Ayse's World

triste

2009-11-16T17:25:00.003+02:00

Kalbim gerçekten yumruğum kadarsa, tüm bu tantanaya dayanmak için fazla minik.

Hiçbir şeye yetişememenin bir hayat biçimine dönüşmesi

2009-11-16T00:00:00.002+02:00

- Babam organik pazardan Bugs Bunny havucu almış.

- 2012 uzun zamandır seyrettiğim en uyduruk filmdi. Neyse ki sonunda Pazar: Bir Ticaret Masalı'nı seyrettim. Tayanç Ayaydın'ı tanımıyordum, çok sevdim. Mammoth ise beklediğimden iyi çıktı. Benzemez Kimse Sana şarkısını Gael Garcia Bernal'e hediye ediyorum.

- Yeni açılan Rum meyhanesi Komşu'ya gittik. Bayıldım, çok çok eğlenceliydi ama kalabalık gitmelisiniz. Aynı mekanda iki tane gelinlikli insan olma olasılığı kaçtır acaba? Bir de bekarlığa veda partisi. Meandros'taki ekip buraya geçmiş. Müzik harika. Yemekler de iyiydi. Sonra da değişiklik olsun diye Hoks'a gittik!

- Galiba ciddi ciddi Almanca öğrenmeye başladım. 5 ay olmuş neredeyse başlayalı. Almanca gerçekten çok sevimsiz bir dil olsa da, hoca o kadar başarılı ki, kulağa korkunç gelen bu dili biraz da olsa sevmeye başladım. Alles in ordnung!

- Hep aynı şarkıları dinliyorum. Yeni ve güzel şarkılar keşfetmeye hiç vaktim yok diye üzülüyorum. Birileri benim müzik dosyalarıma baksa ve bana "bak bunları sen kesin çok seversin" diyerek bana bir sürü yeni müzik yüklese diye hayal kuruyorum.

- Nasıl bitiyor bu haftasonları böyle üç dakikada, hiç aklım almıyor. Bu hafta yapmam gereken çok şey var. Hava tek basamaklı derecelerdeyken de canım hiçbir şey yapmak istemiyor.

Bye bye happiness!

2009-11-12T08:00:00.003+02:00

İşyerimin yan binasında minik bir kolej var. Butik kolej denen bir şey varsa, burası öyle bir yer. Sanırım 8.sınıfa kadar eğitim veriyor, lise yok. Okulda topu topu 50-60 öğrenci var. Benim odam okulun girişine ve bahçesine bakıyor; böylece okullar açıldığından beri bayağı şaşırıyor ve eğleniyorum. Ya okul düzeni çok değişmiş, ya da burası gerçekten enteresan bir okul.

*
Okulların açılmasıyla beraber, sessiz sakin muhitimize renk değil, gürültü geldi. Çünkü çocuk sesi her ne kadar güzel bir şey de olsa; bu veletlerin zaman zaman sadece ses çıkarmak için bağırdıklarını ve çığlık attıklarını düşünmeye başladım. Teneffüs vakti sanki çığlık yarışması gibi oluyor. Okuldayken teneffüsler hep kısa gelirdi bana, demek ki komşular delirmesin diyeymiş. Öğretmenlik mesleğinin kutsallığına daha bir içten inanıyorum. Çocuklar da çok şirin ama. 1 metre hepsi :)

Okulun forması turkuaz renkli sweatshirt. Bahçeye bakınca turkuaz renkli cücelerin koşuşturduğunu görüyorum. Zaman zaman Şirinler'in setinde yaşıyorum gibi hissediyorum. "Yeter çığlık atmayıııın, kafam şiştiiii!" diye bağırsam benden ala Gargamel olmaz.

Okulun zili inanılmaz. Teneffüse "Hababam Sınıfı" melodisiyle çıkıyorlar. Hani şimşeği görüp de gök gürültüsü beklersiniz ya; ben de Hababam Sınıfı müziğini duyup, çığlıkları bekliyorum. Ama asıl bomba şimdi geliyor: Ders zili "Bye bye love, bye bye happiness, hello loneliness, i think i'm gonna cry.." diye devam eden şarkı! Bu kadar komik bir şey olabilir mi? Sanırım bunu mizah duygusu oldukça gelişmiş biri ayarlamış. Çocuklar zilin ne dediğini anlasalar herhalde şapşallaşırlar. "Bye bye happiness" şarkısı eşliğinde hepsi kös kös sınıfa giriyor. Ne yalan söyleyeyim, ben oldukça eğleniyorum o sırada :)

Okulun kolej olmasından mıdır bilmiyorum -gerçi biz de koleje gittik güya ama hiç böyle bir şey görmedim- her sabah 4-5 öğretmen kapıya dizilip çocukları karşılıyorlar. Sanırım bu komite genelde sevilen ve eğlenceli öğretmenlerden seçilmiş. Çocuklar okula girerken "Aaaa merhaba, nasılsın, iyi misin, aman da aman" yapıyolar; çocuklar da haliyle hoplaya zıplaya binaya giriyorlar. Dı. Bu, okulun ilk 1 ayı boyunca böyleydi. Çocuklar bir keyif, bir eğlence içinde.. Sanırım sonra bu minik kafalar, buraya gelip gitmenin öyle geçici bir şey olmadığını fark ettiler. Şimdi sabahları o komiteyi yemez oldular.

Geçen sabah okula annesi tarafından bırakılan bir çocuğun okula girmeme mücadelesine tanıklık ettim. Bıcırığın arabadan çıkmamak için koltuğa var gücüyle yapıştığına, daha sonra annesinin kolunda yerde süründüğüne ve son çare olarak caddenin ortasına boylu boyunca serildiğine gözlerime inanamayarak şahit oldum. Kadının mücadelesi beni karşıdan seyrederken bile 2 dakikadatüketti. Ne zor iş gerçekten. Allahtan karşılama komitesi kadının yardımına yetişti. Çocuğu animasyonlarla okula aldılar. Kadın da omuzlar çökük halde kös kös döndü arabasına. İnsanın ömründen ömür gider vallahi.

Bir de pencereden gördüğüm kadarıyla artık dersler powerpointte işleniyor. Tahtaya bir kalemle yazılıyor, o yazı bilgisayara kaydedilebiliyor, bilgisayarla silinebiliyor filan. İnanılmaz teknolojik. Ara sıra toplu halde sınıfı gözetlememize rağmen hala işin içinden çıkamadık. Muhtemelen o ders çıktıları da öğrencilerin eline tutuşturuluyor. Yani, vay bizim tahtadan deftere yazı geçirdiğimiz yüzlerce saate!

Eğitim sistemimiz hakkındaki son gözlemlerim bu şekildeydi. Esen kalın.

burası da newsletter gibi bir şey oldu ama hadi neyse.

2009-11-11T09:00:00.001+02:00

- "Kafka on the Shore" sonunda Sahilde Kafka adıyla Türkçe olarak yayınlandı. Hiçbir kitabı bu kadar beklememiştim.

- "Günaydın Steak House" Ankara'ya şube açıyor. Şu yorumu unutmuş değilim ama belki bir senede bir şeyler değişmiştir. Biz misafirperver bir şehriz, geleni mutlaka ziyaret ederiz :)

- Minyatür Odalar Sergisi Rahmi Koç Müzesi'nde devam ediyor. Biz bir türlü zaman ayarlayıp gidemedik. 10 Şubat'a kadar devam edecek. Herhalde 3 ay içinde gitmeyi başaracağız.
*

- Çorap reklamında oynatmak için Hadise'den daha bodur ve tombul bacaklı biri yok muydu?

- Quick China'nın yemek kursuna gideceğiz. Çayyolu şubesindeki kursa katılmak isteyenler elime mum dikebilir.

- Behlül'le öpüşmeyen bir ben, bir Firdevs Hanım, bir de sen kaldın sevgili okuyucu. Nihal okuyorsan kapat git, gözüm görmesin seni! Yani anladık alıp kadroya katmışsınız yakışıklı çocuğu da, bu kadar etinden sütünden faydalanılmaz ki. Her bölümde bir havluya duştan çıkma sahnesi, her bölümde başka biriyle öpüştürmek. Ben Behlül olsam "Yeter, ben de insanım, et parçası değilim!" diye isyan ederdim kesin. Yani heralde.

Mag Kasım!

2009-11-05T00:50:00.000+02:00

MAG Kasım sayısı çıktı!!
*
Bu aralar bunalmaya bahane aradığım için "Kışla Baş Etme Rehberi" benim de işime yarayacak... Aferim bana, ne güzel akıl etmişim. Başıma gelecekleri bilir gibi!

elementary particles

2009-11-05T00:36:00.005+02:00

1. 18 Kasım'da operaya gidiyoruz. Çok heyecanlı. Venedik'te bir gece.
*
2. "Bu Kalp Seni Unutur mu?"da liseden bir sınıf arkadaşım oynuyor. Ben bir sevin, bir sevin çocuğu görünce, bana ne oluyorsa :) Zaten hep inanılmaz yetenekliydi, MF sınıfında ne işi vardı bilmiyorum. Umarım çok başarılı olur.
*
3. 24 Kasım'da yine ilkokul buluşması yapıyoruz. Üçüncü defa olacak. Bu buluşmaların en güzel yani ilkokul öğretmenimi görmek oluyor. Kendisi Facebook account'ı açmış. İnanması ne kadar zor, değil mi?
*
4. Ankara'ya Bay Nihat açılıyor desem!!! Hani şu benim Cunda'ya her gidişte anlata anlata bitiremediğim yer.. Aslında benim oldukça ruh sıkıcı bulduğum bir mekana sahip Schnitzel'in yerine açılıyor. Eminim ki güzelleştirirler. Schnitzel'de üst kata taşınmış.
*
5. Lahana-maydonoz kürü yapıyorum. Çok tok tutuyor ama normale göre az yememe rağmen hala kilo vermemişim. Bir işe yararsa tarifi size de veririm.
*
6. Eyvah saat kaç olmuş. Uyumam gerek!

Hello Bono!

2009-11-03T00:20:00.010+02:00

U2 konserine bilet almak sanırım hayatım boyunca yaptığım en ileriye dönük plandı. 6 Eylül'de Atatürk Olimpiyat Stadı'nda yapılacak konsere, biletlerin satışa çıktığı gün olan bugün bilet aldık. Tarihi bir olaya tanıklık edecekmiş gibi heyecanlıyım. Gibi değil, öyle. Tabii ki bir Depeche Mode fiyaskosu daha olmazsa..
*
Biletleri aldıktan sonra olay çok garibime gitti. Kim bilir neler değişecek hayatımda 6 Eylül 2010'a kadar. Belki çok şeyler, belki de hiçbir şeyler. Konser Pazartesi günü. Ben çalışan bir insanım. Pazartesi günü İstanbul'daki bir konsere nasıl giderim? Bilmiyorum. Hatta muhtemelen 1 buçuk gün izin gerekecek. Şimdiden izin alsam ne komik olur değil mi? "Şey ben seneye bu zamanlar U2 konserine gideceğim de, 1.5 gün kadar..". "Deliye bak!" derler muhtemelen. "Ayşe Hanım delirmiş!" :)
*
Tuhaf olan şeylerden biri de Red Zone biletlerinin bitmiş olmasıydı. Yani, biletler zaten bugün satışa çıktı. Tanesi 550 lira olan biletler nasıl bitiyor acaba? Bitmese de alacak değildim zaten ama baya şaşırdım. Biz Ayşegül'le oldukça panik halde "yan taraf, karşı, alt sıra, üst sıra, dev ekranlar, sütunlar, sahne arkası, sahnenin önü gibi söz ve söz öbeklerini 2 dakika içinde 5er kez kullanarak kendimize bir yer belirledik ve biletimizi aldık.
*
Bilet teslimatı için iş adresimi verdim. Dağıtım Haziran 2010'da başlıyormuş. İşimden oldukça memnun olduğum için (tahtaya vurmayanın kafasını kırıyorlarmış; bir şey de yolunda gitsin yani), çok büyük bir gariplik olmazsa muhtemelen yazın da aynı işimde devam ediyor olurum ama 8 ay sonrası için iş adresi vermek ne kadar tuhaf, değil mi? Çok şükür ki, isme ve kimlikle teslimat yapıyorlarmış.
*
Biletler oldukça hızlı tükendiği için Ayşegül'le eğer o gün konsere gidemeyecek olursak biletleri gitti gidiyor'dan fahiş fiyatlarla satmayı planladık. Hatta bunu yapmak için ekstradan bilet alsak mı diye bile düşündük. Yapmadık. Biletler zaten yeterince pahalı :)
*
Hayatımın şu gününe kadar, bundan 1 sene sonrasını asla kesin olarak bilmediğimi farketmeme ve - büyük bir aksaklık olmazsa - ilk kez 1 sene sonra nerede olacağımı bilmeme vesile olmuş olayın bir U2 konseri olması ne hoş. Öyle bir cümle oldu ki, okuyan da beni sırt çantamla dünyayı geziyorum sanır.
*
P.S: Bugün Ankara'ya kar yağdı. Evet bence de oha! Daha geçen pazar ODTÜ'de t-shirt ile yürürken demiştim ki "Böyle yürümek çok güzel oldu! Havalar soğuyana kadar her pazar yapalım!" ve ertesi pazartesi kar yağdı. Bazı kendini bilmezler de Ankara'nın sıkıcı bir yer olduğunu söyler. Komik olmayın! Başka hangi şehirde aynı hafta içinde 2 mevsim yaşayabilirsiniz ki? Hatta bazen gündüz ve gece bile farklı mevsim oluyor! Eveeeet, ne harika değil mi? - Çok fazla How I met your mpther seyrettiğim için içimden "awesome!" diyorum şu anda.-
*
P.S2: Az önce odamda, üzerinde "Teşekkür ederim çorap için. Nevra" yazan bir çorap kutusu buldum. Hayır, kutu boş değil; hatta hiç açılmamış. Nevra bu notu ince çorabı bize bahşettiği için Tanrı'ya mı yazdı acaba? Gece gece kafam karıştı.

dove si trova la gioia?

2009-11-01T23:15:00.007+02:00

Bu haftasonu Ankara'ya kış geldi.
*
400 bölüm kadar daha How I Met Your Mother seyrettim. Sanırım çok fazla televizyon seyretmekle ilgili beyinde oluşan bir rahatsızlık varsa artık ona sahibim.
*
2.denememde elma şekeri yaptım. Bonibonları şekerin üzerinde sabitlemek tahmin ettiğimden çok daha zormuş. Bir de şeker sokakta satılanlar kadar kalın bir tabaka halinde donmadı. 1.5 bardak şeker, 1 kaşık glikoz, 1 bardak su, yarım limon suyu ve kırmızı gıda boyası kullandım. Yani aslında yanlış yapması çok zor görünen bir tarifti, neyi yapamadım bilmiyorum. Isırınca çıtır çıtır kırılan bir elma şekeri nasıl yapılır?
*
Yaşatmak için elimden geleni yapacağım bir orkidem oldu. Bembeyaz ve çok güzel. Güneş alan ama direk güneş ışığı almayan bir yer ne demektir, bizim evde öyle bir yer var mıdır bunu keşfedince çiçeğimi de yaşatmayı başaracağım.
*
Sıkıldım. Koskoca bir kış var önümüzde; ve daha daha. Bak yine sıkıldım. Biraz harekete ihtiyacım var.

pembe kurdeleli, mikserli, karıştırma kabı içinde pembe kremalı kolye!

2009-10-29T23:55:00.001+02:00

Sanırım hafta ortasında bir günün tatil olması çok da iyi değil. Haftasonu ile birleşmediği için tatile de gidilemiyor. Yine de bir gün işe gidip tekrar haftasonu olması fikri de fena değil. Kırk yılın başı tamamen boş bir gün oldu diye benim gibi tüm gün 65 bölüm kadar How I met your mother seyrederseniz gözleriniz çukura düşebilir. Ama Ted Mosby dünyanın en şeker varlığı ve Lily ile Marshall da dünyanın en süper çifti.
*
Yandaki kolyeyi etsy'de gördüm ve şu ana kadar gördüğüm en harika kolye olduğunu düşünüyorum. Kim bu kadar müthiş bir şeyi akıl edebilir ki?
*
Avokado ağacım hiç büyümüyor. Şimdiye biraz kök salmış olmalıydı. Galiba Ankara'nın iklimi tropik değil.
*
Elma şekeri yapacağım. Bildiğimiz koskoca kırmızı yapış yapış pamuk prenses elma şekeri. Isırınca çıtırdayan şekerle kaplı. Amaaaa kırmızı parlak yüzey de bonibonlarla kaplı olacak. Haftasonu beni bekleyen doktor muayenesinden sonra da oturup 5 tane elma şekeri yiyeceğim..

Haydaa!

2009-10-28T08:05:00.002+02:00

Herkes eski hayatında Kleopatra ya da Nefertiti olacak değil ya.. Ben eski hayatımda kesin Mustafa Ceceli denen adamın karısı, sevgilisi öyle bir şeyiydim. Ben o adamın sesini bir yerden tanıyorum. Sesi, ne olduğunu hatırlayamadığım bir şeyler çağrıştırıyor; duyunca içim kötü oluyor. İşin tuhafı bence sesi öyle güzel bile değil. Tipi konusuna hiç girmeyelim. Gerçekten.
*
Kafamı karıştıran iki nokta var:
1. Ben o eski hayatımı yaşayıp bitirmişken, Mustafa Ceceli neden hala Mustafa Ceceli olmaya devam ediyor, onu bilemiyorum.
2. O kadar büyük kafalı biriyle evlenmiş olmam mümkün değil.

ben iyiyim.

2009-10-25T23:00:00.002+02:00

Ne zamandır bir header yapmak istiyordum, sonunda oldu. İnsan bir şeye üşeniyor üşeniyor sonra o şey 5 dakikada bitiverince kendine gıcık oluyor. Yap işte bir şeyi aklına gelince. Yok.
*
Cuma gecesi çok içtik. Ben zaten ne biçim bir bünyeye sahibim hala anlayamadım. Bu kadar mı ruh haline bağlı gelişen sarhoşluk olur. Bazen aynı miktar (utandığım için yazmıyorum!) hiiiç etki göstermezken, bazen çok fena dağıtabiliyor. Moralim bozuk olunca galiba 2 kat etkili oluyor benim üzerimde alkol. Sanırım Kurtuluş bir daha çalıştığı yerin lokaline gidemeyecek bizim yüzümüzden; haliyle biz de gidemeyeceğiz oraya :) Nurşah da bizimle ilk defa yemeğe gelmişti. Çok süper bir giriş oldu onun için Çandarlılılar grubuna. Biz hep böyle değiliz Nurşahcım, gerçekten aslında çok aklı başında insanlarızdır! Özellikle ben bak. Onlar hep böyle sulu, zevzek filan; ben arkadaş kurbanıyım. Allahım lütfen kimse Ufuk'un dediklerini duymamış olsun :)
*
*

Pazar günü Baran, konuşan bir yemek yedi. "Dikkat içimde kürdan var!" diyen Tavuk Midye ne kadar da düşünceli bir yemek, keşke balıklar da kılçıklarını haber verseler. Bu garip olay elbette ODTÜ'de cereyan etti. Ankara'da Ekim sonu hala mükemmel hava.. Çoktan botları çizmeleri giymiş olurduk biz. Ben çok memnunum bu durumdan, birazcık daha devam etsin lütfen. Türk kahvesi + Salem + Lezzet Şöleni miydi Şelalesi miydi ne öyle bir tatlı. Bu ara bol bol serotonin salgılatmalıyım kendime. Yürüyüş yapalım dedik. Baran bizi başıboş köpeklerin dolaştığına dair tabelalar bulunan Yalıncak yürüyüş yoluna soktu. Okul gerçekten meditasyon yeri. İçinde koskoca bir orman var. Ben toplam 1 ayda yürüdüğümden daha fazla yürüdüysem ve neredeyse tam bir ODTÜ turu attıysak da, yine de Baran'a yaranamadık. Bu yürüyüş çok iyi geldi. Elbette tempolu filan değildi, bildiğin salına salına, sağa sola takıla takıla (ikileme ikileme!) yapılan bir yürüyüştü. Havalar iyice soğuyana kadar her pazar yapılabilir bence.
*
Dexter'a mı yoksa How I met your mother'a mı başlasam diye düşünüyorum. Nevra şu an için How I met your mother'ın bana daha uygun olacağını söyledi :) Kandid'i okuyor olmak da sanki kozmik bir gücün bana hediyesi.
*
Ankara'da domuz gribi sebebiyle biri öldü ve daha hava 25 derecenin altına bile inmedi. Ben çok paniğim ama kimse benim kadar ciddiye almıyor. Okullar da bir hafta tatil oldu. Çok korkuyorum. Biz bu konuyla baş edemeyeceğiz ve aslında tedavi edilebilecek birçok vaka ihmalden güme gidecek diye ödüm patlıyor. Bugün bir alışveriş merkezinde maskeli insanlar gördüm. Galiba bu alışkanlığı edinsek iyi olacak. En azından paranoyadan delirmekten iyidir.

bir şeyi kırk kere söylersen olurmuş.

2009-10-23T08:00:00.001+03:00

Eğer ki şu an bir Hollywood filminde yaşıyor olsaydık, benim kollarımı yana doğru kocaman açıp, yüzümü yukarı çevirip "Why is this happening to me?" diyeceğim ve bunu dememle, üzerime sağanak yağmurun boşalacağı sahnede olurduk..
*

ruh ikizimi buldum :)

2009-10-22T06:00:00.001+03:00

Hayatım bir taraftan ne kadar güzel gidiyor. Bir taraftan.

Altıkırkbeş yayın.

2009-10-20T08:00:00.001+03:00

Kitapların basım detaylarını anlatan sayfasını baştan sona okumayı severim ben hep nedense.
Meğer bir nedeni varmış.
O neden, Kafka'dan Açlık Sanatçısı'nı okurken bu güzel sayfayla karşılaşmakmış.

Antichrist

2009-10-19T08:00:00.001+03:00

Charlotte Gainsbourg Cannes Film Festivali'nde en iyi kadın oyuncu ödülünü aldığından beri Antichrist için gitgide artan bir merak duyuyordum. Lars von Trier benim çok saygı duyduğum, yaptığı her şeyi takip ettiğim bir yönetmen ama onu her zaman anlayabildiğimi söyleyemeyeceğim.
*

Breaking the Waves ve Dancer in the Dark'a bayıldığım, Dogville'i hiç sevmeyip, The Five Obstructions ve The Boss of It All'dan da resmen bir şey anlamadığım için kendisine karşı karmaşık duygular besliyorum. Sevmediğim ve anlamadığım işerini de ilginç buluyorum. Ne yapsa seyretmek istiyorum. Antichrist daha fragmanı ile aklımı başımdan almıştı. Filmin her saniyesini ağzım açık seyrettim. Willem Dafoe ve Charlotte Gainsbourg o kadar inandırıcıydılar ki, sanırım artık ikisini de bu filmdeki karakterlerinden bağımsız düşünemeyeceğim.

Antichrist, bebeklerinin oldukça trajik ölümünden sonra çıkış yolu arayan bir anne babanın hikayesi aslında ama asıl konu, içsel acının nasıl fiziksel bir hale gelebileceği, travmalar sonucu insanın gerçeklik duygusunu kaybetmesininnasıl olası olduğu, hesaplaşmaların ne kadar can yakıcı olabileceğiydi bence.Türkiye'de gösterime girebileceğini sanmıyorum. Çok fazla şiddet ve cinsellik içeriyor.. Fragman için burası.

Antichrist ayrıca bana göre tüm zamanların en etkileyici başlangıcına sahip filmlerden biriydi.. Filmin sonunda Andrei Tarkovsky'ye adandığını görmek ise beni tekrar hayata döndürdü. Vay be dedim. Ağzımı kapatabilmem de sanırım bu dakikalara denk geliyor.

tribal enfeksiyon

2009-10-15T23:15:00.006+03:00

Ankara'da domuz gribi patladı. Ben bu konuda çok önceden paranoya geliştirmiştim. Hayretle fark ettim ki, olay insana uzaktan daha korkutucu görünüyor; içindeyseniz garip bir kabullenmişlik çöküyor. Hayır, domuz gribi değilim. Ama sapasağlamken taa Güney Amerika'daki gripten ödüm patlıyordu, tam ben hayatımın en ağır gribini sürünerek geçirirken yaşadığım şehirde salgın başlayınca sakin sakin televizyon seyretmeye devam ettim. Başıma geleceğine hiç ihtimal vermediğimden değil, olduysa da oldu artık diye düşündüm.
*
Ben hayatım boyunca gribi asla ciddiye almadım. Belki de, çok sevdiklerinin ciddi sağlık problemleriyle uğraşmak zorunda kaldığı için böyle eften püften rahatsızlıkların huzur bozmasına, keyif kaçırmasına hiç pabuç bırakmayan annem sayesinde böyle oldu bu. Ben kendimi bildim bileli grip oldum mu ilacımı alıp, okula da gittim, işimi de yaptım. Mızırdandığımı da bilmem. Babam da zaten her zaman "Grip işte. İlaçla 7 gün, ilaçsız 1 haftada geçer" der. Hakikaten de öyle olur. Halsiz hissetmek, azıcık öksürük, azıcık burun akıntısına ağlayıp sızlanmak, şu hayatta çok ciddi problemlerle boğuşan insanlara haksızlık. Tüm belirtileri ortada, teşhisi -tedavisi belli bir şeyi geçirirken sanki bu bir tek sizin başınıza geliyormuş gibi davranıp, tragedya sahnelemek hakikaten pek de mantıklı değil. Velhasıl (galiba hep bu kelimeyi kullanmak istemiştim!), ben de bugün kendimi daha iyi hissetmeye başladım. Bir günü bile evde geçirmek mucize sonuçlara yol açıyor, ben anca 2 günde toparladım.
*
Salgının şehrinize varması elbette hiç hoş değil. Paranoyaklık yapmak istemesek de aklımızda soru işaretleri beliriyor. Benim daha önce yataklara düştüğüme pek şahit olmamış annem ve babam, acaba bir ihtimal diye düşünerek -bunu da bana pek çaktırmadılar tebrik ederim- Ankara'da domuz gribi şüphesiyle ne yapılır diye araştırmaya başladılar. Öncelikle evimiz yakınındaki kliniklerle konuşuldu. Sonuç çıkmadı. Daha sonra Ankara'nın en büyük laboratuvarlarından olan Düzen'le konuşuldu, yine bir sonuç çıkmadı. Uzun lafın kısası, Ankara'da bu test sadece Hıfzısıhha'da yapılıyormuş. Oraya da elini kolunu sallayarak "ben domuz giribi miyim, bi bakar mısınız?" denemiyormuş. Önce bir doktora gidiyorsunuz, doktur muayene sırasında şüphelenirse sizi Hıfzıssıhha'ya sevk ediyor. Anca bu şekilde test yaptırabiliyorsunuz. Şunu konuştuk: "Bu sadece bir virüs değil mi?" Herhangi bir laboratuvar bunu neden basit bir kan analizi ile teşhis edemiyor? Önümüzdeki aylarda büyük bir salgın beklendiğini söyleyip bizi panikleten bakanlık, acaba bu konuda bir şeyler yapmayı düşünüyor mu,;yoksa Hıvzıssıhha'da arbede çıkana kadar bu konu gündeme gelmeyecek mi? Hastalığın ilerleme hızı da göz önüne alırsa, yine işimiz dualara ve şansa kaldı demektir.
*
Aşı konusu ise apayrı bir kargaşa. Bu kadar belirsizlik varken, ben aşı olup olmama konusunda bir karar veremiyorum.
*
Bence bol bol vitamin alın, işyerinizdeki hasta insanları evlerine gitmeleri için ikna edin, kalabalık ortamlarda bulunurken de maske takın. Açıkça görülüyor ki, Türkiye duruma hiç hazırlıklı değil (büyük sürpriz!) ve bu virüsü kapan, kendi başının çaresine bakacak.

selpak cumhuriyeti

2009-10-14T09:23:00.009+03:00

Artık gribim öyle tuhaf bir hale geldi ki, dün beni işten eve yolladılar. Bugün de yerimden kalkamıyorum. Neyse, sonuç olarak dandik bir grip ve tek problem dayak yemiş gibi hissedip, nefes alamıyor olmam. Dün Nevra telefonda sesimi duyunca "Ayşeeeee o senin sesin miiiii" diye bağırdı. Evet benim sesim. Erkek olsam sesim nasıl olurdu onu görüyorum. Çözümsüz problemler uzak olsun, grip dediğin 1 hafta. Yarına toparlarım heralde. Bugün oturma odasında battaniye, mercimek çorbası ve yarısında uyuyakalınmış filmler günü olacak.

Beni uzun zamandır en çok heyecanlandıran şey ise işte burada:

Johnny Depp, Tom Waits, Heath Ledger, Jude Law.

The Imaginarium of Doctor Parnassus trailer

areket

2009-10-11T23:51:00.008+03:00

Quente'ye gittik. Neredeyse gut oluyorduk.
Sistem enteresan. Fiks menü ama bildiğiniz fiks menülerden değil. Herkese mezeler geliyor. Ortaya da gayet başarılı bir salata ve peynir tabağı. Buraya kadar her şey normal. Sonra et faslı başlıyor. 8 çeşit et masaya koskoca şişlerde geliyor. Masanızda dilimlenip size servis ediliyor. Her gelen etle ilgili bilgi veriyolar. Aslında fiks menü sınırsız et içeriyor ama ben hangi babayiğit gelen 8 çeşitten sonra hala et yiyebilir bilmiyorum. Bizde yeme potansiyeli çok yüksek kişiler olmasına rağmen 8 kişinin içinden kimse devam etmedi. Ben şahsen 4. çeşitten sonra kendimi ağzımı açarsam alev çıkarabilecek bir ejderha gibi hissetmeye başladım. Ama elbette durulması gereken yerde durmayıp tüm çeşitleri denedik. Benim favorim dana bonfile ve antrikot oldu. Yemekten sonra yarım saat boyunca hepimize bir şeyler oldu, yerimizden kalkamayacağımızı sandık ama Türk kahvesi mucizesi yine işe yaradı. Sonuç olarak et konusunda sınır tanımam diyenler için bence burası arena. Gidin görün sınır tanıyor muymuşsunuz :) Can'ların da Bursa'dan kalkıp gelerek sürpriz yapmasıyla akşam iyice güzelleşti. Yemekten sonra Selçuk'larda içki oyunu. Hayatımda gördüğüm en manyakça şey olduğunu söyleyebilirim ama bu kadar eğlenceli birşey daha görmemiştim. Neden daha önce bilmiyordum diye üzüntü içindeyim. H harfini tekrar kullanmaya bu hafta içinde başlarım herhalde! :) Gece burada da bitmedi.. Sanırım tahminimden daha gencim! Ya da iyi ki Ayşegül arabaya bir çift babet atmıştı :)
*
*
*
*
*

O gecenin üzerine Ankara'nın günlerrrrdir 27 derece civarı olmasından istifade Odtü'de kahvaltı. Okul yine bana çok iyi geldi. Çatı'nın açık büfesi. Ufak bir yürüyüş. Türk kahvesi. Önceki gecenin kritiği :)
*
(500) Days of Summer sanırım çok büyük beklentiyle gittiğim için beni hayal kırıklığına uğrattı. Güzel olmasına güzel ama benzeri filmler var, pek de ilginç gelmedi bana. Imdb benimle aynı fikirde değil. Herkes her zaman aynı fikirde olmak zorunda değil, değil mi?
*
Her şey aslında ne kadar berrak. Tam tersini, her şeyin bulanık olduğunu düşündüğümüz zamanlarda gözümüze toz kaçıp kaçmadığını kontrol etsek sanırım daha iyi olacak.
*
Bir de grip oldum ama Vicks kokusunu özlemişim, onu fark ettim :)

MAG Ekim!

2009-10-08T07:00:00.001+03:00

MAG Ekim sayısında "Çocuk da yaparım, kariyer de" konusu hakkında çok mühim fikirlerim yer alıyor. Buyrun:

Yazı burada!
sahife 114.

Abla yaş kaç?

2009-10-07T08:15:00.002+03:00

Markafoni'de Swatch Bijoux satışı başladı. Ben her şeyi çok beğendim. Muhtemelen ben karar verene kadar hepsi biter. En güzeli renkli yüzük ama sanki.
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*
*

Sonunda kendime bir yağmur botu aldım ama bu yandaki kadar güzel değil benimkisi. Cupcakeli olsaydı benim aldığım yerde, hemen onu alırdım.

Pembe marshmallow yedim, hiç 27 yaşında gibi hissetmedim bunu yaparken. 10 tane daha olsa onları da yerdim.

Ivır zıvırı neden bu kadar çok seviyorum bilmiyorum.

ankara'dan yeniler

2009-10-06T08:05:00.009+03:00

İnsanların işine gücüne karşı olan özensizliği beni her zaman şaşırtan şeylerden biri. Bir süre önce İran Caddesi'ni Arjantin Caddesi'ne bağlayan sokakta Chevalier isimli bir café açıldığını görmüştüm. Dışarıdan hoş görünüyordu. Bugün aklıma geldiğinde internetten kontrol etmek istedim. Web sitesindeki menüye bakarken mekana gitmeyeceğime karar vermiştim bile. Kim daha steak'in (steack!), fettucini'nin (fettuchini!), risotto'nun (rissotto!), mozzarella'nın (mozerella!) nasıl yazıldığını bilmeden café açabilir ve bunları da menüye rahat rahat koyabilir ki? Ayrıca kimse sizi bu isimleri kullanmaya zorlamıyor. Havalı dursun diye illa ki "fettucini" demek zorunda değilsiniz, yassı makarna de mesela, ya da fettuciniyi doğru yaz oraya. Sen bilmiyorsun tamam; ama bu site yapılmadan, bu restoran açılmadan hiç mi bir bilene sorulmuyor? Ben açıkçası menüsünde böyle ciddiyetsizlik gördüğüm bir mekanın yemeklerinden de fazla bir şey beklemem. Tecrübeme göre site her zaman doğru bir fikir vermiyor. Güzel mekanların dandik web siteleri olabiliyor ama bu teknolojinin uzağında olmakla ilgili bir konu. Oturup web sitesini yaptırmışsın, o kadar para dökmüşsün koskoca café açmışsın, daha menündeki yemeklerin adını söyleyemiyorsun. Kimler Ankara'nın en güzel yerinde café sahibi oluyor işte; üzücü bir şey bu.
*
*
Elbette tablo her zaman bu kadar iç karartıcı değil ve gidilmeyi bekleyen yerler de var sırada:
*
1. Websitesi olmayan Ruhi Bey Meyhanesi. Haftanın belli günlerinde Melis Sökmen sahneye çıkıyormuş. Meyhane, adını Edip Cansever'in ünlü şiirinden alıyormuş. Budak Sokak'ta. Burayı merak ediyorum.
*
2. Quente. Ankara şubesi açıldığından beri gitmek istiyorum. Alaçatı'da da bir şubesini görmüştüm. Neden hala gitmedik bilmiyorum. İlk fırsatta gidilecek, masada kesilen o enteresan dönerimsi et yenecek :)
*
3. Granja Steak House. Ankara et işini sevdi. Kasaplı steak house'lar aldı başını gidiyor. Bu kadar kebap sever bir memleket elbette koca koca T-bone'lara kayıtsız kalamazdı! Granja'nın menüsünü beğendim. Caprese'ye Caprice demelerinin belki de bir esprisi vardır diyerek konunun üzerinde fazla durmuyorum, burayı merak etmeye devam ediyorum.
*
4. Lo & Loud - Not another coffee shop. Her şeyiyle farklı görünüyor. Neden bir web sitesi yok ama güzel hazırlanmış aktif bir facebook sayfası var diye merak ediyorum. Kurabiyeleri yemek istiyorum!
*
5. Mahallemizde Sushisu isminde bir sushici var. Burası önceden Mesa Plaza'nın içindeydi, daha sonra Minasera'ya doğru giden caddede bir villaya taşındı. Aslında oldukça uzun süre olmasına rağmen gitmedik. Nedense sanki kalbalık yerlede sushi yemek lazımmış gibi geliyor bana. Quick China'da yediğiniz sushiden asla şüphe etmeye gerek yok çünkü her gün o kadar yoğunlar ki bir şeyin beklemiş olması mümkün değil. Burası içinse tereddütlerim var çünkü genelde boş görünüyor. Belki de biz gitmediğimiz içindir? Her yere bir şans vermek gerek diye düşünüyorum ama nedense sushi konusunda bir türlü ikna olamadım. Eve de paket servis menüsünden gelmiş. Menü çok başarılı, hatta neredeyse Quick China'dan aşağı kalır yanı yok diyeceğim. Evet evet biz buraya bir gidelim.
*
6. Ev ve işten sonra en sık bulunduğum yer olan Hok's ise üst katı tamamen değiştirdi, lounge yaptı. Bir de ısıtıcılarla donatılmış teras var. Aşağıdaki eğlenceye biraz ara verip rahat koltuklara serilmek ya da terasta sigara içmek mümkün. Lounge menü'de kızarmış mantı diye bir şey var, akıllara zarar. Mutfak gece 2'ye kadar açık. Tam amacına hizmet eden şeyler var menüde. Sucuk ekmek mi ararsın, mercimek çorbası mı? :) Cumartesi, cümbür cemaat çoook içilmiş, dans edilmiş, ayaklar topuklulardan yamulmuş, gülmekten yüz kasları gerilmiş halde, ışıkların açıldığına da şahit olarak mecburen burayı terk ettik. Yazımın yayınlandığı MAG sayısı da vardı; imzalıyım mı imzalıyım mı diye güldüm hep :)

haftasonu sinema

2009-10-05T07:00:00.006+03:00

Los Abrazos Rotos:

Almodovar'ın son filmi Los Abrazos Rotos, Türkiye'de gösterime girmedi. Belki de henüz girmedi bilemiyorum ama Almodovar filmlerinin hala burada gösterime girmiyor olmasının şakası bile hoş değil. Her şeyine bayıldığım Almodovar'ın bu filmi, belki o heybetli filmografisinin en parlak yıldızı değil ama kesinlikle seyretmeye değer. Film, Almodovar imzası diyeceğimiz öğelerin hepsini barındırıyor. Bu sefer diğer filmlere kıyasla daha az nevrotik kadın karakter var ama bildiğimiz kargaşa, bol bol ateşli konuşma, rengarenk arka planlar ve elbette Penelope Cruz bıraktığımız gibi duruyor. "Zengin bir iş adamının metresi olan Lena'nın, en büyük hayalini gerçekleştirerek aktris olma yolunda ilerlerken, filmin yönetmeniyle büyük bir aşk yaşamaya başlaması ve Lena'nın kıskanç sevgilisinin aşıkların başına açtığı işler" olarak özetleyebileceğim senaryo, geri dönüşlerle bizi merak içinde bırakıyor, filmi başından sonuna kadar heyecanla izlememizi sağlıyor. Bana çok iyi geldi.
*
Caos Calmo:

Bayanlar baylar, size Nanni Moretti'yi takdim etmek istiyorum. İtalyan sinemasının senaryo, yönetim, yapım vs. her türlü kademesinde parmağı bulunan bu çok yetenekli insanı belki Altın Palmiyeli La Stanza del Figlio (Oğul Odası) filminden tanıyanlar olabilir. Kendisine sadece İtalyan sinemasından bir figür olarak bakmak hata olur. Politikayla her zaman içiçe olmuş Moretti, Berlusconi karşıtlığıyla biliniyor. Bu konuda filmler yapmış ve birçok protesto gösterini bizzat kendisi organize etmiş. Roma'nın en güzel yerlerinden biri olan Trastevere'de kendi küçük sinemasını işlettiğini öğrenmiştim.. Caro Diario ile beni hayal kırıklığına uğratmıştı, şimdi onu tekrar eskisi gibi seviyorum!
*
Filme gelirsek, bu, eşinin ölümünden sonra, işyerinde de büyük bir şirket birleşmesi arifesi olmasını da fırsat bilerek sabahtan akşama kadar okulun karşısındaki parkta kızını bekleyen bir babanın hikayesi. Filmde büyük olaylar olmuyor, ölümün ağırlığı da hissedilmiyor. Mahalle halkının bu babaya gitgide alışmasını, her sabah oradan geçen insanların gitgide onu benimsemesinı ve aralarında tek sözcük edilmeden oluşan bağı izliyoruz. Film garip bir şekilde insanı içine alıyor. İtalya'nın havasından mıdır, Nanni Moretti'nin insanda baktıkça bakma isteği uyandırmasından mıdır bilmiyorum. Benim için büyük sürprizlerden biri de alakasız yerlerde birden başlayan sevdiğim parçalar oldu. Rufus Wainwright - Cigarettes and Chocolate Milk ve Radiohead - Pyramid Song beni şaşırttı, filme bu yüzden x3 torpil.
*
*
*
Kişisel filmimizde ise nada shotlar, bloody maryler, sotbler havada uçuştu.

pişiriyorum öyleyse varım.

2009-10-02T07:00:00.001+03:00

Bu ara yine mutfakta yaşayasım geldi; gitmiyor. Fırının önüne atsam bir yastık, içerde sürekli bir şeyler pişerken ben yatay pozisyonda seyretsem. Galiba bu da bir çeşit meditasyon. Artık yumurtaları elimde çırpmayı daha çok seviyorum. Benden başkası tariflerdeki bu "kabartma tozunu eleyerek karışıma ekleyin" direktiflerine uyuyor mudur bilmiyorum ama ben o paketten çıkan bir parmak tozu bile eliyorum, o kadar özeniyorum yemeklerime, manyak gibi. Harika bir eleğimiz var IKEA'dan. Annem bulmuş. Onunla elemek çok zevkli oluyor diyeyim, siz de beni deli sanmayın.
*
1. Geçtiğimiz hafta 3 kere muffin yaptım. Muffin yapmak o kadar zevkli ve kolay bir şey ki, her seferinde farklı bir şey deniyorum. Bir tarafını eğip büküyorum, tarifi değiştiriyorum. Son yaptığım bol peynirli ve zeytinli muffin kendi kendime rüştümü ispat edişim oldu. Hazırlama aşaması dahil 30 dakikada hazır; fırında toplam 15 dakika kalıyor. Yalnız deneysel olarak peynirleri hamura karıştırmadım, her muffinin içine birer parça beyaz peynir ve kaşar peyniri koydum. Bir dahaki sefere tekrar eski yönteme dönüp, peynirleri hamura karıştıracağım. Böyle yapınca tamam muffinin ortası harika oluyor ama diğer taraflar biraz yavan kaldı. Zeytin ise muffine harika bir tat verdi. Üstüne konan minik domates dilimi ise tamamen benim kişisel domates manyaklığımdan kaynaklı. Siz koymayabilirsiniz. Hadi bakalım o zaman:
*
3 yumurtayı kır,karıştır.
1 1/4 bardak süt ve 1 1/4 bardak sıvı yağı ekle.
Üzerine 2 1/2 bardak un ve 1 paket kabartma tozunu eleyerek ekle, karıştır!
Sonra 100 gr kadar beyaz peynir, 100 gr kadar kaşar peyniri (tamam tamam bunları göz kararı ekledim ve söylediğim gibi hamura karıştırmadım, muffinlerin ortasına koydum)ve 1 su bardağı dilimlenmiş ziyah zeytini de ekle.
1 tatlı kaşığı tuz ve istersen birazcık da mahlep ekle.
*
Karışımı eğer kağıt kullanacaksan kaplara yerleştirdiğin kağıtlara, direk kalıpta pişireceksen yağlayıp unladığın kalıba paylaştır. Kalıp boyutuna göre 10 ila 12 muffin çıkıyor. Kalıpları yarısından biraz daha fazla olacak kadar doldur. Muffinler tahmin ettiğinden çok daha fazla kabaracak çünkü. Turbo fırında 15-20 dakika kadar pişir. Dışının kızardığını gördüğünde bir kürdanla deneme yapıp, kuru çıkan kürdanı görünce hemen muffinlerin çıkarabilirsin. Fırından çıktıktan bir 10 dakika sonra daha iyice toarlandığı için tadı daha güzel oluyor. İşte bu kadar basit!
*
Kalpli muffin kalıbımı kullanmak için de sürekli bahane çıkıyor bana böylece. Muffinlerimin 2 farlı şekilde olduğunu görüyorsunuz. Sebebi 12 adet aynı tip muffin kalıbım olmaması. Biri normal yuvarlak altılı, diğeri kalpli altılı. Çeşit oluyor böylece. Bir de şöyle muffin kağıtlarım olsa herhalde her gün fırın karşısında olurum.
*

2. Avokado bence yüzyılın keşfi. Aslında meyve olup, nedense bana hep sebze gibi gelen bu sabunsu şeyle yapılabilecekler sınırsız. Ben zaten ekmek üstüne bir şeyler döşemeye bayılıyorum. Her sabah bu şekilde kahvaltı etmekle kalmıyorum, mesela salata yiyeceksem yanına böyle ekmekler yapmayı çok seviyorum. Guacamole diye bildiğimiz Meksika sosu da (Fajiitaların yanında mini mini gelen yeşilimsi sos) avokado ile yapılabilen en lezzetli şeylerden biri. Yalnız restoranlarda genelde çok sulu yapıyorlar ve avokado tadı alamıyorsunuz. Evde yapılan guacamole ise çok daha lezetli oluyor. Yapmanız gereken çok basit.

Olgun bir avokadoyu çekirdeğiyle birlikte bir kaseye alın. (Çekirdek avodakonun kararmasını önlemek için orada, guacamolemiz hazır olunca çöpü boylayacak). Yarım kuru soğanı (byeaz soğanlar daha iyi) ince ince doğrayıp ya da robottan geçirip ekleyin, karıştıtın. Ben ince kıyılmış domates de ekliyorum (her şeye yaptığım gibi!). Domatessiz şekli de yapılabilir, genelde taze kırmızı biber kullanıldığını görüyorum ama bence domates daha çok lezzet katıyor. Üzerine yarım limonun suyunu sıkın. En son 1 çorba kaşığı zeytinyağı ve keyfinize göre tuz ve karabiber ekleyin. Ben avokadoların küçük parçalar halinde kalmasından yanayım, o yüzden püre olana kadar karıştırmayı sevmiyorum. Birkaç çatal darbesi yeterli olacaktır. Guacamoleyi maydonoz ya da acı ilavesiyle kişiselleştirmek mümkün. Hazırladığınız guacamolenin ekmeklerin üzerine sürerek ya da alternatif olarak cips sosu olarak da keyfini çıkarabilirsiniz. Meksika üsülü bruschetta! :) -Evde avokado ağacı yetiştirme projem bu akşam hayata geçiyor. Meyve vermesi 3-4 seneyi buluyormuş. Ben o zamana çoktan bitkiyi öldürmüş olurum ama yine de deneyeceğim. Tabii kış boyunca bir damla güneş yüzü görmeyecek olan Ankara'da bu tropikal bitkiyi öldürmekte çok zorluk çekmeyeceğim kesin. (Annem bunu okurken muhtemelen sen önce git odanı topla da, sonra evde ağaç yetiştir diyecek.) Peki avokado ağacını nasıl mı yetiştireceğim? İşte şurada anlatılıyor. Hem belki ben de bu işi yaparken, anlatan çocuk kadar mutlu olurum! Sanki hiç pamukta fasulye yetiştirmemişsiniz gibi bana tuhaf tuhaf bakmayın! -

3. O kadar yemeğin üstüne bir tatlı şart, değil mi? Aslında pek tatlı seven bir insan olmadığım için bence şart değil ama o zaman yepyeni pembe silikon kalıpları nasıl kullanacağız? Hediye paketi gibi brownieleri önce hayal ettim sonra icraata geçtim. İnternette bir sürü tarif baktım, yine her zamanki gibi biraz ordan biraz burdan bir brownie yaptım. Temel tarif Portakal Ağacı'nınkiydi. Oradaki fotoğraflarda pek kabaracak gibi görünmüyordu ama benimkiler kabardı ve tabii ki sizin şu an yandaki resimde gördüğünüz şekilli kısımlar, fırındayken altta olduğu için ben üst taraftaki kabaran kısmı, brownieler fırından çıktıktan sonra bıçakla ayırdım, yani hile yaptım (ne cümle ama!). Bu hediye paketleri kendi başlarına ayakta duramadıktan sonra ben ne anladım o işten? Neyse, tadı harika oldu. Üzerine sade dondurma koyarak servis yaptım. Tarifte çok zorlanmadım ama bir dahaki sefere değiştireceğim şeyler var. Cevizleri robotta biraz uzun tuttuğum için yeterince büyük ceviz parçacıklı olmadı. Bir bardak erimiş tereyağı bence biraz fazla geldi. Ben tereyağı yerine "Sana tereyağı tadında" margarin kullandım, bir dahaki sefere miktarı azaltmayı düşünüyorum. Tarifte 4 yumurta var, insana çok yumurtalı ve ağır olacak gibi geliyor ama yumurta yemeyen benim için bile rahatsız edici olmadı.

Bu aralar mutfaktan çıkan eserler bunlardı. Ayşe sanki Mars'a uydu göndermişcesine gururla sundu. Ve Ekim geldi. Benim aklıma da yine "Demek gidiyorsun küçük kırlangıç sıcak ülkelere" şiiri geldi. Küçükken tüm sınıfın karşısında unuttuğum ve şimdi nedense her dizesini tek tek hatırladığım o eski şiir.

Amasra böyle bir yerdi 2

2009-09-29T23:00:00.002+03:00

Tavşan adası böyle bir yer. Bir kara parçacığı :) Üzerinde nereden geldiği belli olmayan tavşanlar var. Biz 3 tane gördük. İlk tavşanı oraya kim götürdü, tavşanlar yoktan var olabilen varlıklar mıdır, tartışılması gereken konular. Biz onun yerine "tavşanı görenin dileği gerçek oluyormuş" dedikodusu başlatarak herkesin tavşan görmesini sağladık. Sanki uzaylı muamelesi görüyor bu tavşanlar. Tavşan yani, görünce bu kadar şaşırmak neden? :) Aktivite işte. Göz numarası yüksek olanlar adadaki karaltıları görmeyi başarıp da "aaa gördümm, ben de gördümm" diye bağırırken tavşanlar uçmaya başladı. Meğer onlar kuşmuş.
*
Bir de Barış Akarsu'dan bahsetmek gerek. Burası onun memleketi ve her yerde posterlerini görüyorsunuz. Onun anısına bir heykelini Amasra'nın en güzel yerine dikmişler, tam denize bakıyor.. Bu kadar kısa zamanda bu kadar sevilmek de çok güzel bir şey olsa gerek.
*

İkinci günümüzde kağıt değil de tabu oynamaya karar verdik. Tabu XL aşırı komik bir şey. Ben her oynayışta sandalyeden düşme tehlikesi geçiriyorum (bir kere de gerçekten düştüm!). Amasra'da çay bahçelerinde kağıt, tavla vs oynamak için masalar ayrılmış. Gittiğimiz çay bahçesinin oyun kısmı kapalı bir bölmeydi, biz de dışarıda oturmak istiyorduk. O yüzden çok güleryüzlü bıdırık garson çocukla benim aramda şöyle bir diyalog geçti.

- Şey biz kağıt oynamıycaz, tabu oynıycaz, yine de içeri geçmek zorunda mıyız?
- Evet abla.
- Ama bu tabu iskambil gibi bir oyun değil.
- İçerde oynanıyor abla.
- Böyle kelimeler var, karttan onları anlatıyosun.
- (Gülerek) Tamam hadi oturun dışarıda.
*
Yılanı değiliğinden çıkaran tatlı dil değil de, bezginlik olabilir mi? :)
**
Amasra salatası diye bir şey var. Böyle turpları, havuçları oyup-kesip ilginç şekiller yapıyorlar. Salata hakikaten çok güzel. İçinde turşu, pancar gibi şeyler olması salatayı farklılaştırıyor. Bol malzemeli tepeleme salatalar hemencecik bitiyor. Amasra'da salata benim için ayrıca kıymetli oldu çünkü meze açığını kapattı. Amasra'daki restoranlarda meze çeşidi konusunda sıkıntı var, ki bizim gittiğimiz iki restoran da (Çeşmi Cihan ve Canlı Balık) buranın en iyisi olduğu bilinen yerlerdi. Buna rağmen meze çeşitleri beyaz peynir, haydari, acılı ezme, şakşuka gibi kebapçı mezeleriyle sınırlı. Bu Karadeniz bölgesiyle ilgili bir konu da olabilir. Ne bir otla yapılmış meze, ne de fava gibi geleneksel balık mezelerine rastlayabildik. Ara sıcak olarak karides, kalamar ve midye tava her yerde var ama yegane çeşitler bunlar. Bir de midye dolma yok. Sokakta midye dolmacı da yok. Galiba midye dolma Amasra'da tanınan bir şey değil. Bol kalamar, beyaz peynir ve salata ile meze eksiği kapatılabiliyor. Zaten bol bol balık yeniyor. Çünkü Amasra'nın asıl iddiası bu. Biz lüfer yedik, masada Çupra ve barbun da yendi. Herkes balıklarını çok beğendi. Restoranlar rezervasyon yapmıyor. Bu biraz tatillerdeki yoğunluğu idare edebile alışkanlığından yoksun olduklarından. "7 gibi gelin alırız, yoksa söz veremeyiz" gibi cümlelerle bizi gerdiler ama buna rağmen 9 kişi iki gece de istediğimiz restoranlarda yemeyi becerdik. Çok geçe kalmadan gidin, problem olmaz. Canlı Balık'ta deniz kıyısında oturmayı çok istedik ama 9 kişilik masa ayarlayamadılar. Bizi üst kata üzeri kapalı terasa aldılar. Gecenin ilerleyen saatlerinde sağanak yağmur başlayınca her işte bir hayır olduğuna inandım.
*
Elbette Amasra'nın olayı rakı-balık ama gündüzleri acıktığınızda başka seçenekleriniz de var. Her zaman, her yerde güzel olan patates-bira ikilisi, karadeniz pidecileri (ben iş günlerinde o kadar çok pide yemek durumunda kalıyorum ki asla düşünmem) veeeee şimdi bahsedeceğim bir mantıcı var! Hayatımda yediğim en güzel mantıydı desem sanırım abartmış olmam. Belediyenin önünden devam eden sokakta Acıktım isimli bir mantıcı var. Kesinlikle burada mantı yemelisiniz. Servisimizi yapan kız da o kadar tatlı ve güleryüzlüydü ki.. Mantılarının tadı damağımda kaldı. Bir daha gidersem 2-3 öğün yemeyi düşünüyorum! Galiba Amasra'ya gidip de balıktan çok mantı öven bir tek insan ben olabilirim ama ne yapalım, gerçek hislerim bu yönde.
*
Gece eğlencesi için Hayalperest diye bir yere girmiş bulunduk. Zaten Amasra'da toplasan 3-4 tane bar var. Burada bir çocuk tek başına gitar çalıyor, Türkçe şarkılar söylüyor. Kafanız zaten çok iyiyken burada sotb shotlar yaparsanız (çok bereketli bir shakermış, o kadar kişiye 3 tur döndü) her türlü şarkıyı nasıl da şakır şakır söyleyebildiğinize kendiniz de şaşırabilirsiniz! En son Baran, bir tek kendisinin bildiği bir şarkının aslında flamenko şaheseri olduğunu ve 7 gitarla çalındığını, bardaki çocuğun bu şarkıyı çalmasına çok şaşırdığını söylüyordu. Bence o şarkı bardaki çocuğun kendi bestesi olabilir :) Bir de Volki efsanesi var. Daha otele girdiğimiz anda afişini gördüğümüz Bülent Ersoy-vari Volki hakikaten görülmeye değer olmalı, biz göremedik ama olsun! Gece program yaptığı(!) barın önüne gidip de içerinin tıklık tıklım olduğunu ve bizim girebilmemiz mümkün olmadığını anlayınca tekrar Hayalperest'e gidip şarkı söylemeye devam ettik. Sonra ben tuvalet sırası beklerken yabancı turistlerle tanıştım ve Amasra'ya gelmiş olmalarına çok şaşırdım.
*

İşte Amasra böyle bir yerdi.

Gidin, denize bakın, rakı için, balık ve mantı yiyin, gelin.

Sırf bunun için bile gidilir.

İyi ki gittik biz.

İyi ki bayramda Ankara'da oturmadık.

Yanınızda kalkıp gitmek hevesinde olan, heyecanlı insanlar olması bence çok çok önemli.

Hayatı yaşanılır yapıyor.

Amasra böyle bir yerdi

2009-09-27T23:55:00.002+03:00

Amasra Ankara'dan denize ilk çıkış. -Şimdi ben rahat rahat atıp tutuyorum ama konuyu gerçekten bilen biri çıkıp da "Hayır! Aslında Akçakoca daha yakın!" diyebilir diye bir açıklama yapma durumundayım. - Aslında Akçakoca kilometre olarak Ankara'ya Amasra'dan daha yakınmış. Ama nedense Amasra her zaman Ankaralılar arasında daha popülerdir. Akçakoca'ya giden neredeyse hiç kimse tanımamama karşın Amasra'ya birkaç kez gitmiş olmak çok normal bir durumdur. Akçakoca'nın da güzel ve bu kadar yakın olduğunu öğrenmek iyi oldu elbette. Neyse, ben anlatmaya başlayayım..
*
Amasra Ankara'dan arabayla 3 buçuk saat kadar sürüyor. Biz tatile 9 kişi gittik. 3 araba ile yola çıktık, keyifli bir yolculuk yaptık. Gerede'ye kadar İstanbul otobanından gidiyorsunuz, dümdüz yol. Daha sonra yeşillikler içinde çok güzel bir yol bekliyor sizi. Amasra'ya daha önce üniversite sondayken 10 kişi kadar gittiğimizde bir Vito kiralamıştık. O da fena fikir değil.
*
Amasra özellikle bayramdı seyrandı zamanlarında çok kalabalık olabiliyor o yüzden mutlaka önceden rezervasyon yaptırmalısınız. Otel konusunda çok fazla seçenek olsa da beklentinizi yüksek tutmamakta fayda var. Oteller genelde çok kaliteli değil. Biz Büyük Liman Otel'de kaldık, fena değildi ama tavsiye de edemem. Bildiğim kadarıyla hala en iyi otel Amastris. Gerçi şehir merkezinden uzağa, Amasra'nın yüksek tepelerine de Kirazlar ve Sinan Otel gibi biraz daha konforlu otellerin açıldığını gördüm ama Amasra'ya gelip de deniz kıyısında olmamak saçma olabilir. Uzak olayım daha lüks olsun diyorsanız sizin bileceğiniz iş. Biz merkezde olsun, sarhoşken kolay gelinebilsin dedik :)
*
Tahmin ettiğimiz gibi bir kalabalıkla karşılaşmadık Amasra'da, mutlu olduk. Ben tatilden bir hafta öncesinde hava durumu yakın takibine başlamıştım; sürekli yağmur gösteriyordu. Buna rağmen vardığımızda sıcacık ve pırıl pırıl bir hava vardı. Hemen otele eşyaları fırlattık ve kendimizi sokağa attık. Daha tatilin en başından yeme içme konusundaki azmimizi kanıtlar gibi ilk gittiğimiz yer gözlemeci oldu! Ayşegül'ün seçtiği gözlemeciye oturup siparişimizi verdik. Gözlemelerimizi dilimlemelerini istediğimizde onları makasla kestiklerini görüp, "resume" çiğ köftescisinin üzerine bir şok daha yaşadık! Adıyaman resume çiğ köfte'nin sahibiyle tanışıp, hayattaki seçimlerini sorgulamak için ne yazık ki fırsatım olmadı.
*

Amasra topu topu 2 sahil şeridinden oluşuyor. Biri Büyük Liman, diğeri Küçük Liman, yani akılda tutmak kolay! Ben Küçük Liman tarafını daha çok seviyorum. Oradaki çay bahçelerinde oturup denizi seyretmek çok güzel. Benim arkadaşlarım hayatları boyunca hiç çekirdek görmemişlerdi, bu onların tuzlu ayçekirdeğiyle ilk tanışmalarıydı. O yüzden ilk 15 dakika içinde 4 paket tuzlu çekirdeği birayla götürdüler! Sonradan bir de kaç porsiyon olduğunu bilmediğim patates kızartması geldi.. Ben yanımda yağmur botu getirmiştim ama hava o kadar güzeldi ki Doruk ve Ozan denize girdiler. Girmekle kalmadılar, yarım saat kadar yüzdüler ki benim yazın denizde kalmam genelde bu süreyi bulmaz. Su gerçekten termal sıcaklıklardaydı. Doruk genelde mevsim, sıcaklık filan dinlemeyip her yerde yüzdüğü ve sonuç olarak bu durumlarda objektif bir örnek teşkil etmediği için ben mayo getirme fikrine "Yok daha neler!" demiştim, haliyle yüzemedim. Sonrası king ve americano masaları..
*

Amasra'da görülebilecek yerlerin sayısı çok değil. 2 güne hepsine sığdırmak mümkün. Komik isimli ağlayan ağaç ve tavşan adası, üzerinde yürüyüş yapıp şanslıysanız yunusları görebileceğiniz bir mendirek, tahtacılar çarşısı ve bir de nedense tatil ve bayramlarda yani en çok insanın gezebileceği zamanlarda kapalı olan bir müzesi var. Mendirek üzerinde harika grafittiler vardı. Ben orko'yu tekrar gördüğüme çok sevindim ve yunus gördüm!
*

Mendirek boyunca dalgaları kırsın diye yığılmış garip formlu beton objeler var! Modern sanat müzesi gezermiş gibi :) Biz yürürken oldukça dalgalıydı. Dikkat etmek gerekiyor, sular altında kalmak mümkün.

Müzeye girme teşebbüsümüz bahçede dolaşan görevli amcanın "Kapalıııı" diye bizi korkutmasıyla son buldu. Bu sefer tahtacılar çarşısında "asla kullanmayacağım tahta şeyler satın alma" konusunda kendimle pek müzadele etmeme gerek kalmadı. Hiçbir şey almadan geri döndüm :) Genelde eve gelince nereye koyacağımı bilemediğim çirkin şeyler getiriyordum yanımda. Bir Amasra magneti, bir defada alınan tahta kaşık seti ise bir süre yeterli oluyor. Üniversitede geldiğimizde hepimiz oynarken ses çıkarmaya yarayan kaşıklardan alıp, bir de üstüne o kaşıkları kullanmayı öğrenmiş, bol bol gürültü yapmıştık. Bu sefer yapmadık :)
*

Her şeyi bir yazıya sığdıracağımı düşünmüştüm ama daha yemek konusuna giremedim bile. Ki Hayalperest isimli barda iki gece boyunca ennnn alakasız Türkçe şarkılara şevkle eşlik edişimizi -Gizem'in o sırada sanki ailesiyle fazla uzamış bir yemekteki çocuk gibi masanın üstünde uyuyuşunu- ve Amasra'nın büyük sanatkarı Volki'nin program yaptığı bara giremeyişimizi anlatmak istiyorum. O zaman "Amasra böyle bir yerdi 2" az sonra devam etsin! :)