά μου. Αυτό πρέπει να 'ναι, είμαι σίγουρη.
Το μόνο που με παρηγορεί ελαφρώς, είναι η σκέψη ότι αυτός ο κατηραμένος βήχας πρέπει να είναι αυτός ο ίδιος που έφαγε όλους τους μεγάλους συγγραφείς κει στη Σιβηρία. Καταραμένη υγρασία που καταβροχθίζεις ωσάν το σαράκι όλους τους ανθρώπους του πνεύματος.
Διότι σαν το πνεύμα έχω καταντήσει. Σαν το φάντασμα να το πω πιο λαϊκά για να με πιάσουν τα χαμηλότερα στρώματα (σάματις με παρακολουθούν τα αψηλότερα;).
Είναι πολλές μέρες που με ξυπνάει ο βήχας. Νιώθω το λαρύγγι μου να γδέρνεται θαρρείς κι είναι φρεσκοκομμένο μάρμαρο που του λαχε να κάνουν πάνω του δοκιμαστική παρέλαση όλα τα δημοτικά σχολεία Βορείου Ελλάδος με δωδεκάποντο (αγόρια και κορίτσια, ή έχουμε ισότητα ή δεν έχουμε).
Χθες βράδυ, δεν πήγαινε άλλο. Αναγκάστηκα να σηκωθώ, καθόσον αν έμενα λίγο ακόμη στο οριζόντιο το ρεσιτάλ μου θα ανάγκαζε τους τρυφερούς μου γείτονες να καταφύγουν στα έννομα μέσα προκειμένου περί να βρουν την ησυχία τους.
Οι άκαρδοι, οι άπονοι, οι ξετσίπωτοι.
Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι.
Νέοι άνδρες στη βουλή.
Σηκώθηκα λοιπόν, δρόμο πήρα δρόμο αφήκα, κατευθύνθηκα προς το σαλόνι.
Αρχικά άνοιξα την τηλεόραση, αλλά δεν είχε τίποτα άλλο εκτός από καλώδια και την ξαναέκλεισα.
Σε δεύτερο στάδιο την άναψα. Στο τσαφ την πρόλαβα να μην λαμπαδιάσει σαν φουφού του καστανά στάχτη να γίνεις σατανά.
Σαν κίνηση ματ απεφάσισα να την θέσω σε λειτουργία.
Έκανα μια τσάρκα. Ρε φίλε, απίστευτο μιλάμε.
Τα περισσότερα παίζανε σίριαλ ή ταινίες με κεντρικό συστατικό έναν δολοφόνο (όχι ότι σκιάζομαι, αλλά δεν τον εχωνεύω τον Χάρο παιδιόθεν), ή επανάληψη πρωινής εκπομπής (κοσέρβες δεν τρώω, με συντηρητικά δεν τρέφομαι), ή τελεμάρκετινγκ (το δοκιμαστήριο κατά που πέφτει;).
Και δώστου ο βήχας να με ξαναθυμάται συχνά πυκνά, και δώστου να πονάει το κεφάλι μου με κάθε ταρακούνημα και να μετράω τις ώρες μου αντίστροφα.

Και φτου. Από την ώρα που ξεκίνησα να αποτυπώνω τον πόνο μου στον κουμπιούτερ, είχε περάσει μετά βίας ένα μισάωρο. Αμ δε γίνεται δουλειά έτσι.

Απόφαση ελήφθη. Θα φύγω από το σαλόνι.

Υ.Γ. Του μπι κοντίνιουντ.

Κληρώνω...

2008-02-15T08:42:00.004+02:00

Αυτό που έχω με τις κληρώσεις είναι νομίζω προσόν αποκλειστικά δικό μου.
Ο Θεός το χάρισε σε μένα και μετά είπε όχι μωρέ, κακή ιδέα είναι. Ας μην το κάνω αυτό στα δημιουργήματά μου.
Αλλά είχε ξεχάσει ότι το είχε ήδη δώσει σε μένα (που γενικά δεν το συνηθίζει αλλά έχε χάρη που του είχε φύγει η γραμματέας εκείνη την εποχή) και ξώμεινα μ' αυτό.
Δεν εννοώ ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως πιθανότητα να γίνει κλήρωση και να την κερδίσω.
Φυσικό είναι, κάποιος να νικάει και οι υπόλοιποι να χάνουν. Θα με πείτε αφού οι νικάει μόνο ένας, οι υπόλοιποι γιατί παίζουν. Έλα ντε, κι εγώ αυτό λέω.
Το δικό μου το χάρισμα, έχει να κάνει με το ότι αυτός που θα βγει τελευταίος, θα είμαι εγώ. Στάνταρ.
Φεριπείν υπάρχουν 99 δώρα και 100 υποψηφίοι. Ο ένας θα πρέπει να πάρει τον πούλο, διότι τι να κάνουμε, ανέχεια έχουμε, δε έβγαινε για άλλο ένα.
Ε, μην το κουράζουμε.
Αυτός ο ένας θα είμαι εγώ.
Σε κάθε περίπτωση.
Νόμος του σύμπαντος (όποιος έλαχε να πάρει μάτι αυτόν που τον ψήφισε να μου το πει να τον εκανονίσω).

Και δεν το λέω για να κλαφτώ. Ουχί.

Το λέω για να άμα βρεθείτε παρόντες σε παρόμοιο συμβάν με την αφεντιά μου (η σύνταξις μου επίσης ανεκδιήγητη, λόγω που το σκέφτομαι και συγχύζομαι), να ξέρετε να παίξετε στοιχήματα.
Απόδοση 1 προς 100. Σίγουρο χρήμα.
Τα ποσοστά μου θα τα βρούμε, μη φοβείστε. Είμαι πολύ καλή στις χρηματοοικονομικές δοσοληψίες.

Άντε γιατί πρέπει να κοιτάμε να κάνουμε σιγά σιγά μπαγιόκο για τα γεράματα.

Σύνταξη δεν θα προκάμουμε που δε θα προκάμουμε, ο καθένας για την πάρτη του.

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!

Όμως όχι, δεν συμμετείχα στην απεργία προχθές, για να μην συμμετέχω στην ανεργία σήμερα.

Ρουφιάνα κοινωνία!

Υ.Γ. Όποιος μου πήρε τον ειρμό να τον στείλει αμέσως πίσω.

Ονειρεύομαι...

2008-01-30T11:13:00.000+02:00

Αν είχα πάντα ένα πρόβλημα στις δουλειές που έκανα πολλά χρόνια, ήταν ότι με πλήρωναν καλά. Και βέβαια δεν ξέχασα το "δεν", εννοώ αυτό ακριβώς που είπα (δε θα με διορθώσετε εσείς εμένα, τσουτσέκια).
Όταν είσαι σε μια δουλειά που σου βρωμάνε διάφορα και δεν τα τσεπώνεις κιόλας, όλοι σου λένε να κοιτάξεις να βρεις κάτι άλλο και να τα παρατήσεις. Κι εσύ έχεις την ψυχολογία ανθρώπου που κοιτάζει να βρει κάτι άλλο και να τα παρατήσει, οπότε δεν τρελαίνεσαι κιόλας, περνάει ο καιρός πιο εύκολα. Όσος χρόνος κι αν χρειαστεί να περάσει μέχρι όντως να βρεις κάτι καλύτερο, το βλέπεις το θέμα πιο χαλαρά.
Το ζόρι είναι όταν είσαι κάπου που δεν το λέει η καρδούλα σου, αλλά το χρήμα πέφτει ζεστό σε μια σεβαστή ποσότητα. Εκεί είναι τα δύσκολα.
Κανένας μα κανένας δε σε ενθαρρύνει να τα βροντήξεις όλα χάμου και να ψάξεις να βρεις μια καλύτερη ζωή. Όλοι σπεύδουν να σου υπενθυμίσουν ότι τα πράγματα έξω είναι δύσκολα (λες και εσύ κάθεσαι αναπαυτικά στο ροζ συννεφάκι σου και δεν ξέρεις την κατάσταση, πολύ μου τη σπάνε οι ξερόλες) και να κάτσεις εκεί που κάθεσαι να παίρνεις τα ωραία σου λεφτουδάκια. Άλλωστε, η δουλειά δεν είναι απαραίτητο να μας αρέσει, την κάνουμε για τον επιούσιο και αυτά που μας αρέσουν τα κάνουμε μετά το πέρας του ωραρίου.

Και δηλαδή αφού δεν μπορώ; Αφού πνίγομαι; Αφού δεν περνάει η ρημάδα η ώρα, δεν φεύγει η άτιμη;

Α ρε και να 'μαν λέει στην Αμερική, να, εκεί στο Κεντάκι φερειπείν, και να δούλευα σεναριογράφος (άσχετο που θα έκανα τώρα και απεργία, διότι θα ήμουν απ' τους πιο μαχητικούς εξυπονοείται) και η μοίρα να μου το 'χε δώσει να γράφω ιστορίες με ήρωες που γουστάρω, και αυτούς που δεν γουστάρω να τους βάζω πάντα να πεθαίνουν ή άντε, να ξεφτιλίζονται (όταν είμαι στις καλές μου).
Και να ξυπνούσα το πρωί, να ετοίμαζα τον ζεστό καφέ μου, να έσιαχνα τόουστ με πληγούρι, κι αφού ξεφύλλιζα την εφημερίδα που θα μου είχε φέρει το πέιπερ μπόι, να καταγινόμουν με το επόμενο αριστούργημά μου μέχρι που να ερχόταν η ώρα να φάω το μπούργκερ μου με την κολα κόκα μου.
Και οι Νιού Γιορκ Τάιμς να έγραφαν για μένα με την πιο λαμπρή γραμματοσειρά και μέγεθος γραμμάτων σαν το κεφάλι σας, και να έμενα στην ιστορία σαν το πιο αξιόλογο συγγραφικό ταλέντο των τελευταίων δεκαετιών. Και να σου τιμές, και να σου βραβεύσεις και να σου ζωή παραμυθένια.
Α ρε...

Υ.Γ. Σκάσε τώρα και κάτσε στο γραφειάκι σου να μαραζώνεις.
Σας προλαβαίνω εγώ, καθόσον αν είναι να προσγειωθώ απότομα, προτιμώ να το κάνω μονάχη μου.

Προφητεύω...

2008-01-22T09:45:00.000+02:00

Νομίζω πως έχω το χάρισμα.

Όποιο θέμα επιλέγω να ασχοληθώ, γίνεται αμέσως μετά επικαιρότητα.

Κουράστηκα να είμαι τόσο μπροστά από την εποχή μου.

Υ.Γ. Νιώθω τόσο μόνη εδώ στην κορυφή...

Δημοσιογραφώ...

2007-12-20T11:05:00.000+02:00

Μια αγαπημένη μου φράση, είναι ότι τη δουλειά του ηχολήπτη, του τερματοφύλακα και της γραμματέως, την αντιλαμβανόμαστε μόνο όταν δεν την κάνουν.
Όταν τα χαριτωμένα αυτάκια μας έρχονται σε βίαια επαφή με το φαινόμενο που λέμε μικροφωνισμό.
Όταν ο χασογκόλης αφήνει την μπάλα να αγγίξει τα δίχτυα του (έξι βρε Χαλκιά αγόρι μου, έξι;;;).
Όταν παίρνουμε τηλέφωνο να κράξουμε για την προβληματική σύνδεση και δεν απαντάει κανείς.

Υπάρχουν λοιπόν τα επαγγέλματα που γίνονται αισθητά καθημερινά.

Ο οδηγός (είτε προφέσιοναλ – λαοφορεία και τάριφμεν, για να δώσω δυο παραδειγματάκια ούτως ειπείν, - είτε φριλάνς για την πάρτη του), ο πωλητής ή του καταστήματος γενικότερα (ένα πακέτο Μάλμπουρα και τα ρέστα δρακουλίνια, συγνώμη δεσποινίς πόσο έχει τούτο το λουστρίνι, ένα πιτόγυρο με απόλα χωρίς κέπατς), ο δάσκαλος (κυρ’ κυρ’ να πάω στην τουαλέτα; να παλουκωθείς στη θέση σου ζωντόβολο).

Υπάρχουν αυτά που είναι αχρείαστα αλλά απαραίτητα δεόντως.

Ο γιατρός (με πονάνε τα λαιμά μου εδώ και μέρες – όλα ή το ένα μόνο;), ο δικηγόρος (θα του την τρίψω εγώ μια μηνυσάρα που θα ‘ναι όλη δική του που θα πάει να μου φάει τη αποζημίωση), ο νεκροθάφτης (φτου φτου φτου, στα όρη στ’ άγρια βουνά).

Υπάρχουν αυτά που την έχουν τη χρήση τους στο πιο περισταστιακό.

Ο κούριερ (μέχρι να έρθει το γεμιστό με το ΚΤΕΛ γίνεται στουπέτσι ρε μάνα), ο μπάτσος (διότι καμία δουλειά δεν είναι ντροπή, εφόσον υπάρχει η δουλειά του μπάτσου), ο καλλιτέχνης (κόφτε μου το ψωμί αλλά αφήκετέ μου την κουλτούρα).

Το πρόβλημα μου εμένα δεν είναι με κανένα από τα παραπάνω.
Έκαστο τη χάρη του, τα ‘παμε και τα συμφωνήσαμε.

Το θεματάκι μου είναι με αυτά που άμα το καλοσκεφτείς, δεν χρειάζονται και καθόλου.

Αλλά τώρα που το σκέφτομαι, καθόσον ο χρόνος με κάνει όλο και πιο σοφή, όλο και πιο διπλωμάτισσα, ας μην αναφέρω σορεία παραδειγμάτων. Εχτρούς θα κάμω και θα προσπαθήσουν να με ρίξουν από το θρόνο μου.
Οπότε, για να δείξω και του λόγου το αληθές και να μη με πείτε θρασύδειλη, θα αναφέρω ένα που το έχω πιο πρόσφατο και αποτέλεσε και την αφορμή τούτου του δοκιμίου.

Σταθείτε πρώτα να μετρήσω πόσους θα χάσω…
Ένας ο Αντώναρος (ήταν καλός, ήταν χρυσός, κι είχε τις χάρες όλους), δύος ο ξέρει_αυτός_ποιος_αλλά_δεν_τον_δίνω, άντε να ‘ναι και κανά δυο τρεις (χιλιάδες πάντα) άλλοι.
Χαλάλι.
Δε θα πουλήσω εγώ τις ιδέες μου για τις δημόσιες σχέσεις!

Τους δημοσιογράφους ρε παιδιά, τι τους θέμε;;;

Μια χαρά δεν την περάσαμε χτες που μας αφήκανε σε ησυχία; Ησύχασε το κεφαλάκι μας ησύχασε, μια μέρα χωρίς να μαυρίσει η διάθεσή μας, χωρίς να μας γίνουν τα νεύρα κανταϊφι.

Τι; Πώς θα μαθαίνουμε τις ειδήσεις;

Στόμα με στόμα φίλοι μου. Σαν τις παλιές καλές εποχές.
Αχ, τι μου θυμίσατε τώρα…

Υ.Γ. Και τώρα που το θυμήθηκα, αυτός που είναι στην εφημερίδα, ο.κ. δημοσιογράφος. αυτός που είναι στην του βου, δεν έπρεπε να λέγεται δημοσιολέος (σαχλίτσες);

Ρουφιανεύομαι...

2007-12-06T16:25:00.000+02:00

Διαβάζω σήμερα:
"Καθημερινά έστελνε ηλεκτρονικά μηνύματα και τους αποχαιρετούσε «για πάντα», όπως έλεγε! Πολλοί ήταν αυτοί που δεν τον πίστεψαν. Κάποιοι, όμως, ανησύχησαν και επιχείρησαν να τον μεταπείσουν. Οι αστυνομικοί στάθηκαν τυχεροί, γιατί «έπιασαν» το e-mail του τελευταίου (!) φίλου του 20χρονου: «Μην κάνεις τη μ…! Τίποτα δεν αξίζει όσο η ζωή σου» του έγραφε."

Ένα παιδί (20 χρονών βέβαια, παιδί ακόμα;) που ήθελε λέει να αυτοκτονήσει ένεκα που το βάρεσε ερωτική απογοήτευση και το ανακάλυψαν οι αξιαγάπητοι αστυνομικοί και το έσωσαν από του χάρου τα δόντια. Μπράβο τους τους καλούς μας αστυνομικούς.

Αφήνω την ουσία της υπόθεσης.

Κρατάω το ότι οι αστυνομία "έπιασε" ένα e-mail.

Όπα παιδιά.
Μισό να το πάρω αλλιώς.

Είπαμε να υπάρχει πρόληψη εγκλήματος, αλλά... μήπως έχουμε παραξεφύγει;;;

Υ.Γ. Προσέχτε τι θα σχολιάσετε. Μπορεί να το "πιάσει" η δίωξη.

Τικάρω...

2007-11-05T12:13:00.000+02:00

Ε ναι λοιπόν.
Πάει και τελείωσε.
Το αποφάσισα.

Θα αγγίξω ένα πολύ ευαίσθητο θέμα.

Θα το κάνω, ναι.
Το σκεφτόμουν καιρό, αλλά να... Δίσταζα.
Μετά όμως κατέληξα ότι ο μπλόγκερ (κατά το "ο δημοσιογράφος" του 30φυλλόπουλου και το "ο σατιρικός συγγραφέας" του Λαζό) δεν πρέπει να μασάει τα λόγια του. Πρέπει να μιλάει ευθαρσώς και να θίγει τα πάντα.
Οπότε, ζητώ συγνώμη προκαταβολικά από αυτούς που θα πληγωθούν, δηλώνω έτοιμη να αντιμετωπίσω αυτούς που θα βρεθούν απέναντί μου, και ψυχικά προετοιμασμένη να αποδεχτώ την απώλεια μιας μερίδας οπαδών μου (όσους και να χάσω, πάλι άπειροι θα μείνουν).

Θα μιλήσω για τα τικ (για τα τακ άλλη μέρα).

Αφορμή είναι η επίσκεψη που δέχθηκα την περασμένη βδομάδα από την σπιτονοικοκυρά μου. Η σκέψη βέβαια ότι είναι μάλλον απίθανο όταν δεν πλέκει σεμεδάκια να μπαίνει στο ίντερνετ, μου δίνει την ελευθερία που χρειάζομαι για να την αναφέρω. Αν το διαβάζουν τα παιδιά της ή λοιποί συγγενείς, δεν είμαι εγώ. Άλλη είναι.
Ήρθε η γυναίκα, ματς μουτς φιλιά και αβρότητες, ε, καθίσαμε να τα πούμε λίγο σαν άνθρωποι.
Αφού λοιπόν έβγαλα το φοντάν ωσάν την καλή νοικοκυρά και πιάσαμε την χιλιοειπωμένη κουβέντα περί του καιρού, το παίρνω πρέφα για πρώτη φορά.
Δε δίνω βάση. Λέω, κουρασμένη θα είναι η γυναίκα.
Θα πέσει κι άλλο η θερμοκρασία από βδομάδα, προβλέπω με βεβαιότητα, για να έρθω να το διαπιστώσω για δεύτερη φορά.
Ναι, θα το έχει το κρύο του, με συμπληρώνει και έρχεται να μην αφήσει κανένα περιθώριο αμφιβολίας.
Τα μάτια της ανοιγόκλειναν σε ρυθμό πολύ πιο γρήγορο από τον φυσιολογικό.
Όσο μιλούσαμε, τόσο συνέχιζε.
Πώς με κόβει το τσερβέλο, λέω να δεις που θα συντονίζεται με τον δευτερολεπτοδείκτη του ρολογιού.
Οπότε πάνω σε μια κρίση ενθουσιασμού (αχ τι καλά να χιονίσει τα Χριστούγεννα!) κάνω μια χειρονομία με το χέρι μου και ουχί με το πόδι μου, και δίνω μια εξεπίτηδες του ρολογιού να πέσει χάμου να σκάσει σαν το καρπούζι μπας και θεραπευτεί το σύμπτωμα.
Τζίφος.
Να θυμηθώ να πεταχτώ στην Ελβετία με την πρώτη ευκαιρία να το αντικαταστήσω.
Βρε αλλάξαμε κουβέντα, βρε άρχισα εγώ τα χαριτωμένα μου να ευθυμήσουμε (ξέρετε δα τα χιουμοριστικά μου τάλαντα) μπας και χαλαρώσει, βρε αμάν βρε ζαμάν, τίποτα.
Το θέαμα θύμιζε ηλεκτρικές πόρτες εμπορικού κέντρου σε ώρα αιχμής.
Τώρα θα με πείτε, κι εσένα τι σε πείραζε.
Δε με πείραζε. Αλλά δεν ξέρω, κάτι μου 'κανε.
Όταν το πήρα απόφαση ότι δεν μπορούσα να το θεραπεύσω (Θεριό ή αλλιώς κολ μι δε χίλερ), μου ήρθε τρέλα. Θαρρείς και τα νεύρα των ματιών μου ανέπτυσσαν δική τους βούληση και ήθελαν να ακολουθήσουν το ίδιο αλέγκρο τέμπο.
Α όχι, αυτό δεν θα το επέτρεπα. Θα νόμιζε η γυναίκα ότι την κοροϊδεύω κιόλας. Δεν τα κάνω εγώ αυτά, ποτέ των ποτών.
Οπότε, στην προσπάθειά μου να το αποφύγω, βάλθηκα να τα γουρλώνω για να μην τολμήσουν να απειθαρχήσουν. Δώστου άνοιξε-κλείσε αυτή, δώστου γούρλωμα εγώ. Άμα είχαμε τρελό στην παρέα θα τον είχαμε αποτελειώσει.
Μου πήρε τουλάχιστον τρία τέταρτα από την ώρα που έφυγε (αθεράπευτη ξανασημειώνω) μέχρι να αποκαταστήσω τους οφθαλμούς μου.
Βρε τι μπορεί να πάθει ο άνθρωπος στα καλά καθούμενα...

Υ.Γ. Τώρα βέβαια, πάλι καλά που δεν το έκανε με τα αυτιά, θα ήταν πιο δύσκολη η αποστολή μου.

Εξελίσσομαι...

2007-10-15T16:05:00.000+03:00

Υ.Γ. Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει...

Σταδιοδρομώ...

2007-10-11T15:54:00.000+03:00

Κάποτε, οι γονείς μου ήταν ρομαντικοί.

Μπράβο τους, θα πείτε.

Αμ δε, θα σας πω.

Διότι να είναι ρομαντικοί για την πάρτη τους, με γειά τους με χαρά τους.

Εσύ, μου λένε μια μέρα, για να λύσεις το πρόβλημά σου (το οικονομικό, για τα υπόλοιπα είχαν απογοητευτεί) παιδί μας καλό (ήμουν καλό, αυτό να λέγεται), θα μπεις στο δημόσιο.

Πίστευαν γαρ, ότι θα μπορούσε κανείς να διεκδικήσει αξιοκρατικά μια θέση στο δημόσιο, εφόσον βέβαια πληροί τις κατάλληλες προϋποθέσεις (κι εγώ από προϋποθέσεις άλλο τίποτα, να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει).
Εγώ, ούτε να μου είχανε σκοτώσει την μάνα και τον πατέρα (για να είμαι ειλικρινής, στη φάση εκείνη πολύ θα ήθελα εγώ προσωπικά να μου είχα σκοτώσει την μάνα και τον πατέρα). Ούτε να το ακούσω δεν ήθελα.
Οι πρώτου βαθμού πρόγονοί μου δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι είχαν κάνει λάθος και έβγαλαν ένα τόσο ζαβό παιδί.

Να του προσφέρει κάποιος σταθερή δουλειά, με καλά λεφτά, χωρίς άγχη και αγωνίες, κι αυτός να μη θέλει.
Η άρνησή μου συνεχίστηκε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αρχικά εξέφρασα τις αντιρρήσεις μου στα πλαίσια ενός πολιτισμένου διαλόγου.

Μετά επέδειξα την μεγαλειώδη έκταση της φωνής μου στα πλαίσια ενός τρικούβερτου (τετρακούβερτου, δε θυμάμαι καλά τώρα, μη σας γελάσω) καυγά.

Όταν πια εξαντλήθηκα από την απεργία πείνας (4,5 ώρες μετά) αναγκάστηκα να υποκύψω.
Εντάξει, θα κάνω τα χαρτιά. Είπα.
Και τα έκανα τα ρημάδια.

Δύο ολάκερους μήνες έτρεχα δεξιά κι αριστερά να βγάλω τα δικαιολογητικά. Δημόσια υπηρεσία από 'δω και ουρά από 'κει μέχρι να μαζέψω το χαρτομάνι που χρειαζόταν να υποβάλλω για να με κλείσουν στη φυλακή ε, να με διορίσουν στο δημόσιο.
Επέρασε ο καιρός, ήγκηκεν η ώρα, βγήκαν τα αποτελέσματα.
Από τις μερικές κατοστάδες ομοϊδεάτες ηλιθίους που είχαν μπει στην ίδια διαδικασία, στους πίνακες που έδειχναν την τελική κατάταξη το περήφανο όνομά μου φιγουράριζε τελευταίο. Και καταϊδρωμένο.
Η ευτυχία μου δεν μπορεί να περιγραφεί (και ξέρετε ότι γενικά τις έχω στο τσεπάκι μου τις περιγραφές). Ένιωθα σαν να με είχαν κλείσει σε ένα κλουβί και ξαφνικά κάποιος να άνοιξε την πόρτα.
Οι αιθεροβάμονες γονείς μου προσγειώθηκαν στην πεζή πραγματικότητα και τώρα δεν μπορώ να τους μαζέψω από αντιεξουσιαστική διαδήλωση σε χουλιγκανική επίθεση. Δε βαριέσαι, το θέμα είναι να εκτονώνεται κανείς.

Το ίδιο πράγμα που φοβήθηκα τότε, εξακολουθεί να με τρομάζει μέχρι σήμερα.

Η πλήξη.

Η ρουτίνα.

Το να κάνεις το ίδιο και το ίδιο, σε ένα αντικείμενο που δεν σε ενδιαφέρει ιδιαίτερα ούτως ή άλλως.

Μου συνέβη ήδη δύο φορές.

Άλλαξα παντελώς ασχολία, σε μια απόπειρα να δραπετεύσω από την ανία και να δραστηριοποιηθώ σε κάτι πιο ενδιαφέρον.

Θα σας εξομολογηθώ ότι εδώ και καιρό νιώθω να απειλούμαι από την τρίτη (και φαρμακερή ενδεχομένως).

Οι ανασφάλειες βέβαια και το οικονομικό βόλεμα που απολαμβάνει κανείς σε μια δουλειά που παλιώνει, είναι κακοί σύμβουλοι για τέτοιες στροφές.

Και μη με ρωτήσετε τι θα μου άρεσε πραγματικά να κάνω. Σ΄αυτή τη ζωή, δεν την βλέπω να πραγματοποιείται αυτή η λίστα.
Και μεταξύ μας, δεν με βλέπω να κουνιέμαι στο άμεσο μέλλον.

Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινεεε.

Αλλά με τρώει.
Να μην σας το πω;

Υ.Γ. Σε σας το είπα, του χρυσού μου του αφεντικού μην προλάβει να το πει κανείς πριν της ώρας του...

Ξεγλιστράω...

2007-10-08T16:07:00.000+03:00

Όλοι κάνουμε ερωτήσεις απλά και μόνο από ευγένεια, χωρίς να μας ενδιαφέρει η απάντηση. Όποιος πει το αντίθετο είναι ψευτρόνι (και όποιος λέει ψέματα πέφτει ο ίδιος μέσα).
Προσωπικά προσπαθώ να το αποφεύγω, αλλά δεν μου βγαίνει και πάντα. Συχνά με συλλαμβάνω (γιου χαβ δε ράιτ του ριμέιν σάιλεντ, έβριθινγκ γιου σέι... κου λου που) να ρωτάω πράγματα που δε με ενδιαφέρουν, έτσι από υποχρέωση.
Και αυτό ίσως να μην είναι και τόσο κακό, καθόσον λίγο πολύ το κάνουμε όλοι.
Το κακό είναι, ότι ποτέ δεν θυμάμαι τις απαντήσεις αυτών των ερωτήσεων. Ποτέ όμως.
Οπότε, με βρίσκω πολύ συχνά στην δυσάρεστη θέση να είμαι εν μέσω μιας συζήτησης που τελικά δεν ξέρω τι θέμα έχει.

- Ωπ, τι γίνεσαι; μου λέει προχθές ένας γνωστός μου που είχα αν τον δω καιρό, και είχα να τον δω καιρό προφανώς επειδή δεν ήθελα να τον δω.

- Γεια, λέω με εκείνο το χαμόγελο που δεν κάνει ρυτίδες δίπλα από τα μάτια, πάει να πει είναι ψεύτικο.

- Όλα καλά; δίνει συνέχεια σε έναν διάλογο που θα μπορούσε ήδη να έχει λήξει και να τραβήξει ο καθένας τον ξεχωριστό δρόμο του.

- Καλά εσύ, αναγκάζομαι να συνεχίσω, προφέροντας αυτές τις δύο λέξεις σαν μια χωρίς να βάλω ερωτηματικό μετά το "εσύ", υπονοώντας εσκεμμένα ότι χέστηκα κιόλας (με το συμπάθιο) αλλά τι να κάνεις που πρέπει να μην είμαι και πολύ απότομη (τρομάζουν οι ανθρώποι γύρω μου γαρ).

Έλα όμως που από εκεί και πέρα το σύστημα κάνει αυτόματη εξοικονόμηση ενέργειας και δεν ακούω τίποτα πλέον.
Κοιτάζω το ρολόι μου, για να συνειδητοποιήσω ότι δεν φοράω ρολόι, επεξεργάζομαι τον χώρο γύρω γύρω μπας και βρω κανέναν άλλο γνωστό και γλιτώσω απ' αυτόν αλλά τζίφος, και αφού αποτυγχάνω θυμάμαι ότι πεινάω και αρχίζω να μελετάω τις εναλλακτικές σίτισης.

- Εσύ τι θα έκανες; με εγκαλεί στα εγκόσμια το κακό συναπάντημα.

- Ε;

- Δεν είμαι σίγουρος αν έκανα καλά. Τι λες; διευκρινίζει χωρίς να με βοηθήσει ο άχρηστος ντιπ να καταλάβω το θέμα μας.
Αναγκάζομαι να επικαλεστώ το πιο ασαφές λεξιλόγιο που διαθέτω και δίνω μια απάντηση τύπου:

- Εντάξει, ό,τι έγινε έγινε, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου, θεωρώντας εύλογα ότι αν είχε όντως έρθει το τέλος του κόσμου, κάποιος θα είχε φιλοτιμηθεί να με ενημερώσει κι εμένα.

Κι εκεί ακριβώς έρχεται ο από κινητού θεός να με σώσει και αρπάζω την αφορμή που χρειαζόμουν για να τον χαιρετήσω βιαστικά με την πρόφαση ότι το τηλεφώνημα αυτό ήταν υπέρ-επείγον και θα διαρκούσε ώρες (γιατί, δεν είμαι άξια εγώ να κάνω τηλεσυνδιάσκεψη κορυφής;). Έτσι τον ξεφορτώθηκα λάχα λάχα και την έβγαλα καθαρή.
Άντε να διούμε την επόμενη φορά τι θ' απογίνω.

Υ.Γ. Κατά τα άλλα είμαι πολύ κοινωνικό άτομο, μη νομίζετε...

Παραμυθιάζω...

2007-10-05T10:12:00.000+03:00

Στο στενό μου περιβάλλον, το επαγγελματικό για να διευκρινίσω, είναι ένας άθρωπος. Θα με πείτε τι θα ήταν, ένα ζώο (γιατί, δεν θα μπορούσα να δουλεύω σε τσίρκο;); Το προσπερνάω και συνεχίζω.
Αυτός λοιπόν ο λεγάμενος, είναι ένας από δαύτους που τους αρέσει να λένε ιστορίες. Πολλές ιστορίες. Πάρα πολλές ιστορίες. Συνέχεια, ξανά και ξανά ιστορίες. Θα λιποθυμήσω!
Κάθε φορά που γίνεται κάτι αξιοσημείωτο, έχει να πει ένα σχετικό επεισόδιο που του συνέβη προσωπικά. Σχετικά με τα πάντα.
Και δεν είναι που το λέει. Είναι αφενός που υπερβάλει, αφεδύο που κατά καιρούς επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα με μικρές παραλλαγές (για να μη βαριόμαστε ενδεχομένως).

Κύριε Απαυτούλη (δανείζομαι αυτό το ευρηματικότατο όνομα λογοτεχνική αδεία), σήμερα δεν χτύπησε το ξυπνητήρι (καμία σχέση με το κεφαλοτύρι) μου.
Α, αυτό δεν είναι τίποτα. Εγώ μια φορά που δεν είχε χτυπήσει το ξυπνητήρι μου και δεν πήγα στη δουλειά, το αφεντικό μου έστειλε περιπολικό να με μαζέψει.

Κύριε Απαυτούλη, δεν βρίσκω που έβαλα ένα τιμολόγιο (για να δείξω ότι έχω και σημαντική εργασία).
Σιγά το πράμα. Εγώ κάποτε είχα χάσει ολόκληρο τον υπολογιστή μου και τον βρήκα μέσα σε μια μυστική κρύπτη που ανακάλυψα στο γραφείο.

Κύριε Απαυτούλη, σήμερα πάλι δεν χτύπησε το ξυπνητήρι (ε πάρε ένα καινούριο χρυσή μου!).
Πού να δεις εγώ μια φορά που δεν είχε χτυπήσει το ξυπνητήρι του αφεντικού μου και δεν ήρθε στη δουλειά, του έστειλα περιπολικό να τον μαζέψει.

Νούμερο ο τύπος λέμε. Αστείρευτα σκηνικά - που κάποια συνέβησαν στον ίδιο, κάποια στους ήρωες των "Φιλαράκιων" - και δεν κουράζεται να τα αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο μέχρι τελικής πτώσεως των ταλαίπωρων ακροατών του.

Μα σε ρωτήσαμε κύριε;

Υ.Γ. Αυτό δεν είναι τίποτα. Εγώ μια φορά...