Hepsinden biraz... / Eindhoven

On the way...

2009-12-24T23:12:00.003+02:00

Hollanda'ya kisa sureli bi elveda; cok yoruldugum, cok calistigim, is stresi denen seyi hayatimda ilk defa da olsa tattigim bi donemden sonra ilac gibi gelecek bana Istanbul. Bugun is yerinden en son yine ben ayrildim ama dert mi degil...Isin ucunda Istanbul var. Topladim yukarida gozuken cantalari sabahtan, temizledim evimi dondugumde mis gibi beni karsilasin diye, aldim pasaportumu yanima cektim geldim. Hos sanki dort ay oncesinden belliymis yolculugum gibi konusuyorum ama isin asli oyle degil. Sali aksami belli olduktan sonra hizlica yapilan planlar dahilinde her sey.

Kar kis munasebetiyle yuregim agzimdaydi aslinda biraz trenler yuzunden ama korktugum gibi olmadi. Hic sorunsuz bi bucuk saatte geldim Schiphol'e dort saat oncesinden. Zaman nasil gecicek diye telaslandim ama ben magazalar arasinda salina salina yururken coktan gecmis bile. Bagajimi teslim ettim, guvenlik kontrolunden gectim, kendime bi Heineken ismarladim, keyifli keyifli bekliyorum ucagimi.

Kac kere ayrilsam, kac kere kavussam... Kufretsem, cok sevsem, ayrildigim icin cok uzulsem, zaman zaman sevinsem de Istanbul'a gitmek icimi senlendiriyor. Insanin buyudukce ve daha cok sey gordukce bazi seylere heyecani cok kalmaz ya...Iste Istanbul'a giderken bu heyecani istisnasiz yine hissettigimde sukrediyorum ben.

Bana iyi yolculuklar.

KarDanAdam

2009-12-20T20:19:00.004+02:00

Haha! Bu edepsiz kardanadam mahallemin gencleri tarafindan yapildi bugun. Biraz once markete giderken gordum ve kamerayi evden cikarken cebime attigim icin pek sevindim. Bu arada sag tarafta isiklari yanan ucuncu kattaki cati kati daire benimki, boylece yasadigim yerin fotografini super bi konsept dahilinde cekebildim, cok mes-ud-um. Mutfak penceremden baktigim gibi 4 ayri kardanadam goruyorum o da ayri bi konu. Rochusbuurt'un insanlari bugun kendini kardanadam yapimina adadi sanirim.

Karin yagmasi benim icin cok keyifliydi pek tabi; evin icinde sicak sicak corbami, kahvemi icerken camdan bakip trallallaaaaa sesleri esliginde keyifli keyifli takildim ancak Deniz ve Koray icin ayni seyi soyleyemem. Bugun Istanbul'a gidecekleri icin Koray dun geceden beri 10 saniyede bir uc internet sitesi arasinda kendini kaybetti; schiphol havaalani, hollanda demiryollari ve meteoroloji. Zira dun gece de Deniz Ingiltere'den zor da olsa sagsalim dondu; ucak iptalleri, tren gecikmeleri falan derken gece 1'e yaklasirken Koray'la tren istasyonundan aldik onu. Bugunse saat aksam 8'deki ucaklari icin 11;30 gibi evden cikip zor da olsa saatler sonra Schiphol'e ulastilar. Kar yagdi, trenler iptal oldu...Rezillik dizboyu. Hollanda'da da oluyor iste boyle seyler, bunu da gormus olduk. Su an Schiphol'un internet sitesinden bakiyorum da ucuslarinda herhangi bi gecikme veya iptal gozukmuyor, hadi gule gule gitsinler o zaman insallah.

Kar tum hiziyla Eindhoven'da yagmaya devam ediyor bu arada. Her ne kadar icimde ufacik da olsa ergen gudusuyle "ah keske yarin tum ulasim kesilse de ise gitmesek" gibi sacma bi dusunce olsa da bunun gerceklesmesi icin gercekten cok ciddi bi hava muhalefeti gerekiyor. Ben bi sekil giderim gitmesine de sirkete baska sehirlerden ve hatta Belcika'dan gelen bissuru insan var, onlar ne yapar bilmem. Hos sirketin yarisi christmas geyigine zaten yarin gelmez, o da ayri.

Yarin aksam bir de sirketin yeni yil partisi var; bu havada maksimum bes kisi gelir, guzel guzel kutlarlar. Is adina her seyden o kadar baydim ki partiye gitmeyecegim sanirim. Yine ayni insanlarla salak salak ayni seyleri konusmak hic hosuma gitmeyecek. Alirim ickimi evimde icerim cok gerekirse. Mumkunse bi iki haftalik kimseyi gormeme hakkimi kullanmak istiyorum.

Pazar aksami yapilmasi gerekenler listesine soyle bir bakip ise yarinki ogle yemegimi hazirlamakla baslayayim ben; sonrasinda bulasiklar, camasirlari asma, utu, sakal trasi ve battaniye altina girerek uykuya dalma... Yarin icin herkese iyi haftalar.

Neden katil olunur, artik anlayabiliyorum...

2009-12-16T02:05:00.003+02:00

Allah baska dert vermesin tabi o cok ayri bi konu ama sanirim bugun 27-28 yillik hayatimin -olum/kalim/kaza/kavga durumlari olmaksizin- en kotu gunlerinden biriydi. Dun aksam yorgun kafayla transport etmem gereken iki tane raporu sacmasapan bi sekilde ssistemde yanlis halde biraktigim icin sabah onun huzursuzluguyla uyandim bi kere; simdi ise gidecegim ve butun gozler bana bakacak ve herkes bana "aptaaal Ozaaaan" diye bagiracakmis gibi geldi. Hava sabah -8 derece idi ve ben soguktan hakikaten delirdim. Disari ciktigimda iki dakika mesafedeki duraga yururken bile kufrettim. Ha bu arada asagi inerken gerizekali emlakcimin 3 kere mail atmama ragmen asla degistirmedigi ikinci kattaki yanmayan ampul yuzunden elimdeki kocaman cop poseti ile (bugun cop cikarma gunuydu cunku) az kalsin embesil daracik Hollanda merdivenlerinden tepeleme dusuyordum. Duraga ulastigim gibi otobusu kacirdigimi anladim cunku benim otobusumden hemen sonra gelen otobus belirdi uzaklarda. 4 dakika once orada olmama ragmen gaza basip giden Eindhoven soforlerine de bi guzel kufrettikten sonra 10 dakika uzaklikta baska bi hatti kullanabilecegim duraga yurudum. Bu arada kufur etme halim cigrindan cikti artik durunamaz oldum. Bi sekil sirkete ulastiktan sonra (bu arada saat sabah 7:40) dun aksam yine yorgun kafayla doldurdugum performans degerlendirme toplantisi formumun portaldan silinmis oldugunu farkettim! Bi hisimla portal support ekibine mail attiysam da tabi ki cevap alamadim. Demin bahsettigim isi duzelteyim derken Drachten'da calisan bi danismanla papaz oldum. O isi hallettikten sonra bi saat surmesi gereken bi toplantiya girip 3,5 saat sonra ciktim. Bu arada yanimda yemek olmadigi icin az kalsin bayiliyordum. Toplantidan sonra kampusun icindeki supermarketimiz Albert Heijn'a gidip bi seyler aldim ama hava o kadar soguktu ki yine kufrettim. Dondugumde proje mudurunden gelmis olan, kullanicilarin hazirladigi issue listesinde 372 madde oldugunu gorunce kan beynime sicradi yine kufrettim! Butun bunlar olurken yarin baska bi proje icin hazirlamam gereken proposalin ne kadar da hazir olmadigini farkedip panikledim. O panikle kendimi yeni ofisimizin pek tasarim coffee cornerlarindan birine atip pek dizayn bi koltugun ustunde yaklasik bi 10 dakika hicbi sey yapmadan oturdum. Mal gibi oturdum. Sonra kendi kendimi telkin ettim, kandirdim, tekrar isimin basina dondum. Bu arada eski proje mudurum su an hala projenin teknik sorumlusu olan igrenc insan butun gun proje hakkindaki olumsuz yorumlariyla icimi ezdi, onu oldurmek istedim. Isleri halledebildigim kadar hallettim ve cantami toparladim. Aksam 7bucuk otobusune bindim ve 7:45 gibi eve geldim. Geldigim gibi evin ne kadar daginik oldugunu hatirladim ve tekrar sinirlendim. O sinirle mutfaga uzanip uc saniyede bitirdigim cikolata sonrasinda six feet under izleyerek yorgunluktan bayilmisim. Uyandigimda her tarafim kasiniyordu. Kollarimda vucudumda bacaklarimda kirmizi kirmizi lekelerim vardi boyle cici cici. Alerji ilacindan bi tane aldim, dus aldim, biraz internette dolandim simdi iyiyim. Su saate kadar da diger proje icin hazirlamam gereken proposali hazirladim. Tam olarak bitmedi ama en azindan elim bos cikmayacagim yarin toplantiya. Bitirmeden once de butun bu olanlari yazip kusmak istedim ki bi daha asla ve asla boyle bi gun olmasin ve hatta mumkunse ben bu gunu hic hatirlamayayim.

Kimin oyu, kimin birligi?

2009-12-11T22:18:00.002+02:00

Cok mantikli isteklerim oldugunu dusunuyorum bu hayatta; mesela ulkemde normal-guzel seylerin olmasini istiyorum, sacma kararlarin alinmasini istemiyorum, insanlarin birbirine olan tahammulsuzlugu ortadan kalksin istiyorum. Falan filan... Uzun uzadiya yazacak halim yok.

DTP'nin kapatilmasini cozum olarak goren, buna sevinen herkesin de bi an once kendine gelmesini istiyorum mesela. DTP kapatilinca her seyin bitecegine inanan, mevcut durumlarin daha da iyiye gidecegine inanan birileri var. Yani ne yazik ki var. DTP'ye bayildigimdan degil ama Turkiye'de tartisilacak herhangi bir konu icin muhatap alinacak insan/makam/parti/dernek/kurulus her ne boksa, hicbiri yok artik. Ulkedeki her sey gerzek AKP, sifat bulamadigim CHP, ordu ve anayasa mahkemesinin verdigi kararlara bagli. Kare olmus kapatmislar her seyi, ne goruyorsak, ne duyuyorsak o karenin icindekileri goruyoruz duyuyoruz. Alternatif hicbir sey yok, tartisilacak hicbir sey yok. Insanlar dolayisiyla daha sacma dusuncelerle dolduruyorlar kafalarini, herkes manasizca bagnazlasiyor, herkes birbirine gaz veriyor duruyor.

Kimsenin avukati degilim, hele DTP'nin hic degilim. Ulkemde yasanan teror olayinin ne kadar aci ve ne kadar huzunlu oldugunu biliyorum. Her seyden habersiz buyuyen salak cocuklardan degilim, kitap okumayan ici bos biri de degilim. Ailemle baslayan sonrasinda kendi cabamla gelismis bi egitimim, bi dusunce yapim var. Sadece bazi seylerin konusulmasini, tartisilmasini, kabul edilmesini istiyorum. Bugun teror yuzunden hayatini kaybetmis binlerce asker/sivil uzerinden prim yapan onlarca politikaci/insan yuzsuz yuzsuz yasiyor Turkiye'de. Hem de keyiflerinden bi gram eksilmeden. Hep birileri bize soz birakmadan bi karar aliyor, sonrasinda hicbir sey cozulmuyor.

Terorun diyalog olmadan asla bu ulkeden cikip gidecegini zannetmiyorum. Ister her yil milyarlarca dolarlik askeri malzeme alinsin, isterse iki ayda bir parti kapatilsin...

Hasta

2009-12-09T19:02:00.002+02:00

Pazar aksami "yahu bana sacma bi usume geldi, hadi hayirlisi" cumlesi ise basladi tum hikaye. Pazartesi butun gun boyunca "bu ofis cok soguk, ya size de oyle gelmiyor mu, ben donuyorum" cumlelerime karsilik veren bos gozlere sinirlendim icten ice. Sali sabahi "bi sicak dus alirsam, bi de ustune limonlu balli sicak su icersem bombayim bomba" kandirmacasinin sonunda Sali aksami ofiste milletin ustune ustune hapsurmayayim diye besbindokuzyuzellialtinci kere kendimi koridorda kosarken bulunca artik itiraf etmeye karar verdim; hastaydim. Dun aksam evde kolumu bile kipirdatmayarak gecti zaman; yorgan altinda sayamadigim kadar cok bitki cayinin icine sayamadigim kadar limon dilimi atarak kacinci kez izledigimi bilmedigim Six Feet Under'in son uc bolumunu izleyerek zavalli halime daha da zavallilik kattim. Six Feet Under'in o muhtesem son bolumunun son 10 dakikasinda hakkaten de bogurerek agladim. Yani hasta oldugum icin zaten normalde sumuklerim akiyor, gozler dolu falan...Ustune bi de bu. Aynaya baktigimda kendimden korkacak kadar tipim kaymisti. Normalde Brad Pitt kadar yakisikli oldugumu herkes biliyor sonucta.

Bugun sabah kalktigim gibi bizim sirketin "hastayim ilgiye muhtacim" numerosunu arayip sirkete gidemeyecegimi belirttim. Sonrasinda da proje mudurune ve en buyuk mudurume "hastayim ama bana telefondan ulasabilirsiniz, yalan soylemiyorum yani haberiniz olsun" baslikli bi mail attim. Sonrasinda yine ayni hikaye; binlerce bitki cayi, C vitamini iceren her sey, ekmek ve peynir odakli mideyi bozmayacagina inanilan yemekler, yine bol bol Six Feet Under...(bu sefer special features kisimlarini izledim.) Su an sanirim iyiyim; burnumun siddetli akisi durdu neyse ki. Bogazlar iyi durumda, eklemlerde agri azaldi, ates yok. Bas agrisi ve halsizlik var sadece ama olacak o kadar. Birazdan dus alip tertemiz seyler giymek istiyorum ustume. Ustumdekiler, butun ev sanki mikroplara viruslere bulanmis gibi geliyor. Keske bu durumlar icin gozle gorunur bi sey olsa; yani ben gozumle gorsem o mikroplarin gittigini falan. Neyse, sacmaliyorum.

Yarin yine ayaklarim geri geri ise gidecegim, igrenc bi hafta geciriyoruz zaten. Cumartesi ve Pazar calisacagimiz kesinlesti, Christmas'da Istanbul'a gitme ihtimalim olabildigince azaldi, bi de bunlar yetmiyormus gibi yeni bi projeye baslamam soz konusu. Yani yeni proje su an Haziran'dan beri icinde bulundugum projeden kat be kat iyi gozukse de (en azindan finansla alakali bi proje olmamasi sevmeme yetecek sanirim) yine de is istir.

Bi de artik, gecen Sibel'le konusurken karar verdim ki ben bi seyler yapmak istiyorum. Kafami baska bi yere vermem, biraz da baska seylerle ilgilenmem lazim. Spor demeyin zaten gidiyorum, onun da disinda bi sey istiyorum. Artik tepsi mi boyarim, daha kotusu taki mi tasarlarim bilmiyorum ama canim bi seyler yapmak istiyor. O bi seyleri de bi ara bulmam lazim.

Ablalarla Antwerp

2009-12-01T18:43:00.007+02:00

Gectigimiz hafta sonu ablalar hafta sonuydu burada. Carsamba aksami Deniz’in ablasi, Persembe aksami ise benim abla tesrif etti Eindhoven’a. Ablam kadar soguk sevmez bi insan icin dalga gecercesine soguk, ruzgarli, yagmurlu bi hava dolandi durdu kicimizda. Tamam insan Kasim sonu Hollanda’ya gelirse bahar havasi beklememeli ama bazen hani disarda yurutmeli degil mi? Neyse biz yine de cok eglenip cok gezmesini basardik. Ablamin Eindhoven’a ikinci gelisi oldugu icin ozel bi Eindhoven turuna maruz kalmadi bu sefer ki ozel Eindhoven turu dedigim sey de aslinda pek asli astari olmayan bi sey; sehrin asli astari yok yahu ben ne yapayim …

Cumartesi sabahi ise kahvaltimizi yaptiktan sonra bindik arabaya tuttuk Antwep’in yolunu; 1 saat surdu surmedi otelimizi bulduk, cantalarimizi biraktik, disari attik kendimizi. Meshur Antwerp istasyonunun icini gezdikten sonra ben tam Rana’ya mesaj atmaya hazirlaniyordum ki (zira Rana ve Serdar’la Antwerp’te bulusacaktik) trafik isiklarini gectigimiz gibi sagimizda ikisi belirdi. Nerdesiniz, orda misiniz, simdi suraya gelin, yok yok biz oraya gelelim muhabbetlerine gerek kalmadan bulusmus olduk sahane oldu. Gezinin bundan sonraki kismi bende hava muhalefeti dolayisiyla cok belirgin degil. Zaman zaman doluya donen sapsal yagmur, Antwerp’in liman sehri olmasindan kaynakli bize eslik eden o muhtesem ruzgar ve got dondurucu soguk bizde algi eksikligine yol acti. Sehri olabildigince yuruyup pek guzel kisimlarini ilk defa sehri ziyarete gelen ablalara gostermeye calistiysak da basarili olduk mu bilmiyorum. Antwerp cici olmasina cici bi sehir, ben kendisini gayet seviyorum ama bizimkiler ne hissettiler bilemem.

Aksam yemeginden once Kuliminator denilen, dunyada bira yaslandiran 5-10 mekandan biri olan puba oturduk. Ben Koray’dan ve Deniz’den daha once ununu duymustum ama hic gitmemistim. Birbirinden lezzetli Belcika biralarini hopur hopur icerek mevcut nesemizi ujbej katina cikartmayi basardik. Fotograflar ictigimiz biralari gosteriyor, hepsini oneririm, yine olsa yine icerim. Oyle guzellerdi. 2002 senesinden kalma Rochefort ise gecenin agir topuydu. Oh mis!

Aksam yemegimizi Afrika restorani Mata Mata & Pili Pili isimli mekanda yedik. Deniz mekani buldugunda Koray'la bana mail atmisti "burada rezervasyon yapayim mi" diye, ben de "sirf ismi icin bile giderim ben oraya" demistim. Iyi ki de gitmisiz; yemekler o kadar guzel o kadar lezzetliydi ki kendimizden gectik diyebilirim. Yemeklerden once ictigimiz kokteyller de pek lezizdi zaten. Bu arada mekana oturdugumuz gibi Mata Mata'nin tersten yazilmis halinin Atam Atam oldugunu farkedince koptuk. Asagidaki fotografta Atam Atam yazisini ve yedigim hindistan cevizli sos icinde ispanaga yatirilmis balik ve kizarmis muz kroketlerini gorebilirsiniz. Yine olsa yine yerim, oyle guzeldi.

Yemek sonrasi icilen kahvelerin ve biralarin sonunda kendimizi otelimizde bulduk. Ishanindan bozma Osmanbey Altinyildiz Otel'in Antwerp versiyonunda her sey iyi hostu (oda, temizlik, kahvalti acisindan) ancak sabah 6'ya kadar disarida gurultu yapan parti insanciklari sabah hepimizin soylenerek kalkmasina yol acti. Biz soylene soylene kahvaltimizi ettik, sonrasinda bi iki saat daha Antwerp'in tadini yuruyerek cikardik ve de oglen 2 gibi kendimizi tekrar Eindhoven'da bulduk.

Ablalar pazartesi gunu sirayla donduler Istanbul'a; Deniz de ben de ablasiz kaldik yine. Olsun ama; yine gelirler, yine egleniriz umarim. Belki bahar aylarinda, cicekler acmis, bocekler kudurmusken, gunes bu sefer biraz yuzunu gostermisken... Siradaki hedef Istanbul! Istanbul'da Kuliminator yok pek tabi ki ama en hasindan raki masasi ve meyhaneler var, orasi da bize iyi gelir. Hic suphesiz...

Brighton 3

2009-11-25T23:31:00.004+02:00

Madde madde Brighton yazilarindan sonra son yaziyi, yani Brighton hakkindaki son yaziyi adam gibi yazayim istedim. Soooyle bi toparlamaca manasinda yani. Tikilerin deyimiye; yaaane....Hatta wrap up yane.

Gatwick Havaalani'nda neden Ingiltere'ye geldigimi soran polise aslinda sebeklik niyetine "cunku siz datlu Ingilizler'i ozledimm, canlarim benim" demek isterdim ama abi cok ciddiydi, iceri alinmayacagimdan korktum. Ama netekim dogru, oraya gidince hakkaten de Ingiltere'de olmaktan tekrar ne kaddar mutlu oldugumu hatirladim. Ilk 13 yasinda gitmistim, sonra Lale'nin yanina 21 yasindayken gittim ve de ucuncusu gecen hafta. (Yas oldu 27 oha!) Hala sorguluyorum dunya insanlarinin genelde Ingilizler'i hangi sebeple soguk ve kendini begenmis bulduklarini. Ya bana hep cillop ve datlu kismi rastgeldi, ya da insanlar bok atmaya cok meyilli. (Bunu diyen de ben, haha! Ironiye gel.)

Neyse, gerek kaldigim otelin sahipleri Paul ve Shaun olsun, gerek beni my love diye cagiran koca memeli bar teyzesi olsun, gerek Tesco'daki guleryuzlu kasiyer abla olsun, Sidewinders denen sahane barda benle muhabbet eden ogrenci tayfasi olsun, Hand in Hand denen mekanda kasetten muzik dinleyen uc sebek herif olsun...Hepsi cok neseli, hepsi cok tatliydilar. Brighton ise deniz ozlemimi giderdigim, tam da haftasonuna yetecek buyuklukte muhtesem bi sehirdi. "Londra'ya iki gun yetmez ben o yuzden en iyisi Brighton'a gideyim" diyerek cok mantikli bi karar almisim, onu anladim.

Hollanda'da yasamaya alismis bi insan olarak beni en cok sasirtan seylerden biri alisveris manyakligi idi acikcasi. Hollanda insani parasini giyim kusamdan cok ev almaya ve egzotik yerlerde tatil yapmaya ayirdigindan Hollanda'da cilgin bi alisveris muhabbeti donmuyor. Yani var tabi ki elinde 87 torbayla gezen insanlar ama Ingiltere'ye gittigimde "oha evet boyle bi alisveris sendromu vardi yahu" dedim icimden. Turkiye gibi iste. Kazara bi alisveris merkezine gireyim dedim, bes dakika icinde milletin suratina soylene soylene ciktim mekandan. Manyak gibi herkes. O minicik sehirde her taraf minicik dukkanlarla dolu. Labirent gibi dar sokaklar zaten kalabalik, magazalar kalabalik, her yer kalabalik.

Cok ilginc bi sekilde Brighton'da donerci kebapci azligi dikkatimi cekti. Yani Avrupa'nin en sikko kasabasina bile gitseniz en az 10 donerci falan gorursunuz; Turk olmasi sart degil, bunun Misir'li olani, Yunan'i, Lubnan'li olani falan da var ama Brighton'da iki uc tane gordum sanirim ki sehir merkezini ve hatta biraz disini oldukca iyi gezdim. Yani elimdeki harita bunu gosteriyor en azindan. Ama tabi ki restoran ve mekan konusunda sahane bi sehir; aradiginiz her seyi bulabiliyorsunuz.

AIDS ile ilgili manyaklik derecesinde bi bilgilendirme durumu var Brighton'da. Her taraf HIV testini bedava yaptirabileceginiz saglik kurumlarinin ilanlariyla dolu. Her barda bi kase icinde prezervatifler ve onlarin yaninda 90 tane brosur falan... Otobus duraklarinda kocaman afisler... Gay bar olsun olmasin her barda gay dergileri, yine bilgilendirici kartpostallar, brosurler...Fenalik geliyor bi sure sonra.

Brighton'a bi daha gider miyim giderim, hele ki Eindhoven - Gatwick arasi ucuslar Aer Lingus'la bu kadar ucuz olmaya devam ederse kesin giderim. Ama bu sefer ruzgarin beni oldurmeyecegi bi mevsimde gitmeyi dusunuyorum. Illa yaz olmasina gerek yok yeter ki insan gibi yuruyebileyim yollarda. Ha bi de vizeyi Ocak ayinda yenilemem lazim, o da ayri. Neyse bi ara Amsterdam'a gider hallederiz artik.

Brighton 2

2009-11-14T20:32:00.004+02:00

-Bugun ruzgardan bi ara olecegimi dusundum. Ruzgar olmesi diye bi sey olmali.

-Kahvaltida Paul'un manita Shaun'la tanistim. Paul da az uyanik degil, adami mutfaga kapat yumurta pisirt, bacon cevirt. Sen gel kahvalti salonunda bizimle muhabet et.

-Sabah sabah adam bizi cok guldurdu. Birmingham hakkinda oyle igrenc konustu ki; soyle igrenc bi sehirdir, boyle salaklardir, aksanlari Iskoclar'dan bile kotudur dedi dedi... Sonra sorduk "e sen nerdensin?" diye... Birmingham dedi cekti gitti. Biz oyle elimizde catallarla kaldik birbirimize bakip.

-Kahvalti sonrasinda pissmil deyip sahile indim. Indigim gibi de ruzgardan uctum. Manyak bi ruzgar olmasina ragmen Brighton halkinin sakin sakin cocuklariyla(!!!) ve kopekleriyle (!!!!) sahile yuruyuse gelmis olmasina booole agzim acik acik baktim. Beni bu yasimda annem o ruzgarda disarda gorse allah yaratti demez ekmek sudan gelinceye kadar dover. Cilginsin Brighton insani!

-Insan sahilde koca gobekli, neredeyse gozune kadar sakali olan irim kiyim amcalari elele ve minik kopeklerini gezdirirken gorunce bi garip oluyor. Yani fikri sevmedigimde ya da kinadigimdan degil canim asla, garip yani. Caddebostan'da pek boyle seyler gormuyorduk ne de olsa.

-Brighton insanlarinda bi sevgi pitircikligi soz konusu. Hi dear, hi handsome, hi my love, hi darling...Ve hatirlayamadigim bissurusu..

-Dun Best Bitter Sussex birasi ictigim pubda servis yapan kadin aynen Gossip'in solistine benziyordu. Biraz daha bira icmis olsam, gider sarilirdim heralde.

-Bana mi oyle geldi bilmiyorum ama Brighton'da hani o beynimize kazinan Ingiliz imaji sisman hatunlar yok. Yani gayet de guzel cici Brit kizlarimiz var. Cok da tatli giyiniyorlar. Gerci demin buraya gelirken (su an bi barda yaziyorum bu postu) karsimdan gecen parlak Ingiliz bayragi seklinde dar t-shirtu altina yirtilmis tayt altina cingene pembesi bot giyen ve boynuna posu baglayan salak kizimizi tenzih ediyorum.

-Bi iki saat once sehrin merkezinin az biraz disinda cok cici mekanlar buldum. Bu aksam tum biralarim orda icilecek. Bu arada Ingiltere'de bira isteyince biranin direk 50'lik bardakta gelmesi ne guzel. Hollanda'daki gibi "ama buyuk olsun, heeeeey" demene gerek kalmiyor.

-Paul'un dedigine gore kaldigim mekanin cok yakininda Liam & Noel Gallagher'in evleri varmis. Paul agzini burusturarak "dirty pigs, I hate them" dedi en Brit aksaniyla. Ne alip veremedigi varsa...

-Yarin kahvaltida English breakfast istemeyecegim. Aksam yemegi gibi sey sabahin 8'inde pek hazmolmuyor. (hazmolmamak...)

-O kadar burada biraz daha kalasim var ki yarinki ucagimin saatlerine bakmiyorum bile.

-Demin otelden cikiyorum, Paul "bak Hollanda'dan misafirlerimiz var" dedi bana. Aaaa ooole mi falan derken, bi ogrendik ki onlar da Eindhoven'danmis... "Vaaaay hemserim" muhabbetine girdik iki dakkada. Dunya kucuk, degil mi a dostlar.

-Hadi ben birami icim de o cok cici mekanlara gideyim.

Brighton 1

2009-11-14T02:15:00.003+02:00

-Aer Lingus'in hostlari ve hostesleri; sizi seviyorum. O kadar tatliydiniz ki.

-Ucagin inmesine yakin "You will feel a bit bumpy cause the weather sucks as usual in England" diyen pilotumuz. Gozumsun. Boyle guzel aciklama olmaz.

-Gatwick Havaalani, o kadar cirkinsin ki sana sozum yok.

-Gatwick - Brighton arasi tren, sen de o kadar cirkinsin ki sana da diyecek sozum yok.

-Brighton; tren istasyonundan ciktigim gibi yuzume kondurdugun gulumseme icin tesekkur ederim. Senle ilk dakikadan oynastik, kaynastik.

-Odami gosterirken sira banyoya geldiginde isigi nerden acmam gerektigini soylerken "karanlikta dus almak hiiic eglenceli degil, eger ki yalnizsan...." diyen ve o esnada sirtimi sivazlayan otel sahibi Paul; seni de opuyorum. Yarin kahvaltida gorusuruz.

-Bu sehirdeki ilk aksam yemegimi yerken benle muhabbetin dibine varan Here cafe/restaurant calisanlari. Siz de cok tatlisiniz.

-Ruzgardan nefesimi kesen Brighton, seni cok seviyorum ama yarin n'olur bu kadar ruzgarli olma. Yuruyemedim bile ulan!

-Ucuncu mekanim The Tin Drum'da The Sun okuyarak bira icince kendimi bi garip hissettim. Sen kendi memleketinde o kadar entel dantel ayaklarinda takil, Ingiltere'ye git eline aldigin ilk gazete "The Sun" olsun.

-Yarin cilginca alisveris yapmaktan korkuyorum, zira bu gece potansiyeli gordum.

-Marketlerin gece 11'e kadar acik oldugunu gorunce gozum doldu yemin ederim. Tesco seni de seviyorum.

-Ingilizler hala cok sarhoslar, bi ayilma belirtisi goremedim.

-Pier denilen iskelenin onunde "martilar yemek konusunda vahsi olabilirler, ona gore onleminizi alin" ayarinda bi yazi var. Koca Brighton belediyesi martilara yenilmis goruyo musun? Iste doganin kudreti.

-Ben yatim artik, yarin kocaman bi gun beni bekler. Allam nolur cok ruzgarli olmasin deli gibi yagmasin insalla amin dinimize....

-Agzindan mi opmus, n'olmus?

Glow

2009-11-13T00:37:00.005+02:00

Sehrimizin her sene Kasim'da duzenlenen isik festivali Glow'a hiiizlica bi goz attim bugun. Aslinda 15 Kasim'a kadar devam edecek ama ben haftasonu Brit ellerine kacacagimdan "hadi aslanim bugun gordun gordun, yoksa pisman olacaksin" dedim kendime. Aksam mamami yiyip de bulasiklari yikadigim gibi attim kendimi disari. Millet elinde kataloglarla, profesyonel fotograf makineleriyle, tripodlarla gezerken benim ezik ezik bi print-out ve ortalama dijital bi kamerayla gezmem komik olsa da yine de misyonu tamamladim. Fotograflar da taze taze... Bi saat once cekildi. Sanirim gecen sene ki Glow cok daha guzeldi, ya da ben bu sene aceleye getirdigim icin yeteri kadar keyif alamadim bilmiyorum.

Neyse artik cantami hazirlayip yatma zamani. Yarin Brighton'a gidiyorum. Essek sipasi gibi yagmur yagacak, deniz kenari oldugu icin ruzgardan geberecegim ama varsin olsun... Kisacik da olsa Ingiltere'de olacak olmanin heyecani sardi bile bunyeyi. Pazar gunu olaganustu bi sey olmazsa Brighton fotolarim ve yazim burada olur. Herkese iyi hafta sonlari.

Iki goz yeter, gormeyi bilsen....

2009-11-09T00:54:00.003+02:00

Yaslaniyoruz evet; lisedeki muzik ogretmenimin kan kanseri oldugunu ogrenince, her sabah aynaya bakip da suratimi gorunce, eski fotolarima baktigimda sacimin -aslinda- bi ara oldugunu gorunce, annemin babamin eski enerjilerinin kalmadigini hissedince, cok yakin arkadaslarimla surekli gecmisten bahsedince ben de anliyorum bunu. Yaslaniyoruz...

90lar'a gecmis gozuyle bakiyoruz. 90lar daha dundu be. Daha dun 94 senesinde sirilsiklam asik biriydim ben. 2000 bile yoktu daha, neler olacagini bilmiyordum bile. Daha dun Didim'de tatildeydim, Avrupa'da yasama hayalleri kuran bi ergendim, Bostanci-Kosuyolu servisinde bi ogrenciydim, Cadde cocuguydum, Caddebostan birasina yetisen olgunluga sahiptim. Taksim'e 3 ayda bi gidince kendini bi bok zannedendim.

Ama gecmis iste zaman, oyle apar topar, cabuk cabuk gecmis. Bugun gunlugumu okudum uzun uzun... O kadar sikayet etmisim ki her seyden, o kadar mutsuzmusum gibi gorunmek istemisim ki...Her sey yalan bi ben gercekmisim. Bi benim hissettiklerim, bi benim dusunduklerim... Ne salakca, ama okuyunca ne guzel... 2006 senesinde okulu hic bitiremeyecegini dusunen ve Avrupa'da yasamayi hayal olarak belleyen Ozan'in bugun bu satirlari Isvec sonrasi Hollanda'dan yazmasi ne guzel. Ve ne kadar cabuk gecmis zaman...Olabildigine cabuk.

Sadece, yapacak daha cok seyim oldugunu hatirlatmam lazim kendime ara ara. Ben hala kendinden cok da mutlu olan biri degilim, hala istedigini elde etmis biri de degilim. Daha asinacak cok yol var, kesfedilecek cok yer... Ben bu bloga yazmaya devam edersem eger, 5 sene sonrasinda cok farkli seyler yazmak istiyorum. Ve yazacagimi da biliyorum.

Sadece arada Istanbul'u, Bostanci-Fenerbahce arasini, Cadde'yi, tek bi aramayla10 dakikada yanimda buldugum arkadaslarimi, Adalar'a bakip bakip icmeyi, ayda yilda bir -karsi-denen o garip yere gitmeyi, arabama atlayip Sahil sefasi surmeyi, Iskele Sokak'i, bizim oralari cok ozluyorum.

Ama olacak o kadar di mi? Bu kadarini ozlemem dogal. Yoksa ben, ben degilim ki....

Venlo'nun etrafi dumanli daglar aman aman...

2009-11-08T19:14:00.005+02:00

Luzumsuzca erken kalktigim bi Pazar sabahinda kahvaltimi onca yavasligima ragmen bitirdigimde saat daha 10'du. Su salak article olayinda da bi yarim saat bi seyler yaptiktan sonra pencereden disari baktigimda pavil pavil pavildayan gunesi gordum. Arada insani sevindiren kis gunesi... Hava soguk ama kuru ama gunesli...Hemmen bi dus aldigim gibi attim cantama GQ'yu, kitabimi, gunlugumu, Berkcan'i, mandalinalarimi, gunes gozlugumu, atkimi tuttum tren istasyonunun yolunu. Canim boyle yalniz basina sakin sakin yuruyerek hic gormedigim bi yer gormek istedi. Almanya'ya giderken tren degistirdigim ancak tren istayonu disinda hicbi yerini gormedigim Venlo'ya gitmeye karar verdim. Venlo bizim koye 40 dakika uzaklikta ve deyim yerindeyse Almanya'nin kicinin dibinde bi Hollanda sehri. O*ospu cocugu Geert Wilders'in memleketi ayni zamanda. Ve kendisinin partisine de yuzde 30 oraninda oy veren pek sirin insanlara sahip. Yani pek hos bi unu yok aslinda. Neyse ben zaten "o kadar icinden geciyoruz, du bi de kendisini gorelim" bahanesiyle tuttum Venlo'nun yolunu.

Pazar gunu 11 civarlarindan benden baska Eindhoven'dan Venlo'ya giden salak olmadigi icin trende yapayalnizdim tabi. Tren Helmond, Deurne, Horst-Sevenum-Blerick duraklarindan sonra Venlo'ya ulasti. Tren istasyonun cikip da sola kaykilindigi gibi sehir merkezine dogru yurumus oluyorsunuz zaten. Resimlerde de goruldugu uzere (bu arada resimler Berkcan'in siftahi haberiniz olsun) pek gunesli pek guzel bi hava vardi. Derin derin nefes alarak, sakin sakin yurudum sehri. Ilk once her Hollanda sehrinde olan Grote Markt tabir edilen sehrin en buyuk meydanina ulastim. Orada belediye binasi, bissuru cafe bar...Sonrasinda ara sokaklara dalarak Maas nehrinin kiyisina ulastim. Nehir kiyisinda biraz yurudukten sonra sehrin en onemli kilisesine ulastim. Oralari da incik cincik gezerek basladigim yere geri dondum. 2,5-3 saat falan durmadan yurudum iste. Sonunda ayni sokaktan ucuncu kez gectigimi anlayinca artik eve donmenin zamani gelmistir deyip tren istasyonuna dogru yonlendirdim bunyeyi.

Orada gecirdigim sure boyunca bi takim garip ve korkutucu seyler de oldu aslinda; ilki 2,5-3 saat icinde tam 4 kez cesitli insanlarin ve komik bi sekilde hepsinin de Almanca bana yol sormasiydi. Insan gunde 4 ayri kisi tarafindan entschuldigung ile baslayan cumle duyunca artik bi yeter diyor. Tamam anladik Almanya'nin dibinde ama Hollandaca ne zamandan beri kullanilmiyor bu sehirde? Artik sonuncu sorana Almanca resmen "ben de burdan degilim kardas, ben Eindhoven'da yasiyorum" dedim yana yakila. Tabi sehir merkezinde o saatlerde benden baska yuruyen insan olmamasi bu insanlarin neden surekli beni buldugunun sebebi olabilir, ona bi sey diyemem. Ikinci gariplik nehre dogru giden ara sokaklarin birinde kendi kendime yururken arkadan gelen bi arabanin beni gordugu gibi sert bi frenle durmasi ve icinden cikan -Turk olduguna emin oldugum- gencin bana "Gruss Gott, do u need something?" diye sormasi... Hayir o kadar sacma bi soru ki bi sure dogru mu duydum diye dusundum. Hayir bi de cumleye Almanca baslayip Ingilizce devam etmek ne demek? Nasi bi konsept bu? Sonra saskin bi suratla "no thanks" deyip hizli hizli uzaklastim arabanin yanindan. Ucuncu olay ise kalbimi agzima getirdi resmen. Az once bahsettigim kilisenin kapisina geldigimde dis kapisinin acik ama icerde bulunan kapilarin kapali oldugunu gordum. Bu arada durum yine bahsettigim gibi, sokakta tek bi insan yok, her yer issiz falan... Ben boyle sakince kapiya yaklasip elimle acip da iceri girebilir miyim diye kendi kendime dusunurken serrrefsiz kapinin otomatik olarak (bu arada bahsettigim kapi essek kadar buyuk ve tahta bi kilise kapisi) gicirdayarak acilmasiyla ben de her Turk evladinin yaptigi gibi "anani" tepkisiyle zipladim oldugum yerde. Boyle manyaklik mi olur yahu? Kesin bence kilisenin girisinde bi kamera var ve benim gibi korkudan yerinde ziplayan odlekleri izleyip izleyip gulen birileri var. Neyse, girdim kiliseye ama kilisede de kimse yok ama bi yerden muzik sesi geliyor boyle ilahi ilahi... Valla yalanim yok, bi dakika kaldim kalmadim attim kendimi disari.

Netekim evde oturup pineklemek yerine guzel bi gun gecirmis oldum. Dondugumde Eindhoven'da tesadufen sirketten tiplerle karsilastim. Benim haberim yoktu ama megersem bugun Eindhoven Kitap Fuari'nin son gunuymus. Onlarla beraber oraya gittim, iki tane super kitap aldim. (Steven Pinker - The Stuff of Thought ve Dan Rhodes - Timoleon Vieta Come Home) Simdi evimde kahvemi yapip yeni kitaplarima goz atayim en iyisi. Namussuz pazartesi de yine geldi, hadi bakalim. Neyse Cuma'ya yolculuk var, o heyecanla bu hafta cabuk gecer.

Kibrit Suyu / 2

2009-11-06T20:58:00.003+02:00

Bugun mujdeli haber ablamdan geldi; sirket e-mail adresime gonderdigi mailde bi link vardi, o linki tikladim ve bakin neler okudum. Sen Coldplay'in solisti o cok efendi, o cok temiz, o cok universite mezunu Chris git o guzelim karini, o dunya tatlisi veletlerinin anasini aldat! Erkek degil misin, kokun kibrit sulariyla curusun. Ardinda gozu yasli dunyalar guzeli bi kadin birak. Gwyneth'im, sonsuz askim, dunyanin en guzel kadini tabi toplamis pilini pirtini cekmis gitmis evden cocuklarini da alip. Alti senedir adamin her turnesine git, cocuklarinin bokunu temizle, sanatci kaprisini cek, evi supur, yemek yap yine yetmiyor bu erkeklere. Gitmis herif Kate Boshwort'la dilli dilli opusmus iste.

Benim Gwyneth Paltrow'a olan askimi beni biraz taniyan herkes bilir. O dunyanin en zarif kadini, en guzel annesi, en guzel gulen insani falandir filandir... Great Expectations'da giydigi yesil hirkasini hic cikarmasindir, ya da dur dur cikarsindir, oyle daha guzeldir... Netekim artik zamani geldi; onu evimin kadini yapmanin, sicak yuvamda pisecek tarhana corbasini beraber icmenin, yavrulari Apple'in ve Moses'in benim de yavrularim olmasinin zamani geldi.

Sevgili Gwyneth, aldatildigini, hayata kirgin oldugunu biliyorum. Ama bil ki seni Londra'dan cok da uzakta olmayan bi sehirde, Eindhoven'da koca kafali bi erkek bekliyor. Sana yillardir asik, senin manitan olmak icin her gun dua etmis biri. Seni cocuklarinla kucucuk evine bekliyor. O sana belki Chris'in sagladigi pariltili hayati sunamaz ama seni cok mutlu edecek emin olabilirsin. Belki artik Madonna kankan olmayacak ama Deniz var Eindhoven'da, Madonna'dan cok daha iyi biri biliyor musun? O kadar da guzel yemek yapiyor ki... Haftasonlari beraber alisverise cikar, ona bir seyler alirsiniz hem. Tamam maddi durumun belki eskisi kadar iyi olmayacak ama mutluluk parayla olculmez degil mi Gwyneth?? Bak haftaya Brighton'da olacak o kocakafa haftasonu icin, al valizini cal Kevin's Guesthouse'un kapisini, orada seni ellerinde ciceklerle bekleyen biri olacak, adi Ozan.

Hadi Gwyneth, yapabilirsin bunu.

Kibrit Suyu....

2009-11-02T22:14:00.003+02:00

Isvec'teyken Isvecce dersini beraber aldigimiz Kanada diyarlarindan bi cocuk vardi, Peru asilli da bir manitasi... Hatunla hakkaten de disardan pek bi mutlu pek atesli bi cift gozukurlerdi yalan degil; ne zaman gorsek uzun uzun opusmeler, kutuphanede kucak kucaga kitap okumalar, facebooka konan ask bocugu resimler...Bi kac kez de beraber Trollhattan'in les Beyoglu barlarina sapka cikaran rock barinda zaman gecirmisligimiz de var. Neyse, durum su ki ben Isvec'ten Istanbul'a dondugum yaz bu gencler evlendi. Hatta Peru'da super bi dugunleri oldu. Yani fotograflardan anladigim kadariyla...

Sonra ben Hollanda'ya geldim, cocukla bi kac kez "naber, hayat nasi gidiyooo" baslikli salak yazismalarda bulunduk. Evliliklerinin ne kaddar guzel gittigini ayda 5000 kere status olarak yazan, her 2 ayda bir de yine ask bocugu konseptli resimler koyan eleman en son gecen hafta yine "i missed my bunny" yazmisti statusuna. Hatunun isi/egitimi dolayisiyla cok gezen biri oldugunu bildigimden cok normal gelmisti.

Bugun facebook'a bi girersin ki herifin status Abdullah Katmerlikafa (adini yazmayayim alenen, google'da kendini aratanlardansa lak diye bulmasin) is divorced! Boyle 5000 tane de uzgun surat yaninda. Ana! Ben bi dumur ol, e daha gecen hafta boyle yine ask sozcukleri, yine bi fotograflar...Nasi bu kadar cabuk bosanmaklar? Bi ara mesaj atsam mi diye dusundum, sonra da "yaaa Ozan, bi senin mesajina ihtiyaci var cocugun zaten" deyip vazgectim. Neyse sonra iki uc dakka evde bi seyler yaptim tekrar bilgisayar basina oturdum ki status aynen su sekilde degismis; Abdullah Katmerlikafa is looking for a swedish chick!

Oha lan! Oha ki ne oha! Yavrum sen manyak misin diye sormazlar mi adama? Hayir zaten bi insanin bosandigini da facebook ortamlarinda alenen bagira bagira ilan etmesi bana sacma geliyor o ayri bi konu ama.... Bu ne?? Psikopat misin, hazimsiz misin, kompleksli misin, salak misin? Boyle sapsal sapsal baktim ekrana ben de. Bi ara boyle bi empati yapsam, belki bu salakligi yapmasini saglayacak nedenler bulabilir miyim diye dusundum, sonra da "bana ne lan, allaaaan salagi" diyerek konuyu kapattim. Yine de garip geliyor hala....

Brus

2009-10-31T23:31:00.004+02:00

Oncelikle belirtmek isterim ki tuvaletinde kagit havlu barindirmayan cafe/bar benim icin guzel cafe/bar degildir. Sheldonlasmak istemem ama o igrenc mikrop dolu kurutucu makine ile ya da donen havlu mekanizmasi ile isi ucuza kapatmak isteyen mekanlar batmaya mahkumdur. Sabun niyetine igrenc cin mali sivi sabun koyan mekanlara da kilim ama o kadar batmiyor bana su anda. Sonrasini bilemem.

Bugun Deniz'le guzel guzel pek sahane alisveris ediverdik. Ben fotoda gozuken -uzun zamandir almak istedigim- cantayi aliverdim. Icindeki gomlek de benim evet. O kadar pahali ki bi bilseniz. Kazandigim onbinlerce oyroyu anca bole bole harcayarak bitirebiliyorum iste. Neyse...Deniz de cok guzel ciciler aldi kendine. Onun disinda cok cici mikrofiber bezlerimiz var. Mesela bi iki saat once denedim, musluk, lavabo piril piril. Zaten bugun sabahtan da mikrofiber toz bezi almistim o da sahane cikti. Televizyonu oyle bi parlatti ki sorma gitsin. Temizlik guzel sey.

Sonra ben bu aksam guya Utrecht'e gidiyordum ama yine ev guzel geldi. Yengec burcu olmanin dayanilmaz domestikligi. Mabedim sanki anasini satim, bildigin ev ulan, cek git. Yok, yine cazibesine dayanamadim, yine icinden cikamadim. E fena da degil; guzel guzel muzik dinliyorum, blog yaziyorum, twitter'a goz atiyorum. Twitter demisken, su aralar takip etmekten en hoslandigim insan muhtesem eski manken yeni sarkicimiz Ebru Destan. Kendisinin gerek v leri w yazmasi, gerekse sehitlerimiz ve bu aralar memlekette manyaga baglayan Turk milliyetciligi konusundaki beyanatlari...Olur gibi degil. Insan boyle boyle cildiriyor bence zaten, boyle salaklari gordukce...

Zaten haftasonu da bitti... Cumartesi gecesi demek, uyuyacaksin uyandiginda ise korkunc Pazar gunu olacak demek. Pazar ne demek; camasir yika, utu yap, evi temizle, icin sikilsin ofla pufla demek... Bizimkiler jenerik muzigi olmamasina ragmen hala sikintidan bayilmak demek. Hele ki benim gibi uc kurus maas artisi icin article yazma kepazeligi gibi bi goreviniz varsa iyice Pazar gununden nefret etmek demek. Neyse artik, yine de sukredip simariklik yapmayalim. Ya annemiz Seren Serengil'in annesi olsaydi??? O en fena!

Taziye

2009-10-28T20:37:00.004+02:00

Bes seneyi gecen sure boyunca her durumda cantama ativerdigim, aci tatli anilarimi benimle paylasan, benimle beraber diyar diyar gezen, can yoldasim, ucuncu gozum sevgili Hursit'in vefati sebebiyle uzgun ve de kederliyiz.

Objektifinde barindirdigi o siyah lekeye, pillerini futursuzca harcamasina, artik dusmekten yamulmus ve cizilmis dis cephesine ragmen o bizim bir numerolu fotograf makinemiz, aci tatli anlarimizin sahidi idi. Ne var ki artik deklansorunun de dusmesinden sonra tamamen islevsiz kalmis ve yogun bakima cekilmisti. Yeni fotograf makinem Berkcan'in elime ulasmasindan sonra kendisinin bitkisel hayatta daha fazla kalmamasina ve artik fisinin cekilmesi gerektigine karar verildi.

Kendisine hayatima renk kattigi icin tesekkur ediyor ve meleklerin onu obur dunyada koruyacagina inaniyorum. Mekani cennet olsun.

yine ucak, yine annem...

2009-10-18T08:47:00.003+02:00

"Annem, ablam, Rana ben Lufthansa ucagindayiz. Istanbul'a gidiyoruz. Ucakta cok yolcu yok, bizbizeyiz resmen, o yuzden Rana'yla rahat rahat ayakta geziniyoruz ucagin icinde. Annem arkadaki koltuklarin birinde oturuyor. Keyfimiz yerinde, sakalasiyoruz, egleniyoruz...Ben ucak penceresinden baktigimda pilotun alcaktan gittigini gorup huylaniyorum aslinda ama goruntuler o kadar sahane ki sikayet etmiyorum durumdan. Ucak pencereleri oldugundan cok daha buyuk ve goruntu cok canli, cok net. Her sey neredeyse en ince ayrintisina kadar gozukuyor. Once Paris'i her ayrintisiyla goruyoruz, asagidaki insanlari bile sececek kadar alcaktan ucuyoruz ama, o kadar alcak yani. Sonra Frankfurt'un uzerinde uctugumuzu soyluyor Rana, ben onceden gormedigim bi sehir oldugu icin iyice dikkatle bakiyorum. Pilot gokdelenlerin arasindan geciyor, keskin donusler yapiyor... Normalde korkmamiz gerek ama o kadar sakiniz ve o kadar egleniyoruz ki...Viyana uzerine geliyor bu sefer ucak; gordugum her seyi acikliyorum Rana'ya, bak bu kilise su, su muzeler bu falan diye. Teyzemin evi, Viyana'da en sevdigim kiliseyi falan gosteriyorum. O sirada ablam hosteslerle konustugunu ve kokpite gitmesine izin ciktigini soyluyor ve kokpite dogru gidiyor. Normalde hic boyle hevesleri yoktur diyorum Rana'ya ama aldirmiyorum tabi ki. Viyana sonrasinda Budapeste'nin ustunden geciyoruz hizlica. Sonrasinda cok hizli bi sekilde Istanbul'a ulastigimizi anliyorum ama nedensiz tedirgin oluyorum. Pilot konusma yapiyor, her seyin yolunda oldugunu belirtiyor ve bize iyi yolculuklar diyor. Pilot konusmasini bitirdikten sonra Rana'yla tedirgin bi sekilde gozgoze geliyoruz ve ayni anda "siktir" diyoruz birbirimize baka baka. Halic'e o kadar yakiniz ki cunku... Dusecegimizi anladigimdan hemen annemin yanina kosuyorum. Ablami ariyor gozlerim o sirada... Ve sonra usulca ucak Halic'e iniyor. Sadece biraz sallaniyor inerken. Annem pilota soyleniyor, ne salak adam bi de her seyin yolunda gittigini soyledi falan diye. Ben ucak indikten sonra ablami merak ettigim icin ayaga kalkiyorum ve onu goruyorum; ustune bi battaniye, hafif islanmis. Kokpitin ordaydim ya, islandik biraz diyor. Iyi bari bi sey olmadi hicbirimize diyorum, bi kadeh sarap iciyorum ustune. Ucagin yanindan o hani ucus kartlarinda gozuken o sisme kaydirak kilikli seyler karaya aciliyor. Biz kayarak Eminonu'ne ayak basiyoruz."

Ve ben uyaniyorum sonrasinda. Cok garip bi sey bu; ayda bir mutlaka ucakta oldugum ruyalar goruyorum. Her seferinde ayni sey ama; duser gibi oluyoruz, yere cok yakin gidiyoruz ama asla dusmuyoruz. Ve her ucakli ruyamda annem yanimda oluyor, istisnasiz hepsinde ama. Bu sefer Rana ve ablam da vardi ama genelde annemle oluyoruz. Uyandiktan sonra garip bi sekilde cok eglendigimi dusundum ama... Bi huzursuzluk vardi biraz icimde ama ona ragmen guzel bi ruyaymis gibi geldi. Ama dedigim gibi, bu ayda bir gorulen mutlaka annemle oldugum ucak ruyalari nereye kadar devam edecek bilmiyorum. Anlayan biri varsa benim icin yorumlasin.

Kesilsin o saclar!

2009-10-10T19:44:00.004+02:00

Bugun sonunda berbere gittim! Sonunda diyorum, cunku neredeyse bi yil oldu bi sabah kalkip aynaya bakip da "artik su saclari kestireyim yahu" diyeli. Deniz'in uzamis, Burhan abi style saclarima her seferinde tiksintiyle bakmasi bile icimdeki tembel insanin kicini oynatamamisti ki artik bu hafta "ne yapsam olmuyor bu saclara" baslikli cildirma halleri ruhumu sarinca tamamdir dedim, vakit geldi.

Evime iki dakika uzaklikta, cici kizlarimizin sac kestigi "reflexx" adinda bir mekan var, oraya gittim sac kestirmek icin. Kizcagiz sacima bakinca "iiihhhmm, evet vakti gelmis gercekten de" dedi aninda. Malumunuz benim kafa sacsizliktan muzdarip. Alnim iki Airbus 380 ucaginin inecegi kadar genis bir havaalani boyutlarinda, onlerde baba tarafindan kalma muhtesem bir aciklik durumu mevcut, arka taraf ise dayilardan miras hafifce acilma hallerinde...Yine de kendime kel demeyi gururuma yediremiyorum ama. 27 yasinda kel olmak cirkin bi si en basinda. 37'de itiraf edebilirim belki.

Neyse oturdum sac yikama koltuguna beklemeye basladim. Ben bi kere bu sac yikama olayinda da cok sacma bi cikmaza giriyorum. Ben zaten sacimi kestirmeden once sacimi yikayip gidiyorum oraya, yani pis sacla gidilir mi yahu, ayip bi kere! E ama saci daha 15 dakika once yikamis oldugum icin o an yikanmasi da cok gerzekce geliyor bana. Bi de sevmem ole tanimadigim insan kafami ellesin, kulaklarimin arkasinda elini gezdirsin falan, asabilesirim yani. Bi de o enseden asilan havluyu duzgun kullanamayan beceriksiz insanlar var onlara da sinir oluyorum. Yikama sonrasinda o damlalar ensemden iceri giriyor falan, adeta hirrlayasi geliyor insanin. Neyse bu kizimiz beni cok asabilestirmeden sacimi yikamayi basardi. Ayna karsisindaki koltuga gectigimde olanca sempatisiyle sordu nasil bi kesim istedigimi. Ben de kendisine zaten cok secenegi olmadigini, bu sekilsiz saclari ancak cok kisa sekilde kesebilecegini, ama bu sefer isini daha da kolaylastiracagimi ve de tum sacimi ujbej numara kisacik istedigimi soyledim. Makineyle, tek vurusta asker trasi bi nevi. O da istegimi makul gorup, evet yanlar biraz fazla uzamis zaten dedi. Ben de "evet Mickey Mouse gibi olmusum di mi" dedigim zaman kendisinin kahkahasini duymanizi isterdim. Yan koltukta oturan cocukla, onun sacini kesen kadin da koptular zaten.

Netekim saclarim kisacik artik. Melda'ya mesaj attim "saclarimi ujbej numara yaptim" diye, guzel olmustur o koca gozlerin daha da kocaman gozukuyordur simdi" dedi. Baktim aynaya hakkaten gozler accik daha belirgin, ayrica sevdim ben de bu saci. N'apalim, varsin sacimiz olmasin, keyfimiz yerinde olsun!Bi de gozler kahverengi degil de renkli olcakti, bak o zaman her sey daha guzel olurdu.

Kisa Kisa

2009-10-04T17:31:00.004+02:00

-Kings of Convenience'in yeni albumu Declaration of Dependence'i o kadar ama o kadar cok sevdim ki, hangi sifati koysam buraya yetmez.

-Haftaya Pazar kendilerinin Amsterdam'a konser verecek olmasina delicesine heyecanlansam da internet sitesinde "sold out" uyarisini gorunce heyecanimi aninda huzne donusturmem bir oldu.

-Bugun Deniz ve Koray'la IKEA'ya gittik. Camasirlarin asildigi zamazingo vardir ya, ondan aldim, cok mutluyum. Neden boyle sapikca seylerle mutlu oldugumu bilmiyorum.

-Dedikodu yapmak gibi olmasin Deniz yine milyonlarca mum aldi. Bence derinlerde bi yerde "dunyada bir daha hic mum uretilmeyecek" korkusu var Deniz'in. Valla bak...

-IKEA'da omrunu tamamlamis bambularim Eyup Sabri Tuncer'in yerine (evet bambulara bile bakamiyorum o kadar yeteneksizim) soole sevimli top top bi saksi bitkisi almaya niyetlendim, bi bok yok cok afedersiniz. Cirkin cirkin bitkiler...

-Dun hava baya soguktu burda, ben bi Isvec'i hatirla...Bi ozle...Olcak is degil.

-Cuma aksami Makedon is arkadasim Valentina'nin dogumgunu partisine gittim. Oldukca sarhos oldugumuz anlarda aslinda ne kadar da birbirimize benzedigimizi 5000 kere birbirimize hatirlatarak cok eglendik. Zorana (Sirp) ben ve Valentina, disarda giyilen giysiyle yataga oturulmamasini neden baska insanlarin anlamadigini sorguladik uzun sure. Sonra "oh biz ne temiz, ne sahane insanlariz" diyerek defalarca kadeh kaldirdik bu duruma.

-Makedon rakisi ictim ilk defa, cok guzeldi. Bizimkinden daha sari bi rengi var Makedon rakisinin, icine buz koyulup sek iciliyor. Guzel kafa yapiyor, mideyi yormuyor.

-Thomas Dybdahl yakinlara bi yere gelse, konser verse, ben de kafayi cekip gitsem keske konserine. Isvec'te o kadar cok dinlerdim ki o adami. Bana hep Trollhattan - Oslo tren yolculuklarini hatirlatiyor. Ozellikle Christmas donusu karlarla kapli daglara gollere ormanlara bakarak kendimden gectigim tren yolculugumu...

-Iki gun once kendimi doktora programlarina bakarken buldum, korkuyorum.

-Is korkunc, hala korkunc, her zaman korkunc olacak. Ben baska bi projeye gecene kadar bu iskence surecek biliyorum.

-Rana'nin katkilariyla biten 1000 parcalik Avrupa haritasi seklindeki puzzle bugun IKEA'dan alinan kirmizi cercevesine kavustu. Vatana millete hayirli ugurlu...

-Bu Pazar'dan itibaren koyumuz Eindhoven'da supermarketler artik acik olacak. Pazar gunu ac kalma korkusuyla Cumartesi marketlere saldirmaya son!

-Big Bang Theory'nin 3.sezonunu izlemeye baslayinca Sheldon'i ne kadar ozlemis oldugumu fark ettim. Canim benim...

-Inglorious Bastards'i hala izlemedim, kendimden utaniyorum.

-Nouvell Vague Eindhoven'a geliyor, cok buyyuk ihtimal gidecegim. Evet evet kesin gidecim...Gelmisler o kadar dibime.

-Cumartesi icmedigim gecelerde insanin cani Pazar aksamustu icmek istiyor. Ama "Pazar Pazar ne ickisi" de diyor insan ayni zamanda. Boyle bi celiski.

-Deniz Seki ne kadar guzellesmis bu arada. Husnu'yle barisacaklar mi acaba?

-Demet Sener bence hala dunyanin en itici kadini. Kaliteli itici.

-Ben kahve yapim kendime. Yeni aldim, taze taze iyi gider.

Viyana zamanlari...

2009-09-30T23:40:00.003+02:00

Istanbul oncesi tatilden devam edeyim ben en iyisi. Prag'da Radiohead konserinden bi video koyup, orada birakmistim tatilde yasananlari. Sirada Viyana var haliyle. Prag'da Sibel'e, Aysen'e ve Rana'ya veda edip ablakusla tuttuk tren istasyonunun yolunu. Prag'dan Viyana'ya bizi goturecek olan trenimiz tam zamaninda kalkti neyse ki. Yepyeni, tertemiz gayet modern bi trenle gittik Viyana'ya. Dort saat surmesi planlanan yolculuk Cek Cumhuriyeti Avusturya sinirinda anlamadigimiz bi sekilde trenin yavaslamasindan sebepli birazcik uzadi. Avusturya sinirlari icine girdikten sonra bir de OBB (Avusturya TCDD'si) calisanlari tarafindan kontrol edildi biletimiz. Saat 15:00 civarinda ablamla Sudbahnhof'a adimimizi atmisktik bile. Hemen iki otobus bileti aldik, 13A'ya bindigimiz gibi teyzemlerin evinde bulduk kendimizi. Ben yillarca Viyana'ya gidip baya uzun sure de kaldigim icin en azindan teyzemin evi ve civari hakkinda yeterince bilgim var, o yuzden hic zorlanmadik teyzeme giderken.

Teyzemin evine her girdigimde ayni seyleri hissederim ben; cok garip tanimlayamadigim bi huzur hissederim hep, bu sefer de onu hissettim pek tabi ki. Mis gibi tertemiz evinde ablamla bana hazirladigi miss gibi yataklari gorunce "iste budur" dedim resmen. En son Kasim'da gitmis ama dugun telasindan duzgun gorememistim bile onu, bu sefer herkes icin iyi oldu. Ilk aksam kuzenlerin hepsi Ispanya'dan tatilden donuyor oldugu icin goremedik onlari. Teyzem, enistem ben aksam yemegi icin Zum Alten Kaisermuhle denilen Tuna nehri kiyisindaki bir mekanda yemegimizi yedik. Saat 12'yi gecip de biz artik yatmaya hazirlandigimizda kuzenler ucaklarinin sagsalim indigini , Viyana'ya ulastiklarini telefonla bildirdiler. Sonrasinda deliksiiiiiiz bir uyku cektim ben zaten, gozumu actigimda coktaan sabah olmustu.

Sabah kalktigimiz gibi her sey cok tanidikti benim icin. Teyzemin yemek yedirmek konusundaki komik inadi, kahvalti hazirlarken onunla yapilan sohbet, mutfagindan baktigimda her zaman icimi huzurla dolduran o avlu, kuzenlerimin bir sure sonra eve gelmesi, onlarla ozlem gidermece, kahkahalara bogulmaca, dunyanin en yakisikli cocuklari Sinan ve Julian'in nesesi....Her sey cok tanidik ve pek tabi ki cok guzeldi.

Cok cabuk bitti tabi ki Viyana gunleri yine. Bi gun Budapeste, bi gun Bratislava yaptik zaten. Diger gunlerde ise ablamla olabildigince kardes kardes zaman gecirmeye calistik, teyzusla bol bol dedikodu yaptik, Sinan ve Juli ile koccaman bir gun gecirdim, Yavuz ve Tamara'nin evini gordum, Viyana sokaklarinda eskisi gibi dolasmanin keyfini cikardim, schnitzele doydum, cok ozledigim Bortolotti dondurmasini keyifle huplettim, az biraz alisveris yaptim, Yavuz'un -en son yillar once feci sarhos halimi gordukleri- arkadaslarini gordum, bu sefer yine sarhostum ama en azindan kusmadim.

Teyzem, Ati abim, Yavuz, Petra, Tamara, Sinan, Julian, enistem...Hepsini gordugum icin cok mutluyum. Hayatimin cok ozel sehri Viyana'dan bi kere daha dunyanin en mutlu insani olarak dondum. Onlari gorebildigim, hala bu sehrin bana hissettirdikleri oncesinde hatirlattiklariyla ayni oldugu icin cok sansliyim. Hayatim boyunca surekli yapmak istedigim bi kac simarikligim var sadece; onlardan biri de istedigim zaman Viyana'ya gitmek, istedigim an bu yazdiklarimi tekrar tekrar yasamak. Umarim hep basarabilirim bunu.

Totoslugun alemi yok!

2009-09-28T20:57:00.004+02:00

Yani neresinden baslayayim ki ben? Guya Viyana Budapeste Bratislava gunlerini yazacaktim buraya ayri ayri, dunya guzeli Sinan ve Julian'dan bahsedecektim, Rana'nin geldigi ve Coldplay konserine gittigimiz haptasonunu yazacaktim... Sonrasinda da "haydi ben Istanbul'a gidiyoruuuum" yazisi yazarak bi calimla cekip gidecektim buralardan. Gittim gitmesine de....Dondum bile. Bu nasi tembellik bu nasi bi himbillik? Gerci Rana sagolsun Eindhoven'da beraber gecirdigimiz haptasonu bi guzel anlatmis blogunda... Ordan okuyabilirsiniz.

O kadar yogun ve korkunc geciyor ki is hayati denen bok, boka haksizlik ettigimi dusunuyorum. Surekli isinden bahsedip sikayet eden insanlari vurasim gelirdi benim, o yuzden cekmecemde bi silah bulundurmayi planliyorum ki gerektigi zaman cekeyim tetigi olsun bitsin. (Yazar burada cok sevdigi mubalaga sanatini konusturuyor yine.) Istanbul'a gitmeden once her sey korkunctu, dondum hala cok korkunc. Bugun artik bi ara midem bulandi sirkette. Aptal aptal isler, 3000 kere degisen kararlar, nevrotik calisma arkadaslarim....Kisaca hikaye bu. Herkesin basina gelen, herkesin bi dokunsam durmadan konusacagi konular iste. Istanbul'da Cadde'de universite tayfasiyla otururken konustuk konuyu uzun uzun; herkes mutsuz, herkes sikayet ediyor, herkes baska bi sey yapmak istiyor. N'olcak bu boyle? 27 yasinda bu kadar dirdirlanan insanlarsak 45-50 olunca ne yapacagiz biz? Bilemedim, bilemiyorum, bilemeyecegim.

Kisaca hikaye bu iste, ben yine dirdir ve mutsuz modumdayim. Eve geldigim gibi kalmis son canimla evi toplayip kendime yemek yapip camasirlari makineye attim. Kendime soz verdim, ne kadar yorgun-mutsuz-uzgun olursam olayim gunluk islerimden, kitap okumamdan, film izlememden, fitnesstan kendimi esirgemeyecegim. Oyle ya da boyle.... Zaten yavas yavas kis geliyor, misafirimin falan olacagini da zannetmiyorum, kendimle takilip kendime iyi bakicam. Kararim budur. DenizKoray Palas'ta kirmizi sarrapli uzun kis geceleri de yakindir zaten, misss!

Bu kendime ait "toparla yavrum kendini" yazisiyla da uzun suredir ara verdigim bloguma da donmus oldum boylece. Guzel oldu. Bu gazla bi kac yazi daha yazarim ben!

Radiohead

2009-09-06T12:05:00.009+02:00

Ergenlikten yas olarak kurtulmus ama beyin olarak kurtulamamis oldugum donemlerde cok dinledim Radiohead'i. Caddebostan'da cimlere oturup saatlerce Radiohead dinleyip saatlerce yazi yazardim. Efes siseleri de eslik ederdi pek tabi bana... O zamanlar cok farkli seyler yapacagimi dusunurdum hayatta, herkes gibi olmayacagima yemin ederdim, baska sehirlerin, baska insanlarin hayalini kurardim. Hala cok degismedi hayallerim aslinda; simdi sadece daha kalibina uydurmus bi sekilde pusuda bekliyorum...Gun gelip de basaracagimi bilerek. Belki de sebebi budur Radiohead'i hala azimle dinlememin...

Bi grubu/sarkiciyi severek dinlemekten cok, kendi hayatima surekli taniklik ediyorum Radiohead sarkilariyla, o yuzden bana sevmenin cok otesinde geliyor hissettiklerim. Ben olmeden olmesini istemedigim sarkicilar/gruplar/muzisyenler var bu dunyada; surekli muziklerine ihtiyac duydugumu hissettigim... Radiohead de onlardan biri iste.

Bu yuzdendir ki daha once hic bulunmadigim bi sehirde, cok sevdigim insanlarla, muhtesem bi heyecanla gittim konsere. Konser cok guzel seyler yasatti bana; daldim gittim, heyecanlandim, gozlerim doldu, cok mutlu oldum, cok alkisladim...Avrupa'nin orta yerinde, cok eski bi sehrin tam ortasinda, cok guzel bi havada, cok sevdiklerimle izledim onlari. Simdi ise bi tanesini de buraya koydugum Rana'nin cektigi videolara arada goz gezdirip tazeliyorum heyecanimi ve mutlulugumu...

----------------------------------------------------------------------------------------------

Radiohead / Prag / 23 Agustos 2009

15 Step

There There

Weird Fishes / Arpeggi

All I Need

Lucky

Nude

Morning Bell

2+2=5

A Wolf At The Door

Videotape

(Nice Dream)

The Gloaming

Reckoner

Exit Music

Bangers+Mash

Bodysnatchers

Idioteque

Encore

Pyramid Song

These Are My Twisted Words

Airbag

The National Anthem

How To Disappear Completely

Encore 2

The Bends

True Love Waits

Everything In Its Right Place

Prag

2009-08-31T23:27:00.002+02:00

Harika bir 10 gunluk tatilin sonunda, kendinden beklenmeyecek kadar gunesli Hollanda havasina uygun sekilde mutlu mesut donuyorum Eindhoven'a. Sasiran var mi bilmiyorum ama yine trendeyim zira. Radiohead dinliyorum hala, yaklasik bi hafta once konserinde delicesine kendimizden gectigimiz muttesem Thom Yorke ve arkadaslarini... Belki guzel seyleri hatirlamami daha cabuk saglar, belki “aklimda tutayim, unutmayayim” dediklerimi bana hatirlatir. Tatille ilgili yazmak istediklerimi bir yaziya asla ve asla sigdiramayacagimdan ilk duragimiz Prag ile baslayalim.

Bir onceki yazida belirttigim gibi oldu her sey aslinda. Ben ogleden sonra iki civarinda Prag Havaalani'na indigimde ablam coktan ordaydi. Biz abla kardes bi guzel kucaklasip attik kendimizi bizi havaalanindan Zlicin metro istasyonuna kadar goturecek olan otobuse. Prag'da belediye otobusu maceramiz bizi ozumuze dondurdu aslinda; Ikarus'tan bozma asla klimasi olmayan eski bir otobus, tiklim tikis insanlar, agresif ve olumune otobus kullanan bir sofor ve muhtesem ter kokusu. Kikirdaya kikirdaya vardik Zlicin'e. Disari ciktigimiz gibi temiz havanin (yani en azindan otobusun icindeki havaya gore) keyfini cikarip metroya atladigimiz gibi hostelimizin oldugu Narodni Trida istasyonuna gittik. Hostelin kapisina yapistirilan notu okuyunca ise koptuk zira akillik bidik Sibel ve Aysen hostelin resepsiyonu olmadigi icin oraya ulastigimizda asagidan bagirmamiz gerektigini anlatan cok sirin bir not birakmislardi kapiya. Boylece Kafka's Castle maceramiz benim koca bir caddenin ortasinda “Sibeeeeeeeeeeeeeeel” diye anirmamla basladi. Sibel 40 yillik Prag kocakarisi kivaminda pencereden kafasini uzatip “geldiniz mi anacim” deyince Prag gezisinin pek bi eglenceli gececegi belli oldu zaten. Hostel dedigime bakmayin bu arada, bildigin bir daire buyuklugunde bi mekanda kaldik. Mutfagimiz banyomuz icindeydi. Anahtarlar da bizde, her gece eve girer gibi rahat rahat takildik. Disaridaki tramvay ve sarhos turist sesleri zaman zaman birbirlanmamiza sebep olsa da ben halimden cok memnundum. Gecesi 17 euro'ya “bundan iyisi Sam'da kayisi” diyoruz biz.

Prag cok guzel bir sehir; baya ucuz bir sehir hem de. Hollanda'dan sonra cennet gibi geldi bana ucuzluk acisindan. 50'lik biranin 1 euro oldugu bi sehrin her tarafi cirkin olsa yine guzel derim ben zaten. Gezmesi yurumesi kesfetmesi cok kolay ayrica. Ablamla benden once sehre adimini atan Rana Sibel ve Aysen sagolsun ben bi kere bile haritaya bakmadim sanirim. Takildik biz ablamla onlarin arkasina, keyfini cikarttik sehrin. Old Town denen sehrin tarihi merkezinde bol bol yuruduk, o 12 havarili meshur saat kulesinde havarilerin gecisini izledik, Jewish district civarlarinda hafif kokos mekanlarda keyif yaptik, hostelimizin dibinde bulunan Tesco sayesinde oglen mamalarimizi ve kahvaltilarimizi ucuza getirdik, hem de doya doya yedik. Butun bunlarin disinda cok ama cok eglendik. Radiohead konserinde Yekta Kopan'i gorduk bu arada, kendisi her gordugumuzde bi seyler yiyordu deli gibi. Bir elinde sosisli diger elinde gyros... Cekce ile dalga gecerek kendimizi eglendirdik. Tirijka vorjgaaa, birajgaaaaaa ayarinda bi dil oldugundan sebepli eglendirdi bizi kendisi. Hos ben 3 gun sonrasinda Macarca denen garip seyi gordugum zaman Cekce'yi optum basimin ustune koydum ama olsun... Hep beraberken cok fena geyik yapmamiza sebep oldu.

Prag'dan 11 treniyle pazartesi gunu en erken ben ve ablam ayrildik. Bizden bir iki saat sonra Sibel ve Aysen Istanbul'a dondu, Rana ise sehirde uc gun daha kaldi . Ben Radiohead konserinden sonra gece 1'de kapandigi soylenen ama asla kapanma belirtisi goremedigimiz o bara gitmek istiyorum yine.Yine koca koca Gambriuslar'a sadece 27 kron, 1 euro vermek istiyorum. Yine Prag kalesinin cevresindeki o cici sokaklarda gezmek istiyorum,.. Cooook ama cok guzel gecti Prag zamanlari...Konser ise ayrinitili yazilacak ama cok guzeldi tabi ki. Thom Yorke denen sipanin adeta Yildiz Tilbe gibi dans ettigini gordum ya ben bu dunyada, gozum acik gitmez.

Esterhazy

2009-08-22T00:41:00.003+02:00

Cocuklugumun, ergenligimin cokca ziyaret edilen muhtesem sehrine gidiyorum. Zamaninda her yaz, neredeyse bir bucuk ay kaldigim, canim teyzemin, cok sevdigim kuzenlerimin; su an onlarin muhtesem cocuklarinin, onlar kadar yakin hissettigim sevgililerinin yanina. Viyana'ya...

Oncesinde Prag'da cok ozledigim ablacikla, Rana'yla, daha dun gece saraplarimizi icerek muhabbete daldigimiz Sibel ve Aysen'le bulusacagim...Ne kadar sansliyim ki artik oluyor hayatimda boyle seyler; ben kucuklugumden beri biraz da olsa boyle bir hayat duslemistim cunku. Sibel ve Aysen burdaya geldiler sali aksami. 2009 yazinin son misafirleri... Onlar su an Prag'a inmis hatta yarin hep beraber kalacagimiz hostel odasina cokmus olmalilar, ya da Prag'in keyfini cikariyorlardir bilemem. Yarinsa Rana Dortmund'dan, ablam Istanbul'dan, bense Amsterdam'dan ucacagim. Ucumuzun de ucaklari bi aksilik cikmazsa ayni saatlerde inecek Prag Havaalani'na. Sonrasinda keyiften ve gulmekten geberecegimi tahmin ettigim bi Prag gecesi ve Pazar gunu ise muhtesem bir Radiohead konseri bizi bekliyor. Ki bu konser ayri bir heyecan, ayri bi keyif sebebi. Pazartesi gunu ise biz ablamla Viyana'ya gececegiz kardes kardes.

Umarim her sey cok guzel olsun, keyfimiz huzurumuz bol olsun. Cok ozledigim, cok sevdigim insanlarin yaninda cok guzel zamanlar gecirmek istiyorum. O kadar... Viyana'ya gectikten sonra tekrar yazarim sanirim. Cirkin sehrim Eindhoven'a 10 gunluk bir veda. 1 Eylul'de , gecen sene calismaya basladigim gunde bu sehre donecegim.

Ben gittim.

Parizyen muze!

2009-08-18T02:02:00.006+03:00

Iki gunde iki muze gezdim Paris'te. Pompidou'ya muze demek haksizlik aslinda, muzeden cok ote bir sey. Kendi adima biraz ozenerek, biraz da "neden benim ulkemde de boylesi yok" diyerek kiskanclikla baktigim bir sanat merkezi. Biz gittigimizde "elles@centrepompidou" adinda kadin sanatcilarin calismalarinin toplandigi bi sergiyle karsilastik. Resimlerden tutun da, heykellere, videolara kadar uzanan genis bir yelpazede... ("Genis bir yelpazede" kalibini da kullandim ya, tiksindim kendimden yemin ederim) Bu sergi disinda modern collection basligi altinda Picasso, Brancusi, Matisse, Delaunay, Leger, Rouault ve de Hantai eserlerini iceren sergiye de soyle bir goz attik. Goz attik diyorum cunku artik yorgunluktan gebermistik. Muze gezerken bel agrisindan muzdarip salak turist olduk, o kismi biraz savsakladik. 2008 Mart ayinda Madrid'de Aniyo ile El Prado muzesini gezerken de artik ucuncu saatin sonunda Isa'nin carmiha gerilme ve Meryem konseptli devasa tablolardan midemiz bulaninca "eeeeeeh yeter be" deyip cikmistik muzeden. Biz de insaniz yani, yapacak bir sey yok.

Cumartesi Pompidou sefasindan sonra Pazar gunu kaldigimiz eve cok yakin olan Les Art Decoratifs Muzesi'nde bulduk kendimizi Caroline sagolsun ben gelmeden once arastirma yaptigi icin oraya gidecegimiz belliydi Uc tane ilgimizi ceken sergi vardi, gitmeden edemedik. Ilki "as red as possible" adindaki sergiydi. Kirmizi renginin tasarim objelerindeki gucunden tutun da siyasi mesajlari daha guclu vermek amaciyla kullanilmasina kadar uzanan etkisini gosterme amacli bir sergiydi. Kipkirmizi sahane koltuklar da gorduk, zamaninda komunizmle yonetilen ulkelerin siyasi afislerinde bu rengin nasil kullanildigini da...Benim gibi kirmizi delisi bi insan icin oldukca tatmin edici bi sergiydi. Sergide sasirtici bir sekilde Turk bayragini da gorduk bu arada. Aciklamasi komunizmin yanisira Islam ulkelerinde de kullanildigi yonundeydi ama bana sacma geldi. Bugun Islam ulkesi olarak bayraginda baskin bi sekilde kirmiziyi kullanan Turkiye, Tunus ve Fas var sadece. Hangi mantikla bu arguman kullanilmis merak ettim. Bi de baskin Islam renginin yesil oldugu dusunulurse iyice sacma geldi olay bana ama ustunde durmadim cok fazla. Kuratoru karsima alip "n'aptin canim sen?" diyecek halim yok. Vardir benim de bilmedigim bir seyler.

Ikinci sergi muzik ve oyuncak konsepti uzerine kuruluydu. Japon manyaklarinin karaoke oyuncaklarindan, Sovyetler zamaninda uretilmis ilkel orglara kadar gorunce "ohaaa" dediginiz onca sey... Serginin bir bolumunde bu sapsal seyleri bilgisayar yardimiyla calabildiginiz bi kisim vardi ki en cok onla eglendim. Cilgin besteler yaptim kendi capimda, dunyaca unlu bi besteci olabilecekken SAP danismanligi denen gerzek isi neden yaptigimi tekrar sorguladim ama sorun degil. Herkes de icindeki cevheri gostermek zorunda degil ki canim; benim gibi gizli dahiler de olmali bu dunyada.

Ucuncu sergimiz ise muzenin "reklamcilik" kisminda bulunan Toulouse Loutrec sergisiydi. Toulouse amca ismiyle olmasa da yarattigi posterlerle aslinda oldukca tanindan bir sanatci. Yukarida gordugunuz posterin yaraticisi ayni zamanda. Hayati boyunca 31 poster tasarlamis ve hepsi de cok unlu olmus. Bohem hayatindan oldukca uzak yasamasiyla ve cocuklugunda gecirdigi kazalar sonucunda sahibi oldugu kisa bacaklariyla unlu. 40'ina gelmeden de gocmus gitmis kendisi. Sergide onun 26 posterini ve dogumunun 100. yili icin gunumuz sanatcilari tarafindan hazirlanan posterlerini gorme imkani bulduk. Benim icin cok etkileyici degil de ama sergiyi gezerken Caroline kendini kaybetti. Cocuklugundan beri hayranmis cunku onun posterlerine.

Onun disinda ortacag ve 17.yuzyil konseptli sergiler vardi ama artik Caroline'le onlari gezmek istemedik. Soyle bir ortasindan gectik iki serginin de... Oymali kakmali mobilyalar, hancerler falan... Yeter yani, gerek yok. Boylece iki gunde yeteri kadar sanata ve sanatciya bulanmis sekilde dondum evime. Caroline yanimda oldugu icin de Ingilizce aciklama yazmaya tenezzul bile etmeyen insanlarin muzesinden cokca bilgiyle ayrildim. Sagolsun bana yazilan her seyi uzun uzun anlatti. Bunyedeki kultur sanat aktivitelerini acigini simdilik kapattim. Yarin tekrar gune Kelebek okuyarak baslamam lazim. Ozumuzu bulalim. Bu arada asagidaki Pompidou'daki cekilen fotograflarin hepsi Caroline'e ait haberiniz olsun.