نیمه ماه

کروبی یا موسوی؟ یک دودوتا چهارتای منطقی

2009-06-09T18:27:00.039+04:30

در پست قبل نشان دادم که آوردن یک سری دلایل منطقی در دفاع از یک کاندید نمی‏تواند شرط کافی برای رای دادن به آن کاندید باشد. در پست حاضر نمونه‏ای از یک استدلال کاملاً منطقی را نشان خواهم داد.

در بین طرفدارای کروبی و موسوی این اتفاق نظر وجود دارد که احمدی‏نژاد نباید رئیس‏جمهور بشود. اما اختلاف بر سر این است که کروبی یا موسوی؟ به کدام باید رای داد؟ کروبی که رادیکال‏تر حرف می‏زند یا موسوی که شانس بیشتری دارد؟

نظرسنجی‏ها نشان می‏دهد که احمدی‏نژاد و موسوی بیشترین امکان برای رای‏آوری را دارند، کروبی شانس سوم و رضایی چهارم است.

حالات محتمل‏تر در نتیجه‏ی دور اول انتخابات

چند حالت محتمل‏تر برای دور اول انتخابات را به ترتیبِ "بدترین حالت ممکن" تا "بهترین حالت ممکن" در نظر می‏گیریم:

احمدی‏نژاد بیشتر از 50 درصد آراء را بدست می‏آورد و در دور اول پیروز انتخابات است. (بدبخت می‏شیم!)
احمدی‏نژاد و موسوی به دور دوم می‏رسند. (باز هم احتمال بدبخت شدنمون هست!)
موسوی بیشتر از 50 درصد آراء را بدست می‏آورد و در دور اول پیروز انتخابات است.
کروبی و موسوی به دور دوم می‏رسند.

حالت چهارم برای ما بهترین حالت می‏تواند باشد، چرا که باز هم فرصت بحث و به چالش کشیدن وجود دارد آن هم در یک کلاس بالاتر در حالی که موجوداتی مثل احمدی‏نژاد و رضایی وجود ندارند. (می‏تونیم در این مورد بیشتر حرف بزنیم. شاید در یه فرصت دیگه.)

فرض

برای استدلال مجبوریم داده‏های نداشته‏مان را فرض کنیم. اینها فرض‏هایی هستند که از نظر من با توجه به جوی که هم اکنون بر انتخابات حاکم است، فرض‏های منطقی و نزدیک به واقعیت هستند. اساس این فرض‏ها نظرسنجی‏هاست.

در انتخابات تقلبِ تاثیرگذاری وجود ندارد.
رضایی در حد و اندازه‏ی رقابت با سه کاندید دیگر نیست و خطری محسوب نمی‏شود :)
به دور دوم کشیده شدن انتخابات محتمل‏تر است.

هدف

هدف مشترک همه‏ی طرفدارای موسوی و کروبی:

احمدی‏نژاد نباید رئیس جمهور شود، یعنی رای ما (طرفداران کروبی و موسوی) در دور اول انتخابات باید:

هم در راستای کم کردن احتمال حالت اول باشد (پیروزی احمدی‏نژاد در دور اول)،
و هم (در اولویت دوم) در راستای کم کردن احتمال حالت دوم (ورود احمدی‏نژاد به دور دوم).

شروع می‏کنیم

برای اینکه احمدی‏نژاد در مرحله‏ی اول رئیس جمهور نشود، باید کاری کنیم که رای احمدی‏نژاد کمتر از نصف آرائی باشد که در صندوق ریخته می‏شود. بنابراین صرف شرکت در انتخابات و رای به هر کسی به غیر از احمدی‏نژاد (یعنی حتی رای سفید یا رای به محسن رضایی) از رئیس جمهور شدن احمدی‏نژاد در دور اول جلوگیری می‏کند.

اگر قرار باشد انتخابات به دور دوم کشیده شود، برای اینکه مانع ورود احمدی‏نژاد به دور دوم شویم، باید در دور اول کاری کنیم که احمدی‏نژاد نه تنها رای اول نباشد، بلکه حتی رای دوم هم نباشد. نظرسنجی‏ها نشان می‏دهد که موسوی به احتمال خیلی زیاد در بین دو نفر اول قرار خواهد داشت. پس یک نفر دیگر غیر از احمدی‏نژاد باید در بین دو نفر اول حضور داشته باشد، یعنی رضایی یا کروبی. مشخص است که بین کروبی و رضایی انتخاب ما کروبی‏ست. بنابراین باید به آراء کروبی اضافه کنیم تا بیشتر احتمال ورود احمدی‏نژاد را به دور دوم کم کنیم.

بررسی منطقی استدلال

با توجه با استدلال بالا داریم:

من به کروبی رای میدهم چون هم احتمال احمدی‏نژاد رادر دور اول کم می‏کند (i) و هم احتمال حضور احمدی‏نژاد را در دور دوم (ii). به عبارت دیگر، "رای به کروبی" نتیجه می‏دهد (i) و (ii). یعنی شرط کافی برای رای دادن به کروبی. از طرف دیگر، یکی از راه‏های رسیدن به (i) و (ii) رای به کروبی‏ست. به عبارت دیگر، (i) و (ii) نتیجه می‏دهد "رای به کروبی". یعنی شرط لازم برای رای دادن به کروبی. بنابراین با توجه به فرض‏های این استدلال و با توجه به واقعیت هایی که این روزها بر وضع انتخابات حاکم است، شرط لازم و کافی برای اینکه هم احتمال پیروزی احمدی‏نژاد در دور اول کم شود، و هم بیشتر احتمال ورود احمدی‏نژاد به دور دوم کم شود، این است که به کروبی رای دهیم.

نتیجه

با توجه به استدلال منطقی بالا، من، نیما رسولی، حتی اگر نامزد مورد نظرم موسوی باشد و حتی اگر ذره‏ای با عملکرد کروبی موافق نباشم و کروبی و تیمش را در مقابل موسوی خیلی ضعیف بدانم، رای من در دور اول به کروبی خواهد بود.

دیگران با نوشته‏های مشابه:

موسوی بهترین گزینه است؟ اشتباه در استدلال

2009-06-03T01:46:00.012+04:30

اونایی که حالشون از نوشته‏های طولانی انتخاباتی بهم می‏خوره همین الان ضربدر بالا سمت راست رو بزنن و برن. خیلی ضایع‏ست تو این شلوغی آدم هیچی در مورد انتخابات ننویسه. اول از همه موضع خودم: من اگه نخوام رای سفید بندازم مسلماً به کروبی رای میدم. از این انتخاب خودم دفاع نمی‏کنم چون فکر می‏کنم خیلی انتخاب منطقی‏ای نیست. اینجا نمی‏خوام در مورد این موضوع و کروبی و اینکه چرا به کروبی رای میدم بنویسم. این نوشته در مورد کساییه که می‏خوان با ظاهری منطقی نشون بدن که انتخاب موسوی (یا کروبی در درجه‏ی دوم) یک انتخاب کاملاً منطقیه.

مدتیه که یه چرخش منطقی از بین سبزها به طرف کروبی داره شکل می‏گیره. اما عده‏ی زیادی هم هستن که کماکان عاشق خاتمی و دار و دسته‏ی مشارکتی‏ها باقی موندن و کلاً از شخصیت‏ها و برنامه‏های خاتمی‏گونه یا به عبارتی محافظه‏کاران اصلاح‏طلب‏نام، حمایت می‏کنن. خیلی هم خوب، تا اینجا اشکالی وارد نیست. اما اشکال از اونجا وارد میشه که بعضاً در وبلاگ‏هایی می‏بینم که دوستانی دارن با دلیل و منطق از انتخابشون دفاع می‏کنن در حالی که دچار یه مغلطه‏ی مشترک شدن. اما کجا؟ توضیح میدم.

کاریکاتور از نیک‏آهنگ کوثر

منطق گزاره‏ها اینجا به ما کمک می‏کنه تا مغالطه‏ی دوستان تحلیل‏گر :) رو دربیاریم. اول یه توضیح مختصر از منطق:

m نتیجه می‏دهد M یک گزاره‏ی درست و منطقی است به این معنی که درستی گزاره‏ی m شرط لازم برای درستی گزاره‏ی M هست.
M نتیجه می‏دهد m یک گزاره‏ی درست و منطقی است به این معنی که درستی گزاره‏ی m شرط کافی برای درستی گزاره‏ی M هست.

تعریف می‏کنیم:

اگر برای رئیس جمهور شدن موسوی یک سری واقعیت‏های منطقی از وی بیاوریم گزاره‏ی m درست است و اگر نیاوریم گزاره‏ی m نادرست است (عرف منطق در رای دادن).
عده‏ای رای دادن به موسوی را درست می‏دانند و رای ندادن به وی را نادرست. پس اگر به موسوی رای دهیم (موسوی رو بهترین گزینه بدانیم) گزاره‏ی M را یک گزاره‏ی درست و اگر رای ندهیم (شخص دیگری را بهترین گزینه بدانیم) آن را نادرست فرض می‏کنیم.

این دو تعریف از درستی یا نادرستی گزاره‏ها با ارزش‏های عرف این روزهای انتخابات مطابق است بنابراین تعاریف بالا را می‏توان پذیرفت. همچنین می‏توان این دو تعریف را برای سه کاندید دیگر نیز آورد. به عنوان مثال کروبی:

k نتیجه می‏دهد K یک گزاره‏ی درست و منطقی است به این معنی که درستی گزاره‏ی k شرط لازم برای درستی گزاره‏ی K هست.
K نتیجه می‏دهد k یک گزاره‏ی درست و منطقی است به این معنی که درستی گزاره‏ی k شرط کافی برای درستی گزاره‏ی K هست.

تا اینجا همه تعریف بودند.
بنابر منطق جملات، جمله‏ی m نتیجه می‏دهد M یک جمله‏ی درست و رفتار متناظر با آن یک رفتار درست است زمانی که: "دلایل منطقی بیاوریم و بعد نتیجه بگیریم که به موسوی رای دهیم". این رفتار منطقی و درست است. به عبارت دیگر شرط لازم برای رای دادن به موسوی این است که در حمایت از موسوی دلایل منطقی بیاوریم.

حال فرض کنید در حمایت از موسوی دلایل منطقی آوردیم (m درست است) و در نتیجه موسوی را بهترین گزینه می‏دانیم (M درست است). بدیهی است که دلایلی منطقی‏ای نیز می‏توان آورد در حمایت از مثلاً کروبی (k درست است). چه اتفاقی می‏افتد؟ شرط لازم برای رای به موسوی وجود دارد. نتیجه می‏دهد که می‏توان موسوی را بهترین گزینه دانست (M می‏تواند درست باشد). اما شرط لازم برای رای به کروبی هم وجود دارد. نتیجه می‏دهد که می‏توان کروبی را هم بهترین گزینه دانست (K هم می‏تواند درست باشد). فرض می‏کنیم که به کروبی رای دهیم (اگر K درست باشد) پس با موسوی موافق نیستیم (M نادرست است) و بالعکس. به عبارت دیگر با اینکه در حمایت از موسوی دلایل منطقی آوردیم لزوماً بهترین گزینه نیست و طبق منطق بالا کروبی هم می‏تواند بهترین گزینه باشد. به زبان منطق آوردن دلایل منطقی برای حمایت از موسوی شرط کافی برای رای دادن به موسوی نیست. همچنین برای کروبی و احمدی نژاد و رضایی.

بنابراین اگر صرفاً با تکیه بر یک سری دلایل منطقی در حمایت از موسوی، وی را بهترین گزینه اعلام کنیم رفتار ما یک رفتار کاملاً منطقی نیست و تنها بخشی از آنرا منطقی عمل کردیم (شرط لازم را رعایت کردیم) و بخش دیگر آنرا سلیقه‏ای رفتار کردیم (شرط کافی را در نظر نگرفته‏ایم).

اما شرط کافی. تمام ویژگی‏هایی که برای یک کاندید... (شرمنده، اصلاً در حوصله‏ی این پست نیست که در مورد شرط کافی برای بهترین انتخاب بنویسم. شاید یه فرصت دیگه.)

برای همه‏ی کسایی که می‏خوان رای بدن دو حالت وجود داره:

یا با منطق و عقل و دو دو تا چار تا به این نتیجه رسیدن که فلانی باید رئیس جمهور بشه. (منطق)
یا اینکه در رای دادنشون به فلانی، منطق قوی‏ای وجود نداره و تنها حدس می‏زنن یا احساس می‏کنن که رای دادن به فلانی می‏تونه بهتر باشه. (غیر منطق)

خوب دسته‏ی اول عقل و منطق رو گذاشتن وسط و دسته‏ی دوم، سلیقه و حس ششم و این چیزا رو.

اگه شما جزو دسته‏ی دوم هستی، خوب این حق شماست که هر جور که دلت خواست انتخاب کنی، می‏تونی اصلاً تاس بندازی و انتخاب کنی و اشکالی به شما وارد نیست. اما اگه جزو دسته‏ی اول هستی، یعنی با یه روند فکری منطقی به این نتیجه رسیدی که باید به فلانی رای بدی، باید اینرو بدونی که روند منطقی به تو میگه برای اینکه رایت از منطق کاملی پیروی کنه باید شرط کافی داشته باشی برای رای دادن به شخصی. اگر که شرط کافی ندارید، پس انتخاب شما نمی‏تونه کاملاً منطقی باشه و در دسته‏ی دوم قرار می‏گیره.

اما وقتی به تحیلیل‏هایی که با عنوان من چرا به موسوی رای می‏دهم یا 10 دلیل برای رای دادن به موسوی و ... می‏رسیم، در اکثر اونها دلایلی که برای دفاع از رای به موسوی اومده شرط‏هایی هست که برای رای دادن به موسوی کفایت نمی‏کنن. بسیاری از این دلایل، ممکنه شرط لازم برای یک رئیس جمهور باشن اما کافی نیستن.

همینجاست که شما در صدد اثبات یک پدیده اومدی و در استدلالی که کردی شرط لازم رو کافی دونستی و دچار مغالطه شدی. رقبا رو در یک مقایسه‏ی پایاپای در نظر نگرفتی و مستقیماً از یک سری دلیل (احتمالاً) لازم (و نه کافی) به این نتیجه رسیدی که به فلانی رای می‏دم.

اینکه در دفاع از کسی بحث منطقی‏ای شروع می‏کنید به عبارتی می‏خواید بگید که جزو دسته اول رای دهنده‏ها هستید و دارید با منطق و این چیزا از موسوی حمایت می‏کنید تا نشون بدید انتخاب شما همچین بیراه هم نیست اما این ادعا با متن استدلال شما در تناقضه.

به اعتقاد من بهتر اینه که اگر دلیل کافی نداریم برای اثبات فرضیه‏مون (مثلاً رای به موسوی)، سعی نکنیم اون رو با ظاهری منطقی، اثبات شده نمایش بدیم. بهتره اعتراف کنیم و بگیم من از فلانی خوشم میاد، یا باهاش حال می‏کنم و این نکته رو هم بگیم که این انتخاب یه انتخاب کاملاً منطقی نیست. اینجوری صادقانه تر رفتار کردیم. موافق نیستید؟

پی نوشت:

مدتیه که دارم خودمو ریفرش میکنم به همین خاطر اینجا یه سی و اندی روزی تعطیل بود. عذرخواهی از خواننده ها. از این به بعد سعی میکنم جمعه ها حتماً اینجا مطلبی نوشته بشه، البته تا حد توان درست درمون.

اهمیت مستندسازی، اینبار چارلز داروین

2009-04-28T03:39:00.009+04:30

چیزی که بطور چشم‏گیر باعث پیشرفت داروین شد این بود که پدر و مادر داروین یه دفتر باعبانی روزانه داشتن و هر گیاهی که وارد باغ میشد رو ثبت میکردن. اینکه کجا کاشته شده و اینکه آیا آفتاب کامل بهش می‏خورده یا نصفش تو سایه قرار داشته؟ اینها به طور دقیق مشاهده و ثبت می‏شده. اینها انضباطیه که هر دانشمندی باید داشته باشه و داروین از زمانی که خیلی کوچک بوده یاد می‏گرفته.

اینها جملاتی هستن که جان کنیگ مورخ محلی شروزبری (محل تولد داروین) در مورد دوران کودکی داروین به خبرنگار بی‏بی‏سی گفته. برنامه رو از اینجا ببینید (از دقیقه‏ی 17:10 تا 18:14).

عکس از تلویزیون بی‏بی‏سی

به این جمله‏ها دقت کنین. 200 سال پیش، تصور کنید زمان رو، 200 سال پیش، پدر و مادری برای باغ خونه‏شون یه دفتر ثبت اطلاعات داشتن و می‏نوشتن. هر گیاهی و هر درختی اونجا یه پرونده داشت. من اینجا سوال دارم:

خداییش کسی می تونه پیدا بشه بیاد بگه که یه پدر و مادری در قرن 21 و در سال 2009 میلادی در همین ایران احمدی‏نژادیزه‏ی ما در امورات روزانه، نظم و ترتیب کارهای خونه یا مدیریت و تربیت بچه، از یه دفتر ثبت اطلاعات استفاده می‏کنه؟

اینا رو ولش کنین، آیا یه دانشجو یا دانش‏آموز در دانشگاه یا مدرسه و دبیرستان یاد می‏گیره که ثبت اطلاعات یعنی چه؟ یا اینکه فقط یاد میگره مثل حوزه بشینه پای منبر معلم و استاد و جزوه بنویسه؟

چند نفر رو از دبیرستان یا دانشگاه سراغ دارین که همیشه همراهشون یه دفترچه یادداشت و خودکار داشته باشن؟

سوال از شما، تا حال چند خط تو زندگیتون تو دفترچه یادداشتتون نوشتین؟ آیا اصلاً به مستندسازی اعتقاد دارین؟ آیا اصلاً می‏دونید که مستندسازی چیه؟ وقتی که دارین یه کار علمی یا پروژه‏ای انجام میدین، مستندسازی اطلاعات در چه اولویتی از کارهاتون قرار داره؟

این جمله رو باید قاب کشید زد تن دیوار:
مشاهده و ثبت دقیق اطلاعات انضباطیه که هر آدم-حسابی‏ای باید داشته باشه.
(مگر اینکه ادعا کنید آدم-حسابی نیستید یا نمی‏خواید باشید که اونوقت حسابتون جدا میشه.)

چیزی که از همین جملات گذری این آقای جان کینگ مشخص میشه اینه که مستندسازی وقایع تا چه حد می‏تونه مهم باشه و اصلاً هر کار علمی‏ای و اصولاً هر مسئولیتی باید حداقل‏های مستندسازی رو داشته باشه. چیزی که رسماً و علناً در این سرزمین ما کنار گذاشته میشه و باهاش مخالفت میشه.

چرا درس‏های انشا و زبان رو واسه ما جدی نگرفتن؟

2009-04-23T00:13:00.004+04:30

این روزها مغزم شیش سیلندر در حال کار کردنه و نتیجه‏ی این همه فسفر سوزوندن هم میشه تحلیل اتفاقات گذشته، از دوران بچگی تا الان. فکر می‏کنم به دورترها در گذشته و کم‏کم دارم جواب خیلی از سوال‏هایی که اون موقع‏ها همش مخمو کار می‏گرفت رو پیدا می‏کنم. خیلی چیزا.

من از بچه‏هایی بودم که در دوران ابتدایی و راهنمایی انشاهای خوبی می‏نوشتم. همیشه واسم سوال بود که چرا با اومدن ما به دبیرستان توی رشته‏های ریاضی و تجربی دیگه چیزی به نام انشا نداریم. البته همه خوشحال بودن که از شرش راحت شدن، اما واقعاً چرا ما توی دبیرستان، بطور جدی چیزی به نام نوشتن یا انشا نداشتیم؟

یا مثلاً راهنمایی که بودم، می‏دیدم خودم و خیلی از بچه‏ها می‏ریم کلاس زبان، خیلی سریع انگیسیمون خوب میشه، اصلاً هم چیز سختی نبود، حداقل از درسای دیگه سخت‏تر نبود. چرا با ما بطور جدی انگلیسی کار نمی‏کردن توی مدرسه؟ تا خود پیش دانشگاهی رسماً ما زبان نداشتیم.

حالا از این طرف ببینید که چقدر منابع فارسی روی اینترنت فـیـلـ تـر میشه و با منابع انگلیسی کاری ندارن. چقدر با رسانه‏های فارسی‏زبان بد برخورد میشه و چقدر روی روزنامه‏ها و وبلاگ‏های فارسی حساسیت دارن؟ اینا همش بخاطر اینه که مردم فارسی رو می‏فهمن. اینا همش بخاطر اینه که یه عده‏ای هستن که دارن حقایق جهان رو به زبان فارسی می‏نویسن.

اون موقع نمی‏فهمیدم، اما الان می‏تونم حدس بزنم که چرا. یه خورده فکرتونو بکار بندازین، تصور کنین چند میلیون دانش آموز آشنا به نویسندگی و با مهارت‏های زبانی بالا میان در عرض چهار پنج سال وارد محیط بازی مثل دانشگاه میشن، چقدر به منابع آزاد و اطلاعات می‏تونن دسترسی پیدا کنن و چقدر قدرت تحلیل خودشون رو از وقایع سرتاسر جهان می‏تونن بصورت مستند در بیارن و باعث آگاهی بقیه بشن؟

همین الان رو در نظر بگیرین که سال داروینه و دنیا داره خودشو خفه میکنه واسه داروین، اینجا توی این مملکت همه ساکتن، طوری که دو سوم بلکه بیشتر ما ایرانیا هنوز نمی‏دونیم که نظریه‏ی داروین یه فاکته. همین ندونستن نظریه‏ی داروین چقدر ما رو به عقب می‏بره؟ یکی از دلایلش ارتباط ضعیف ما با منابع انگلیسیه، که ما توی این دنیا کاملاً افتادیم تو آفساید و از تغییر و تحولات دنیا کاملاً عقبیم.

الان خودمو نگاه می‏کنم و می‏بینم که چقدر قدرت نویسندگی من کمه و چقدر با محدودیت‏های زبانی مواجهم. فقط کافی بود به اندازه‏ای خیلی کم زبانم بهتر از الان می‏بود و ذره‏ای قدرت نوشتن بالاتری می‏داشتم، این وبلاگو رو می‏ترکوندم، طوری که بیست پست خفن در روز می‏دادم بیرون، رکورد علیرضا مجیدی رو هم می‏شکوندم خداییش. اما با اون روز فاصله دارم. حالا فکر کنید چند هزار بلکه چند میلیون نفر آدم مثل من توی این مملکت پیدا میشن.

اگه اشتباه دارم فکر می‏کنم بهم بگین.

اونقدر فـیـ لـتـر کن تا فـیـ لـتـردونت پاره شه

2009-04-12T16:29:00.004+04:30

از قدیما دلم می‏خواست یه دل سیر فحش بکشم بهت فـیـلـ تـرچی نه خیلی عزیز که حالا وقتشه. خودم رو به بازی وبلاگی "نامه‏ای به عمو فـیـ لـتـرباف!" دعوت می‏کنم :) برو بریم.

اصولاً اینجا تصمیم‏گیرنده بر اساس امیال جـنـ سـی بیمارگونه‏ی خودش و توهمات ناشی از بی‏سوادی خودش تصمیم می‏گیره و همه‏ی ملت رو مثل خودش فرض می‏کنه و تصمیمات کلانی می‏گیره که هفتاد هشتاد میلیون نفر به اضافه‏ی چندین و چند نسل آدم رو تحت تاثیر قرار میده. فکر نمی‏کنم کسی که به طرز عقب‏افتاده و بی‏سوادانه‏ای دست به فـیـ لـتـر و سـانـ سـور در هر ابعادی میزنه اصلاً در حد و حدودی باشه که بخوام مخاطب قرارش بدم. چرا که اون اصلاً اهل منطق نیست که بیاد دلیل و برهان ما رو گوش بده. بنابراین بیخود انرژی خودمو واسه‏ی یه همچین موجودی خرج نمی‏کنم و دلیل و اثبات براش نمیارم.

برخلاف دوستانی که شاکی بودن از این وضع قیـ چی‏بازی عموجان، من نه تنها اصلاً شاکی نیستم، بلکه کلی هم کیف می‏کنم سایتی رو می‏قیـ چی‏ای عزیز! حال می‏کنم وقتی تو سایتی رو می‏بندی و من بازش می‏کنم. تو با قیـ چی‏بازی شعور من رو می‏بری زیر سوال در حالی که در اصل با این کارت کاری می‏کنی که بی‏خردی خودت رو ثابت می‏کنی. بپرس چرا؟ بهت میگم. واسه اینکه مثل همه‏ی اداره‏های دولتی این مملکت همون یه کاری رو هم که بهت دادن نمی‏تونی به درستی انجام بدی و اصولاً حتی اگه بخوای هم نمی‏تونی. می‏خوای خیلی خفن باشی از فـیـ لـتـرچی‏های چینی ما که خفن‏تر نمی‏تونی باشی، می‏تونی؟! کاری رو شروع کردی، جنگی رو شروع کردی که با یه دو دو تا چهارتای ساده معلوم میشد که بازنده‏ای. بدشانسی‏ای که آوردی اینه که در عصر تکنولوژی هستیم و تو از علم و تکنولوژی بسیار عقب تری. حالا اونقدر پول خرج کن و فـیـ لـتـر کن تا فـیـ لـتـردونت پاره شه! اونوقته که همه با خیال راحت برای همیشه از اینترنت فـیـ لـتـرشده‏ی تو یه نفس راحت می‏کشیم! خیلی دور نیست اون روز.

پی‏نوشت:
این مطلب رو 20 فروردین نوشته بودم که امروز 23ام منتشر میشه.

یک جمله‏ی معروف: دوست ندارم از گذشته چیزی باقی بماند

2009-04-03T08:32:00.003+04:30

[ساعت 2.5 صبح، جی‏تاک]
...
اصغرقلی: من هنوز توییتریست نشدم
من: میشی بالاخره
اصغرقلی: فکر کنم بهتره نشم، می‏دونی که من بدجوری جوگیر می‏شم!
من: شتریه که در خونه‏ی همه می‏خوابه :)
اصغرقلی: فکر کنم اون وقت روزی پنج هزار تا توییت کنم! :)
من: خوب هر چی بیشتر، بهتر. ملت می‏تونن نخونن. واسه خودت خوبه که ثبت اطلاعات می‏کنی
درست مثل خاطره‏نویسی می‏مونه. در آینده خیلی این نوشته‏ها با ارزش میشن.
اصغرقلی: من دوست دارم از گذشته چیزی به جا نمونه!
من: :) به نظرم این خوب نیست
اصغرقلی: گذشته همیشه با افسوس همراهه. من هیچ وقت کارهایی که باید بکنم رو یادداشت هم نمی‏کنم.
من: خوب اینم خوب نیست، کلاً مستندسازی اطلاعات گذشته و حال و آینده، بازده آدم رو یه دفعه ضربدر n می‏کنه. این تجربه‏ی شخصی منه. ولی مطمئنم واسه تو هم جواب میده.
اصغرقلی: اون کلیپ "دوستی تا نداره" و ماجرای شکلات‏ها رو شنیدی؟
من: نه :)
اصغرقلی: http://www.google.com/search?q=دوستی+تا+نداره . من ترجیح میدم شوکلات‏هامو بخورم.
من: وایسا بخونمش. الان.
...
عالی بود، عالی. خوب ربطی به حرف‏های ما داشت؟
اصغرقلی: :) آره، من شکلات جمع نمی‏کنم!
من: یه خورده توضیخ بده. آخه نوشتن که خرجی نداره، تازه شیرین هم هست. نوشتن یه ابزاره و ننوشتن مثل خوردن شکلات نیست.
اصغرقلی: چرا هست! :)
من: خوب بگو ببینم کجاش شبیه شکلاته؟
اصغرقلی:خودِ شکلاته!
من: :) نه، فکر می‏کنی. اولش اینجوریه. اول نوشتن یه خورده سخته. بعد که عادت کردی، بجای اینکه وقت بگذرونی همینجوری، می‏نویسی. حالشو می‏بری. تازه یه اثری هم از خودت جا می‏ذاری.
اصغرقلی: نوشتنش سخت نیست، دوباره خوندنش سخته!
من: آها. نه بابا. من الان یک میلیون بار توییت‏ها و نوشته‏های وبلاگم رو خوندم.
اصغرقلی: اونوقت همیشه می‏نویسم که بعداً بخونم!
من: نه، هدف این نیست که بنویسی تا بعداً فقط خودت بخونی.
اصغرقلی: یعنی اینکه کاری رو می‏کنم که از بعداً خوندنش لذت ببرم!
من: خوب، این با اون فرق داره، سفسطه ست.
اصغرقلی: ولی من اینو نمی‏خوام بدونم اونی که گذشته چی‏بوده.
من: آره این حقو داری، ولی از ابزاری به نام "برنامه‏ریزی به روش تحلیل اطلاعات گذشته" محروم میشی
اصغرقلی: :) نه، اونایی که ممکنه آدم ازشون استفاده کنه، مغز خودش به خاطر می‏سپاره و بقیه هم دیگه مهم نیستن!
من: اشتباهت دقیقاً همینجاست. یه جمله‏ی معروف: "کمرنگ‏ترین جوهرها از قوی‏ترین حافظه‏ها ماندگارترند"

اصغرقلی: من حتی سر کلاس هم جزوه نمی‏نویسم.

من: جزوه‏نویسی سر کلاس با یادداشت برداری سر کلاس فرق داره
اصغرقلی: اگه درس استاد ارزش داشته باشه ارزشش به اینه که همونجا یه چیزی یاد بگیری وگرنه اصل مطلب توی 200 تا کتاب هست.
من: آها. آفرین.
اصغرقلی: :)
من: اما بحث ما یه چیز دیگه‏ست. اینه که ثبت اطلاعات بهتر از اعتماد به حافظه است.
اصغرقلی: زندگی هم همینه! :)
من: نه نیست متاسفانه. تو، توی زندگیت یه سری رفتارها داری که مختص خودته و بارها و بارها تکرارشون می‏کنی و توی هیچ کتابی هم ننوشته که چی هستن. با نوشتن می‏تونی اونا رو کشف کنی و دوباره که دارن تکرار میشن مچ‏شون رو بگیری و دوباره اون رفتارهای اشتباه رو تکرار نکنی.
اصغرقلی: این فیلم رو دیدی؟ http://en.wikipedia.org/wiki/Memento_(film)
من: نه احتمالاً.
اصغرقلی: اگه ببینی دیگه نه تنها به حافظه‏ت بلکه به یادداشت‏هات هم اعتماد نمی‏کنی!
من: آها، ببین، داری سفسطه می‏کنی. اینکه نمیشه به هیچ کدومشون کامل اعتماد کنیم شکی نیست. اما به یادداشت‏ها به مراتب بیشتر از حافضه میشه اعتماد کرد. این نکته‏ست که مهمه.
اصغرقلی: این جوری که داری می‏گی، خوب، شاید هم خوب باشه!
من: :) تجربه‏ی من میگه که نوشتن زندگی آدم رو از این رو به اون رو می‏کنه و البته در زندگی دیگرون هم می‏تونه تاثیر داشته باشه.
اصغرقلی: یه حسی دارم میگه... قاررر قووور... آها، صدای قار و قور شکممه! D:
من: :))))

مرگ و میر جاده‏ای در ایران، داستان خونینی که بسیار می‏شود از آن آموخت

2009-04-01T09:28:00.007+04:30

تصادفات جاده‏ای در ایران پدیده‏ی جدیدی نیست، اما هر سال با رسیدن به تعطیلات نوروز، شاهد رسانه‏ای شدن این پدیده هستیم و گستردگی این معضل اجتماعی یکبار دیگر، در گوشه و کنار خبرها به ما یادآوری می‏شود. بنابر آماری که بی‏بی‏سی منتشر کرد ، در سه سال گذشته حدود هفتاد هزار نفر در ایران در اثر سوانح رانندگی کشته شدند و در سال 84 به تنهایی بیش از 27 هزار نفر کشته شدند (توجه کنید رقم 27 هزار، سه تا صفر دارد). همچنین نوروز سال گذشته، بیش از 1500 نفر در سفرهای نوروزی کشته شدند. نوروز امسال هم کماکان همین داستان ادامه دارد. پلیس راه ایران اعلام کرد که مهمترین علت وقوع تصادفات انحراف به چپ و سرعت غیرمجاز بوده است.

خوب در نگاه اول این موضوع در ایران یک پدیده‏ی طبیعی است و اصلاً جای تعجبی ندارد، اما اگر کمی دقیق شویم، به نتایج جالبی می‏رسیم:

اولین چیزی که توجه را جلب می‏کند، این است که جان یک ایرانی آنقدر بی‏ارزش است که روزی شصت-هفتاد نفر در این مملکت کشته می‏شوند بی آنکه کسی به آن به اندازه‏ی کافی توجه کند.
نگاهی بیاندازیم به چند ماه پیش. جنگ غزه. در جنگ غزه 1300 نفر کشته شدند که حدود یک چهارم آنها غیرنظامی بودند. در طول سه هفته جنگ غزه، در همین بلاد خودمان، با توجه به میانگین سالانه، حدود 1400 نفر در جادهایمان کشته شدند، یعنی به اندازه‏ی بیش از چهار برابر غیر نظامیان کشته شده در جنگ غزه. سوالی اینجا مطرح می‏شود: آیا سنی‏های غزه از شیعیان این سرزمین مسلمان‏ترند که بیش از یک ماه تمام، صبح تا غروب، با این تلویزیون و داستان کشته شدن غیرنظامیان غزه سرویسمان می‏کنند و حتی اشاره‏ای هم به کشته شدگان ایرانی نمی‏کنند؟ آیا آنها انسان‏ترند؟ آیا آنها ایرانی ترند؟ آن هزاران نفری که همینجا جلوی چشم ما به فجیع‏ترین شکل ممکن جان می‏دهند مگر علف هرزند که صدایش را در نمی آورید؟
در جای خالی آمار و ارقام از اوج فاجعه‏ی اجتماعی و فکری و جریان تعقل در این مملکت، آمار کشته‏شدگان جاده‏ای این امکان را به ما می‏دهد که "انسان"های خودمان (همان ملت 70 میلیونی) را بهتر بشناسیم. گذشته از بی مسئولیتی مسئولان، این نکته بسیار مهم است که بزرگترین عامل تصادفات جاده‏ای، خطای انسانی‏ست، یعنی چیزهایی مثل سبقت غیر مجاز و سرعت غیر مجاز، یا به عبارت دیگر، عدم رعایت قانون. قانونی که نه برای محدود کردن سرنشینان خودرو بلکه برای حفظ جان و امنیت آنان وجود دارد. حال که "انسان"هایی که پشت فرمان خودروی خود نشسته‏اند و قانون را به رسمیت نمی‏شناسند، آیا معنایی غیر از این دارد که ارزش جان سرنشینان خودروی خود و دیگران را به رسمیت نمی‏شناسند؟ و آیا انسانی که جان خود و دیگران را به رسمیت نمی‏شناسد و با آن بازی می‏کند، می‏توان گفت که او از ابزاری به نام "عقل" خود استفاده می‏کند؟ آیا نمی‏توان قبول کرد که ما مردمانی هستیم که "عقل" را وارد زندگی جاده‏ای خود و بلکه با اندکی تعمیم، وارد زندگی روزمره‏ی خود نمی‏کنیم؟

نتیجه:

اکنون فصل انتخابات است. چیزی در حدود بیست سی میلیون نفری می آیند که رای دهند. آنها همان مردمانی هستند که در جاده‏ها می‏آیند و می‏روند، هزار هزار می‏میرند و هزار هزار می‏کشند، آیا ملتی غیر از همین‏ها می‏روند پای صندوق‏های رای؟ آنها که شناسنامه‏شان مهر می‏خورد، از عراق و افغانستان که نمی‏آیند، می‏آیند؟! اگر فرض محال بگیریم تقلبی در انتخابات هم نباشد، باز سرنوشت ما و سرزمین ما، دست همین‏هاست. اگر اشتباه می‏کنم، بگویید.

باز هم با سوال ادامه می‏دهم، نتیجه‏اش باشد با خواننده: آیا نداشتن شعور جاده‏ای، به آزمون گواهینامه، آموزش رانندگی و جریمه‏های پلیس راه بستگی دارد؟ به این معنی که آیا هر چه آزمون گواهینامه را سخت‏تر بگیرند، هر چقدر آموزش رانندگی بیشتر باشد، هر چقدر جریمه‏ها سنگین‏تر باشد، به همان نسبت آمار تلفات جاده‏ای هم کاهش میابد؟ به نظر شما مرگ گتره‏ای انسان‏های این سرزمین اصلاً به عدم حضور "تعقل" و حضور انحصاری "توکل" ربط ندارد؟

کلام آخر: در همین مدت که شما از اول نوشته تا الان این مطلب را خواندید، دو نفر در ایران رفتند زیر ماشین و مردند :/

مغلطه‏ی رایج در هواداری از اصلاح‏طلبان

2009-03-30T06:35:00.001+04:30

بسیاری همانند این آقا، در جواب انتقاد به اصلاح‏طلبان کنونی، چنین می‏گویند:

در پاسخ به سؤال کسانی که می گویند مگر اصلاح طلبان در آن هشت سال چه کار کردند که حالا برویم دوباره به آن ها رأی بدهیم خب خیلی چیزها می شود گفت. اما به نظر من یکی از بهترین پاسخ ها این است که از این آدم ها بپرسیم "خودِ شما برای دموکراسی و حقوق بشر در این مملکت چه کار کرده اید؟"

فارغ از اینکه اصلاح‏طلبی در طول 8 سال بودن در قدرت چه کارنامه‏ای دارد، این شکل پاسخ دادن به منتقدان، از استدلالی پیروی نمی‏کند. اینکه منتقدان به تیم اصلاح‏طلبان کنونی در این مملکت کاری نکرده باشند (فرض) دلیل بر آن نمی‏شود که خود اصلاح‏طلبان کاری کرده باشند. اساساً این گونه استدلال و این گونه پاسخ‏ها یک مغالطه از نوع "تخطئه‏ی گوینده" است. نویسنده برای اینکه به درستی پاسخ منتقدان را بدهد باید مقایسه‏ای بین فرصت‏های از دست داده شده و دست‏آوردهای اصلاح‏طلبان در طول 8 سال بودن در قدرت انجام دهد.

گذشته از این موضوع، اینکه اصلاح‏طلبان با چه راهکار و برنامه‏ای می‏توانند "شرایطِ فعالیتِ شهروندانِ مسئول را که خواهان گذار کشور به دموکراسی هستند" تسهیل کنند نیز توضیح داده نشده.

داروین، تولدت مبارک!

2009-02-18T02:40:00.004+03:30

من این آقای داروین رو از کتاب دینی دبیرستان می‌شناسم! می‌دونستم که گفت تکامل و از این حرفا. خیلی هم فرقی نمی‌کرد واسم با مثلاً آدمی مثل بور و نظریه‌ی مدل اتمی اون. یا مثلاً کشف اورانیوم ماری کوری. یکی بود عین همه‌ی آدم-خفن‌های دیگه و نظریه‌ی اون هم همینطور. اما اینبار وقتی روی همین بحث نظریه‌ی داروین دقیق‌تر شدم، دیدم که ابعاد تاثیرگذاری داروین روی هر زمینه ای که فکرشو بکنید واقعاً وحشتناک بود. اینکه صد و پنجاه سال پیش ما داشتیم گِل لگد می‌کردیم، در انگلستان نظریه‌ی جنجالی تکامل! امسال دقیقاً دویستمین سال تولد داروین هست و کلاً در عالم اون-ورِ-آبی خیلی تدارک دیدن واسه داروین و این حرفا. از برپایی نمایشگاه‌های مختلف تا برنامه‌های مستند تلویزیونی، چاپ تمبر یادبود و... واقعاً هیجان‌انگیزه. نکته‌ای که برای من خیلی باارزشه اینه که علم ژنتیک مدرن نظریه‌ی داروین رو اثبات کرده و این در نوع خودش منحصر بفرده.

خیلی راحت بگم، از حدود دو سه هفته‌ی پیش که ماه فوریه شروع شد و آقای داروین متولد شد! تا الان کلاً نگاهم به همه چیز عوض شده. دیگه دنبال هدف برای زندگی کردن نمی‌گردم، دیگه به درستی تفهیم شدم که زندگی هدفی نداره، به همین راحتی. (نگید زندگی هدف داره که همین مانیتور و کیبورد رو فرو می کنم تو حلقتون :/ ) اینکه انسان بخشی از درخت زندگیه، و کاملاً تصادفی بعد از سه میلیارد سال به این نقطه‌ای که الان هست رسیده. بحث مفصلیه، بگذریم.

اگه این اشکال رو به من وارد می‌دونید که خیلی زود فهمیدم! باید بگم که نمی‌دونم که آیا واقعاً شما یا دیگران چه زمانی یا در چه سنی این نظریه‌ی داروین رو به دقت مطالعه کردین و روش فکر کردین، اما هر چی که هست من همیشه یه خورده از همدوره هام عقب‌تر بودم، این نوشته رو بذارید رو حساب همین عقب بودن.

قصد دارم یه پست درست‌حسابی و با ارزش در مورد نظریه‌ی داروین بنویسم یا یه پادکستی، ودکستی، چیزی، اگه حوصله کنم.

ضمناً مطلبی در همین مورد ترجمه کردم که نیاز به ویراستاری داره. هم از نظر ترجمه و هم جمله‌بندی و اجرا. می خوام این متن رو تبدیل کنم به پادکست. بی‌زحمت یه نگاه بندازید و اشکال بگیرید. یه جای دیگه جبران می کنم :)

موفقیت و دستاورد از جنس ایرانی: حرکت رو به جلو باشد، سرعت مهم نیست

2009-02-14T02:17:00.006+03:30

در طول یکی دو هفته‌ی گذشته، جمله‌ای هست که زیاد به گوشم می‌خوره و کم‌کم داره آزاردهنده می‌شه. از همه طرف، از نزدیک‌ترین دوست گرفته تا دانشگاه و حتی بالاترین صندلی مملکت. احساس می‌کنم همه دارن یه جورایی دنیا رو از توی یه دوربین دریانوردی (و البته با یه چشم! اون یکی چشم رو با یه چشم‌بند سیاه مثل دزدای دریایی تصور کنید!) می‌بینن و فقط مسافت طی‌شده به سمت جزیره‌ی مقصد رو اندازه می‌گیرن. دائم داد می‌زنن:

... یک متر به جزیره نزدیک شدیم! ... [با صدای رضا عطاران تصور کنید: سی سال بعد] ... یک دستاورد دیگه، یک متر دیگه به جزیره نزدیک‏تر شدیم... [هزار سال بعد] ... و یک موفقیت چشم‏گیر دیگه، یک متر دیگه رفتیم جلو! ...

نگاهی به اطراف نمی‏ندازن و نمی‏بینن که کشتی‏های دیگه هم دارن به همون جزیره میرن اما با سرعت و شتابی نجومی. اصلاً انگار فرق بین تغییرمکان (Δx)، آهنگ تغییر مکان (V، سرعت) و آهنگ تغییرسرعت (a، شتاب) رو نمی‌فهمن، حتی اگه ملوانای اون کشتی، مهندس مکانیک باشن. فقط یکی از این سه تا (ترجیحاً Δx!) مثبت باشه (یعنی صفر یا منفی نباشه)، همین کافیه. همین یعنی پیشرفت. یعنی موفقیت! یعنی همون مسیری که به موفقیت می‌رسه!

خوب بی‌راه هم نمی‌گن، به هر حال این مسیر به جزیره‌ی هدف در آن‌سوی اقیانوس‌ها می‌رسه، بالاخره یه روزی می‌رسه دیگه مگه نه؟!

مملکت مسخره‌ایه. چیزیه که انگار در گوشت و پوست و استخون ماست. آخه لامصبا سال 2009 میلادی، دنیا یعنی حرکت با تمام سرعت، یعنی حرکت با تمام شتاب. چرا تو کله‌تون نمی‌ره؟

قسمت یکم، شام در کنار پدر و مادر

- پدر: امسال وضع اقتصادی مملکت قاراشمیشه.
- من: اوهوم.
- تازه می‌گن سال دیگه هنوز بدتر هم می‌شه.
- آره، بدبخت شدیم رفت... میگم از این به بعد آدم باید یه جورایی حواسش بیشتر جمع باشه، اگه بخوای مثل تا الان ریخته‌پاش داشته باشی کم میاریا.
- بالاخره بعد از این همه سال دیگه می‌دونم راهش چیه، به هر حال همین که تا همینجاش هم هستیم موفقیت بزرگیه.
- منظورت کدوم موفقیته؟
- همین که ما اول زندگی از صفر شروع کردیم و الان خونه داریم، ماشین داریم و اینا.
- ببخشید، اونوقت بعد از چند سال به این موفقیت دست پیدا کردین شما؟
- حالا سالش مهم نیست، حدوداً سی سال.
- !!! بله، خسته نباشی واقعاً، این موفقیت رو به شما تبریک میگم!

قسمت دوم: دم در اتاق یک استادیار دانشکده مکانیک

...
- استاد: ما الان در دانشکده به دستاوردهای بزرگی دست پیدا کردیم.
- من: منظورتون کدوماست استاد؟
- همین که الان ما در دانشکده مکانیک چندین و چند تیم دانشجویی علمی داریم و تند و تند موفق می‌شن برای اولین بار در خاورمیانه ماشین جدید بسازن و برن مسابقه.
- میگم استاد، حالا این وسایل جدیدی که ساخته می‌شه کار هم می‌کنه؟ تا اونجایی که می‌دونم سه چهارمشون نتونستن مرحله‌ی تست کامل رو هم پشت سر بذارن و به مسابقه برسن. اصلاً شما به عنوان پدر تیم‌های علمی دانشجویی دانشکده، نظارتی، مدیریتی، چیزی هم روشون دارین که ببینین کارشون رو درست انجام میدن، بازده لازم رو دارن یا نه؟
- خوب، من وقت این کارا رو ندارم.
- ای بابا، استاد تا حالا 100 میلیون تومن خرج شده سه تا ماشین ساخته شده هیچ کدومشون در مسابقه شرکت نکردن یا هیچی نشدن. دو تا صفحه مستند هم از خودشون باقی نذاشن. این، مدیریت نمی‌خواد؟
- ببین عزیز من، به هر حال این مسیریه که رو به جلوئه. همین که رو به جلوئه، خودش موفقیته.
- !!! بله استاد خسته نباشید واقعاً، این موفقیت رو به شما تبریک می گم!

قسمت سوم: میدان آزادی تهران، پشت تریبون

صدای پشت تریبون: ما الان موفق شدیم 69 میلیون ایرانی رو تلفن‌دار بکنیم، در حالی که اگه 200 سال پیش شما میلیون‌ها تومن هم می‌دادید نمی‌تونستید یه موبایل داشته باشید الان با 10 هزار تومان صاحب موبایل می‌شوید. اینها اگر موفقیت نیست، پس چیست؟
شما در نظر بگیرید ما در طول این مدت خیلی پیشرفت کردیم. همین پیشرفت‌کردن خودش یعنی ما داریم رو به جلو حرکت می‌کنیم.
من پای تلویزیون: !!! بله خسته نباشید واقعاً، این موفقیت رو به شما و ملت ایران تبریک میگم!

اینجاست که من می‌گم هیچ کی انگار فرق بین تغییرمکان و آهنگ تغییر مکان رو نمی‌دونه. موفقیت یعنی اینکه صرفاً رو به جلو باشیم و سرعتمون صفر نباشه. حتی با سرعت اپسیلون بر ثانیه. (اپسیلون عددی مثبت و از هر عدد حقیقی مثبتی کوچکتر است اما صفر نیست!)

هدف از بیان این سه قسمت، بیان این نکته‌ست که در لایه‌لایه‌ی جامعه‌ی ما ایرانی‌ها، موفقیت و دستاورد اینطور تعریف‌شده و خیلی روشنه که کسی که بر بالای این لایه‌ها نشسته، حرفی میزنه که از جنس حرف‌های ما باشه، طوری برخورد می‌کنه که برای ما قابل فهم باشه. اشکالی به احمدی نژاد و دیگران وارد نیست، اشکال همینجاست، ای قوم به کج رفته، بیایید، بیایید.

دست‌آورد دیگری در سال نوآوری و شکوفایی: پرقدرت‌ترین موتور جهان!

2009-02-07T11:17:00.259+03:30

این‌روزها به چند دلیل صبح تا غروب در حال مشاهده ی رونمایی‌شدن دستاوردهای دانشمندان جوان ایرانی هستیم. دهه‌ی فجر و مصادف‌شدن اون با سی‌امین سال انقلاب، از یه طرف، و تبلیغات رسانه‌ای دولت احمدی‌نژاد که همزمان شده با تبلیغات انتخاباتی، از طرف دیگه، رنگ و آب این به‌اصطلاح دستاوردها رو غیرعادی نشون‌میده. شاید دلیل نام‌گذاری امسال به نوآوری و شکوفایی هم به‌خاطر در پیش‌بودن رونمایی‌های پشت سر هم بود و اساساً از یک سال پیش برنامه داشتن که امسال رو بترکونن!

امروز خبری در رسانه‌های دولتی پیچید که پرقدرت ترین موتور پایه گازسوز جهان رونمایی می شود. این جریان موتور از یه جهت مربوط به کار من می‌شه و خیلی سریع می‌شه همین اول کار چند تا سوتی از حرف‌های مبالغه‌آمیز و تبلیغاتیِ زده‌شده پیدا کرد.

موتور ملی ایران‌خودرو

IRANKHODRO EF7 national engine

.

هنوز مثل اینکه رونمایی نشده ولی بصورت پیش‌غذا این‌ها رو داشته‌باشید:

اول از همه، بر خلاف ادعایی که شده، این موتور پرقدرت‌ترین در نوع پایه گازسوز جهان نیست. با یه جستجوی ساده در گوگل می‌شه اینو فهمید. اصلاً کار سختی نیست جناب آقای منطقی! (از چند سال پیش داریم می‌گیم، یه چهار واحدی اجباری، آموزش گوگل باید بذارن توی چارت درسی دانشگاه‌ها کسی به حرفمون گوش‌نمیده!). اینکه آیا مدیرعامل ایران‌خودرو این موضوع رو نمی‌دونه که موتورش اونی نیست که گفته، قابل‌پذیرش‌نیست و با توجه به سابقه‌ی بزرگ‌نمایی و دروغ از مقامات، این رو می‌ذارم روی حساب مردم‌فریبی در سال نوآوری و شکوفایی.
جریان موتور ملی از یه جهت مشابه جریان تجهیزات نظامی‌ای که در سپاه و ارتش، چپ و راست گفته‌می‌شه که در ایران طراحی و ساخته‌شده (امثال همین ماهواره‌ی امید)، نیست. موتور ملی طی چندین قرارداد با مرکز تحقیقات موتور آلمان (FEV) در حال انجامه و به‌شکلی تعهدی نسبت به این شرکت وجودداره و به همین راحتی نمی‌شه منکر تکنولوژی خریداری‌شده‌ی غرب شد. و به نظرم یکی از دلایلی که گفته نمی‌شه این موتور تماماً در ایران طراحی و ساخته‌شده همینه.
عنوان‌کردن این موضوع که مالکیت معنوی این موتور متعلق به ایرانه، اعتراف به این موضوعه که تنها برند (نام و علامت تجاری) این موتور متعلق به ایرانه و ایران هنوز صاحب تکنولوژی این موتور نیست. درست مثل انواع محصولات مصرفی‌ای (از جمله پودر و صابون و ...) که در ایران به‌فروش ‌میرسه.
اساساً صنعت موتور یا به بیان بهتر صنعت خودرو یه حرکت چند ساله نیست که مثلاً بعد از ده سال بتونی از صفر یه موتور طراحی کنی، یه خودرو طراحی کنی و بعد به تولید انبوه برسونی. وقتی در ایران صنعت قطعه‌سازی با تکنولوژی روز دنیا نداریم، وقتی مواد اولیه‌ی بسیاری از قطعات با تکنولوژی بالای خودرو و موتور، اجازه‌ی ورود به ایران نداره و باید با قیمت‌های بسیار بالا و بعد از عبور از چند واسطه به کشور واردبشه، نمی‌شه ادعاکرد که یه موتور یا یک خودرو کاملاً ایرانی در حال تولید هستیم یا قصد داریم تولیدکنیم.
همه‌ی این‌ها در حالیه که در شهریور امسال فروش خودروهای با موتور دوگانه سوز در ایران به دستور وزیر صنایع قرار بود ممنوع‌بشه و دلیل این موضوع هم چیزی نیست جز کمبود گاز و جایگاه‌های سوخت‌گیری گاز طبیعی. حالا موتوری که در ایران نمی‌تونه مورد استفاده قراربگیره و حتی بدتر از اون فروش خودروی مجهز به اون در ایران ممکنه ممنوع بشه، چرا اهمیت داره؟
منوچهر منطقی: "طراحی و تولید اولیه این موتور در مركز تحقیقات موتور ایران خودرو انجام شده است" » وقتی که از هر 10 متخصصی که در مرکز تحقیقات موتور ایران خودرو دارن روی این موتور کار می‌کنن 8 تاشون آلمانی‌ان، آیا مکان کارکردن آلمانی‌ها مهمه که مثلاً در ایران خودرو انجام بشه یا در آلمان؟ این جملات در ظاهر غرور آفرینه اما واقعاً اهمیتی نداره که کارشناس‌های آلمانی در چه مکانی طراحی و تولید اولیه ی این موتور رو انجام دادن. مهمه؟
وقتی برادر بزرگتر این موتور یعنی موتور ملی، هنوز بعد از چند سال به تولید انبود نرسید، موتور پایه گازسوز حالا قدرتمندترین باشه یا اولین باشه/نباشه چه اهمیتی داره؟

من به عنوان ایرانی خوشحال‌می‌شم اگه این سرزمین به‌جایی برسه که واقعاً دارای تکنولوژی باشه و حرفی برای گفتن داشته‌باشه، اما دروغ و حرف‌هایی از جنس مردم‌فریب قابل‌قبول نیست.

پی نوشت:

خیلی جالبه، وقتی دارم در مورد ماهواره‌ی امید و این چیزا با پدرم حرف می‌زنم، با یه حالت عاقل اندر سفیه به من نگاه‌می‌کنه و می‌گه: حالا یه بچه‌ای اومده یه فرفره برقی درست‌کرده که دیگه گفتن و شلوغ‌کردن نداره، بچه‌ست دیگه!

تجربه‌ی فرمول یک، نگاهی انتقادی به یک کار گروهی

2009-01-26T04:14:00.004+03:30

شروع بهمن، یادآور روزهای گرم و صمیمیِ کار و تلاش و زندگی من است. هنگامه‌ی شور و اشتیاق برای بهترین‌بودن و اثبات احساس کودکانه‌ی "من هم هستم" . لحظه‌ها و ثانیه‌ها، همه پر بود از سرعت، هدف، آینده. گاهی می‌زند و تو هم فرصتِ "بودن" پیدا می‌کنی، اما "روشِ بودن" را به تو نیاموخته، مجال "تغییر"، تو را می‌گمارد به بالای "هرمِ" ساختن، و دیگر جریان هر جا که خواست تو را می‌برد.

"تغییر"، "هرم" و "بهمن"، اینجا در بیان روی‌کارآمدن باراک حسین نیامده‌اند، بلکه می‌رود به سه سال پیش، هنگامی که نمی‌دانم چه‌شد (نه، می‌دانم) در جمعی که هیچ اعتقادی به آن نداشتم ماندگار‌شدم و پس از آن پرشدم از کابوس و رویا. آخر این شد که فهمیدم واکسن‌نزده نباید رفت به نبرد بیماری. نگو آبله بود، که زمان ثابت کرد نبود.

این روزها که مصادف شده با بهمن سه سال گذشته و شروع غیراصولی فرمول، فرصت خوبی‌ست تا یک چیز را یادآوری کنم: گذشته نه برای فراموش‌شدن، بلکه ابزاری برای آموختن است. اگرچه این اصل را تاکنون بارها ناخواسته نادیده‌گرفته‌ام، اما گمان‌می‌کنم به آن اعتقاددارم.

فروردین سال گذشته فرصتی پیش‌آمده‌بود و از بنده خواسته‌شده‌بود با نگاهی انتقادی به پروژه‌ی فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان، در مورد آن بنویسم. حاصل آن گفتگو که از سوی مجله‌ی علمی دانشگر (وابسته به وزارت علوم) صورت‌گرفت، در پاییز امسال و در شماره‌ی مهر و آبان این نشریه به‌چاپ‌رسید. از آنجایی که این نشریه مطالب خود را بر روی اینترنت قرار نمی‌دهد، با اجازه‌ی شفاهی از مسئولین نشریه، کل این مطلب را در ادامه می‌آورم. مخاطب اصلی این نوشتار، اساتید مکانیک صنعتی اصفهان و تیم‌های ۲۰۰۴و ۲۰۰۵ مینی‌باجا، ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان هستند. اما این داستان فرمول صنعتی اصفهان می‌تواند برای شمایی که اکنون دغدغه‌ی کار گروهی و آن هم از نوع دانشجویی دارید، از منظری آموزنده باشد.

اصفهان

خودروی مینی‌باجای دانشگاه صنعتی اصفهان

خرداد ۱۳۸۳

Isfahan, Iran

IUT MiniBaja
Jun, 2004

دانشگر: در خصوص نحوه‌ی شکل‌گیری تیم و ایده‌ی آن توضیحاتی بدهید. اینکه ایده‌ی ابتدایی توسط اساتید مطرح‌شده یا اینکه دانشجویان پیش‌قدم بوده‌اند. و همچنین سوابق موفق و ناموفق قبلی آن.
نیما رسولی: تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان به عنوان زیرمجموعه‌ای ازگروه خودروی دانشگاه صنعتی اصفهان که یک گروه کاملاً خودجوش دانشجویی بود از نیمه‌ی اول سال ۱۳۸۴ فعالیت خود را آغاز کرد. مبنای فعالیت تیم، طراحی و ساخت خودروی فرمول SAE بود که از سال ۱۹۷۸ تاکنون در بسیاری از کشورهای دنیا توسط دانشجویان مقطع کارشناسی رشته‌های مهندسی مکانیک و برق ساخته‌می‌شود. بنابراین ایده‌ی این خودرو یک ایده‌ی جدید نبود. اما برای جامعه‌ی دانشگاهی ایران می‌توانست یک موضوع جالب توجه به‌حساب‌آید. هدف از شروع این پروژه به‌طور واضح مشخص نبود، چرا که تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان در ابتدا هیچ حمایت‌کننده‌ای جز دانشکده مکانیک دانشگاه صنعتی اصفهان نداشت و هرگز از ساختار تیمی که شامل برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت و میان‌مدت بود بهره‌ای نمی‌برد آنهم به‌خاطر عدم آشنایی اعضا به کار گروهی. بنابراین از ضعف هدف‌گذاری رنج می‌برد. اما هرچه که بود عده‌ای دانشجو این جسارت را به خود دادند تا پروژه‌ای را به‌صورت کاملاً مستقل از اولویت‌های پژوهشی دانشگاه برای اولین بار در ایران شروع کنند و مسلماً آغازگر این خودرو فقط و فقط دانشجو بوده‌است. البته حرکت در مسیری جدا از ساختار پژوهشی و دانشجویی دانشگاه لزوماً به‌معنای یک حرکت درست در راستای ارتقای علمی دانشجو نیست و تنها از خلاء مدیریتی دانشگاه در ساماندهی فعالیت‌های خودجوش دانشجویی ناشی‌می‌شود. در دانشگاه‌های امروز دنیا، دیگر کسی پروژه‌های این‌چنینی را به‌حال خود رها‌نمی‌کنند و با هدایت این تیم‌ها سطح پژوهشی دانشگاه را نیز بالا می‌برند.

پروتوریا

خودروی مینی‌باجای دانشگاه صنعتی اصفهان در مسابفات آفریقای جنوبی
آبان ۱۳۸۳

Pretoria, SouthAfrcia

IUT MiniBaja in Competitions
Nov, 2004

همانطور که گفته‌شد این تیم در واقع مرحله‌ی بعدی تیم مینی‌باجای دانشگاه صنعتی اصفهان بوده‌است. تیم مینی‌باجا طی دو سال، قبل از شروع پروژه‌ی فرمول، دو نمونه‌ی آزمایشی از یک خودروی صحرایی ساخته‌بود که به نوبه‌ی خود یک تجربه‌ی دانشجویی بسیار عالی به‌شمارمی‌آید. شما احتمالاً هیچ تیمی را نمی‌توانید در ایران پیدا کنید که اعضای آن سه ایده‌ی غیر تجاری منحصربه‌فرد در ایران را با این حجم مالی و با این پیچیدگی فیزیکی طی سه‌چهار سال بتواند تا مرحله‌ی تست هم برساند.

ساخت یک خودرو یک بحث است و مهندسی آن بحثی دیگر. ساختن مهم نیست بلکه کارایی و استاندارد مهم است و هر دوی این موضوعات جز با کار مهندسی درازمدت به‌معنای آزمایشات متعدد و گذراندن استانداردهای مربوطه میسر‌نمی‌گردد.

این در حالی است که همزمان در این دوره‌ی کاری، چندین پروژه‌ی دیگر هم با شرکت‌های خودروسازی داخل در حال انجام بود. پروژه‌هایی برای شرکت ایران‌خودرو‌دیزل، شرکت مبارز اصفهان و ارتش از فعالیت‌های جانبی این گروه بوده‌است. همزمان با تیم فرمول چند تیم دیگر نیز به‌عنوان زیرگروه در گروه خودروی دانشگاه صنعتی اصفهان مشغول به ‌فعالیت شدند که عبارتند از: تیم هواپیمای مدل که در مسابقات داخلی و خارجی حائز مقام شده است. تیم خودروی الکتریکی که در مسابقات داخلی امسال رتبه‌ی دوم را کسب‌کرده‌است. تیم خودروی کم‌مصرف سوپرمایلیج که خود را برای مسابقات بین المللی آماده‌می‌سازد. اگر بخواهیم این پروژه‌ها را بصورت موفق و ناموفق دسته‌بندی کنیم، باید به این نکته توجه‌داشته‌باشیم که پروژه‌ای موفق نامیده‌می‌شود که استانداردهای لازم را با موفقیت نسبی طی‌کرده‌باشد. اینجا ما با یک سری پروژه‌ی دانشجویی سروکار داریم که با هدف شرکت در مسابقات دانشجویی ساخته‌شده‌اند. باید ببینیم که در مقایسه با رقیبان خود -که همگی دانشجو بوده‌اند- چه نتایجی را کسب‌کرده‌اند. به این ترتیب از میان پروژه‌های منتهی به مسابقه، تنها تیم‌های خودروی الکتریکی و هواپیمای مدل تیم‌های موفق محسوب می‌شوند. چرا که در میان سه تیم اول در مسابقات مربوط به خود جای‌گرفته‌اند. اما پروژه‌ای مثل مینی‌باجا به اعتقاد بنده هرگز یک پروژه‌ی موفق نبوده‌است. چرا که هیچ کدام از دو خودروی ساخته‌شده‌ی مینی‌باجا نتوانستند حتی از مرحله‌ی تست عبور کنند. و همینطور خودروی فرمول. تا لحظه‌ای که بنده از وضعیت این خودرو اطلاع داشتم، نتوانسته‌بود بعد از گذشت نزدیک به سه سال به مرحله‌ی تست کامل برسد. البته این موضوع می‌توانست قابل پیش‌بینی باشد. تقریباً در همه جای دنیا تیم پس از چندین سال شرکت در مسابقات مختلف و برطرف‌کردن نقص‌های موجود به موفقیت دست‌می‌یابند. ساخت یک خودرو یک بحث است و مهندسی آن بحثی دیگر. ساختن مهم نیست بلکه کارایی و استاندارد مهم است و هر دوی این موضوعات جز با کار مهندسی درازمدت به‌معنای آزمایشات متعدد و گذراندن استانداردهای مربوطه میسر‌نمی‌گردد. اینکه اعتقاد دارم پروژه‌ی خودروی فرمول SAE دانشگاه صنعتی اصفهان یک پروژه‌ی موفق نبوده‌است، به این دلیل است که مهندسی آن، آنچنان که باید مورد توجه قرارنگرفته‌است و این عدم توجه هم شامل ضعف ساختار مدیریتی تیم والبته دانشگاه بوده‌است.

اصفهان

دومین خودروی مینی‌باجای دانشگاه صنعتی اصفهان
مهر ۱۳۸۴

Isfahan, Iran

2nd IUT MiniBaja in tests
Sep, 2004

همچنین این نکته برای ما مهم است که بدانیم چرا چنین اتفاقی در دانشگاه صنعتی اصفهان می‌افتد و دیگر دانشگاه‌ها که در خصوص خودرو مدعی هم هستند چنین تیم‌هایی را تشکیل نمی‌دهند؟ چه چیزی تاثیر دارد؟ وجود اساتید (خاص به این معنی که اگر این استاد جای دیگری هم بود این اتفاق آنجا می‌افتاد)؟ ساختار دانشگاه؟ یا اینکه دانشجویان خودشان پیشران این قضیه بوده‌اند؟
این موضوع که چرا دانشگاه صنعتی اصفهان، به نظر بنده کاملاً اتفاقی بوده‌است. اصلاً انتخاب موضوع خودرو برای ادامه‌ی کار (خودروی مینی‌باجا در سال۸۰) کاملاً اتفاقی بوده‌است. می‌توانست انتخاب حوزه ی‌فعالیت تیم یک گزینه‌ی دیگر باشد. مثلاً رباتیک. خوب ببینید در دانشگاه‌های دیگر کشور تیم‌های دانشجویی بسیاری در حال فعالیتند که بسیار قوی هم هستند. تفاوت این تیم با بقیه‌ی تیم‌ها در این است که در همان ابتدای شکل‌گیری مجموعه‌ی گروه خودروی دانشگاه صنعتی اصفهان، تعدادی دانشجو که استفاده از ابزار جستجوی اینترنت گوگل را می‌دانستند -چیزی که اکثر دانشجویان و دانش آموزان ما استفاده‌ی زیادی از آن نمی‌کنند- بصورت کاملاً اتفاقی آن را در اینترنت پیدا می‌کنند. و می‌بینند که مثلاٌ تیم‌هایی از هند هم در مسابقات شرکت‌می‌کنند. خوب ما با هندی‌ها چه تفاوتی داریم؟! پس ما هم اگر بخواهیم می‌توانیم! بنابراین جرقه‌ی حرکت به‌سوی مسابقات برون‌مرزی زده‌شد. همین انگیزه‌ی یک مسافرت خارج از کشور کفایت‌می‌کرد که برای شروع هم که شده‌بود خودرو ساخته‌می شد و به مسابقات می‌رسید حتی اگر آخر می‌شد.
بنابراین اینکه چرا دانشگاه‌های دیگر مدعی خودرو هستند و ما توانستیم برای اولین بار مینی‌باجا یا فرمول بسازیم هیچ ارتباطی با هم ندارند. اصلاً ارتباطی به دانشگاه‌ها ندارد. دانشگاه تنها بهانه‌ای بود تا این تیم تشکیل‌شود. وگرنه با داشتن یک خط اینترنت و یکی دو دستگاه کامپیوتر هم می‌شد چنین کاری کرد. این اولین‌باربودن هم آنچنان بار علمی به کشورمان اضافه نکرد چرا که تقریباً اکثر فعالیت‌های انجام‌شده در حوزه‌ی مینی‌باجا و فرمول بدون مستندسازی رها شدند و اگر بار دیگر یک تیم جدید بخواهد در این دانشگاه ویا نقطه‌ای دیگر از ایران چنین خودرویی بسازد باید بنشیند دوباره تقریباً از اول شروع کند!

تنها مشکل یک تیم دانشجویی نداشتن ساختار مشخص است. اغلب، مرامنامه‌ها شفاهی باقی‌می‌مانند و هرگز اهداف و قوانین مکتوبی در تیم‌ها وجودندارد.

اینکه چه چیزی در تشکیل چنین تیم‌هایی تاثیر دارد، مسلماً در همه جای دنیا این اعتمادبه‌نفس دانشجوست که حرف اول را می‌زند ولی به نظر بنده در ایران حرف اول و آخر را می‌زند! به‌این‌معنی که دانشجو شرط لازم و کافی برای چنین پروژه‌هاییست. هرچند که نمی‌توان حمایت برخی اساتید و کلاً دانشگاه را نادیده‌گرفت، اما همین بی‌برنامگی در حمایت از دانشجو، ایده‌هایش و حرکت خودجوشش، باعث انحراف دانشجو از هدف اصلی خود یعنی تحصیل آکادمیک می‌گردد. به‌گونه‌ای که بر خلاف دانشگاه‌های دنیا که شرط فعالیت در یک تیم دانشجویی معدل بالاست، در اینجا فعالیت دانشجویی باعث افت شدید آموزشیِ تقریباً همه‌ی فعالین دانشجوییست.

سوال بعدی در این خصوص است که ساختار دانشگاهی ما توان حمایت از این‌گونه تیم‌ها را دارد یا نه؟ یا اینکه اساتید دانشگاه می‌توانند چنین پروژه‌هایی را مدیریت کنند؟
در پاسخ به سوال اول، به اعتقاد بنده خیر. دانشگاه حتی با چنین فعالیت‌هایی به‌عنوان یک پدیده‌ی خارجی نگاه‌می‌کند و بعضاً با آن برخوردمی‌کند. البته گسترش انجمن‌های علمی در دانشگاه‌ها در ابتدا با هدف ساماندهی ایده‌های دانشجویی شکل‌گرفت اما هرگز مسیر پیش‌بینی‌شده را طی‌نکرد. اینکه چه کسی می‌تواند چنین پروژه‌هایی را مدیریت‌کند از حوزه ی اطلاعات بنده خارج است اما تجربه نشان‌داده‌است که مدیریت چنین ایده‌هایی و چنین پروژه‌هایی در دانشگاه اصلاً وجود خارجی ندارد. کلاً مدیریت را فراموش‌کنید. اگر یک کار تیمی به‌همراه یک ایده‌ی نو شروع‌کرده‌اید، فقط باید امیدوار باشید که شانس به شما کمک‌کند! هر چند که ممکن‌است ازمیان اساتید دانشگاه و مخصوصاً اساتید رشته‌های صنایع و مدیریت کسانی پیدا‌شوند که توان مدیریت یک تیم دانشجویی را داشته‌باشند.

اصولا برای اینکه این‌گونه تیم‌ها موفق‌باشند چه کمبودهایی داریم که باید به آن بپردازیم؟
تنها مشکل یک تیم دانشجویی نداشتن ساختار مشخص است. اغلب، مرامنامه‌ها شفاهی باقی‌می‌مانند و هرگز اهداف و قوانین مکتوبی در تیم‌ها وجودندارد. بنده این موضوع را در همان محیط گروه خودرو تجربه‌کرده‌ام. تیم هواپیمای مدل دارای یک اساس‌نامه و ساختار مدیریتی مشخصی بود. مستندسازی‌ها رعایت‌شده‌اند و به‌صورت دوره‌ای در مجموعه‌ی مدیریتی آن تجدید نظر صورت‌می‌گرفت. در حالی که تیم‌های مینی‌باجا و فرمول SAE از این ضعف قانون و ساختار رنج می‌بردند.

اصفهان

هواپیمای مدل دانشگاه صنعتی اصفهان

پاییز ۱۳۸۵

Isfahan, Iran

IUT Model Aero in tests
Nov, 2006

چه نهادهایی در کشور باید به حمایت از این‌گونه فعالیت‌های بپردازند؟ از شما گویا در آخرین لحظات حمایت‌هایی از سوی بانک صنعت و معدن صورت‌گرفت . این اتفاق رو هم تشریح‌کنید. چون به‌نظر‌می‌رسد ما ساختارمند از این‌گونه فعالیت‌ها حمایت‌نمی‌کنیم و تصادفی با شانسی و یا به‌مدد رابطه می‌شود حمایت دیگران را جلب‌کرد. و این یعنی اینکه دغدغه‌ای بزرگ حتی به‌اندازه دغدغه‌ی اصلی که دانش، پژوهش و آزمایش هست به پیکره‌ی تیم تحمیل‌می‌شود.
این صحبت درست‌ است که حمایت از ایده‌ها و فعالیت‌های دانشجویی در ایران کمتر صورت‌می‌گیرد، اما به‌اعتقاد بنده این موضوع جزء مشکلات اصلی تیم‌های دانشجویی نیست. این که یک تیم چگونه می‌تواند حمایت‌کننده برای خود دست‌وپا کند به توانایی و باز به مدیریت تیم برمی‌گردد که تا چه‌اندازه از شیوه‌های جلب اسپانسر می‌داند. جلب حمایت مالی هم بخشی از کار تیمی و گروهی است که در اکثر موارد اصلی‌ترین فعالیت‌های یک تیم را تشکیل‌می‌دهد. اینکه منتظر بنشینیم تا مثلاً فلان استاد با فلان شرکت صحبت‌کند تا هزینه‌های تیم تامین‌شود هیچ کجای دنیا مرسوم نیست. نگاهی بیاندازید به تیم‌های اروپایی و امریکایی. تعداد اسپانسر‌های آنها در برخی موارد به چند ده شرکت می‌رسد و این بازاریابی و تبلیغات است که جزو هنر یک تیم است. با پرزنت درست می‌توان از خرد‌ترین شرکت‌های موجود در اقتصاد بی‌رونق کشور هم حمایت‌بدست‌آورد، و این بستگی‌دارد که تا ‌چه‌اندازه در این راه تلاش‌کنیم و تا چه‌اندازه با مبانی بازار و اسپانسرینگ آشنا باشیم. این‌که چه نهادهایی باید از فعالیت دانشجویی حمایت‌کنند، به نظر من بایدی در کار نیست. بزرگ‌ترین حمایت، آموختن روش کار گروهی است که جلب اسپانسر هم بخشی از همین کار گروهی محسوب‌می‌‌شود. دراین‌صورت این نقش دولت است که باید مبانی کار گروهی را به ما ایرانیان یاددهد.
در مورد بانک صنعت و معدن، باید عرض‌کنم که این حمایت از تیم فرمول از طریق ارتباط با یکی از نزدیکان ریاست وقت بانک صورت‌گرفت. در تیم خودروی خورشیدی دانشگاه تهران هم همین اتفاق افتاد و هر دوی این حمایت‌ها نیز بسیار کلان بودند و همین موضوع باعث‌می‌شود که مجموعه‌ی تیم از لحاظ رفتاری به‌سمت سطح توقع بالاتری کشیده‌شود و مسئولین دانشگاهی را متهم به بی‌توجهی مادی کنند. تنها زمانی شرکت یا نهادی وظیفه‌دارد که به یک تیم دانشجویی کمک‌مالی‌کند که پروژه‌ی در دست انجام آن تیم، برای آن شرکت یا به‌سفارش آن شرکت یا نهاد درحال‌انجام‌باشد.

اصفهان

خودروی فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان
پاییز ۱۳۸۶

Isfahan, Iran

IUT Formula Car
Nov, 2007

درخصوص تیم فرمول یک دانشگاه صنعتی اصفهان توضیح‌بدهید. مباحث فنی و ترکیب اعضای تیم و هر آنچه درباره تیم به‌نظرتان می‌رسد.
تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان همانطور که در ابتدا عرض‌کردم، ادامه‌ی تیم مینی‌باجا در گروه خودروی دانشگاه بود. مسیر تکامل گروه خودرو از سال ۷۹ تا کنون به‌این‌صورت‌است: تیم پیکان الکتریکی، تیم لوله‌های سفالی، تیم مینی‌باجا، تیم فرمول SAE و... تیم فرمول در ابتدا با پنج شش نفر از دانشجویان مکانیکی شروع‌به‌کارکرد و با داشتن ابزاری به‌نام اینترنت، از تابستان ۸۴ شروع به جمع‌آوری اطلاعات تیم‌های دیگر دانشگاه‌های دنیا کرد. تا مدت یک‌سال‌و‌نیم عملاً پروژه‌ی فرمول در حد تئوری باقی‌ماند و در مدت حدود ۹ماه خودرو ساخته‌شد.

مشخصات فنی این خودرو بنابر گفته ی اعضای فعلی تیم:

پیش‌بینی حداكثر سرعت: ۲۲۰ كيلومتر
پیش‌بینی پيمايش مسافت: ۷۵ متر در كمتر از چهار و نيم ثانيه
وزن: ۲۲۰ كيلوگرم بدون راننده
ارتفاع مركز جرم خودرو: ۳۴۰ ميلى‌متر
طول و عرض خودرو: ۲۹۸۰ و ۱۴۵۰ ميلى‌متر
فاصله محور جلو و عقب: ۱۷۵۰ ميلى‌متر
ارتفاع: ۱۱۸۰ ميلى‌متر
موتور: ۴ سيلندر خطى با ۶۰۰ سى‌سى حجم و مجهز به دو انژكتور براى هر سيلندر با كنترل پردازشگر الكترونيكى، مجهز به سيستم بهينه‌شده ورودى هوا و خروجى گاز، حداکثر توان ۷۵ اسب‌بخار و حداکثر گشتاور ۶۰ نيوتن‌متر با ۱۶ سوپاپ و سوخت بنزين
انتقال قدرت: با يك گيربكس شش‌دنده و يك كاهنده چرخ‌دنده زنجير با نسبت ۱:۳ و يك ديفرانسيل با كنترل‌كننده لغزش بر روى چرخ‌هاى عقب
تعليق: دو جناقى با ۶۸درصد آنتی‌دایو و ۶۰درصد آنتی‌اسکات
ترمز: با دو ديسك در جلو و يك ديسك در عقب
اسکلت‌بندی: دوتكه به‌صورت اسکلت فضايى با لوله‌هاى فولادى در جلو و ساختار آلومينيومى در عقب. مجهز به ساختار آلومينيومى ضدضربه با قابليت جذب انرژى ۳‎/۷ Kj
فرمان: رك‌اندپينيون
بدنه: آيروديناميكى از جنس فايبرگلاس و با دو كانال ورودى هوا

به‌طور ساده‌تر، موتور این خودرو همان موتور موتورسیکلت هوندا ۶۰۰سی‌سی است. کمی در برخی از قسمت‌های آن دست‌برده‌شد تا قوانین مسابقات رعایت‌شده‌باشد. در واقع اصلی‌ترین بخش این خودرو یعنی موتور آن بدون دست‌کاری عمده استفاده‌شده‌است. چیزی که همه‌ی تیم‌ها دست به چنین کاری می‌زنند. بقیه‌ی قسمت‌های خودرو مکانیزم‌هایی هستند که طراحی و اجراشده‌اند و البته برای شرایط بسیار محدود مسابقه.

حضور در مجامع جهانی و کسب مقام توسط این تیم به چه‌صورت اتفاق‌افتاد. فرآیند شرکت و مسابقه رو تا جایی که می‌دانید توضیح‌دهید.
تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان متاسفانه هنوز موفق به حضور در کلاس اصلی مسابقات نشده است. تنها یک بار و آن هم در تابستان ۸۶ به‌صورت یک تیم چهار نفره و بدون حضور خودرو در کلاس سوم مسابقات انگلستان شرکت و خودروی خود را معرفی‌کردند که در این بخش از میان ۱۲تیم شرکت‌کننده به مقام پنجم دست‌پیدا‌کردند.

مسلماً در همه جای دنیا این اعتمادبه‌نفس دانشجوست که حرف اول را می‌زند ولی به نظر بنده در ایران حرف اول و آخر را می‌زند! به‌این‌معنی که دانشجو شرط لازم و کافی برای چنین پروژه‌هاییست.

مسابقات انگلستان شامل سه بخش کاملاً جداست و بصورت کلاس‌های ۱، ۲ و ۳ نام‌گذاری می‌شود. بخش اصلی این مسابقات کلاس یک است که بیش از صد خودرو از دانشگاه‌های سرار دنیا در آن شرکت‌می‌کنند و شامل دو قسمت تست‌های استاتیکی و دینامیکی است. تست‌های استاتیکی شامل امتیازدهی به گزارش طراحی (حداکثر ۱۵۰ امتیاز)، امتیازدهی به گزارش هزینه‌ها (حداکثر ۱۰۰ امتیاز) و امتیازدهی به‌نحوه‌ی ارائه‌ی توضیحات (حداکثر ۷۵ امتیاز) است. این سه‌قسمت امتیازدهی نیازی به حضور خودرو نیست و در هر سه کلاس مسابقه یکسان است. البته کلاس سوم مسابقات تنها به همین سه قسمت امتیازدهی محدود‌می‌شود که تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان از مجموع ۳۲۵ امتیاز این سه قسمت موفق‌شد ۱۹۷ امتیاز کسب‌کند و پنجم شود. تیم اول این کلاس توانست ۲۷۰ امتیاز و تیم آخر هم تنها ۳۰ امتیاز به خود اختصاص‌دهد. از ویژگی‌های کلاس سوم مسابقات این است که تیم‌هایی در آن شرکت‌می‌کنند که نتوانسته‌اند خودروی خود را بسازند و آماده‌ی‌حرکت‌کنند که اغلب این تیم‌ها دانشجویان سال اول یا دومی هستند.
علاوه بر سه تست فوق، سه مرحله تست دیگر هم در بخش تست‌های استاتیکی وجوددارد که شامل بازرسی ایمنی و فنی، تست سرازیرکردن خودرو و تست ترمز و صدای خودرو می‌شود. این سه تست آخر شامل امتیازی نمی‌شوند اما باید با موفقیت پشت‌سر گذاشته‌شوند تا خودرو اجازه‌ی حضور در مرحله‌ی بعد یعنی تست‌های دینامیکی را پیداکند.
تست‌های دینامیکی هم شامل تست شتاب جانبی (حداکثر ۵۰ امتیاز)، تست سرعت در یک کیلومتر (حداکثر ۱۵۰ امتیاز)، تست شتاب ۷۵ متر (حداکثر ۷۵ امتیاز)، تست پایداری ۲۲ کیلومتر (حداکثر ۳۵۰ امتیاز) و تست مصرف سوخت (حداکثر ۵۰ امتیاز) است.
مجموع تمامی این تست‌ها برای کلاس۱ درنظرگرفته‌می‌شود و همانطور که مشاهده‌می‌کنید، تست پایداری مهمترین بخش مسابقات است. به‌این‌معنا که خودرو در طول ۲۲ کیلومتر باید بدون نقص کارکند.
کلاس۲ مسابقات مربوط به تیم‌هایی می‌شود که خودروی خود را ساخته‌اند اما آماده برای شرکت در کلاس۱ نیستند. معمولاً تعداد تیم‌های شرکت‌کننده در این کلاس از کلاس سوم مسابقات هم کمتر است.
تیم فرمول دانشگاه صنعتی اصفهان در تابستان ۸۶ قصد شرکت در مسابقات آلمان را هم داشت که متاسفانه به علت مشکلات ویزا نتوانستند به آلمان سفر‌کنند. مسابقات دیگری هم در نقاط مختلف دنیا از جمله امریکا، آلمان، ایتالیا، ژاپن، روسیه، استرالیا و برزیل همه‌ساله برگزارمی‌شود. اینکه تیم دانشگاه صنعتی اصفهان امسال هم در مسابقه‌ای شرکت‌خواهدکرد یا خیر را نمی‌دانم.

تهران

خودروی الکتریکی دانشگاه صنعتی اصفهان در مسابقات شریف
بهار ۱۳۸۷

Tehran, Iran

IUT Electric Car in competitions
Apr, 2008

آیا ما در کشور به چنین مسابقاتی نیازمندیم؟ مثلا مسابقات خودروی الکتریکی که احتمالا شما بنا به سابقه‌ای که داشتید خبرش روپیگیری‌کرده‌اید را در چه سطحی می‌بینید. این اتفاقات چقدر مفیدند و چه کاستی‌هایی دارند؟
در مورد سوال اول، جواب کاملاً مشخص است. بله. مسابقات دانشجویی درواقع حس همکاری و کار گروهی را بین دانشجویان تقویت‌می‌کند و رقابتی که در مسابقات وجود‌دارد یک طراوت و تازگی به رشته‌ی تحصیلی دانشجو می‌دهد. اینکه دارد از درس‌هایی که سر کلاس یادگرفته استفاده‌می‌کند و همین باعث می‌شود به یک زمینه‌ی مشخص علاقه‌مند شود. حتی بعضاً مجبورمی‌شود مباحث درس‌های سال‌های آینده‌ی خود را یادبگیرد ویا به مباحثی بپردازد که اصلاً در حوزه‌ی آموزشی دانشگاه قرار ندارد. این یعنی همان معنای واقعی دانشگاه. تحصیلات آکادمیک به همراه کار عملی و واقعی. خوب در چند سال اخیر چندین مسابقه در ایران هم در حوزه‌ی مکانیک برگذار‌می‌شود که مسابقات هواپیمای مدل، خودروی الکتریکی و کشتی‌سازی از آن جمله‌اند و همگی آنها هم توسط دانشگاه صنعتی شریف برگزار‌می‌شود. اینکه ما هم بیاییم و مسابقات فرمول دانشجویی برگزار کنیم به نظر من متناسب با رفتار عمومی دانشجویان ایرانی نیست. پروژه‌ی خودروی فرمول، واقعاً پروژه‌ی سنگینی‌ست. هم از نظر بار علمی و هم ازنظر بار مالی. اما مسابقاتی چون مسابقات ذکرشده در دانشگاه صنعتی شریف، همگی از نوع سبک هستند. هم هزینه‌ی زیادی نمی‌طلبند و هم نیاز به یک تیم سی‌چهل نفره برای حرکت نیستند. تا آنجایی که اطلاع دارم همگی این مسابقات داخلی از روی نیاز برگزار‌می‌شود و صنایع نظامی و دفاعی ایران از این پروژه‌ها حمایت‌می‌کنند. به‌اعتقاد‌بنده سطح مسابقات پایین نیست اما از آنجایی‌که در سال‌های ابتدایی برگزاری آن‌ها هستیم، امکان دارد که از نظر نحوه‌ی برگزاری و داوری نقص‌هایی در آنها وجودداشته‌باشد. حتی این امکان هم وجوددارد که چند دوره برگزار‌شوند و دیگر برگزارنشوند. اما نکته‌ی مثبت هر سه مسابقه این است که مسابقات را بر خلاف مسابقات مینی‌باجا و فرمول SAE به‌صورت چندین مرحله‌ای برگزار‌می‌کنند و در طی آن روش تحقیق را هم یاد‌می‌دهند. در کل کسانی که تا آخر این مسابقات دوام‌می‌آورند از نظر جسارت پیشبرد یک پروژه می‌توانند یک سروگردن از بقیه‌ی دانشجویان هم‌دوره‌ی خود بالاتر باشند و اگر چنین مسابقاتی در ابعاد وسیع‌تر و در تنوع بیشتر برگزار‌شوند می‌توانند به بالابردن جسارت مهندسی دانشجویان مهندسی کمک‌کنند.

صنعت خودروی کشور سال‌هاست که از رقیبان هم سطح خود در 30 سال گذشته، عقب‌مانده‌است و تلاش‌هایی که برای ارتقاء آن هم صورت‌گرفته نتوانسته جهشی را در آن ایجادکند. در این بین توان دانشگاه‌های ما نه آنقدر کم بوده که بشود آن را مقصر قلمدادکرد و نه آنقدر زیادبوده که بتوان صنعت را به‌خاطر استفاده‌نکردن از این توان سرزنش‌کرد. این توان موجود در دانشگاه‌ها چه اتفاقی برایش می‌افتد؟
خیلی واضح می‌خواهم توضیح‌دهید برای سرنوشت یک دانشجوی فعال و علاقمند در این حوزه چه سناریوهایی می‌توانید ترسیم‌کنید. هر کدام را با اثراتی که در نهایت خواهد‌گذاشت توضیح‌دهید.
خوب با وضعیت موجود محتمل‌ترین اتفاقی که به‌نظر‌من خواهدافتاد ادامه‌ی فعالیت در خارج از ایران است. ادامه‌ی تحصیل و پس از آن کار در صنعت پویای خودرو در اروپا یا امریکا.
وضعیت دیگری که احتمال آن بیشتر است ماندن در سیستم خودمان است آن هم به‌صورت مستقل. اگر شرایط اقتصادی کشور کمی به‌سمت ثبات برود می‌توان امیدداشت که همین توان دانشجویان، شرکت‌های موفقی را در آینده به‌ثمررساند که منجر به پویایی صنعت کشور شود. در کل جماعت دانشجو نگران ماندن خود در ایران است. اگر بتواند برود حتی لحظه‌ای را هم تلف‌نمی‌کند و دردسر چانه‌زنی در بازار ایران و با مدیران ایرانی به‌ماندن و امید به پیشرفت نمی‌ارزد.

فرانسه

خودروی سوپرمایلیج دانشگاه صنعتی اصفهان در مسابقات فرانسه

بهار ۱۳۸۷

France

IUT Supermileage in competitions
Apr, 2008

ما تاکنون خبر‌های متعددی از چنین پروژه‌هایی داشته‌ایم . خودروی خورشیدی غزال ، خودروی فرمول یک، خودروهای برقی و ... شما به‌عنوان شخص درگیر در یکی از این حوزه‌ها چقدر با دیگر هموطنان فعال خود آشنا‌بوده‌اید و چقدر از کار آنها مطلع‌شده‌اید؟
خوب ما برای اینکه خود را اولین تیم خودرویی دانشجویی ایران می‌دانستیم، همیشه نگران این بودیم که اولین بمانیم! ما به همراه تیم علم‌و‌صنعت اراک اولین تیم مینی‌باجای ایران بودیم. با آنها در‌ارتباط‌بودیم و حتی قبل از سفر به آفریقای‌جنوبی به آنها مراجعه‌کردیم و در مورد چگونگی مسابقات و حتی وضعیت احتمالی خودروی خودمان در مقابل سایر تیم‌های حاضر با هم مشورت‌کردیم. قبل از آن هم در مورد نحوه‌ی تهیه‌ی قطعات نایاب خودرو از راهنمایی آنان استفاده‌کرده‌بودیم. در مورد تیم فرمول وضعیت فرق‌می‌کرد. چون ما با اختلاف حداقل دو سال با تیم فرمول بعدی ایران فاصله داشتیم دیگر کسی نبود که با آنها ارتباط‌داشته‌باشیم. تیم خودروی خورشیدی دانشگاه تهران هم که نوع فعالیتشان با ما بسیار تفاوت‌می‌کرد. فقط ایرانی‌های بسیاری را در کشورهای مختلف پیدا‌کرده بودیم که آنها نیز در تیم فرمول دانشگاه خود عضویت داشتند. با آنها هماهنگ‌می‌کردیم به محض این که به ایران می‌آمدند ملاقاتی را ترتیب‌می‌دادیم و از تجربیات آنان استفاده‌می‌کردیم. در کل تیم‌های خودرویی کشور در یکی دو سال پیش در آن حد نبود که بتوان با هم ارتباط‌برقرار‌کرد. اما در همین اواخر با تیم فرمول دانشگاه شیراز و دانشگاه آزاد تهران جنوب ارتباط‌برقرارکرده‌بودیم که در واقع ما راهنمای آنان بودیم.

آیا به چنین رابطه‌ای احساس‌نیازمی‌کردید و یا از نبود و کمبود آن نگران نبودید؟
اگر ما در کشوری بودیم که می‌توانستیم با افراد بیشتری در حوزه‌ی مسابقات خودمان ارتباط‌داشته‌باشیم بدیهی‌بود که نتیجه‌ی بهتری هم بدست‌می‌آوردیم. اما اینچنین نبود. ما در ایران بودیم به‌طوری که حتی یک نفر نبود که ما را راهنمایی‌کند که موتور دوربالا را چه‌کار‌باید‌کرد. یا سیستم تعلیق یک خودروی مسابقه‌ای را چطور باید طراحی‌کرد. تقریباً همه‌ی فعالیت خودرویی در ایران مربوط می‌شود به خودروهای معمولی و چیزی به نام خودروی مسابقه‌ای اصلاً معنا‌ندارد. اصلاً مرجعی وجود‌ندارد که بتواند تشخیص‌دهد آیا ما واقعاً خودروی فرمول ساخته‌ایم یا اینکه فقط یک ادعاست! خوب همین موضوع باعث‌می‌شد که بسیاری از توان ما به‌هدربرود. در کل یک خلاء تمام‌عیار بود.

آلبوم عکس: مازندران در پاییز

2009-01-07T10:31:00.005+03:30

مازندران، ساری

آلبوم عکس: «مازندران در پاییز»

آذر ۱۳۸۷

Sari, Iran

Photo Album:
«Mazandaran in Autumn»
Dec 9, 2008

38 Photos:

1600×1200px
Camera: SONY
Model: DSC-P52
Latitude: n/a
Longitude: n/a

به‌افتخار پاییزی که با تمام زیبایی رفت و یه‌دوسه باری جان مارو به لب رسوند. به‌افتخار پاییزی که یه‌بار دیگه امید رو به ناامید کشوند...

بعضی وقتا می‌شه با یه دوربین ذغالی و ذوق عکاسی در حد دمپایی هم عکس‌های خوبی گرفت. همه‌ی عکس‌ها رو می‌تونید با کیفیت ۱۲۰۰×۱۶۰۰ پیکسل دانلودکنید.

مشاهده‌ی آلبوم » - خوراک آلبوم »

پی‌نوشت:
در توضیح این روزها، من فقط سالنمای خورشیدی رو به رسمیت می‌شناسم.

باغ‌دار می‌فروشد ۱۰۰ تومان، در تهران می‌خریم ۲۰۰۰ تومان

2008-12-20T01:19:00.004+03:30

مازندران، ساری

امسال، برداشت نارنگی به‌صرفه نیست و باغداران ترجیح می‌دهند میوه‌ها را بر روی درخت رهاکنند.

آذر ۱۳۸۷

Mazandaran, Iran

It is not economic to harvest the Mandarin Orange this year.
Dec 9, 2008
1600×1200px – 532KB
Camera: SONY
Model: DSC-P52
ISO: 100
Exposure: 1/160 sec
Aperture: f/3.8
Focal Length: 6.3mm
Flash Used: No
Latitude: n/a
Longitude: n/a

مازندران، ساری

ایران پنجمین تولیدکننده‌ی نارنگی در دنیاست.

آذر ۱۳۸۷

Mazandaran, Iran

Iran is the 5th biggest Mandarin Orange producer.
Dec 9, 2008
1600×1200px – 626KB
Camera: SONY
Model: DSC-P52
ISO: 100
Exposure: 1/125 sec
Aperture: f/3.8
Focal Length: 12.6mm
Flash Used: No
Latitude: n/a
Longitude: n/a

این عکس‌ها بخشی از آلبوم مازندران در پاییز است که به‌مرور کامل‌تر می‌شود.
مشاهده‌ی آلبوم » - خوراک آلبوم »
منبع آمار: http://en.wikipedia.org/wiki/Mandarin_orange

پاییز است و بازی رنگ‌های این درختان آهنین

2008-12-16T03:25:00.009+03:30

مازندران، جنگل‌های تپه‌ماهورهای ساری

برگ‌های درختان انجیلی در پاییز

آذر ۱۳۸۷

Mazandaran, Iran

Parrotia Persica leafs in Autumn
Dec 9, 2008
1600×1201px – 735KB
Camera: SONY
Model: DSC-P52
ISO: 100
Exposure: 1/60 sec
Aperture: f/3.8
Focal Length: 6.3mm
Flash Used: No
Latitude: n/a
Longitude: n/a
Engine: Picasa

درختان انجیلی در پاییز

2008-12-14T05:57:00.004+03:30

مازندران، ساری

درختان انجیلی در پاییز

آذر ۱۳۸۷

Mazandaran, Iran

Parrotia Persica in Autumn
Dec 9, 2008
1600×1201px – 747KB
Camera: SONY
Model: DSC-P52
ISO: 100
Exposure: 1/125 sec
Aperture: f/3.8
Focal Length: 6.3mm
Flash Used: No
Latitude: n/a
Longitude: n/a
Engine: Picasa

درختی از جنس فولاد و به زیبایی طوطی

2008-11-30T08:21:00.010+03:30

مازندران، ساری

برگ‌های درخت انجیلی در پاییز

آذر ۱۳۸۷

Mazandaran, Iran

Parrotia Persica leafs in Autumn
Dec 9, 2008
1600×1201px – 292KB
Camera: SONY
Model: DSC-P52
ISO: 100
Exposure: 1/80 sec
Aperture: f/3.8
Focal Length: 6.3mm
Flash Used: No
Latitude: n/a
Longitude: n/a
Engine: Picasa

چند برگ که پای جنگلی اون‌ور البرز به مراسم پرشکوه مرگ رفته‌بودن، از له‌شدن زیر پای نامهربون ما جان‌به‌دربردن. پاییز فصل مرده‌هاست. اما بی‌تفاوت به این سمفونی عذادار، به کنار بساط ناهاری بودیم و از زیبادیدن چشم‌ها، در حیرت.
باور نکردیم که خلوت این کهنه موجودات صبور رو می‌کشتیم. زیر حبابی که ابرها تاریک‌کرده‌بودن، رفتیم به غار تاریک‌تری که زیر دست‌های رنگین این صدساله‌های صبور نقش‌زده‌شده‌بود.

عکس بالا، چند برگ افتاده‌زیرپای درختی به نام "انجیلی"ه. درختی که منحصر به ایران و جنگل‌های شمال کشوره. نام علمی این درخت Parrotia Persicaست و البته بخاطر چوب بسیار سختش "درخت آهنی ایرانی" و یا Persian IronWood هم گفته‌می‌شه.

منبع: http://www.nikisimpson.co.uk
اگر عکس رو نمی‌بینید اینجا رو کلیک کنید.

این درخت‌ها بومی جنگل‌های شمال هستن ولی در جاهای مختلف دنیا به عنوان درختان تزئینی مورد استفاده قرار می‌گیرن. دلیل این کار هم زیبایی برگ‌های این درخت هنگام بهار و مخصوصاً پاییزه.
جایی که ما بودیم، ترکیبی از درخت های بلوط و انجیلی جلوی چشم‌های ما خودنمایی می‌کرد و چه از داخل جنگل و چه از نمایی دور، جلوه‌ی بسیار زیبایی به جنگل می‌داد. متاسفانه یادم نبود که عکس‌های بیشتری از این بازی رنگ‌ها بگیرم.

مازندران، ساری

جنگل‌های انجیلی در فصل پاییز

آذر ۱۳۸۷

Mazandaran, Iran

Persian IronWood Forests in Autumn
Dec 9, 2008
1600×1201px – 292KB
Camera: SONY
Model: DSC-P52
ISO: 100
Exposure: 1/80 sec
Aperture: f/3.8
Focal Length: 6.3mm
Flash Used: No
Latitude: n/a
Longitude: n/a
Engine: Picasa

منبع: http://www.rbge.org.uk. اگر عکس رو نمی‌بینید اینجا رو کلیک کنید.

زیبایی جنگل وقتی دوبرابر می‌شه که بعضی از این درخت‌ها قرمز می‌شن، بعضی زرد و بعضی هم هنوز سبز باقی‌موندن.
مازندران، جاییه که با نیم‌ساعت رانندگی از خونه‌ت، می‌تونی برسی به یه همچین جایی و ناهارت رو زیر همچین درخت‌های منحصر بفردی بخوری در حالی که در کیلومتر ها اطرافت هیچ آدم و ماشینی نیست که آزارت بده.

پی نوشت:
از دیروز سومین موج سبز وبلاگستان شروع‌شده و در واقع این حرکت تلاش می‌کنه این نکته رو یادآوری‌کنه که زمین ما در معرض گرم‌شدن بی‌رویه‌ست. این پست شاید در این ارتباط نوشته‌نشده باشه، اما لازم می‌بینم که یادآوری‌کنم، چرخ دنده و گریس و مکانیک و این کوفت و زهرمارها وقتی بدرد این سرزمین و مردم بیچاره‌ی اون می‌خوره که جایی داشته‌باشیم که برای زندگی‌کردن و نفس‌کشیدن. یادمون‌باشه که درختی به این با ارزشی که صدسال طول می‌کشه تا به این زیبایی دربیاد، ارزششو نداره ده‌ها هکتار از جنگل هامون رو به بهانه‌ی ساخت کارخونه‌ی ماشین‌سازی یا هر کوفت دیگه‌ای ازبین‌ببریم تا مثلاً رونق اقتصادی داشته‌باشیم، بیکاری رو ازبین‌ببریم و این حرفا. البته من تخصصم این نیست (بگو تو اصلاً تخصصت چی هست؟!) ولی همین‌قدر از منابع آگاه شنیدم که شخص آقای رئیس جمهور مردمی، دستور اکید دادن که سازمان جنگل‌ها در مازندران، در شش نقطه، اراضی جنگل رو واگذار کنه برای ساخت کارخونه و ازین مسخره‌بازی‌ها. وقتی که رئیس‌جمهور این سرزمین، درک درستی از توسعه نداره، نمی‌تونیم انتظار داشته باشیم که مثلاً شعورمون تا حد مبارزه با گرمایش زمین برسه.
پیشنهاد من اینه که حداقل دو خط هم شده پای نوشته‌های بی‌ربطمون یادآوری‌کنیم، مهندسی، تولید، توسعه وقتی بدرد‌می‌خوره که محیط زندگی‌مون رو به عنوان مهم‌ترین پارامتر وارد معادلات ریز و کلان بکنیم. چیزی شاید به معنای توسعه‌ی‌پایدار.

علم، آیا همانی است که در دانشگاه ما رد و‌ بدل می‌شود؟

2008-11-23T10:25:00.013+03:30

درست در شماره‌ی پیش از توقیف مجله‌ی شهروند امروز که شاید سنگین‌ترین مجله‌ی چاپ‌شده‌ی فارسی حال حاضر بود و احتمالاً افشاسازی برخی مطالب در مورد آیت الله لاهوتی باعث تخته‌شدن در این مجله شده، مقاله‌ی دیگه‌ای هم با عنوان "سوءتفاهمی به‌نام علم"چاپ‌شده‌بود که به نقد سیستم حاکم بر فضای دانشگاهی ایران می پرداخت. مصاحبه‌شونده دکتر رضا منصوری بود که در دولت خاتمی مسئولیت معاونت پژوهشی وزارت علوم رو بر‌عهده‌داشت. اما دو هفته بعد در برنامه‌ی نقد باورها از رادیو فرانسه، کورش مرشد (نویسنده‌ی کتاب "عقب‌افتادگی علمی" یا "علم عقب‌افتادگی") بیانی مشابه برای وضع علمی ما ایرانی‌ها به‌کارمی‌بره. تشابه این دو گفتار، توجه آدم رو بیشتر به این سمت جلب‌می‌کنه که آیا واقعاً مسیر حرکت آدم‌هایی که در این سرزمین دنبال چیزی به نام علم (همون درس و مشق خودمون) رفتن درست بوده یا نه. منظورم همین ماهایی که استاد شدیم، یا دانشجوییم. از اونجاییکه یه دونه کار پیدا نمی‌شه که توی این مملکت، درست‌درمون انجام‌بشه، به این یکی هم باید شک کرد. عقل سلیم می‌گه که هر چه سریع‌تر نسبت به مسیری که توش افتادیم تجدیدنظرکنیم (نه لزوماً به معنای جداشدن از مسیر). به‌هرحال گفتن از ما بود.
در مورد سوال عنوان این پست باید پاسخ داده بشه که متاسفانه خیر.

چند قسمت از صحبت‌های دو مصاحبه‌ی بالا:

مانورهاي تبليغاتي و بزرگنمايي‌هاي دولتي در رابطه با دستاوردهاي علمي كشور به عقده عقب‌افتادگي ما بازمي‌گردد. شيوه‌اي است براي ايجاد غرور كاذب.

آنچه ما در ايران از ابتدا به دنبال‌اش بوديم آموزشكده بود نه دانشگاه.

در اساسنامه دانشگاه صنعتي شريف (یعنی صنعتی اصفهان) آمده كه دانشجو تربيت كند براي ذوب آهن اصفهان.

این بیشتر از آنكه شبیه دانشگاه باشد شبیه حوزه علمیه است. شايد بتوان گفت كه رواج جزوه‌نويسي در دانشگاه‌هاي ايران هم برگرفته از همين نگاه باشد.

قطعا. ما تصور مي‌كنيم علم چيزي است كه در كتاب‌ها نوشته شده و فقط بايد آن را آموزش داد.

در ايران تصور ما از علم ساختماني به نام دانشگاه و استخدام تعدادي استاد است كه در كلاس‌هاي آن درس مي‌دهند.

اگر كسي در يكي از دانشگاه‌هاي جهان PhD بگيرد و چند مقاله و شركت در كنفرانس داشته باشد اما بعد از آن بنشيند و هيچ كاري نكند از اجتماع علمي خارج شده است. حداكثر معلمي است كه در جايي تدريس مي‌كند و متاسفانه اكثريت دانشگاهيان ما از اين دست هستند.

اينكه مي‌گويند دانشمندان جوان بيشتر شبيه شوخي است.

مشكل آن است كه در ايران ما ميان علم سنتي، علم مدرن و علوم ديني تمايزي قائل نيستيم و همه را علم مي‌دانيم.

بیشتر:

----------------

Now playing: O-Hum - Aloodeh

بعدازظهر یک جمعه‌ی پاییز، آرامش، دریا، عکاسی

2008-11-22T05:40:00.015+03:30

روی عکس بالا کلیک کنید تا در ابعاد بزرگتر ببینید. مشاهده‌ی آلبوم »

مدت‌ها بود دوربین دستم نگرفته‌بودم. البته اینی که من داشتم شاید دیگه اسمش دوربین نباشه اما به‌هر‌ترتیبی که بود عکس می‌گرفت :) توضیح مربوط به عکس‌ها رو توی آلبوم دادم.
مشاهده‌ی آلبوم »
مشاهده‌ی آلبوم بر روی نقشه »
توضیح: تصمیم‌گرفتم درِ آمینوس و فلیکر رو تخته‌کنم. به نظر من پیکاسا از همشون سرتره. احتمالن توی یه پست جدا توضیح‌می‌دم که با این پیکاسا 3 چه کارایی که نمی‌شه کرد! :)

----------------
Now playing: Empyrium - Die Schwaene Im Schilf

شیفت‌دیلیت و عاقبت شیلتطزینگ!

2008-10-30T16:53:00.015+03:30

در کشوری زندگی می‌کنیم که در ابتدایی‌ترین موضوعات و برخوردهای اجتماعی اون پدیده‌ای وجود داره بنام "شیفت‌دیلیت!". حذف حرف‌ها، حذف نوشته‌ها، حذف رفتارها. شاید اگر مردم ما این عادت زشت رو در فرهنگشون نداشتن الان مملکت ما وضع دیگه‌ای داشت. خیلی راحت حرف‌ها گفته‌نمی‌شه. این تبدیل‌شده به یه جریان غالب و اگر شما بخوای برخلاف این جریان حرکتی کنی و حرف‌هایی رو که صدها سال به‌شکل "جیز-بو" دراومدن رو بزنی و یا حتی حقایق رو بیان‌کنی، سریع مهر سکوت روی لب‌های تو می‌کوبن و تو رو مجبور می‌کنن که حرفی نزنی، چیزی نشون ندی. حتی نشون ندی که آقاجون به عزیزت قسم که این حرف چیزی نیست به خدا. اما همین هم اجازه‌داده‌نمی‌شه. از دوستی‌های دو نفره بگیر تا بالاترين بخش‌های حکومت، فقط یه چیز موج می‌زنه: پنهان‌کردن حقیقت و بی پروا دروغ‌گفتن.
البته که این دوران روزی تموم می‌شه و طبق حکم آزادی، ما هم به دورانی می‌رسیم که دیگه می‌شه بی‌پروا حرف‌زد و از بند این حذف‌کردن‌ها رها‌شد. و صد البته که در دورانی زندگی می‌کنیم که ابزارهای زیادی داریم برای رهایی از این بند. شاید تنها چیزی که هیچ وقت کسی نمی‌تونه جلوشو بگیره همین تریبون وبلاگی و وبی باشه. و مسلماً هیچ شیلطری! نمی‌تونه جلوی رشد بی‌اندازه‌ی متون وبی رو بگیره.
کل مطلبی رو که قصد داشتم اینجا بنویسم، در زیر با نمودار خلاصه‌می‌کنم. اگرچه که تنها افکار شخصی منه:

اروپا / دنیای آزاد
↓

گذار از حاکمیت کلیساها و پذیرش آزادی‌های فردی و اجتماعی به عنوان تنها راه پیشرفت جوامع

↓

جنبش‌های مردمی

↓

تشکل‌های مردمی (NGO)

↓

برقراری ارتباط با سایر اقشار مردم
⇐ انتشار روزنامه، کتاب و رسانه

↓

افزایش سطح آگاهی مردم

↓

کاهش اعتقادات خرافی در میان مردم
⇐ افزایش احترام به اعتقادات متفاوت

↓

کنارآمدن با تابوهای رفتاری چندهزارساله

↓

افزایش اعتمادبه‌نفس و کاهش نفوذ اعتقادات فرافیزیکی

↓

اتکا به علوم تجربی و آماری

↓

افزایش قدرت مدیریت در جامعه

↓

بهبود وضعیت اقتصادی مردم

↓

افزایش کیفیت زندگی + افزایش میزان امیدبه‌زندگی

↓

زندگی آرام‌تر و با نوسانات جسمی و روحی کمتر

↓
پایداری جامعه

ایران
↓

مجموعه‌ی عوامل

↓

انحطاط فکری و اجتماعی

↓

استبداد نظری

↓

حاکمیت استبداد عملی

↓

سرکوب فعالیت های مدنی

↓

عدم اجازه‌ انتشار روزنامه
+ برخورد سلبی با پدیده‌ی ماهواره
+ عدم اجازه فعالیت به رادیو و تلویزیون خصوصی
+ شیلطزفینگ اینترنت
+ پارازیت روی امواج رادیویی غیرخودی

↓

جلوگیری از برقراری ارتباط بین روشنفکران و سایر اقشار مردم

↓

سرعت کند رشد آگاهی مردم

↓

افزایش اعتقادات خرافی در میان مردم
⇐ کاهش احترام به اعتقادات متفاوت

↓

باقی‌ماندن تابوهای رفتاری چندهزارساله

↓

کاهش اعتمادبه‌نفس

↓

اتکا به علوم غیرتجربی و غیرآماری

↓

کاهش قدرت مدیریتی

↓

تضعیف اقتصاد

↓

کاهش کیفیت زندگی مردم
+ کاهش میزان امیدبه‌زندگی

↓

زندگی نا آرام تر و با نوسانات جسمی و روانی بالاتر

↓

عدم پایداری جامعه

↓
گذار از حاکمیت استبداد عملی

چند خط از به‌هم‌ریخته‌ی روزگارم - ۷۵

2008-10-21T20:21:00.004+03:30

سر تفنگت رو از روی شقيقه‌ام بكش كنار
حوصله ندارم
صداش ممكنه اذیتم كنه

دانشجوی خوابگاهی، بخشی از يک کلونی اعتراضی

2008-10-20T20:05:00.016+03:30

احتمالاً همه در جریان هستند که امسال پذیرش در دانشگاه‌های دولتی، بومی‌تر شده و افراد زیادی با توجه به شایستگی‌شون نتونستین دردانشگاه‌های تاپ کشور، مشغول به تحصیل بشن. گذشته از این موضوع که چقدر از حقوق داوطلبان کنکور امسال ضایع شده و چقدر نابرابری بیشتر، موضوع بسیار مهم دیگه‌ای وجود داره که شاید دلیل اصلی اقدام عجولانه‌ی دولت احمدی نژاد در بومی‌سازی دانشگاه‌ها بوده اکه در اینجا با این موضوع اشاره می‌کنم.
اگر شما هم‌اکنون دانشجو هستید و در خوابگاه بسر می‌برید و یا قبلاً دانشجو بودید، شاید این موضوع رو حس‌کرده‌باشید که بین یک دانشجوی خوابگاهی و یک دانشجوی بومی تفاوت‌های بساری وجود داره و این تفاوت‌ها با رسیدن به ترم‌های پایانی به اوج خودش می‌رسه. شما شاید حتی این جمله‌ی معروف رو هم خیلی زیاد شنیده باشید:

"اکثر اصفهانی‌ها^[۱] (در اصفهان، تهرانی‌ها در تهران، مشهدی‌ها در مشهد و ...) دبیرستانی وارد دانشگاه می‌شن و همونجور دبیرستانی هم از دانشگاه فاغ التحصیل!"^[۲]

در خوابگاه، از اونجاییکه دانشجو از خانواده جداست با مرور زمان تجاربی بدست میاره که روند رشد و تکامل شخصیتی فرد رو با سرعت بیشتری به جلو می‌بره و شخصیت مستقل‌تری رو بوجود میاره.
خوب، حالا ما یه سری دانشجو داریم که دارن زودتر از نیمه‌ی دیگه‌ی دانشجوها به رشد فکری می‌رسن و دست بر قضا! مجبورن که توی اتاق‌های چهار تا شش نفره بصورت کلونی و در یک یا چند مجتمع خوابگاهی زندگی کنن. وای پسر، شت! با این سیستم، 9 ماه از سال حداقل نصف دانشجوها در یک قدمی مدیران دانشگاه هستن و بدین ترتیب سر هر موضوع کوچیکی و سر هر اشتباه کوچیکی از طرف مسئولین دانشگاه، موی دماغ اون‌ها می‌شن و نمی‌ذارن که هر کسی هر کاری که دلش خواست انجام بده.
دانشجو دانشگاه و خوابگاه رو محل زندگی خودش می‌دونه و نمی‌ذاره که تغییرات انقلابی (شاید مثل اسلامی‌کردن دانشگاه‌ها!) به محل زندگیش اعمال بشه. اگه نگاهی هم به حرکت‌های دانشجویی از ۴۰ - ۵۰ سال پیش به این طرف در ایران بندازید، می‌بینید که جرقه‌ی اولیه و حتی متن اصلی بسیاری از حرکت‌های دانشجویی از خوابگاه و دانشجوهای خوابگاهی شکل گرفته. (نیازی به ذکر مثال فکر نکنم باشه.)

آقایون که اون بالا مالاها نشستن و دارن گند می‌زنن به مملکت ما، از یه چیز به شدت می‌ترسن. و اون یک چیز اینه که جرقه‌ی حرکتی چیزی، در متمدن‌ترین بخش جامعه (یعنی دانشگاه) زده بشه و به داخل بدنه جامعه تزریق بشه. در این موضوع شاید احدی شک نداشته باشه. حالا برای اینکه این پتانسیل خفته رو یه جوری سربه نیستش کنن، باید یه جورایی جلوی شروع هر حرکتی رو بگیرن و هر جریان اعتراضی‌ای رو در همون نطفه خفه کنن.
جالبه. نطفه یعنی دقیقاً اتاق‌های خوابگاه‌ها.
پیشگیری از تشکیل این نطفه خیلی راحت‌تر از خفه کردنشه و این نوع پیشگیری هم دقیقاً کاری هستش که حضرات، امسال بر سر داوطلبای کنکور آوردن.

دانشجوی خوابگاهی كمتر
⇐ اعتراض کمتر
⇐ دست و بالی آزادتر در رام‌کردن تاثیرگذارترین بخش جامعه (دانشگاه)
⇐ نزدیک‌تر‌شدن به آرمان‌های انحصارطلبانه

واقعاً شرم‌آوره.

و حالا یک سوال:
آیا دانشجوی خوابگاهی ما می‌دونه که تا چه اندازه می‌تونه در دانشگاه و در جامعه تاثیرگذار باشه؟
پاسخ:
متاسفانه خیر.

-------------------------------
پی نوشت:
[۱] من دانشجوی صنعتی اصفهان هستم :)
[۲] توضیح: این جمله^ تنها بخشی از ادبیات خوابگاهی هست و مسلماً برای همه ی دانشجوهای بومی صادق نیست.

چند خط از به‌هم‌ریخته‌ی روزگارم - ۷۴

2008-09-26T13:38:00.006+03:30

دیروز بود؟
نه.
چند روزی می‌شود كه گذشته‌است
به خيال خود كه به اندازه‌ی درياها فاصله داشت.

ماشين‌ها می‌رفتند،
نمی‌خواستم كسی را ببينم.
صبر كردم، همه رفتند:
آرام آرام
قدم برداشتم
به قلعه‌ی قديمی و هميشگی‌ام رسيدم.

از كنار پله‌ها، خرامان خرامان، ذكری بر لب،
به ياد او،
پايين می‌آمدم.
می‌ديدم:
آدم‌هايی كه می‌رفتند و می‌آمدند.
می‌دانستم كه آشنا نيستند،
مي‌دانستم.

به سروها رسيدم.
از ميان آنها و از زير يك پنجره‌ی آشنا گذشتم.
دالان نيمه‌كاره‌ی قلعه را قدم بگذارم
اما
نگذاشت.

در آن دورها
قدم‌های آشنايی،
نَفَسم را گرفت
زمان،
ديگر معنی نداشت.
قلعه‌ای در كار نبود.
پشيمان بودم.
راهم را گرفت.

مرده‌ی خود را در سبزی‌هايی آن دورترها
پنهان كردم،
اشك حلقه می‌زد،
نفسم گرفته‌بود.
با خود فكر كردم:
بازگشتی دركار نبود،
بايد به راه خود ادامه می‌دادم.

دستان خود را گره‌كرده‌رفتم
و بر چوب‌های آن پل قديمی نشستم
به انتظار،
صدايی در گوشم زمزمه می‌كرد
كه آرام باش
آرام
چند دقيقه گذشت...
ديگر يادم نمی‌آيد...

تقویم گوگل با تاریخ خورشیدی

2008-08-27T03:00:00.011+04:30

تقویم گوگل نیاز به معرفی نداره. شاید در نوع خودش بهترین باشه. اما برای ما که با تاریخ خورشیدی کار می‌کنیم، زیاد قابل استفاده نیست و احتمالاً با این وضع توسعه‌ی سرویس‌های فارسی وب هم که ما داریم، تا یه هفت‌هشت سال دیگه -بلکه بیشتر- کسی رنگ تاریخ خورشیدی رو توی سرویس‌های گوگل نمی‌بینه. اما به قول دوستی: نشد نداریم. توی این چند روزی که گذشت بصورت پراکنده تلاش کردم یه جورایی تاریخ خورشیدی رو به تقویم گوگل بندازم و تا الان تا یه جاهایی هم موفق شدم. برای شروع برای اینکه ببینم آیا اصلاً به یه همچین کاری ادامه بدم یا نه، بخش اول رو بصورت عمومی مطرح می کنم تا توسط کاربرای دیگه تست بشه و بازخوردش رو ببینم.

برای اینکه تاریخ رو در تقویم گوگل بصورت خورشیدی ببینید، طبق مراحل زیر عمل کنید:

در صورتی که از فایرفاکس استفاده نمی کنید، آخرین ویرایشش رو دانلود کنید و نصب کنید.
افزونه‌ی گریزمانکی رو بر روی فایرفاکس نصب کنید.
این اسکریپت رو در گریزمانکی نصب کنید.
به تقویم گوگل برید و در بخش تنظیمات، نمایش تاریخ رو در حالت 31-12-2008، گزینه‌ی week starts on رو در حالت Saturday، گزینه‌ی Show weekend رو در حالت yes و Default view رو در حالت week قرار بدید.
در آخر، فایرفاکس رو یک‌بار دیگه راه‌اندازی کنید.

به تقویم گوگل برید و حالا باید تغییراتی در تاریخ روزها و نمایش بخش‌های مختلف تقویم مشاهده کنید.
بخش اول این فارسی‌سازی تنها شامل نمایش هفتگی تقویم می‌شه و در قسمت‌های دیگه فعلاً کار نمی‌کنه. همچنین بطور آزمایشی، تبدیل تاریخ‌ها تنها در روزهای سال 2008 پشتیبانی میشه. برای مرور هفته‌های بعد و قبل و نمایش درست تاریخ در اون‌ها هم باید از تقویم کوچک سمت چپ استفاده کنید.

در صورتی که نمایش فارسی تقویم دچار مشکل شد، در گوشه‌ای از صفحه، کلیک کنید تا فارسی‌سازی برگرده. بهترین راه برای اعمال دوباره‌ی اسکریپت فارسی‌سازی، کلیک بر روی یکی از تقویم‌ها در ستون سمت راسته.

کلیه‌ی قسمت‌های دیگه این تقویم هم قابلیت فارسی‌سازی رو داره و البته وقت زیادی می‌بره. در صورت بازخورد مناسب این حرکت، تلاش می‌کنم که بقیه‌ی کار رو ادامه بدم و اشکالاتی که در بالا مطرح شد رو بر طرف کنم. بنابراین اشکالاتی که در مرورگر خودتون می‌بینید رو گزارش کنید تا در نسخه‌ی بعدی، اصلاح بشه.
در آخر هم تشکر ویژه به بهرام مراوندی عزیز که چپ‌راست از کد تاریخ خورشیدی ایشون استفاده می‌کنم ;)

انسان، موجود، خلاق، گاهی ناپخته

2008-08-25T05:36:00.006+04:30

گویا انسان “موجود” است. موجودی که تخیل می‌کند، ذره‌ای بیشتر از “موجودات” دیگر. موجودی است که از زیبایی لذت می‌برد، باز هم ذره‌ای بیشتر از “موجودات” دیگر. با تخیل خود گاهی می‌زند لذت زیبایی‌ای که می‌بیند را بر خود زهرمار می‌کند. نه بر خود، بلکه با تخیل خود، خود را منجی عالم می‌بیند و لذت زیبایی را برای دیگران هم زهرمار می‌کند و از اینکه آن لحظه‌ی اوج را از خود و دیگران می‌گیرد، خوشحال است. خود این‌بار از زیبایی‌ای که در تخیل خود ساخته است لذت می‌برد. انسان “موجود” خلاقی‌ست. از هیچ برای خود، خلق می‌کند و لذت می‌برد. آنچه که از میلیون سال قبل برایش به یادگار مانده را نمی‌پذیرد و فقط ساخته‌ی هزار ساله‌ی خود را باور دارد. دیگر نمی‌داند که “آن” به مراتب پخته‌تر از “این” است.

این نظری بود که برای نوشته‌ی "عکس روز: شکلاتی، آب نباتی، من هم مگست!" کمانگیر گذاشته بودم. تفسیر باشه با شما.