tag:blogger.com,1999:blog-216625312009-10-14T05:50:21.261+03:30و من ماه است‌و انگار پنجره‌ام بر مدامِ حاشیه‌هایِ برفشیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comBlogger24125tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-6419417654500513392009-02-12T18:32:00.001+03:302009-02-12T18:36:34.297+03:30<div align="center"><span style="font-size:180%;color:#666600;">مجبور شدیم به افتتاح دکانی در بلاگفا. هرچند این خانه خواهد ماند</span></div><div align="center"><a href="http://www.segalesh3.blogfa.com/"><span style="font-size:180%;color:#666600;">http://www.segalesh3.blogfa.com</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-641941765450051339?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-50516487340132985142008-05-24T20:15:00.000+04:302008-05-24T20:22:34.945+04:30ديرگاهي شد نيامدن اما اكنون من با سوالي ست از دوستانم دور و نزديك اگر بسپاريد كه نظر بگذارند زهي امتنان <br /><br /><br />نوشته‌هاي تمام راه به يادت بودم به شماري رسيده بايد فكري براش كرد نه چونان نوشته‌هاي تمامي اين عمر <br /><br />چه مي‌توان كرد <br /><br />در اين جا مي‌توان نهاد<br />مي‌توان نسخه پي دي افي نهاد در يك صفحه خانه ديگر<br />مي‌توان كپي كرد كه در اين حال چگونه پخش بايد كرد<br />مي توان چاپ كرد در نزد ناشري <br /><br />كه اين آخري را چه مي دانم<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-5051648734013298514?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-18494863656069507312007-11-18T20:24:00.000+03:302007-11-18T20:27:31.004+03:30<span style="font-size:130%;color:#003300;">خیلی وقت ها همینم. خسته جوری و گرفته. و نمیدانم که چه باید بکنم. جوری میل به گریز. جوری هوای نبودن در این اطراف. و هستم. همین اطرافم و خسته. خسته ام جوری و گرفته</span><br /><span style="font-size:130%;color:#003300;"></span><br /><span style="font-size:130%;color:#003300;">باید فکر کرد گاهی به بعد. فکر نمیکنم. بیشتر منتظر بعد میمانم. زیر آوار بعدم</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-1849486365606950731?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-29029663193602353772007-08-27T07:40:00.000+03:302007-08-27T07:49:08.247+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_FG0o0ygt1fE/RtJPI66wGuI/AAAAAAAAAAU/e3agXe2NWuY/s1600-h/IM_A0143.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_FG0o0ygt1fE/RtJPI66wGuI/AAAAAAAAAAU/e3agXe2NWuY/s320/IM_A0143.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5103228342437419746" border="0" /></a><br /><br /><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="" lang="FA"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style=";font-size:16;color:green;" lang="FA" >ا</span> </p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">اين دومين صفحه‌يي‌ست كه مي‌نويسم. گفتم كه بداني كه چقدر حرف براي گفتنِ تو دارم. صفحه اوّل را نمي‌فرستم. امروز شنبه است. ديگر تحمل ندارم. آن‌چنان رفته كه هر دم صبح <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">و چيزهايي براي آينده ، لب‌خند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">نمي‌دانم ، آن خواب ، آن گنبد‌ها و ، راه. با كناره‌هاي سبز و ، سبزي چشم. ياد لب‌خند‌هاي <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">دست‌هاش كه دست من<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">و اين تصور<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">بوي او را مي‌جويم در دست‌هام ، در زيرپوش سبزم كه ديگر نپوشيدم. و ياد چهره‌اش ، اين‌قدر روشن. و از آن گذشته . و اين دومين صفحه‌يي‌ست كه مي‌نويسم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">از آينده مي‌گويم. از چارشنبه‌يي در سال‌هاي بعد كه بر شانه‌ها و خاطره‌ها<span style=""> </span>خيال‌هايِ فروريخته گيسو ، از ياد مي‌رود و ، در‌هاي حرمت دوبارگي مي‌گشايد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">فيروزه‌هاي آسمان ، پيراهنش كه بود. در دامان تو كه مي‌نشست ، دراز كه مي‌كشيد جاي خالي او<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">امروز مي‌گريد ، در اين اتاق‌هاي تو در تو<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">- دوباره بيا<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">ايستاده بود آن‌جا ، كنار كاشي‌هاي تبرك نگاه فراموش شده‌ات</span><span dir="ltr" style="font-size: 13pt; color: green;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">چگونه‌ام قتيل ياد تو ،‌در آن كرانه‌هاي دلربا كه مي‌نوشي و ، از ياد مي‌روي. و من به حرمت پيرايه‌ها <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">چگونه‌ام كه از سياهي و نور مي‌گذري ، كه شاهد‌ دل‌هاي شكسته شوي<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">چگونه‌ام كه در اين رهايي ، از ياد مي‌روي<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">نگاه به آينه‌ها كرد ، شهادت به چشم تو داد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">- دوباره بيا<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">امروز مي‌گريد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">در سال‌هاي بعد ، انتظار ، چشم‌هايم را آهوي قبيله‌هاي گذشته چشم تو كرد. او ، با گيسوي مشكي كوتاه ، عزادار كبوتران از ياد رفته حرم ، نشسته روي پله‌ها و ، نگاه آسمان مي‌كند. ابري در رؤيا بنفشه مي‌بارد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">به اشك گذشت ، يادگار چشم غريب<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">- كاش جاي تو ، اين‌جا ، كنار كاشي‌هاي تبرك نگاه فاموش شده‌اش بود<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">نمي‌توانم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">گذر در اين مشاهد لب و ، ماندگاري لب ، اگر كه بود ، اين‌جا ، سال‌ها بعد ، كه انتظار چشم‌هاي آهو را قافله دلدادگان شهر تو كرد ، در آغوش‌هاي كشتزار ، دختران ، با بو‌هاي فراموش شده ، به خواب مي‌رفتند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">زهراي حصاري شكوفه‌هاي سيب ، عزيز لحظه‌هاي غم بود ، كنار سنگ قبر‌ها و تشييع‌هاي مزار‌ها<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">اكنون كبوتراني بر رؤياي شكفته تو مي‌گذزند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">به رؤياش ، كه ستارگان در آسمان غروب مي‌كردند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">و قسـم اگر به پرند نگاه تو مي‌خورد ، به مهر بود<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">به چشم او در اين سال‌هاي بعد ، دوستت دارم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">عزيز او كه باشم ، سياه و لب<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">مي‌بوسيد و در طواف ، خرام گيسو بر سپيدي پيراهن ، ديوانه‌اش مي‌كرد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">دوستت دارم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">گل‌هاي چيده او ، بنفش و آبي و دلبر<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">اين ياس‌ها ، ياس‌ها<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">در سايه نارنج‌ها مي‌گريست و ، مدهوش سِير بود<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">دوستت دارم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">طرف دلير سينه‌اش ، قبيله‌هاي حزن و روايت كنعان را پذيرفت<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">آنچه اكنون مي‌توان گفت<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">حالا به حرمت اين كبوتران گريخته ، حسرت جاي خالي او را مي‌افزايم. دراز مي‌كشم<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">- چگونه‌ام<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">و مي‌گريد<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">چندي در اين كرامت‌هاي او ، عمر بهار‌هاي گيسو شدي ،‌در قامتي كه فيروزه در كف دست‌ها پيدا بود ، چندان به خاطر خيال دل بستي ، چند<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">اكنون ، در اين كرانه‌هاي دلبر ، به بازگشت انديشه كن. هنگام تبرك دست‌هايي كه در آبي‌هاي رهاي وصف نگار داري<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl" style="text-align: right; direction: rtl; unicode-bidi: embed;"><span style="font-size: 13pt; color: green;" lang="FA">داري<span style=""> </span>داري<span style=""> </span>داري . اين صفحه‌هاي دوم را تمام كن<o:p></o:p></span></p> <div style="text-align: right;"><span style="" lang="FA"><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(204, 153, 51); font-weight: bold;"><br /><br />هزار و سيصد و هفتاد و هفت</span></span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-2902966319360235377?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-10011625506629105122007-07-09T17:24:00.000+03:302007-07-09T19:38:15.721+03:30<a href="http://bp2.blogger.com/_FG0o0ygt1fE/RpJdXGVmkII/AAAAAAAAAAM/LpefCwHEPio/s1600-h/Dali.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5085229580674306178" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_FG0o0ygt1fE/RpJdXGVmkII/AAAAAAAAAAM/LpefCwHEPio/s320/Dali.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">1<br />زنگ میزنم به دوستی که زنگ زده و برنداشته ام. میپرسد که چرا خبری نیست اینجا. نمیدانم چه بگویم. که کجا خبری هست. و اصلن چیزی مانده برای خبر... نمیپرسم. نفی میکنم<br /><br />2<br />به یاد دالی میافتم<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-1001162550662910512?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1173814585092484412007-03-14T00:00:00.000+03:302007-03-14T00:12:10.073+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/1976/2194/1600/532041/4cuyii0.jpg"><span style="font-size:130%;"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger/1976/2194/320/968224/4cuyii0.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"> <span style="color:#ffcc00;"><strong>08 March</strong></span><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/1976/2194/1600/59767/4cuyii0.jpg"></a><br /><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">هشت مارس آمد و رفت. رفت به دور دست هایی که ما دوست داریم همه چیزهایمان آن جا باشد. دوست داریم دلارا داربی آن جا باشد. ندانیم ما که این جاست. کنار چشمهای ما دارد با نقاشی هایش جهان انتظار و نومیدی را انکار میکند. با وزن 35 کیلویی اش اندازه من شده وقتی که دبستان می رفتم و افسرده است. به گناهی نکرده. به اعترافی از عشق. به سن ناتوانی 17 محکوم به اعدام شد.<br />دلارا با ناخنهای رنگی<br /><br />کات<br /><br />همسرم از مراسمی در هشت مارس حکایت میکند که در آن زنان به ضرورت تحمیلی نبودن حجاب پرداخته اند. زنی اما از خانواده شوهر معتادش گفته که جهیز و خانه او را – که بچه ندارد – بعد مرگ مرد ، به تاراج برده اند. او آواره است.<br /><br />کات<br /><br />مجری : بله ، حجاب نباید تحمیلی<br /><br />کات<br /><br />می زنم بیرون. نمای خارجی انگار. در میان خاکستریهای یک روز ابری سرد ، جایی با نامهای بی مسمای کوی عرفان ، حسین آباد. بی نشانه ای از معرفتی راهگشا و یا آبادیی ، در میان گل و لای کودکانی ایستاده خیره به من که میگذرم با ماشینی که حامل ظرفهای غذا بوده است. بهانه ای برای حسرت بیشتر.<br /><br />کات<br /><br />این عکس دنیا را تکان داد. من از این عکسها زیاد می بینم روزها<br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;"></span></div><span style="color:#009900;"></span><br /><p><span style="font-size:130%;color:#009900;"></span></p><p><span style="font-size:130%;color:#009900;"></span></p><p><span style="font-size:130%;color:#009900;"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/1976/2194/1600/59767/4cuyii0.jpg"></a></span></p><p><span style="color:#009900;"><a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger/1976/2194/1600/59767/4cuyii0.jpg"><span style="font-size:130%;"></span></a></p></span><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-117381458509248441?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1166456541515701222006-12-18T19:03:00.000+03:302007-03-13T23:59:47.340+03:30<div align="right"><span style="font-size:180%;color:#999900;"><strong>روزي براي دل‌گرفتگي</strong></span></div><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#999900;"></span></strong></div><div align="right"><strong><span style="font-size:180%;color:#999900;"></span></strong></div><div align="right"><span style="color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="color:#006600;"></span></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">اين را مي‌توانيد آخرين عكس بدانيد از او. پابليش شده در كلوب دات كام و ذخيره شده در كامپيوترهاي چند دوست. روز آخر گرفته ام. در حياط. حياط دانشكده ادبيات. آن دورتر معلوم است آن ساختمان مزخرف غم‌بار. غرق شده در عبارات احمقانه عنصري و عسجدي. از سال‌ها سال قبل. قبل از آن كه بدانيم ما كه عادت داريم به دانستن مهملات بي مصرف كه در همين دانشكده بوده است كه در سال 1343 محبت محبي و علي نفر حضرت عبدالعظيم هم را شناخته‌اند. تا عاشقانه‌هاي بعدي در همين حياط لابد و در خيابان‌هاي سرد زمستانه و گذار در خيابان‌هايي كه ديگر از ياد پدران نيز رفته است. و در همين دانشكده بوده است كه يك بار يكي از دانشجويان ، مست ، مي‌شاشد به عظمت فردوسي طوسي و كتاب رستم و سهراب كه جلد زرد رنگي داشته است. پر شده از يادداشت‌هايي بامداد. و در اين دانشكده بود كه ما ، هم را شناختيم.<br /><br />شناخت برادرانه اعضاي تكه‌پاره او. در سردخانه‌اي در ورامين. اين دست اوست يعني؟ چنين متلاشي. مي‌گريستيم. با يك ميليون مايل فاصله از پروانه‌هاي آبي. دستانم روي لبه سرد كشو مانده است. چگونه چشم بردارم از تني كه روزگاري نه دور، لمس كرده‌ام. آن تركيدگي‌هاي ظريف روي مچ را<br /><br />باب ديلان بخواند. بخواند در سرسرا ترانه‌ي ميليون مايلز را و بگريم<br /><br />بگريم براي كودكاني در روآندا. مرداني در لائوس. و مبارزاني در پرو. فوجي‌موري چه كرد با آن صدسال تنهايي چريك‌هاي توپاك آمارو... بگريم براي احمد حسين سالم در فلوجه كه آرام گرفته زير شني‌... زير شني آرام گرفته كودكي سيزده ساله... در نجف باران نمي‌بارد هيچ‌گاه...من دراز كشيده‌ام روي همين چمن‌ها كه بخواند باب :<br />I seeI see lovers in the meadow<br />فاوستو پاپتي ، فاوستو پاپتي ؛ من ديگر توان گريه ندارم. مي‌خواهم اين عكس را بگذارم كنار عكس‌هاي محبت و علي ، كنار ليوان لب‌پريده‌ي مانا. اگر اين عسلي را بگذاري آن گوشه كه مادربزرگ مي‌نشست هميشه كه مي‌آمد<br /><br />از اين خيابان مي‌گذرد سه عصر. سه و نيم مي‌رسد به يلدا. نيم ساعت مي‌نشيند و بعد ... بعد مي‌رود دانشكده. يك كلاس دارد. چار و نيم تا هفت. هفت و نيم قرار دارد با من... سينما بهمن هميشه و سپيده گاهي... هيچ‌وقت فيلم نديده‌ايم. وقت نداريم اصلاً ... قدم‌زنان و بوي كتاب و<br /><br />صبح‌ها كه بيدار مي‌شوم به ياد مي‌آورم جهان ادامه دارد<br /><br />اين ميدان ورامين ، حميد مي‌گفت ، شبيه وصف هدايت است هنوز در سگ ولگرد ... من آن وصف را به ياد ندارم و مهم هم نيست برام ورامين... حالا كه هرچه بوي گه مي‌دهد و او در سردخانه ... در سردخانه ... در سردخانه<br /><br />سردم است. آنتونيو باندارس بر صفحه مانده است تا من اين سطر را تمام كنم.<br />من اين سطر را تمام مي‌كنم و به ياد مي‌آورم آن ادا اصول‌هاي نيما صفار را.اين سطر چندم اين نوشته است؟<br /><br />مهم‌تر از همه اين است كه من با گام‌هاي خسته از اين پل بگذرم و آن چراغ روشن را نگاه كنم كه سايه‌اي را مي‌اندازد روي پرده نارنجي<br /><br />در دانشكده ادبيات ، در راهرو يك بار به ديدن او رفته‌ است. بي كه پاسخي بگيرد از او. مي‌پرسد از من مي‌گويم كه چيزي نيست. ديگر چيزي نيست. پياده مي‌شوم. در اينترنت نامي را جستجو خواهم كرد. نامي مادرانه را و ديگر به اين عكس نگاه نخواهم كرد. حذف شده از كلوب دات كام و مهجور در كامپيوتر چند دوست. ديگر نخواهم ديد<br /><br />پنجره باز مي‌شود. يك دستمال سپيد به خيابان پرت مي‌شود. نسيم ملايمي بوي شكوفه‌ها را مي‌آورد </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-116645654151570122?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1163783301074699892006-11-17T20:21:00.000+03:302006-12-18T20:07:13.636+03:30<div align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/Bob-Dylan.jpg"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/320/Bob-Dylan.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;color:#006600;"><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/IMG.jpg"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/320/IMG.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;color:#006600;"><br />چه زود گذشت. تا جمعه باشد و من نشسته باشم بی حوصله و تنها. و دور . با موبایلی بدون شارژ ، وب لاگی بدون </span><span style="font-size:130%;color:#006600;">بازدید و غم </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><br /></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">دوست داشتم بنویسم برای مسعود و برای رفتن فریدون فروغی که بسیار زودتر رفته بود و برای باب دیلان که با این </span><span style="font-size:130%;color:#006600;">شکستگی و آن صدای دور تحمل را برایم ممکن میکند این روزها که داستانی نیمه تمام برایم گذاشته از سارا</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">برای علی میرکازهی بنویسم</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">دورم و دیگر نمیتوانم</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">علی نوشته بود </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">چیزی نمی شنوم / چیزی / جز تق تق تق / ماشین تحریر و / تنظیم آخرین وصیتنامه </span></div><div align="right"></div><span style="font-size:130%;color:#006600;"><div align="right"><br /></div><div align="right"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">چیزی نمی شنوم</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-116378330107469989?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1163245447671659102006-11-11T15:10:00.000+03:302006-11-28T19:38:40.110+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><span style="font-size:180%;color:#ffcc33;"><strong>همه‌چيز فراموش مي‌شود<br /></strong></span>1385/8/12<br /><br /><br />امروز تولد كياست. وقتي كه بود گاهي از يادم مي‌رفت. يازده سال بعد رفتنش ، هر سال اين روز را به ياد داشته‌ام. بس كه سخت است. فكر به اين كه او كه نيست ، روزي آمده بود. آمده بود كه نباشد. براي تو نباشد. يازده سال پيش و به سادگي. كه هر چه سعي كني براي فراموش كردنش ، با دور شدن از يادگارها ، دوست‌هاش ، هر چه سعي كني ، بيشتر به ياد خواهي آورد. هر صبح وقت بيدار شدن باز تخت خالي‌ست. يا مثل اين چند سال ، كسي هست كه ... من صبح‌ها در آغوش كيا بيدار مي‌شدم. در آشپزخانه چاي كه مي‌ريزي بايد بايد بايد صداي او دوباره بپيچد كه مي‌خواند ؛ هميشه مي‌خواند آن تكه احمد‌رضا احمدي را : دست تو چقدر تأخير دارد / وقتي كه چاي سرد مي‌شود / و تو . و تو ... و تو كه رفتي ... آن‌قدر آرام كه سال‌ها باورم نشد. تاكسي گرفتي و رفتي ... از توي تاكسي دست تكان دادي براي من ... و برنگشتي ...<br />ژاپلين گذاشته‌ام كه جيغ بزند<br />lonliness here for me<br />lonliness here for me<br />امروز تولد توست لعنتي. تولد‌هاي تو سخت‌ترين روز‌هاي با تو بود. چهل سالمه كيانا. مي‌فهمي. چهل سالگي خيلي مفهوم سختيه ... آن ابوبكر واسطي لعنتي ... شيخان رفتن ما و آن ... تو نگفتي كيا ...<br />ديگر نمي‌توانم بنويسم ...<br /><br />يك ‌سال و اندي بعد در يك تصادف كشته شد. كسي چيز زيادي از او نمي‌دانست. مي‌دانيم كه خواهراني داشت و برادراني. اما نشانه‌اي به‌جاي نگذاشته بود. بس كه غلت زده بود از فراموشي به فراموشي. دفتر انگار مدام پاره شده. جز چند صفحه كه در يكي‌ش به خطي مردانه نوشته‌اند كيانا يادگار ندارد. اين‌جا ... و نشانم مي‌دهد. مي‌پرسم كه در اين صفحه‌ها اسمي از من نيست. چيزي نيست.<br /><br />از پله‌ها مي‌آيد پائين. زودتر تمام مي‌شود. چه سخت است انطباق راه رفتن او. مي‌گويم دامنش را عوض كنند. دامن چهارخانه ندارند. صحنه را مي‌گيريم. با اندكي عدم انطباق.<br /><br />دوباره مي‌پرسم. مي‌گويد كه گفته است ندارند. هيچ عكسي. او چيزي نگه نمي‌داشته است.<br /><br />صفحه 77 شعر مزخرفي از آب در مي‌آيد. پس 74. باز هم. و 47 . باز هم و نه. 44 نه. پلاك آن خانه لعنتي نه. خاموش مي‌كنم اين جيغ بي پايان تنهايي را كه بنويسم به حياط مي‌روم. كه ربطي به قصه دارد؟ چه چيز ربطي دارد؟<br /><br />تمام خاطره‌هاي مانده جز مشتي مزخرف نيست. شرح كشافي از سفري اداري به مراوه‌تپه با سطر‌هايي از باديه‌نشين در حاشيه.. بي ربط. از مراوه‌تپه / تا غازان‌غايه كه با تركمنان مي‌رفتيم / باد با ما بود... شايد تداعي. و چند صفحه ، يك نمايشنامه انگار. بازي به قول خودش.<br />چه بود آن شيخان. كسي نمي‌داند. انگار نه يك دوست كه فردي از يك فوج در عكس‌هاي عبداله ميرزا قاجار را جستجو كني. قدرت الله صابري اقدم ، آدمي كه خاطراتي از او دارم و زن دوست‌داشتني‌اش. با تمام آن روزگار‌ها<br /><br />اگر بپرسد چه بگويم. يك مشت مزخرف. با صفحه‌يي از زني. نوشته در روز تولد مردي كه يازده سال قبل رفته ( او مي‌گويد ). و من چقدر خاطره دارم از او. آن قدر عكس در ذهن دارم. و يكي دو عكس در آلبوم. و يك نامه كوتاه<br />سلام. كيا گفت بنويسم كه اين خراب شده بيشتر از هركسي به درد تو مي‌خورد كه بيايي عر بزني ( ببخشيد مجبورم كرد بنويسم ) درباره باستان. منتظريم. به‌خصوص چارشنبه‌ها. خودت كه مي‌داني. قربانت<br /><br />من از باستان بيزارم. و از دوربين هم. و اين همه آدم تنظيم كننده نور و صدا و تصوير و لباس و صحنه و كوفت و زهرمار. و از غذاي ظهر كه سرد مي‌شود. و انتظار نور مناسب در اين بيابان مزخرف. و اين بناي لعنتي كه مثل يك فحش نامفهوم قديمي‌ست. هست تا كه كيانا نباشد و گم باشد در چشم‌هاي غمگين دختري كه دارد آن گوشه با دوستش به ساندويچ گاز مي‌زند. و اين كه ديگر هيچ چيز ؛ هيچ چيز را به ياد نمي‌آورد. و اين فراموشي لعنتي كه موج مي‌زند و مي‌برد هر بار چيز‌ي كهنه‌تر را.<br />فكر مي‌كنم چشم كه بسته مي‌شود آن لحظه‌هاي آخر ، ديگر تكه‌هاي بازمانده عمر ، فراموش مي‌شود. همه چيز فراموش مي‌شود.<br /><br />مرودشت – 28 آذر</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-116324544767165910?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1163149884623488862006-11-10T12:25:00.000+03:302006-11-11T15:22:14.993+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/Syd-Barrett-abril-2001-3.1.jpg"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/320/Syd-Barrett-abril-2001-3.1.jpg" border="0" /></a><br /><p align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">امروز چندم آبان است ؟ من چرا اینقدر تاریخ ایام را گم میکنم. سید برت در تیر ماه مرد. شانزدهم تیرماه. به دیابت. بعد بیست سال فراموشی. بیست سال زندگی در خانه مادری. به نقاشی. با هدفونی در گوش. بی دستی بر ساز. بی آن فندک زیپوی معروف لای سیمهای گیتار. بی فکر به پینک اندرسن و فلوید کانسیل. بی یادکردی از جهانی که زمانی میشناخت. کلابهای شبانه. افکتها. بی قراری بر سن<br /></span></p><p align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;"><br /><br />خوابیده‌ای سید. من به این عکس 2001 تو نگاه میکنم. دیابت سه سال بود که بود. و تو این گونه با شتاب به سمت مرگ میرفتی</span></p><p align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">این جمعه مال توست سید. با تمی از موریکونه در متن و خوک پرنده بر دیوار<br />نی زن بر دروازه‌ی سپیده‌دم چقدر منتظر تو ماند<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-116314988462348886?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1162549794050726612006-11-03T13:56:00.000+03:302006-11-11T15:23:28.923+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/Photo-0009.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/320/Photo-0009.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">چه سبک بود </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-116254979405072661?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1157430138182328662006-09-05T07:43:00.000+03:302006-11-25T20:00:07.743+03:30<p align="right"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/IM_A0036.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/320/IM_A0036.jpg" border="0" /></a></p><br /><br /><div align="right"><span style="color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="color:#006600;"></span></div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><strong>در ژرفناي</strong></span></div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><strong>پيراهني كه به تن داري</strong></span></div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><strong>اگر پيراهن تو نباشد</strong></span></div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><strong>اين تو نيستي كه پير مي‌شوي</strong></span></div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><strong>اين پيراهن توست</strong></span></div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><strong></strong></span></div><div align="left"><span style="font-size:130%;color:#006600;"><strong>م.مؤيـد</strong></span></div><div align="right"><span style="color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="color:#cc9933;"></span></div><div align="right"><span style="color:#cc9933;"></span></div><div align="right"><span style="color:#cc9933;"></span></div><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><span style="color:#006600;"></span><br /><br /><span style="color:#006600;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-115743013818232866?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1156872843146412652006-08-29T21:03:00.000+03:302006-09-05T07:43:33.736+03:30<div align="right"><span style="color:#006600;">می گذرد. چنان به سرعت که باورم نمی شود و فراموش می شود. جهانبگلو ، محمدی ، گنجی ، قانا ، ابوغریب ، من<br />قرار است کسی را ببینم. فردا صبح. گفت که جلسه دارد در فلان جا از کی تا کی و در بهمان جا ... گفتم من سه دقیقه وقت می خواهم. حیران شد. این روزها کاری ندارم با کسی که بیشتر از سه دقیقه وقت ببرد<br />جهان مرا سه دقیقه هایم ساخته اند یا ویران کرده اند ( همان کانستراکشن و دی ... ؟ نمی دانم ). امروز رفتم یک دفتر سینمایی متصدی آموزش هایی در زمینه سینما. توی چشم های طرف که حرف زد با من تریاک فوران داشت. و باقی یک مشت قیافه مضحک که دائم از فرهنگ و هنر حرف زدند. پرسیدم چرا این کار نه دلالی. گفتند سرمان به دیوار خورده. علاجی هم ندارد. موقع آمدن گفتم واقعا علاجی ندارد آن سر به دیوار خوردن. خندیدند. سه دقیقه بعدی م به چند جوک گذشت. یکی ش که بیشتر خوشم آمد : لقمان را گفتند : ادب از که آموختي؟ گفت: بتو چه! فضول عوضي . در سه دقیقه بعدی به این جا سر زدیم. خبری نیست. باز مثل قبل ها خسته می شوم از بی مخاطبی. آخر زبان دو سویه دارد نا سلامتی یا ندارد. نمی دانم. سه دقیقه بعد نوشتن اینهاست و بعد. ..نمی دانم<br />خبری ندارم. دوستان چندانی هم ندارم که خبرهای چندانی به من برسانند. دو سه نفر در جهان و پنج شش نفر اینجا.همین<br />کتابی نمی خوانم. گاهی سر می زنم به قصه یوسف و سر زدم به هوشنگ چالنگی و سر زدم به عین. امیرشایان و م.موید و بعد باید بروم سراغ ه.ا.سایه لابد و بعد م.سرشک و<br />این خستگی لاعلاج اما می بردم سراغ مسعود هنرور قمی نژاد. که دیگر خستگی به سراغش آمده بود. و آرمیدن او در خاک اشاره دوری است برای من که بازگشت همیشه آرامش است. به خاطره. به قبل. به خاطره هام بازمی گردم که اندک و پراکنده اند. دیروز علی زمانی را دیدم. انقدر خاطره داشت از کلاس دوم راهنمایی که دیوانه شدم. بازمی گردم آخر<br />مسعود هنرور قمی نژاد ، مکثی است در خاک. نمی دانم </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-115687284314641265?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1155826788530935582006-08-17T18:27:00.000+03:302006-08-29T21:01:20.923+03:30<div align="right"><span style="color:#996633;"><span style="color:#006600;">مسعود هنرور قمی نژاد /فاصله/ مسعود هنرور قمی نژاد</span><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">روايات<br /></span></strong></span><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">قدرت اله صابري اقدم خسته‌تر از آن است كه بتوانيد برايش از اين مهملـات سرهم كنيد. يك تقدير مسخره. و يك ماجراي نيمه‌تمام. و چند نام ، تنها. پراكنده در سويه‌هايي گم. با اين حال بنويسيد. بنويسيد كه دوست داشتن ... نه از دوست داشتن ننويسيد. اصلن چرا براي قدرت اله<br /><br />اين تمام پاسخي است كه او به من داد وقتي دانست كه مي‌خواهم چيزهايي بنويسم. اين همه در ورودي مقصود بيك بود به پل تجريش. قدم‌زنان كه مي‌رفتيم. از سينما آمده‌بوديم بيرون و شام در پارسيان. من نه. او خفن. دو تا ژامبون. و بعد نسكافه. من نه. حالـا دنبال جگر مي‌گشتيم. يادمان تابلوي يك مغازه در بسطام : ساندويچ.نسكافه.جگر. و با رعايت ترتيب. و مسخرگي. و من كه داشتم فكر مي‌كردم ... به ياد آوردم روزي را يازده سال قبل وقت گذر از همين جا... كت و شلوار زيتوني از كجا آمده بود ... اين سه نقطه‌ها ... آه به يادم آمد. با پدرم رفتيم. به يادم آمد. عصا گرفته بود پدرم. امروزها نمي‌گيرد. يازده سال بعد. بد خلق‌تر و بي‌تحمل‌تر ... و دست‌تكان دادن او كه مي‌رفت سينما و بعد ... نه نسكافه مي‌خورد نه جگر<br /><br />حالا شب‌ها از او حرف مي‌زنيم. كجاست و چه مي‌كند. آيا آن نوشته را خوانده. آيا مي‌داند كه ما چه بسيار از او حرف مي‌زنيم<br /><br />و آن لب‌هاي روايت شده ، بامدادي‌ها. دفتري از مزخرفات آن الـاغ<br /><br />بي‌.‌ام‌.و. وقتي كه آرزو كردم روزي دوو داشته باشد. بي‌.ام‌.و دوست داشت. اين دوست داشتنِ نچسب كه مي‌نشيند جاي مي‌خواست يا تمنا داشت. و سينما كه دور بود. و انعكاس آن دو در ويترين‌ها. و من كه در ذهنم بارها مرور كردم كه بگويم و نگفتم هيچ‌وقت. و نگفته‌ها. نگفته‌هاي من. نگفته‌هاي كيا. آن داستان دلكش ابراهيم گلستان. آن كه سيزده‌بدر اين آن را دوست داشت. آن يكي ديگر را و ... آخرش. چه بود اسم قصه. يادم نيست. مي‌فهمي يادم نيست. چيزي يادم نيست.چيزي يادم نيست<br />و اين‌جوري بود كه بغض تركيد و بعد<br /><br />آن لب‌ها روايت شد. شباهت شهد و شرار. انعكاس ميراي مرال‌ در صفحات آغاز. ماريانه. مژگان و سعد. حوضخانه به طرب گشوده نيست. ما به عزايي سپيدوش مي‌رويم. مراقبت غزل.<br /><br />ديگر نشسته‌ايم. تو با اين لباس بنفشه‌بار چگونه از شب مي‌گذري<br /><br />عكسي هنوز هست. عكسي از او در كنار يك مگنولياي پر گل. شبق چه رنگي است. ابلق. اخرا.نيلي.عنابي. من در جهان اين كلمه‌ها پي توصيف كدام درگذشته‌ام<br /><br />از اداره آمدم بيرون. از خيابان كه بگذرم ، ناگهان به يادم آمد. تصوير‌ها به هم پيوست. او بر من گذشت. حالا در بيمارستانم. گفته‌اند گذراست. يك حمله گذرا. من باز خواهم گشت. از پله‌ها بالا خواهم رفت و آن‌جا دراز خواهم كشيد. در جاي او. وقتي كه آمده بود پيش من بماند. با آن تن رنجور. با آن دل‌نگراني براي آدم‌هاي بسيار كه جا گذاشته ‌بود. كه مدام به ياد مي‌آورد. و آن رفتن گرفتار. و آن شكن‌هاي زلف. قرارهاي مدام. كساني كه كيانا مي‌شناختشان و مي‌گريستند. كساني كه كيانا مي‌شناختشان و مي‌گريست. كساني كه كيانا مي‌شناختشان و نمي‌گريست. آن‌ها هم. و كساني كه كيانا نمي‌شناختشان و نمي‌شناختشان يا مي‌شناختشان. روزي چند گذشت. كيا به ياد آورده بود كه نوشته‌هاش را جا گذاشته در جاهايي مختلف. كيا به ياد آورده بود كه در نوجواني به حسين ساداتي سيلي زده. كيا به ياد آورده بود كه وقت اقامت در رشت يك‌بار در ميدان مازو رفته ته آن گاراژ كه نه من به ياد مي‌آورم نه كيانا ، كباب ترش خورده. كيا به ياد ‌آورده بود كه زني را مي‌شناخته در دوران دانشكده به كسي نگفته اصلن و نام آن زن را به ياد نياورده‌بود. كيا به ياد آورده‌بود كه در راه زاهدان بين نهبندان و سفيدآبه به توفان شن خورده. سالش را به ياد نياورد. كيا به ياد‌ آورده بود كه در شيراز با كيانا. و كيانا گفت كه نگو كه به ياد آورده و زنگ مي‌زند پيدا مي‌كند اين نكويي لعنتي را و گريه كرد. بلند. و زبان مزخرف پارسي مي‌فرمايد ضجه زد. و آخرش صيحه مي‌زد. يعني يك جور داد مي‌زد كه بلندتر بود از داد. و خود داد اصلن. فكرش را بكن در وصف چنان حالي بايد گفت : داد مي‌زد. يا نعره مي‌زد. آن ضجه و صيحه همه مي‌رود حدود شيهه و چيزهاي ديگر ـهه دار. آن داد و نعره‌ هم ختم مي‌شود دقيقه‌هايي بعد به ناله مي‌كرد. يا مي‌ناليد. و من نمي‌دانم اصلن براي چه بايد نوشت. قدرت اله صابري اقدم مي‌مرد. اما نه اين زمان. اندكي بعد. به شكلي خودخواسته. امري محتوم را اراده مي‌كرد و روح رنجور مزخرفش به ملكوت اعلـا مي‌رفت. اصلن به ياد ندارم كيا چه‌طور مرد. كيا چگونه مرد<br /><br />كليدر با باد بي‌انتهاي عصر و چين‌هاي روي استخر و خانه‌هاي خراب. مواظب باش نيفتي از روي سقف گل‌محمد‌ها. و اين همه سار. و راه خراب خاكيِ مدتها بي‌رفت و آمد مانده. و كوه‌هاي دور. سنگ كليدر. دهنه. آوازه‌اش را شنفته‌اند. كتاب را نخوانده‌اند ولي. مي‌رويم. كاروانسرايي با زنگ شترها در خاطر و آواي رحيل در صبحگاه. با شاه‌نشيني ريده شده به همت ميراث فرهنگي. مي‌رويم. ملـاهادي چه حسي داشت هنگام سرودن منظومه. و چرا اسرار. يعني تمناي اسرار بودن ... و در كدام دستگاه<br /><br />اين خاطره از كدام ما بود<br /><br />مجيد رزاقي سلـام. به بسطام اگر رفتي به آن مغازه برو. هميشه به هم ريختن چيزها ختم مي‌شود به يافتن. يافتن چه چيزي نمي‌دانم. اما هميشه كه چيزي گم مي‌شود مي‌رويم دنبال به هم ريختن. اين را به بهنام بگو<br /><br />نمي‌نوشت. مي‌دانست نمي‌تواند. به مادر زنگ نمي‌زد. با پدر هميشه بد بود. تو را دوست داشت. جز اين چيزي نبود. اداره مي‌آمد. مي‌نشست تا چاي اول و بعد دستي به صفحه كليد مي‌زد و بعد كلماتي مغشوش را بر صفحه مي‌نشاند و بعد خسته كه مي‌شد مي‌رفت به بالكن. بارها گفته بود كه روبرو را دوست دارد. بارها تو را مي‌گفت. بارها غم زده خيره مي‌شد به نقطه‌يي دور. كيانا كجا ماندي كه اين‌قدر تنها بايد هراس خاطره‌هاي ويران‌گر كيا را ... اين‌جا نمي‌دانم چه فعلي به‌كار مي‌رود. مگر مهم است<br /><br />در كليدر ماند. زير طاق‌هاي ضربي ويرانه‌ها<br /><br />اين فخر داوود كجا بود. فخر داوود كاروانسراي بعدي بود. قبل از آن قدمگاه بود. قبل از آن زعفرانيه بود. نهصد و نود و نه كاروانسراي صفوي. در راه كاروانسراي رباط قره‌بيل و در خاطر تو قزلق و اين همه پنج كاوانسرا از آن همه... و حيرت اسم‌ها<br /><br />از كجا آمده‌اند. از دل فراموشي<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-115582678853093558?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1152541126856150842006-07-10T17:44:00.000+03:302006-08-17T18:36:05.550+03:30<div align="right"><span style="color:#996633;"><span style="color:#009900;">كه مسعود هنرور قمي نژاد به ام.اس ،اعتياد ، هنر و فراموشي باخت<br /><br /><br /><br /><span style="color:#cc9933;"><strong>هژ-ده</strong></span><br /><br /><br />اين كه نمي‌نويسم به خاطر فراموشي است. خيلي اتفاقي وب‌لاگ را ديدم و آن نوشته‌ها را آن حذف كردن‌ها با سه نقطه را كه رد گم‌كردني شايد يا وسواسي براي خصوصي ماندن بعضي چيزها. به سختي به يادم آمد<br />نشستم و گذشته‌ را مرور كردم. به ساعت هم نكشيد.يعني عمر سي و يك‌ ساله... تصميم گرفتم هر روز را ثبت كنم. براي مبارزه با فراموشي. هر روز را ثبت كردم. بعد پاره كردم ريختم دور. زندگي متوقف شده بود. فقط ثبت مي‌شد. ضبط صوت هم چند روزي وقتم را گرفت. زندگي‌ در هر حال اهميتش را از دست مي‌داد. روايت زندگي بود كه مهم مي‌شد. اين شد كه ديگر نوشتن را كنار گذاشتم. هنوز گاهي نامه مي‌نويسم. يكي دو شعر كوتاه هم نوشته‌ام. اما اين‌ها را هم ... نمي‌دانم<br />تو خوب باشي ما را ملالي نيست. و آن مرتيكه‌ي خر. و آن جماعت علاف كه سلام مي‌رساني حتمن. شب‌ها خانه‌ام. زنگ اگر مي‌زني. و باقي بقاي وجود شريف<br /><br />امروز 18 تير است. سال 1385. يك روز خيلي مسخره عادي. بي هيچ شباهتي به 18 تيري كه من ديدم. و آن هراس بي‌پايان. صداي رساي موتور‌ها. و ضرب چماق بر ساق مهراب. كه يك هفته مي‌لنگيد. و سن‌هاي كم بچه‌هاي خيابان.<br />حسين اولين خبرها را داد. با بيژامه فرار كرده‌. شب توي پارك ساعي خوابيده. مي‌گويد افتضاح بوده.<br />به حسين آخرين خبرها را مي‌دهم.23 تير. يك خيابان خالي از جوان. پر از دسته‌هاي زنان و مردان كجايي؟ جنوب شهر. كارمند. زنان مسن خانه‌دار. حمايت از چه؟ و مقابله با چه؟ و آن روزنامه‌ها. كدام روزنامه‌ها؟ هفت سال سؤال. و آخر يك روز بي‌خاصيت. ساعت دو به ياد مي‌آوري اَه. هژده تير بود. سلام ياشار قاجار.<br /><br />با ميثم از چه حرف زديم. يادم نيست. جز حرف‌هاي مسبوق به سابقه. جز تكرار‌ها. اين چه فاصله‌اي است كه ياد با من دارد. ميثم كه روز قبلش در يك سخنراني از بازتوليد رفتار‌هاي اجتماعي گفته است و جمعي را دعوت كرده به ... نمي‌دانم به چه. به ياد ندارم<br /><br />هژده طنين آرامي دارد. شانزده خيلي خشن‌تر است. مانده‌ايم. هزار بدتر از 16 آذر ، 18تير هست. اما اين هميشه از ياد مي‌رود. به خاطر طنين آرام هژده؟ انتخاب حكومت؟ قدرت فراموشي. سؤال مي‌كنم<br />روز16 آذر. مسابقه پفك خوري در يك دانشگاه. اين مال سال چند بود؟ 81 يا 82 يا قبل از آن. الان نمي‌دانم<br />در 18 تير يكي دو سايت جوك ديدم. خنديدم. بعد شروع كردم به مرتب كردن كارهام. سر نوشتن كار‌ها ناگهان يادم آمد. هژدهم تير. هژدهم تير. هژدهم تير. هژدهم تير. باز يادم مي‌رود. غروب موقع خوردن پفك يادم آمد. 18 تير. راستي فاميلي آن دانشجو كه كشته شد كه من در خوابگاه يكي دوبار ديده بودمش چه بود؟ يادم نمي‌آيد. و مي‌نشينم. در ذهن من چه مي‌گذرد تا مي‌رسم به عزت ابراهيم نژاد. درست است؟ حسين كجاست؟ نمي‌دانم.بود مي‌پرسيدم. از خودش يا آن پسرخاله بي‌سواد روزنامه‌نگار تند دو آتشه‌اش. كه اصلن نفهميدم چه‌طور به يادم آمد<br /><br />به ياد ندارم. و نمي‌نويسم. به خاطر فراموشي. وب‌لاگ را كه اتفاقي ديدم و آن نوشته را خواستم نامه‌اي بنويسم براش. و مِيل كردم. چه چيزي را در آن نامه نوشتم. اين پوشه مال فرستاده‌هاست. نوشته ام كه نمي‌نويسم. به خاطر فراموشي<br /><br />هژده تير نيست. روز ديگري است. من اين يادداشت را در اين گوشه در اين وب‌لاگ مي‌گذارم. تا كسي كه بخواند به ياد بياورد كه من زماني به ياد مي‌آوردم. عطر ياس و ترنم باران. و كلي كليشه ديگر. زماني كه مي‌نوشتم حالا كه نمي‌نويسم را و بعد بنشيند و به ياد بياورد اين عمر را كه چند ساعت ياد بوده است<br /><br />ساعت دو ونيم است. من مي‌روم. كليد زير سندلي است. تو رو خدا استراحت كن. و اين قدر آن آهنگ لعنتي‌ات را نگذار كه ديپرس‌ شوي. مي‌بوسمت. مي‌شد اين‌جور بنويسم. كه نوشتم. ربطش مهم نبود<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-115254112685615084?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1150733754929912392006-06-19T19:42:00.000+03:302006-08-17T20:55:38.900+03:30<div align="right"><span style="color:#cc9933;"><strong>از وراي نگاه<br /></strong></span><br /><br /><span style="color:#cc9933;">در روز مسعود هنرور قمي‌نژاد</span><br /><br /><br /><span style="color:#006600;">چشم گشود.همه جا به رنگ گل‌بهي بود.تمام اشياء. حتا نوشته‌هاي او كه روي ميز پخش بود. به حمام رفت. اين يك توهم است. در اثر خواندن رمان كوري در هفته قبل. از حمام با حوله برگشت. و گل‌بهي ماند همه چيز. نشست پشت ميز دوباره. همه چيز از اين نوشته‌ها شروع شد.[براي او همه چيز از نوشته‌ها شروع مي‌شود. نوشته‌ها براي او عبارتند از كتاب‌ها. نامه‌ها. يادداشت‌ها. صداهاي روي پيام‌گير. اس‌ام‌اس‌ها. آف‌لاين‌ها. كامنت‌ها ... خيلي چيز‌ها را مي‌تواند نوشته بداند. پس دوباره تعريف مي‌كنم. نوشته شروع هر چيزي است براي او. و اگر نوشته‌اي در كار نباشد دفترچه كوچكي دارد. چند صفحه آن<br />صفحه 8 . مي‌روم آب بخورم 10.9.8.7.6.5.4.3.2.1<br />صفحه 25 . مي‌روم آب بخورم 10.9.8.7.6.5.4.3.2.1<br />صفحه 28 . تلفن مي‌زنم به مادرم<br />صفحه 45 . به خودكشي فكر مي‌كنم ] نوشته‌ها را دوباره مرور كرد. آرامش بزرگ‌ترين واژه در طبيعت است [ آيا طبيعت جايي‌ است كه در آن واژه وجود دارد. يعني طبيعت از واژه‌ها شكل گرفته. يا بخشي از طبيعت واژه است. شايد مترجم بايد مي‌نوشته جهان ... آن‌وقت جهان از واژه‌ها شكل گرفته. واژه‌ها بزرگ و كوچك دارند... عادت داشت اين‌گونه جمله‌ها را به هم ريختن ] مرور نوشته‌ها را ادامه داد. شب در خانه ... روز در اداره ... شب دوباره و باز روز. رنگ‌ها عوض مي‌شد. زنگاري. لاجوردي. عنابي. ليمويي. چند روز همه چيز ليمويي ماند. تا به خواب رفت در اين اتاق [ اين اتاق كوچك‌تر از آن است كه آدم باور كند. ولي پر از كتاب است. با يك جسد در ميانه. روي يك قالي‌چه كوچك. با بدني جمع شده. شكلي جنيني انگار. البته نمي‌توان اشاره نكرد به پنجره اتاق كه رو به طبيعت</span> <span style="color:#006600;">باز مي‌شود. اين‌جا خيلي آرام است. گاهي صداي پرنده‌ها شنيده مي‌شود.] چشم گشود بر ليمو‌زاري در باران</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-115073375492991239?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1149490388387062072006-06-05T10:13:00.000+03:302006-08-17T20:57:27.840+03:30<a href="http://www.kuy.blogfa.com/"></a><object id="flash" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=" height="200" width="140" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000"><param name="_cx" value="3704"><param name="_cy" value="5292"><param name="FlashVars" value=""><param name="Movie" value="http://leftlibrary.5u.com/pics/flash.swf"><param name="Src" value="http://leftlibrary.5u.com/pics/flash.swf"><param name="WMode" value="Window"><param name="Play" value="-1"><param name="Loop" value="-1"><param name="Quality" value="High"><param name="SAlign" value=""><param name="Menu" value="0"><param name="Base" value=""><param name="AllowScriptAccess" value=""><param name="Scale" value="ShowAll"><param name="DeviceFont" value="0"><param name="EmbedMovie" value="0"><param name="BGColor" value="000000"><param name="SWRemote" value=""><param name="MovieData" value=""><param name="SeamlessTabbing" value="1"><param name="Profile" value="0"><param name="ProfileAddress" value=""><param name="ProfilePort" value="0"><embed src="http://leftlibrary.5u.com/pics/flash.swf" menu="false" quality="high" bgcolor="#000000" width="140" height="200" name="flash" align="" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"></embed></object><br /><br /><a href="http://www.kuy.blogfa.com/"><span style="font-size:130%;color:#cc9933;">1.در اين باغ</span> </a><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">متصل شده‌يي كه خبردار شوي از تازه‌ها. رفته‌يي مثلن به <a href="http://www.royaee.malakut.org/">اينجا</a>...تكرار حرف‌هايي هميشه. و بعد سر‌زده‌يي به اميد خبري بهتر و خبري نيست</span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">هميشه يك مشت حرف تكراري ، شعار تكراري </span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">و يك حقيقت دوردست : بند و بندي</span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc9933;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc9933;"><strong></strong></span><br /><span style="font-size:130%;color:#cc9933;"><strong>2.</strong></span><a href="http://www.freemana.blogfa.com/"><span style="font-size:130%;color:#cc9933;"><strong>... مانا تنها نيست</strong></span></a><a href="http://wwwfreemana.blogfa.com/"></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/free_Mana.jpg"></a><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">با همه تظاهري كه ميكنيم به تنها نبودنش مانا تنهاست</span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">مثل رامين جهانبگلو</span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">مثل اكبر گنجي</span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">مثل ياشار قاجار</span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">و اين واقعيت تلخ زندگي ماست</span><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">نظاره و پذيرش تفاوت چنداني با انكار ندارند<br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/AbedYashar.jpg"></a><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/AbedYashar.jpg"></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-114949038838706207?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1148222682487361832006-05-21T18:11:00.000+03:302006-08-17T20:56:10.990+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;"><strong><span style="font-size:180%;color:#cc9933;">چند روز خوب و بعد</span></strong><br /><br /><br /><br /><br /></span><span style="font-size:130%;color:#006600;">قدرت اله صابري اقدم از بستگان من است. سال 1344 در ونيز زاده شد. در سفري كه پدر و مادرش رفتند براي معالجه. چهل سال بعد را تماماً در ايران گذراند. در شهر&shy;هاي مختلف. 4 سال نائين. 6 سال زاهدان. 3 سال رشت. 6 سال كرج. 5 سال تهران. 2 سال كهنوج. و 15 سال آخر در همين خراب شده<br />آقاي نكوئي ، وقتي كه اين نامه دست شما برسد احتمالاً اواسط دسامبر است. تا آن وقت من سعي خواهم كرد پاسخ سؤال&shy;هاي شما را بيابم. كاش نمره تلفن مي&shy;داديد كه من خبر&shy;ها را برسانم يا به نمره من در ظهر كاغذ زنگ بزنيد. نرگس خانم گفته است. با اين حال كاش شرح مطولي از خودتان مي&shy;شنيدم<br /><br />باقي بقايتان<br /><br /><br /><br /><br />اين روزهاي آخر ديگر به چيزي فكر نمي&shy;كنم. بازي مي&shy;كنم بيشتر و خسته كه مي&shy;شوم ، براي صدمين بار روزنامه ورق مي&shy;زنم.و براي صدمين بار چاي مي&shy;خورم. ديگر تحمل اينجا را ندارم. بايد بروم جايي شلوغ&shy;تر<br />تو اين نوشته را چند وقت بعد خواهي خواند؟ و چه&shy;قدر كلافه خواهي شد وقتي كه يك وصيت&shy;نامه اين&shy;قدر چرند باشد.<br />يادت هست كه نامه نوشتم آن&shy;وقت&shy;ها و به صندوق كه انداختم پشيمان شدم. ماندم تا ساعت 3 كه آمدند براي بردن نامه&shy;ها. نامه را ندادند. رفتم بخش تفكيك. گفتند نامه دادگستري مي&shy;خواهد&shy;<br />تو آن نامه را خواندي؟ هيچ وقت نپرسيدم&shy;. حال پرسيدن نداشتم&shy;. اگر خواندي ببخشيد&shy;. من آن&shy;وقت&shy;ها خيلي احمق بودم&shy;<br /><br /><br /><br /><br />شب سوته&shy;دلان را دوباره مي&shy;بيند. آن ديالوگ آخر وثوقي را دوست داشته ظاهراً. نسكافه خورده احتمالاً. و سيگار ... يك نخ ... و تمام<br /><br />شما اگر به آن دست&shy;نوشته&shy;ها دقت كني ، جايي اين پلان وصف شده. صفحه 65 كپي&shy;ها. و جالب است كه آن&shy;جا هم راوي براي كسي در كشوري ديگر ، حادثه را وصف مي&shy;كند. گفتم حادثه و پشيمانم. آن&shy;قدر كه ساده رخ داده. انگار جز اين نمي&shy;شده<br />مرسده دوست قديمي مشترك ماست. چيز بيشتري بعيد است بداند. با اين حال نمره تلفن و نشاني&shy;اش را در ظهر برگه مي&shy;نويسم&shy;<br /><br /><br /><br /><br />اين يك خواب است : كسي كه نمي&shy;شناسيم سراغ ما مي&shy;آيد و از كسي حرف مي&shy;زند كه نمي&shy;شناسيم. شيراز است. حافظيه . من دراز كشيده&shy;ام. تو نشسته&shy;اي مدام تكرار مي&shy;كني : هر دم به ياد آن لب مي&shy;گون و چشم مست. آن مرد مدام مي&shy;آيد. خبر مرگ افراد ناشناسي را مي&shy;دهد. يكي از آن اسم&shy;ها يادم است : فرامرز نكوئي.پزشك<br /><br />مجله نمايش ... شماره&shy;يي در سال 82 ... مقاله&shy;اي از او ... از همان چرت&shy;و&shy;پرت&shy;هاي هميشه<br /><br />عادات جديدم : چشم&shy;چراني. سيگار ناشتا<br /><br />چرا اين&shy;قدر دعوا مي&shy;كنيم؟<br /><br /><br /><br /><br />آقاي نكوئي<br />محض رعايت ادب پاسخ شما را مي&shy;دهم. اين روزها گرفتارم و نمي&shy;توانم خيلي توضيحات بدهم. در اصل زياد اهل نوشتن نيستم. تلفن را ترجيح مي&shy;دهم كه خوب براي شما مقدور نيست. اميدوارم سلامتي خود را بازيابيد<br />صابر كه با كيانا ازدواج كرد ، او را كيا صدا زديم. يعني چيزي بود بين خودشان كه ما هم پذيرفتيم&shy;. در روزگار جواني هم&shy;درس بوديم. بيرون هم مي&shy;رفتيم. اما در همين حد. گاهي هم شيطنتي به اقتضاي سن<br />آن&shy;ها خوش&shy;بخت بودند. اين را همه مي&shy;دانند. و اين كه خبري از كيانا ندارم. يعني كسي ندارد<br />من چيز بيشتري براي شما ندارم. خوش&shy;بختي آن&shy;ها وصف&shy;ناپذير بود<br />راستي دليل بچه&shy;دار نشدن&shy;شان نخواستن بود. مشكلي نداشتند&shy;<br /><br /><br /><br /><br />روز خوبي بود. تازه رسيده&shy;ايم. من تصميم خودم را گرفته&shy;ام. كيانا موافق نيست. ولي راضي مي&shy;شود. كمي كه صحبت كنيم&shy;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-114822268248736183?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1146283212930610262006-04-29T07:18:00.001+03:302006-08-17T20:57:51.223+03:30<span style="font-size:130%;"><span style="COLOR: rgb(0,51,0)">خط خطي‌هاي پايان‌ناپذير من ، وقتي مي‌خواهم مردي را وصف كنم كه فقط يك ليوان ترك‌خورده و يك بشقاب دارد با قاشقي و رختخواب چركي و يك چند كتاب ، خسته‌ام مي‌كند . و به ياد مي‌آورم كه مرد اكنون جايي ندارد و آن چند تكه نيز . و پير است و جمله‌يي تنها مي‌تواند به يادگار براي ما بنويسد بر برگه‌يي و برود. هم‌چون هميشه‌اش كه در انتهاي شهر بود و مرا مي‌پذيرفت . به مهرباني يك درخت زرد‌آلو . و بعد آسمان ، صداي سگ ، زردي و انتها ... كات</span><br /><span style="COLOR: rgb(0,51,0)">قرار اين مونولوگ صفحه سياه است . كسي به ياد مي‌آورد كه متني آماده نيست جز تكه‌يي از او ...</span><br /><br /><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(204,153,51)">نام فرزندم غزل است</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-114628321293061026?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1140454660621841472006-02-20T20:02:00.000+03:302006-02-20T20:27:40.643+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#ffcc00;"><strong>این همه رهایی</strong></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;"></span> </div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">در وین بود ، که دل باختی</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">و زود ، زودتر از آن که به فراموشی بیندیشی ، بوسه‌هایی بی‌انتها ، در راهروی خانه‌ی او ، در خیابانی که نامش به یاد نیست</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">اما تمام آن نارنج‌ها ، اردی‌بهشت‌های متلاشیِ ذهن تو ، تمام دیوار‌های سنگی ، در همه‌ی شهر‌هایی که بوده‌یی ، و همه‌ی دخترانی که گیسوان رها داشته‌اند ، ناگهان و مداوم ، ترا به وین بازگردانده‌اند. با قطاری که در کوپه‌هایش ، آب‌جو و عشق ، در صندوق‌های چوبی پوسیده حمل می‌شود. بارنامه از آن زنی است که دیگر چهره‌یی ندارد. یک نامِ به یاد مانده است. لیزا</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">و نقطه‌هایی به نشان ادامه ، و خستگی و ، چای</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">زنم به نوشته نگاه می‌کند. آیا خاطره‌یی دارد از مردی که از قطاری پیاده می‌شود و چاره‌ای ندارد‌</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">چای و خستگی . در وین چای معنا ندارد. زنم می‌گوید</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">در وین ، مردی از خواب بیدار می‌شود که خاطره‌یی ندارد</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">نارنج را دوباره بنویس. برای زنم نارنج را دوباره می‌نویسم</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-114045466062184147?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1140016110331976272006-02-15T18:30:00.000+03:302006-08-17T20:58:13.240+03:30<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc00;">گزارش احوال</span></strong></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">به شدت درگیر ارقام و اعدادم.حرفه من آماراست</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">بعد هم نشریه‌ای به نام شهروند نوجوان برای دانش‌آموزان تهیه می‌کنم. </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">نرسیده‌ام به نوشتن. ولی چیز‌هایی در من می‌گذرد. خبر‌هایی که بعد‌ها خواهد رسید‌</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">یار خواب است و بنفشه گل نمی‌دهد احمدرضا احمدی را دوباره خواندم </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">روزهای بمباران تهران تکرار خواهد شد؟ دوباره هراسی عمیق از ویرانی نوشته‌هایمان را خواهد انباشت؟ کسی به جنگ ما خواهد آمد؟ بلغارستان ... من با گلوله‌ای لهستانی یا ... فرقی نمی‌کند به قتل خواهم رسید... این وب‌لاگ دیگر آپدیت نخواهدشد</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#009900;">من جنگ نمی‌خواهم آقای احمدی‌نژاد ، آقای بوش ، آقای شیراک... من جنگ نمی‌خواهم و اصلا برایم مهم نیست که شما برای چه آینده‌ای می‌جنگید</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-114001611033197627?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1138811636289179332006-02-01T19:36:00.000+03:302006-02-07T16:24:27.016+03:30<div align="right"><span style="color:#006600;"><span style="font-size:130%;"><strong><span style="color:#cc9933;">روز...به</span></strong><br /><br /><br />بعضی چیز‌ها سرنوشت عجیبی دارند. یک انگشتر عقیق که کسی به تو می‌سپارد. یک کتاب که از تو جایی می‌ماند. یک تسبیح که به کسی می‌دهی. و یک شب که پایان نمی‌پذیرد<br /></span><span style="font-size:130%;"></span><span style="font-size:130%;">عمیق ، عمیق ، عمیق. تکرار می‌شود</span></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">"A thousand kisses deep"</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">و یک شب که پایان نمی‌پذیرد</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">زنگی زدم که نگوید خبردار شد و چیزی نگفت. زنگی زدم و خیالم نبود از قبل. و خاطره‌هایش. که یادم نبود. آن‌روز‌های در ذهن او. و آن حرف‌های من<br />درک یک پدیده و بحران‌هایش. و من که درک ، که پدیده ، که بحران. و روژان. اسمی که بوده در یک نوشته‌ از یاد رفته. و حالا روژان ، در یک شب که پایان نمی‌پذیرد ، پیاده می‌شود از تاکسی و سوار تاکسی بعدی می‌شود‌<br />روسری سبز، سبز پسته‌ای. دیگر چه‌چیز می‌آید به روژان. سبز نه ، قهوه‌ای شاید. تمام قهوه‌ای‌های یک شب که پایان نمی‌پذیرد<br />و روزنامه ، با تیتر‌های محو ، روی پیشخوان. من بی عینک ایستاده‌ام ، پی سیگار. سه نخ. و کیف سورمه‌ای‌ام پر‌ کاغذ حتما. و یک نام. و تکرار یک نام ، در یک شب که پایان نمی‌پذیرد<br />عمیق ، عمیق ، عمیق. تکرار می‌شود </span></div><div align="right"><span style="color:#006600;">"A thousand kisses deep"</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;"></span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">در آغاز صفحه بعد شماره او را نوشته‌ام 66 . و اندکی عدد دیگر. گفته‌ام که حافظه‌ام . که این خاطره‌های تو . در یک شب که پایان نمی‌پذیرد ، با یاد زنی ، یا زنانی ، با نام‌های نامتناسب. بی سلیقگی تو در انتخاب‌هات<br />و نوشته‌ام به یاد‌داشت ، از غصه‌ای که این دارد ، این نبودن‌ها ، و آن نبودن من. که تو می‌دانی ، که تو ، که الان پیاده می‌شوی از تاکسی. سوار تاکسی بعدی می‌شوی. تا که فراموش کنی که نامی داشته‌ای. نامی از یاد رفته که باز به یاد می‌آید ، به یاد. در یک شب که پایان نمی‌پذیرد<br />به یاد آوردم ، آن پیاده سوار شدن‌ها. به یاد آوردم ، آن نام‌ناپذیری دوستانه را. آن غریبیِ قوافلِ لیل را. که دگرگونه ماند ، تا بعد‌ها بنویسی گوشه‌ای از یک دفتر کهنه ، رنگ‌باخته ، با خطی لرزان<br />این برهنگی ، که زنی باشم با موی تراشیده‌و بوی مرکورکروم. نشسته کنج اتاقی تاریک. نگاه به ستون نوری کنم که از منفذ نا‌پیددای در که همیشه بسته‌است به اتاق می‌آید<br />برهنگی. از برهنگی هیچ نگفتیم. از شراب. از سنگ‌های قبر. و نگاه خیره او به خاک. تنها که بودیم ، یک شب ، یک شب که پایان نمی‌پذیرد<br />و نامیرایی بوسه. آخرین بوسه کی بود. نپرسیدم. آخرین شرم ، آخرین شرم بوسه ، عمیق ، عمیق ، عمیق. تکرار می‌شود</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">"A thousand kisses deep"</span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">و مسعود که فرهنگ لغات را ورق می‌زند برایم. تا خودکار پیدا کنم که یاد‌داشت‌های تو را مرور کنم. آن شب تو را ، که از یاد می‌بردی کلام قبلی را و ، به یاد می‌آوری حرفی را در سال‌ها سال قبل<br />و بعضی چیز‌های تو ، که چگونه می‌توانی. نپرسیدم. دم‌پایی ، فرش‌ها ، صفحه‌کلید ، فندک ، و قاب پنجره ، گاهی که به انعکاس خیره می‌شدی. و چیز‌های دیگر. و یک شب که پایان نمی‌پذیرد<br />رو...ژان. مسعود می‌گوید به کردی به معنی روز‌هاست</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-113881163628917933?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1138546176242268452006-01-29T18:13:00.000+03:302006-01-29T22:04:48.716+03:30<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#ffcc33;">چيزی نيست كه سوگوار نباشد</span></div><div align="right"><br /><span style="font-size:130%;color:#006600;">آيا دوباره برمی‌گردی با شانه‌های سوگوار </span></div><div align="right"><span style="font-size:130%;color:#006600;">سرايت صداهای چشم تو در تاريكی دری می‌گشايد به صبح‌گاه رُزِمقلوب كه سايه بر ديوار داری<br />اگر باشی دوباره دوباره در من تمام رز‌ها جوان می‌شوند<br />سكونتِ علف يادگارِ صبوريِ آسمانِ چارشنبه‌هاست كه بر‌می‌گشتی می‌ماندی تا شنبه در همين اتاق كنارمن كه ديگر لباسی ندارم كه با تو بوده باشد<br />می‌گشايم پنجره‌يی را كه می‌گشودی غروب و<br />چيزی نيست كه سوگوار نباشد</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-113854617624226845?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21662531.post-1149012163429643371990-01-01T22:13:00.000+03:302006-06-03T17:52:59.476+03:30<div align="center"><div align="left"><div align="right"><div align="left"><a href="http://www.freemana.blogfa.com/">... مانا تنها نيست</a><font><a href="http://wwwfreemana.blogfa.com/"><br/></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/1600/free_Mana.jpg"><br/><img src="http://photos1.blogger.com/blogger/1976/2194/400/free_Mana.jpg" border="0" alt="" /></a><br/><br/><font>مانا تنهاست<font><br/><div align="left"><font>با همه تظاهري كه ميكنيم به تنها نبودنش <br/><font>مثل رامين جهانبگلو<font><br/><font>مثل اكبر گنجي<font><br/><font>و اين واقعيت تلخ زندگي ماست<font><br/><font>نظاره و پذيرش تفاوت چنداني با انكار ندارند<font><br/></span></span></span></span></span></span></span></span></span></div></span></span></span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21662531-114901216342964337?l=segalesh2.blogspot.com' alt='' /></div>شیث صابرhttp://www.blogger.com/profile/04771318398558137631noreply@blogger.com1