HOME SWEET HOME

Singles vs Valentine's day

2009-02-13T15:21:00.004+02:00

Επιτέλους! Άρχισε να καθιερώνεται η Singles' day! Μια μέρα μετά του Βαλεντίνου, στις 15 Φεβρουαρίου, είναι η ώρα των ελεύθερων και μόνων να γιορτάσουν. Βγαίνουν με φίλους/φίλες μόνους/ες και διασκεδάζουν, ανταλλάσουν δώρα και ούτω καθ'εξής...

Η φωτό από την ομώνυμη σειρά του mega, που μόνο κατ' όνομα δηλαδή ήταν singles αυτοί, αλλά τέλος πάντων...

Βρήκα και αντίστοιχο site. Χώρια που πολλά μπαράκια, κλαμπάκια και εστιατόρια (στο εξωτερικό κυρίως...) διοργανώνουν βραδιές και πάρτι για singles στις 15 Φεβρουαρίου. Άντε σιγά σιγά και στα μέρη μας...

Γι' αυτό μην τρελαίνεστε! Μία μέρα είναι η αυριαννή! Θα περάσει γρήγορα! Την Κυριακή γιορτάζουμε όλοι οι υπόλοιποι!!!

Happy Singles Day!!!

Τα πουλιά

2009-02-09T02:00:00.005+02:00

Την ταινία "Τα πουλιά" του Άλφρεντ Χίτσκοκ την έχετε δει όλοι πιστεύω. Αλλά και όσοι δεν την έχετε δει σίγουρα την έχετε υπόψιν σας και οπωσδήποτε σε όλους έρχονται στο μυαλό σκηνές της ταινίας που χιλιάδες πουλιά πετούν αλλόφρωνα στον ουρανό και επιτίθενται στους ανθρώπους. Κανείς όμως δεν περιμένει να δει τις ίδιες σκηνές να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του.

Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν σήμερα το πρωί επιστρέφοντας στο σπίτι είδα έξω από το παράθυρο χιλιάδες πουλιά πάνω στα δέντρα να φωνάζουν στην κυριολεξία και να σηκώνονται ομαδικά στον αέρα και να πετάνε χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση και ξανά να κάθονται όλα μαζί στα κλαδιά και μετά πάλι να πετάνε μαζί διαγράφοντας κύκλους στον ουρανό. Και ξανά και ξανά. Ισα που πρόλαβα να βγάλω μόνο μία φωτογραφία, αφού το εκπληκτικό αυτό θέαμα με είχε ολότελα αποχαυνώσει.

Για να σας βάλω όμως καλύτερα στο κλίμα, σας παραθέτω και ένα μικρό τρέιλερ από την ταινία του Χίτσκοκ, το οποίο, όμως, σίγουρα δεν μπορεί να αποδώσει το συναίσθημα μιας ζωντανής παράστασης. Είναι σαν να βλέπεις το ίδιο έργο πρώτα στον κινηματογράφο και ύστερα στο θέατρο. Άλλη ατμόσφαιρα έχει πάντα μια παράσταση και ειδικά όταν είναι καλοστημένη... Ξεφύγαμε όμως από το θέμα μας...

Εν πάσει περιπτώση, την ομαδική αυτή παράκρουση των πτηνών δε μπορώ παρά να την αποδώσω στην βραδινή καταιγίδα, η οποία συνεχίστηκε μέχρι το πρωί. Σίγουρα, όμως, δεν πρόκειται για την έναρξη της Δευτέρας Παρουσίας, όπως συμπέρανε με τρόμο μια φίλη μου, που παρακολουθούσαμε μαζί το φαινόμενο.

Ελπίζω πως δεν χρειάζεται παρέμβαση του Χαρδαβέλα για να εξηγήσουμε γιατί αναστατώθηκαν τα καημένα τα πετούμενα, ούτε να ανατρέξουμε στην Αποκάλυψη και φυσικά δεν έχουμε ανάγκη τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου...Και όχι τα πουλιά εδώ δεν ήταν επιθετικά όπως αυτά της ταινίας...αλλά ούτε και ιδιαίτερα φιλικά εδώ που τα λέμε...

Ευτυχισμένο το 2009!!!

2009-01-14T12:31:00.003+02:00

Καλά Χριστούγεννα!!!

2008-12-24T15:40:00.000+02:00

Ελληνικός Δεκέμβρης 2008 (?)

2008-12-12T14:43:00.002+02:00

Σαράντα χρόνια μετά το Γαλλικό Μάη του '68, μπορούμε να μιλάμε για τον ελληνικό Δεκέμβρη του 2008;

Μορφή χιονοστιβάδας φαίνεται να παίρνουν οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας νέων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Παντού ακούγονται συνθήματα συμπαράστασης για την άδικη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αλλά σίγουρα τα αίτια των διαδηλώσεων ξεπερνούν κατά πολύ την αφορμή.

Δεν είναι λίγοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες, οι οποίοι φοβούνται για την εκδήλωση μιας γενικευμένης εξέγερσης. Η οικονομική κρίση έχει οδηγήσει σε κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο σχεδόν όλα τα ευρωπαϊκά κράτη και η απαισιοδοξία για το μέλλον είναι κοινή στους περισσότερους κατοίκους της Γηραιάς Ηπείρου. Ίσως το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια αφορμή για να ξεσπάσει ένα γενικευμένο κύμα κινητοποιήσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Άλλωστε, τα περισσότερα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία ταυτίζουν τα επεισόδια στην Ελλάδα με την οικονομική κρίση και την αντίθεση των πολιτών στα κυβερνητικά σκάνδαλα. Αυτό από μόνο του δημιουργεί έναν αντίκτυπο που μπορεί να πυροδοτήσει το κλίμα και σε άλλα κράτη.

Μπορεί εκ πρώτης όψεως η ταύτιση του Μάη του '68 με τα σημερινά γεγονότα να είναι πρώιμος και ίσως ατυχής, αλλά οι εξεγέρσεις εκδηλώνονται σε μια διεθνή συγκυρία που μπορεί να δημιουργήσει γεγονότα αντίστοιχου βεληνεκούς.

Η ιστορία θα δείξει...

(αυτοί εδώ κι αυτοί εκεί συμφωνούν μαζί μου)

Εδώ είμαι κι εγώ...

2008-12-05T06:59:00.002+02:00

Πριν προλάβει να φύγει κι αυτός ο πολυτάραχος χρόνος, προλαβαίνω να αναρτήσω ένα ακόμα ποστάκι. Μπορεί να χάθηκα για πολύ καιρό, αλλά έτσι είναι αυτά. Ποτέ δεν πρέπει να γράφουμε μόνο για να γράφουμε.

Είχα σκεφτεί κάποια στιγμή να ξεκινήσω ένα νέο ιστολόγιο, μήπως και μου έρθει η όρεξη ξανά για βλόγιν. Φυσικά και το ξέχασα αμέσως. Αν δεν έχεις όρεξη, δεν έχεις όρεξη! Πάει και τελείωσε...

Τώρα δεν ξέρω αν ένιωσα ξανά την ανάγκη να επανέλθω στην παλιά αγαπημένη μου συνήθεια ή αν η απειλή της deadend mind ότι θα με διαγράψει από τα λινκ της με έκανε να ανεβάσω έστω και ένα ποστ. Το πολύ κοντινό μέλλον θα το δείξει...

Σίγουρα, όμως, δεν έχω πλέον σκοπό να σας μεταφέρω το ίδιο συχνά την καθημερινότητά μου, όπως μου άρεσε να κάνω μέχρι και πριν κάνα χρόνο. Η θεματολογία μάλλον θα αλλάξει, χωρίς βέβαια να παίρνω και όρκο.

Αυτά προς το παρών!

Καλώς σας βρήκα ξανά!

Ούτε το National Geographic...

2008-02-17T22:50:00.015+02:00

Εδώ και μέρες προσπαθώ να γράψω ένα ωραίο ποστ, κάτι καλό που να κάνει εντύπωση μετά από τόσο καιρό απουσίας, αλλά τίποτα! Καμία έμπνευση! Καμία όρεξη! Με έφαγε η καθημερινότης!

Αλλά όχι! (είπα στον εαυτό μου) Δεν το βάζω κάτω! και αποφάσισα να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες που τράβηξα τον τελευταίο καιρό με το κινητό μου. (τι σκατά τα διαθέτουμε 3,2 μεγαπίξελα στο μομπίλι;;;)

Το Πολυτεχνείο από ψηλά. 17η Νοέμβρη και είχα την τύχη να βρίσκομαι στον 5ο όροφο του κτιρίου που στέκεται στη γωνία Στουρνάρη και Πατησίων.

Όταν με βρίσκει φανάρι πολλά παράξενα πράγματα μου τραβούν την προσοχή. Αυτό είχα και την προνοητικότητα να το φωτογραφίσω. Διασταύρωση Κηφισίας και Κατεχάκη. Τι να γυρεύει εκεί ένα καροτσάκι μωρού; Θα μπορούσε ίσως κάποιος να γράψει και μια ιστορία γι'αυτό. Εγώ βαριέμαι.

Νυχτερινή βόλτα στο Σούνιο(Μη ρωτήσετε. Δεν ήταν ρομαντική...). Η εικόνα θολή, λόγω του φτωχού φωτισμού και της μεγάλης απόστασης. Άτιμο πράγμα το ζουμ, αν δεν έχεις καλό φακό...

Μια βραδιά στο Ζυγό παρέα με Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσα, Ζουγανέλη, Μπουλά, Σταρόβα, άφθονο κέφι και πολύ γέλιο! Όσοι δεν τους προλάβατε, σπεύσατε στην Ακτή Πειραιώς!

Και όμως δεν είναι φάντασμα των δρόμων! Είναι αληθινό και πότε πότε βολτάρει τις Κυριακές! (Όχι δεν οδηγάει ο Κωσταντάρας και η συνοδηγός δεν είναι η Βλαχοπούλου...το τσεκάρισα!)

Η καλύτερη καραβιδομακαροβάδα ever!!! Ηραίον, λίμνη Βουλιαγμένη Λουτρακίου. Ψαροταβέρνα από τις καλύτερες, με φρέσκο ψάρι και απίθανα θαλασσινά!!!

Ό,τι απέμεινε...

Η θέα στη λίμνη Βουλιαγμένης. Είχε και συννεφιά και φυσούσε! Το τέλειο χιτσκοκικό σκηνικό!

Κι αυτό είναι που λένε "απ' έξω μπέλα μπέλα και μέσα κατσιβέλα"!
Χορταίνει το μάτι μόνο. Η συνέχεια ήταν ολίγον απογοητευτική. Ψιλομπαγιάτικο και ψιλοφτωχό σε σοκολάτα...Δε λέω που το φάγαμε γιατί κακά λόγια δε θέλω να λέω...

Και μια σημερινή. Ναι! Το έστρωσε μέχρι και στη Γλυφάδα! Θα αφήσω την εικόνα να μιλήσει από μόνη της, γιατί οι περιγραφές μου δε μπορούν να συγκριθούν με αυτές των ρεπόρτερ του alter σε δραματικότητα...

Και για να μην το ξεχάσω... Καλή Χρονιά! Και χρόνια πολλά στους ερωτευμένους που γιόρτασν πριν λίγες μέρες(μπλιαχχ) Και καλές απόκριες! Και καλό Πάσχα, άμα δεν τα ξαναπούμε μέχρι τότενες...

Καλά Χριστούγεννα!!!

2007-12-23T11:59:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα σε όλους τους φίλους και μη αυτού του βλογιού! Να είστε όλοι καλά και να περάσετε υπέροχα!

Εγώ φέτος δε θα το έλεγα ότι θα περάσω και πολύ οικογενειακά, μιας και έμεινα Αθήνα και δε θα κατέβω στο νησί. Ένεκα η δουλειά βλέπετε… Σίγουρα, θα περάσω πολύ καλά, όμως…

Αύριο που θα περάσουν από το σπίτι όλα τα σκασμένα της γειτονιάς, θα βρουν την πόρτα κλειστή και το κλειδί παρμένο! Τα κάλαντα δε θα περάσουν την πόρτα του σπιτιού μου!

Τη γαλοπούλα θα τη φάω με τους θείους και τις ξαδέλφες μου. Μια χαρά οικογενεική ατμόσφαιρα θα έχει κι εκεί. Βέβαια, θα στεναχωριούνται οι γονείς που δε θα μας έχουν φέτος, αφού κι ο αδερφός μου ξώμεινε στην Αθήνα, αλλά αν θέλουν αεροπλάνα και καράβια έχει ακόμα και προλαβαίνουν και την πρωτοχρονιά άμα θέλουν, οπότε μη κλαίγονται…

Τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα δεν έχω φάει ούτε ένα μελομακάρονο, ούτε ένα κουραμπιέ! Απαράδεκτο! Βέβαια, τα Χριστουγεννιάτικα αυτά γλυκίσματα πάντα τα έτρωγα από τα χεράκια της μανούλας μου άντε και της γιαγιάς μου, αλλά ως ανεπρόκοπος νέος, ούτε από το σούπερ μάρκετ δεν αξιώθηκα να πάρω. Όσο για το σπίτι, ας μη το συζητήσω καλύτερα! Τα Χριστούγεννα δεν ήρθαν ακόμη εδώ! Προχθές, είδα σε ένα ανθοπωλείο κάτι μικρά αλεξανδρινά σε γλαστράκια και σκέφτομαι να πάρω ένα να βάλω σε μια γωνιά να πιάσω ατμόσφαιρα. Ε δε θα κάνω και το σπίτι λατέρνα χάριν των εορτών!

Αυτά κυρίες και κύριοι! Και μη ξεχνάμε τα Χριστούγεννα των ονείρων μας!

Νομίζω πως κάπως έτσι πρέπει να είναι...

Βλέπετε εσείς κανένα δέντρο στολισμένο ή κανένα τάρανδο;

Υ.Γ.: Επιτέλους, πόσες διασκευές του last Christmas θα ακούσουμε για να καταλάβουμε ότι έχουν έρθει τα Χριστούγεννα;;; ΕΛΕΟΣ!!!

Παγκόσμια Ημέρα κατά του HIV/AIDS

2007-12-01T01:00:00.000+02:00

Τελικά καλώς ή κακώς χρειαζόμαστε αυτές τις επετείους για να θυμόμαστε ότι πρέπει να είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι σε μερικά σοβαρά ζητήματα. Μέσα σε αυτές είναι και η μέρα κατά του HIV/AIDS. Ενώ για τους περισσότερους αυτή η μέρα είναι μια υπενθύμιση για τους κινδύνους, που, υπό ορισμένες συνθήκες, μπορεί να κρύβουν οι ερωτικές επαφές, για κάποιους άλλους είναι η υπόμνηση της φρικτής τους καθημερινότητα. Καλό θα ήταν, λοιπόν, για όλους, έστω και μόνο για σήμερα, να ενημερωθούν όχι μόνο για τις προφυλάξεις που πρέπει να παίρνουν κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, αλλά και τον τρόπο που οφείλουν να αντιμετωπίζουν ανθρώπους φορείς του ιού. Ευτυχώς, η αρρώστια δε μεταδίδεται όπως η γρίπη, αλλιώς θα είχαμε κολλήσει όλοι. Δυστυχώς, η επιφυλακτικότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι περισσότεροι τους φορείς του ιού είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτή με την οποία αντιμετωπίζουν τους ερωτικούς τους συντρόφους, ακόμα κι αν αυτοί είναι ευκαιριακοί.

Εδώ, εδώ κι εδώ μπορείτε να ενημερωθείτε για τα πάντα σχετικά με το HIV/AIDS. Αφιερώστε λίγα λεπτά, έστω αυτή τη μέρα, διαβάζοντας μερικές πολύ χρήσιμες πληροφορίες και φροντίστε να τις εφαρμόσετε στην καθημερινότητά σας. Μόνο τότε θα έχουμε την ελπίδα ότι μια θλιβερή «παγκόσμια ημέρα» θα καταργηθεί.

Στις παρακάτω φωτογραφίες απεικονίζεται ο σωστός τρόπος χρήσης προφυλακτικών. Ανδρικών και γυναικείων. Τα δεύτερα δεν ξέρω αν κυκλοφορούν στην Ελλάδα. Εντούτοις, η κυκλοφορία τους ή μη, σε καμία περίπτωση δεν μειώνει τις ευθύνες των γυναικών στη χρήση προφύλαξης κατά τις ερωτικές επαφές.

Η προφύλαξη είναι υπόθεση όλων.

Το τρίτο του Νοεμβρίου

2007-11-30T11:51:00.000+02:00

Μα πού τη βρίσκετε την έμπνευση και γράφετε συνέχεια; Κάποιοι σχεδόν καθημερινά!! Θα μου πει κανείς ότι κι εγώ κατά περιόδους γράφω πολύ συχνά. Οι τελευταίοι μήνες έχουν από τρεις αναρτήσεις ο καθένας και είπα να προλάβω να μη μου ξεμείνει με δύο ο Νοέμβριος.

Τελικά, είναι θέμα χρόνου, διάθεσης, αλλά και συνήθειας. Χρόνο έχω. Διάθεση για να γράψω κάτι καλό έχω. Τι μου λείπει; Μάλλον, πρέπει να το ξαναβάλω στο πρόγραμμά μου. Τότε, η κάθε σκέψη θα γίνεται μια καλή ιδέα για ποστ!

Νέα δε θα σας γράψω σήμερα. Δεν έχει αλλάξει και τίποτα. Άλλος ένας λόγος που δε βρίσκω λόγο να γράψω. Το μόνο που είναι άξιο λόγου και το αναφέρω για να δείτε ότι δεν είναι μόνο το βλόγιν που παραμελώ, είναι ότι χθες έληξε η προθεσμία για δήλωση μαθημάτων στο Οικονομικό και θυμήθηκα το απόγευμα ότι δεν έχω δηλώσει μαθήματα. Δεν πειράζει σκέφτηκα. Ούτως ή άλλως δε θα έδινα κανένα. Την περίοδο της εξεταστικής θα έχω άλλες δουλειές…

Από τα δικά σας τα βλόγια περνάω τακτικά. Καμιά φορά αφήνω και κανένα σχόλιο. Αλλά πάντα τα περάσματά μου είναι βιαστικά. Παλιότερα, αφιέρωνα αρκετές ώρες να διαβάζω όλα τα μπλογκ που έχω στα λινξ μου, αλλά και άλλα που μου κινούσαν την περιέργεια. Αυτό μου έχει λείψει τελευταία και σίγουρα θα αναπληρώσω το κενό από τις επόμενες κι όλας ημέρες.

Αλλά μάλλον με έχει πιάσει ακατάσχετη φλυαρία, η οποία είναι και ανούσια και κουραστική και για σας που διαβάζετε και για μένα που γράφω.

Εύχομαι χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν σήμερα! Στον Ανδρέα και στην Ανδριανή! Αν έχετε συγγενείς και φίλους να τους χαίρεστε!

Άντε! Φτάνει! Στο επόμενο πάλι!(πιστεύω δε θα είναι μακριά…)

Και μια φωτογραφία από παλιότερη πρωτοχρονιά στον Παρνασσό! Έτσι, για να αποκτήσει νόημα το ποστ... ;)

Καλό Χειμώνα σε όλους!!! (δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά χειμώνιασε πια...)

Bike sex man placed on probation

2007-11-15T19:06:00.000+02:00

A man caught trying to have sex with his bicycle has been sentenced to three years on probation.

Παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία!

2007-11-02T11:33:00.000+02:00

Καλό μήνα σε όλους και να είστε όλοι καλά εύχομαι!

Μπορεί τον τελευταίο καιρό να έχω περισσότερο χρόνο, αλλά δεν έχω πολύ όρεξη για γράψιμο. Δεν έχω και θέματα. Βέβαια, είναι πολλά αυτά που μου συμβαίνουν, αλλά δε θέλω να σας κουράζω και να γίνομαι ένας μίζερος γκρινιάρης…

Από την άλλη, αν δεν πω κάποια πράγματα, νομίζω πως θα σκάσω! Δε θα σας κουράσω πολύ. Το υπόσχομαι.

Το τρακάρισμα το θυμάστε. Απίστευτη ατυχία. (ακόμα να πάρω το αμάξι από το συνεργείο…) Ε, αυτό δεν ήταν αρκετό για να μου χαλάσει τη διάθεση. Έτσι, η μοίρα μου η κακούργα είπε να με τιμωρήσει που δε μελαγχόλησα, αλλά συνέχισα τη βραδιά μου στα μπουζούκια. Μια εβδομάδα αργότερα, έπεσα θύμα κλοπής. Το περασμένο Σάββατο το απόγευμα, ενώ ο Σπιτόγατος έπινε με φίλους καφέ στην πλατεία Εξαρχείων (μαζί και ο Μόντε Κρίστο), έχασε το τσαντάκι του με όλα του τα πράγματα (μόνο το κινητό διεσώθη…). Δε θα περιγράψω πως έγινε, γιατί κανείς μας δεν κατάλαβε. Απλά το «αφαίρεσε» κάποιος από την καρέκλα μου. Και μην πει κανείς ότι έπρεπε να είχα το νου μου και να προσέχω περισσότερο… Γιατί και το πρόσεχα και εκεί που το είχα δεν ήταν εύκολο να το ακουμπήσει κανείς χωρίς να τον καταλάβω. Αλλά, είπαμε δε θα σταθούμε στο ανεξήγητο γεγονός! Γεγονός είναι πως είναι γεγονός…

Ταυτότητα, δίπλωμα οδήγησης, άδεια κυκλοφορίας, κάρτες τραπεζών, 300 €, γυαλιά ηλίου, κλειδιά σπιτιού και άλλα μικρότερης σημασίας αντικείμενα χάθηκαν στο λεπτό. Και άντε να αλλάζεις κλειδαριά στο σπίτι και τρέχα να ακυρώνεις κάρτες, να βγάζεις καινούριες, να εκδώσεις νέα ταυτότητα και τα λοιπά έγγραφα. Και πήγα κι εγώ ο καημένος στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου για να βγάλω νέα ταυτότητα. Και αντί για ταυτότητα, έφυγα με ραντεβού! Ναι! Καλά διαβάσατε! Μου έκλεισαν ραντεβού για να βγάλω νέα ταυτότητα. Δεκαπέντε μέρες μετά! Και θα έπρεπε να είμαι και ευγνώμων, όπως μου εξήγησαν κάποιοι άλλοι που βρίσκονταν στην ουρά, γιατί λέει συνήθως κλείνουν ραντεβού για μετά από ένα μήνα!!! Μέχρι τότε ο Σπιτόγατος θα κυκλοφορεί με τη βεβαίωση κλοπής από την αστυνομία και θα το επιδεικνύει αντί ταυτότητας, διπλώματος και άδειας στα όργανα της τάξης. Στις τράπεζες, φυσικά, αυτά δεν περνάνε, αλλά εκεί μάλλον θα κάνει δουλειά ένα ληγμένο διαβατήριο που έχω.

Μέσα σε όλα αυτά, εξακολουθώ να είμαι ακόμα άνεργος και ενώ τα περιθώρια στενεύουν απελπιστικά… Αλλά για όλους έχει ο Θεός! (ο ποιος;;; δεν πιστεύουμε λέεμεεε!!!) Το αγαπημένο μου ανάγνωσμα τις τελευταίες εβδομάδες έχει γίνει η Χρυσή Ευκαιρία, αλλά τίποτες το αξιόλογον… Προτιμώ να παραμείνω άνεργος, παρά να αισθάνομαι πως με εκμεταλλεύονται! Από την άλλη σε λίγο φοβάμαι ότι θα προτιμήσω την εκμετάλλευση από την αφραγκεία, αλλά ελπίζω ότι δε θα φτάσω σε αυτό το σημείο. Παρά τα όσα μου έχουν συμβεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η καλή μου η τύχη δε με έχει εγκαταλείψει.

Αρκετά, όμως, με τη γκρίνια! Υπάρχουν και καλά πράγματα. Οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του Σπιτόγατου σιγά σιγά βρίσκουν διέξοδο και μάλλον μέχρι το Μάρτη θα έχουμε την πρώτη κυκλοφορία! Δε λέω άλλα για να μη το γρουσουζέψω! Νέα θα έχετε εν καιρώ!

Α! Και ένας να με ξεματιάσει βρε παιδιά!

Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλαίας

2007-10-24T12:03:00.000+03:00

Ο Γιώργος κερδίζει τον Βαγγέλη, ο οποίος κερδίζει τον Κώστα*, τον οποίο δε μπορεί να κερδίσει ο Γιώργος...

Κι ο Βαγγέλης δε μπορεί να κερδίσει τον Γιώργο, που χάνει από τον Κώστα, που τον κερδίζει ο Βαγγέλης...

ΖΑΛΙΣΤΗΚΑ!!!

*Όχι. Ο Κώστας δεν είναι ο Σκανδαλίδης!

Από τη μια στιγμή στην άλλη...

2007-10-19T22:51:00.000+03:00

18-10-2007

Ώρα 23:03

Βγαίνω από το «ποτάμι» και μπαίνω στην άδεια Ιερά Οδό με κατεύθυνση την Πειραιώς. Μια χαρά! Στην ώρα μου! Δε θα έχει να πει τίποτα ο Μ., που μας έπρηξε να είμαστε νωρίς στο μαγαζί. «Να είστε εκεί μέχρι τις 23:30 για να κρατήσουμε τα τραπέζια!»

Ώρα 23:04

Να και ο νέος σταθμός του metro στον Ελαιώνα. Α! Τέλεια! Κι αυτό το φανάρι πράσινο! Ο δρόμος ανοιχτός! Και άδειος! Σπάνιο πράγμα…

Ώρα 23:05

Μα, πού πάει αυτός;!; Έχω πράσινο! Δε θα περάσει. Δε μπορεί να περάσει… Τρελάθηκε;;;

…

Ώρα 23:07

«Τι κάνεις ρε άνθρωπε! Τρελάθηκες;;; Είχα πράσινο!!! Πώς περνάς έτσι με κόκκινο;;;»

«Μα, κι εγώ πράσινο είχα!»

«Και πως γίνεται να έχουμε κι οι δυο μας πράσινο;;»

…

Για να μην τα πολυλογούμε, ο τύπος μπέρδεψε το πράσινο βελάκι για δεξιά που άναψε με κανονικό πράσινο και ξεκίνησε. Στο δρόμο του βρέθηκε ο Σπιτόγατος, ο οποίος με σιγουριά εκείνη τη στιγμή περνούσε το φανάρι. Πλαγιομετωπική το αποτέλεσμα. Δυστυχώς, δεν είχα την ψυχραιμία να βγάλω φωτογραφίες, για να ικανοποιήσω την ανάγκη σας για πλήρη ενημέρωση. Ευτυχώς, όλα καλά, αφού ούτε τραυματίστηκε κανείς από τους δυο μας, αλλά ούτε και διαφωνήσαμε για τα αίτια του ατυχήματος, μιας και ο άνθρωπος ήταν λογικός και συζητήσιμος και αναγνώρισε αμέσως το λάθος του. Πολιτισμένα πράγματα δηλαδή. Ούτε βριστήκαμε, ούτε καμιά ψιλή έπεσε, ούτε τίποτα. (Έλληνες είμαστε εμείς;;; Ουυ να μου χαθούμε δε ντρεπόμαστε!!!) Η τροχαία κατέγραψε το συμβάν μετά από δύο ώρες και όλα από το πρωί βαίνουν καλώς για την αποκατάσταση των ζημιών.

Τέλος καλό, όλα καλά!

Υ.Γ.: Εννοείται ότι, αφού ξεμπερδέψαμε και με την οδική βοήθεια, πήγαμε κανονικά στα μπουζούκια μας…Ε δε θα χαλούσαμε και τελείως τη βραδιά μας...

Ουφ!

2007-10-02T10:16:00.000+03:00

"[...] Στον οικονομικό τομέα, διαπιστώνεται ύφεση του εμπορίου κατά την περίοδο αυτή. Παρά την αύξηση της παραγωγής, τα κέρδη των επιχειρήσεων παρουσιάζουν πτωτική τάση. Μεγάλο θύμα της ύφεσης των τιμών υπήρξε ο αγροτικός τομέας. Πρόβλημα του επιχειρηματικού κόσμου αποτελούσε ο αποπληθωρισμός, ο οποίος έριχνε το ποσοστό κέρδους. Ως λύση στο πρόβλημα προωθήθηκε το διμεταλλικό σύστημα. Το σύστημα που θα στηριζόταν ταυτόχρονα στον χρυσό και στον άργυρο θα οδηγούσε με βεβαιότητα στην άνοδο των τιμών εξαιτίας του νομισματικού πληθωρισμού. Ταυτόχρονα, οι κυβερνήσεις επέλεξαν να επιβάλλουν προστατευτικούς δασμούς θέτοντας τέρμα στη μακρά περίοδο του οικονομικού φιλελευθερισμού, τουλάχιστον στο θέμα του εμπορίου βασικών αγαθών.[...]"

Ελπίζω πως έχετε καταλάβει...

Στις εκλογές στηρίζουμε...

2007-09-12T07:52:00.000+03:00

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ ΒΕΡΓΗ!!!

Luciano Pavarotti, antio!

2007-09-07T11:19:00.001+03:00

ΣΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΑ ΕΔΡΑΝΑ

2007-09-06T01:30:00.000+03:00

Στης Βουλής τα έδρανα...

Αχ! Κι εγώ να έκλανα!!!

Ασύμμετρες βλακείες

2007-08-28T18:13:00.000+03:00

Ζούμε τη μεγαλύτερη καταστροφή που έχει υποστεί μεταπολεμικά η χώρα μας. Τη μεγαλύτερη εθνική τραγωδία που θυμούνται όλοι οι ζώντες πολίτες αυτής της χώρας. Οι πληγές δε θα επουλωθούν εύκολα και σίγουρα αυτό που δε μπορεί πλέον να επουλωθεί είναι η βαριά τραυματισμένη αξιοπιστία της πολιτείας. Αποκαλύφθηκε με τον πιο δραματικό τρόπο πόσο αποσαθρωμένο και ανοχύρωτο είναι αυτό το κράτος. Πως είναι ξέφραγκο αμπέλι στον κάθε επιτήδειο. Πως δε μπορεί συντονισμένα, υπεύθυνα και αποτελεσματικά να προστατεύσει τους πολίτες και τις περιουσίες τους.

"Ασύμμετρες απειλές" μας είπε η κυβέρνηση ότι ευθύνονται για τις πυρκαγιές. Προσπάθησαν να δημιουργήσουν μια ελληνική 11η Σεπτεμβρίου, αλλά δεν τους βγήκε. Έδειχναν σε αόρατους εχθρούς για να κρύψουν τη δική τους αδυναμία. Να κρύψουν πως διέλυσαν το πυροσβεστικό σώμα, πως δεν εξόπλισαν όπως έπρεπε τους πυροσβέστες, που δίνουν τη μάχη με τις φλόγες με όσες δυνάμεις έχουν. Να κρύψουν πως ευθύνονται για τις ορέξεις που άνοιξαν στους οικοπεδοφάγους κλείνοντάς τους το μάτι με την τροποποίηση του άρθρου 24 που προστατεύει τα δάση. Να κρύψουν πως έχουν αποχαρακτηρίσει όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις δεκάδες εκατομμύρια δασικής έκτασης. Να κρύψουν πως δεν τους καίγεται καρφί για τις φωτιές που καίνε ανθρώπους, δάση και χωριά, αλλά νοιάζονται μόνο για τα κουκιά τους...

Αλλά επιστράτευσαν την ΕΥΠ και την αντιτρομοκρατική υπηρεσία για να βρουν και να συλλάβουν τους εμπρηστές. Και τους συνέλαβαν! Δυο εντεκάχρονα, μια γιαγιά κι έναν παππού! Αυτοί σκέφτηκαν και οργάνωσαν το σχέδιο εμπρησμού της χώρας. Αυτοί έκαψαν όλα μας τα δάση! Μπράβο στην κυβέρνηση Καραμανλή που αποκάλυψε ποιες είναι οι ασύμμετρες απειλές που επιτίθενται στα δάση μας!

Η ασύμμετρη βλακεία, που μας απειλεί, δεν έχει τέλος!

Ε Λ Ε Ο Σ ! ! !

Επιστροφή

2007-08-20T19:51:00.000+03:00

Είναι γεγονός! Ο Σπιτόγατος είναι πάλι πίσω στο σπίτι του!
Διακοπές τέλος, λοιπόν, για φέτος. Τα κεφάλια μέσα!

Και δεν είναι και λίγα αυτά που πρέπει να γίνουν. Εργασίες πρέπει να παραδωθούν μέσα στο Σεπτέμβρη, μερικά μαθήματα στην εξεταστική του Σεπτεμβρίου που θα διακοπεί από τις εκλογές και, φυσικά, ακόμα ψάχνω για δουλειά!

Ανάμνηση, πλέον, αποτελούν οι φετινές διακοπές και μαζί ανάμνηση ελπίζω πως θα γίνει και η σημερινή κυβέρνηση. Το ελπίζω, αλλά δεν το πολυπιστεύω, βέβαια. Πολύ φοβάμαι ότι ο χοντρός θα αποτελειώσει ό,τι έχει αφήσει μέχρι τώρα όρθιο. Φταίει που το εκλογικό σώμα είναι εντελώς αλλοπρόσαλο; Φταίει που μας έπιασε όλους μέσα στη θερινή ραστώνη και δε θα προλάβουμε να πούμε κιχ; Φταίει που κάποιοι έχουν περάσει εντέχνως στον κόσμο την εντύπωση ότι ο Γιώργος δεν κάνει; Λες και ο Καραμανλής που μιλάει καλύτερα, κουράστηκε πολύ να δουλεύει όσο είναι πρωθυπουργός. Λες και ο Σημίτης ήταν μάστορας ρητορικής, εντούτοις ήδη θεωρείται ένας από τους καλύτερους πρωθυπουργούς που γνώρισε αυτή η χώρα.

Θα παρακολουθήσουμε τις πιο βουβές εκλογές που έχουμε ζήσει ποτέ κι αυτό ο Κωστάκης το θεωρεί πρόοδο. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως γυρίσει κι άλλο το κλίμα εναντίον του και εναντίον της κυβέρνησής του. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει πριν επιστρέψουν οι εργαζόμενοι στην μίζερη καθημερινότητά τους. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει μήπως ανοίξει η Βουλή και κατατεθεί το πόρισμα Ζορμπά για το ομόλογο και μάθει τις πομπές τους ο λαός. Όχι ότι έτρεξε να προλάβει για να μη γίνει μεγάλη πολιτική αντιπαράθεση και προλάβουν οι ψηφοφόροι να συγκρίνουν ψύχραιμα. Αλλά επέσπευσε τις εκλογές για το υψίστης εθνικής σημασίας ζήτημα...της κατάρτισης του προϋπολογισμού!!! Ποιον κοροϊδεύει; Εκτός κι αν θέλει να ζητήσει λευκή επιταγή για όσα βάρη θέλει να φορτώσει στην ήδη παραφορτωμένη καμπούρα του έλληνα φορολογούμενου ή να ρυθμίσει το ασφαλιστικό όπως βολεύει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Αλλά αρκετά με τις εκλογές. Έχουμε ένα μήνα για να γράψουμε και να σχολιάσουμε πολλά. Και για όποιον έκανε υπομονή και διάβασε μέχρι εδώ, τον αποζημιώνω με δύο βιντεάκια από το 4th Rock Festival του Ηραίου στη Σάμο. Στο πρώτο οι Locomondo. Στο δεύτερο οι Aswad από το Λονδίνο. Απολαύστε τους!

Το τελευταίο βράδυ του!

2007-08-05T22:45:00.000+03:00

Αφού σας ευχηθώ καλό μήνα και καλές διακοπές σε όσους τις άφησαν για τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού (σε όσους επέστρεψαν στις δουλειές τους και τη ρουτίνα από τώρα, δεν πρόκειται να ευχηθώ καλό χειμώνα από τόσο νωρίς...), προχωρώ σε επίκαιρα θέματα!

Απόψε κάνουμε το άει σιχτίρ πάρτι στο φίλο μας Monte Cristo! Αύριο το πρωί παρουσιάζεται! Μπορεί να είναι τυχερός και να παρουσιάζεται εδώ στο νησί, αλλά ο στρατός είναι στρατός! Κι απόψε λέμε να το κάψουμε!

Χθες το κάψαμε επειδή ήταν Σάββατο...

Οι φωτογραφίες είναι άσχετες με το θέμα, αλλά αποτελούν μέρος της ρουτίνας μου εδώ στη Σάμο!

Φιλιά σε όλους μέχρι το επόμενο ποστ!

Υ.Γ.: Από τα δικά σας δεν περνάω...δεν προλαβαίνω τώρα!

Καλοκαιρινές διακοπές

2007-07-18T08:59:00.000+03:00

Αφού επιβιβαστώ εδώ σήμερα το απόγευμα, το βράδυ θα είμαι στο νησάκι μου!
Και από αύριο το μεσημέρι θα συχνάζω σε παραλίες σαν και αυτή της φωτογραφίας!
Τα βράδια μπαράκια και ξενυχτάδικα μέχρι πρωίας!

Που και που θα σας γράφω και τα νέα μου. Δε σας ξεχνάω εγώ... ;)

Καλές διακοπές σε όλους!

Join the Energy Revolution. NOW!!!

2007-07-10T15:04:00.001+03:00

Η αντίστροφη μέτρηση έχει ήδη ξεκινήσει...

Στο χέρι μας είναι να απενεργοποιήσουμε αυτή τη "βόμβα"...

Μια φωτογραφία, χιλιάδες ιστορίες

2007-07-10T01:40:00.000+03:00

Νομίζατε ότι θα τη γλιτώνατε; Όχι! Κανείς δε θα μείνει έξω από το δημιουργικό αυτό παιχνίδι! Και το "κανείς" το εννοώ!

Άργησα να προσκαλέσω νέους παίχτες, επειδή δε μπορούσα να διαλέξω φωτογραφία. Αλλά βρήκα τη λύση. Σας παρουσιάζω τις πέντε επικρατέστερες (όλες τραβηγμένες από τον γράφοντα) και καλώ πέντε διαφορετικούς μπλόγκερς για κάθε μία από αυτές! Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να γράψετε την ιστορία ή τα συναισθήματα ή τις σκέψεις που σας ήρθαν στο μυαλό, μόλις είδατε τη φωτογραφία.

Για αυτή εδώ γράφουν οι:
beniamin η δωδέκατη
Citronella
Crazy Cow
exitmusician
Gogo

Από αυτήν εμπνέονται οι:
Kyrallina
lifewhispers
phevos
snikolas
the espressionist

Αυτή δίνει ιδέες στους:
Λίνα
Μέμα
Stefy
Πίκος Απίκος
mtdoggie

Αυτή θα συγκινήσει τους:
Garfield
Afrikanos
vasilis
Ενεσούλα
Κωλόγρια

Και για αυτή θα μας μιλήσουν οι:
Tzonakos
patsiouri
χοντρό μπιζέλι
Monte Cristo
ionk

Αν κάποιος θέλει να γράψει και για άλλη φωτογραφία, μπορεί να το κάνει. Επίσης, δεχόμαστε και απρόσκλητους στο παιχνίδι. Όποιος θέλει, μπορεί να πάρει μια φωτογραφία και να μας γράψει.

Επειδή είναι και καλοκαίρι, θα δείξω κατανόηση αν κάποιος δε μπορέσει να ανταποκριθεί σύντομα. Μπορείτε να γράψετε μέχρι και το Σεπτέμβριο! Κι εγώ τότε θα παραδώσω τις εργασίες μου για το μεταπτυχιακό!
;)

Η ιστορία της φωτογραφίας

2007-07-05T03:24:00.000+03:00

Καλό μήνα σε όλους! Ξέρω, σας έλειψα πολύ! Κι εσείς μου λείψατε! Μετά από πολύ καιρό, επανέρχομαι για να απαντήσω σε μια πρόσκληση του anisixou. Έπρεπε να γράψω μια ιστορία για την παρακάτω φωτογραφία. Σας προειδοποιώ ότι ακολουθεί σεντόνι ασυνήθιστου μεγέθους για το παρών βλόγιον! Καλή σας ανάγνωση και με συγχωρείτε για το χρόνο που θα σας φάω αδικαιολόγητα!

Τον είχαν προειδοποιήσει. Αυτός ποτέ δεν έπαιρνε από λόγια. Ούτε από απειλές. Πίστευε ότι δεν ήταν ικανοί να πραγματοποιήσουν τίποτα από όσα έλεγαν. «Μόνο λόγια είναι! Άσ’ τους! Θα πουν, θα πουν, θα σπάσουν και τίποτα, θα ξεθυμάνουν και θα φύγουν!» Συνέχιζε να κάνει τη δουλειά του σαν να μην έτρεχε τίποτα. Τους αγνοούσε επιδεικτικά!

Οι πιέσεις, όμως, τον τελευταίο καιρό είχαν γίνει αφόρητες. Καθημερινά έπαιρναν και τρεις και πέντε φορές τηλέφωνο, πότε στο σπίτι του και πότε στο μαγαζί, και απειλούσαν. Έβριζαν χυδαία τη γυναίκα του και τα παιδιά του, γεγονός που τον είχε ενοχλήσει. Η κατάσταση είχε αρχίσει να γίνεται ανυπόφορη. Περνούσαν από το μαγαζί απροειδοποίητα και τον έψαχναν. Είχε αρχίσει να φοβάται και να κρύβεται. Παρά το γεγονός ότι δεν τους είχε ικανούς να κάνουν πράξη έστω και μια τους απειλή, είχε αρχίσει να παίρνει τα μέτρα του. Μέχρι το μοιραίο βράδυ…

Είχε κλείσει το μαγαζί και είχε φύγει και ο τελευταίος υπάλληλος. Έκλεινε τους τελευταίους λογαριασμούς, όταν άκουσε θόρυβο στην εξώπορτα. Δεν έδωσε σημασία. Το μαγαζί βρισκόταν σε κεντρικό δρόμο της πόλης και τέτοιοι θόρυβοι ήταν συνηθισμένοι. Συνέχισε τη δουλειά του, ώσπου ένας θόρυβος πιο δυνατός τον ανάγκασε να διακόψει. Αυτή τη φορά ήταν σίγουρα η πόρτα. Κάποιος προσπαθούσε να την παραβιάσει. Σηκώθηκε αργά από το γραφείο του και κατευθύνθηκε, σχεδόν αθόρυβα, στο χώρο του εστιατορίου προς τη μεριά της εξώπορτας. Όσο πλησίαζε άκουγε κάτι να σκαλίζει την κλειδαριά και μερικούς ψιθύρους. Όταν έφτασε σε απόσταση δύο μέτρων από την έξοδο, η πόρτα άνοιξε απότομα και μπήκαν με φόρα μέσα στο μαγαζί πέντε μαυροντυμένοι άντρες με κουκούλες. Αμέσως, γύρισε από την άλλη και άρχισε να τρέχει προς την κουζίνα. Υπήρχε άλλη μια έξοδος εκεί. Δεν πρόλαβε. Άλλοι τρεις άντρες με την ίδια αμφίεση του έκλεισαν το δρόμο. Ξαφνικά είχε βρεθεί ανάμεσα σε οκτώ κουκουλοφόρους που τον σημάδευαν με πιστόλια. Σήκωσε τα χέρια ψηλά, ενώ τον είχε λούσει κρύος ιδρώτας από το φόβο του.

Δεν είχε καμία αμφιβολία για το τι συνέβαινε. Τελικά δεν έπρεπε να είχε αψηφήσει τις απειλές του Καραμπέτη. Έπρεπε να είχε πάει με τα νερά του. Ακόμα, βέβαια, μέσα του ήλπιζε ότι πρόκειται για άλλη μια επίδειξη δύναμης. Κι όμως, αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά. Άλλη μια φορά είχε δεχτεί τέτοια «επίσκεψη». Τότε έσπασαν μόνο μερικά τραπέζια και καρέκλες, έσκισαν δυο τρεις ταπετσαρίες και έφυγαν. Όταν, όμως, άκουσε τη βραχνή βαθιά φωνή πίσω του, τότε κατάλαβε ότι αυτή τη φορά δε θα τη γλίτωνε με λίγες ζημιές.

Τον είχε δει προσωπικά μόνο τρεις φορές τα δύο τελευταία χρόνια που είχαν «δοσοληψίες». Οι εμφανίσεις του ήξερε ότι ήταν σπάνιες. Το γεγονός ότι εκείνο το βράδυ είχε αποφασίσει αυτοπροσώπως να τον «επισκεφτεί» δεν ήταν καλό σημάδι.
«Καλησπέρα Μιχαλάκη! Τι κάνεις; Μας ξέχασες…». Δεν τους είχε ξεχάσει καθόλου. Δε μπορούσε άλλωστε. Αλλά δε μπορούσε και να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις τους. Είχε ένα δάνειο να ξεχρεώσει. Κι όμως. Αυτοί δεν είχαν ευαισθησίες. Διευκολύνσεις έκανε κι ο Καραμπέτης. Τι χρειάζονται οι τράπεζες… Άλλωστε, «υποχρέωσή» του ήταν να ξεπληρώνει πρώτα από όλα τις «υπηρεσίες» που παρείχε ο Καραμπέτης στην επιχείρηση. Είχε υπό τον έλεγχό του ολόκληρη την περιοχή! Τρεις ολόκληρες συνοικίες έδιναν τις εισφορές τους για την προστασία που τους παρείχε. Κανένας επιχειρηματίας δεν του είχε αντισταθεί. Μέχρι τώρα. Ποτέ δε χρειάστηκε να πραγματοποιήσει καμιά του απειλή. Μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Ο Μιχάλης του χάλαγε τη σούπα. Γνωρίζοντας ότι ποτέ δεν είχε συμβεί τίποτα σε κανένα, πίστεψε ότι θα μπορούσε να αθετήσει τις «υποχρεώσεις» του χωρίς να πάθει τίποτα. Για τέσσερις μήνες είχε διακόψει τις πληρωμές. Στην αρχή οι δικαιολογίες του γίνονταν ανεκτές, αλλά πάντα με την διαβεβαίωσή του ότι την επόμενη φορά θα έδινε διπλή δόση. Τους δύο τελευταίους μήνες οι πιέσεις τους είχαν γίνει ασφυκτικές. Κι όμως, κατάφερνε να αντιστέκεται. Το γεγονός είχε θορυβήσει ιδιαίτερα τον Καραμπέτη. Ώρα ήταν να σήκωναν κι άλλοι κεφάλι… Έπρεπε αυτό το κεφάλι να σκύψει οπωσδήποτε!

«Μιχαλάκη, δεν πιστεύω να ξέχασες τους καλούς σου φίλους;» επανέλαβε με τη βραχνή του φωνή. «εμείς εδώ είμαστε γιατί θέλουμε να βοηθάμε όλους εσάς τους επιτυχημένους επιχειρηματίες και να προστατεύουμε την ζωή και την περιουσία σας. Εσύ γιατί δεν εκτιμάς τις υπηρεσίες μας, όπως όλοι οι υπόλοιποι;» «Ξέρετε πολύ καλά ότι αντιμετωπίζω οικονομικές δυσκολίες τον τελευταίο καιρό. Οι τράπεζες απειλούν να μου πάρουν το μαγαζί.» ψέλλισε με δυσκολία. Η τελευταία του φράση διακόπηκε βίαια από ένα δυνατό χαστούκι. «Δε με ενδιαφέρουν οι δικές σου δυσκολίες! Δε με νοιάζουν οι τράπεζες! Άλλωστε, κι εμείς μπορούμε να σε «διευκολύνουμε». Αν δεν φροντίσουμε τους δικούς μας ανθρώπους, ποιους θα κοιτάξουμε; Αλλά εσύ έχεις εξαντλήσει την υπομονή μας. Αυτό ξέρεις ότι δε μπορεί να μείνει έτσι. Οι προθεσμίες που σου δώσαμε εξέπνευσαν όλες.» «Μα, δώστε μου λίγο χρόνο. Δε θα τα χάσετε τα λεφτά σας. Θα σας τα δώσω σύντομα.» «Δυστυχώς για όλους μας, Μιχάλη μου, δε μπορείς να έχεις άλλη προθεσμία. Πρέπει να ξέρεις ότι δημιούργησες ένα πολύ κακό προηγούμενο. Ήδη άλλοι 7-8 έχουν αρχίσει να καθυστερούν τις υποχρεώσεις τους. Αυτό πρέπει να σταματήσει όσο είναι νωρίς. Λυπάμαι πολύ…Πάρτε τον παιδιά!».

Αμέσως τρεις από τους κουκουλοφόρους τον έπιασαν και τον έδεσαν χειροπόδαρα. Ένας τέταρτος τον φίμωσε και του φόρεσε μια μεγάλη μαύρη κουκούλα. Πλέον δεν έβλεπε τίποτα. Τον έσυραν μέχρι την έξοδο και τον έχωσαν σε ένα αυτοκίνητο. Μαζί με το αυτοκίνητο που τον έβαλαν, άκουσε και μερικά άλλα να ξεκινούν και να τους ακολουθούν. Τώρα πια φοβόταν πραγματικά. Δεν ήξερε τι θα του συνέβαινε από δω και πέρα. Για πρώτη φορά φοβόταν τόσο για τη ζωή του. Και πάνω από όλα φοβόταν για τη ζωή της γυναίκας του και των παιδιών του. Μετά από κανένα τέταρτο σταμάτησε το αυτοκίνητο. Μαζί σταμάτησαν και τα υπόλοιπα. Δεν ακουγόταν τίποτα άλλο πέρα από το θόρυβο που έκαναν οι άντρες που έβγαιναν από τα αυτοκίνητα. Βρίσκονταν σίγουρα κάπου ερημικά. Άκουσε μερικούς ψιθύρους και αμέσως μετά άνοιξε η πόρτα του αυτοκινήτου και δυο χέρια τον τράβηξαν βίαια έξω και τον πέταξαν με δύναμη κάτω στο έδαφος. Ένιωσε να βουλιάζει ολόκληρος σε κάτι πολύ μαλακό. Βέβαια. Ήταν άμμος θαλάσσης. Βρίσκονταν σίγουρα σε κάποια παραλία. Και βέβαια τέτοια εποχή δεν υπήρχε περίπτωση να βρίσκεται κανείς άλλος εκεί γύρω.

«Τώρα θα μάθεις, Μιχάλη μου, τι παθαίνει όποιος δεν είναι καλός με τον Καραμπέτη!» Η βραχνάδα στη φωνή του είχε αποκτήσει κάτι το ηδονικό. Το ευχαριστιόταν το καθίκι! Είχε σίγουρα σαδιστικές τάσεις. Ο Μιχάλης ήξερε πια ότι δεν θα φύγει μαζί τους από αυτή την παραλία. Αυτό, όμως, που τον έφερνε πραγματικά σε απόγνωση ήταν ότι δε μπορούσε να μιλήσει. Δε μπορούσε να απαντήσει, ούτε καν να κινηθεί. «Ελάτε! Κάντε γρήγορα! Δε θα ξημερωθούμε εδώ πέρα! Κάνει και κρύο που να πάρει!» Με το που τελείωσε τη φράση του ο Καραμπέτης, άκουσε να φτυαρίζουν την άμμο. Προσπάθησε να αντιδράσει, αλλά ήταν μάταιο. Το μόνο που κατάφερε ήταν να σπαρταράει σαν ψάρι, πράγμα που προκάλεσε το σαδιστικό γέλιο των βασανιστών του. «Κοίτα τον πως κάνει! Βιάζεται να κολυμπήσει!». Πέντε λεπτά ήταν αρκετά για να τελειώσει το φτυάρισμα. Είχαν ανοίξει την τρύπα που χρειάζονταν. «Φέρτε τώρα τη βαλίτσα!» διέταξε ο Καραμπέτης. Ποια βαλίτσα; Σκέφτηκε ο Μιχάλης. Τι θα την έκαναν την βαλίτσα; «Τι νόμιζες; Ότι θα σε αφήναμε να ακουμπήσεις την υγρή την άμμο; Εμείς τους φροντίζουμε τους πελάτες μας! Βάλτε τον μέσα! Γρήγορα! Ξημερώσαμε!»

Αυτή τη στιγμή δε θα καλέσω άλλον να παίξει στο παιχνίδι. Ίσως αύριο ή μεθαύριο ή μια από τις επόμενες μέρες να βρω μια ενδιαφέρουσα φωτογραφία και να προσκαλέσω κάποιους. Τώρα είναι λίγο αργά και βαριέμαι. Φιλιά μέχρι το επόμενο ποστ! Πότε θα είναι κανείς δεν ξέρει...