Historias Eléctricas

Feedback

2008-04-25T16:24:00.000-07:00

A estación inmensa, inzada de xente e de cores, sumida baixo o abisal ceo de ferruxe, non é lugar para atoparse con ninguén. Pero eu sei que el está aquí, nalgures, buscándome entre o rebumbio para dicirme adeus. Así que percorro lentamente a chaira na procura duns cabelos familiares. Pasado un tempo, detéñome resignada ao pé dun vagón calquera.

A megafonía anuncia a partida inmediata do meu tren. A máquina fende o espazo como una muralla de diamante, implacablemente recta, cadrada, arestada, e pérdese en cada confín da estación. Atravesadas dun lado a outro, as vertixinosas liñas de fuga cospen en formación ducias de linguas mecánicas. As brandas vagas humanas lamben, en rítmicas palpitacións, a chapa impasible, e ao pouco, a plataforma fica baleira. Subo.

Atopo un asento libre ao carón da fiestra. Miro a árida chaira. Nas alturas, o mozo dun anuncio fítame ferozmente, como se me coñecese. Seica me está a falar; ten unha voz grave e agarimosa: “Liñas LT dálle a benvida ao noso tren LT-480. O tempo estimado de traxecto é de cinco horas doce minutos. A temperatura no exterior é de quince graos e chove lixeiramente. Se desexa amenizar a súa viaxe, pregámoslle consulte a carta de servizos que se atopa baixo o seu asento. Para calquera pregunta ou petición, pode dirixirse ao noso persoal de servizo. Que teña unha feliz viaxe.”

Esperto cando o vexo. Está fóra, diante da miña fiestra. Estouro en ledicia. Busco os seus ollos. El non acerta cos meus. Non pode verme. Da voltas desorientado. Busca nos escuros cristais tinguidos, e non atopa nada neles. Estou a cinco metros, pero é como se non estivese. Sei o que está a pensar: “igual estasme vendo, pero iso non me serve de nada; só me fai sufrir”. Igual debería correr a unha saída. Pero está tan preto que parece a piques de verme. Nese momento, bota a andar á beira do tren e desaparece.

Treme o vagón e péchanse as portas; imos partir. A máquina comeza a moverse lentamente, eu rabuñando na fiestra. Agora vai aparecer outra vez. Aparece. A súa mirada pérdese preto de min, baleira. De súpeto, ilumínase e sorrí. Nun intre, doume de conta de que me está a ollar, de que hai alguén do outro lado. De que un e outro estamos emparellados ollo con ollo. A mirada queda compracida, porque vén de volta. Tocámonos por un instante coma se fose unha milagre, e danos tempo a dicir adeus. Despois, afúndome lostregando na escuridade.

Marcel Duchamp, “O gran vidro” ou “A casada espida polos seus solteiros, mesmo”. (detalle superior: a casada)

Verde escuro

2008-03-15T15:44:00.000-07:00

Tamén soñara contigo (convertida) en Tóquio

2007-11-07T07:53:00.000-08:00

Esbarantes Vermes de cores fluorescentes arrástranse polo subsolo. Metro de Tóquio. Arañeira Trenzada, flor de neon, gases nobres en redes de azul cobalto, violeta e morado. Engarza a cadea dos arabescos! Takadanobaba / Kudanshita / Aoyama-Itchome. No resplandor dos azulexos a tímida fantasmagoría de luz e sombra, atrapada, espectro do monstro babélico, unreal city, no glaseado da cerámica espello fumegante ou pota do piche e chumbo derretido, plásticos de deseño que flúen para forxar o molde dos ósos do Dinosauro Posmoderno, de espiña dorsal altas torres / no ar: un ziggurat tallado na perfecta xeometría de cristal, metal, formigón pre-tensado / e melodía de semáforos acesos. Ela, a cidade que encripta e retorce nun xeroglifo de Xano Bifronte, á vez museo de historia (anti)natural e gaiola. Ás veces, termiteira de cemento.

Resulta evidente que estás perdido. Tras saír á superficie, ves ao teu carón unha ringleira interminábel de autobuses urbanos e un panel informativo. Indescifrábel. Sobre a placa está debuxado un esquema de cuadrícula que se repite, monótono; escóltano uns caracteres xaponeses que, por suposto, es incapaz de ler.

De súpeto, sentes con intuición onírica que algo debeu de mudar, e uns pasos ao fondo, paréceche ver unha zona despexada con xardín. Camiñas cara ela, e ao virar unha esquina saltan á vista os cimentos pétreos da que fora a Torre Principal do Castelo de Edo. O aspecto deses cimentos resulta un chisco desacougante, xa que non evoca imaxes de orientalismo, non; é, pola contra, dunha sinxeleza acorde coas xeometrías da natureza e con algún deses monumentos de ladrillo que tanto che gorentan. Ou o CGAC compostelán, co que tamén comparte o acompañamento da herba, das árbores e das fontes.

[para CMT]

Que a cidade non durma

2007-08-01T15:33:00.000-07:00

Farto do silencio, de que só de cando en vez pase un coche pola avenida como se fose o vento ou unha fantasma. Quero todas as cafetarías abertas a todas horas, poder entrar en calquera ás tres da mañá e pedir un café sen ter que agardar a que prendan a máquina ou chegue o rapaz da padaría cos curasáns. Poder cruzarme con alguén que non sexan os recolledores do lixo ou esoutras sombras que foxen rápidas ao sentir os pasos de calquera. Quero os cruces da avenida cheos de xente ás catro ou ás cinco da mañá, que haxa novas horas punta e bocinazos, e cabreos e repartidores de xornais. Que os obreiros saian das fábricas ás tres da mañá. Que a cidade non durma nunca. Sorteádevos as quendas, creade novos horarios, novas rutinas. Un fervedoiro é un fervedorio sempre, non para a descansar. Quero os voso balbordo insoportábel da mañá a todas horas, os vosos pés batendo sen parar no asfalto, como exércitos marchando.
E entón, cando as unllas da insomnia rabuñen os ollos dos meus irmaos, sairán dos sumidoiros a recuperar o que é noso.

Transmisión

2007-05-29T08:50:00.000-07:00

Non é poesía, é sexo

2007-05-22T13:12:00.000-07:00

Ese era o outro soño. sen as marxes que che obrigan a renderte a min. despacio. pensando cada novo deserto a encher de saliva. A roupa servirá de tregua. para que todo sexa rompente. brutal. para desafogarme das cadeas coas que trenzo coroas de salvación. A roupa servirá de laberinto no que atoparse co propio animal. o estraño que non somos nós. a personificación do que agora che apeteza. só agora. Co alento invitándome a metercha. rozando os beizos e os dentes . cos dedos e cos ollos. A puta valente que te salve . que choque coches no teu corpo. e sexa a única bala do revólver .
E a túa lingua punteando nas miñas cordas.

*Se queredes podedes contarnos cal é a vosa “palabra” favorita ;)

Número 1. Sen Título.*

2007-05-15T01:10:00.000-07:00

Saca o reloxo do peto. As doce e dez. As escaleiras alónganse interminables cara adiante. Se trata de correr, a distancia entre os chanzos aumenta ata converterse en insalvable. Se vai a modo, xúntanse cada vez mais. Leva zapatos de diferente cor. Un negro e o outro branco. Ten que pisar cada chanzo co zapato da cor contraria. Os brancos co negro e os negros co branco. Branco, negro, branco, negro. Levanta a cabeza cara adiante esténdese un empedrado bicolor. Salta de lousa en lousa, pisando as brancas co zapato negro e as negras co branco. Sen pisar as raias.

As froitas das árbores están xa maduras. Trata de coller unha pero non está nesa direción. Ao moverse, cambian de forma, e non sabe se son mazás ou cereixas. Acada a que está mais preto e pínchase coas espiñas. Cando volve a mirar, ten na man unha rosa branca. Limpa o sangue nos pétalos e quedan vermellos.

Saca o reloxo do peto. As doce e dez. O tren deslízase suavemente sobre unha fina liña. No asento de enfrente, alguén le o xornal. "Teoría de Cordas", pon o titular. Asómase pola fiestra e mira cara diante. A liña está dividida en partes iguais. Cada marca fai avanzar un día a data do xornal. Saca o reloxo do peto. As doce e dez. Aparta timidamente o xornal para ver a cara do pasaxeiro. "Por favor!" exclama o revisor "Non coñece vostede a teoría de cordas? Vainos facer descarrilar"

"Pistilos e estambres" pensa namentres fai xirar a flor entre os dedos "pero, cales son cales? Se non acerto non poderei entrar". A flor encaixa perfectamente na pechadura, aínda que non logra lembrar cal é o seu nome. As clasificacións botánicas apílanse unha sobre outra nos estantes. Pasa entre elas tratando de non rozalas. Hai plantas que son velenosas. Saca o reloxo do peto. As doce e dez. "Pois claro que non teñen a mesma idade, non ves que son xémeos? Por que pensas que o teu reloxo marca a mesma hora?" Pecha o libro con con chave e alónxase.

Se se mira no espello, pode ver ao lonxe a súa casa. Hai que camiñar por un carreiro estreito, pero se se volve xa non se ve a casa nin o camiño. Decide camiñar de costas. Sabe que hai algo que esqueceu, pero non lembra que pode ser. Por iso debuxou un nó na man. Como saberán eses morangos? Estarán tan terriblemente vermellos por dentro como por fóra? Saca un do peto e mórdeo. Por dentro é branco, pero sabe ben.

Saca o reloxo do peto. As doce e cinco. Polo outro lado, o espello reflexa ao revés. A esquerda na dereita e a dereita na esquerda. Ou é ao contrario? Se se move cara a dereita, a imaxe alónxase. Cara a esquerda achégase. Pasa unha man polo pelo, pero non é o seu pelo, senón o pelo da imaxe. Saca o reloxo do peto. As doce e dez.

* O título poñédelo vós. É parte do xogo.

Comeza a historia...

2007-04-30T14:17:00.000-07:00

Cóntannos que no principio foi a electricidade, e non o verbo. Que un raio caeu e insuflou vida na materia inanimada. Dende entón, o transcorrer da electricidade polas nosas historias só pode ser mal disimulado. Cando percibimos un son, ou cando tocamos outra pel, a sensación reprodúcese no cerebro através de impulsos eléctricos. Dalgún xeito eses impulsos forman unha cadea continua que se remonta ao momento no que dúas nubes chocan no ceo. Dalgún outro xeito, iso só apunta ao que moitos xa dixeron, que non somos máis que unha forma estrañamente evoluída de cyborgs, unha manda de replicantes sen orixinal. Deses impulsos eléctricos, da vontade de contalos, ou das faiscas dos seus golpes, como sombras de mundos que nunca veremos, nacen as nosas historias.

Este proxecto pretende conter ideas xeradas dende e para a rede, videopoemas, microrrelatos con ou sen imaxe, fotografía, hipertextos... pero sempre tendo presente o medio, sobre todo na forma pero tamén, se queredes, no contido. Todos estades invitados a participar, a crear e facernos chegar como unha corrente as vosas Historias Eléctricas.