Keep Swinging

Thelonious Monk live recorded on film (1966)

2009-11-27T05:47:00.004+01:00

Thelonious Monk optredens op film (1966) ( Nederlands) Thelonious Monk live recorded on film (1966) ( English)

Monk's European trip - spring 1966
THELONIOUS MONK LIVE ON FILM (1966)
Hans Koert

Todays blog is dedicated to some great fragments on film by Thelonious Monk, while performing in Paris and Warshaw. I found four fragments from the Thelonious Monk tour to Europe, spring 1966 organized by George Wein. The quartet performed in Paris, Caen, Lyon, Nantes, Amiens, Geneva, Bern, Zürich, Lugano, Basel, Lecco ( northern Italy), Brussels and Warshaw. They performed in Oslo, Stockholm(?) and Copenhagen, Frankfurt, Amsterdam, London ( Royal Albert Hall) and Birmingham and Manchester.
On the 9th of May 1966 he flew to Japan for nine concerts. On te 16th of May he returned to the States for some more US concerts.

During this European tour several concerts were recorded on film - well known are the Oslo and Copenhagen shots, but I found some film fragments that are less known. First of all a fragment probably made at the start of the concert at the Palais de la Mutualité in Paris (France) on the 20th of March, 1966. These two fragments are from a French broadcast, which makes the quality rather poor, but the shots are great. The Thelonious Monk Quartet featured Monk at the piano, Charlie Rouse on tenor saxophone, Larry Gales on bass and Ben Riley on drums. The first shot was made from the very beginnings, behind the curtains, and includes some preparations before the concerts starts, which gives it that special feeling as if you are part of the performance. Great!

The tune that is played is Lulu's Back in Town. The second fragment was made during the same performance but with another camera.

In Warshaw (Poland) two concerts were schedulded and the concert was registered by the Polish television. In the Thelonious Monk biography Straight No Chaser, author Leslie Gourse describes what happened when Monk and Nellie, his wife, and the members of the band, visited, as tourists, a Polish palace. He describes that visitors had to wear slippers over their shoes to prevent the floors for damaging. When they visited the bedroom of the queen Monk climbed over the ropes, that were around the bed and layed down ......... Nellie screamed and Ben Riley, who heard her screaming, runned to the bedroom and shouted to Monk: What are you doing, motherfucker? You can't lie down there. It's a national treasure. Monk explained: I just wanted to see what the bitch saw.
Thelonious Monk and Charlie Rouse.

Finaly I love to share with you the same tune, now recorded in Warshaw, that opened the concerts: Lulu's Back in Town in two film fragments.

When Monk was playing in Europe he loved to visit the Baroness Pannonica de Koenigswarter, Nica for short. She was a wealthy woman who was fascinated by jazz and its musicians. She was like a godmother to them. I love to tell more about her later due to the fact that I obtained a copy of her book Les Musiciens de jazz et leurs trois voeux. ( = Jazz musicians and their three wishes.)

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Some jazz musicians, like Thelonious Monk, a great legendary jazzmusician, seem to be unknown by the general public nowadays; their music vanished from the hit lists; the Keep Swinging blog loves to point you to those neglected musicians, so it would be a pity if you missed those contributions. Become a friend of this Keep Swinging blog and keep informed. Please register !

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Thelonious Monk optredens op film ( 1966)

2009-11-26T06:19:00.012+01:00

Thelonious Monk optredens op film (1966) ( Nederlands) Thelonious Monk live recorded on film (1966) ( English)

Monk's Europese tournee voorjaar 1966
THELONIOUS MONK OPTREDENS OP FILM (1966)
Hans Koert

Deze keer is het uitgangspunt voor mijn blog een fragment van een optreden van Thelonious Monk, dat ik vond. De opnamen zijn gemaakt tijdens de Europese tournee van het voorjaar van 1966. Thelonious Monk deed toen met zijn kwartet een handjevol landen in Europa aan en trad op in steden als Parijs, Caen, Lyon, Nantes, Amiens, Geneve, Bern, Zürich, Lugano, Bazel, Lecco ( Noord Italie), Brussel en Warschau. Ze traden ook op in Oslo, Stockholm(?) en Kopenhagen, Frankfurt, Amsterdam, London ( Royal Albert Hall), Birmingham en Manchester.
De serie concerten, georganiseerd door George Wein werd gevolgd door een serie van negen concerten in Japan en op 16 mei 1966 was Monk weer terug in de VS.

Er circuleren allerlei (privé)opnamen van deze concerten ( deels heruitgegeven op CD) en ook zijn er filmfragmenten bewaard gebleven. Monk moet je zien spelen en aangezien dat nu niet meer live gaat, zijn de films waardevolle bronnen - De concerten in Oslo en Kopenhagen zijn uitgebreid vastgelegd en welbekend, maar er zijn ook filmopnamen gemaakt in Parijs en daar viel mijn oog op. Allereerst een fragment van het optreden van 20 maart 1966 waarin Monk met zijn kwartet ( bestaande uit Ben Riley op slagwerk, Larry Gales op bas en Charlie Rouse op tenorsax) optreedt. Helaas is de kwaliteit van de opname slecht, maar hetgeen gefilmd is fascineerde me, omdat het shot achter het toneel begint terwijl de musici zich klaarmaken voor het optreden en het eerste nummer, Lulu's Back in Town, wordt aangekondigd. Het geeft je het gevoel dat je er zelf live bij bent. Het optreden vond plaats in het Palais de la Mutualité in Parijs en werd uitgezonden door de Franse televisie.

Het nummer Lulu's Back in Town vind je eveneens in het volgende fragment, waarschijnlijk gemaakt met een andere camera tijdens ditzelfde concert.

In Warschau gaf hij twee concerten en één ervan werd uitgezonden op de Poolse televisie. In een biografie over het leven van Thelonious Monk Straight No Chaser schrijft Leslie Gourse over het bezoek aan één van de paleizen in Warschau, dat Monk samen met zijn vrouw Nellie en de leden van de band bezocht. Ze moesten slippers aan over hun schoenen om de vloeren en de tapijten niet te beschadigen; de Polen zijn zuinig op hun paleizen. In de slaapkamer van de koningin hingen er koorden om het bed van de gemalin, maar Monk trok zich daar niets van aan, klom er overheen en ging op het bed liggen. Nellie schreeuwde, dat 'tie d'r af moest komen en Ben Riley kwam, geschrokken door het tumult, aangerend. What are you doing, motherfucker? ( = Wat doe je nou, klootzak) riep hij naar Monk, You can't lie down there. It's a national treasure. (= Je kunt daar niet zomaar gaan liggen! Dit is een nationaal erfgoed.) Monk reageerde laconiek: I just wanted to see what the bitch saw. ( = Ik wilde alleen maar zien wat dat mens ook gezien moet hebben). Hoe dit gebeuren afliep, vertelt het verhaal niet - feit is dat Thelonious Monk zich zelden iets aan trok van de geldende gangbare regels en het liefst, impulsief als hij was, zijn eigen weg koos.

Thelonious Monk en Charlie Rouse.

Tot slot nog twee fragmenten, deze keer van het concert in Warschau. Weer het openingsnummer: Lulu's Back in Town.

Als Monk in Europa speelde ging hij graag op bezoek bij de Barones Pannonica de Koenigswarter, Nica voor haar vrienden. Ze was een vermogende vrouw, die gefascineerd was door de jazz en haar vertolkers. Ze was als een peetmoeder voor hen. Ik hoop binnenkort meer over haar te vertellen, omdat ik een prachtig boek: Les Musiciens de jazz et leurs trois voeux vond en een CD met nummers, die speciaal aan haar gewijd zijn.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Als je onderwerpen zoals over Thelonious Monk interessant vindt, zou het jammer zijn als dit soort bijdragen zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en ik houd je op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazz nieuws. Meld je aan als vriend.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Med Flory in de jaren vijftig: Zijn droombands

2009-11-22T06:04:00.006+01:00

Med Flory in de jaren vijftig: Go West Young Med!( Nederlands) Med Flory in the 1950s: Go West Young Med! ( English) Med Flory in the 1950s: His Dream Bands (English) Med Flory in de jaren vijftig: Zijn droombands ( Nederlands)

Een vergeten bandleider en componist heruitgebracht.
MED FLORY IN DE JAREN VIJFTIG: ZIJN DROOMBANDS!
Hans Koert

Med Flory's composities en de nummers die anderen voor hem schreven, lijken wel pure raketbrandstof; de nummers worden afgeschoten en lijken niet meer tot stilstand te komen.( Med's charts and the charts he motivated others to write for him are like pure rocket fuel.). Deel van Med's talent was de vaardigheid om de juiste bandleden te vinden, muzikanten die konden swingen.( Part of Med's gift was a knack for assembling just the right swingers.) Med's volgende band was steeds weer beter dan de voorafgaande, dankzij musici als Al Cohn, Johnny Bello, Doug Mettome, Hal McKusick, Billy Byers, Urbie Green en nog veel meer. Med's leiderschap geeft de term "Dream band", en "droomband" een wel heel bijzondere betekenis. ( Marc Myers Jazz Wax blog )

Fresh Sound CD label: Go West Young Med

In 1954 werd hij en zijn vrouw uitgenodigd om te komen spelen bij het orkest van Ray Anthony. Dit orkest was één van de populairste bands van dat moment en ze toerden drie en een half jaar door alle staten van de VS. Ze bleven tenslotte hangen in Californië. We loved it out there.( = We vonden het een prachtige plek). It was a pretty nice place to live. (= Het was een heerlijke omgeving om te wonen). The climate was perfect and it had a cosmopolitan atmosphere.(= Het klimaat was er perfect en het had een kosmopolitische uitstraling ). So I got a few bucks from my folks and we bought a home. ( = We konden er, dankzij wat geld van mijn ouders, een huis kopen). Hij speelde 30 wekenlang in de Ray Anthony show en in studio-orkesten, die er rondom al die filmstudio’s genoeg waren. Hij speelde in die studio-orkesten voornamelijk baritonsaxofoon. There was so much work in L.A. back then. (= Er was daar in die dagen genoeg werk te vinden). In 1956 richtte Med een eigen orkest op met musici, die in de Ray Anthony band speelden. Met deze band nam hij in maart 1956 vier nummers op, waarin Mat liet horen dat hij ook kan zingen in de snelle eigen compositie: I Love You, That's All. Een jaar later vinden we Med, met Red Kelly en trompettist Al Porcino terug in een aantal shows met het Jazz Wave Orchestra en zes live-opnamen van een concert in Los Angeles worden vastgelegd met dit Flory-Porcino Jazz Wave Orchestra. Deze opnamen staan ook op de heruitgave "Go West Young Med" Helaas was er iets fout gegaan met een microfoon, zodat de geluidsbalans niet optimaal is. Een maand later nemen ze met deze band nogmaals op, nu in de studio, en zonder geluidsproblemen, waarbij Conte Candoli op trompet en Buddy Clark op bas te horen zijn. The Four Brothers revisited (1987): v.l.n.r. Al Cohn - Jimmy Giuffre - Med Flory - Bill Perkins

In 1958 maakt Flory met een band furore tijdens het eerste Monterey Jazz Festival en het optreden slaat in als een bom. Een jaar later speelt hij weer op het festival, maar nu met de Woody Herman band. Ik vond een filmfragment met daarop Med Flory, Sal Nistico, Flip Phillips en Al Cohn gemaakt tijdens een concert in Japan, waarin ze de saxofoonsectie van het Woody Herman orkest, de "Four Brothers", proberen te doen herleven."

De laatste twee opnamen van de heruitgave vallen m.i. wat uit de toon. Ze zijn gespeeld door de Sax Maniacs waarin Med de hobo en de altsax bespeelt, met o.a. Bil Perkins en Bill Holman in de saxsectie en een ritmesectie met Jim Hall, Russ Freeman, Red Mitchell ( andere bronnen melden Red Kelly) en Mel Lewis. De hobo geeft aan het eerste nummer ( Shish-Ka-Bob, (sic)) een Arabische touch; het tweede nummer, de bekende negerspiritual Nobody Knows the Trouble I've Seen, hadden ze, wat mij betreft beter weg kunnen laten, maar hoort, uiteraard, voor de volledigheid erbij te staan. ..... er blijft genoeg over om van te genieten.

De bekende plaat Art Pepper + Eleven waarop Med Flory baritonsax speelt.

Eind jaren vijftig is Med Flory terug te vinden op baritonsaxofoon op de beroemde Art Pepper + Eleven opnamen en in allerlei andere opnamen, zoals met vibrafonist Terry Gibbs, waarvan hieronder een filmfragment te zien is met de band van Terry Gibbs en Birk ( = Dizzy Gillespie) als speciale gast in Smoke 'em Up. Dizzy krijgt hier alle solo-ruimte en Med Flory komt niet tot soleren.

Terry Gibbs Dream Band
De jaren daarna speelt Med o.a. saxofoon in de Supersax groep, gewijd aan de muziek van Charlie Parker en hij gaat acteren in verschillende Tv-programma’s als Bonanza en Lassie en in films ( zoals The Nutty Professor). Hij organiseert de laatste jaren het zgn. Med Flory Jazz & Blues Festival in zijn geboorteplaats Longansport, Indiana. Bekijk de trailer van het afgelopen festival maar eens.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Als je verhalen over vergeten jazzmusici interessant vindt en je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen als deze, over Med Flory, zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en ik houd je op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessante concerten, die je zeker zullen interesseren. Meld je aan en je hoort er bij!

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Med Flory in the 1950s: His dream bands

2009-11-21T07:02:00.011+01:00

Med Flory in de jaren vijftig: Go West Young Med!( Nederlands) Med Flory in the 1950s: Go West Young Med! ( English) Med Flory in the 1950s: His Dream Bands (English) Med Flory in de jaren vijftig: Zijn droombands ( Nederlands)

A forgotten bandleader and componer revisited.
MED FLORY IN THE 1950s: HIS DREAM BANDS!
Hans Koert

Med Flory was one of the most dynamic alto saxophonists, arrangers and bandleaders in the New York and Los Angeles scenes in the 1950s. If you listen to his leadership recordings from the mid- and late-1950s or his work with Terry Gibbs and Dave Pell, you'll be taken aback. I certainly was. Med's charts and the charts he motivated others to write for him are like pure rocket fuel. They take off and don't stop. Part of Med's gift was a knack for assembling just the right swingers. Like a kid who keeps tinkering with hot rods to get them to go faster, louder and cooler, Med routinely assembled groups that out-did the last ones. Musicians impressed into duty (often in the same band) included Al Cohn, Johnny Bello, Doug Mettome, Hal McKusick, Billy Byers, Urbie Green and so many others. Med's leadership dates bring new meaning to his "dream bands. ( Marc Myers Jazz Wax blog )
Label of the Fresh Sound reissue: Go West Young Med

In 1955 Med and his wife Joanie, joined the band of Ray Anthony. This band was one of the best dance orchestras from the 1950s and it toured all around the States for almost three and a half year. Med and Joanie moved to California. We love it out there. It was a pretty nice place to live. The climate was perfect and it had a cosmopolitan atmosphere. So I got a few bucks from my folks and we bought a home. He performed their for 30 weeks in the Ray Anthony show and in studio orchestras, in which he took up the baritone saxophone. There was so much work in L.A. back then. In 1956 Med founded his own orchestra, most musicians from the Ray Anthony orchestra. This band recorded four tracks in March 1956 - in which Med showed that he is could be a vocalist too in a fast played swinging own composition I Love You, That's All. A year later Med, Red Kelly and trumpet player Al Porcino gave some great shows with the Jazz Wave Orchestra and six live tracks recorded in Los Angeles with this Flory-Porcino Jazz Wave Orchestra are to be found too in this compilation. It’s a pity that the sound balance is not very good due to a bad mike placement - a few month later that same band recorded again, now into a studio, which gave a more balanced sound, with some exciting replacement: Conte Candoli is to be heard on trumpet and Buddy Clark on bass. The Four Brothers revisited (1987): f.l.t.r. Al Cohn - Jimmy Giuffre - Med Flory - Bill Perkins

In 1958 Flory performed with a rehearsal band at the first 1958 Monterey Jazz Festival and was a big hit. A year later he would return to play on that same festival with the Woody Herman band. Enjoy a film fragment I found with Med Flory, Sal Nistico, Flip Phillips and Al Cohn at a Japan concert revisiting the Woody Herman "Four Brothers":

The last two tracks are some remarkable recordings by the Sax Maniacs on which Ned plays the oboe and the alto saxophone in a sax line up with great names like Bill Perkins and Bill Holman, featuring a rhythm section with Jim Hall, Russ Freeman, Red Mitchell ( other sources give Red Kelly) and Mel Lewis. The oboe gives the first tune, Shish-Ka-Bob (sic) an Arabic flavor and the negro spiritual Nobody Knows the Trouble I've seen, in my opinion, feds up with this great compilation. A pity ......

The well known Art Pepper + Eleven recording with Med Flory in the sax section on baritone.

In the late 1950s Med Flory took part in the famous Art Pepper + Eleven recordings and in several recording sessions with vibraphone player Terry Gibbs. Love to introduce you to a fragment featuring Terry Gibbs' Band with, as a special guest, Dizzy Gillespie in Smoke 'em Up.

Terry Gibbs Dream Band
During the next decades Med played his saxophone in great bands like Supersax, devoted to the music of Charlie Parker and he became a actor in films ( like The Nutty Professor) and TV-series. Med Flory is still active nowadays. His is the initiator of the Med Flory Jazz & Blues Festival in his birth place Longansport, Indiana. Love to show you a trailer of that festival, so you can hear how he sounds now-a-days.

Med Flory, now in his 80s, is still a sought after musicians in festivals, although he had to cancel some concerts due to health problems - hope he will be with us for a long time. His wife Joanie, he was married with her for 48 years, passed away in January 2001. A great musician, now almost forgotten by the average jazz fan - a shame !!
Hans Koert

keepswinging@live.nl

Some jazz musicians made great music, but seem to be forgotten by now, like Med Flory; the Keep Swinging blog loves to point you to those neglected musicians, so it would be a pity if you missed those contributions. Become a friend of this Keep Swinging blog and keep informed. Please register !

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Oscar Alemán's carriere in Jazz On Record

2009-11-19T06:16:00.006+01:00

Oscar Alemán in Jazz On Record (in: http://oscar-aleman.blogspot.com/ ) ( English) Oscar Alemán's carriere in Jazz On Record ( Nederlands)

Oscar Alemán's carriere door de ogen van een Amerikaans jazzcriticus.
OSCAR ALEMÁN'S CARRIÈRE IN JAZZ ON RECORD
Hans Koert

Wie iets meer wil weten over de carriere van de Argentijnse gitarist en entertainer Oscar Alemán en op zoek gaat in boeken naar informatie, vangt meestal bot. Verder dan wat one-liners of zinnetjes over zijn gitaarspel, dat dan naast dat van die andere gitarist gelegd wordt, komen veel boeken niet. Zo beschreef ik al eens mijn verbazing dat in veel biografieën over Josephine Baker de naam van Oscar Alemán totaal weggelaten wordt of slechts beschreven in minder dan één regel. Ook Oscar's Argentijnse carriere na 1940, waar hij decennialang een sterrenstatus had, wordt door gebrek aan informatie voor het gemak genegeerd. Een lichte vreugde dus, toen ik het boek Jazz on Record in handen kreeg van Scott Yanow waarin in ieder geval wat meer recht gedaan wordt aan de grote vergeten meester op de gitaar al wordt het verhaal geschreven vanuit een Amerikaans perspectief. ( Was 'tie maar ingegaan op het voorstel van Duke Ellington om ....., dan ...... )
Oscar Alemán, de Argentijnse gitarist, zanger en entertainer is lange tijd een mysterieus muzikant geweest. Zijn aanwezigheid in Europa tijdens de jaren dertig is niemand ontgaan - de vergelijking met "die andere gitarist" is honderden keren bediscussieerd, maar hoe het hem na 1940 vergaan is bleef een goed bewaard geheim. Heel wat encyclopedieën roemen zijn muzikale betekenis, maar negeren zijn Argentijnse jaren. Al zijn plaatopnamen ( en bewaard gebleven radioprogramma's) zijn nu beschreven in een online Oscar Alemán discografie, die nu een beter te onthouden adres heeft gekregen: http://oscar-aleman.opweb.nl/. Al zijn Argentijnse opnamen zijn heruitgebracht De bekende jazzjournalist en - criticus Scott Yanow schreef een interessant boek, getiteld Jazz on Record, met als bijtitel The First Sixty Years. Een paar weken geleden vond ik het in de ramsj. Het boek is niet één van die zovele naslagwerken over jazz, maar een boek vol interessante informatie - gericht op de platen die door een artiest gemaakt zijn. Wat het boek te bieden heeft, vind je op de kaft: The complete story of all of jazz's significant artists and their recordings through six decades of music. ( = Het volledige verhaal van alle belangrijke jazzmusici en hun opnamen tijdens de eerste 60 jaar) - Explores thousands of artists and their recordings, year by year ( = Bevat duizenden artiesten en hun platen - jaar voor jaar) - plus the birth and growth of jazz in the pre-recorded era 1894 - 1916.( = plus een overzicht van de periode voorafgaand aan het tijdperk van de gramofoonplaat: 1894 - 1916) Het is interessant om eens na te gaan wat Yanow over Oscar Alemán schrijft!:

Cartoon "Le Roi Invisible: Gani Jakupi ©

In hoofdstuk 4: 1933-1938: Swing's the Thing ( p. 171-172) voegt hij Oscar Alemán samen met Alix Combelle en Svend Asmussen. Hij schrijft ( in vertaling)

Oscar Aleman verkeerde in de ongelukkige omstandigheid dat hij een soundalike was van Django Reinhardt - dat zijn muziek leek op die van Django Reinhardt, hoewel hij altijd aangegeven heeft dat hij niet door Django's spel beïnvloed was. Aleman was geboren in Argentinië, verhuisde naar Europa in 1929 waar hij speelde in de show van tapdanser Harry Fleming. Hij ging in Parijs wonen in 1932 en leidde daar tien jaar lang de showband van Josephine Baker. Hij nam platen op met Freddy Taylor, Danny Polo en Bill Coleman. Hoewel Duke Ellington hem in 1933, tijdens diens Europese tournee, een plaats in zijn orkest aanbood, weigerde Josephine Baker hem te laten gaan. Aleman kreeg de kans een eigen groep te leiden in Parijs, maar werd overschaduwd door zijn goede vriend Django Reinhardt. Aleman nam vier nummers op in december 1938 ( die terug te vinden zijn op de dubbel-cd Swing Guitar Masterpieces, waarover meer in het volgende hoofdstuk) waarvan twee gitaarsolo's: Nobodoy's Sweetheart en Whispering. Als hij de kans had gekregen de baan bij Duke Ellington aan te nemen en in diens orkest te spelen, dan was hij wellicht in één klap bekend geworden. Cartoon "Le Roi Invisible - Gani Jakupi ©

Yanow vergelijkt Svend Asmussen met Oscar, door te schrijven (in vertaling): Terwijl de aanwezigheid van Django Reinhardt het voor Oscar Aleman moeilijk maakte bekendheid te krijgen, zo heeft Svend Asmussen nooit de erkenning gekregen die hij verdient, dankzij Stephane Grappelli. Asmussen is, sinds de jaren dertig, één van de beste jazzviolisten ter wereld.

Overigens, hij heeft onlangs nog als 93-jarige, een nieuwe CD gemaakt: Makin' Whoopee .... and Music

Cartoon "Le Roi Invisible" Gani Jakupi ©

In hoofdstuk vijf: 1939- 1944: The war years ( = de oorlogsjaren) ( p. 230) wordt Oscar weer aan Svend Asmussen gekoppeld, samen met de Svenska Hotkvintetten. Yanow schrijft over deze periode ( in vertaling):

De Argentijnse gitarist Oscar Alemán, die tijdens de jaren dertig in Parijs werkte, nam vier platen op als leider in 1939. Hij verliet Frankrijk in 1940 toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. In plaats van te emigreren naar de VS waar hij wellicht beroemd zou zijn geworden, koos hij voor zijn geboorteland Argentinië en kwam, op een korte tournee na in 1959, nooit meer terug naar Europa. Hij bleef spelen in zijn geliefde swingstijl en maakte nog vele tientallen jaren platen, tot in 1974 toe. Daarna wijst Yanow weer naar de 2CD Swing Guitar Masterpiece ( Acoustic Disc-29) met muziek uit Aleman's Europese en Argentijnse periode. Hoewel hij in latere jaren, gaat Yanow verder, een eigen stijl ontwikkelde, toch blijft zijn muziek erg dicht bij die van de stijl en het geluid van Django Reinhardt. Wel je zult begrijpen dat ik het met deze laatste bewering absoluut niet eens ben. Yanow slaat hier faliekant de plank mis. Feit is evenwel dat hij geprobeerd heeft een meer volledige biografie van Oscar Alemán te maken, weliswaar bekeken door een gekleurde bril, maar in ieder geval iets genuanceerder dan wat andere jazzhistorici en critici hebben laten liggen.

De tekeningen van Gani Jakupi komen uit het boek: Le Roi Invisible - Un portrait d' Oscar Aleman door Gani Jakupi.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

En waar vind ik dan wel informatie over Oscar Alemán?

Oscar Alemán online discography: http://oscar-aleman.opweb.nl

Oscar Alemán weblog: http://oscar-aleman.blogspot.com

Friends of the Keep Swinging blog: http://keepswinging.opweb.nl/friends.htm

Als je, net als ik van mening bent, dat vergeten musici als de 100 jaar geleden geboren Oscar Alemán te weinig aandacht krijgen, bezoek dan regelmatig deze Keep Swinging blog, dan hoef je niets te missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en we houden je op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazznieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en ik hou je op de hoogte.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Med Flory in the 1950s: Go West Young Med

2009-11-17T05:48:00.008+01:00

Med Flory in de jaren vijftig: Go West Young Med!( Nederlands) Med Flory in the 1950s: Go West Young Med! ( English) Med Flory in the 1950s: His Dream Bands (English) Med Flory in de jaren vijftig: Zijn droombands ( Nederlands)

A forgotten bandleader and componer revisited.
MED FLORY IN THE 1950s: GO WEST YOUNG MED!
Hans Koert

The introduction to Med Flory must have been somewhere during the 1960s or 1970s, as I was an admirer of the Bonanza TV-series that was on Dutch television, broadcasted by the KRO, who scheduled this series for almost ten years ( 1963 - 1972 ). Med Flory was to be seen in just four episodes, so I really don't remember him. He also appeared in the famous Lassie series, very popular in those days and to be seen on Dutch TV-network too by the NCRV network between 1962 and 1980 - well - I don't remember him either - last month I was introduced to a complete other side of this actor - his biggest love - music - as a band leader, jazz saxophone player and, above all, a great composer.

Med Flory in one of the Bonanza programs.

Med Flory is perhaps best known as the co-founder of Supersax, the commercially successful reed ensemble started in 1972 that plays transcriptions of Charlie Parker's solos. But before Supersax, Med was one of the most dynamic alto saxophonists, arrangers and bandleaders on the New York and Los Angeles scenes in the 1950s. If you listen to his leadership recordings from the mid- and late-1950s or his work with Terry Gibbs and Dave Pell, you'll be taken aback. I certainly was. ( Marc Myers in zijn Jazz Wax blog )

Med Flory next to his wife Joanie ( fv.l.t.r.: Med Flory - Joanie Durelle - Henri Fonda and Joe Maini jr.)

Med Flory was born in August 1927 in Longansport, Indiana. His full front name was Meredith, but he wasn 't very happy with that. When I was a kid, no one could pronounce it, so they called me "Mary". I'd get the heck kicked out of me. One day my junior high school coach said "Hey Med, come over here". So I grabbed that nickname. As a kid he was fascinated by the big bands of Benny Goodman, Artie Shaw, Charlie Barnet, Glenn Miller and the Dorsey Brothers and at nine he got his first clarinet. He must have received his musical talents from his mother, who played, as a teenager the organ at the silent movies. She also could improvise. She was twice the musician I'd ever be. He made his debut in Claude Thornhill's band as a replacement for Dick Hafer, who left the band and with that band he made his first recordings, April 1953. In an interview, made not so long ago, he remembers these days touring around with the Claude Thornhill band, ........... Well listen to it !!

During the early 1950s he played in Woody Herman's band and in the Art Mooney's band, where he married the girl vocalist Joan Durelle.

Med Flory

In 1954 he recorded with an own band, featuring several musicians he had met in the Herman band, like Urbie Green, Hal McKusick, Teddy Kotick and Al Cohn - the latter was responsible for some of the compositions in the bands first recordings: No Thanks and The Fuzz; Med Flory composed the other two February 1954 tracks: Straight Ahead and Three Times Ahead. When I first heard Med Flory and his Orchestra performing Straight Ahead it hit me and first I thought it was one of those great bands from the 1950s, like Woody Herman's - no is was Med Flory's! - never heard about him. Med adored Al Cohn: Al's writing and playing was above most everyone else, he told Marc Myers in an interview, when he asked him what favorite tenor saxophone player he had at the time. Al Cohn and Med Flory

These and other tracks were reissued on a 2001 Fresh Sound release titled Go West Young Med! - Med Flory and his orchestras 1954 - 1959. It isn 't so strange that his band sounded like Woody Herman as you know that most musicians he played with were products from that great band - in May 1954 Med was part of the so-called Runaway Herd from Dick Collins. ( Horn of Plenty). Med Flory was a sought after saxophone player and is to be heard on numerous big bands recordings from this period, like recordings with Lucky Millinder, Nat Pierce and Urbie Green. Enjoy a fragment of one the recordings with Urbie Green Octet, August 1954: Lullaby of Birdland.

In October 1954 Med and his wife Joanie were asked to join the Ray Anthony band - one of the most popular dance bands of the States in those years. They toured around for three and a half year before they settled in California. About that period I love to tell you more in another contribution: Med Flory in the 1950s: His Dream bands.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

As you love to read about stories of almost forgotten jazzmusicians like Med Flory and you love to do that at the Keep Swinging blog, it would be a pity if you missed certain contributions. Become a vriend of this Keep Swinging blog en we'l inform you. Please register !

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Med Flory in de jaren vijftig: Go West Young Med!

2009-11-16T06:22:00.012+01:00

Med Flory in de jaren vijftig: Go West Young Med!( Nederlands) Med Flory in the 1950s: Go West Young Med! ( English) Med Flory in the 1950s: His Dream Bands (English) Med Flory in de jaren vijftig: Zijn droombands ( Nederlands)

Een vergeten bandleider en componist heruitgebracht.
MED FLORY IN DE JAREN VIJFTIG: GO WEST YOUNG MED!
Hans Koert

Ooit moet ik in de jaren zestig of zeventig van de vorige eeuw Med Flory gezien hebben, aangezien ik een liefhebber was van de Western serie Bonanza, die wekelijks op de televisie te zien was. Deze serie werd bijna tien jaar lang, tussen 1963 en 1972, door de KRO uitgezonden. Med Flory schijnt in een aantal afleveringen meegespeeld te hebben, maar ik herinner me dat niet. Hij speelde ook wel eens in de populaire serie Lassie, waarop de NCRV ons van 1962 tot 1980 plezierde; afgelopen maand kwam ik zijn naam tegen, maar nu op een heruitgave van zijn vroegste plaatopnamen: als jazzsaxofonist, bandleider en componist - zijn grote passie.

Med Flory in één van de Bonanza afleveringen.

Med Flory is wellicht het meest bekend geworden als medeoprichter van de groep Supersax, het commericeel succesvolle blazersensemble, dat in 1972 uitgeschreven solo's van Charlie Parker als thema's ging gebruiken. Maar daarvoor, in de jaren vijftig, was Med al één van de meest dynamische altsaxofonisten. Hij maakte naam als arrangeur en bandleider in de New York en Los Angeles jazzscene. Als je naar zijn opnamen luistert, die onder zijn leiderschap gemaakt zijn, midden en eind jaren vijftig, of zijn werk met de bands van Terry Gibbs en Dave Pell opzet, dan raak je snel geboeid door zijn muziek; ik in ieder geval wel. ( Marc Myers in zijn Jazz Wax blog ) ( in vertaling )

Med Flory naast zijn vrouw Joanie ( v.l.n.r.: Med Flory - Joanie Durelle - Henri Fonda en Joe Maini jr.)

Med Flory werd geboren in augustus 1927 in Longansport, Indiana als Meredith Flory, maar die voornaam werd in de buurt al snel verbasterd tot Mary en zo en daar baalde hij stevig van. When I was a kid, no one could pronounce it, so they called me "Mary". (= Als kind kon niemand mijn naam uitspreken en noemde me "Mary"). I'd get the heck kicked out of me. (= Ik werd daar helemaal gek van). One day my junior high school coach said "Hey Med, come over here". (= Op een dag zei mijn groepsleraar "Hé Med, kom eens hier!"). So I grabbed that nickname. (= Ik ben die naam blijven gebruiken). Als kind was hij geboeid door de muziek van Benny Goodman, Artie Shaw, Charlie Barnet, Glenn Miller en de Dorsey Brothers en dus is het niet vreemd dat hij klarinet ging spelen. Zijn muzikale talenten moet hij van zijn moeder gekregen hebben, die als tiener orgel speelde bij de stomme film. She (also) could improvise. (= Ze kon (ook) improviseren). She was twice the musician I'd ever be ( = Ze was tweemaal zoveel muzikant als ik). Hij debuteerde in het orkest van Claude Thornhill als vervanger voor Dick Hafer, die de band verliet; een band waarmee hij in april 1953 ook zijn eerste opnamen maakte. In een interview, onlangs gemaakt, herinnert hij deze dagen vol lange tournees en drugs ..... Luister maar!

In de jaren vijftig speelde hij een aantal jaren in de Woody Herman band en bij Art Mooney. Hier werd hij verliefd op de zangeres, Joan Durelle en trouwde met haar.

Med Flory

In 1954 nam hij voor het eerst nummers op onder eigen naam, met verschillende collega's, die ook in de band van Woody Herman zaten, zoals Urbie Green, Hal McKusick, Teddy Kotick en Al Cohn - de laatste was verantwoordelijk voor een tweetal composities, die werden vastgelegd: No Thanks en The Fuzz; Med Flory zelf tekende voor de andere twee nummers: Straight Ahead en Three Times Ahead. Het eerste nummer dat ik ooit hoorde van Med Flory and his Orchestra was dat Straight Ahead en ik was meteen gefascineerd door deze swingende bigband; bigband muziek, duidelijk beinvloed door Woody Herman, zoals je dat tegenwoordig maar zelden meer hoort. Med verafgode Al Cohn: Al's writing and playing was above most everyone else" ( = de muziek van Al (Cohn) zijn composities en spel was het allerbeste), zei hij tegen Marc Myers, toen die hem vroeg welke tenorsaxofonist hem het meest fascineerde in die tijd.

Al Cohn en Med Flory

Deze nummers en de andere composities, die Med Flory onder eigen naam maakte, vind je op de CD Go West Young Med! - Med Flory and his orchestras 1954 - 1959, in 2001 opnieuw uitgebracht door Fresh Sound. Natuurlijk is het begrijpelijk dat de "sound" van Woody Herman terug te horen is in Med Flory's eerste opnamen - de band bestond immers uit musici, die ook in de Woody Herman band speelden of gespeeld hadden. In mei 1954 maakte Med deel uit van de zogenaamde Runaway Herd van Dick Collins, vastgelegd op het album Horn of Plenty. Med Flory was een veelgevraagd saxofonist in die dagen en je vindt hem dan ook terug in allerlei bigband opnamen uit die tijd met bands als die van Lucky Millinder, Nat Pierce en Urbie Green. Het volgende fragment komt van zo'n opnamen, deze keer met het Urbie Green Octet, uit augustus 1954: Lullaby of Birdland.

In oktober 1954 worden Med en zijn vrouw Joanie gevraagd om bij het orkest van Ray Anthony te komen spelen, toendertijd één van de meest succesvolle dansbands van de VS. Hiermee toerden ze drie en een half jaar rond in alle hoeken en gaten van Amerika en bleven tenslotte in Californië plakken. Over die periode vertel ik in een volgende bijdrage: Med Flory in de jaren vijftig: Zijn droombands.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Als je verhalen over vergeten jazzmusici interessant vindt en je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en ik houd je op de hoogte van nieuwe bijdragen of jazz nieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan en je hoort er bij!

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ralph Sutton speelt de muziek van Fats Waller

2009-11-13T05:46:00.005+01:00

Ralph Sutton plays the music of Fats Waller ( English) Ralph Sutton speelt de muziek van Fats Waller ( Nederlands)

De laatste grote stridepianist.
RALPH SUTTON SPEELT DE MUZIEK VAN FATS WALLER
Hans Koert

Er is, waarschijnlijk, niemand in de amusementsmuziek, met zo'n aanstekelijke persoonlijkheid als Fats Waller. Het plezier spatte uit alles wat hij deed, of hij zich nu uitleefde achter het toetsenbord van zijn piano met de elegantie van een olifant of ondeugende nootjes tinkelend rondstrooide vanachter het orgel - hij straalde een ongekend enthousiasme en sympathie uit. ( hoestekst ( in vertaling)

Als jong volwassene was Fats Waller de eerste jazzmuzikant die me door zijn muziek fascineerde. Hij was een fantastisch swingende stridepianist, die een geweldige charisma had, een ongeevenaarde speeltechniek en een levensvreugde uitstraalde, die aanstekelijk werkte. Ik verzamelde al zijn platen - niet op 78-toeren, maar op de Franse RCA Black and White label. Aangezien we thuis een piano hadden probeerde ik te spelen als Fats, maar ik miste zijn stem, zijn omvang, zijn charisma en, bovenal, zijn techniek ................ Pianisten, die in staat waren net zo te spelen als hij waren mijn favorieten en daar keek ik tegen op, zoals Dick Hyman en Ralph Sutton. Van de laatste had ik een Riff LP gevonden, getiteld Piano Moods ( Riff 659009) (niet te verwarren met de gelijknamige Columbia plaat, die Sutton in 1950 uitbracht) waarop hij met zijn trio speelt, bestaande uit Koen van der Sluis op bas en Ted Easton (in werkelijkheid Theo van Est) op slagwerk. Op de Riff LP stonden nummers, uitgevoerd met die typische Waller-groove, als Alligator Crawl, Blue Turning Grey Over You, Ain't Misbehavin', a Handfull of Keys, Squeeze Me en natuurlijk, Honeysuckle Rose.

Milt Hinton beschreef Ralph ooit als: Ralph is without doubt the greatest, and he's just about alone with it now, because he's one of the few left from our finest and most creative piano eras.(= Ralph is, zonder twijfel, de grootste en de enig overgebleven uit die geweldige, creatieve pianotraditie. )

Ralph Sutton werd geboren in Hamburg - Missouri in november 1922 en overleed in december 2001. Zijn vader was een country-style fiddler en hij leerde, als kind, pianospelen, waarbij hij les kreeg van een lerares, die alles wist van ragtime. Hij trad in de band van zijn vader op in plaatselijke danszalen en ging professioneel aan de slag, 19 jaar oud, bij het orkest van Jack Teagarden. Jack had hem bij een uitvoering van de school horen spelen en nodigde hem uit bij zijn orkest.

Zoals zo veel jongeren in die tijd, moest hij in dienst en toen die tijd achter de rug was, ging hij bij de radio werken, waarbij hij te horen was in een band, die speelde in het wekelijkse programma This is Jazz. Van deze shows, die in de zomer van 1947 zijn uitgezonden, zijn heel wat opnamen later heruitgebracht. Het orkest bestond uit musici, die in de jaren dertig furore hadden gemaakt, zoals Wild Bill Davison ( Ik hoorde hem ooit in Rotterdam voor het programma Sesjun in de jaren zeventig), Jimmy Archey, Albert Nicholas, Danny Barker, Pops Foster en Baby Dodds. Begin jaren vijftig speelt Ralph Sutton in de bekende Eddy Condon 's club in de pauzes tussen de verschillende sets. In 1956 verhuisde hij naar de westkust en ging o.a. spelen bij de Bob Scobey band. Hij stond vooral bekend als een oude stijl swingpianist, vaak spelend in een stijl, die bekend staat als de stridepiano. Zijn repertoire bevatte o.a. nummers van Fats Waller, zijn grote voorbeeld. Het waren vooral deze nummers, die me fascineerden. Eén van zijn eerste opnamen, die volledig gewijd is aan de muziek van Fats Waller ligt nu op mijn draaitafel: Ralph Sutton Plays Music of "Fats" Waller ( Columbia 1025) - een 25 cm Long Playing album met een fantastisch jaren vijftig hoes waarop een jonge Ralph Sutton achter de vleugel zit, terwijl een foto van Fats boven het instrument oplicht. De acht nummers zijn allemaal opgenomen in New York op 7 februari 1951 "with Rhythm Accompaniment". Wie dat zijn wordt niet op de hoes vermeld, maar Bob Casey (nee, geen familie van Al Casey - dat zou te mooi zijn) speelt bas en Buzzy Drootin slagwerk.

Op de plaat staan acht nummers - allemaal Fats Waller composities, zoals Keepin' Out of Mischief Now, Ain't-cha Glad?, Viper's Drag, Blue Turning Grey Over You, Alligator Crawl, Clothes Line Ballet en Take it From Me. Opvallend is, dat niet alle nummers door Fats Waller zelf opgenomen zijn - hij heeft tientallen composities geschreven, die voor wat drinkgeld werden verkocht. Het nummer Ain't Cha Glad, werd geregistreerd als Waller / Razaf compositie in augustus 1933 en in diezelfde maand opgenomen door Isham Jones. Sheltered By The Stars ( Cradled By The Moon) dateert van mei 1932 en werd een hitje in het dansband-circuit met opnamen door Gene Kardos, Chick Bullock en Roger Wolfe Kahn (augustus 1932), maar Fats zelf, vertrouwde het nooit aan de groef toe. Nog zo'n nummer is Take It From Me dat uit april 1930 stamt en opgenomen werd door de Sunshine Boys en Leo Reisman: Toeval of niet: beide laatste opnamen dateren van 30 juni 1931 in New York City - alleen dan wel de ene in de Victor- en de andere in de Columbiastudio opgenomen.

Ik wil deze blog, een eerbetoon aan de muziek Fats Waller, zoals Ralph Sutton die speelde, afsluiten met een filmfragment van het nummer Honeysuckle Rose gemaakt tijdens en optreden van Ralph Sutton met het Lino Patruno Trio. Genieten dus .......

Dit is pas swingen ...............

Sutton's playing is characterized by a robust but tastefully controlled technique, an impeccably precise sense of rhythm, and an ebullient dancing quality ( = Het spel van Sutton heeft een stevige, maar tegelijkertijd smaakvoll gehanteerde techniek, met een perfect ritmegevoel, dat uitnodigt tot dansen.) ( Norman P. Gentieu in The New Grove Dictionary of Jazz.)
Ralph Sutton behoorde - samen met Dick Wellstood en Dick Hyman - na de Tweede Wereldoorlog tot de grootten in de Harlem stride piano stijltraditie. Als Ralph Sutton dertig jaar eerder geboren zou zijn geweest op de juiste plek dan had zijn naam ongetwijfeld tussen die van zijn grote voorgangers gestaan: James P. Johnson, Fats Waller en Art Tatum.

Ralph Sutton overleed op 30 december 2001 in Evergreen, CO (USA) 79 jaar oud.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Als je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en ik houd je gratis op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazz nieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en ik houd je op de hoogte.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ralph Sutton plays the music of Fats Waller

2009-11-12T06:20:00.005+01:00

Ralph Sutton plays the music of Fats Waller ( English) Ralph Sutton speelt de muziek van Fats Waller ( Nederlands)

The last of the great stride pianists.
RALPH SUTTON PLAYS THE MUSIC OF FATS WALLER
Hans Koert

Possibly no one in popular music had a more infectious personality than the late Fats Waller. Enjoyment bubbled out of everything he did. Whether pounding a piano with a curious sort of elephantine delicacy or impishly tinkering around with the console of an organ, he effused an enthusiasm and likeability that has rarely been equalled. ( cover text )

As a young adult the first jazz musician that really hit me was Thomas Fats Waller. He was a swinging stride piano player with a great technique, humorous and a personality you couldn't ignore. I collected all his recordings on the French RCA Black and White series. Having a piano at home I tried to play like Fats, but I didn't had his voice, his size, his humor and, above all, I possessed insufficient skills to touch the keys like him. I was fascinated by piano players who could play in that typically stride-piano style of Fats Waller, like Ralph Sutton. I found some albums with him on the Dutch Riff label featuring the Ralph Sutton Trio with a Dutch rhythm section featuring Koen Van Der Sluis on bass and Ted Easton (real name Theo Van Est) on drums. One of those LPs was titles Piano Moods ( Riff 659009) ( not to be mixed up with a 1950 Columbia record with the same name by Sutton) and it contained several tracks played with that typically Waller groove, like Alligator Crawl, Blue Turning Grey Over You, Ain't Misbehavin' , a Handfull of Keys, Squeeze Me and of course Honeysuckle Rose.

Milt Hinton once said: Ralph is without doubt the greatest, and he's just about alone with it now, because he's one of the few left from our finest and most creative piano eras.

Ralph Sutton was born in Hamburg - Missouri November 1922 and passed away December 2001. His father was a country-style fiddler and he learned, as a kid, to play the piano. He got some lessons from a lady whose ragtime training was sound and complete. He performed with his father's band as a kid at local dances and started his professional career, 19 years old, in the orchestra of Jack Teagarden. Jack had heard him playing at a prom at his school and invited him to join his band.

As so many young adults he had to join the army and after this break he became active in radio programs, like the show This Is Jazz, that was broadcast weekly. These early airshots are released too with a band that performed during these shows in the summer of 1947. The group contained great names like Wild Bill Davison ( I heard this man once playing in Rotterdam during the 1970s), Jimmy Archey, Albert Nicholas, Danny Barker, Pops Foster and Baby Dodds - all veterans in 1930s jazz music. During the early 1950s he played at the Eddy Condon 's club as an intermission pianist. In 1956 he moved to San Francisco and got a job in the Bob Scobey band. He labeled himself as a traditional swing pianist, often playing in the Harlem stride tradition. His repertoire of Harlem stride often contained the music of Fats Waller. With these tunes he set my heart. One of his early recordings complete dedicated to the music of Fats Waller is now on my turntable: Ralph Sutton Plays Music of "Fats" Waller ( Columbia 1025) - a 25 cm Long Playing album with a great cover that contains a photo of a young Ralph Sutton at the piano, while a picture of Fats himself illuminates behind the piano. The eight tracks were recorded in New York on the 7th of February 1951 for Columbia.

On the album eight tracks with well known Fats Waller tunes, like Keepin' Out of Mischief Now, Ain't-cha Glad? - Viper's Drag, Blue Turning Grey Over You, Alligator Crawl, Clothesline Ballet and Take it From Me. It's remarkable to learn that Sutton used some tunes, composed by Fats, but, as far as I know, never recorded by him. What to think about Ain't Cha Glad, which was registered in August 1933 and recorded that month for the very first by Isham Jones. Sheltered By The Stars ( Cradled By The Moon) was registered in May 1932 and recorded by dance bands directed by Gene Kardos, Chick Bullock and Roger Wolfe Kahn in August 1932 - Fats never recorded it. And Take It From me was written in April 1930 and recorded by the Sunshine Boys and Leo Reisman: what a co-incident- both recording session were on the same date: 30th of June, 1931 in New York City - in the Victor and the Columbia studios.

Love to finish with a film fragment in which you can hear Ralph Sutton with the Lino Patruno Trio - Fats Waller's Honeysuckle Rose. Enjoy it!

How he could swing ..

...........

Sutton's playing is characterized by a robust but tastefully controlled technique, an impeccably precise sense of rhythm, and an ebullient dancing quality ( Norman P. Gentieu in The New Grove Dictionary of Jazz.)
Ralph Sutton - together with Dick Wellstood and Dick Hyman - were the post war giants in the Harlem stride piano style. If Ralph had been born 30 years earlier he could have become one of the greats beside James P. Johnson, Fats Waller and Art Tatum.

Ralph Sutton passed away in Evergreen, CO (USA) on the 30th of December, 2001, at the age of 79.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

If you like this blog about Ralph Sutton and you love to know what blogs have been published in previous contributions, become a friend of this Keep Swinging blog and receive a message each week with the latest contributions. Please register, and I'll keep you informed.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Duane Tatro and his Jazz Heritage: Jazz for Moderns

2009-11-10T05:54:00.005+01:00

Duane Tatro en zijn Jazz Erfenis: Jazz For Moderns ( Nederlands) Duane Tatro and his Jazz Heritage: Jazz For Moderns (English)

An almost forgotten jazz composer
DUANE TATRO and his JAZZ HERITAGE: JAZZ FOR MODERNS
Hans Koert

A few days ago I bought myself a reissue in the Original Jazz Classics series the Collectors Choice 50; a copy of the Contemporary album Jazz for Moderns by Duane Tatro, with a great cover photo by William Claxton. The name Duane Tatro was new to me, but the men, who played in his band were all known west coast jazz musicians from the 1950s, like Stu Williamson, Bob Enevoldsen, Lennie Niehaus, Jimmy Giuffre, Bob Gordon and Shelly Manne ( to list some of the most well known). I learned that this record turned out to be the only one dedicated to his music as a composer-arranger.

Duane Tatro.

His eleven compositions here are redolent of several of the "futuristic" trends in West Coast jazz of the period. The octet scores are full of striking textures, sounds and directions - jazz may not have gone this way, but it's still fascinating to listen back to what might have happened (cover text).

Jimmy Giuffre

Who is this Duane Tatro? Duane Tatro was born in Van Nuys, California, May, 1927. His family moved to Decorah, Iowa when he was just a baby. His father, constructed radios, which were known, in the 1930s and 1940s, as Farm radios, because they could be used with 6VDC rechargeable batteries or on farms where they had a 32VDC electrical system. In Decorah, Iowa the factory was located: L. Tatro Radios. As a 14 years old boy the family moved to California, where Duane learned about jazz - working in a restaurant, named Waterloo, he heard the orchestra of Larry Clinton, Woody Herman and Tommy Dorsey playing in the dance hall next to the place. As he loved to play that music, he started to save money to buy his first instrument - thanks to his father he could obtain a clarinet and not long after that he bought himself a tenor saxophone. During the war he played gigs with USO groups. USO means United Service Organizations Inc. and was founded in 1941 as a private, nonprofit organization that provides morale and recreational services to members of the U.S. military. Nowadays it is stil active with programs in Afghanistan and Iraq.

Bob Enevoldsen

He decided to become a member of the Union. His first band was led by Mel Tormé. He received an invitation from Stan Kenton to join his orchestra, but as was still at high school, they had some doubts excepting it. But ....... he did ... and so he became a member of the Stan Kenton band, which was on tour with the Bob Hope show. But when the tour finished and the band returned to the east, Duane left the band and went back to school again. When he had finished high school he played in overall dance orchestras and joined the navy. When the war had ended he started as a musician in a navy band of the Great Lakes. Being a member of that band, he became interested in writing music and arranging tunes for the band. He became a student in music at the University of Southern California.

After a few years he continued his study in composing in Paris with Arthur Honegger. Arthur Honegger ( 1892-1955 ) was a famous Swiss composer of classical music, living in Paris after the war. During his two and a half year stay in Paris he studied, except composing, also conducting. Although his studied classical music, he loved to make music while in Paris with local groups or with Americans who visited Europe and needed a band to accompany, like Rex Stewart. He even toured to Tunisia with Roy Eldridge. He was also part of the band that played at a discussion program at the French radio, titled Radio Diffusion Francaise. He returned to the States in 1951 and became a lecturer at the University of Southern California. It was in the 1950s that he composed and recorded the music for this Contemporary Record Jazz For Moderns. The first recording set was in Los Angeles, the 13th of September 1954 with an octet, featuring Lennie Niehaus, Bill Holman, Jimmy Giuffre, Stu Williamson, Joseph Eager, Bob Enevoldsen, Ralph Peña and Shelly Manne. Duane Tatro is labeled as the leader, the conductor and the composer of the four tracks: Turbulence - Folly - Multiplicity and Backlash. A year later, in 1955 two other recording sessions were scheduled:

Stu Williamson (tp) Bob Enevoldsen (vtb) Vincent De Rosa (frh) Lennie Niehaus (as) Bill Holman (ts) Bob Gordon (bars) Ralph Peña (b) Shelly Manne (d) Duane Tatro (arr, cond). Recorded in Los Angeles, CA, April 4, 1955

Low Clearance - Outpost - Maybe Next Year - Conversation Piece

Stu Williamson (tp) Bob Enevoldsen (vtb) Vincent De Rosa (frh) Joe Maini Jr. (as) Bill Holman (ts) Jimmy Giuffre (bars) Ralph Peñna (b) Shelly Manne (d) Duane Tatro (arr, cond) Recorded Los Angeles, CA, November 1, 1955

Minor Incident Dollar Day - Easy.

These eleven tracks were released for Contemporary records March 1956 as Jazz For Moderns. In 1955, after he had finished the Contemporary recordings of his compositions ( Duane is not active on saxophone or any other instrument in these recordings), he started a “serious” career in electronics. The original liner notes, written by Lester Koenig, learn that he became the production manager of an electronic plant and that he didn't had time to compose at that moment. Lennie Niehaus en Bob Gordon
Some of his compositions have been recorded by others, like Divertimento, which was recorded by Red Norvo in March 1957 and Maybe Next Year was recorded by Art Pepper in October 1960. Another composition: Concerto For Electric Guitar and Orchestra was specially created for guitar player Howard Roberts ( 1977)
Duane Tatro is nowadays vice president of the American Society of Music Arrangers and Composers and participates in the Meet The Composer programs at both San Diego and New Mexico State University. He made a great career as composer of film music, for films and TV like the series M*A*S*H . Enjoy a compilation of some of his, most classical orientated compositions.

What about the music: In the liner notes by Lester Koenig, founder of Contemporary Records in 1951, he describes the discussion if these tracks are jazz or classical compositions. Tatro's eleven maturely conceived and executed pieces, while utilizing the an-atonal and polyphonic techniques of 20th century compositions, still retail the basic swing and feeling of jazz. The descriptions of Duane Tarto himself in the liner notes suggest that this is hard to understand stuff if you're not an expert of "modern classical music", but, be surprised, playing this great recordings, which is, in my humble opinion, pure west coast jazz. I Listen to some fragments of this reissue at at the Amazon site: ......... Enjoy ............ and get yourself a copy.

Duane Tatro's Jazz For Moderns - It really hit me !! Great West Coast Jazz
Hans Koert

keepswinging@live.nl

If you like this review or previous contributions and you love to know what blogs have been published, become a friend of this Keep Swinging blog and receive a message each week with the new contributions posted. Please register, and I'll keep you informed.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Duane Tatro en zijn Jazz Erfenis: Jazz For Moderns

2009-11-09T05:50:00.018+01:00

Duane Tatro en zijn Jazz Erfenis: Jazz For Moderns ( Nederlands) (Tuesday) Duane Tatro and his Jazz Heritage: Jazz For Moderns (English)

Een vergeten jazzcomponist ....Muziek voor modernisten
DUANE TATRO en zijn JAZZ ERFENIS: JAZZ FOR MODERNS
Hans Koert

Een paar dagen geleden kocht ik een heruitgave op Original Jazz Classics in de serie the Collectors Choice 50 van een Contemporary album Jazz for Moderns door Duane Tatro; voorop een schitterende hoesfoto met een moderne sportauto van William Claxton. De naam Duane Tatro zei me helemaal niets, maar de musici die op de plaat te horen waren, bleken allen bekende jazzmusici te zijn, die gedurende de jaren vijftig speelden aan de westkust van de VS, zoals Stu Williamson, Bob Enevoldsen, Lennie Niehaus, Jimmy Giuffre, Bob Gordon en Shelly Manne ( om er een paar te noemen); Duane Tatro zelf wordt genoemd als componist. Een gokje waard dus.
Ik ontdekte dat deze plaat de enig bekende opnamen zijn die gewijd zijn aan de jazzcomposities van Duane Tatro.

De enige foto van Duane Tatro die ik kon vinden.

His eleven compositions here are redolent of several of the "futuristic" trends in West Coast jazz of the period.( = Zijn elf composities geven richting aan de "futuristische" trends in West Coast Jazz van deze periode.). The octet scores are full of striking textures, sounds and directions - jazz may not have gone this way, but it's still fascinating to listen back to what might have happened. (= De muziek van het achttal zit vol beproefde structuren, klanken en vernieuwingen ...... Hoewel we nu weten dat de jazz zich niet in deze richting heeft ontwikkeld, is het fascinerend om terug te horen wat er had kunnen gebeuren. ( hoestekst)

Jimmy Giuffre

Wie was deze onbekende componist, Duane Tatro?
Duane Tatro werd geboren in Van Nuys, Californië, mei 1927. Zijn gezin verhuisde naar Decorah, Iowa toen hij nog een baby was. Zzijn vader leidde een fabriek waar ze radio's maakten; de L. Tatro Radios, zoals die vanaf de jaren dertig gefabriceerd werden stonden bekend als zgn. Farm Radios, boerderijradio’s, omdat ze uitgerust waren met een 6 volts accu of een 32 volts electrisch systeem, dat gebruikt werd op het platteland van Amerika. De stroom werd daar meestal zelf opgewekt m.b.v. windmolens en de radio kon ook spelen op een 32 volts auto-accu, die met die opgewekte stroom gevuld waren. In Decorah stond de fabriek. Op 14-jarige leeftijd verhuisde het gezin weer terug naar Californië waar Duane een weekendbaantje vond in het Waterloo restaurant, dat pal naast een danszaal lag. Hier hoorde hij voor het eerst de grote orkesten van Larry Clinton, Woody Herman en Tommy Dorsey hoorde. Hij wilde ook zo spelen en ging sparen voor een klarinet, die hij met hulp van zijn vader kon kopen - al snel had hij ook een eigen tenorsax bij elkaar verdiend. Tijdens de oorlog speelde hij bij de zgn. USO bands - U.S.O. is de afkorting van United Service Organizations Inc. en was een organisatie zonder winstoogmerk opgericht in 1941 om de Amerikaanse soldaten morele steun en ontspanning te bieden. Deze organisatie is nog steeds actief voor de Amerikaanse soldaten in bijvoorbeeld landen als Afghanistan en Irak.

Bob Enevoldsen

Als jong volwassene besloot hij om lid te worden van de Union, de muzikantenvakbond, wat hem een baantje opleverde in het orkest van Mel Tormé. Hij werd uitgenodigd door niemand minder dan Stan Kenton om mee te gaan op tournee, maar daar waren z'n ouders in het begin niet voor omdat hij nog op school zat, maar ze hielden hem niet tegen - hij mocht mee met het Stan Kenton orkest, dat een serie concerten gaf aan de westkust met de Bob Hope Show. Na afloop van deze tournee, vertrok het orkest richting oostkust en ging Duane weer gewoon naar school. Nadat hij geslaagd was voor de middelbare school ging hij schnabbelen bij allerlei dansbandjes voordat hij bij de marine kwam. Toen de oorlog afgelopen was, ging hij spelen in een band van de marine. Hier kreeg hij interesse in componeren en arrangeren en dit leidde er toe dat hij zich liet inschrijven aan de Universiteit van Zuid Californië.
Hij kreeg na een paar jaar de kans om verder te studeren in Parijs bij Arthur Honegger( 1892-1955), de grote klassieke componist, die na de oorlog in Frankrijk les gaf. Hij studeerde twee en een half jaar in Parijs, niet alleen componeren, maar ook dirigeren. Hoewel zijn opleiding helemaal gebaseerd was op de klassieke muziektraditie, genoot hij van het uitgaansleven en de jazz, die hij daar hoorde. Hij speelde allerlei schnabbels in Parijs of speelde in begeleidingsband voor Amerikaanse muzikanten, die in Europa op tournee kwamen, zoals bijv. Rex Stewart; als begeleider van Roy Eldridge ging hij mee naar Tunesië. Hij speelde ook in het orkest dat het discussieprogramma Radio Diffusion Francaise opleukte. In 1951 keerde hij terug naar Californië en ging lesgeven aan de universiteit. In de jaren vijftig ging hij componeren en dankzij Lester Koenig, de oprichter en directeur van Contemporary Records, mocht hij zijn composities opnemen, met gerenommeerde musici.

De eerste set was in Los Angeles op 13 september 1954 met een octet, waarvan hij de leiding had. Hierin speelden Lennie Niehaus, Bill Holman, Jimmy Giuffre, Stu Williamson, Joseph Eager, Bob Enevoldsen, Ralph Peña en Shelly Manne. Duane Tatro speelt zelf niet mee; hij was verantwoordelijk voor de vier composities, die toen werden opgenomen: Turbulence - Folly - Multiplicity en Backlash.
Een jaar later, in 1955, worden nog twee opnamesessies georganiseerd:

Stu Williamson (trompet) Bob Enevoldsen (trombone) Vincent De Rosa (hoorn) Lennie Niehaus (altsax) Bill Holman (tenorsax) Bob Gordon (baritonsax), Ralph Paxena (bas) Shelly Manne (slagwerk). Duane Tatro (composities en algehele leiding). De opnamen vinden plaats in Los Angeles, op 4 april 1955. De nummers die opgenomen werden: Low Clearance - Outpost - Maybe Next Year en Conversation Piece

Stu Williamson (trompet) Bob Enevoldsen (trombone) Vincent De Rosa (hoorn) Joe Maini Jr. (altsax) Bill Holman (tenorsax) Jimmy Giuffre (baritonsax) Ralph Peña (bass) en Shelly Manne (slagwerk); Duane Tatro (leider en componist). Opgenomen in Los Angeles op 1 november 1955: Minor Incident - Dollar Day en Easy Terms.

Deze elf nummers werden uitgebracht op de Contemporary LP Jazz for Moderns. Uit het stukje dat Contemporary-directeur Lester Koenig schreef valt te lezen dat Duane in de elektronica ging en de leiding kreeg over een afdeling - van jazz componeren en spelen kwam eind jaren vijftig in ieder geval niet veel meer.

Lennie Niehaus en Bob Gordon
Slechts een paar van zijn composities zijn op de plaat gezet door anderen: Divertimento werd opgenomen door Red Norvo in maart 1957 en Maybe Next Year komen we tegen in een Art Pepper opname van oktober 1960. Concerto For Electric Guitar and Orchestra schreef hij speciaal voor de gitarist Howard Roberts ( 1977)
Duane Tatro is momenteel vice-president van de American Society of Music Arrangers and Composers en neemt o.a. deel aan het Meet the Composer programma op de universiteiten van San Diego en de New Mexico State University, waar hij les op gegeven heeft. Hij heeft naam gemaakt als componist van filmmuziek en muziek voor TV series, zoals voor M*A*S*H. Deze muziek heeft weinig te maken met zijn jazzcomposities; ik vond een filmfragment waarin verschillende fragmenten van die film en tv muziek in voorkomen.

Wat valt er te vertellen over de muziek, meer, dan dat ik aangenaam verrast was, toen ik het de eerste keer hoorde. Op de hoes schrijft Lester Koenig, dat het moeilijk is om de muziek in te delen - is het klassiek ( "Moderne klassieke muziek") of is het jazz. Het deed me veel denken aan de Birth of the Cool opnamen van Miles Davis eind jaren veertig. Tatro's eleven maturely conceived and executed pieces, while utilizing the an-atonal and polyphonic techniques of 20th century compositions, still retail the basic swing and feeling of jazz. ( = De elf composities van Tatro zelf zijn voorgekomen en vastgelegd gebruikmakend van de a-tonale en meerstemmig technieken uit de moderne 20ste-eeuwse composities, maar ze hebben hun swing en jazzgevoel behouden.). Voor mij echter is dit 100 procent West Coast Jazz en op de site van Amazon kun je van elk nummer een halve minuut muziek horen - doen.

Duane Tatro's Jazz For Moderns - It really hit me !! Great West Coast Jazz
Hans Koert

keepswinging@live.nl

Als je dit soort recensies over vergeten jazzplaten graag leest, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Wil je op de hoogte blijven, word dan vriend van deze Keep Swinging blog en we houden je gratis op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazznieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en je blijft bij!

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Charles McPherson treedt op met het Rein de Graaff Trio

2009-11-06T05:45:00.006+01:00

Charles McPherson performs with the Rein De Graaff Trio ( English) Charles McPherson treedt op met het Rein de Graaff Trio (Nederlands)

Porgy en Bess - Terneuzen
(1 november 2009)
CHARLES McPHERSON TREEDT OP MET HET REIN DE GRAAFF TRIO
Hans Koert

Als de eerste najaarsstormen het water van de Noordzee opzwepen en de regenbuien de straten van de dorpen in Zuidwest Nederland geselen, dan weten de Zeeuwen dat het herfst is en ....... dat ze dan Rein de Graaff weer vanuit het hoge noorden kunnen verwachten om op te treden op het podium van Porgy en Bess in Terneuzen - de oudste jazzclub van ons land (en ver daar buiten).

Charles McPherson met de ritmesectie van het Rein de Graaff Trio ( v.l.n.r.: Charles McPherson - Marius Beets en Eric Ineke) ( Porgy en Bess - november 2009 ) (foto: Hans Koert)

Zolang ik me kan herinneren is het Rein de Graaff Trio, met, sinds begin jaren zeventig, Erik Ineke op slagwerk en al weer tien jaar Marius Beets op bas, vaste gast in Porgy en Bess in de laatste maanden van het jaar. In het najaar heeft het Rein de Graaff Trio meestal een tournee gepland samen met de één of andere, bijna vergeten, Amerikaanse muzikant. Afgelopen jaar was dat Pete Christlieb met de Nederlandse veteraan Ferdinand Povel, beiden op tenorsax. Het jaar daarvoor vond een onvergetelijk optreden plaats met altsaxofonist Frank Morgan, die een onvergetelijk optreden neerzette, één van zijn laatste, voor hij een paar weken later overleed: Peace and Love. Op 1 november 2009 had Rein, Charles McPherson meegebracht naar Zeeland. Charles McPherson ( Porgy en Bess - november 2009) ( foto: Hans Koert)

Charles McPherson werd geboren in Joplin, Missouri, in juli 1939 en verhuisde in 1959 naar New York, waar hij ging spelen in de groepen van Charles Mingus. Hij speelde meer dan 10 jaar bij Mingus ( eleven years .... a great time! ( = elf jaar ..... een prachtige tijd!), verbeterde hij me.). Charles Mingus, zoals de meesten wel weten, was niet de aller-gemakkelijkste mens om mee om te gaan, maar Charles McPherson kon een potje bij hem breken. Na afloop van een benefietconcert t.b.v. één van Charles Mingus vrienden, Kenneth Patchen, die in een rolstoel terecht gekomen was en nu dringend medische hulp nodig had, was er geen geld om de gages voor de band van Mingus te betalen - de hele opbrengst was voor het goede doel. Na afloop gaf Charles Mingus, die zelf altijd plat zak was, ontroerd iedereen 5 dollar voor een taxi of om iets te drinken te kunnen kopen - toen Charles McPherson hem dat geld liet houden, raakte hij bij Mingus een gevoelige snaar: Then after the set he started doling out five dollar bills: "This ( = Kenneth Patchen - the man) is my friend, but let me give you a little carfare or beer money". He was touched they'd done it. He was more touched when McPherson told him to put his five back in the kitty. His eyes actually watered. From then on, McPherson could be late, but he never got yelled at. ( uit: Myself When I Am Real - the life and music of Charles Mingus - Gene Santoro).
Charles McPherson's eerste opname dateert uit oktober 1960 met een Charles Mingus groep: Charles Mingus, Eric Dolphy, Ted Curson, Lonny Hillyer, Danny Richmond, Booker Ervin en onze eigen Nico Bunink, die in de jaren zestig in Amerika speelde. Nico overleed een aantal jaar geleden! Rein De Graaff ( Porgy en Bess - november 2009) (foto: Hans Koert)
Een heleboel mensen weet niet dat Charles McPherson ook te horen is op de filmsoundtrack van Bird (niet te verwarren met de Hitchcock film Birds) - de film geregisseerd door Clint Eastwood, waarin Forst Whitaker de rol van Bird ( de bijnaam voor Charlie Parker), speelt. De muziek van Charlie Parker op de film wordt gespeeld door grote namen als Monty Alexander, Ron Carter, Jon Faddis en Ray Brown. Aangezien de muziek van Charlie Parker alleen in mono opgenomen is, moest die voor de soundtrack heropgenomen worden en in een aantal nummers, zoals Ko Ko, Now's The Time en Ornithology speelt Charles McPherson alsax "schouder aan schouder" met "Charlie Parker" zelf. Een schitterende film, overigens, die je gezien moet zien.

Charles McPherson ( Porgy en Bess - november 2009) (foto: Hans Koert)

De eerste set werd afgetrapt met het minder bekende nummer van Parker Chi Chi en, hoewel Rein waarschuwde voor een hoog Parker-gehalte, kwamen er genoeg andere nummers langs om het geen Charlie Parker Revisited te doen zijn. Het publiek kon genieten van standards als But Beautiful, You Stepped Out of a Dream en Gone with the Wind. Vooral Lover, een wals, eertijds opgenomen door Charlie Parker met Strings, maakte indruk.

Marius Beets ( Porgy en Bess - november 2009) ( foto: Hans Koert)

Na de pauze werden er nog meer bebop-nummers gespeeld als One of Those Things, de Thelonious Monk compositie Blue Monk, waarin volgens mij, Charles een afslag miste. Een ander nummer uit die tweede set was I Hear a Rhapsody, oorspronkelijk een swingnummer uit de jaren veertig en opgenomen door o.a. de grote orkesten van Charlie Barnett en Jimmy Dorsey. En uiteraard kwamen er ook composities van Charlie Parker aan bod.
Eric Ineke ( Porgy en Bess - november 2009) (foto: Hans Koert)

Het concert werd afgesloten met een snel nummer, een killer diller, hoewel niet een razendsnelle turbo versie van Just One of Those Things, waarvoor Charles in rap tempo begon af te tellen. Zulke snel gespeelde nummers zijn typisch voor deze muziekstijl - een gimmick, die je vaak tegen komt in de bebopmuziek - en het publiek vond het prima - het kreeg wat het had verwacht - een 70 jarige muzikant, die z'n sporen in de muziek heeft verdiend; die, hoewel hij problemen leek te hebben met de ventielen van zijn saxofoon ( lang leve het briefje van 50 euro!) nog prima in staat was de muziek te spelen, zoals Charlie Parker het bedoeld had - al miste ik de vonk - de emotie in zijn spel, dat me zo aangreep bij Frank Morgan twee jaar eerder.

Marius Beets ( Porgy en Bess - november 2009) (foto: Hans Koert)
Voor Rein De Graaff en zijn trio was het niet de allereerste kennismaking met Charles McPherson. Het trio trad met McPherson op in het seizoen 1987-1988 samen met Jarmo Hoogendijk; twee jaar daarna was hij hier weer te horen met Pete King en onze eigen "Bird" Piet Noordijk; weer tien jaar later koppelde Rein Art Farmer en Charles in een serie concerten die Stablemates genoemd werden. Begin 1999 nam Rein met Charles McPherson duetten op, die uitgebracht op een Timeless CD getiteld Duets. ( Timeless CD SJP451).

Porgy en Bess - Terneuzen (november 2009) (foto: Hans Koert)

Laat ik nou net die CD vergeten zijn om door Charles en Rein te laten signeren? Rein beloofde het publiek, volgend jaar terug te komen - op de dezelfde plek - op dezelfde datum .............de CD Duets leg ik alvast op de pak, voor als Rein weer eens met Charles McPherson uit Groningen komt afzakken.

Eric Ineke treedt binnenkort ( 20 december 2009) op in Porgy en Bess met JazzXpress en hij neemt Deborah Brown mee. Komen dus .......

Keep Swinging

Hans Koert

Als je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Wil je op de hoogte blijven, word dan vriend van deze Keep Swinging blog en iwe houden je gratis op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazz nieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en je blijft bij!

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Charles McPherson performs with the Rein De Graaf Trio

2009-11-05T05:43:00.019+01:00

Charles McPherson performs with the Rein De Graaff Trio ( English) Charles McPherson treedt op met het Rein de Graaff Trio (Nederlands)

Porgy en Bess Jazz Club - Terneuzen ( The Netherlands)
1st of November 2009
CHARLES McPHERSON PERFORMS WITH THE REIN DE GRAAFF TRIO
Hans Koert

When the first storms whip up the water of the North Sea and rain showers sweep the streets of the villages in the Scheldt delta, the inhabitants of the south west part of The Netherlands know, that its autumnal - the regular visitors of the Porgy en Bess jazz club in Terneuzen know that they can expect another great Rein De Graaff concert in their venue. Charles McPherson with the rhythm section of the Rein De Graaff Trio ( f.l.t.r.: Charles McPherson - Marius Beets and Eric Ineke) ( Porgy en Bess - November 2009 ) (photo courtesy: Hans Koert)

As long as I remember, Rein De Graaff and his trio, featuring Eric Ineke on drums since the early 1970s and Marius Beets, who is the regular bass player for 10 years, perform during this period in this cozy, more then 50 years old, venue. The Rein De Graaff trio accompanies, mostly US jazz musicians, on tours along Dutch and Belgian venues: Last year Rein introduced Pete Christlieb to Terneuzen, together with the Dutch veteran Ferdinand Povel both on tenors and two years ago everybody who joined the 4 November concert will remember the unforgettable performance by alto player Frank Morgan, one of his last; Frank Morgan passed away December 2007. This year Rein introduced us to alto saxophone player Charlie McPherson. Charles McPherson ( Porgy en Bess - November 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

Charles McPherson, born in Joplin, Missouri - July 1939, moved to New York in 1959 where he joined the groups of Charles Mingus. He toured and performed with Mingus for more then 10 years ( eleven years .... a great time: Charles corrected me.). Charles Mingus, as we know, was not the most easy man to live with, but Charles McPherson was in high favor with him. One day, when Charles Mingus wanted to play with his group at a benefit concert for his friend Kenneth Patchen, who was paralyzed and needed medical aid, he couldn't offer the members of his band a fee. "Then after the set he started doling out five dollar bills: "This ( = Kenneth Patchen - the man) is my friend, but let me give you a little carfare or beer money". He was touched they'd done it. He was more touched when McPherson told him to put his five back in the kitty. His eyes actually watered. From then on, McPherson could be late, but he never got yelled at. ( from Myself When I Am Real - the life and music of Charles Mingus - Gene Santoro).
Charles McPherson's first recording was on Candid ( October 1960) with Charles Mingus, Eric Dolphy, Ted Curson, Lonny Hillyer, Danny Richmond, Booker Ervin and the Dutch piano player Nico Bunink, who played during the 1960s in The States. Rein De Graaff ( Porgy en Bess - November 2009) (photo courtesy: Hans Koert)
A lot of people don't realize that Charles McPherson recorded some great music for the motion picture Bird (not to be mixed up with the film Birds by Alfred Hitchcock), produced by Clint Eastwood, in which Forest Whitaker plays the role of Charlie Parker. The music in the film is played by great names like Monty Alexander, Ron Carter, Jon Faddis and Ray Brown. As the music from Charlie Parker is recorded in mono it had to be re-recorded and in some of the tunes, like Ko Ko, Now's The Time and Ornithology Charles McPherson plays beside "Charlie Parker". A great film you should have seen!!

Charles McPherson ( Porgy en Bess - November 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

The first set started with the less known Charlie Parker composition Chi Chi and, although Rein warned the audience for the high content of Charlie Parker compositions, the concert contained standards like But Beautiful, You Stepped Out of a Dream and Gone with the Wind. Especially the waltz Lover, once recorded by Charlie Parker and Strings, impressed.

Marius Beets ( Porgy en Bess - November 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

After the break the musicians continued as expected with more bebopish tunes, like One of Those Things; the Thelonious Monk composition Blue Monk, in which Charles seemed to miss some parts of the theme; I Hear a Rhapsody and some Charlie Parker compositions played in high tempo.
Eric Ineke ( Porgy en Bess - November 2009) (photo courtesy Hans Koert)
The concert was finished with another killer diller - not Just One of Those Things, which Charles suggested to play in a supersonic high speed, but one of fast played other Parker compositions; a gimmick often used in bebop and the audience liked it and could look back at a successful, but rather predictable concert, played by a 70 years old alto saxophonist, who knows, although he seemed to have troubles with the buttons of his sax (he was so lucky to find a 50 euro bill into his pocket), how to play the saxophone in a way Bird would have appreciated.

Marius Beets ( Porgy en Bess - November 2009) (photo courtesy: Hans Koert)
For Rein De Graaff and his Trio it was not the first tour with Charles McPherson. The trio performed with McPherson in 1987-1988 together with Jarmo Hoogendijk; two years later with Pete King and our own Bird Piet Noordijk and ten years later with Art Farmer in a series concerts labelled as Stablemates. Early 1999 they recorded some great duets, featuring both Charles McPherson and Rein de Graaff, released on a Timeless CD titled Duets. ( Timeless CD SJP451).

Porgy en Bess Jazz club ( Terneuzen (The Netherlands))(November 2009) (photo courtesy: Hans Koert)

Rein promised to return, next year, on the same date. One of his next projects will be with vibraphone player Dave Pike - I'm looking forward to it - Rein!

Eric Ineke will perform at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen with his JazzXpress featuring Deborah Brown (20th of December 2009)

Keep swinging

Hans Koert

If you like this or previous contributions and you love to know what blogs will be published in the near future, become a friend of this Keep Swinging blog and receive a message each time a new contribution has been posted. Please register, and I'll keep you informed.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Conrad Herwig: een veteraan van vijftig

2009-11-02T05:55:00.008+01:00

Conrad Herwig: a 50 years young veteran (English) Conrad Herwig: een veteraan van vijfig. (Nederlands)

Een veelzijdige veteraan op de trombone viert zijn 50ste verjaardag
CONRAD HERWIG: EEN VETERAAN VAN VIJFTIG
Hans Koert

NEW YORK - Conrad Herwig, the veteran and versatile trombonist and well-respected educator, received his third GRAMMY nomination overall and second in four years for Half Note Records when the selection committee named LATIN SIDE OF WAYNE SHORTER (HN-4535) among the “Best Latin Jazz Album” (Category 50) selections.

( Conrad Herwig - De veelzijdige veteraan en gevierd leraar op trombone, ontving zijn derde GRAMMY nominatie voor zijn hele oeuvre en zijn tweede in vier jaar voor zijn Half Note platen, met name het album The LATIN SIDE OF WAYNE SHORTER (HN 4535) als het beste Latin Jazz Album ( Categorie 50).)

Dit bericht vond ik op Conrad Herwig's website: the veteran and versatile trombonist .... de veelzijdige veteraan op de trombone - als je dat leest is de kans groot dat de onwetende lezer volledig op het verkeerde been gezet wordt, want bij een veteraan denk ik eerder aan een hoogbejaarde dan aan iemand van middelbare leeftijd!
Eddie Palmieri Afro-Caribean All Stars met Conrad Herwig uiterst rechts. (Northsea Jazzfestival, juli 2006) (foto: Hans Koert)

Op 1 november 2009 vierde Conrad Herwig zijn vijftigste verjaardag.

Hij werd geboren in Oklahoma op 1 november 1959 in een familie waar muziek een belangrijke plaats in nam in het dagelijks leven: oma speelde orgel in de kerk en een oom speelde trompet in een dixielandband. Door weer een andere oom maakte hij kennis met de moderne jazz, toen die hem zijn platenverzameling schonk ...... Conrad Herwig studeerde aan de North Texas State University, waar hij in de trombonesectie van het universiteitsorkest terecht kwam. Zijn eerste opnamen waren in Dallas met deze band, in mei 1980. Een jaar later verhuisde hij naar New York waar hij ging spelen met Clark Terry en Buddy Rich. In 1983 stapte hij over naar het Toshiko Akiyoshi Jazz Orchestra, waar hij o.a. Brian Lynch (op trompet) leerde kennen; een vriendschap die tot op de dag van vandaag voort duurt. Verder speelden Frank Wess op alto en fluit en, uiteraard, Lew Tabackin (tenorsax en fluit) en Toshiko Akiyoshi (piano), mee; beide laatsten zijn sinds 1970 met elkaar getrouwd.

Conrad Herwig ( Northsea JazzfFestival - Rotterdam juli 2006) ( foto: Hans Koert)

Hij speelde en nam platen op met de Mario Bauza / Paquito d'Rivera band, waarin hij Claudio Roditi ontmoette in de trompetsectie. It's a small world - onlangs nog trad Claudio Roditi op in Porgy en Bess (Terneuzen). Sinds de jaren tachtig is hij een veelgevraagd trombonist en componist, die te vinden is in de bands van Slide Hampton ( zelf een begenadigd trombonist), the Mingus Big Band en de groepen rond Joe Henderson.

Sinds de jaren negentig treedt hij regelmatig op met Eddie Palmieri, samen met Brian Lynch op trompet. Het was dit orkest, de Eddie Palmieri Afro-Caribean All Stars, waarin ik hen voor het eerst hoorde tijdens het Northsea Jazz Festival in Rotterdam, juli 2006. De foto's op deze pagina's, verontschuldigingen voor de magere kwaliteit, komen van dat concert. Tijdens dat concert kreeg Conrad Herwig de Paul Acket aanmoedigingsprijs Artist Deserving Wider Recogniton en ik herinner me dat ik gefascineerd was door zijn trombonesolo's.

Eddie Palmieri Afro-Caribean All Stars met Conrad Herwig uiterst rechts. (Northsea Jazzfestival, juli 2006) (foto: Hans Koert)
Zijn stijl van spelen is moeilijk met andere trombonisten te vergelijken. Hij houdt er van om te spelen in de Afro-Latin traditie, zoals in het orkest van Eddie Palmieri, maar is, naar zijn zeggen, ook gefascineerd door de muziek van John Coltrane, wat o.a. terug te horen is in de album dat hij maakte The Latin Side of John Coltrane.

Hoewel hij gefascineerd is door trombonisten als Trummy Young, Carl Fontana, Frank Rosolino, Jay Jay Johnson, Slide Hampton en Albert Mangelsdorff heeft hij een eigen stijl van spelen opgebouwd. Eén van zijn laatste albums, A Jones For Bones Tones ( wat een schitterende titel) eert hij deze oudere generatie trombonisten.

Eddie Palmieri Afro-Caribean All Stars: v.l.n.r.: Brian Lynch - Eddie Palmieri - Giovanni Hidalgo - Donald Harrison - Horacio "El Negro" Hernandez en Conrad Herwig ( foto: Hans Koert)
Conrad Herwig en Brian Lynch spelen al heel wat jaren samen en ze zijn dan ook bij verschillende projecten samen betrokken, zoals bijv. .... the Latin side of Miles en het Bryan Lynch/Palmieri project, waarin Conrad Herwig te horen is op trombone. De muziek is te vinden op het Simpatico album, dat op Brian Lynch website te downloaden is.

Ik vond een vreemd filmfragment, dat zich wel leent om deze 50ste verjaardag van Conrad Herwig mee af te sluiten: Vele tientallen trombonisten, die tijdens de Trombonanza 2009 in Santa Fe (Argentinië) laten horen, dat je vooral niet met zo velen tegelijk trombone moet willen spelen. Een afschuwelijk geluid, maar met de beste bedoelingen voortgebracht. Het feit, dat het schijnt dat Conrad Herwig zelf ook ergens tussen de trombonisten staat doet weinig af aan zijn vakmanschap: Happy birthday, Conrad.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Als je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en ik houd je gratis op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazz nieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en ik houd je op de hoogte.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Conrad Herwig: a 50 years young veteran

2009-11-01T07:00:00.014+01:00

Conrad Herwig: a 50 years young veteran (English) Conrad Herwig: een veteraan van vijfig. (Nederlands)

A veteran and versatile trombonist celebrates his 50th birthday
CONRAD HERWIG: A 50 YEARS YOUNG VETERAN
Hans Koert

NEW YORK - Conrad Herwig, the veteran and versatile trombonist and well-respected educator, received his third GRAMMY nomination overall and second in four years for Half Note Records when the selection committee named LATIN SIDE OF WAYNE SHORTER (HN-4535) among the “Best Latin Jazz Album” (Category 50) selections.

This message is to be found on Conrad Herwig personal website: the veteran and versatile trombone and well-respected educator. When you read that you could be misled, as veterans are, in my opinion, normally elderly men !

Eddie Palmieri Afro-Caribean All Stars with Conrad Herwig as the first on the right. (North Sea Jazz Festival, July 2006) ( photo courtesy: Hans Koert)

On the 1st of November 2009 Conrad Herwich celebrates his 50th birthday.

Born in Oklahoma on the 1st of November 1959 in a family where music seemed to be part of the daily food; his grandmother played the organ in church and an uncle played trumpet in a traditional jazz band. Another uncle introduced him to modern jazz donating his record collection. Herwig studied at the North Texas State University, where he played in the trombone section of the college band. His first recordings were made in Dallas with that band, May 1980, the One O'Clock Jazz Lab Band. A year later he moved to New York where he played with Clark Terry and Buddy Rich. In 1983 he starts to play in the Toshiko Akiyoshi Jazz Orchestra, where he played with Brian Lynch ( trumpet), Frank Wess on alto saxophone and flute and, of course, with Lew Tabackin (tenor saxophone and flute) and Toshiko Akiyoshi (piano), who have married together since 1970.

Conrad Herwig ( North Sea Jazz Festival - Rotterdam July 2006) ( photo courtesy: Hans Koert)

He also played and recorded with the Mario Bauza / Paquito d'Rivera band in which Claudio Roditi was in the trumpet section. It's a small world, as I heard Claudio two weeks ago in a great concert in the Porgy en Bess Jazz club in Terneuzen (The Netherlands). Since the 1980s he's a sought after trombone player who is to be found in bands like Slide Hampton's, the Mingus Big Band and Joe Henderson.

Since the 1990s he performed regularly with Eddie Palmieri, next to Brian Lynch on trumpet.
It was with that orchestra, the Eddie Palmieri Afro-Caribean All Stars, that I heard him for the very first time at the North Sea Jazz Festival in Rotterdam, July 2006. The photos, although of a very moderate quality, were made during that concert. During that performance he received the Paul Acket award Artist Deserving Wider Recogniton and I remember that I was fascinated by his trombone solos.

Eddie Palmieri Afro-Caribean All Stars with Conrad Herwig as the first on the right. (North Sea Jazz Festival, July 2006) (photo courtesy: Hans Koert)
Conrad Herwig loves to play in the Afro-Latin tradition, like in the Eddie Palmieri band, but is also fascinated by the great John Coltrane.

He made a great album, titled The Latin Side of John Coltrane. Although he says he is fascinated by trombone players like Trummy Young, Carl Fontana, Frank Rosolino, Jay Jay Johnson, Slide Hampton and Albert Mangelsdorff it is hard to compare his playing with one of these giants. One of his latest albums, titled A Jones For Bones Tones ( what a great title ), is a tribute to some of these trombone players.

Eddie Palmieri Afro-Caribean All Stars: f.l.t.r.: Brian Lynch - Eddie Palmieri - Giovanni Hidalgo - Donald Harrison - Horacio "El Negro" Hernandez and Conrad Herwig ( photo courtesy: Hans Koert)

Conrad Herwig and Brian Lynch are playing together for a long time and they are involved in some of their projects, like the Latin side of Miles and in the Bryan Lynch/Palmieri project in which Conrad Herwig plays the trombone. The music is to be found on the Simpatico album, which can be downloaded from Brian Lynch's website.

To finish this short introduction to Conrad Herwig and his music, I love to share with you a weird film fragment I found made at the Trombonanza 2009 in Santa Fe (Argentina) on which a few dozen trombone players play together - a terrible sound, which learns that you shouldn’t want to play with so much trombones together ……. The fact that Conrad Herwig seems to be one of them, is fine as it is ………… Happy birthday, Conrad !!

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een uniek verslag: Louis Armstrong in Blokker (1965)

2009-10-30T05:52:00.006+01:00

A unique report: Louis Armstrong in Blokker ( 1965) ( English) Een uniek verslag: Louis Armstrong in Blokker - 1965 ( Nederlands)

Unieke foto's en een ooggetuigenverslag
EEN UNIEK VERSLAG: LOUIS ARMSTRONG IN BLOKKER - 1965
HENRI HOOGEWOUD en HANS KOERT

Een paar maanden geleden plaatste ik een blog, over een legendarisch concert, dat precies vijftig jaar daarvoor, in mei 1959, had plaatsgevonden in de groenteveiling van Blokker: Satchmo, optreden in veilinghal van Blokker. Het concert was een daverend succes en Louis had beloofd terug te komen ......... en dat gebeurde ook - zes jaar later. Op Hemelvaartsdag 1965 ( 27 mei) stonden er twee voorstellingen gepland met Louis Armstrong en zijn All-Stars en één van de bezoekers, die er bij was, Henri Hoogewoud, nu woonachtig in Spanje, mailde me en wilde graag zijn foto's en herinneringen van dit concert op de Keep Swinging blog terug zien. Dit concert van mei 1965 was minder succesvol als het eerste, omdat er 's avonds "slechts" 1.800 fans op af gekomen waren; het middagprogramma, de matinée, telde zo'n 1.200 bezoekers. Hoewel de krantenkoppen het concert meedogenloos neersabelden: "Lege zaal voor Louis Armstrong" of "Krijgt Blokker een slechte naam: Louis Armstrong speelde voor akelige lege veilinghal" bracht Louis een spetterende show voor hen die aanwezig waren. Of het nu aan de voetbalwedstrijd Inter Milan - Benfica heeft gelegen, die dankzij de Eurovisie op de Nederlandse TV's live te zien was of de veranderende smaak van de jeugd ........... we kunnen er alleen maar naar gissen - feit is dat de bezoekers genoten. Henri maakte een zestigtal foto’s en heeft een selectie bij elkaar gezocht, die op deze blog voor het eerst worden getoond.

Louis Armstrong All-Stars in Blokker.( v.l.n.r. zittend Tyree Glenn - Louis Armstrong - Eddie Shu - Danny Barcelona. Achter de piano op de rug gezien: Billy Kyle. Voorgrond: Buddy Catlett. ( mei 1965) ( foto Henri Hoogewoud)
Dit tweede concert van Louis Armstrong in Blokker op donderdag 27 mei 1965, begon minder spectaculair dan het eerste - geen grootse intocht georganiseerd door de bevolking van Blokker zoals in 1959. Zo'n 3.000 mensen hadden zich richting het Noord Hollandse Blokker, een dorpje tussen Hoorn en Enkhuizen, begeven om in twee concerten ( een matinee en een avondoptreden) de legendarische trompettist en zanger te komen zien. Louis had zijn All-Stars meegebracht met Eddie Shu op trompet, klarinet en tenorsax, Tyree Glenn op trombone en vibrafoon, Billy Kyle aan de piano, Buddy Catlett op bas en Danny Barcelona op slagwerk. Louis, de leider op trompet en als zanger, had Jewel Brown meegebracht, een 27-jarig zangeresje, dat al als tiener meeging op tournee met de band van Lionel Hampton. Ze zong van 1961 tot 1968 in Louis' All-Stars.

Louis Armstrong All-Stars in Blokker ( mei 1965) ( foto: Henri Hoogewoud)

Satchmo zette meteen met het eerste nummer, Royal Garden Blues, de toon voor het concert, dat voornamelijk bestond uit standards en nummers, die onder de handen van Louis, uitgegroeid waren tot hits: Mack the Knife, When it's Sleepy Time Down South, Tiger Rag, Lover Come Back To Me en I Left My Heart in San Francisco ( beide laatste gezongen door Jewel). Natuurlijk ontbrak ook Louis' laatste hit niet, Hello Dolly, dat hij in december 1960 op de plaat gezet had en dat was uitgegroeid tot een nummer één hit. Dit nummer was gebruikt in de musical Hello Dolly. Andere nummers, die waarschijnlijk vertolkt werden, afgaand op de titels, die een week later in Parijs werden gespeeld, waren de bekende standards als Indiana, Back O'Town Blues, Perdido, Blueberry Hill, Bill Baily en de minder bekende It's Easy to Remember en When I Grow Too Old To Dream. Het concert, Louis' laatste optreden in ons land voordat hij zes jaar later zou overlijden ( mei 1971), werd een financiële flop - de organisatie bleef achter met een schuld van 37.000 gulden.

Het publiek in Blokker moest op veilingkistjes zitten. ( mei 1965) ( foto: Henri Hoogewoud)

Henri Hoogewoud, die bijna alle foto's op deze blog maakte, heeft zijn herinneringen van dit concert op papier gezet:

De verwachtingen waren hoog gespannen. Eindelijk zou ik Louis live zien optreden Zijn eerste concert in Blokker had ik jammer genoeg gemist. Het was de eerste keer dat ik in Blokker kwam; ik was dan ook verbaasd te zien hoe een veilinghal was veranderd in een “concertzaal”. Stoelen waren er niet, we moesten op veilingkistjes zitten. De zaal was niet echt afgeladen maar dat gaf het geheel nu juist een gemoedelijke sfeer.

Louis Armstrong en Gert Timmerman ( Bron: De Beeldbank - Nationaal Archief)

Het voorprogramma werd verzorgd door een orkest met Gert Timmerman aan de klarinet. Nu was ik helemaal geen fan van een zingende Gert, maar ik moet eerlijk zeggen, dat ik verbaasd was, hoe hij voortreffelijk en swingend de klarinet bespeelde. In de pauze moest de arme Louis Armstrong, omdat hij bij dezelfde platenmaatschappij zat, opdraven om hem een gouden- en diamantenplaat te overhandigen voor zijn “Ik heb eerbied voor jouw grijze haren”. Na de pauze dus eindelijk Louis Armstrong. Het toneel was ook opgehoogd met veilingkistjes en hier en daar wat bloemen. In het midden van de zaal een soort verhoogd platform voor fotografen. De bühne zelf hing vol met snoertjes, die aan een flitsinstallatie vast zaten. De LIFE-fotograaf John Loengard moest een reportage maken van de optredens in Europa, dus ook Blokker. Zijn foto’s werden gepubliceerd in het LIFE Magazine van 15 April 1966. Loengard kon overal op de bühne zijn Leica aankoppelen aan de flitsinstallatie om te fotograferen, wel even wat anders dan zoals dat nu gaat met die digitale camera's. Louis Armstrong. Achter hem Eddie Shu op klarinet. (Blokker - 1965) ( foto: Henri Hoogewoud)

Ik had mijn camera ook meegenomen, een, zoals dat in die tijd hoorde, Ashi Pentax. Mijn vriendin en twee vrienden zaten ergens in het midden van de zaal en ik liep wat rond alsof ik er bij hoorde. Ik maakte hier en daar een praatje en stond, bijvoorbeeld, op een gegeven moment, te praten met een man in een glitterpak ("Weet je", vroeg mijn vriendin later, "met wie jij stond te praten...? Met Gert Timmerman!.... oeps). Tegenwoordig zou er een cordon om het toneel zijn gebouwd; toen was het nog gezellig en kon je gewoon rondlopen en fotograferen zonder dat iemand zich daar iets van aan trok. Ik heb, denk ik, zo’n 60 foto’s gemaakt, waar van hier een paar voorbeelden.

Louis Armstrong (Blokker - 1965) ( foto: Henri Hoogewoud)

Na afloop van het concert wilde ik toch wel graag een handtekening organiseren, maar de artiesteningang was door “bewakers” geblokkeerd en ik kwam er niet doorheen. Dan maar naar buiten en door de voordeur van het huis naast de hal naar binnen en ja daar was ie, in de keuken en ging net de woonkamer binnen. De keuken zelf was het domein van de orkestleden die gemoedelijk aan de koffie of zo zaten. De huiskamer was nog even verboden terrein voor me; ik moest wachten tot Louis een seintje gaf.

Louis zingt. v.l.n.r.: Tyree Glenn - Louis Armstrong - Danny Barcelona - Eddie Shu. (Blokker - 1965) ( foto: Henri Hoogewoud)
Mijn vriendin en twee vrienden hadden geen idee waar ik zat, dus moest ik ze waarschuwen, dat ik aan het wachten was. Dat is nu het verschil; als je binnen bent kun je makkelijk weer naar buiten, dus vertelde ik de bewakers dat mijn camera nog binnen lag en dat ik even de zaal in moest. Zo kon ik dus makkelijk weer door dezelfde deur de keuken in. De kamerdeur ging open en daar zat ie aan de tafel. Of ik er bij kwam zitten? Hij had alle tijd voor een gesprek; hij vroeg allerlei dingen over de camera en voor wie de foto’s waren etc. Bijna vergat ik de handtekening en het enige dat ik bij me had was het entreekaartje van Blokker, Ik bewaar het nog steeds als een echt relikwie. ( Henri Hoogewoud. )

Tyree Glenn en Louis Armstrong ( Blokker - 1965) ( foto: Henri Hoogewoud)
Het concert met Louis Armstrong zou één van de laatste worden in een reeks van concerten, die in het voorafgaande decennium in Blokker werden georganiseerd - Naast het eerste Armstrong concert van 1959 waren grote namen waren hem voorafgegaan: Benny Goodman, The Pretty Things, Robert Stolz, Nana Mouskouri, Jacques Brel en ............ natuurlijk niet te vergeten de Beatles. En dan vergeten we gemakshalve maar even onze eigen "popsterren", The Dutch Swing College Band, Rita Reys met het trio van Pim Jacobs, The Blue Diamonds en Mieke Telkamp. Het einde van een tijdperk ...............

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Ik wil graag Henri bedanken voor het mogen gebruiken van zijn foto's en herinneringen. Het is, denk ik, goed dat die niet in de vergetelheid belanden, maar met toekomstige generaties gedeeld worden.

A unique report: Louis Armstrong in Blokker - 1965

2009-10-29T05:54:00.017+01:00

A unique report: Louis Armstrong in Blokker ( 1965) ( English) Een uniek verslag: Louis Armstrong in Blokker - 1965 ( Nederlands)

Unique photos and an eyewitness report
A UNIQUE REPORT: LOUIS ARMSTRONG IN BLOKKER - 1965
HENRI HOOGEWOUD and HANS KOERT

A few months ago I posted a blog, titled Satchmo, live in an auction hall in Blokker, about a legendary concert by Louis Armstrong then 50 years ago, May 1959. It was a great success and Louis had liked it very much - he promised to come back. And he did so .......... six years after this concert Louis returned to Blokker, a small village between Enhuizen and Hoorn in, what we call, de kop van Noord-Holland, the northwestern part of The Netherlands and Henri Hoogewoud, now living in Spain, joined that concert with his camera; a concert which was less successful then the first one. Only 1,800 fans had found Blokker for that concert, that was scheduled on the 27th of May, 1965. Looking back upon this, the football game between Inter Milan and Benfica on Dutch television, a live report, thanks to Eurovision, could be the reason, or, more likely, the growing interest by the youth for new music styles. Well never mind, Henri made a lot of pictures and loves to share his remembrances and a selection of his photos with the visitors of the Keep Swinging blog.

Louis Armstrong All-Stars in Blokker.( f.l.t.r. sitting Tyree Glenn - Louis Armstrong - Eddie Shu - Danny Barcelona. Behind the piano Billy Kyle. In front: Buddy Catlett. ( May 1965) ( photo courtesy Henri Hoogewoud)
This second concert by Louis Armstrong in de Veilinghal of Blokker on Thursday, the 27th of May, 1965, Ascension Day, ( and his last one in Holland) started less spectacular then 6 years ago - no great entry in the village of Blokker like in 1959, but, nevertheless, 3,000 people joined both concerts in the auction hall. Louis had brought his All-Stars, feautirng Eddie Shu on trumpet, clarinet and tenor saxophone, Tyree Glenn on trombone and vibes, Billy Kyle at the piano, Buddy Catlett on bass and Danny Barcelona on drums. Louis, the leader on trumpet and vocals of course, had brought Jewel Brown, a 27 years young vocalist, who had performed with Lionel Hampton as a teenager and sung in Louis Armstrong All-Stars from 1961 up to 1968.

Louis Armstrong All-Stars in Blokker ( May 1965) ( photo courtesy: Henri Hoogewoud)

Two concerts were schedulde: a matinee and one in the evening; 1,800 men visited the latter. Satchmo opened the concert with the Royal Garden Blues, the overture for a series of jazz standards as played regular by Louis's All-Stars: Mack the Knife, When it's Sleepy Time Down South, Lover Come Back To Me and I Left My Heart in San Francisco ( both with Jewel singing), Tiger Rag and, of course, Louis's last hit, Hello Dolly, he recorded in December 1960. This tune, was used in the musical Hello Dolly and became a hit thanks to Louis's version. Other tunes performed might have been, according the Paris concert a week later, Indiana, Back O'Town Blues, Perdido, Blueberry Hill, Bill Baily and the less known It's Easy to Remember and When I Grow Too Old To Dream. The concert was a financial flop - the organization had a loss of 37,000 Dutch guilders.

The audience in Blokker had to sit on crates. ( May 1965) ( photo courtesy: Henri Hoogewoud)

Let's share Henri Hoogewoud's memories to the 1965 Armstrong concert ( in translation):

We were really excited for the concert - finally we should see him live in concert - Louis Armstrong in person. It was a pity, but I missed his first concert in Blokker in 1959. It was, in fact, the first time I was in de Veilinghal in Blokker. I was surprised to learn how they had changed it into a real concert hall; no chairs at all - we had to sit on vegetable crates and the hall wasn't jam-packed as I had expected. Well, that was no problem, because their was a relaxed atmosphere.

Louis Armstrong and Gert Timmerman ( Source: De Beeldbank - National Archive)

The concert started with Gert Timmerman and an orchestra, featuring Gert on clarinet. As I was not a fan of Gert Timmermans singing, I learned that he really could swing on the clarinet. During the break, poor Louis had to present Gert a golden and a diamond record for his "Ik heb eerbied voor jouw grijze haren", a 1963 hit in Holland. After the break: Louis Armstrong in person. The stage was build with all kind of platforms made with crates and decorated with flowers; in the centre of the hall a place was created for the photographers. On stage they had create a construction for flashlight, with cords all over the place. Life photographer John Loengard had to make a photo report of Louis' concerts in Europe. Of course Blokker was one of the concerts to register. His photos were released in LIFE Magazine of the 15th of April, 1966. Loengard could takes his photos, walking around and connect his camera to the flashlight installation wherever he wanted; what a different with the digital camera’s now a days.

Louis Armstrong. Behind him Eddie Shu on clarinet. (Blokker - 1965) ( photo courtesy: Henri Hoogewoud)

I brought my own camera, an Ashi Pentax. My girlfriend sat with some friends in the center of the audience and I could walk around, as if I was one of the organization and talked to people. One time, I remember, I talked to a man in a glitter costume. Later my girl friend told me I had talked to Gert Timmerman! .... oops. This would be impossible now a days - the security men would protect the artists and the stage. In those days, it seemed that nobody cared if you walked around, making photos. I think I must have made ca 60 photos during the concert; I selected some to share with you in this blog.

Louis Armstrong (Blokker - 1965) ( photo courtesy: Henri Hoogewoud)

After the concert I loved to have an autograph of Louis, but the stage door was secured and I couldn't get in. So I went outside and walked to the house next to the auction hall and entered it. There I saw him, in the kitchen, just entering the living room. In the kitchen all the members of the orchestra were having their coffee - I couldn't enter into the living room - I had to wait until Louis invited me.

Louis singing. f.l.t.r.: Tyree Glenn - Louis Armstrong - Danny Barcelona - Eddie Shu. (Blokker - 1965) ( photo courtesy: Henri Hoogewoud)
In the mean time my friends had lost me and didn't know where I was, so I had to contact them that I was waiting for permission to meet Louis. Well, if you are already inside the house, you can easily leave the house and return later. I told the security that I had forgotten to take my camera from the hall and so I could inform my friends. Back in the kitchen Louis invited me to come in. There he was, sitting at the table. "Please sit down", he invited me. He had enough time to talk to me, about my camera and about my photos .....I almost forgot to ask him for an autograph and the only paper I found in my pocket was the entree ticket of the Blokker concert - I still have it ..... as a relic !!
Henri Hoogewoud ( translation: Hans Koert)

Tyree Glenn and Louis Armstrong ( Blokker - 1965) ( photo courtesy: Henri Hoogewoud)
It was one of the last concerts organized in the Veilinghal Op Hoop Van Zegen of Blokker - one of the last concerts in a series of legendary concerts, like the one with Louis Armstrong in 1959, the concerts with Benny Goodman, The Pretty Things, the Dutch Swing College Band, Robert Stolz, Rita Reys with the Trio Pim Jacobs, Nana Mouskouri, Jacques Brel and ............ the Beatles of course. The end of a period........

Hans Koert

keepswinging@live.nl

I love to thanks Henri for sharing his photos and remembrances to this concert. It is good that such information should be shared with further generations!

Become a friend of this Keep Swinging blog and receive a message each time a new contribution has been posted. Please register and be informed. If you have photos or remembrances to share with the visitors of this blog, please contact.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Oscar Alemán's jaren bij Harry Fleming ( 1930-1931)

2009-10-26T08:03:00.016+01:00

Oscar Alemán (1930-1931) (from the Oscar Aleman blogspot) (English) Oscar Alemán's Jaren bij Harry Fleming. ( 1930-1931) ( Nederlands)

Oscar Alemán's entree in de Europese muziekscene.
OSCAR ALEMÁN'S JAREN BIJ HARRY FLEMING (1930-1931)
Hans Koert

De verhalen over de vroegste carriere van Oscar Alemán zijn beschreven in de bijdrage Oscar Alemán100: Zijn Europese jaren, gepubliceerd ter herinnering aan zijn 100ste geboortedag eerder dit jaar. In Doctor Jazz Magazine ( DJM 206 - september 2009), een Nederlands jazztijdschrift, dat zich voornamelijk bezig houdt met Jazz van voor 1960 schreef Christian Van Den Broeck een artikel over Robert de Kers ( 1906-1987), waarin aanvullende informatie stond over de periode na Oscar's overstap naar Josephine Baker. Een tweede artikel, dat al wat ouder is, komt van Rainer Lotz en was getiteld "Der Dandy aus Harlem", referend aan Harry Fleming. Ook hier komt Oscar Alemán uitgebreid aan bod; een goede reden om alle informatie weer eens bij elkaar te vegen en hier te publiceren.
Harry Flemmings familienaam kom je tegen als Fleming of Flemming. Ik heb in dit artikel gekozen voor de oudste vorm: Fleming.
In de winter van 1928-1929 trad Harry Fleming op in Zuid Amerika en op 24 januari 1929 gaat zijn revue Hello Jazz in Teatro 18 dev Julio in Montevideo( Uruguay) in premiere. Les Loups, dat gevormd wordt door Oscar Alemán en Gaston Bueno Lobos, waren onderdeel van de show. In februari-maart 1929 komt het gezelschap van Harry Fleming naar Europa en in maart 1929 treden ze op in Parijs, waar Ray Butler, een Amerikaanse saxofonist en klarinetist zich bij de groep voegt. In juni 1929 treden ze voor het eerst op in Spanje met Hello Jazz - Das horas en Nueva York in het Teatro del Gran Kursaal van de stad San Sabastian. Ze treden de daaropvolgende maand op in Barcelona, Saragossa en Valencia. In juli 1929 wordt Sam Wooding met zijn groep the Salabarderos ingevoegd in de voorstelling. De Harry Fleming revue treedt op tijdens de Exposicion Internacional in Barcelona ( zomer 1929) en tijdens verschillende optredens in Spanje. Rainer Lotz heeft ze in zijn artikel op een rijtje gezet. In april 1930 speelt Harry Fleming in Brussel in het Palais d'Été en midden juni 1930 in ons eigen land, in Amsterdam.
Robert De Kers ( foto: Jean Robert archief)
Robert ging spelen bij het orkest van Fleming toen ze in Brussel optraden in het "Theatre des 10 heures" ergens in 1930, met Egide Van Gils, Rene Compere, Jules Testaert en een gitaar duo, Los Lobos ( Les Loups) met gitarist Oscar Alemán. Het artikel over Robert De Kers begint bij zijn allereerste jaren in de muziek, waarbij hij in een Italiaans orkest speelde, de Hot Pickers, geleid door Gianni Del Dello. In september 1929 keerde hij terug naar zijn vaderland, België, om daar bij de gebroeders Candrix te gaan spelen. Hij speelde in de Merry Grill, een club in Brussel, die in 1930 dichtging. De maand daarop speelde hij in het varietétheater Die Drei Linden in Leipzig-Lindenau. In de tweede helft van juli trad hij op in het Tivoli in Hannover en een maand later speelde hij in het Hansa-theater in Hamburg bij Harry Fleming, mit seiner Amerikanischen Yazz-Varieté-Schau (sic).

In het programma speelden ook het gitaarduo Les Loups, dat vermeld staat als deel van het programma. De Harry Fleming groep noemde zich in deze tijd de 16 Blue Birds-Yazz. In oktober 1930 trad de Harry Fleming revue Hello Jazz op in het Nürnberger Apollo Theater en nu wordt Les Loups bestempeld als ..... die berühmten Hawaiian-Gitarren-Spieler (sic). Tijdens de maanden november en december 1930 speelt de revue weer in het Hamburger Hansa-Theater. In december 1930 vinden we de groep in Berlijn en het is interessant te weten, dat toen ook een drietal Nederlandse musici uit het Ramblers Dansorkest optraden als zangtrio (!): Maurits Dreese, Eddie Meenk en Wim Poppink.
In januari 1931 speelde de revue in het Saarbrücker Apollo en eind waren ze in Mailand, San Remo en Genua. In mei 1931 was het Teatro Nuevo in Barcelona en het Teatro Romea in Madrid aan de beurt met het programma the Follies de 1931. Zo rond deze tijd moet het Los Lobos duo gebroken hebben met Harry Fleming.
De band viel uit elkaar, vanwege problemen met betalingen. Roy Butler, een Amerikaans muzikant, die bij Fleming speelde sinds maart 1929 zei over Fleming: Personally, he wasn't a bad fellow, just a bit unwise.( = Hij was eigenlijk geen slechte kerel, alleen een beetje dom). He was always overspending money he didn't have.(= Hij gaf altijd meer geld uit dan dat hij bezat.) He'd hire a show into a city without having enough to get them there. (= Hij huurde een zaal af in een stad zonder dat hij nagedacht had hoe hij er met de band moest komen) ....... We never knew if he was going to get enough money to get to the next theatre or not ( = We wisten nooit of hij wel genoeg geld had om het volgende theater te bereiken) ( Storyville no. 71 June-July 1977 ) The Roy Butler's Story (Peter Darke and Ralph Gulliver)(p. 184).

Robert De Kers, zijn echte naam was overigens Robert De Keersemaecker, begon een eigen band, de Cabaret Kings, met Mike Ortuso, banjoïst, Jules Testart, Carus, Chacarra, R. Echapare en twee Spaanse saxofonisten. Oscar Aleman werd uitgenodigd op de gitaar. Ze speelden in het Alcazar en het Stambul in Madrid. Rainer Lotz vertelt dat Gaston Bueno Lobo naar Parijs reisde op uitnodiging van Josephine Baker. Robert De Kers ( Rainer Lotz noemt hem René De Kers) schijnt Gaston bij Josephine geïntroduceerd te hebben, maar de bandleden van Josephine's Baker Boys wilden Gaston niet, maar die andere ..... de briljante gitarist, die in Spanje was achtergebleven, die Argentijn - Oscar Alemán. En aldus gebeurde het. Gaston Lobo reisde terug naar Rio de Janeiro, gedesillusioneerd en gedeprimeerd. Hij ging spelen in een studioband, die veel voor de Radio Mayrink Veiga in Rio speelde; hij bleef daar tot 1937 spelen. Hij nam platen op, zoals in 1932 voor Columbia en in 1936 voor Odeon met gitarist Laurindo Almeida, die sinds 1936 voor diezelfde omroep speelde. Gaston Bueno Lobo leed aan kanker en in 1939 pleegde hij zelfmoord. Toen Alemán dit bericht hoorde was hij daarvan helemaal van de kaart en liep lange tijd rond met de gedachte, dat hij daarvoor verantwoordelijk was. Zoals gezegd, Oscar Alemán ging bij Josephine Baker werken, samen met Jules Testaert. De band heette The Baker Boys en stond onderleiding van Leon Jacobs. Er zaten niet minder dan negen Belgische muzikanten in het orkest. Toen Oscar bij Josephine begon, speelden ook collega's uit de Fleming band mee, zoals Rene Compere en Jules Testaert. Toen Josephine aan Robert de Kers vroeg om de leiding over te nemen, haalde hij uit België nog eens verschillende landgenoten om het orkest te versterken; het heette daarna The 16 Baker Boys. Hier in zaten: Jean Omer op sax, Jules Testaert op trombone, Pierre de Bom op slagwerk, Robert De Kers zelf op trompet en uiteraard de muzikale leiding, Fritz Stammer aan de toetsen, Michel (Mike) Ortuso en Oscar Alemán beide op gitaar, Gabor Radics viool, Arthur Saguet sax, Fernand Coppieters piano, Francois "Sus" Seluppens bas. tuba en sousafoon, David Van Wezel trompet, Lucien Devroy piano en J. Brys viool.

Met deze uitgebreide band, the "16 Baker Boys" toerde Robert De Kers met Josephine Baker rond door landen als Frankrijk, Algerije, Tunesië, Italië en Zwitserland. In het artikel staat te lezen dat Robert De Kers in 1933 zijn Cabaret Kings nieuw leven in blies, nu zonder Oscar Alemán, en hij speelde met die band in het Kursaal van Oostende, het Century Hotel in Antwerpen en Atlanta in Brussel.

Dankzij beide artikelen van zowel Christian Van den Broeck en Rainer Lotz zijn sommige puzzelstukjes uit Oscar's vroegste geschiedenis weer boven water gekomen.

Dit artikel verscheen eerder in het Engels op de Oscar Aleman blog.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Oscar Alemán

online

Discografie

http://oscar-aleman.opweb.nl/

Als je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en we houden je gratis op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazz nieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en we houden je op de hoogte.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Niemand Is Volmaakt

2009-10-23T05:44:00.006+02:00

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Nobody's Perfect( English) Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Niemand is volmaakt ( Nederlands)

Schitterend optreden in Porgy en Bess - Terneuzen
RODITI - IGNATZEK - RASSINFOSSE: NIEMAND IS VOLMAAKT
Hans Koert

Sommige concerten blijven je bij, zoals dat van het Roditi, Ignatzek, Rassinfosse Trio - een driemansterke formatie, dat in 2004 erg veel indruk maakte tijdens een optreden in het Terneuzense Porgy en Bess ( niet te verwarren met haar Oostenrijkse naamgenoot, die overigens, volgens Roditi, niet swingt - daarvoor moet je in Terneuzen zijn). Op 17 oktober 2004 stond dit trio op het podium in Porgy en Bess: Claudio Roditi, Klaus Ignatzek en Jean-Louis Rassinfosse. Goed nieuws dus, toen bekend werd dat ze opnieuw zouden aantreden.
Jean-Louis Rassinfosse ( foto: Hans Koert)
Het concert van het Roditi-Ignatzek-Rassinfosse Trio in Porgy en Bess werd gehouden op zondagmiddag 18 oktober 2009, als onderdeel van een vierweekse tour met 22 concerten langs acht verschillende landen.

Het Roditi - Ignatzek - Rassinfosse Trio in Porgy en Bess (oktober 2009) (foto: Hans Koert)

Claudio Roditi, werd geboren in Rio de Janeiro ( nobody is perfect ( = niemand is volmaakt) was zijn commentaar) in mei 1946. Hij begon als zesjarige piano te spelen ( en bongo) en in de toegift van het optreden, Jobim's The Girl from Ipanema, ( concert vindt hij een te beladen woord) liet hij horen, dat nog niet verleerd te zijn. Toen hij tien was, begon hij trompet te spelen. Als jongvolwassene speelde hij in verschillende studiobands in Brazilië, voordat hij, begin jaren zeventig, naar de VS reisde om te gaan studeren aan het beroemde Berklee conservatorium. Daar paste hij zich snel aan, aan de toen gedlende gewoonten van de jazzscene. When I arrived in the States I wore my best suit and a tie and within a few weeks I had my hair grown, wearing a leather jacket with fringes all over and that stuff, like a real hippie. ( = Toen ik arriveerde had ik mijn beste pak aan en en stropdas; na een paar weken liet ik mijn haar groeien en droeg ik zo'n leren vestje met franjes, als de echte hippie's. )

Jean-Louis Rassinfossa ( foto: Hans Koert)

Hij heeft gespeeld met alle grootten en was aanwezig bij honderden plaatopnamen, zoals op één van zijn eerste commerciële uitgaven in de VS met Charlie Rouse en Ron Carter; beiden uitgegroeid tot grote namen in de jazz. Verder nam hij platen op met Herbie Mann, het Dizzy Gillespie's United Nation Orchestra en Slide Hampton's Jazz Masters; met Paquito D' Rivera, Gary Bartz, Jim Hall, McCoy Tyner en Horace Silver. In de jaren tachtig van de vorige eeuw groeide hij uit tot een gewild trompettist, dankzij zijn frisse geluid, overgoten met die Brazilaanse "ting", die typische Zuid-Amerikaanse groove. Hij ontmoette op die manier Klaus Ignatzik, een Duitse pianist uit Oldenburg.

Claudio Roditi ( foto: Hans Koert)

Hun eerste plaat samen was het Timeless album Don't Stop It met de Klaus Ignatzek Group featuring Claudio Roditi, opgenomen in Bremen mei 1987. Rond diezelfde tijd nam bassist Jean-Louis Rassinfosse ook platen op met het Klaus Ignatzek Trio acc. Anca Parghel, een Roemeense jazzzangeres, die tien maanden geleden in Timisoara overleed. Het Roditi-Ignatzik-Rassinfosse Trio, zoals we dat nu kennen, begon eind jaren tachtig als een kwintet. De plaat Eight Languages door het Klaus Ignatzik Quintet refereert aan de acht talen die in deze band gesproken werd. We spraken Engels en Portugees, Vlaams en Frans, Duits, Italiaans ( Gustavo Bergalli), Zweeds en Deens (Leroy Lowe), legde Jean-Louis Rassinfosse uit. Als trio duurde het tot mei 2004 voordat ze hun eerste plaat in Brussel opnamen ( en wat voor één), getiteld Light in the Dark. Drie ervaren muzikanten, die al bijna vijfentwintig jaar samen spelen - dat moet wel een hecht team zijn.

Claudio Roditi ( foto: Hans Koert)

In de eerste set bracht het trio een aantal nummers van hun laatste album, Beyond Question, zoals Early Hours, Pleasant Journey, beide composities van Ignatzek en een nummer, dat aangekondigd werd als een compositie gemaakt door Ignatzek in samenwerking met Johann Sebastian Bach in eigen persoon: Change of Air ( een bewerking van Bach's Air).

Claudio Roditi ( foto: Hans Koert)

Claudio Roditi, die ook heel wat composities op zijn naam heeft staan ( Why are you playing all those originals, Mr. Roditi ( = Waarom speelt U toch al die bekende nummers, meer Roditi) vroeg iemand hem eens. Why? Because someone has to play my tunes ( = Waarom? Iemand moet toch mijn nummers spelen?)), ontpopte zich als een begenadigd entertainer tussen de nummers door. Hij vertelde over de jaren zeventig in de VS, toen veel jazzmuzikanten verslaafd waren aan verdovende middelen ( Sorry, which way was I going? ( = Sorry, welke kant liep ik op?)), verhalen over Rony, een vrouw uit New Jersey, die de boekingen verricht voor een jazzclub daar en naar wie hij een nummer vernoemd heeft, Blues for Rony, maar ook moppen zoals die over de paus en de pizzakoerier ( ........? sorry, had je er maar bij moeten zijn).

Why are you playing all those originals, mr. Roditi? Well, someone has to play my compositions! ( foto: Hans Koert)

In het nummer Blues for Rony Jean-Louis demonstreerde wat een geweldig bassist hij is op zijn vijfsnarige (!) bas ( Waarom? Ik heb toch ook vijf vingers!), die hij overal mee naar toe neemt ( Als ik met het vliegtuig ga neem ik mijn Van Zalingebas mee; die is nu een collectors item). Die vijfsnarige bas geeft hem de mogelijkheid tot een gigantisch bereik ( van lage b tot een hoge c). In zijn solo vlecht hij, schijnbaar moeiteloos, een tiental andere thema's, wat het tot een genoegen maakte ernaar te luisteren.

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse Trio in Porgy en Bess (oktober 2009) ( foto: Hans Koert)

Het lijkt wel op een reis in de tijd, verzuchtte Jean-Louis in de pauze terwijl hij rondkijkt in Porgy en Bess, of er niets is veranderd. Jean-Louis trad hier bijna 25 jaar geleden op met Chet Baker, tot diep in de nacht, in een legendarisch concert met o.a. Philip Catherine. In de tweede set speelde het trio o.a. nummers van hun eerste CD, zoals het titelnummer Light in the Dark, een compositie van Ignatzek en nummers als Love Dance. Het fantastische optreden werd afgesloten met een vocale versie van The Girl from Ipanema, wat weer eens duidelijk maakte, dat hij, behalve een groot trompettist ook een aangename stem heeft. Hij verraste het publiek met een pianosolo voor drie-handen ( trois-mains?) ( twee van Klaus en één van hem), unisono meegefloten - Wat een man !!
Een fluit en trois-mains solo door Roditi en Ignatzek ( Porgy en Bess - Terneuzen)(oktober 2009) ( foto: Hans Koert)

Het was jammer dat maar zo weinig mensen de deur van Porgy en Bess hadden kunnen vinden. Deze drie muzikanten, vrienden, die elk jaar hun agenda's naast elkaar leggen en een aantal weken samen optreden, gaven je het gevoel dat ze speciaal voor jou gekomen waren, om hun muziek met jou te delen - een instelling waaraan heel wat musici een voorbeeld kunnen nemen. Dit concert kan in ieder geval bijgeschreven worden in de rij "memorabele concerten" van meer dan 50 jaar Porgy en Bess

I don't think we ever slept here in a hotel - I think we should do that next time - having some nice seafood ( = Volgens mij hebben we hier nog nooit overnacht - dat moeten we de volgende keer maar eens doen - lekker mosselen eten).(Claudio Roditi). En dan opweg richting Oldenburg, Noord Duitsland; een rit van meer dan vijf uur.......

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Als je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en we houden je gratis op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazz nieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en we houden je op de hoogte.
.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Roditi - Ignatzek - Rassinfossa: Nobody's Perfect

2009-10-22T05:57:00.017+02:00

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Nobody's Perfect( English) Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Niemand is volmaakt ( Nederlands)

Great performance in Porgy en Bess - Terneuzen
RODITI - IGNATZEK - RASSINFOSSE: NOBODY'S PERFECT
Hans Koert

Some concerts will be remembered - one of these was a performance by the Roditi, Ignatzek, Rassinfosse Trio - a three man group that impressed me in 2004 at the Dutch Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( no, not to be mixed up with that Austrian one, which doesn't swing like the Dutch Porgy en Bess, to quote mr. Roditi himself). On the 17th of October 2004 these three men: Claudio Roditi, Klaus Ignatzek and Jean-Louis Rassinfosse performed at the club’s stage at the Noordstraat in Terneuzen. So it was great news to learn that these men would return exactly 5 years and one day later.
Jean-Louis Rassinfosse ( photo courtesy: Hans Koert)
The concert at the Porgy en Bess Jazz Club, the 18th of October, 2009, by the Roditi-Ignatzek-Rassinfosse Trio was part of their European tour 2009 - a one month tour, with 22 concerts (!) in eight different countries.

The Roditi - Ignatzek - Rassinfosse Trio in Porgy en Bess (October 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

Claudio Roditi, was born in Rio de Janeiro ( nobody is perfect was his comment) in May 1946. He started to play the piano at the age of six and he demonstrated in the encore, the last tune of the concert, in the Jobim standard Girl from Ipanema that he still can play it, and when he was ten he picked up the trumpet. He worked for some times as a studio musician in Brazil before he came to the States to study at the Berklee School of Music early 1970s. He quickly integrated with the local jazz scene: When I arrived in the States I wore my best suit and a tie and within a few weeks I had my hair grown, wearing a leather jacket with fringes all over and that stuff, like a real hippie.

Jean-Louis Rassinfossa ( photo courtesy: Hans Koert)

He performed with numerous musicians and was present at hundreds of recording sessions with names like: Charlie Rouse and Ron Carter ( some of his earliest records in 1976 were with a group featuring these two giants); Herbie Mann, the Dizzy Gillespie's United Nation Orchestra and Slide Hampton's Jazz Masters; Paquito D' Rivera, Gary Bartz, Jim Hall, McCoy Tyner and Horace Silver. In the 1980s he became a sought after trumpet player thanks to his lively frontline sound, that Brazilian Ting and so he met Klaus Ignatzek.

Claudio Roditi ( photo courtesy: Hans Koert)

Their first recording together was the Don't Stop It Timeless album by the Klaus Ignatzek Group featuring Claudio Roditi, recorded in Bremen (Germany) May 1987. Around that same date Jean-Louis Rassinfosse recorded with the Klaus Ignatzek Trio accompanying Anca Parghel, a Romanian jazz vocalist who passed away in Timisoara 10 months ago. The Roditi-Ignatzik-Rassinfosse Trio, started in the late 1980s as a quintet; the album Eight Languages by this Klaus Ignatzik Quintet referred to the eight languages the members spoke, Jean-Louis explained: We spraken Engels en Portugees, Vlaams en Frans, Duits, Italiaans ( Gustavo Bergalli), Zweeds en Deens (Leroy Lowe) (= We could speak English and Portuguese, Flemish and French, German, Italian, Danish and Swedish.). As a trio they recorded their first album Light in the Dark in Brussels, May 2004. Three skilled musician, playing together for almost twenty five years- that must be a solid team ............

Claudio Roditi ( photo courtesy: Hans Koert)

During the first set the trio brought some tracks from their latest album, Beyond Question, like Early Hours, Pleasant Journey, both Ignatzek composition and a co-production between Ignatzek and Johann Sebastian Bach himself, a new arrangement of Bach's Air, surprised the audience ( Change of Air).

Claudio Roditi ( photo courtesy: Hans Koert)

Claudio Roditi turned out to be a great entertainer on stage, telling stories about the period that drugs (LSD) and jazz were a solid team, jokes about the pope and the pizza delivery boy and about tunes to perform, like Blues for Rony, about a New Jersey producer of the same name he likes very much.

Why are you playing all those originals, mr. Roditi? Well, someone has to play my compositions! ( photo courtesy: Hans Koert)

In this last tune of the first set the audience learned that Jean-Louis is a great bass player on his 5-string double bass ( Waarom is vijf snaren gebruik? Wel, omdat ik vijf vingers heb)( = Why I use a five-string double bass? Well, because I have five fingers), which gives him the possibility to play and extensive range of notes, between a low B up to a high C. Als ik met het vliegtuig ga, neem ik altijd mijn Van Zalinge bas mee, een collector's item ondertussen. ( = When I have to fly I always take my Van Zalinge bass - a collector's item now). In his solo he mixed, seemingly with ease, dozens of fragments from other tunes. A great bass player – a pleasant to listen to.

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse Trio in Porgy en Bess (October 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)
Het lijkt wel op een reis in de tijd, Jean-Louis said during the break, observing the club, of er niets is veranderd ( = It looks like a trip back in time - nothing seems to have been changed). Jean-Louis performed in this same club, almost 25 years ago, with Chet Baker in a legendary concert featuring Philip Catherine and Jean-Louis Rassinfosse. In the second set, Claudio Roditi, who promised to come back to Terneuzen, having a hotel here and eating sea food, opened with the tune Light in the Dark, the Ignatzek composition of their first album as a trio and tunes like Love Dance. They finished the performance ( I hate the word concert, Claudio said) with a vocal version of Girl from Ipanema, which learns that he has a great voice singing the Brazilian standards and he surprised the audience with a whistle and a three-hands duet solo at the piano with Klaus Ignatzek.
A whistle and three-hands-duo solo by Roditi and Ignatzek ( Porgy en Bess - Terneuzen)(October 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

It was a pity that but few people had found the Porgy en Bess Jazz club. These three friends, gathering each year for a short tour, enjoyed playing together and loved to share their passion for jazz with the audience. Nobody's Perfect, seems to be Roditi's motto - but this trio proved in Porgy en Bess that they could serve an almost perfect performance. Thanks for that! Another memorable concert in the more then 50 years history of Porgy en Bess.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Become a friend of this Keep Swinging blog and receive a message each time a new contribution has been posted. Please register and be informed.
.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Ziya opens 90th Doctor Jazz Dag

2009-10-19T06:21:00.013+02:00

Ziya opent 90ste Doctor Jazz Dag ( Nederlands) Ziya opens 90th Doctor Jazz Dag ( English)

Doctor Jazz Dag aims to a younger generation
ZIYA OPENS 90th DOCTOR JAZZ DAGY
Hans Koert

The 90th Doctor Jazz Dag ( = Doctor Jazz Day), in the past known as the Doctor Jazz Reunie ( = Reunion), was organized on Saturday the 17th of October 2009 at the Hof van Wageningen in Wageningen, a city in the centre of The Netherlands.
Ziya Ertekin ( as Blue Flamingo) (photo courtesy: Hans Koert)
The Doctor Jazz Reunions were started in 1965 in Hotel Florida in Boskoop, a small village near Gouda in the western part of The Netherlands, as a half year meeting for collectors of traditional jazz music by Sjaak Van Glabbeek, present during the concerts, sitting on the first row and a 21 years young Ate Van Delden, now the chairman of the organization. He introduced the audience to the first artist to open the afternoon concerts; a 4 hours show with groups like the Aces of Syncopation, the Red Hot Reedwarmers and the Dixieland Crackerjacks. In the morning an extensive jazz record fair was scedulded which has grown to an important meeting place for jazz record collectors in The Netherlands, Belgium and Germany.
Ziya Ertekin starts to play his 78rpm records for an audience waiting patiently ( photo Hans Koert)
The series of afternoon concerts was opened by Ziya Ertekin, as Blue Flamingo. Ziya Ertekin is a young Disc Jockey. Like DJ's as Maestro and Jules Deelder, one of the best known record collectors and an icon of jazz to the general public, love to present their selections of danceable jazz lp's to entertain the (most) young audience in disco's and clubs - they released their mixes as compilations on records like Blue Note Trips ( Maestro) or series like Deelder Draait / Deelder Draait Door / Deelder lijft Draaien; Ziya restricts himself to play 78rpm records - his passion. He released last year some of his mixes for Excelsior records, titled Oriental Nitty Gritty - Ritmo & Blues and The Spanish Tinge & The French Connection, he presented today in Wageningen. He introduced a small selection of his shellac record collection to the visitors of the Doctor Jazz Dag. Normaal gaat iedereen dansen op mijn muziek, dus voel je vooral niet bezwaard. (= Normally my audience loves to dance to the music, so you need have no qualms about that), he said, but the audience wanted to listen and enjoyed the music. its activities were limited up to tapping the feet. The source .......... his 78rpm records ( photo courtesy: Hans Koert)

Thanks to the spoken intermezzo's by Ziya the appearing was more then just playing records. He took the audience to a trip along the Caribbean and started with a fragment of the Jelly Roll Morton Library of Congress recordings as made by Alex Lomax in the summer of 1938, where Morton introduces The Spanish Tinge. Ziya told about his trip to Cuba, where he learned the Cuban music and where he found a lot of 78rpm records. He continued his trip into the Caribbean with records found in Costa Rica and Trinidad. In Trinidad he learned about the music of Lionel Belasco, the great calypso composer. Jo introduced you to his music in a previous blog, titled Lionel Belasco. Ziya finished his musical trip in Congo where he found some 78rpm records he will introduce in his second album to be released next year.
Ziya playing the blues. (photo courtesy: Hans Koert)
Ziya finished his short performance with a couple of blues tunes played at the guitar and the banjo, a too short performance.

(photo: Hans Koert)

I love to share with you a fragment of a TV program, titled DJ met een missie by the VPRO Networks series Vals Plat of Ziya and his records. Ate Van Delden explains in this short documentary the importance of Ziya's mission, referring to the title of the documentary: DJ met een missie. Although it is in Dutch, I'm sure you'll like it! ( thanks Henk for pointing me to this).

Het is fantastisch om te ontdekken dat ook jonge mensen deze muziek ontdekken en leren kennen door optredens als van Blue Flamingo; de muziek, waarop hun opa's en oma's vroeger dansten en muziek maakten, was zo gek nog niet en je kunt er prima op dansen en plezier maken. ( = It is good to learn that young people rediscover this music as played by Blue Flamingo and and it learns that you can enjoy it and dance to it, unashamedly, as their grand parents did years ago: Tonny Van Deijl, the hostess of these performances explained. Music is emotion !! - Maybe this initiative is a start to interest a younger generation to this music.. The next Doctor Jazz Dag is scedulded on Saturday the 17th of April, 2010 - I'm sure it's in their iPhones allready.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Become a friend of this Keep Swinging blog and receive a message each time a new contribution has been posted. Please register, if you love to stay informed.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions