alicia crece

Sâo Paulo (3): Da Feira e como a cada quen lle vai nela

2008-09-04T10:33:00.025+02:00

Esperto tantas veces que non teño claro se durmín. Na ventá éncheme de curiosidade a cidade agochada trala borralla e maila néboa, ampliada no espello que fai lupa, o tránsito inesgotable de veículos pola Marginal. Baixo para almorzar e acudir á inauguración da Feira: o acto, unha letanía de nomes de editores que nin sequera admite resposta rutineira como o santísimo rosario, é tan aburrido que por unanimidade os escritores invitados polo ministerio de cultura abandonamos pronto.

Fálase de que hai que esperar ás doce ou á unha, pero sospeito que ninguén sabe a qué hora aparecerán os mandamáis para a inauguración do stand ministerial, atrapados como están na letanía do Salâo de Ideias. Aproveito os retrasos ou as imprecisións horarias para fozar polos andeis do rojigualdo pavillón e saco fotos, cómo non, dos meus libros, coa excusa de mandarllas a estaleiristas e xeralistas. Destaca no stand, por riba de calquera outra consideración de comodidade, eficiencia ou, por suposto, estética, a cualidade das cores que fixo que fosen as elixidas para a bandeira: vese dende ben lonxe. Descubro a sección da Asociación Galega de Editores, a única representada, e coñezo á xente que o xestiona. Coñezo a Leopoldo, profesor de galego na Universidade de Sâo Paulo, que me invita a ir falar cos alunos e acepto. Falo con Madrid, que rosma e fuma sen deixar de caerme ben, e cando me decido a alonxarme poucos pasos do lugar de reunión recibo o primeiro paquete publicitario na Bienal: unha empregada da Federación Espírita Brasileira entrégame folletos sobre o aborto (nâo!), o suicidio (nâo!), a eutanasia (nâo!), as drogas (nâo!), a violencia (nâo!), a familia e a construción da paz e o ben. En ningún momento vexo escrita a palabra igualdade; fraternidade si, libertade tamén, pero un trípode ten que sustentarse en tres patas; para os pobres (de peto ou espíritu) suxírese a resignación e o perdón dos pecados alleos (avaricia, por exemplo). Achegárame ó stand atraído por grandes fotos de Chico Xavier, a quen se cita en “Nunca Durmo, de Erik Cachuzo”, logo publicada por Estaleiro Editora coma “Insomnio”; a cita non era para ben, creo lembrar. Sorpréndeme a cantidade de librerías destinadas á Biblia, ó espiritual e a autoaxuda no primeiro dos longuísimos corredores que atraveso (a sensación repítese nos máis dos máis aínda que eu non o saiba), pero Bia Goldoni, experta en Valle-Inclán á que coñecín hai quince anos en Compostela, explicamo moi ben cando lle pregunto o porqué: “para vivir aquí é necesario”.

De volta no stand, Madrid segue fumando, xa sentado no borde do establecemento contiguo, dunha librería xaponesa (en Sâo Paulo está a colonia xaponesa máis numerosa fóra do Xapón e este ano celebra o seu centenario), e decídome a lle facer compañía. Pronto aparece unha morea de fotógrafos, impresionante, e no medio o Ministro de Cultura. Cando, ó pouco, chega o gobernador do Estado de Säo Paulo, a intensidade dos flashes e o número de cámaras multiplícase por bastante máis de dous, vese que xoga na casa. Como son novato nestas cousas fálolle a quen queda ó meu carón, creo que é Leopoldo, do duro que ten que ser levar a vida de Ana Obregón. Coma por milagro, inmediatamente, aparecen o viño e os pinchos. Sospeito que é unha táctica para que nos aledemos de xeito inconsciente cando un cargo público se achega a nós. Despois, os protocolarios saúdos e fotos que xustifican a viaxe. En toda a semana que boto en Sâo Paulo, a inauguración da Bienal é a única noticia que atopo pola prensa do Estado. Alá, dos actos nos que participamos os autores españois non atopo máis que a referencia na axenda dos xornais. Explícase así (entre outros motivos que por orgullo prefiro non citar) o escasísimo público en tódolos encontros de escritores. Algún deles consólame dicindo que o importante é que nos coñezamos. Calo a resposta de que, por coñecernos, se cadra en Ciudad Real, por poñer un caso, saía máis barato.

O Pavillón da Bienal é un edificio no que collen quince rúas de por aí un cento de metros cheas de stands de librerías e editoras. Fálase de millón e medio de libros. Ademáis, varios espacios para conferencias, mesas redondas, espectáculos, restaurantes, bares, carriños de vendedores de auga de coco… Teño unha semana por diante para intentalo. Caso de que a cousa se poña mal, como bo galego consolareime papando un churrasco no negocio do tocaio.

Sao Paulo (2): Leccións de comportamento paulistano e transatlanticismo aéreo.

2008-09-03T12:32:00.009+02:00

O día da chegada, sen necesidade de preguntar, recibo no aeroporto a primeira lección de comportamento paulista. Cando, arrastrando a miña maleta, vou atravesar a avenida que pasa por diante do aeroporto de Guarulhos logo dos trámites e controles burocráticos e policiais de longuísimas colas, Paulo, o grande chófer da furgoneta coa que o ministerio nos leva e nos trae, deténme poñendo a súa man no meu peito. Sinala o semáforo en verde para peatóns e, con xestos, dime que, aínda así, nunca atravese: antes de cruzar, sempre mirar. Prometo obedecer e parece ficar tranquilo. Con nós vén Orlando, funcionario do ministerio que pese ó seu porte e a súa voz de marqués é un home tan agradable que tres minutos exactos despois de coñecelo xa un ten ganas de abrazalo.

Co fermoso sutaque porteño que ten ata por escrito e a precisión anatómica de cirurxán da realidade que é, o Sergio Molina xa me previra sobre ubicación do hotel, no Parque Anhembi: “eso está en la loma del orto”. En efecto, o hotel está ben lonxe de tódolos centros de Sâo Paulo, aínda que, iso si, mesmiño ó carón do Pavillón da Bienal do Livro. Por consolarme un algo co mal de moitos, supoño, o Molina contoume tamén que hai dous anos o Pavillón da Bienal estaba aínda máis lonxe: “no mesmísimo orto". Atravesamos kilómetros de autopistas de moitos carrís en cada sentido da marcha para chegar a el: unha das autopistas chámase como meu piloto favorito en tempos, co que coincido no día de nacemento aínda que non no ano: Ayrton Senna. Máis adiante, outro nome que se me fai coñecido pola información que busquei sobre a cidade na Rede: a Marginal Tieté. Nun momento no que a furgo ten que reducir a velocidade polo intenso tráfico, pregúntolle a Orlando qué faría se Paulo nos obrigase a baixar nalgunha dos miles de rotondas e illas de herba -algunha delas habitada por homes, mulleres e cans -que imos deixando atrás: “¿yo?, echarme a llorar”, contesta sen dubidar un segundo. Pasaron os tres minutos.

O hotel, presumen en carteis, é o máis grande de América Latina. Qué medo. Xa botei por obriga unha noite no hotel máis grande de Europa en Madrid e non teño bo recordo: Lanzarote-Galicia, día e medio de viaxe por cortesía dunha desgraciada compañía aérea. Dende a ventá da habitación, na noite, a cidade impoñente, escura, fronte ós meus ollos perplexos e cansos.

Pero antes, a longa viaxe: comezo o día en Alvedro (¿Albedro?) ás seis e pouco da mañá cun gicho disfrazado de madero tocándome o cú logo de eu baixar do coche e facer desaparecer, quen sabe se para sempre, a miña maleta por un tobo. Alv(b)edro: ese aeroporto absurdo, localista e imposible no que os avións non toman terra, saltan a ela. Ese aeroporto-síntoma: de vez dun magnífico en Lavacolla a unha hora da casa por autopista, temos tres merdas a media. Logo de ser sexualmente atacado, o mesmo tocador de señores obrígame a quitar o cinto e, ó tempo que temo o peor, cáenseme os pantalóns. Xa dicía o mestre Bolaño: "O da seguridade é unha obsesión, un castigo. Primeiro métenche o medo no corpo e logo pretenden sacarcho enchendo o mundo de rapazotes armados cun pistolón ". Nunca pensei que embarcar nun avión fose aliviarme de nada pero así é. Tento ver a miña casa dende o ceo, pero non hai sorte, debe cadrar mesmo debaixo da barriga do aparato. O mencer convénceme de que pilotar polo aire ha de ser oficio agradable.

Pese ás advertencias inzadas de pánico dos achegados, na T4 sobrevivo sen perderme. Creo que non fai falta máis que saber ler para orientarse, ainda que se cadra confíome de máis. Entre o xentío de tódalas cores que agarda para embarcar catro horas despois de eu pisar Madrid distingo dous homes, un de sombreiro panamá e outro con mosca, que se me fan coñecidos. Penso que vou vivir o día máis longo da miña vida, porque logo de saír ás sete da mañá vou chegar a Sao Paulo ás seis da tarde logo de viaxar 21 horas seguidas con luz diurna; erro no cálculo por non contar co ¿inverno? brasileiro; tomamos terra en Sâo Paulo coa noite botándose sobre nós no medio dunha mesta néboa que me impide contemplar a cidade ata que, de tan cerca que estamos do chan, un xa pode distinguir mesmo os cans nas rúas.

Un pouco de orde, aí vai segunda lección do post, transatlanticismo aéreo: antes de que o avión despegue de Madrid iníciase a outra lección do día: o pasaxeiro que ocupa o buraquiño entre a miña xanela e o cuarto de baño xa está durmindo, suorento, con pinta de ter tomado algo. Auguro un traxecto complicado para a miña vexiga e acerto de cheo. Leo “Unha puta percorre Europa”, qué ben escribe Alberto Lema (aínda que o final da novela...) O pasaxeiro ó meu carón durme. Tento a inxesta completa do menú aéreo. Aproveitando que o grego espertou para xantar, paseo polo corredor do avión e alivio o corpo. Cando volvo para o asento, o pasaxeiro ó meu carón durme. Salto como mal podo por riba del tentando non espertalo, pobriño, e sigo lendo; miro o mar, o mar, o mar… durmo, pouco. Cando esperto, o pasaxeiro ó meu carón durme. Tamén reaxe para inxerir algo semellante a unha merenda que nos ofrecen. Cando comezamos a sobrevoar terra brasileira, o pasaxeiro ó meu carón durme. Imaxino que faltará pouco pero aínda son tres horas de viaxe máis. Véxome obrigado a espertalo se non quero que os meus adentros rebenten. Ofrécennos a cea, tento papala, aproveito que o pasaxeiro -grego, descubro - espertou para ir estirar as pernas. Unha nena abre o chaleque salvavidas e algunha das malencaradas azafatas abronca á nai. Ó longo da viaxe advirto que o trato cos pasaxeiros brasileiros é bastante menos educado que cos demáis. Para empezar, na megafonía do aparato as mensaxes dinse en inglés e en castelán, pero en portugués só se fala dos papeis de inmigración. Énchoos, cheos de faltas de ortografía, mentres o pasaxeiro ó meu carón, de novo durme.

Dende a ventá do hotel, dicía, contemplo a cidade que escurece. Baixo a cear coa xente: Clara Sánchez, Antonio Soler, Juan Madrid e os dous homes que se me fixeron coñecidos en Barajas, Santiago Martín e JuanLuis Mira. Ademáis, claro, Orlando e Teresa, os dous funcionarios do ministerio que se encargan de traernos e levarnos e botarnos unha man con calquera problema. O cansancio nos rostros: ninguén, nin sequera eu, menciona a palabra paseo. Mañá. (A foto, precisamente, é de mañá, pola noite, dende o alto do Edificio Italia).

Sâo Paulo (1)

2008-08-27T12:56:00.016+02:00

Aínda que isto poda chegar a ter aspecto de memorias (se é que finalmente cumpro a ameaza e colgo máis posts), de textos saídos da man no tempo en que foron vividos, o certo é que escribo dende o futuro, tentando recordar os feitos despois de abrir no ordenador as carpetas coas fotografías da viaxe. É posible pois que por culpa da prudencia ou do medo non relate –porque non as lembro –cousas que sucederon cando non ía armado co ollo de turista que tanto deforma a visión, ou que pare máis en momentos que foron menos, ben menos que aqueles que me vin obrigado a mirar só cos ollos que me acompañan dende a nacencia, e dos que anoto algún a seguir para non os esquecer:
- cruzar na noite, perdido, Ipiranga e Sâo Joâo unha e outra vez á busca dun predio sen atopar a poesía de Caetano Veloso e si vendedores de crack, crackeiros, xente durmindo no chan e cines X con asistencia masturbatoria de pago;
- avanzar polos terminais do metró arrastrado polos rabaños humanos, parar a preguntar, e sorprenderme de atopar xente amable ou arte nos sotos;
- determe na Paulista, fronte ó MASP, diante do único rastro de mata atlántica que queda na cidade, observado pola policía nada afeita a turistas, a contemplar o interminable fluir de coches e persoas, o brillo do diñeiro nos cristais dos rañaceos, a tentar escoitar as bombas que hai anos estoupaban con nouturnidade nas mansións para recalificar os terreos;
- sentir vergoña propia e allea mentres bebo champagne –Poldo, profesor de galego na Universidade de Sâo Paulo asegura escandalizado que se trata de MoetChandon mentres amosa unhas améndoas comestibles metalizadas –na inauguración dunha das máis completas librerías que vin na miña vida dentro do centro comercial máis ostentoso no que entrei na miña vida…

Sâo Paulo: vinte millóns de habitantes, doce, dazasete, vintenove ou corenta dependendendo da fonte e das fronteiras das que cada fonte fala. Un formigueiro incomprensible (en todos os sentidos). Lin unha nova no xornal: cada mes chegan á cidade tantos camións que encherían un carril enteiro (2,5 kms.) da Avenida Paulista; augúrase que en poucos anos o tráfico estará colapsado. ¿Canto tempo levarán errando no augurio?

Sâo Paulo: edificada nas beiras de ríos hoxe escuros, case secos: Tamanduatei, Pinheiros, Tieté... “¿Quere parar e bañarse?”, ofréceme o Walter, aluno de galego, cun sorriso no rostro, no medio dun atasco de case dúas horas para facer un traxecto de volta que na ida levou media.

Sâo Paulo: o ceo -tan cuberto de polución que ata a xente lle bota a culpa dos eclipses de lúa -atravesado día e noite polos helicópteros dos que poden permitirse vivir sen pisar a cidade, sen a obriga de verse as caras coa miseria ou os atascos.

O Molina, Sergio, traductor, editor, vello amigo a quen esta viaxe me dá a oportunidade de volver ver, informaba nun correo antes de eu ir alá: “a galegada organizou moi ben a cidade: as favelas leváronas lonxe”. Aínda así, como ás persoas cústanos reprimir a fame, pode un atopar no centro, ou en algúns dos moitos centros da cidade, rostros de quen busca alimento, de quen durme no chan, meninos da rúa, drogados, prostitutas, ladróns, mendigos que nunca piden directamente e, tamén, policías por tódalas esquinas, ou nos seus coches coas luces vermellas sempre prendidas. Pero, sobre todo, sendo xustos nesta torpe síntese, naquel inmenso formigueiro atopas millóns de homes e mulleres dispostos a se deter na súa velocísima rutina diaria para buscar, co tipo con aspecto de perdido, a resposta ás súas absurdas preguntas nunha língua que semella antiga.

"A Sâo Paulo", aclárame unha muller sorrinte, "ninguén vén facer turismo, é unha cidade apenas para traballar".

HGO

2008-08-27T09:51:00.007+02:00

O domingo pasado merquei prensa: quería safar da praia nunha sombra e non se me ocorreu mellor excusa; ben, si, ocorréuseme, pero ós meus anos ó resto do mundo non lle parece ben que diga que quedo a xogar cun cochiño en miniatura ou a comer pipas e chupachuses debaixo dunha árbore, por poñer dous (ou tres) casos de tentación quiosqueira irreprimible. Coa prensa debaixo do brazo seica pareces un señor e a familia considérao máis axeitado. Faltoume nada, farto como estou xa de humanos ultradopados en calzóns neste olímpico verán, para que o magazine publicitario adxunto acabara no lixo en canto vin ó jicho da portada, tamén en panos menores: un piloto de fórmula un -o único deporte, xunto co xadrez, do que non houbo competición televisada dende Pekín, sospeito.

Pero cando estaba tentando fabricarme un sombreiriño de papel descubrín os debuxos e as fotos do artigo de Manuel Rivas sobre HGO e El Eternauta e case poño para comer sesos fritos (propios) por non poder parar de ler mentres camiñaba cara o meu acubillo. Recoméndovos a súa lectura, tan lonxe das obrigas lixeiras do verán que en case toda a prensa queren impoñernos.

Insomnio: primeira crítica

2008-08-07T10:20:00.005+02:00

A, que eu saiba, primeira crítica de "Insomnio" (antes "Nunca durmo de Erik Cachuzo") por Ana Bande no seu bló. O máis sospeitoso, aparte de ela levar o título de "Fanembergüán", é que de "Fume" non di palabra.

37ª Feira do Libro da Coruña: primeiras impresións e presentación de Festina Lente (post para ler en fascículos, co título estades avisados)

2008-08-05T13:17:00.019+02:00

FASCÍCULO PRIMEIRO, NO QUE O PERPETRADOR CONTA AS DIFICULTADES PARA SAÍR DA CASA EN AGOSTO.

Agosto é un mes lacazán. Os máis dos parentes e amigos están de vacacións e non teñen en conta que un ten obriga ou mesmo prazo de entrega para traballar (menos aínda se o fai na casa) así que a todas horas e sen permiso a horta énchese de visitas, a cociña de rapazolos e mesmo de vellos que piden comida, na sala hai pelexas polos mandos a distancia e aparecen os DVDs insertados no lector de compactos, a siesta vén sendo un luxo lonxano que un mira con olleiras e a soidade do escritor, de ser necesaria, hai que ir buscala a San Nicolás de Cines, ou mellor aínda á terraza da Rectoral, aproveitando que cae ben a pé pero correndo o risco de quedar un por maleducado e pouco hospitalario, famas ambas que pouco me agrada que se me atribúan. Por outra parte, se en agosto a un lle urxe amañar algún papeleo resulta que as administracións andan, sendo xenerosos, ó ralentí; poderiamos dicir que unha visita a algún edificio de oficinas públicas lembra a resposta daquel bedel á protesta do usuario:
- ¡¡¿¿É que aquí non traballan polas tardes??!!
- Cando non traballan é polas mañás. Polas tardes non veñen.

FASCÍCULO SEGUNDO, NO QUE O PERPETRADOR ATOPA A LINGUA METIDA NUN CEPO.

O caso é que entre papeleos, visitas e mesmo okupacións curiosas (aínda que non tanto como outras), ata onte pola tarde non puiden baixar á Cidade Balneario para visitar a Feira do Libro. Tiven que facer gala dun chisco de maleducación e falta de hospitalidade (alimentadas pola carraxe de terme perdido xa varios actos atractivos) e proibín visitas ós meus "dominios vixésimos", como os bautismou o señor da Borralleira. Conseguino e alá fun. Xa expuxen as miñas queixas dende a distancia por asuntos organizativos, pero no primeiro paseo que dei polas casetas dos Xardíns de Méndez Núñez as valoracións de Brétemas e Martin Pawley víronse confirmadas: a presencia de libro galego, sendo políticamente correctos co adxectivo, anecdótica, pese á pasta gansa que pon a consellería. Mesmo hai casetas nas que non é posible atopar un só exemplar de libro na nosa língua (e non falo da dos mapas do Instituto Xeográfico Nacional). Aínda así, por fortuna para lalenguadelimperioenpeligrodedesaparicióninminente, os seus defensores seguen ó pé do cañón. Parece que no partido das ovellas queren cambiar o pelexo pero mandan os mesmos lobos; “señal de que caminamos”, querería deixar eu por única resposta ós últimos acontecementos ó respecto das linguas en perigo, pero creo que queda quixotesco de máis e nese partido e os achegados (que se manifestan) lese pouco, así que ando escribindo un tomo enciclopédico (por lonxitude, aínda máis que este) que pronto colgarei no resucitado bló. Máis que nada por colaborar co rumor en contra do balbordo mediático a favor (ó que, por suposto, non poñerei un só enlace)

FASCÍCULO TERCEIRO, NO QUE O PERPETRADOR CHORA POLO TEATRO FEITO LIBRO E ACABA CONSOLADO EN PÁXINA ALLEA.

De libros de teatro na Feira non, por favor, prefiro non falar, porque escribir con bágoas colgando dos ollos non se me dá ben, confundo bes con uves, e acabo insultando a aqueles ós que quero botar cumpridos. Cumpridos que si boto ó feito de que, cando menos, está programada nesta edición, para xoves ás sete, a presentación dun libro de teatro, coa vantaxe de que como os autores que nel participan son moitos, bos e variados pódese dicir que a autoría teatral galega está ben representada na feira. Asumo a parte porcentual do erro na crítica encabuxada que fixen o outro día. O libro, que edita a Autoridade Portuaria da Coruña e leva por título “Vidas do Mar”, recolle textos de Eduardo Alonso, Inma Antonio, Lino Braxe, Raúl Dans, Gustavo Pernas, José Luis Prieto e Pedro Ángel Ramos, e está ilustrado por Daniel Beiras. Espero que sexa máis doado de conseguir que o de Yolanda Castaño, que, polo que di Pawley na súa crónica, tiña lectores que querían que lles firmase o libro que na feira non daban conseguido. De momento, na Rede, non conseguín máis información sobre el, pero xa podo dicir que non me estraña. Logo, ademáis, xa quedarei para a presentación do libro de Xavier Alcalá, que contará con Alfredo Ferreiro e Víctor Freixanes como acompañantes.

FASCÍCULO CUARTO, NO QUE FALA DAS MOITAS XENTES QUE COÑECEU E RECOÑECEU NA FEIRA E POR FIN PISA NO ASUNTO DO POST: A PRESENTACIÓN DUN LIBRO.

¡Qué tanto rollo! O mellor da tarde, e xa vou ó gran, ademáis de coñecer a Pablo, a Pawley in person(que traía con el o único exemplar de Limpeza de Sangue que vin pola Feira), a Sihomesi que fuxiu coa escusa de pagar un taxi de uso alleo, a José María Bello (ou O Siñó dos Pelos, como o chamou un dos centoliños), e de reencontrarme cos señores e señoras das Alfaias, as Brétemas, as Minas e máis dos Pelachos (e mesmo cos Pelachos themselves, armados de Gameboi para superar o cativerio) foi a presentación de Festina Lente, baseada, logo da presentación de Manolo Bragado, nun diálogo entre o autor e Óscar Sánchez. Ameno, entretido, rico, daban ganas de (volver) ler o libro. E podería botárseme a culpa de ser amigo ou coñecido e lector satisfeito da obra publicada de Marcos Calveiro (na presentación souben que hai privilexiados que poden acceder ás súas obras antes que o resto dos mortais), pero é que mesmo a miña señora sogra, que se atreveu a asistir conmigo a un acto culturetas pese a que o cuñado a desanimou con xeito, recoñeceu que a presentación fora ben divertida, que tamén lle deran ganas de ler o libro. Prestareillo, Marcos, síntoo pola túa conta bancaria.

Xa para empezar, o editor, e só por isto pagaría a pena ter asistido (alá vós, que non fostes), rebelou o nome da persoa que se agocha tralo seudónimo “Arume dos Piñeiros”, por causa da crítica que xa publicou sobre o Festina Lente. Pero o editor tamén valorou o post sobre o libro que apareceu en “As túas balas”, outorgando ó fenómeno do blogomillo un elo de peso no que el mesmo chamaría “a cadea de valor” da nosa literatura.

Logo Óscar Sánchez presentou a Marcos Calveiro como “o mellor que lle pasou á literatura galega nos últimos anos” e puxo a andar un interesante diálogo con el que xogou, ó meu modo de ver e con respecto ó libro, o mesmo papel que os autores queremos xogar con respecto a aquilo que contamos: rodeámolo con palabras, apuntamos os camiños que levan ó asunto pero non os seguimos, tocamos os conceptos que poden funcionar como resortes para a historia pero non paramos moito no resultado... Sería unha boa imaxe o arqueiro que dispara a tódalas cores que rodean o branco; pero… ¿dar no branco?: iso queda para o lector. Así coñecimos a influencia confesada de Pascal Quignard neste texto de Marcos, soubemos desa busca en parella do asasino da novela que se produciu de sábado a mércores antes de entregar o texto á editora, apalpamos no ámbito da carposa (Pawley dixit) os aires malos da Compostela do XVI que pretendían atenuar as xentes con romeiro e loureiro queimados para de paso alonxar a peste, presenciamos as corridas de touros e as loitas deportivas de lanza en ristre entre fidalgos na Praza do Obradoiro contadas por Calveiro, soubemos das carreiras de cabalos dentro das murallas que me levaron o recordo ó Palio de Siena; escoitamos falar, por fin, dos olores e dos sabores como fonte de inspiración alternativa para o novelista neste mundo escravizado polo que percibimos polos ollos cando, como máis ou menos véu dicir Marcos, fala moito mellor das nosas vidas o sabor dunha croqueta hospitalaria de hai trinta anos que as últimas fotografías dos nosos carnés. Resumindo: puidemos imaxinar o universo arredor de Festina Lente; como xa dixen antes, a presentación deu ganas de (volver) ler o libro. Cando o faga colgarei por fin esa crítica prometida. Non llo xuro pero case, señor Calveiro.

FIN

P.D: Disimúlenme a extensión. Para o de usar inglés tiña excusa, pero non a lembro despois de tanto escribir. Normal.

P.D(7/8/08): Dúas cousas que esquecín: unha cita de Óscar Sánchez na que convén insistir, "escribir é un acto de amor á humanidade" e unha suxerencia: a ese libro fáltalle un mapa da Compostela da época.

Boicot

2008-08-04T12:41:00.002+02:00

De Kiko da Silva, hoxe na Voz.

O Programa do Feirón

2008-08-02T23:10:00.010+02:00

Aí o vai, o programa da Feira do Libro da Coruña, ou do Feirón, din os que saben. Ides picando nos días do calendario, arriba á dereita, e apuntades a cantas das actividades programadas vos atrevedes a faltar.

Lendo o comentario do señor das Brétemas onde o atopei (diolopaje!), quedo coa dúbida de se estará na Feira a libraría favorita dos centolos. Mañá, por fin, poderei investigalo in situ.

PD: Nesta ligazón, máis doado. ¡Gracias, Pablo!

Impotencias

2008-07-31T12:55:00.007+02:00

Non quero enganar a ninguén: o que máis impotencia me provoca é non estar invitado, non volver falar de Limpeza de Sangue na Feira do Libro da cidade na que foi escrito e na que sucede o que na peza se conta. Feira do Libro á que, coma moitos por estas terras, teño grande aprecio ademáis do costume de achegarme a ela. Pero como este bló, ademáis de polas ansias de autobombo, está alimentado (pouco, ultimamente, a verdade) polos desafogos, aí a vai a miña queixa pola ausencia absoluta que sospeito (¡unha vez máis!) de presentacións de libros de teatro na programación da 37ª Feira do Libro da Coruña. Aínda que a ninguén parece importar este conto.

Utilizo o verbo sospeitar porque levo os corenta minutos que median entre os meus dous comentarios no post de Alfaias buscando o programa da Feira deste ano, pero o máis achegado que encontrei, a maiores das cousas da prensa, é unha anotación no bló de Xerais que se refire ós actos da editorial. O secretismo fai que me dea menos pena non estar como participante invitado a falar. Aínda que dende logo que si que me colarei como participante lector, está dito, cando menos arredor do día 4 ás oito...

Para rematar este post de absurdos, anuncio que á Feira á que si que me levan, con cargo ó Ministerio de Cultura, é á Bienal do Livro de Sâo Paulo, para participar nunha mesa sobre literatura dramática o día 20 no Salâo de Ideas, acompañado por José Sanchis Sinisterra, Santiago Martín Bermúdez e Juan Luis Mira. Á vista dos acompañantes procurarei estar caladiño e tomar notas. O mesmo que procurarei, á vista de que determinadas noticias parvas interesa mantelas ben á vista, non beber moita caipirinha nas festas.

¡Ah, si!, impotencias, puxen por título: porque como tampouco atopei a entrevista a Calveiro nA Nosa Terra que anuncia no seu bló, supoño que o problema será de incapacidade propia, cagontodo. Cando menos no asunto cibernético. Se logo nos preguntamos por qué as cousas non funcionan, algo de culpa haberá que botarlle ó desleixe de quen o organiza (e falo do programa secreto, non de non invitarme a min, ollo).

PD: Se alguén atopa o programa da Feira do Libro da Coruña deste ano ou a entrevista co amigo das Alfaias en ANT, por favor, que pegue a ligazón

PD2: Como o dos libros de teatro na Feira sucede por segundo ano consecutivo, eu tamén repito foto.

Carlos Losada gaña o Premio Abrente

2008-07-29T11:30:00.009+02:00

O amigo Carlos Losada (aínda que na foto de prensa faga mentes de asemellarse a "Popeye el Marino" xúrovos que é el), gañou o Premio Abrente para textos teatrais, a resultas do que xa me debe dúas ceas.

¡¡Noraboa, Carlocho!!

P.D: Iso de "quince actores" será na túa xenerosa versión, neno, na do autor son oito :-P

+ orneos

2008-07-11T15:13:00.004+02:00

Con motivo da botadura de Fume e Insomnio, outro que ornea.

Orneos e blós

2008-06-27T09:20:00.001+02:00

Pola parte que me toca. Cajiná.

Fume e Insomnio

2008-06-24T12:24:00.004+02:00

O vindeiro venres, ás seis da tarde na Biblioteca Ánxel Casal de Santiago de Compostela, organizada por Estaleiro Editora, presentación do libro que recolle os textos de Fume, escrito polo perpetrador deste bló a medias con Carlos Losada alá polo ano 2000, e Insomnio, (antes "Nunca durmo, de Erik Cachuzo"). Podedes descargalo aquí, de balde, así son estes jipis de hoxendía, pero é preferible que o merquedes en calquera destes aquís por ese mesmo instinto ecolóxico que nos leva a protexer ás criaturas en perigo. Con tan arrichados inicios, os barcos que botan merecen toda a nosa atención, navegar é preciso... Ademáis, o libro é pequeno pero fermosamente editado. E polo mesmo prezo só mercaredes dous paquetes de tabaco ou unha caixiña de somníferos que non van dar tanto de si. Estaleiro Editora é, por outra banda, unha empresa á que respecto moito por aquelas palabras de Groucho Marx ("nunca formaría parte dun clube que me aceptase como socio") pero ó contrario: eles non me queren como integrante, danme largas.

A ver se nos vemos alí en tan pecaminosa data para calquera acto que non sexa un concerto de Dylan en Vigo, pero advirto que en canto acabe marcho coma unha chispa a ver a Deus, así é que se queredes que alguén vos dedique o libro pedídesllo a Losada, ós da editora que tamén teñen culpa ou a Nacho Castaño, o actor co que levamos Fume á escena e co que faremos, Dylan mediante, unha lectura dun par de escenas.

Tempo de advento

2008-06-18T12:17:00.005+02:00

Nace un novo bló, dime un tal "O Vicario" (espero que non sexa Emilio Sánchez) nos comentos do post dos pecadores de la pradera: "Igrexa Adventista Dylaniana dun Día Destes".

Para entrar hai que poñer o necesario te alabamos dylan todo xunto e logo o punto e logo blogspot e logo punto e logo com. Ou picar en calquera das ligazóns: esta, ou estoutra, ou calquera das que están en roxo por este post adiante.

Vese que o perpetrador é vello de máis e nunca escoitou ós novos curas católicos dicindo iso de "Louvámoste señor". Sorte que ten, tanto tempo sen entrar nunha igrexa de dios e ser xa vicario (ou vigairo, ¿non?) da igrexa de Deus (como vedes, esta ligazón vai en azul, así é que, se picades, alá vós).

dEl é o camiño.

Os nosos Premios Nacionais: Manuel Lourenzo

2008-06-02T13:54:00.011+02:00

El ha de dicir que non, pero a min non se me ocorre ninguén que merecese máis o Premio Nacional das Artes Escénicas. Por moitísimos motivos ... E seica chegou en boa hora, así que a miña ledicia ten aínda máis alimento. Os nosos Premios Nacionais, co valor do seu puntiño pirata como di Manolo na entrevista que ligo aí atrás e aquí e máis adiante, e por moitas pegas que podan apoñérselle (as máis delas achacables ó feito de que nunca antes se concederon e polo tanto moita xente leva tempo merecéndoos e incluso moitos morreron sen chegar a recibilos nunca) tiveron un índice de acertos moito máis elevado do que supuñan algunhas quinielas, incluída a propia. Eu tamén discreparía nalgúns dos nomes, que non penso confesar, e insistiría en gabar o acertadísimo doutros, pero o caso é que estamos de celebración, aínda que a maior parte da prensa e os medios parece que non se queren decatar (Insisto na ligazón á entrevista con Manolo).

Ídesme disculpar que siga contradecíndome e postease de novo e con tanta urxencia e escaso estilo comparado co que a ocasión merecería, pero é que a alegría é grande, miña admiración moita e miña vergoña pouca. Xa sabedes: ata outra, que teño moito traballo. E a ver se aprendo do amigo da Bouzafría, que marcha por moito máis tempo e logo volve sen avisos nin ameazas. Pero é que eu son un escandaloso blogoionqui.

Pero, ó caso, que me disperso: ¡Noraboísima Manolo!

A esperanza nas sandías

2008-05-28T09:23:00.008+02:00

Vese que aínda que sexa virtualmente, Mario e Folerpa van coñecéndome (ver comentarios do pasado post) e aquí me tedes de volta. E nin sequera é por un cabreo. É por unha lectura, para vos facer unha recomendación: "Fin de século en Palestina", de Miguel Anxo Murado.

Se algún problema temos os que escribimos, penso sempre, é que nos lemos de máis a nós mesmos. Ando nunha desas etapas de corrixir, cortapegar, darlle voltas ás pezas do crebacabezas tentando imaxinar o conxunto diante (o cal é imposible, sendo centos de páxinas) por ver se dou acertado coas que están fóra de sitio, coas que xa teño colocadas e coas que quedan por inventar ou rescatar da memoria. Pero aínda así, lendo pouco ós demáis, xa vivín na pasada semana o pracer de ler dous grandes textos de Juan Mayorga, "Últimas palabras de Copito de Nieve" e "Hamelin", e levo varias noites, deitado na cama xusto antes de durmir, aplacando o sono -coa faltiña que teño del -por culpa de Miguel Anxo Murado e "Fin de século en Palestina".

Gústame atopar a relación coa súa anterior obra, tamén magnífica, "O soño da febre", nunha das últimas metáforas sobre a visión do conflicto en Palestina, porque provoca que me entren ganas de seguir lendo os seus traballos e un bo amigo -que foi quen me regalou o libro -xa me recomendou "Otra idea de Galicia" para alimentarme a opinión de que Murado é unha das voces máis admirables da nosa cultura. Gústame esa mirada, como el mesmo di, dende o punto de vista do coro grego, o periodista que vive o conflicto e cre estar fóra, sentado no trono papal, aínda que os demáis vémolo no medio da guerra cando nos chegan polos medios de comunicación as imaxes coas que cremos que coñecemos os feitos dende a distancia. Gústame esa prosa que dende o principio, aínda con algún momento baixo, tensou as miñas pálpebras. Gústame ese humor escéptico, tan triste e tan noso, baseado as máis das veces na pura contradicción e no intento que sabemos van de vencer ás sombras, gústame esa progresión na recreación do sinsentido, da violencia continua, do conflicto de portas pechadas, ese retrato antiimpresionista dos bandos, das xentes, das ideas, das fes; antiimpresionista porque se un se alonxa un pouco das precisas formas con que Murado debuxa a realidade máis cercana, cando un deixa de ler e pecha o libro, comprende que o cadro do mundo que Murado pinta non ten, na distancia, posibilidade de explicación en conxunto. O único consolo é volver a ler, volver a ler, volver a ler...

Territorio, raza, xerarquía, relixión, os males do mundo mesturados nunha superficie pouco menor que a do noso país. Oxalá puidese ser certo ese final da esperanza nas sandías.

¿Suspender, apagar, reiniciar?

2008-05-22T10:02:00.016+02:00

Remataron, con moi bo sabor de boca logo de escoitar a Fernando e Pantaleón nas voces coas que os imaxinei, as lecturas e as presentacións de Limpeza de Sangue. Sospeito, para resumir, que todo isto non é máis que traballo para alimentar o orgullo e ademáis non sempre sae ben. Agora toca traballar arreo e con data límite. Agradezo moito que sigan aparecendo comentarios que non sei se son bos e recomendacións esaxeradas, pero é que incluso un dos mellores amigos confesou, despois da lectura na Sargadelos da Coruña, que xa está farto de oírme ;-D. Así é que Alicia vai descansar para facer caso ó consello case completo no que sempre insiste o sector hipercrítico das miñas vellas amistades.

Supoño que non me resistirei a entrar un día a desafogar ou a comentar calquera asunto que eu vexa como un trapo colorado en calquera bló. Agardo dos compañeiros de taberna que me teñades ó tanto do que vaia sucedendo polo mundo adiante.

Mua, muá e reketemuá.

P.D.: Ana Bande, gracias por enviarme esa nota de prensa.

Ordovás e Luqui.

2008-05-20T09:44:00.013+02:00

Agora que o mestre anda por Minnesota buscando pipotes de inspiración, saio eu a comentar un artigo sobre o artista dos concertos horrorosos, o que toca "de espaldas" (¿ese non era Miles Davis?), o que nin saúda pero, para compensar, é quen de poñer de acordo bipartitos. Aínda que, por suposto, non quero deixar de lembrar o alto nivel musical dos nosos ex-gobernantes (ver vídeo e/ou escoitar audio).

Eu vou ir ver o cú do vello Dylan en Vigo, na cidade inimiga e a un prezo nada módico, certo é, e, de paso (ou viceversa), a atoparme con algúns amigos moi burros e co mesmo malgusto musical. Ía facer unha comparación co dos quince euros do final do artigo pero non teño nada contra Manu Chao, que é un compositor variadísimo e dispón dunha voz prodixiosa (o mesmo que Bob, a verdade sexa dita). Está claro que musicalmente (por non decir máis) os nosos políticos seguen estando en bolas, ¿iso non é ilegal, non hai motivos de seguridade ou mellor servicio que aplicar? ¿Non pode multárselles por contaminación intelectual? Aihasúdiormío.

P.D.: Por consello dun que sabe, inauguro etiquetas.

As voces de "Limpeza de Sangue"

2008-05-16T10:08:00.018+02:00

O vindeiro día 20, dentro do ciclo "Martes Literarios" da Galería Sargadelos da Coruña (que non aparece na páxina), "As voces de Limpeza de Sangue", unha confesión dos roubos que o autor da peza perpetrou cando a escribía (na imaxe, un dos principais damnificados). Para amenizar o choio, lectura de varias escenas en compañía de Sergio Zearreta e Xavier Pan, que foron os rostros que andaban na cabeza para os protas, Fernando e Pantaleón, cando o texto saía polas mans. E Berta Dávila, se chegamos a acordos retributivos (¿café, comida, tabaco, cervexas sen gasosa?), poñerá voz nova, dóce e nunca imaxinada a algún dos personaxes femininos e a outras palabras da obra.

O ato, organizado polo novo director, Claudio Pato, que proporcionou a este bló a súa imaxe futura que encabeza o texto, está previsto para as oito da tarde na Sala de Exposicións do primeiro andar da Galería Sargadelos na Rúa Real, 56.

ADVERTENCIA SANITARIA: É probable que, por estrictas esixencias do guión, se fume durante a lectura.

Estigma: terceira crítica

2008-05-15T10:27:00.008+02:00

Unha nova crítica de Estigma, por Zumbi dos Palmares na revista SonoTone.

Máis premios

2008-05-13T09:45:00.008+02:00

Ía soltarme a falar de beneficios empresariais e do Estado, e de resumes de noticias, pero apareceume diante este artigo e, mentres o lía, recibín a chuzada e lin as novas na prensa. Xesús Fraga gañou o IV Premio a artigos xornalísticos normalizadores Concello de Carballo 2008 con "A bendita intrascencencia do pop". Pronto poderemos ler o texto en diversos medios.

¡Noraboa!

Escritores na blogosfera: o desafío.

2008-05-12T12:35:00.008+02:00

Anuncieino xa, pero é que teño unha pregunta: ¿Pode alguén falar en só quince minutos de blogs, blogomillo, blogueiros, (amigos, coñecidos, comentados e sen comentar) blogonovela e blogonovelas, wikinovela e wikinovelas, libros "procesados" ou conectados, novelas multimedia, webnovelas, dereitos e esquerdos de autor, Gamer Theory, cultura libre, narrativa hipermediática e todos os desafíos, posibilidades, alternativas, cambios, persistencias, escravitudes, libertades, riqueza e pobreza que o mundo virtual nos achega vertixinosamente? Aínda centrándonos só na blogosfera... (con voz épica de dobraxe) ¡Eis o desafío!

Así pois, agradécense suxerencias (normativamente suxestións). Mércores ás seis da tarde, no Salón de Actos da Escola Superior de Enxeñería Informática de Ourense, veremos o que sae desta cabezola.

Botádelle a culpa a Berta

2008-05-10T11:43:00.015+02:00

Onte baixei á Galería Sargadelos da Coruña á presentación do poemario "Corpo Baleiro", de Berta Dávila, editado por Espiral Maior. É o seu primeiro libro aínda que xa escribe moito e moi ben dende hai tempo. Precisamente, alí souben que, onte mesmo, o Premio Avelina Valladares de poesía que convoca o concello dA Estrada concedéuselle a outro poemario dela.

Así que, orgulloso como estou de que o meu nome apareza polo "Corpo Baleiro" e, sobre todo, orgulloso por Bertolecha, disfrutei da noite xa dende o mesmo momento en que ela me recibiu cun abrazo ledicioso. Aparte da súa autosemblanza e dos seus poemas, un dos momentos a anotar da presentación, que contou coa participación de Xulio L. Valcárcel e M.A. Fernán Vello, foi cando o editor nos lembrou a anécdota: cando ía parila, a nai de Berta marchou para o hospital cun libro na man. Nótase. Como son un moito marujo quixen saber máis e cando Berta ma presentou, interrogueina: o libro pode que fose "Los gozos y las sombras" porque andaba a muller en época TorrenteBallesteriana, gorentando o ferrolano.

Ata as sombras das cinco da mañá andiveron por Coruña tres homes coa pena de que Berta marchou antes porque tería mellores cousas que facer que aturalos. Fomos durmir despois de tentar amañar o mundo e aínda que creo que non se nota demasiado na vida diaria, algo fixemos (cando menos, gasto). O problema é que hoxe hai tres traballadores por aí con escasas horas de descanso no corpo. Un repartindo correo, outro traducindo ingleses e outro pastoreando centoliños. A productividade laboral atomápolocú.

Se o post saiu espeso botádelle a culpa a Berta.

¡Noraboa Bertolecha!

P.D.: Berta ten un bló, pero non o atopo, así que non podo enlazalo...
P.D2: ¡Atopeino!

2.0 A Nova ágora galega

2008-05-09T18:21:00.005+02:00

O vindeiro 14 de maio estou invitado a participar na xornada "2.0 A Nova Ágora Galega" que se celebrará na Escola Superior de Enxeñería Informática do Campus de Ourense da Universidade de Vigo, dende as nove e media da mañá. No meu caso, para falar e debatir, dende as seis da tarde, sobre o asunto "Escritores na blogosfera", a carón do señor das Brétemas e de Xerardo Méndez con Domingo Docampo como moderador. O motivo para este evento é a celebración, por xunto, do Día das Letras Galegas, o Día de Internet e máis o Día das Telecomunicacións e da Sociedade da Información, e a organización conta co apoio da Consellería de Industria e Innovación.

A inscrición é gratuíta e podedes participar tamén enviando preguntas ós charlistas neste blog.

Aproveito para agradecer a invitación ós organizadores e a quen ma fixo chegar, que loita estes días contra os mosquitos, o medo e as calores brasileiras, meu pobre. Que sexa leve.

Guerra no Líbano

2008-05-09T13:02:00.008+02:00

Souben antes do novo episodio da guerra no Líbano pola entrada de onte no bló e o flickr de Mazen Kerbaj que polas primeiras páxinas dos xornais, ás que a nova chegou ben entrado o mediodía despois dalgún tímido artigo matutino perdido entre as páxinas, laíandose polos nosos ou sen atreverse dar o nome terrorífico ós combates.

¿Parará algún día?