lizzz

Lege stoel

2009-11-11T20:39:00.021Z

Vorige week waren A. ik in een café, waar de band DaGaia speelde. Polderflamenco noemt de band haar muziek zelf. Tijdens de soundcheck werden we aangesproken door een oudere vrouw. Of de lege stoel naast ons bezet was. Nee, dat was-ie niet. Ze zette een biertje achter zich neer en ging moeizaam zitten. A. en ik keken elkaar aan en wisselden een vertederde blik uit. Aandoenlijk.

De vrouw keek naar het podium. Een handjevol mensen stond met een drankje in de hand bij de bar. Voor het podium was het nog leeg. Aan een tafeltje zaten kinderen te tekenen en te kleuren terwijl de band microfoons testte. De vrouw ging met haar rug naar de band zitten. Ze probeerde onze blik te vangen. Dat was niet moeilijk.
'Komt u hier vaak?' vroeg ze A, die het dichtst bij haar zat.
'Nee, eigenlijk nooit.' antwoordde A. naar waarheid.
De vrouw vervolgde haar verhaal. Ze vertelde over de keren dat ze hier met haar moeder was geweest en hoe ze hier vaak samen aten. Ze zei het niet letterlijk, maar uit het verhaal was op te maken dat haar moeder inmiddels was overleden.
'Ja en nu zit ik de hele dag maar alleen he.' zei de vrouw. Ze voegde eraan toe dat ze tot drie uur die dag nog niet was gebeld. Daarop had ze besloten naar dit café te komen. De tranen sprongen haar na deze woorden in de ogen.

'Wel goed van u dat u hier bent gekomen.' zei A. bemoedigend. We probeerden er een gesprekje van te maken met een positieve insteek. Of ze iets wilde drinken vroeg ik haar.
'Nee, ik betaal, ' zei ze, ' want ik wil een LaChouffe en die zijn duurder.' Ik haalde onze wijn en een LaChouffe, die ik natuurlijk gewoon zelf betaalde en zette het glas bij de oudere vrouw neer.
'Oh, dank u wel hoor. Daar ga ik lekker van genieten.' zei ze.
Even zaten we met z'n drieën naast elkaar te zwijgen.

De band stond klaar. Het geroezemoes in het publiek verstomde. DaGaia begon te spelen. De weemoedige klanken van prachtige fado's werden afgewisseld met opzwepende latin en flamenco en het gezicht van de vrouw klaarde op. Ze keek naar de band, naar het publiek en naar ons. Ze genoot zichtbaar. Af en toe draaide ze in slowmotion om, om haar glas te pakken en een slok te nemen.

De band speelde met passie en overgave. De felle flamenco gitaarklanken in duet met de fretloze bas bezorgden me kippenvel. DaGaia speelde zigeunermuziek waar A. van volschoot zag ik. Het ritme van percussie en Cajon was soms sober en dromerig, dan weer leidend en prikkelend. In het tweede deel van de eerste set kwam de zangeres steeds meer los en leek ze zich te verliezen in de muziek. Er ontstond een bijzondere sfeer, intiem en broeierig, zoals alleen muziek die kan creëren. De betovering werd abrupt verbroken toen het einde van de eerste set werd aangekondigd. Pauze.

We zuchtten ervan. Wat een dynamiek, wat een energie. De vrouw draaide zich behoedzaam om.
'Lief he, hoe die kindertjes zitten te kleuren.' zei ze.

Openbare begrafenis

2009-11-07T12:48:00.008Z

Vandaag was live via Ustream de begrafenisplechtigheid van de moeder van Vincent Everts te volgen. Vincent Everts is internetman van het eerste uur en gadgetgoeroe. Hij wordt vaak geraadpleegd om over trends en gadgets te komen praten in diverse media. Everts twittert en heeft 4.444 followers op het moment dat ik dit schrijf.

Vorige week twitterde hij dat zijn zus hem had gebeld met de mededeling dat zijn moeder was overleden. Het is gek wat zo'n mededeling met je doet. Je volgt medetwitteraars op de voet, ondanks dat er veel over niksigheid getwitterd wordt. Ik doe daar vol overgave aan mee. Op het moment dat je zo'n bericht voorbij ziet komen staat alles toch even stil. Je voelt bijna een verbondenheid met een volslagen onbekende, zoals je die ook met een vriend voelt. Vreemd fenomeen. Je bent getuige van een bijzonder moment in het leven van iemand. Even voel je je voyeur. Je laat iets van je horen of niet, maar het gaat hoe dan ook niet ongemerkt aan je voorbij. Tenzij je van steen bent.

Toen mijn vader vorig jaar overleed heb ik het ook getwitterd. Ik voelde de behoefte het te delen. Waarom zou ik mijn vader niet het podium geven wat bekende mensen wel krijgen wanneer ze overlijden? Hij was toch ook belangrijk?

Twitteren is sowieso een vrij exhibitonistische bezigheid. Tenzij je je tweets beperkt tot vakinhoudelijke informatie. Dat kan een keuze zijn. Maar daar ben ik niet van. Van mij mag het wel wat losser, vakinformatie vind ik overal. Ik ben benieuwd naar de mens erachter.

Maar dat wil niet zeggen dat alles gedeeld hoeft te worden. Waar ligt de grens van wat je prijsgeeft over jezelf op internet? Vincent Everts gaat ver. Heel ver. Zoals hij de geboorte van zijn dochtertje liet zien, doet hij dat nu ook met de begrafenis van zijn moeder. De discussie op twitter geeft goed weer dat hij zich op glad ijs begeeft. "Wie neemt deze man in bescherming tegen zichzelf?" las ik bijvoorbeeld. Maar hoe het ook zij: hij mag het gelukkig nog altijd helemaal zelf weten. En je HOEFT niet te kijken. Het doet sterk denken aan de eeuwenoude discussies over TV-programma's die aanleiding gaven tot controversie. Meestal leidend tot de conclusie: er zit een knop op je TV. Sommige dingen veranderen niet.

Emile Ratelband heeft gelijk

2009-10-31T22:15:00.011Z

Afgelopen vrijdag zat ik in de auto, toen Giel op 3fm Emile Ratelband belde over diens vermeende uitlatingen over homosexualiteit in het Vlaamse blad "Dag Allemaal". Daarin zou hij ondermeer gezegd hebben dat homo's ziek zijn.

Tijdens het radio-interview van vrijdag meldde Emile dat hij dat helemaal niet gezegd heeft. Wat hij wel zei is dat homo's, door zich te laten zien tijdens evenementen als de Canal Parade en de Gay Games manifesteren als bijzonder, als "anders". Dus niet als mensen die naadloos opgaan in een groep, maar als een aparte groep.

En daarin heeft Emile gelijk. Ik woon alweer 21 jaar met een vrouw samen en loop daarom vrij regelmatig tegen vooroordelen aan. Mijn reactie daarop is meestal iets in de trant van:"Wij eten ook gewoon borrelnootjes op de bank, hoor". Dat is eigenlijk niet waar, want onze voorkeur gaat uit naar chips. Paprika met name. Maar dit terzijde.

Emile praat geen onzin. Als je "gewoon" gevonden wilt worden moet je "gewoon" doen. Je grijs gedragen. De homo's die zich op de Canal Parade laten zien staan echt niet symbool voor alle homo's van Nederland. Alsof alle hetero's carnaval in Den Bosch vieren. Je moet ervan houden, zo is het en niet anders. Maar daar schreef ik al eerder over. Ik hoef niet zonodig op een podium of op de barricades. Laat me met rust. Niemand die last van me heeft. En niemand aan wie ik verantwoording hoef af te leggen.

En wat me dan nog het meest irriteert, zijn de ("Nee, ik ben 100% hetero, maar ik heb er geen problemen mee hoor"-) hetero's die goeie sier willen maken met vrijzinnig denken. Die zich opwerpen als verdediger van homo's die zich door de uitlatingen van Emile gekwetst zouden voelen. Dat irriteert me nog meer dan Ratelband zelf en geloof me, die man vraag ik echt niet op visite.

Het zou mooi zijn wanneer de mensen die zich op de borst slaan dat ze zo open-minded zijn, gewoon eens echt eerlijk luisteren naar anderen zonder zich door hun vooroordeel te laten misleiden. Zelfs naar Ratelband. Vooroordelen de wereld uit, om te beginnen die van jezelf.

De cavia van Agassi

2009-10-30T06:32:00.014Z

Ik heb altijd gedacht dat topsporters maar met drie dingen bezig waren: sport, sport en nog eens sport. Andre Agassi is een hele grote meneer in zijn sport, dus daar verwacht je niet anders van. Fout, zo blijkt uit de voorpublicatie van zijn biografie. Tijdens de finale van Roland Garros in 1990, was hij maar met een ding bezig: zijn haar. Of liever gezegd: zijn toupet. Hij verloor.

Het grootste tennisicoon van de jaren 90 en daarna heeft jarenlang getennist met een cavia op zijn hoofd. In dat licht bezien zijn zijn sportsuccessen nog veel aansprekender dan ze al waren. Toen ik het las was ik niet eens verbaasd. Vond het altijd al een extreme overgang.

Maar met de biechten van Marc-Marie Huijbregts en Helmut Lotti nog vers in het achterhoofd geeft het wel te denken. Wiens haar is nog echt in sterrenland? Wanneer gaat Matthijs van Nieuwkerk zijn haar afdoen? Hoe lang gaat het nog duren voordat we Beau van Erven Dorens zonder zijn pruik zien? En niemand maakt mij wijs dat het haar van Hans Kraaij junior echt is. Dat geldt trouwens ook voor de armoedige coupe van Spike van Di-rect. De cavia's waren zeker bijna op.

Doet me denken aan de leraar Duits die ik in het een-na-laatste Havo-jaar had. Herr Cox. Hij droeg ook een toupet. Die leek niet eens op een cavia. Of minstens een hele sneue. Een ongewassen cavia met een haarziekte. Als Herr Cox jeuk had op zijn hoofd krabde hij onder zijn toupet. Die daardoor verschoof. En dus kende iedereen zijn "geheim", hij had vaak jeuk.

Ik moest eens voor straf vooraan zitten, omdat ik teveel praatte met mijn Nachbarin. Het bureau van Herr Cox stond recht voor me. Iemand had er een tekeningetje opgemaakt. Een draadfiguurtje met een bril op, onmiskenbaar Herr Cox. Boven zijn hoofd stonden pijltjes omhoog. Daarboven zweefde de cavia van Herr Cox. Het figuurtje schreeuwde "Aaaaah", terwijl hij zijn handen op zijn hoofd legde. Ik had het tekeningetje nog nooit gezien en schoot in de lach.

Herr Cox keek me aan. Indringend. Ik schaamde me. Ik dacht dat hij dacht dat ik dacht dat ik zijn toupet zag. Alsof we tijdens die blik van geheim wisselden. Ik hield direct op met lachen.

Niet omdat ik kale mannen zielig vond. Maar omdat ik kale mannen die tegen zichzelf liegen zielig vond. Dat had ik dus al vroeg door.

Up in 3D - This is It!

2009-10-28T21:46:00.005Z

Met een aantal collega's ging ik naar "Up", een Disney-Pixar film. Bij de ingang kregen we een 3D bril aangereikt, die een hele dimensie aan het zien van de film zou moeten toevoegen. Ik was sceptisch. Niet heel veel later (ik schat een seconde of dertig), zaten we als dolgelukkige kinderen op schoolreisje te genieten in de comfortabele bioscoopstoelen. En toen hadden we alleen nog maar de animatie van het Disney logo gezien. Alsof je het vast kon pakken, fantastische beleving!

De film zelf was vertederend en hartverwarmend. Ik heb geen moment gedacht aan het vakwerk dat de animatoren geleverd hebben, omdat ik simpelweg vergat dat we naar poppen zaten te kijken. Allemaal waren we dolenthousiast en kwamen we blij naar buiten. Echt een aanrader: "Up" in 3D (Pathé Arena, Amsterdam).

Als slagroom op de taart belandden we in de hal van het Pathé theater in een heuse Michael Jackson mini-flashmob. Vanwege de premiere van "This is It" waarschijnlijk. Even dacht ik dat het spontaan was, tot ik in het midden van de groep dansers Patty H. herkende, van de plaatselijke dansstudio uit de regio waar ik woon. Maar het plaatje was er niet minder om. Geweldig!

Superavond!

Dikke huid

2009-10-27T20:25:00.014Z

Nederland is boos op het braafste meisje van de klas. Supermoeder Daphne Deckers is stout geweest, omdat ze graatmagere topmodels-to-be wijsmaakt dat ze te dik zijn.

Dat topmodellen dun moeten zijn lijkt mij niet bepaald pas sinds vorige week bekend. En als ik zie wat de Nederlandse jury zegt (vooral die valse dikke meneer in die Demis Roussos-kaftans) valt dat in het niet bij het commentaar van de Amerikaanse jury. Wie in het modellenwereldje wil vertoeven moet over een behoorlijk incasseringsvermogen beschikken. Zolang je huid maar niet té dik wordt. Hoewel vandaag ook onderzoek gebleken is dat dik zijn ook zo zijn voordelen heeft.

De hele discussie gaat er natuurlijk om dat jonge meisjes beïnvloed worden door het rolmodel dat er geschapen wordt. Als anorexia-achtige modellen de toon aan gaan geven is dat gevaarlijk. En nu zegt modeontwerper Christian Louboutin (wie??) notabene ook al dat Barbie te dik is. Maar niemand in het genoemde tv-programma zegt dat dik lelijk is. Alleen maar dat je met te volle heupen niet in het modellenwereldje past. Dat is geen aanval, dat is een gouden tip. Om je om te draaien en heel snel op zoek te gaan naar iets anders.

Als je van je talent je beroep wilt maken vindt iedereen dat logisch. Als je goed kunt tekenen word je kunstenaar. Als je goed kunt sporten sporter. Als je een mooie stem hebt word je zanger. Dus als je lichaam je talent is word je model. Zo zijn de regels en zo is het spel. Wie daar niet van gediend is past niet in het plaatje. En voor meisjes met volle heupen zijn er nog zoveel andere leuke dingen te doen. Blogs schrijven bijvoorbeeld.

De kaken van Boer Wietse

2009-10-26T21:24:00.006Z

We kijken naar Boer Wietse bij Boer Zoekt Vrouw. Hij zit aan tafel met de twee overgebleven kandidates die nog in de running zijn om een reis met Boer Wietse te winnen. Die reis kan het begin van een leven met Boer Wietse betekenen. De drie eten brood. Dat betekent in Wietseland avondeten, want 's middags eet hij warm. Dat doet hij nog bij zijn ouders, die vlakbij wonen.

Boer Wietse kauwt en staart voor zich uit. Als een van de kandidates iets zegt vertrekt zijn gezicht. Een glimlach van oor tot oor ontvouwt zich op het gelaat van Boer Wietse. Hij gromt wat. Daarna is het minutenlang stil. Het enige geluid komt van de kaken van Boer Wietse die langs elkaar schuren.

Ik vraag me af waar Boer Wietse aan denkt. Aan strak aangespannen paarden misschien. Daar houdt hij van, zagen we in een eerder fragment. Of aan het pasgeboren kalfje in de stal.
'Hij staat al.' had Boer Wietse er zomaar uitgeflapt toen hij de kop van het kalfje boven het hek uit zag steken. Hij schrok er zelf van.

Of misschien denkt hij wel aan vroeger. De tijd voor Boer Zoekt Vrouw en vreemde vrouwen op de boerderij. Zijn boerderij. Toen er nog geen cameraploeg op zijn erf rondhing. Of een presentatrice met een fel Brabants stemgeluid wat hem pijn aan zijn oren deed. Met haar gevraag over die vrouwen. Of hij wel met ze gepraat had.

Koeien waren makkelijker. Die vroegen tenminste niets. Als hij naar ze lachte, lachten ze terug. Zonder woorden. Wat een rust. Boer Wietse smeerde nog maar een broodje. Zolang hij at was hij veilig. Zijn kaken deden er pijn van.

Hard Gras on tour

2009-10-22T21:12:00.023Z

Lang tevoren had ik kaartjes besteld, waardoor we - en daar hou ik niet van - erg vooraan zaten. Kennemer Theater Beverwijk, rij twee. Hard Gras on tour, met vanavond in de line-up Henk Spaan, Herman Koch, Anna Enquist, Frans Thomese, Marcel van Roosmalen en Nico Dijkshoorn. Het zou een avond worden met voetbalverhalen en -gedichten, afgewisseld met wat filmpjes en als uitsmijter een liedje toe.

De zaallichten gingen uit en het eerste filmpje begon. Ik herkende het direct. Toeval bestaat niet, het was het filmpje waar ik het pas nog over had in een blog over Willem van Hanegem. Ik schoot direct vol. Nooit gedacht dat ik het ooit zou zeggen over een ouwe voetballer die zijn haar iets te zwart verft, maar ik hou van die man. Hij raakt me.

Ik was een belangrijk deel van het filmpje vergeten merkte ik. De blik die Louis van Gaal en Willem van Hanegem met elkaar uitwisselden. Die blik ontsteeg alles. Geen woorden nodig. Subtiel probeerde ik de tranen uit mijn ooghoeken te deppen. Ik keek naar A., naast me. Die deed hetzelfde. Dat beloofde nog wat voor de rest van de avond.

Henk Spaan betrad het podium. Hij vertelde kort iets over het ontstaan van Hard Gras. Over de brug die hij en mede-oprichter Matthijs van Nieuwkerk wilden bouwen tussen de wereld van de poëzie en een volkssport door een tijdschrift op te richten waarin mooie verhalen over voetbal werden gepubliceerd. Het is hen gelukt, zo weten we nu.

Vervolgens kwam Anna Enquist op, die een verhaal voorlas dat zo breekbaar was als Anna Enquist zelf oogde op het podium. Doodse stilte in de zaal. Prachtig en ontroerend. Marcel van Roosmalen is journalist en Vitesse-fan. Zijn verhaal over Piet Velthuizen was doorspekt met droge humor, wat door de lome voordracht nog werd versterkt. Frans Thomese zorgde met de avonturen van J. Kessels in Duitsland ook voor de nodige hilariteit evenals Herman Koch met zijn verhaal over het bijwonen van een voetbalwedstrijd met twee vijf-jarigen in een gezinsvak. Nico Dijkshoorn tenslotte, las voor uit De Tranen van Kuif den Dolder wat ik allang gelezen heb, met evenveel plezier als waarmee ik nu de fragmenten aanhoorde. De zaal vond het ook fantastisch.

Na een kort filmpje en de actuele tussenstanden van PSV, Twente en Ajax (via SMS aan Henk Spaan doorgegeven) lazen de schrijvers nogmaals voor uit eigen werk. Nico Dijkshoorn deed alsof hij in de persoon van Mart Smeets het Kennemer Theater beschreef. Hilarisch! Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen! Bij een gedicht over Rafael van der Vaart maakte Henk Spaan Nico erop attent dat Rafael uit Beverwijk komt.
"Oja? Nou ja, des te knapper." pareerde hij direct. Ik was trots op de zelfspot in de zaal (of zaten er veel Heemskerkers?). Er werd gul gelachen. De finale was het door Henk Spaan gezongen "Stille Willem", begeleid door Anna Enquist op piano en met in het achtergrondkoor de overige vier schrijvers. Het refrein werd bescheiden meegehumd door het publiek.

Na afloop wierp ik een snelle blik op de boekenstand. Ik pakte het boek van P. Kouwes op en maakte aanstalten het te betalen.
"Nico komt er zo aan hoor, dan zet hij even een handtekening." zei een bijzonder sympathieke mevrouw tegen me.
"Nou ja, dat zal toch wel even duren toch?"vroeg ik.
"Nee hoor, ze doen de microfoontjes af en dan komen ze gelijk hier naartoe." Ze was nog niet uitgesproken of hij stond aan de andere kant van de boekenstand.
"Nico!"riep de aardige mevrouw,"Kun je hier even een handtekening zetten?"
Gewillig kwam hij onze kant op. Hij pakte het boek uit mijn handen en vroeg:"Hoe heet je?"
Ik zei "Oh, doe mijn twitternaam maar, lizzz." Nico verstond het niet. 'El-ie-zetzetzet", zei A. die graag naar huis wilde.
"Ah een twitteraar."zei Nico.
"Ja, natuurlijk." zei ik, volkomen onlogisch.
"Ik twitter ook."zei hij.
"Ja, dat was me niet ontgaan,"lachte ik:"ik volg je." (Zei ik je? Mag ik dat zeggen ?Ja, dat mag ik zeggen.) Nico lachte vriendelijk en ging door naar de volgende. Eenmaal buitengekomen keek ik nog even om. Er stond inmiddels een flinke rij mensen bij de boekenstal. Wat een heerlijke avond. Hard gelachen en stiekem een beetje gehuild. En nog een boek met handtekening gescoord ook.

--Breaking News--

2009-10-22T04:54:00.008Z

"Goedenavond dames en heren, wij hebben zojuist schokkend nieuws binnengekregen. We schakelen live over naar onze verslaggever die ter plaatse is. Kom er maar in, Koos."

"Hallo? Ben ik in de uitzending?"
"Ja, Koos, wat kun je ons vertellen?"
"Ja, Sjimmy, ik heb zojuist vernomen dat het er niet best uit ziet. Vanochtend is Jan Smit in allerijl in het ziekenhuis (dat is dat grote gebouw achter mij) opgenomen. Ik heb hem niet kunnen spreken, maar heb wel zijn ouders kunnen interviewen. We kijken even naar de beelden."

Gerda en - Hoe heet die man eigenlijk? Omdat hij nooit rapt over verdwenen spullen ontgaat het je. Laten we hem Klaas noemen voor het gemak - Klaas Smit verschijnen in beeld. Gerda neemt het woord. Dat doet ze nu eenmaal graag.
"Ja, we wurden gebuld en wat uk weut is dut hee an een infeus legt."

Er wordt terug geschakeld naar de studio.
"Ja, Koos, we zagen zojuist de beelden van Gerda Smit. Die zal wel enorm geschrokken zijn he?"
"Ja, inderdaad. Zoals je aan de beelden kon zien was ze enorm geschrokken."
"Ja."
"Ok Sjimmy. Nou ik heb veel verstand van showbiz, maar ik ben geen medicus. Daarom geven we nu het woord een iemand die er veel meer over kan vertellen."

In beeld verschijnt een serieuze wetenschapper met serieuze bril en serieus haar. Hij fronst zorgelijk.
"Wattenstaafjes."
Hij pauzeert even terwijl hij veelbetekend de camera in kijkt,
"Een typische artiestenkwaal. Artiesten hebben de neiging wattenstaafjes te gebruiken. Daarmee halen ze het natuurlijke oorsmeer weg. En dan krijg je ontstekingen."

"Ja, Sjimmy, je hoort het."
"Ehh ja."
"Dus."
"Ik begrijp het, Koos."
"Wat? Oh, ik hoor zojuist dat we nog steeds in de uitzending zijn. Dames en heren, het is dus even afwachten of de toestand van Jan zich verbetert. We houden u op de hoogte. Zodra we meer weten hoort u dat ook van ons."
"Dankjewel Koos."
"Alsjeblieft Sjimmy."

Jan Smit heeft een zeer oor.

Alles is weg

2009-10-20T20:39:00.005Z

Het wordt een kale kerst in de kop van Noord-Holland dit jaar. Jan Smit zit zonder gastendoekjes, Marco Borsato is zijn gouden platen kwijt en Dirk Scheringa heeft geen bank meer. Moeten we medelijden met ze hebben?

"Alles is weg", piepte Gerda Smit over de inboedel van zoon Jan, multi-miljonair. "Ik heb twintig jaar voor niets gewerkt", huilde Marco, multi-miljonair. "Ik heb niets meer", klaagde Dirk Scheringa, multi-miljonair. Schaamteloos.

Jan Smit maakte zich zelf niet eens zo druk om zijn lege huis met plastic rozen. "Ik zing wel een paar keer extra." zei hij laconiek tegen moeder Gerda. Ook Marco Borsato hoeft zijn huis niet te koop te zetten. En met een paar avondjes zingen zijn de bezoekjes van Leontien aan Leco ook wel weer veilig gesteld.

Maar Dirk kan niet zingen. En hij heeft er ook niet het figuur voor om in zijn onderbroek in tv-commercials op te treden. En dus gaat hij "het lezingencircuit in" en "een boek schrijven". Vast met hele kleine lettertjes, zoals Giel Beelen in zijn ochtendshow grapte.

Dirk blijft positief. Hij gaat op zoek naar een baan, want, zo zei hij in zijn persconferentie, "ik heb twee paar handen".

Dirk rekent zich wel vaker rijker dan hij in werkelijkheid is.

Boer zoekt tolk

2009-10-18T20:51:00.009Z

Natuurlijk kijk ik naar Boer Zoekt Vrouw op zondagavond. Ook als ik moet werken. Werk plan ik er omheen.

Eigenlijk vind ik een verhaal met een happy end te makkelijk. Van mij mag er wel iets te raden blijven. Zegt mijn opstandige kant. Maar aan de andere kant houd ik ook wel van een sprookje op z'n tijd. Van een ongecompliceerd en soepel verlopend plot. Bij uitzending 1 - als de speeddates plaatsvinden bij Boer Zoekt Vrouw - maak ik in gedachten al setjes. Dit seizoen lijkt me het makkelijkste van alle seizoenen tot nu toe. Zo klaar als een klontje: boer Jos kiest voor Dycke, boer Hans gaat voor Audrey, boer Peter hoort bij Hanneke, boer Wietse kiest voor Neeltje en boer Wim en Astrid zijn een match made in heaven. Dat is duidelijk.

Maar natuurlijk kijk ik wel gewoon. Ik wil weten of Wietse ook eens wat gaat zeggen en niet de hele tijd schaapachtig lacht, of Jos het echt zo moeilijk vindt als hij zegt en of een van de boeren Yvon Jaspers ook zo kan laten schrikken als Pieter Lakeman vorige week bij De Wereld Draait Door. Als Yvon niet met haar laarsjes in de klei staat wordt ze fel, verliest ze haar geduld. Dat doet ze nu ook af en toe bij boer Wietse (je hoort haar tanden knarsen als ze beleefd vraagt waarom hij niets aan de kandidaten vraagt), maar ze houdt zich vooralsnog gedeisd. Het boerenleven houdt haar geaard.

Wat ik wel jammer vind is dat ik helemaal niets versta van wat boer Peter zegt. Geen idee. Dat het geen romanticus is heb ik wel door. "Hette noch'ne kinderwens?" heb ik 'm aan een van de kandidates horen vragen terwijl ze rondjes in een zandbak met een paard erin liepen. Dat hij een plastic zak met patat op tafel pleurde was illustratief. Daar zijn geen woorden bij nodig. Maar verder ontging het me. Zou er nog wat budget over zijn om het Brabantse deel van de uitzendingen te ondertitelen? Zijn toekomstige boerin Hanneke praat namelijk ook zo. Straks mis ik het happy end nog.

Nacht van de popmuziek

2009-10-18T00:07:00.006Z

Het is zaterdagnacht. Iets na 2 uur en omdat ik nog even een design moet afmaken heb ik de TV aanstaan. De nacht van de popmuziek. Ik deel deze nacht met een handjevol twitteraars. We ergeren ons aan de keuzes van de programmamakers, Leo Blokhuis en Rick De Leeuw. Het is weer veel van hetzelfde.

Bob Dylan, David Bowie, Van Morrison, Stevie Wonder, James Taylor, Aretha Franklin, Prince. We kennen het ondertussen allemaal wel. Mag het alsjeblieft volgend jaar iets avontuurlijker? Als ik niet twitterde zou ik nog kunnen denken dat het aan mij lag. Of dat ik misschien stiekem beledigd ben dat Heart er weer niet tussenzit. Maar ik lees op Twitter dat meer muziekliefhebbers teleurgesteld wegzappen.

Iemand twittert:"Hup, naar bed nu. Voordat Bohemian Rhapsody langskomt. #nachtvandepopmuziek" Dat zegt alles. Het is de top 100 aller tijden. Gemiste kans. Bah. Zonde van mijn tijd. Ik ga slapen.

Doorwerken

2009-10-17T05:33:00.006Z

Het kan aan mij liggen, maar "later" interesseert me niet zo. Ik ben niet zo bezig met wat ik ga doen (of kan) als ik 65 ben. Dat zie ik dan wel. Steek ik daarmee mijn kop in het zand?

In Nederland wordt er goed voor je gezorgd. Dat moet natuurlijk in wetten en regels worden vastgelegd, maar tegelijkertijd irriteert dat me mateloos. Het is te opgelegd en betuttelend naar mijn smaak.

De ene 65-jarige is de andere niet. Ik heb mazzel. Ik mag werk doen waar ik blij van word en waarvan ik me voor kan stellen dat ik het tot in lengten van dagen volhoud. Maar er zijn zat mensen die minder keuze hebben in het beroep dat ze willen uitoefenen. Mensen die zwaar werk moeten doen om iedere maand hun huur of hypotheek op te kunnen brengen.

Tja en wat is dan zwaar werk? In alle discussies van de afgelopen weken worden voorbeelden van lichamelijk zwaar werk genoemd. Logisch. Als stratenmaker of betonvlechter krijg je fysiek echt wel wat voor de kiezen. Maar de meeste rugklachten worden niet veroorzaakt door zwaar tillen, maar door verkeerd zitten. Zittende beroepen zijn dus ook niet alles. En dan heb je nog de beroepen die een zware geestelijke wissel op de respectievelijke beroepsbeoefenaars kunnen trekken. De gezondheidszorg, het onderwijs, dat zijn toch vakgebieden die heel wat van de mensen vragen, om maar eens wat te noemen.

Kortom, waar ligt de grens? Kunnen we die wel bepalen? Of komen er zoveel uitzonderingen op de regel dat niemand het meer snapt? Ik denk dat het niet haalbaar is, hoe begrijpelijk ik het ook vind dat er gezocht moet worden naar nieuwe manieren om te besparen op onze schatkist.

Daarom haak ik af. Ik word er boos van. Omdat ik het ook niet weet. Ik heb mazzel. Ik werk wel door tot mijn 67ste. Tenminste, als ze me dan nog willen hebben...

Dirk

2009-10-14T19:48:00.006Z

Ik stel me Dirk Scheringa voor op het schoolplein als kleine jongen.

De wind blaast zijn volle kuif weerbarstig haar half over zijn voorhoofd. Hij staat geleund tegen het fietsenhok. Armen op zijn rug, samengeknepen ogen. Hij kijkt strak voor zich uit. Geconcentreerd. Opgewonden geschreeuw. Het geluid van het kaatsen van de leren knikker die de jongens elkaar toespelen waaien zijn kant op. Dirk mag niet meedoen. Geen balgevoel. Maar Dirk kent het spel als geen ander. Thuis houdt hij schriftjes bij van spelsystemen. Heeft hij afgekeken van Wiel Coerver. Die bewondert hij. Slimme man, goed voetbalverstand, maar geen charisma.

Dirk ziet de jongens op een kluitje achter de bal aan rennen als kippen zonder kop. In gedachten zet hij ze anders neer. Goed positiespel kost minder kracht. Dan houd je het een stuk langer vol. Dirk zou het nooit zo zeggen, maar stiekem vindt hij de jongens dommekrachten. Hij is zelf meer van de slimmigheidjes. Dat heb je nodig, het spel kan hard zijn.

Terwijl hij zo in gedachten verzonken staat rolt de bal zijn kant op. Dirk aarzelt. Zijn armen vallen los langs zijn lange tweedjas. Hij verplaatst zijn gewicht. Eén van de jongens loopt in een sukkeldrafje op Dirk af. Dan neemt Dirk resoluut een aanloop en trapt hij de bal strak naar voren. Hij schiet recht in de armen van de jongen, die van schrik achteruit deinst.
'Plof!' De jongen kijkt naar zijn buik, naar de bal en naar Dirk.
'Knap schot', zegt hij met een grijnslach. Dirk lacht een trotse lach van oor tot oor. Maar de jongen draait zich om en loopt weg. Hij vraagt niet of Dirk mee wil doen.

Dirk laat niets merken. Met een rechte rug blijft hij kijken tot de laatste voetballer van het schoolplein af is. Dan loopt hij weg, de duisternis van de avond in. Als hij thuiskomt pakt hij zijn schrift. Hij noteert wat hij heeft gezien en tekent er schema's en patronen bij. Voor later, als hij mee mag doen.

Genomineerd!

2009-10-12T13:56:00.012Z

Ik won in mijn leven ooit een pot appelmoes (bij de SRV-man - bestaat ook al niet meer) en af en toe win ik mijn eigen lot terug bij de Staatsloterij, maar nu ben ik genomineerd voor Dutchbloggies. En dat allemaal dankzij jullie, trouwe lezertjes;-) Eindelijk kans op een aansprekende prijs, hoewel die appelmoes best lekker was. Erg bedankt dus.

Ik moest wel even goed zoeken, want er staat nergens een lijst op de site. Je moet er wel wat voor doen. Eerst naar STEMMEN (of klik op de banner hierboven) en dan inloggen/registreren. Dan krijg je een bevestigingsmail en kun je pas de lijst genomineerden zien.

In beide categorieën ben ik genomineerd (*onderdrukt luid gejuich*):
"Meest populaire Weblog" - http://bebelizzz.blogspot.com -that's me:)
"Beste Microblog" - http://www.twitter.com/lizzz - dat ben ik ook.

Ok, ik geef het toe, bij weblog heb ik op mezelf gestemd, maar bij Microblog niet. Mijn stem is naar Nico Dijkshoorn gegaan, omdat ik verschrikkelijk moet lachen om zijn tweets. (Microblog gaat over twitteren.) Of je nu op me stemt of niet, ik ben nu al blij. En dat terwijl ik een griep voel opkomen en mijn hoofd op ontploffen staat. Maar mijn dag kan niet meer stuk. Bedankt!

Stephen Gateley

2009-10-11T19:38:00.003Z

Natuurlijk, er gaan iedere dag mensen dood. Bekend, onbekend, bemind, onbemind, de dood maakt geen onderscheid. Stephen Gately is overleden. Hij was pas 33. Geen wereldschokkend nieuws, maar wel triest.

Hij zong bij Boyzone. Ik ben geen fan van Boyzone. Ook niet van Ronan Keating trouwens. Boyzone en Keating maken zielloze muziek. Muzak. Komt als stroop de boxen uit. Beschamend als je zo goed kunt zingen als Keating. Gately was de mindere zanger. Minder in alles. Stem, charisma, lengte en schoonheid.

Keating maakte naam als solo-artiest. Stephen Gately werd beroemd om een andere reden. In 1999 hoorde Gately dat iemand het verhaal over zijn homosexualiteit aan de kranten wilde verkopen. Toen besloot hij er zelf mee naar buiten te treden.

'I'm gay and I'm in love' schreeuwden de headlines. Hij werd daarmee het eerste boyband lid dat openlijk voor zijn homosexualiteit uitkwam. Of de fans hem lieten vallen? Integendeel: hij werd dat jaar 'Irish Personality of the Year' en werd door Smash Hits ook nog eens uitgeroepen tot 'Hero of 1999'. Eerlijkheid wordt beloond. Altijd.

En het is belangrijk dat rolmodellen zich niet verstoppen. Als Gately met zijn actie ook maar één depressieve homojongere in de provincie heeft kunnen helpen is het het meer dan waard geweest. En dat lijkt in 2009 achterhaald, maar is het niet. De vooroordelen zijn er nog steeds, de pijn ook. Het kan bijna geen toeval zijn dat Gately's dood bekend wordt gemaakt op Coming Out dag. Hopelijk zijn er mensen die de moed van Gately een rollenpatroon te doorbreken aangrijpen om dat zelf ook te doen. Eerlijkheid wordt beloond. Altijd. Vooral als je eerlijk bent tegen jezelf.

Zestien

2009-10-10T18:42:00.006Z

Vandaag is mijn jongste nichtje J. zestien jaar geworden. Zestien. Ik kan het bijna niet geloven. Als het even kon logeerde ze bij ons. Met haar zusje of met de andere nichtjes en neefjes in onze familie. Dan bleven ze een heel weekend en deden we wat leuks.

's Avonds nadat we ze opgehaald hadden deden we een spelletje en mochten ze opblijven. 's Ochtends gingen we gezellig uitgebreid ontbijten en persten ze zelf de sinaasappels. Dat vonden ze prachtig. Daarna gingen we op pad. Of het zomer of winter was maakte niet uit. Zwemmen kon altijd. Spelen ook. De geitjesboerderij, de Kennemerduinen, Sprookjeswonderland, het Dolfinarium, Chimpy Champ, Ballorig, het Amsterdamse Bos, we hebben het allemaal gezien met ze. En dan 's avonds heerlijk in bad en lekker knuffelen op de bank. Niets leuker dan kletsen met kinderen. Kinderlogica is pure poëzie. Maar dat was toen.

Nu zat de kamer vol met zestienjarigen. Ze leken zelfs op elkaar. Zelfde haar, zelfde manieren. 'Oh, deze mix is écht vet, die duurt 50 minuten!' danste J. voorzichtige pasjes op haar tien centimeter hoge hakken, nieuw gekocht voor de gelegenheid. Na iedere beweging wierp ze een snelle blik in de spiegel. Zat haar haar nog goed? Ze had niet voor niets anderhalf uur bij de kapper gewacht tot ze geföhnd kon worden. Check. Het zat goed.

Ze pakte haar cadeautjes uit met oprecht enthousiasme. Ik zag weer even kleine J. in haar ogen. Ze wil fotomodel worden of iets in "die wereld". Zo ziet ze er ook uit, als een model. Duidelijk geen kind meer.

Eén vriendinnetje pakte het fotolijstje van tafel dat wij haar gegeven hadden. Het vriendinnetje keek naar de fotomontage die ik gemaakt had. De voorpagina van de Vogue met J. erin gephotoshopt. Met op haar bovenarm een nep tattoo van de scooter die ze graag wil kopen van haar verjaardagsgeld. 'Oh, veeeet! Wie heeft die gemaakt?' J. lachte en zei quasi nonchalant:'M'n tante." Ik was trots. Ik ben haar tante. Sommige dingen veranderen gelukkig niet.

Sporen

2009-10-08T18:56:00.016Z

Het komt niet vaak voor dat ik niets te doen heb, maar ik kan me vreselijk laten afleiden. Dat ik van de ene website op de andere terechtkom en ik er vijf minuten later achter kom dat er al drie uur zijn verstreken.

Ik heb mezelf vandaag eens gegoogeld. Nieuwsgierig naar wat ik zoal over het internet verspreid heb. Vreemd wat er dan allemaal naar voren komt. Google vindt 33.900 zoekresultaten over mij in 0,10 seconden. Geen reden tot ijdelheid, want "hopla met de beentjes" staat daar ook tussen.

Al bladerend door mijn internetsporen valt mijn oog ineens op een lugubere tekst "Lisette Beentjes zal overlijden op dinsdag 04 maart 2040 op de leeftijd van 77 jaar". Ik klik de link aan en kom op een site waar je kunt uitrekenen hoe oud je wordt. Zal ik dan ook wel een keer gedaan hebben, maar ik herinner het me niet. Doe het niet, want op een dag schrik je je een ongeluk als je jezelf googelt.

Door de soms onverwachte zoekresultaten krijg ik van Google even een spiegel voorgehouden over mijn surfgedrag. Benauwend te zien hoe alles wat je in een opwelling het net op stuurt jaren later nog terug te vinden is. Ook dingen die je liever niet had zien terugkomen. Had ik kunnen weten natuurlijk. Niet alleen omdat ik al zolang op het net zit, maar ook vanwege J.

J. was een vriendin van me. Ze was fan van Heart, net als ik. Daardoor leerde ik haar kennen, via internet natuurlijk. Op een dag stond ze naast haar bed en zei ze tegen haar vriendin:'Ik voel me niet zo lekker'. Daarop zakte ze in elkaar om niet meer op te staan. Na haar dood ging ik op het net op zoek naar herinneringen. En ik vond meer dan dat. Ik vond sporen van J. zoals ik haar kende, maar nog veel meer. Bizar. Het voelde als gluren in het leven van een ander toen ik gedichten van haar tegenkwam. Het voelde fout ze te lezen.

Voor mij is het nu al veel te laat, maar pas op met wat je prijsgeeft. Op internet ga je namelijk niet dood. Dus als ik er in 2040 niet meer mocht zijn en je vindt dit blog dan ergens online, voel je dan niet opgelaten. Het is helemaal mijn eigen schuld.

Vanzelfsprekend

2009-10-07T21:20:00.004Z

Niets is vanzelfsprekend. Het kan geen kwaad af en toe eens even stil te staan bij wat je hebt en blij te zijn met waar je staat. Dat je even het besef tot je door laat dringen hoe bijzonder gewoon eigenlijk is.

Online vrienden

2009-10-07T04:57:00.007Z

De liefde voor mijn favoriete band Heart heeft me meer gebracht dan de muziek alleen. Als ik zeg dat ik overal in de wereld vrienden heb, overdrijf ik niet. Ik had niet gedacht dat er zoiets als online vriendschap zou bestaan, maar ik vergiste me. Het is er.

Met zes Heart-fans startten we een soort mini-mailinglijst, waarin we verder gingen dan op de Dreamboat Annie mailinglijst voor Heartfans. Veel verder, we weten veel van elkaar. Het contact met drie van hen is altijd hecht gebleven. Drie van ons zijn toevallig weegschaal, met één van hen deel ik mijn verjaardag. Hecht contact ontstijgt tijd en frequentie. Soms spreken we elkaar maanden niet. Eergisteren zat ik op Facebook toen één van hen online was. We chatten ruim een half uur.

We schrijven, we maken muziek, we delen hetzelfde gevoel voor humor. We hebben ooit het Heart messageboard geschokt (blijkbaar) toen we puur voor de lol in Heart songtitels eten verwerkten "Gravy On You", "Magic Ham", "All I wanna do is make Loaf with you", "These Beans" etc. Werd niet op prijs gesteld door fans die dachten dat we Ann Wilson en haar gewichtproblemen op de korrel namen. As if...

Een van deze vrienden is zijn huis kwijtgeraakt. Hij woonde als cowboy op een ranch in Texas. Maar de ranch werd verkocht en hij moest zijn huis uit. Nu rijdt hij heel Amerika door als trucker en woont hij in zijn truck. Af en toe ontvangen we e-mail of meldt hij zich op het message board van A. waar we elkaar online treffen.

Twee andere vriendinnen zijn allebei ontslagen. Crisis. Het leven is hard in Amerika. Daar geldt het recht van de sterkste. Niemand die zich om je bekommert als je de deur uitloopt met je doos spullen onder je arm. Mocht je vandaag met de pest in je lijf naar je werk gaan, denk daar dan maar eens aan. Nederland is zo slecht nog niet. Echt.

Heimwee

2009-10-05T20:47:00.006Z

Vanavond reed ik uit het werk naar huis. Het regende en dus stond er file op de A9. File op de A9 richting Velsen ontwijk ik altijd door over de dijk via Zwanenburg naar huis te rijden. Daar heb ik dan nog een extra sluiproute, want op de dijk zelf is het ook druk.

Die route ken ik omdat ik daar een tijdje gewoond heb. Vanavond voelde het ineens alsof ik naar huis reed. Dat we weer in Zwanenburg woonden. En als ik aan die tijd denk ik, is het direct weer alsof mijn vader er gewoon nog is.

Inmiddels is het alweer meer dan een jaar geleden dat hij overleed. Dat heb ik aardig verwerkt. Het leven gaat door. Maar op die dijk overviel me ineens een enorm gevoel van heimwee. Naar vroeger. Naar hem. Het duurde niet lang. Hooguit een paar minuten. De scherpe kantjes gaan eraf merk ik. Maar het gemis blijft.

Ontwerpen

2009-10-04T19:53:00.005Z

Met al dat geschrijf wat ik tegenwoordig doe zou ik bijna vergeten dat ik eigenlijk ontwerper ben. Dit weekend heb ik eindelijk weer eens op mijn gemak de Computer Arts doorgebladerd en de nodige inspiratie opgedaan om mooie dingen te maken. Althans, zo beoordeel ik ze zelf en geloof me, ik ben kritisch op mijn eigen werk.

Resultaat: een redesign voor mijn eigen website waar ik eindelijk eens tevreden over ben, een logo waar ik mijn hart in heb kunnen gooien en nog één in bewerking (die is het nog net niet helemaal). Beginnen met een leeg scherm en maar zien waar je uitkomt is misschien wel het mooiste wat er is.

Maar ja, zo is het ook met schrijven. Vandaag begon ik met een leeg vel en de opdracht: schrijf een sterk begin, voor mijn schrijfcursus. Binnen no time had ik hoofdstuk 1 af. Of het goed is hoor ik morgen. Spannend.

Het kan zo simpel zijn: een beetje rust in je hoofd, inspiratie opdoen en de rest komt bijna vanzelf. Heerlijk.
En morgen gewoon weer aan het werk. Deadlines verslaan.

Thuis

2009-10-03T08:30:00.010Z

Gisteren stond ik op met de wetenschap dat ik op mijn werk (ik werk als art director bij een internetbureau) binnen 2 uur een animatie moest afmaken, waar ik zeker nog 6 uur voor nodig zou hebben om er echt iets moois van te maken. In de auto onderweg naar kantoor dacht ik alvast uit hoe ik 'm zou uitwerken. Niet om tijd te besparen, maar ik kan dat nu eenmaal niet loslaten.

Op het werk aangekomen zette ik mijn Mac aan, haalde koffie en checkte ik mijn planning. Mooi, mijn verzoek om meer uren was gehonoreerd. Zolang ik maar om 4 uur die middag klaar zou zijn, want dan stond de interne verhuizing gepland. Mijn 6e hier alweer, als ik goed geteld heb. Hoort erbij in de internetbranche; jonge branche, dus constant op zoek naar de juiste vorm en werkwijze.

Om half 4 was ik bijna klaar. Sommige collega's waren al begonnen met het verslepen van spullen, anderen worstelden met hun eigen deadlines. In de internetwereld moet alles gisteren af. Omdat het kan.

Klokslag 4 uur stuurde ik mijn werk door. Klaar. Het kan altijd mooier, daarom zijn deadlines hel en hemel tegelijk voor creatieven. Collega's hielpen elkaar met sjouwen en aansluiten van apparatuur. Onze managing director sleepte ook met tafels en had hapjes aan laten rukken. Gezellige warboel. Ik genoot stiekem van de sfeer en teamspirit. Terwijl de ene helft van de mensen alweer aan het werk was op de nieuwe plek, was de andere helft kasten aan het verplaatsen, kasten aan het inruimen of bureaus aan het opruimen. Nadat ik gecontroleerd had of mijn Mac het weer deed en het netwerk werkte, keek ik rond of ik nog iets kon doen. Ik nam nog een blikje om af te koelen en ging huiswaarts.

Ik had nog een paar uur om te relaxen, want ik moest op pad voor mijn boek over rouwverwerking. Wel even andere koek, waar ik flink voor zou moeten omschakelen. Ik parkeerde de auto en gluurde naar binnen. A. was flink bezig geweest in huis zag ik. De tafel, met verse bloemen erop, stond anders en overal brandden kaarsjes. Gezellig. Ik deed de deur open en begroette A. Ze had ook nog eens heerlijk gekookt kon ik ruiken. Vreselijk idee om nog weg te moeten.

Ik rende naar boven om mijn mail te checken en het adres van de mensen die ik zou interviewen voor het boek in de TomTom te zetten. Ik las het bevestigingsmailtje nog even goed na. En nog eens. Er stond 9 oktober! Ik hoefde vanavond niet weg! Heerlijk, vanavond bleef ik lekker thuis. Op de bank. Met A.

Willem

2009-10-01T20:36:00.004Z

Ik vraag me af of er iemand is in Nederland die een hekel aan hem heeft. Ja, misschien Truus, zijn ex-vrouw. Maar verder zou ik niemand kunnen bedenken. Als Willem van Hanegem op TV is en iets zegt gebeurt er iets. Altijd.

Zijn onaangepastheid, ietwat onbeholpen manier van doen en vermogen zowel diep te ontroeren als onbedaarlijk te laten lachen alleen al maken hem uniek. En dan vergeten we gemakshalve maar even dat hij ooit verschrikkelijk goed kon voetballen.

Wat bij mij op het netvlies staat zijn momenten die Willem als mens laten zien. Kwetsbaar, eerlijk en warm. Zoals die keer dat hij voor een TV-programma (Voetbal 80?) met een elftal Feyenoord pupilletjes aantrad tegen het mini-Ajax van Louis van Gaal. Waar Louis van Gaal bezig was de kinderen van zo'n jaar of 5 gemiddeld in te wijden in het positiespel, spoorde Willem van Hanegem vaderlijk een spelertje aan wat meer te bewegen in het veld, "want anders krijg je het zo koud!" Vervolgens veegde hij met zijn mouw de snotneus van het jochie af. Onvergetelijk.

Of die keer dat Willem naar beelden van een doordeweekse training zat te kijken, uit zijn tijd als trainer van AZ. De vriendschappen die hij had met verstandelijk gehandicapte fans kwamen in dat korte stukje film zo mooi naar voren dat Willem er in de studio zelf vol van schoot. Er kwam geen woord meer uit.

Daar moest ik vanochtend aan denken toen ik van Hanegem hoorde bij Edwin Evers op radio 538. Willem kwam zingen, maar vermaakte eerst publiek, dj en sidekicks door voornamelijk zichzelf te zijn. Of te spelen, dat weet ik nooit helemaal zeker, maar ik gun hem graag het voordeel van de twijfel. Want Willem gun je alles. Daarom wordt er al gelachen als hij "Hallo" zegt. Willem kan rekenen op een ongeevenaarde gun-factor. Nu is hij ook vaak grappig. Zoals hij vanochtend de files ineens voorlas of naar nieuwslezer Henk Blok riep:"Henk, luister je zo mee?" dat moet je horen om het grappig te kunnen vinden. Het is iets in de manier waarop hij praat, timing, intonatie, ik kan het niet benoemen. Zoals hij vroeger met de buitenkant voet een splijtende pass op maat kon geven en iemand vrij voor het doel kon zetten. Zodat een ander kon scoren. Typisch Willem.

Vanochtend kwam hij zingen. "Eight days a week" in blues uitvoering. Ik was diep geroerd. Niet om het liedje, niet om de zang, maar omdat ik van tevoren dacht: "Oh, als hij maar niet de tekst vergeet!" en "Oh, als hij nou maar niet vals zingt." Maar dat deed hij niet. Willem zong fantastisch. Gelukkig. Edwin Evers en zijn sidekicks klapten hun handen bijkans kapot. Gisteren waren ze nog bang dat Willem niet zou komen. Maar natuurlijk kwam Willem gewoon. Op Willem kun je bouwen.

Verkeersregelaar

2009-09-30T18:23:00.010Z

Vanochtend moesten we tijdens het spitsuur door Amsterdam met de auto. De Overtoom lag open. Aan het einde van de Overtoom, bij de kruising met de Stadhouderskade stond het verkeer muurvast. Het stoplicht stond op rood, maar geen kip die zich daar iets van aan leek te trekken. Het was een puinhoop. Vervelende, vervaarlijk gasgevende types en moordneigingen opwekkende voordringers streden om iedere meter. Daartussendoor manoeuvreerden fietsers, die nul besef lijken te hebben van het feit dat ze verkeersdeelnemer zijn en volledig opgaan in hun-eigen-fietser-zijn.

Midden in al dat geweld bevond zich één rustpunt.

De verkeersregelaar. Geleund tegen een lantaarnpaal zag ze het verkeersslagveld aan. Haar hoofd bewoog van links naar rechts alsof ze naar een spannende tenniswedstrijd zat te kijken. Het duurde lang voordat ze iets anders dan alleen haar hoofd bewoog. Plotseling deed ze een stap naar voren. Daarbij werd ze rakelings gemist door een fanatieke fietser met bloedspoed. Haastig en bijna sierlijk sprong ze achteruit de stoep weer op. En daar bleef ze staan.

Auto's gaven gas. Tja, als toch niemand ze terechtwees... Er kwam een tram aan. Midden op de trambaan stond een auto. De tramchauffeur keek naar de bestuurder. Hij maande de bestuurder naar voren te komen. De verkeersregelaar keek en zag dat het goed was. Nadat de auto naar voren was gereden en de tram vrij baan had om verder te rijden stapte ze naar voren, van Haar Stoep af en nam plaats veilig naast de tram. Niemand kon haar nu iets maken. Ze zwaaide als Pete Townshend bij een gitaarsolo met haar arm langs de al rijdende tram als om te gebaren dat hij mocht doorrijden. De chauffeur was allang voorbij. Ze zette haar Pete Townshend nog even door aan de zijkant van de tram. Daarna spurtte ze terug naar haar lantaarnpaal. Daar keek ze rustig verder naar de hysterische taferelen voor zich.

Het stoplicht sprong op groen. We mochten doorrijden. Maar niet voordat we eerst links gesneden werden door een Volkswagen Golf (kijk, die ken ik nou weer wel, als ik die zie ben ik extra op mijn hoede), rechts door een kudde wilde fietsers en in in het midden door overstekende toeristen met koffers op wieltjes.

Toen we op de plek van bestemming aankwamen haalde ik diep adem. Veilig gevoel zo'n verkeersregelaar...