life, the universe and everything

5 reasons to go crazy this summer:

2010-03-07T19:22:00.002+02:00

1- Alice in Chains in Istanbul, June 2010
2- Pearl Jam in Bilbao, July 2010
3- Alice in Chains in Bilbao, July 2010
4- Metallica in Istanbul, June 2010
5- 2010 World Cup, June 2010 (see previous post.)

Ready. Set. Jump!

Things I'm looking forward to:

2009-12-05T06:57:00.012+02:00

Yet again, I have to read on a Friday night (welcome to the grad student universe). If you have come across this blog before, you can probably see where I'm going with this by now... That's why I'm not going to bother explaining the motivations behind this post. For my first time visitors, keep coming back (or browse the old posts, see what kind of brilliant stuff I can come up with!) and you will understand what I mean.

I've decided to jot a few things down not only because work awaits on my desk, but I thought tweeting about these might cause a bit too much tweetcount for one night, which might, MIGHT, lead to people judging a plethora of things, ranging from my social life to, well, the lack thereof.

Without further ado, behold the list of things I look forward to doing, in chronological order.

1- Finishing with coursework:
I've been a student for most of my life (about 18 years now. WHAT THE FUCK.) Alas (um, not really), that ends by the end of this month. No more final assignments, response papers, class presentations, grades. I'm moving up a notch on the ladder of academia. Bring on the good stuff.

2- Going back to Istanbul:
Folks, I'm not going to lie to you: coming back to Syracuse in August was very much comparable to going on exile. I had the worst trip of my life, which comprised of a lot of texting, loud music, and tears. I mean, A LOT. It took too damn long to get back on track, and here I am now, getting ready to go back again. Who said five months was a long time clearly did not attend grad school.

Time flies. Seriously. And as Morrissey once said, "the past is a strange place." (It sounds like it's out of context, but trust me it's not.)

So, I’m looking forward to: spending an awful lot of time at home with family, catching up with friends (attending a reunion party the day after I arrive will be majestic – yeah I’m thinking jet-lag), and aimlessly walking on the streets of the city, because let’s face it, Syracuse isn’t the most pedestrian-friendly of towns.

3- Working on (and finishing?) my three projects:
I have two articles to send out, another one to present in February (NOLA, bitches!). And don't even get me started on my proposal. I have a month, well, more like 2 weeks, to work on all of these, until mid-January. Let's see how much I can get done. Check back in January.

4- Taking COMPS (all caps!):
For those of you who are unfamiliar with the PhD Universe: first read this post, then check out PhD Comics. Passing comprehensive exams is THE rite of passage for PhD students. I shall take them in April, unless the world implodes, or Marduk changes its mind and decides to strike earlier than scheduled. (Speaking of, seriously, WHAT THE FUCK, John Cusack?) I look forward to reading SHITLOAD of stuff on Political Science, as if I haven't done so for the past 8 years.

But let me jump ahead and come to the thing that really urged me to write up this post in the first place:

5- WATCHING THE WORLD CUP:
To all American peeps out there:

"Baseball is grand, and imma let you finish, but the World Cup is the greatest world sports tournament of all time, ALL TIME." The World Series is not even a world tournament, so I guess I'm not even doing justice to Kanye here. But I digress.

So Turkey handsomely fucked up during the qualifiers, but that’s not supposed to stop me from enjoying some good old soccer with my dad now is it?

June 11 – July 11, 2010: (2010 sounds futuristic, doesn't it?) This is when Istanbul will be crazy hot. Coincidentally, this is when the World Cup will take place. So stack up the beer and the cashews. Turn on the A/C and let the games begin.

Now let me go back to work. Because those comps, "they're gonna write themselves." NOT.

there is a light that never goes out.

2009-11-24T08:02:00.003+02:00

cok dogru.

cok.

koprudeyim, belli ki karsiya gecememisim.

Kasim ayi

2009-11-06T09:13:00.002+02:00

Eylul ekim derken bir kasim ayina daha girdik.

Turkce'ye hayran olmamak elde degil. KASIM KASIM kasiliyorum ben bu ay geldigi zaman. Haftalik (ya cok pardon, simdi farkettim ki cumlelere buyuk harfle basliyorum, ama aliskin degilim buna normalde, bu parantezden sonra lowercase'e geri donucem. end of PA.) evet, haftalik programim, is yukum asagi yukari hep ayni olsa da bu kasim ayi gercekten "kasim" ayi--islerin yetismedigi, uykunun yetmedigi, seker tuketimimin sacmasapan boyutlara ulastigi bir ay.

bununla beraber, syracuse'u bilmeyenler icin konusuyorum, kis ayinin "bagira cagiraaaaa" geldigi ay oluyor kasim. bugun yarin kar bekliyoruz burada. guzel olacak, tane tane dusecek, huzur gelecek. sonra biraz daha yagacak, agzimi acik birakacak.

sonra biraz daha yagacak, kufrettirmeye baslayacak.

allahtan o ara istanbul'a gidiyorum.

---

empire state of mind super bir sarki bence. bu post da boyle bitsin.

please wait...

2009-09-13T23:23:00.002+03:00

eskiden windows'un kumsaati vardi gicik gicik donmesini izlerdik, simdi saat tipi donen yuvarlaklar var mac'de, twitter'da falan. hepsinin amaci ayni: "bekle dur. bisey yapmaya calisiyoruz surda."

ucuz (yahut butcesinden bagimsiz olarak sanatsal olmaya kasan) amerikan filmleri genelde soyle biter: hikaye climax'e cikar ortalara dogru, sonra cozulmeler baslar, ve kahramanlar hayatlarina kaldiklari yerden devam ederken film biter. kahvalti sofrasinda kahve icip bagel yiyenler, arizona collerinde kamera zoom out ederken ruzgarla yol alip gidenler, vesaire.

hah. kaldigim yerden devam ediyorum. mesaj bu.

yazicam daha, ama ondan evvel okumam gereken yuzlerce sayfa var. dolayisiyla simdilik sizi o donen seyle basbasa birakiyorum. yahut kumsaatiyle. hangisi isinize gelirse.

Hoscakal

2009-08-03T04:42:00.005+03:00

Istanbul, cok guzelsin.

Seni ilk Besiktas iskelesinden gordum. Yere bakarak gulumserken oyle masum, oyle temizdin ki. Icimden sana kosmak, nihayet sarilmak, opmek gelmisti o an. Kendimi tuttum onun yerine, beni kabul etmeni bekledim once, bana kucak acmani.

Cok iyisin Istanbul. Cok. O gece beni kabul ettiginde, elimden tuttugunda bildim, bu ziyaretim farkli olacakti. Bana iyi davranacagini biliyordum, beni mutlu edecegini. Sana doyamayacagimi, ve giderken icimden bir parcayi burada birakacagimi da.

Ne cabuk vuruldum sana Istanbul? Sicakligini, karmasani, beni saran kollarini ne cok sevdim, daha ne zaman geldigimi anlamadan? Meger ne kadar ozlemisim sevilmeyi, bir sehrin beni sahiplenmesini. Oldugum yere ev diyebilmeyi.

Gecelerini, gunduzlerini, her zamanini sevdim Istanbul. Uyurken ne guzel mirildaniyordun, canim, nasil derin uyuyordun? Renklerin ne kadar parlak, ne kadar mutluydu? Yesil, mor ne cok yakisiyordu ustune?

Tum sokaklarini gezmek isterdim Istanbul. O sokaklarin hepsinde sarki soylemeyi. Yagmurda ve guneste daha cok yuruyebilmeyi. Zamani hesaplamayi birakarak seni yasamak isterdim, gunes dogunca gitmek zorunda kalmadan.

Senden bana bir rogar kapagi ve koskocaman, busbuyuk bir sevgi kaldi Istanbul. Isterim ki hic silinmesin ustumde biraktigin izler, kokun tekrar sinsin ustume, sonra tekrar, sonra tekrar. Ezberime alsam her yerini, her sozunu. Hic ayrilmasam senden, hic birakmasam. Dondugumde yine ayni yerde karsilasan beni, Besiktas iskelesinde. Yine sarilabilsem sana, kokunu icime ceksem, gozyaslarimi silsen.

"Hosgeldin" desen, evim olsan.

Hoscakal Istanbul.

Sevgilim, hoscakal.

hosuma gitmeyen seyler #26

2009-07-28T00:20:00.002+03:00

avrupa yapimi filmlere benzeyen bir hayat yasiyor olmam.

ben bir blockbuster'da yasamak istiyorum artik, lutfen. butcesi buyuk olsun, kafami cok yormam gerekmesin, ve mutlu sonla bitsin.

en sevdigim sayi 25

2009-07-25T11:59:00.004+03:00

25. Soylenisi, yazilisi, durusu cok keskin, guzel bir sayi. Ne eksik ne fazla, tam kivaminda. Tek sayi olmasinin buna bir etkisi muhtemelen var, son birkac gundur bunu dusunuyorum.

Artik 25 yasindayim. Bu sayiyi bir yil boyunca tasiyacak olmak cok hosuma gidiyor su anda. Tamam komik gulmeyin.

Ama ayni zamanda feci derecede korkuyorum bu yastan. Kariyer yapan genc kadin triplerine teget gecerek soylemek istedigim birkac sey var.

Simdi dogruya dogru, yaslanmaktan olesiye korkuyorum. Daha krem endustrisine bagimli hale gelmedim belki ama son 1 yildir nemlendirici falan kullanmaya basladim. Iste daha saglikli beslenelim cilginligina biraz kaptirdim--tabi amerikada yasiyor olmamin bunda etkisi cok.

Ama asil korktugum sey gelecek. Ahahah ne kadar da surpriz oldu bu hepimiz icin oyle degil mi kuzum? Mesela doktora 2 seneye biter mi? Biterse sonra ne olacak? Nerede yasiycam? Tek tufek yasamaya ne kadar devam edicem? Oeh!

Bloc Party - Kreuzberg gunun sarkisi.

efendim at 25, something must change. gorucez.

hadi bakalim kutlu olsun madem.

Kimin ahi tuttu?

2009-07-23T23:38:00.002+03:00

Biliyorum, orada biri var. Yillar once ahi tuttu. Ve ben o gun bugundur huzura kavusamadim.

Cik ortaya!

Buyuk bir dalganin icine gayet bilincli ve cesur olarak giriyorum. Rasgele.

no subject

2009-07-23T03:05:00.000+03:00

eyvah... eyvah...

sictik.

big time.

sictik...

My No-no List

2009-06-18T07:27:00.008+03:00

Recently I've started building a list of what I would never ever do, as I walked back and forth between home and campus. This is what I have come up with, so far.

I shall never:

1- wear velvet jumpsuits, hooded jackets. Anything velvet, I shall not wear. (Black velvet blazer jacket might be THE ONE exception.)

2- wear black suit pants with baby blue or baby pink shirts.

3- wear sweatpants that have trashy words on the back. I do not need to label my ass "juicy". Let's leave some things to people's imagination, shall we?

4- wear animal print clothing. If leopard and zebra skin looked good on people, god or genes would have figured something out for us by now. There is no need to push the limits of evolution AND creation.

5- have hazelnut liquor and vodka shots. Not after I had six consecutive shots last spring. Even the thought of it makes my stomach sick.

6- dye my hair blond. Sorry, folks.

7- have French manicure. The idea of painting the tips of your nails white is just disgusting.

8- give up drinking beer. (Maybe except when I'm pregnant. Correction: If. If I'm pregnant.)

9- watch Grey's Anatomy, Desperate Housewives and any kind of reality TV--Gordon Ramsey might have to suck it.

10- cut off the neck of my t-shirts wide and wear them to the gym. Dear college chicks, I know you have no idea what I'm talking about but, please, let's leave the 90s (um, or was it the 80s?) in the 90s (yeah, i guess it was the 80s!) and accept the fact that the goddamn decade had no sense of style.

(Thanks, lightlight!)

Do you want to continue? Yes - No

2009-06-10T17:40:00.002+03:00

Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, okumadan etmeden konusunu bildigim kitaplardan biri. Biliyorum, simdi okusam simsekler caktiracak, aydinlattigi kadar aglatacak bir kitaptir. Eminim.

Ben buna benzer bir deneyim yasadim gecenlerde, bir hafta kadar suren. Bu blogu takip eden insanlar (ozellikle de arkadas kategorisinden olanlar) bilirler, pek birsey saklamadan yazarim ozel hayatimla ilgili seyleri. Fakat bu sefer bunu yapmayacagim, zira bu deneyim buralarda sozlere dokemeyecegim kadar degerli ve ozeldi.

Hayat biz uzerinde ne kadar kontrol sahibi oldugumuzu dusunsek de bize akla hayale gelmeyecek tesadufler, kivrimlar ve donusler sunmakta sonsuz bir guce sahip. Deselerdi ki bana, bundan 6 ay once, once karisacak, savrulacak ve kirleneceksin, ama sonra, bir haziran aksaminda sakinlesecek, dinginlesecek, temizleneceksin--guler gecerdim. Iyi bir isim, bana delicesine asik bir karim, iki de muhtesem cocugum vardi--sirtim nasil olur da yere gelirdi? Nasil olur da savrulurdum, nerelere?

Sonrasi film seridi gibi gecti. Nelerden, nerelerden, kimlerden, kendimden kactigimi yine bir haziran gunu havaalaninda aglarken anladim. Uzgundum, ama ondan ote kendimle barisiyordum. Havaalaninin tuvaletinde bayilacagimi zannederken aslinda kactigim onca seye geri dondugumu biliyordum. Annemle dun konustugumda hissettigim buruk huzuru aylardir yasamamisim, ne aci.

Bana varligiyla guc veren biri dedi ki, zaman iyi gelecek herseye. All you need is time diye bosuna bagirmiyor Kele.

Bir insana yetismeye calismak bir toplantiya, bir yemege yetismeye benzemiyor. Cogu zaman bizim yetismeye calistigimiz kisiye su anda ulasilamiyor. Ayni sekilde, bir hayata gec kalmak cok can yakiyor. Ben sadece kendi hayatima degil, baska bir hayata da gec kalmisim meger. Canim bu yuzden aciyor, bu yuzden kendi hayatima aglarken huzurlu bir aci cekiyorum.

Ama iste, zaman eger umdugumuz kadar guclu bir ilacsa, o zaman belki bir gun ben, sen, birbirimize, kendimize tam vaktinde yetisiriz. En temiz, en guzel giysilerimizle.

O zamana kadar devam etmek istiyor muyum?

Hayir.

havada asili kalan leylek ve ben

2009-06-01T08:49:00.002+03:00

bu haftasonu boston'la baslayan yazlik gezmelerim sali gunubirlik new york, carsambadan itibaren 10 gun boyunca orlando ve atlanta, sonrasinda da istanbul ve dublin'le devam edecek. agustosta kisfmetse omaha ve washington dc'nin ardindan yeni egitim ve ogretim yili syracuse'a donmemle baslayacak.

ben de saniyodum ki bu donem kicimi guzelce kirip ders calisicam. allahtan mesafeler uzun da yolda calisacak zamanim olacak.

her yilbasi kapi esiginden atlarim, batil inanc evet hmm. iki senedir denedigim bu yontem sacmasapan sekilde ise yariyor--fazlasiyla ise yariyor--biletti oteldi derken gezmekten simdiden yoruldum.

barcelona da bir sonraki bahara kaldi... :(

made to love magic

2009-05-29T05:46:00.007+03:00

dersten kacmak icin degil de hakikaten canim cektigi icin blog yazmak epey hosuma gitmeye basladi.

efendim son post'tan bu yana derin nefesler alma sureci yasiyorum. daha baharin gelmesini icine sindirememis olan syracuse'un yagmurlu havasini en ucra koselerde kalmis alveollerime aldiktan sonra kendimi cok daha iyi hissettigimi soyleyebilirim.

zira farkettim ki bir yerlere kosmak, kendini bir yere eklestirmeye calismak, bunun icin caba sarfetmek feci derecede ziyan ediyor insani. kendimi ruhsal olarak paralamaya basladigim noktada, allahtan, imdadima cep telefonum yetisti de, yanlislardan cok gec kalmadan dondum. insanin icguduleri nadiren de olsa dogruyu soyleyebiliyor, sms teknolojisi hayat kurtarabiliyormus. (pun intended.) sonra zaten gordum ki, spor salonunda kendimi paralamak da asagi yukari ayni etkiyi yapiyor. tek farki sonra bi adrenaline rush durumu oluyor, yataga girip aglamak hissi boylece ortadan kalkiyor.

bunu yazarken arkada nick drake dinlememin bir nedeni var. daha da ayrinti vermem gerekirse, dinledigim herhangi bir nick drake albumu degil, made to love magic.

bu album hayatimin belli bir noktasina cakili kaldi, ve ne zaman dinlesem beni o noktaya, civarlarina falan, goturmeyi basardi. cok mutlu oldugum zamanlara denk geliyor bu albumle tanismam. sonra cok uzgun zamanlarimda arkadas oldu bana. simdilerde ise gecmise bakip nereden nereye geldigimi dusunmek istedigimde yolumu aydinlatan bir isiga donusmus durumda.

yuksek seviyede ask acisi ceken bir arkadasima gecenlerde tavsiye verirken bir de gordum ki buyumusum. asagida nick drake calarken yukarida kurdugumuz hayallerin havaya erimesinin (ah marx, bloglara dusecek adam miydin sen?) ustunden dort sene falan gecmis. bir suru yanlislar yapilmis, bir o kadarindan donulmus, ama hepsi verilen dogru kararlarin arasinda minicik kalivermis. ben birak eskisi kadarini, neredeyse hic aglamayan birine donusmusum. (iyi mi kotu mu sen karar ver.) eskiden cileden cikaran seyler artik dokunmaz olmus. gulup gecmeyi ogrenmisim. insan iliskileri eskisi kadar onemli gelmemeye baslamis. sasirmaz olmusum. kicim biraz yukselmis (biraz da kuculmus).

o zamandan bu zamana degismeyen tek bir sey var ama: gecen gun lost'a en basindan tekrar baslama karari aldim ve farkettim ki pilot bolumu gercekten cok kotu. bu dusuncem hala degismedi.

kim?

2009-05-15T07:54:00.006+03:00

- megerse biz seninle ayrilmamisiz.
- nolmus peki?
- ben seni... oldurmusum.

aglayarak muzik dinleyip birseyler yazma istegimi vaktiyle kaldirildigim hastanede biraktigimi hatirliyorum. bir daha donup bakmadigim seyler arasina siyah pantolonum ve yesil cizgili kolsuz bluzumla girdi o istek.

tamam belki bunu yazarken aglamiyorum ama su an kacinciya dinledigimi unuttugum sarkiyi birkac saat evvel ilk dinlemeye basladigimda gozyaslarimi tutamadim. hayatimin son 5 senesi falan (az evvel parmak hesabiyla bu sayiya varmis olmam bu post'un dramatik ogelerini zayiflatmamali hayir. bununla beraber ta o zamandan bu zamana 5 sene gectigini farketmem tam su anda ufak bi sarsinti gecirmeme neden oldu.) gozlerimin onunden, evet, bir film seridi gibi akmaya basladiginda ben bildigin hickiriyordum--aglamaktan. o zaman farkettim ki canim yeniden yazmak istiyor.

bir insan hayattan ne ister? ben yaptigim isi iyi yapmak, uc bes kisiye yazdiklarimla ulasabilmek istiyorum. iyi bir universitede isim olsun, bilim yapayim, ogrencilerim olsun falan. acayip derecede yuzeysel, dunyevi istekler.

sonra birini seveyim. cok seveyim, kendimi kaybedercesine. o da beni sevsin, cok sevsin. beraber hayallerimiz olsun, beraber yapmaktan hoslandigimiz seyler olsun. evde oturup dizi izlemekten de, cikip bi bira icmekten de esit olarak, esit derecede zevk alalim. birbirimize yetelim. onun yaninda oldugum surece dunyada kimse kalmamis olsun, umrumda olmasin. uyurken izledigimde icimden kalbimi cikarip yastiga koymak gelsin (viewer discretion is advised).

tamam su cumleyi de kurucam: ayaklarimi yerden kessin yahu. kessin. bunlar ise cok dunyevi olmayan, hayatta yayin yapacak konu kalmadigi zaman hala bir seye tutunma gucu verecegine inandigimiz daha ozsel temenniler.

ben bu taslaga yaklasan bir kisi bulmustum bir zaman once. cok sevdim, hatta sanirim bir sure de sevildim ciddi bicimde. tabi gecmis zaman kullandigima gore tanim geregi bu hikaye tahmin ettigim sekilde surmedi. heh, hatta tahmin etmedigim baska sekillerde surdu desem daha dogru olur. sonuc olarak bir gun vardi, ertesi gun yoktu. giden gitti, kalan saglar ve ben yolumuza kivrila kivrila devam ettik.

surekli bir arayis hali icindeyiz hepimiz. istedigimizi buldugumuzu sanip, ya da bulmus gibi yapip demirliyoruz birilerinin limanlarina. sonra o limanlar yipranmaya basliyor. tamam diyoruz, vakit gelmis. bazen sessizce, bazen firtinalarla beraber uzaklasiyoruz bir zamanlar guvenle sokuldugumuz hayatlardan.

candan ercetin arkamda hala soyluyor, kim, kim diye. benim soylemek istedigim ama sozlerimin yetmedigi bir yigin seyi teoman 4 dakikada anlatmis sagolsun. adama sirf bunun icin minnettarim.

kim? gercekten, ciddi olarak soruyorum, kim? orada mi, yoksa sadece beynimde mi? burdaydi da ben mi yakalayamadim? yakaladim da kendi dalgalarimda bogdum mu? elma dersem cikar mi?

bunlari okudugunda beni anlar mi?

amacsiz bir yazi

2009-05-11T04:59:00.003+03:00

okulumun ikinci senesi cuma itibariyle bitti. ben de bittim. bir alttaki post'a koydugum resimdeki gibi bir haftasonu gecirdim. su an sabah kahvaltisinda ictigim (ve gercekten uyduruk olan) kahveden mi, yorgunluk-alkol-uykusuzluk ucgeninden mi, yoksa son zamanlarda basima gelen cok ilginc gelismeler yuzunden mi bilemiyorum ama, tuhaf bir kalp carpintisi esliginde yaziyorum.

kalp carpintisi guzel birsey degil. universitenin son senesinde sagligim sacmalarken basima gelenlerden biri de bu anksiyete denen seydi. bir sekilde ustesinden geldim. bu siralar kalbim yine bi garip carpiyor ama hangi nedenle, onu bilemedim daha. guzel seyler yuzunden oldugu yolunda dusuncelerim var sadece.

fakat tabi her zaman oldugu gibi, anlatmak istedigim sey bu degil, baska.

aslinda daha anlatmak istedigim cok sey var. yazicam hepsini buraya, blogumla daha cok ilgilenicem bu yaz.

evet diyordum ki, amacsizlik. bundan bahsetmek istiyorum.

okul bitince kisa sureli bir ara vermeye kendime soz vermistim--dogal olarak. bu haftasonu ipin ucunu kacirircasina deli bir haftasonu gecirdim. pazar (bugun) eve geldigimde yapmak istedigim tek sey yataga girip kacirdigim dizileri falan izlemekti.

oyle de yaptim. su an saat aksam 10 oldu, ben yemek bile yemeyi unuttum. muzik dinliyorum, blog okuyorum dizi seyrediyorum falan. AMA NASIL BIR BOSLUK HISSI, anlatamam.

farkettim ki, amacsizlik guzel. bunun keyfini cikarmak icin aslinda uykum olmasina ragmen uyumadim gunduz.

fakat o da bir yere kadarmis. yani amacsizlik belli bi noktadan sonra sinir bozuyor. mesela amacsiz, bombos gecirdigim 5. saatin sonunda kendimi hasta, hatta enikonu kotu hissediyorum.

--
amacsiz bir yazi oldugunu soylemistim.

post-friday to do list

2009-05-04T03:48:00.004+03:00

A couple things you should know beforehand:
- I'm a grad student.
- I wrote I-don't-know-how-many papers this semester (8) and I still have to write two more.
- I don't remember how many all-nighters I pulled this semester either.

Below are some of the things I will do on and after Friday:

1)

(There is only one item on the list. I know.)

how to lose a life in 10 days

2009-04-12T08:54:00.005+03:00

It's 2:00am and I'm reading an IO article on international institutions and legitimacy construction with a focus on Libya. Obviously it's time for me to blog.

Although I will weigh in on this more later --and by later I mean not until I finish grading 40 papers, write two papers and prepare a couple of presentations-- let me just say that pursuing a PhD is not the most boring career choice. In fact, it can be one hell of a life experiment if you do some of the things I list below, oh-so-selflessly:

1) Try cutting down your sleep. Having a modest five-hour sleep instead of, say, eight, will certainly help distort your thoughts on life, the universe and everything. (get it?)

2) Try cutting down your food, too! In fact, studies show that a combination of 1) and 2) reinforce the results. Deliberate starvation will not only help you save money (and not necessarily live better, Walmart!) but might kick start that diet that you have been planning since 2007.

3) Increase your alcohol consumption. This one's great, really. It works perfectly when you start to notice how every new day is the same as the day before, and that some change in life is necessary. Soon you will believe that beer and wine are your true friends. Don't panic, this is normal, although illusory: true friends never want to hurt you. And by hurting, I don't just mean giving you a hangover the next morning.

And because I know the world revolves around me, I will save the good stuff for later. It will blow your mind.

(Photo: http://finallyseeing.tumblr.com/post/94244105)

Note to self:

2009-03-31T11:32:00.000+03:00

Being too rational will probably hurt you soon.

anilar... anilar...

2009-03-03T08:06:00.006+02:00

coskun sabah geliyor gozumun onune. yeni yuzyila ayak uydurma gayreti icinde, ici bos, cerceve gibi, ud oldugunu zannettigi bir aletle tek ayak taburenin ustunde tingirdatiyor.

simdi gozumde canlandilar.

allahtan coskun sabah mp3 neslini kilpayi kacirdi (belki de kacirmamistir, coskun sabah mp3 diye google'da aratsam muhtemelen sibel kekili pornosu falan cikar karsima - aha iste simdi sunu yazarak siteme ugrayan insan sayisini en az ikiye katladim)

evet ne diyorduk, kilpayi kacirdi. ya da ben coskun sabah muzigini begenecegim yillari kilpayi atlattim. hangisi hangisinin onunde bilmiyorum. sonuc olarak, coskun sabah dinleyen bir insan olarak buyumek yerine boyzone'la baslayip metallica, anathema, amorphis, pain of salvation'la devam eden, halihazirda morrissey'le suren bir muzik evriminden gectim.

coskun sabah'la olan iliskim ise kendisinin bu blogun basligina ilham olmasi seviyesinde kaldi.

simdi morrissey dinliyorum da, aklima ordan burdan bir suru kucuk hatira, ses, goruntu falan dusuyor. simdi bunlari yazmak istiyorum.

hatira: aglayarak istiklal'de yurudugum bir gun olmustu. ringleader of the tormentors daha yeni piyasaya cikmisti da, onu dinlerken baya hickira hickira agliyordum sokakta. bak simdi.

ses: haziran 2006 - parkorman'daki morrissey konseri. turkiye'den amerika'ya tasidigim seyler arasinda bu konserin bileti de vardi, hatta o bilet su anda salonumun duvarinda asili. o kadar soyluyorum.

goruntu: gece taksim'den sabanci'ya falan donerken yol isiklari, shuttle'in ici. sonra kampuste gece yururken icinden gecmekte korktugum karanlik.

years of refusal'in daha yeni ciktigi su gunlerde, bu da benim morrissey'e selamim olsun.

sulu gozler

2009-02-20T11:17:00.002+02:00

agladigimdan degil, sabahin 4 bucuguna kadar uyanik kaldigim icin.

bisuru sey var anlatmak istedigim. bazilari icin vakit yok, bazilari icinse muhattap. buraya yazmak bile yetmez.

ustelik gerekmez.

o zaman en guzel cozum kendi kendine konusup saskinca gulmeye baslamak oluyor. gulup gecmek lazim zaten. baska turlu hangi ruh dayanir?

dear blog:

2009-02-11T05:05:00.004+02:00

this is one of those not-so-frequent times: i'm eager enough to read yet another paper and yet i decide to just fuck around a little, until the moment comes when i'm really sleepy and decide to go to bed instead.

what does happen frequently is me not even bothering to start reading.

so the thing is, i don't like formal models. i never have. i have great respect for those who study math for undergrad and then bully on our turf. i also have respect for those who break the ground with their formal models: co-authoring with mathematicians to come up with them is truly an accomplishment on their part.

i don't like constructivists either. if you really think about it, formal modelling and constructivism are kind of like the two sides of the same coin. (calling lightlight to comment on this!)

ok, i'm too tired, and i need my brain cells to carry me for just another half an hour until i finish reading, oh yes, another APSR article by shugart and taagepera. so i will leave that statement here for now. to be elaborated.

why did i write this in english? if he happens to stop by here and read this, he can see how that syllabus excruciates me.

***

the effective number of parties equals one over the sum of all the share of the votes or seats won by every party.

dav davosa kusmus davosun haberi olmamis

2009-01-30T07:43:00.002+02:00

bilen bilir, hazirandan beri tayyip erdogan'la yatip tayyip erdogan'la kalkiyorum (yarabbim deyim olarak kalsin bu mumkunse.) ortalama bir turk insanindan heralde 2-3 kat daha fazla ekspoze olmus durumdayim kendisine bu sure zarfinda - 20kusur bin kelime tutan bir tomar konusmasini ingilizceye cevirmemden tutun da, hakkinda yazdigim paperin 4 kere degismesine denk gelen asagi yukari 100 sayfalik yazim surecine kadar, kendisiyle neredeyse tek vucut olmus sekilde yasadim son birkac ayi.

simdi kendisine gercekten minnettarim, bi danismanimin, bi de sabanci'da seminer verdigimde dinlemeye gelen insanlarin ilgilendigi boyle kum tanesi gibi bir konuda calisirken (bu arada, zamanimizin grad school sorunu oluyor bu ayni zamanda. hepitopu 15 kisinin ilgilenecegi seyler hakkinda 15 yil calismak - sisyphos, benim hayatimi yasayana kadar bekle), evet, ne diyorduk, calisirken, adam bir anda dunya capinda haber oluverdi. ben "be adam yine ne halt ettin" diye delirirken en az 4 farkli kisiden "hadi yine iyisin malzeme geldi" gibi motive edici sozler duydum.

isin en guzel tarafi, yarin bolumde yapacagim sunumdan once, bu aksama kadar kimsenin ilgisini cekmeyecegini sandigim konusma bi anda baglamina oturuverdi. karmasik duygular icerisindeyim. sanirim ilk defa basbakan'in yaptigi birsey isime yaradi.

bakalim yarin neler olacak.

kicimin kenari

2009-01-24T10:02:00.000+02:00

basligim bile var miymis...

haksizliga gelemiyorum, hele ki coktan tamamlamis oldugum bir gorev icin sanki aylardir bisey yapmamisim gibi davranilmasina, yaptigim ise saygi duyulmamasina gelemiyorum.

soyle: okulda bi workshop yapiliyor her hafta. kurbanlik koyun gibi fakulte ve grad ogrencilerinin onune cikiyoruz, paper bi hafta onceden internete konuyor, bir discussant coktan belirlenmis oluyor (gecen donem!) ve iste 1.5 saat boyunca ecel terleri esliginde bir grup ego sahibi insan senin paperinin altindan girip ustunden cikiyor.

bu surec kasimda basliyor. ocak sonundaki sunum icin ta kasimda benden baslik isteniyor. ben bu paperla gecen haziran'dan beri ugrastigim icin, kasim'da elimde o haliyle bile sunabilecegim bir paper var. dolayisiyla basligi da. workshop'i hazirlayan hocanin asistani benden baslik istiyor ki cizelgeye konsun. kasimin 18'inde gelen emaila ayni gun cevap yaziyorum, basligim sudur diye.

sunum gelecek cuma. dun asistana mail atiyorum, yahu bu surec nasil isliyor ben ne zaman paperi gondermeliyim size diye (ustunde HALA ugrasiyorum, bayginlik gecirebilirim) kiz diyor ki pazartesi olur mu. ben tabi, diyorum. zaten o sekilde planlamisim kafamda. tabi bu akli guzel asistan bunu hocaya haber vermiyor. ben de asistanla gorustugum icin hocayi ekstradan bilgilendirme ihtiyaci duymuyorum (ustelik adam 1 haftadir bolume ugramiyor, heralde bu hafta isi var diye dusunuyorum).

sonra bugun sabahtan aksama kadar su sekilde vakit geciriyorum: sabahtan huntington'a basla, oglen 2-3 arasi atlas ti training'ine git, 3-11 arasi huntington'i okumaya araliksiz devam et. sonra da bi zahmet arkadaslarima gidiyorum, catchphrase oynuyoruz falan. gayet guzel buraya kadar.

gece 2de eve geliyorum. bi bakiyorum ki hocadan mail: sibel ve asistan, lutfen beni bilgilendirir misiniz, ortada bi paper var mi? ortada bir baslik BILE var mi? icimden bir suru kufur sayiyorum tabi. sonra asistandan bir mail daha gelmis: evet hocam paper yolda, pazartesi gonderecek sibel. sibel, bu arada bi baslik gonderirmisin.

ULAN ben sana ta kasimda gonderdim o basligi. madem bi kenara yazmayacaktin neden ta 3 ay oncesinden istiyorsun?

tabi eger yeterince icmis olsaydim bu gece, o kasimda gonderdigim maili fw: yapmak suretiyle hem hocaya hem asistana gonderecektim. fakat ne gerek var potansiyel comp jurimi karsima almaya oyle degil mi! dolayisiyla hocaya ve asistana bir ozur maili attim. ama asistana o eski maili forwardladim, bak ben gondermisim bunu diye.

bi terslik silsilesiyle basladi bu surec. bakalim cuma gunu nasil kanirticaklar.

eve donus?

2009-01-06T01:51:00.002+02:00

amerika'ya donmeme 2 gun kala hayatimin tekrarlayan temalarindan olan "ev neresi ki yav?" sorununu baslikta birakip hemen baska konulara gecmek istiyorum.

istanbul trafigi ve gece yarilarina kadar suren, izlemekten zerre kadar da utanmadigim ask-i memnu, yemekteyiz ve varmisin yokmusun (sozlukte biri van misin gogh musun diye baslik acmis hay allah iyiliginizi versin) gibi programlar saolsun, saat farki denen illete aynen kaldigim yerden devam ediyorum. halihazirda saat sabahin 2si. ben de yarin degil oburgun donuyorum. bu gidisle amerika'ya vardigimda biyolojik saatimi 3 hafta once nerede biraktiysam oradan alip devam edicem.

istanbul trafigi hakkinda da suraya iki satir eklemek istiyorum. ben, ozellikle de dolmuslarda, muzikti podcast'ti falan dinleyip yol ne kadar uzun surerse sursun bir sekilde bundan zevk alabilen bir insanim. fakat bu gelisimde farkettim ki "yol ne kadar uzun surerse sursun" tamamen mantikli sureler cercevesi dusunulerek edilmis bir laf. zira taksim-bostanci yolunun 2.5 saat surmesine mantik ve algi sahibi hicbir kimsenin dayanabilecegini zannetmiyorum. bu durumda 2.5 saatlik yol benim icin muzik dinleyip camdan disari bakmak yerine koltukta bir guzel kaykilip gece alamadigim uykuyu tamamlayabilecegim bir firsat kapisina donusmus durumda! hem boylece dolmusta alinan uyku bana bir bolum ask-i memnu olarak geri donuyor.

oktay, sibel. (2009) "yuzeysellikte yeni bakis acilari: bir ibret hikayesi" istanbul: ramsey.

biyolojik saat demisken. bilen bilir, bir sure once gezegenin dengesini tekrar saglayabilmesi icin masif bir kilo verme girisiminde bulundum. sonuc basarili oldu. yalniz tabi beklenen de oldu, turkiye'de bulundugum uc hafta icerisinde isler monoton bir artis hiziyla sirazesinden cikti. gunde 4 minik ekler pastasina kadar cikan tatli tuketimimle turkiye'nin pasta-borek sektorune su icinde bulundugumuz kriz doneminde boylece katki sagladigimi soylemekten mutluluk duyuyorum. demem o ki biyolojik saat ve biyolojik baska dengelerim tam anlamiyla altust olmus durumda. bunun da kesin cozumu ivedilikle mekan degistirmekte.

hayatimin bir baska tekrarlayan temasi da ozlemek. tema tema, temas degil. buraya gelmeden once anne yemekleri, anne kokusu, babanin komiklikleri falan ozlenirken, buraya geldikten sonra da syracuse'daki yatak, arkadaslar, sevgili falan ozleniyor. nedir yani bir elektron kadar olamayacak miyim! en komigi de donus seyahatinin bir ucu aileden ayiriken diger ucu sevgiliye baglayacak simdi. dolayisiyla kendisine oynamasi icin atilan iki tenis topu karsisinda ne halt edecegini sasirmis bir kopek yavrusu gibiyim tam su anda.

hangi birine kosayim ben simdi ulan!