Psychologie in het hier en nu

Moeiteloos leven in overvloed

2009-11-14T20:14:00.005+01:00

In Leven in overvloed beschrijft Deepak Chopra de stappen naar het besef van rijkdom, gebaseerd op een werkelijk begrip van hoe de natuur werkt. De natuur schept dingen of een lichaam op dezelfde wijze waarop ze een gedachte creëert en ook uit hetzelfde materiaal.
Alles is opgebouwd uit subatomaire deeltjes die fluctuaties zijn in energie en informatie. Volgens Chopra zijn gedachten het immateriële basismateriaal van het heelal. We zijn allemaal denkende wezens in een denkend heelal. Levenservaringen zijn het continuüm van lichaam en omgeving. In het boek beantwoordt Chopra de vraag “wat is de ideale bewustzijnstoestand, de toestand van informatie en energie die zorgt voor rijkdom in ons leven?”
Overvloed is meer dan geld alleen, het is de weelde, de stroom, de vrijgevigheid van het universum waardoor elke wens die we hebben zonder moeite in vervulling kan gaan.
Chopra beschrijft de stappen naar het scheppen van overvloed van A tot Z.
De G staat voor generositeit, God en gat. Generositeit en dankbaarheid zijn eigenschappen die als vanzelf horen bij het besef van overvloed. Niemand is overvloediger dan God, want God is het veld van alle mogelijkheden.
Het mechanisme waarmee alle wensen vervuld kunnen worden bestaat uit vier stappen.
Stap 1: glip in het gat tussen gedachten. Het gat is het raam, de gang, de transformationele draaikolk waardoor de individuele psyche communiceert met de kosmische psyche.
Stap 2: maak u een duidelijke voorstelling van een duidelijk doel in het gat.
Stap 3: laat uw verlangen naar het resultaat varen, want streven naar of gehecht raken aan het resultaat leidt er automatisch toe dat u het gat verlaat.
Stap 4: laat het universum de rest regelen.

Leven in overvloed
Deepak Chopra

Met deze benadering sluit Deepak Chopra naadloos aan bij meditatie, mindfulness en Eckhart Tolle, die oproept je niet te identificeren met jouw gedachten of het gevoel, maar als een observator die tegelijk waarneemt en deelneemt rustig een open verbinding te maken met de eenheid van het universum.
Succes verzekerd, want klagen over het gebrek aan resultaat is vragen om moeilijkheden.

12 november is de dag van respect

2009-11-11T00:00:00.011+01:00

Respect is een woord dat te pas en te onpas wordt gebruikt en geroepen. Op de site Dag van Respect wordt respect als volgt “gedefinieerd”: Respect is gewoon aardig en beleefd zijn en accepteren dat iemand anders is. Respect is elkaar de ruimte geven om te zijn wie je bent, zonder elkaar te beoordelen op uiterlijkheden en verschillen.

Met deze "minimale definitie" worden in ieder geval een aantal aanwijzingen gegeven wat je kunt doen en kunt laten om respect te betonen: aardig en beleefd zijn, accepteren, ruimte geven, niet oordelen.

Respect is een metawaarde, waarin twee complementaire kernwaarden worden verenigd: autonomie en betrokkenheid, oftewel vrijheid en liefde, oftewel liberaal en sociaal. Respect geldt voor mensen onderling, maar ook in de verhouding tussen mens en dier of de natuur.

Hieronder een aantal links naar artikelen, waarop deze gedachte is uitgewerkt.
Tussen mensen onderling (op de site “we hebben allebei gelijk”):
Respect voel je aan en moet je leren

Tussen ouderen en jongeren

Tussen mens en dier

Voor degenen die de worsteling willen nalezen over wat respect betekent:
www.goeievraag.nl/vraag/betekent-respect

Vrijheid, liefde en een beetje geluk

2009-11-09T20:26:00.001+01:00

In het journaal van 9 november 2009 een item over het vallen van de muur met een foto van een stukje Berlijnse muur met de tekst “vrijheid, liefde en een beetje geluk”.
Elders op het Internet de volgende spreuk: “Er is een prachtige natuurwet die bepaalt dat de dingen waarop we het meest gesteld zijn in ons leven, zoals 'geluk, vrijheid en liefde' altijd verkregen worden door ze anderen te schenken”.
Wie goed doet, goed ontmoet.

Meer lezen over de balans tussen vrijheid en liefde die (een beetje) geluk oplevert? Klik hier.

Geen angst voor vaccinatie, maar weerzin tegen de overheid

2009-11-09T15:51:00.022+01:00

In tijden van economische crisis wordt de zekerheid van het bestaan ondermijnd. Ondernemers presenteren zichzelf als redder van de wereld. Maar de media staan bol met artikelen over zaken waarin de ondernemers en de overheid hebben gezwegen uit angst dat openbaarheid per definitie het failliet zouden betekenen van ondernemingen. Bekend en recent voorbeeld is de DSB bank.
Een oud voorbeeld is de als geruststelling bedoelde opmerking van Colijn “gaat u maar rustig slapen” aan de vooravond van het binnenvallen van de Duitsers in 1940.
Recent is er de vaccinatieangst: zou de overheid eerlijk zijn over de risico's van inenten? Wat is het financiële belang van de farmaceutische industrie in het aanjagen van de angst voor de dodelijke gevolgen van een griep?

Geld moet rollen en wanneer de consument de hand op de knip houdt op basis van angst voor recessie dan wordt de kans op een recessie per definitie groter. De ministers van economie en financiën staan dan voor het dilemma: zijn we open over hoe we ervoor staan of maken we geen slapende honden wakker onder het mom “wat niet weet, wat niet deert”. Dat is begrijpelijk, maar wat houden de overheid en het bedrijfsleven nog meer onder de pet? Waarom krijgt de fabrikant van een vaccin wettelijke immuniteit en een politicus een ander vaccin?

Ondertussen kan op Internet van alles worden geplaatst en worden gelezen over complottheorieën. Deze verhalen en bewerkte videocompilaties lijken op echt gebeurde situaties, maar zijn vermengd met snufjes van een plotversie die alleen in de film of misdaadroman voorkomt. Complottheorieën worden vooral gemaakt en als zoete koek geslikt door mensen die een gebrek aan erkenning voelen. Zij compenseren met het geloof in een complot het gat van de erkenning dat zij het beste zelf hadden gevuld, maar zij hopen daar in te slagen door bij een ander een groot onrecht bloot te leggen.
Het grootste deel van de Nederlanders wordt alweer wat ouder en moet diep in haar geheugen graven om waarheid en fictie uit elkaar te kunnen houden. Had ik dit plot of deze boodschap op het journaal, een actualiteitenrubriek, documentaire eerder gehoord of in een James Bond film gezien of gelezen in een misdaadroman?
En de burgers en kiezers maar dubben: “wie en wat moeten we geloven”? De kans is zeer klein dat iemand echt kwaadwillend is, maar het is niet ondenkbaar. Alles wat voorstelbaar is, zou kunnen gebeuren en is in een film of boek ook al eens uitgewerkt. Internet helpt mee om de vermeende bron terug te vinden, maar is het gevonden zoekresultaat betrouwbaar? De overheid zou een ondersteunende rol kunnen spelen in het weergeven van feiten, maar waar blijft zij?
Met de (onder de druk van de liberale politici) terugtredende overheid is er ook terughoudendheid in het sturen van controlerende ambtenaren. Controle en handhaven kosten geld en mankracht en die is er niet meer. Sluwe kwaadwillenden hebben vrij spel, zo lijkt het.

Ook de media zouden kritisch moeten zijn op zichzelf. Een moeder die haar baby verliest nadat het gevaccineerd is, zal zeker aangeven dat zij door de artsen te weinig is gewezen op de gevaren van vaccinatie. Voor haar is de logica van oorzaak en gevolg van toepassing op twee gebeurtenissen die elkaar opvolgen. Maar haar verdrietige argwaan exploiteren in de media vanwege de kijkcijfers is laakbaar.
Ook de overheidsinstanties, die inschatten dat de gevaren van niet vaccineren groter zijn dan wel vaccineren, ontkomen niet aan de mogelijkheid dat zij een vaccin of toevoegingen kiezen dat voor een extreem klein deel van de bevolking dodelijk is ("collateral damage"). Je kunt dan niet volstaan met de opmerking dat het een afweging van risico’s is geweest. Een journalist moet juist dan doorvragen tot hij/zij zekerheid heeft of alle risico scenario's en onschuldiger alternatieven zijn doordacht. Of dat gekozen is voor de juiste en vooral onschadelijke adjuvanten, zeker als verschillende partijen een verschillend vaccin krijgen.

Het is de paradox van een veilige en virtuele samenleving: hoe kleiner de kans dat ons iets overkomt, des te groter is de woede wanneer het wel gebeurt. Hoe meer aandacht voor waar je bang voor bent, des te groter is de kans dat je het onheil over je afroept. Laat dat je er overigens niet van afhouden om soms "even" rekening te houden met het ergste dat je kan overkomen.

In computergames die sprekend lijken op de echte wereld kun je niet echt doodgaan en kun je altijd weer opnieuw beginnen. De virtuele wereld wordt steeds reëler, maar is niet in alles een afspiegeling van de echte wereld. Het is letterlijk de plaats om even te kunnen ontsnappen, maar "even" moet niet te lang duren. Dan is er sprake van verslaving en dit levert per definitie een verstoring van de realiteitszin en afstomping op.
Maar ondertussen doden Amerikaanse militairen via onbemande vliegtuigjes op 10.000 kilometer afstand in Pakistan twee keer per week moslimleiders en omstanders (collateral damage) in uniform gezeten in een kantoortuin door een klik op hun joy-stick of muis. Omdat alles uit Amerika 5 jaar eerder komt dan in ons land, rijst de vraag of de Nederlandse militairen in Afghanistan ondertussen ook zo afgestompt zijn. Is de Nederlandse overheid wel een haar beter dan haar Amerikaanse evenknie? Is het een teken aan de wand dat politici en militairen een ander vaccin krijgen dan gewone burgers? Komen Nederlanders om vrede te brengen of om wapens uit te testen?

Politici en wetenschappers komen dagelijks op het scherm om uitleg te verschaffen over hun werkzaamheden en vertonen menselijke trekjes. Dat maakt hun soms sympathiek en soms roepen ze argwaan op. Is het ego van Ab Osterhaus irrelevant voor de kwaliteit van zijn adviezen of hangt het samen met zijn financiële belangen in de farmaceutische industrie?
We leven in een samenleving waarin voor elk wat wils wat te vinden is. De overheid probeert mensen te stimuleren tot duurzaam gedrag, maar een eigenwijze PvdA-politicus Diederik Samson noemt “consuminderen een aanjager van de economische recessie”. In de reclame worden we opgeroepen tot consumeren en wordt de twijfel aangewakkerd of we wel uit het leven halen wat er inzit. Jezelf inhouden en niet meer tot het uiterste gaan is niet direct belonend op de korte termijn en het is maar de vraag wat het effect op de lange termijn is. "Live your life to the max" is sexyer dan energie besparen, groene stroom of tweedehands kleding kopen.

Wat is de oplossing? Die zit ook in wat er al jaren gaande is: zorg dat je vertrouwen kunt hebben in jezelf en je eigen oordelen. Vertrouw op jouw intuïtie, maar ken je eigen tekortkomingen (Gnothi seauton, ken jezelf). Rationaliteit is niet meer de enige bron van kennis, de opmerking uit de 80-er jaren “ik weet niet waarom, maar dat voel ik zo” is te gemakkelijk. Het gaat nu om de integratie van verstand, gevoel en intuïtie. En of je die integratie goed doet kun je het beste vast stellen door in overleg en communicatie te blijven met anderen. Dat is weer een gezonde vorm van spiegeling.
Wanneer je er dan toch nog niet uit bent, doe dan voorlopig niets en wacht rustig af tot zich een oplossing voordoet.
Voor het probleem van de falende overheid is er de politiek. Als het goed is krijgen we drie keer in de vier jaar de kans om een ander politiek bestuur te kiezen in de 2e kamer, provinciale staten en in de gemeenteraad. Benut die kans!
Voor de overheid: Internet is de bron van verspreiding van argwaan. Het moet en kan ook de bron zijn van geruststelling en transparantie. Internet is goedkoop en snel. Hoor en wederhoor. Vraag en antwoord. Zie bijvoorbeeld www.grieppandemie.nl. Helaas schiet Ab Klink zijn doel voorbij door ziekenhuisbestuurders op te dragen om hun personeel te manen zich te laten inenten tegen Mexicaanse griep. Het geven van een goed voorbeeld is belangrijk, maar de vrijheid laten om zelf te kiezen is belangrijker. Prik mij maar lek.

Tenslotte: de relatie tussen ego en vaccin-professoren gaat lang terug. Kijk voor een illuster voorbeeld eens naar Andere Tijden met Professor Buck. Over behoefte aan erkenning gesproken!

Kan een ondernemer het zich wel veroorloven om zijn ongelijk toe te geven?

2009-10-20T00:34:00.007+02:00

De soap rond het failliet gaan van Dirk Scheringa en de DSB doet de vraag rijzen of Scheringa er wel handig aan doet om de schuld bij iedereen behalve bij zichzelf te leggen. Hoewel Scheringa in de ogen van zijn collega bankiers niet of nauwelijks geslaagd was voor het predicaat bankier wisten hij en zijn 2000 medewerkers veel Nederlanders aan een schuld te binden ("schuld geven was tenslotte corebusiness") en tegelijk het gevoel te geven dat zij geholpen waren. Voor niet iedereen is van de regen in de drup een zichtbare achteruitgang…..
Scheringa bood een niet nader gespecificeerde groep gedupeerden zijn excuses aan en hij bood ook aan om een en ander te regelen. Voor degenen die ervaring hadden met de DSB was het ongewis of dat inderdaad een regeling zou zijn waarmee zij wezenlijk vooruit zouden zijn geholpen.
Het lastige voor ondernemers als Scheringa is dat wanneer zij zouden kiezen voor hun integriteit en er ruiterlijk voor uit zouden komen dat zij een concrete fout hebben gemaakt, dat zij ogenblikkelijk voor de rechter zouden worden gesleept met een claim aan de broek. Integer zijn kost dan klauwen met geld.
Dit dilemma is het gevolg van de oprukkende Amerikaanse claimcultuur, maar ook van het volkomen afhangen van een imago en van public relations voor het bedrijfsleven. Dat Scheringa alleen kon terugvallen op de loyaliteit van zijn werknemers is niet zo vreemd en geen verrassing of een prestatie omdat zij als het ware “partners in crime” zijn.
Het ware sterker geweest wanneer Scheringa in het afgelopen decennium een goede naam zou hebben opgebouwd als een bankier die daadwerkelijk mensen uit de financiële goot zou hebben gered. Dan konden de klanten daarvan getuigen en kon Scheringa daarmee zijn integriteit bewijzen. Nu moest iedereen, inclusief Nout Wellink van de DNB en minister Wouter Bos, zwijgen over de ware gang en stand van zaken. Ook dat zwijgen levert schade aan hun imago, maar deze is kleiner dan de schade die het je oplevert wanneer je de schuld blijft afschuiven. Heel cabaretesk Nederland valt over elkaar heen om hiermee de draak te steken.
Het zou een goede zaak zijn wanneer het Nederlandse bankwezen zich nog eens zou buigen over de mogelijkheid om meer transparantie te bieden aan het publiek op zo’n manier dat de consument inzicht heeft in de integriteit van bankzaken. Bijvoorbeeld door de hoogte van de provisie bekend te maken. Overigens wordt dit in 2010 verplicht.
De Nederlandse consument zou ondertussen moeten leren dat zij veel meer macht heeft dan zij zegt en denkt te hebben. Laat ook de supermarkt eens weten dat zij de producent soms veel te weinig betaalt voor een bepaald product of een te grote marge pakt. Grootschaligheid slaat ook daar toe. Weliswaar kan men dan scherper inkopen, maar het zou jammer zijn wanneer het goedwillende deel van de melkveehouders daarvan de dupe is. De prijs die een supermarkt betaalt voor biologische melk mag best wat hoger.
Of wanneer u baalt van de exorbitante bonussen die banken betalen aan hun hoger kader is het helemaal geen slecht idee om eens van bank te wisselen.
Integriteit kun je ook een handje helpen door grenzen af te dwingen en met de voeten te stemmen.

De Kunst om Geen Boek te Schrijven

2009-10-17T17:47:00.013+02:00

De kunst om geen boek te schrijven
Hal & Sidra Stone

Net als ongeveer een miljoen Nederlanders wil Dirk Scheringa een boek schrijven. De beslissing om over zijn eigen versie van zijn DSB avontuur te verhalen hangt ongetwijfeld samen met de wens om een en ander recht te zetten. Maar is het verstandig? Misschien moet hij eerst het boek lezen met bovengenoemde titel en zijn huizen gaan verkopen of een spreekbeurt voorbereiden. Dirk moet per slot van (af)rekening ook leven.

Het boek van het echtpaar Stone is een complete handleiding voor hoe je een geslaagd niet-schrijver kunt worden. Hoe stop je eervol met schrijven? Hoe kick je af? Hoe raak je de schrijfdrang kwijt? Er blijken enorm veel mogelijkheden te zijn om het schrijven van een boek op te schorten en uiteindelijke definitief af te blazen. De auteurs verwoorden hun praktische aanwijzingen op een bijzonder geestige manier.
Het is een paradoxale benadering voor wie perfectionistisch is en niet kan kiezen.

Toch is de conclusie van het laatste hoofdstuk natuurlijk: als je moet schrijven, dan moet je schrijven. Wie dit boek heeft gelezen, heeft niet alleen om zichzelf gelachen, maar weet ook zeker of hij echt wil (of niet) schrijven. Met een bijlage van de ongeschreven en van de daadwerkelijk gepubliceerde boeken van de auteurs.

Wat je zegt, dat ben je zelf

2009-09-04T14:38:00.002+02:00

Kinderen die gepest worden krijgen vaak als advies om de pester van repliek te dienen met “wat je zegt, dat ben jezelf”. Dat helpt een beetje als tegenwicht, maar het zou meer pedagogisch verantwoord uitpakken als de kinderen elkaar zouden toevoegen “wat je zegt, zegt wat over jezelf”. Dat bekt wel niet zo lekker, maar het levert wel meer stof tot nadenken op.
Nu leidt het tot dezelfde impasse en loze woordenwisseling als “nietes, welles, nietes, welles, enz.”.

De neiging om te oordelen is menselijk en geldt voor kinderen en volwassenen.

Een ander uitschelden of veroordelen is het projecteren van een label, dat meer zegt over de degene die labelt dan over de gelabelde. Het kan zijn dat degene die scheldt
juist heel erg bezig is met het onderwerp waarover hij scheldt. Iemand voor flikker uitschelden kan een teken zijn dat het onderwerp homoseksualiteit hem juist erg bezighoudt.
Oordeelt niet (hardop) opdat gij zelf niet geoordeeld wordt. Een mens die bereid is om op deze manier in zijn hoofd naar zijn projecties te kijken krijgt steeds minder de neiging om een oordeel daadwerkelijk uit te spreken. En dan snijdt het mes aan twee kanten: je leert over jezelf en je voorkomt een escalatie.

Liefde in overvloed, maar niet maakbaar

2009-07-23T01:07:00.006+02:00

“Make love, not war” was de leus in de zestiger jaren (tegen de oorlog in Vietnam). Zou het zo gemakkelijk gaan: “liefde maken”? Ook het werkwoord “de liefde bedrijven” klinkt als twee acteurs die een toneelstuk spelen.
Is liefde niet meer iets wat stroomt, waar nooit een einde aan komt, maar wat soms niet op gang lijkt te komen? Het is er of is er niet. Je kunt liefde niet afdwingen, wel weggeven, maar niet verspillen.
Net als de wet van behoud van energie en de transformatie van energie kan liefde niet uit het niets worden gegenereerd, maar ook niet opraken en vele vormen aannemen. Je kunt de vorm grijpen en beïnvloeden, maar de liefde zelf is niet te grijpen en het wordt meer als je het deelt. Het begint te stromen.
Maar wie wacht tot het begint te stromen en wie zelf weinig geeft, kan lang wachten. Een liefdevol wezen zijn impliceert verandering en wederkerige afhankelijkheid.
Voor wie het lastig is om een liefdevolle verbinding met een ander te maken is het beter om eerst aan zichzelf te denken. Zie jezelf als een kom die je vult met liefde en waarvan je de overvloed laat stromen voor wie er maar van wil drinken. Zonder voorbehoud, vrij en blij.
Liefde stokt wanneer je het vergeet te mengen met vrijheid. Zelfs in het woord “vrijheid” zit “vrij(en)”. Een geliefde verleiden met de belofte dat een binding met jou een grotere vrijheid oplevert is de meest effectieve manier om de interesse van de ander te wekken. Liefde koppelen aan vrijheid is wat anders dan “vrije liefde”. Dat begrip kan betekenen “ik kan mij niet binden, maar ik wil wel genieten van jouw liefde en morgen van de liefde van een ander”. Het kan ook betekenen “vrij stromende liefde”. Vrij stromende liefde, die geen moeite kost om op te brengen of te ontvangen, is een goed teken, van de paradox van volwassenheid en kinderlijke onbevangenheid. The best of both worlds.
Het gaat om open staan, met je hart, hoe vaag dat ook klinkt. Misschien is liefde in de praktijk ongrijpbaar, maar is het vooral belangrijk dat het verstand zich er zo weinig mogelijk mee bemoeit. Liefde wil stromen, niet alleen nu, maar hopelijk ook later. Het verstand kan dat proces alleen maar blokkeren.
Liefde is niet hetzelfde als een hevige verliefdheid. Mensen die in een diepe verliefdheid verzonken zijn geraakt zouden, na er eerst goed van te genieten, zichzelf toch de vraag moeten stellen: hoopte ik van mijn geliefde iets te krijgen wat ik nooit heb gehad? En heb ik echt wel een ander nodig om dat te krijgen, kan ik het mijzelf niet geven?
En wie de stroom van liefde naar zichzelf weet te richten en wie het niet probeert vast te houden, wordt voor een ander vanzelf aantrekkelijk om mee te verbinden.

Voor boeken over liefde, klik hier.

Hij en zij ervaren in de ware liefde een gevoel van thuiskomen

2009-06-29T19:51:00.003+02:00

Wat maakt een liefde groot? Zit het hem in een verrassingsweekend naar Parijs, in de seks, of gewoon in de bereidheid haar band te plakken, zodat ze toch nog op tijd op haar werk komt? Zit het hem in aandacht, inspanning, of juist in de vanzelfsprekende routine?

Voor de populairste rubriek van Volkskrant Magazine sprak Corine Koole gedurende 4 jaar wekelijks 'gewone' echtparen over hun liefde voor elkaar. Openhartig vertellen ze haar over hun geheimen, verlangens en teleurstellingen. Mannen en vrouwen onthullen tot in detail de twijfels en het geluk van hun dagelijkse liefdespraktijk. Met haar scherpe observatievermogen weet Corine Koole steeds opnieuw door te dringen tot de kern van de in leeftijd en achtergrond totaal verschillende Nederlanders, die één ding gemeen hebben: ze willen gelukkig worden, en blijven, in de liefde.
De interviews zijn voor dit boek geactualiseerd. Wat gebeurde er na publicatie van de bekentenissen, die niet zelden voor het eerst hardop werden uitgesproken, en zelfs voor sommige partners nieuw waren?

Hij Zij en de liefde
Corine Koole

In de laatste Magazine van eind juni 2009 met een Hij/Zij bijdrage analyseert Corine Koole onder de titel “Het gevoel van thuiskomen” de beste liefde. De beste liefde is de liefde die behaaglijke patronen slijt in het leven.
Zij geeft daarbij drie levenslessen:
1. Probeer je geliefde nooit te veranderen
2. Blijf lachen om zijn grappen
3. Hang dat schilderij op voor ze het heeft kunnen vragen

Voor wie deze lessen wat mager overkomen, maak een verdiepingsslag bij Irvin Yalom en Francine Klagsbrun. Beiden formuleerden acht kenmerken van goede relaties.

Vind een nieuwe liefde via spiritueel daten

2009-06-26T19:57:00.003+02:00

In Happinez nummer 4, 2009 aandacht voor spiritueel daten

Aanvaard vergankelijkheid

Om te kunnen liefhebben zul je moeten aanvaarden dat verandering, verlies en verdriet in het leven onvermijdelijk zijn. We lijden minder wanneer we het lijden erkennen als onderdeel van het leven, zegt de Boeddha. Lijden is voor een groot deel het gevolg van de onrust die we creëren wanneer we eisen dat het leven 'eerlijk' is en geen hindernissen, uitdagingen of ziekte omvat.
Ook in de liefde gaan dingen voorbij of veranderen ze. We zeggen hallo en vaarwel. We zijn het ene moment verbonden, het andere niet meer. Een teder moment is nooit hetzelfde. Geluk en verdriet bestaan naast elkaar, horen zelfs bij elkaar. Wanneer we het spirituele pad volgen, schrijft Charlotte Kasl, laten we de dingen zijn zoals ze zijn, we kijken ernaar en zien hoe ze voorbijgaan, zoals een briesje. De spirituele liefdesweg is vloeiend, ongrijpbaar en ondefinieerbaar. We stoppen de stroom als we proberen ons aan iets vast te houden. Onze partner blijft niet eeuwig dezelfde en dat moeten we ook niet willen. We dienen elke dag met een nieuwe blik naar elkaar te kijken, met heldere ogen en een open geest, zodat we de persoon van vandaag kunnen zien en niet een beeld uit het verleden.

Tot zover Happinez.

Hoe vind je een nieuwe liefde in je leven? In haar boek 'Als de Boeddha zou daten' combineert Charlotte Kasl verschillende spirituele tradities om je duidelijk te maken hoe je op een waarachtige manier een partner vindt zonder jezelf in dat proces te verliezen. Het boek leert je dat wanneer je trouw blijft aan je persoonlijke spirituele reis, je inherente nieuwsgierigheid, compassie en intuïtie je zullen leiden bij het vinden van je ideale partner. De hoofdstukken zijn onder meer gebaseerd op de volgende tips (met links naar artikelen buiten het boek van Kasl):
• Formuleer je wens tegenover het universum
• Laat je leiden door je hogere zelf en niet door het ego
• Zoek naar je ware gelijke
• Blijf trouw aan je eigen spirituele pad
• Vind de balans tussen geven en ontvangen

Als de Boeddha zou daten
Charlotte Kasl

Drie van de vijf maken ruzie over geld, het NIBUD geeft tips

2009-06-08T22:47:00.008+02:00

Het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) is een onafhankelijke stichting die informeert en adviseert over financiën van huishoudens. Uit onderzoek van het Nibud blijkt ook dat er meer ruzie over geld wordt gemaakt dan over het huishouden of de kinderen. Drie van de vijf stellen (60%) ruziën over geld. De meeste ruzies gaan over het bestedingspatroon van de vrouw. Ruzie kan ontstaan omdat mannen en vrouwen anders over geld denken. Mannen hebben meer voor geld over dan vrouwen, vinden dat veel geld hen zelfstandig maakt en vinden merkartikelen belangrijker dan vrouwen. Vrouwen maken zich meer zorgen over geld en doen vaker een aankoop zonder eerst na te denken of ze het echt nodig hebben. Geldzaken kunnen ook ná een relatie voor problemen zorgen.
Liegen over de prijs van een aankoop, geld achter houden of een uitgave stiekem doen. Vrouwen hebben vaker dit soort geheimen over geld dan mannen. Dit blijkt uit het Geld en Relatie onderzoek (PDF) van het Nibud. Eén op de drie vrouwen van de 1400 respondenten zegt een geldgeheim te hebben. Dit tegen 16% van de mannen. Ook zegt 12% van de vrouwen een spaarpotje te hebben waar de partner niets van weet. Van de mannen zegt 7% zo’n geheim potje geld te bezitten.

Maak geldzaken bespreekbaar
1. Hoe denkt u over geld?
2. Kies een goed moment
3. Begin met de positieve kanten
4. Stel samen doelen en prioriteiten
5. Spreek een vrij bedrag af
6. Inleven en aanpassen

Tot zover het Nibud.

Er zijn grote verschillen in de wettelijke verplichtingen tussen mensen, die trouwen of een samenlevingscontract aangaan en hen die het onderling regelen. De eerste groep is (afhankelijk van hun trouwdatum) nog 12 jaar na verbreken van de relatie wettelijk verantwoordelijk voor elkaars inkomen en de tweede groep helemaal niet.
Dit vooruitzicht kan gemakkelijk spanning oproepen wanneer een van beide partners zijn of haar baan verliest of er wanneer er onbalans komt in de inkomsten.
Redt een van beide partners het financieel niet alleen dan kan een beroep worden gedaan op de bijstand als het eigen geld dreigt op te raken. De samenleving springt dan bij en eventueel wordt het verhaald op de gescheiden partner, wanneer die dat kan dragen.

Meer lezen?

Waarom is er vaak zoveel gedoe om geld tussen partners? Waarom zijn deze aanvaringen zoveel heftiger dan andere? En waarom speelt geld regelmatig een rol bij echtscheiding? In het boek “Gedoe om Geld” van Joke de Walle praten zeven paren over hun problemen met geld en de conflicten die het veroorzaakt in hun relatie. Geld zorgt voor conflicten en ze willen weten waarom. Ze hopen ook te ontdekken hoe ze er beter mee om kunnen gaan.
Dit boek gaat over de psychologische impact van geld op gezinnen en op kinderen. Het laat zien hoe het voelt om op te groeien met heel veel geld of met juist heel weinig. Het maakt ook duidelijk hoe belastend het voor een kind kan zijn als een vader failliet gaat of financieel maar nauwelijks het hoofd boven water kan houden. Dit soort moeilijke omstandigheden in het vroegere gezin hebben hun sporen nagelaten bij veel van de partners en die zorgen later voor geldconflicten in hun huwelijk of relatie. Als partners hun verleden gaan onderzoeken, krijgen ze een nieuwe kijk op oude problemen en kunnen er effectiever mee omgaan.

Gedoe om Geld
Joke de Walle

Waar we op wachten

2009-05-16T15:01:00.001+02:00

Je omarmt me met je lijf en je gedachten
Dat maakte het waard om op te wachten

Pas je als hulpvrager in het goedkoopste of in het lucratiefste plaatje van de hulpverlener?

2009-03-28T18:44:00.004+01:00

Wanneer je een beroep op de gezondheidszorg doet, is de diagnose die je krijgt niet een open vraag. Psychiater Toon Vriens: ‘In de psychiatrie ben je een gediagnosticeerd geval dat past in een categorie waarvoor een behandelaar geld krijgt.’
Artsen krijgen verschillende beloning voor verschillende diagnoses: het ene ziektebeeld levert meer op dan het andere. Bron: Volkskrant 28 maart 2009.

Deze omstandigheden maken dat je als cliënt niet met zekerheid weet dat je de juiste diagnose krijgt en de goedkoopste behandeling. Ook maakt het onderzoeksresultaten minder objectief en kunnen daarop baseerde politiek besluiten minder worden vertrouwd. Zelf denken en kritisch blijven is het adagium. Zie ook De plicht om het lot in eigen handen te nemen door Trudy Dehue.

Meer hierover lezen? Onder redactie van Erik Schut en Frans Rutten beoogt het leerboek Economie van de gezondheidszorg de lezers een goede basiskennis van de zorgeconomie te verschaffen. Onderwerpen onder meer:
- de bijdrage van investeringen in gezondheidszorg aan de volksgezondheid;
- het effect van eigen betalingen op het gedrag van zorgvragers;
- het effect van de wijze van honoreren op het gedrag van zorgaanbieders;
- de invloed van zorgverzekeringen op het zorggebruik;
- de aanwezigheid van schaalvoordelen bij zorginstellingen;
- de economische evaluatie van nieuwe medische technologieën;
- de meting van de relatieve prestaties van de zorgstelsels in verschillende landen.

Economie van de gezondheidszorg
Erik Schut en Frans Rutten

De vrouw is aan het puberen en de man aan het remanciperen

2009-02-11T16:33:00.009+01:00

"Als de onderdrukker (man) wegvalt, dan gaat de onderdrukte (vrouw) zich gedragen als de onderdrukker". "Vrouwen veranderen, ze zijn bevrijd, maar slaan door, het is een complot, er moet een nieuwe balans komen". "Mannen hebben van vrouwen taken overgenomen, zijn voortrekker in de emancipatie, maar worden daar niet voor gewaardeerd".

Remco Veldhuis en Richard Kemper zijn de mannen achter het cabaretduo Veldhuis & Kemper. Ze doen momenteel try-outs van hun nieuwe voorstelling We moeten praten. Ze waren te gast bij Pauw en Witteman. De site meldt: “In hun nieuwe theaterprogramma staat de man centraal, en dan vooral de 'ontmannelijking' van de man. Na het feminisme en de metroman weten mannen niet meer wat ze zijn en wat er van ze verwacht wordt. Zijn de heren zelf ook de weg kwijt?”

De uitspraak “de vrouw is aan het puberen” kwam uit dit gesprek:

De uitspraak “de man wil remanciperen” is afkomstig van een training die wordt gegeven aan mannen door de makers van de site Remancipatie. Op deze site staat te lezen:
Remancipatie betekent meer aandacht voor de mannelijke kant van de maatschappij.
We hebben in onze westerse samenleving geen inwijding tot man meer. Mannen van nu zijn hun hele leven 'ondergedompeld' geweest in het publieke debat over vrouwelijke normen en waarden en zijn daardoor, ongemerkt, het contact met hun mannelijke kern verloren. Gewoon omdat er geen aandacht aan besteed is. Dat is volledig ongemerkt gebeurd, en de kans is groot dat de meeste mannen zich hier totaal niet van bewust zijn. Een druppel weet ook niet dat hij in de oceaan zit.
Vrouwen hebben het inmiddels gemerkt en klagen dat er: ‘Gewoon geen leuke mannen meer zijn.’ Nu zitten er altijd twee kanten aan een medaille, maar als we ons richten op de mannelijke kant, dan hebben ze gelijk.

We Moeten Praten
Veldhuis en Kemper

Achter het slimme onbewuste zit geen intelligent design maar mogelijk een relaxte schepper

2009-02-10T20:04:00.004+01:00

Ap Dijksterhuis schreef een boek over de werking van het onbewuste dat 200.000 keer zo veel werk zou verzetten als het bewuste. In een Woord achteraf stelt Dijksterhuis dat het schrijven hem niet al te veel moeite heeft gekost en dat het voor een groot deel onbewust ging.
In hoofdstuk 7 met als titel Onbewust doen beschrijft hij de discussie tussen evolutie en intelligent design. Als verdedigers van Intelligent Design voert hij de Creationisten op. Creationisten beweren op grond van de Bijbel dat de wereld door God is geschapen binnen één week tussen 6000 en 10.000 jaar geleden. De Creationisten opvoeren als uitvinders van intelligent design is net zo flauw om in de discussie aan de ene kant Darwin aan te halen en aan de andere kant een willekeurig dorpsbewoner van Staphorst.
Volgens Dijksterhuis is de mens in haar huidige vorm voor een groot deel gebaseerd op toevalligheden. We bestaan door de (veel minder dan 1%) mutaties die het succesvolst zijn gebleken. Een nieuwe soort ontstaat uit een bestaande soort, waaraan één of twee levensvatbare nieuwe onderdelen zijn toegevoegd.
Er is geen ontwerper die van te voren besluit welke onderdelen nu weer zullen worden toegevoegd.
Tot zover de redenatie van Dijksterhuis waarom de evolutie louter en alleen op toeval berust en er geen aanwijzingen zijn voor Intelligent Design.
Er zijn een aantal aspecten die bij Intelligent Design worden verondersteld en dat is dat het een kracht is die snel en doelgericht werkt. Laten we die kracht God noemen. Maar waarom zou God haast hebben? Omdat in de Bijbel staat dat alles in zes dagen is geschapen? Achter deze gedachte gaat weer de veronderstelling schuil dat wat er in de Bijbel staat een goede vertolking zou zijn van wat een Almachtige Schepper zou hebben gedaan.
Misschien heeft God wel onder het motto "Go with the flow" een evolutie op gang gebracht met als enig doel om bewustzijn te scheppen en kan het hem of haar niets schelen hoe lang het duurt voordat een nieuwe levensvorm deze ontwikkelt en langs welke weg. Misschien vindt hij/zij vrijheid wel (bijna) net zo belangrijk als liefde.
Zo bekeken gaan de observaties van Dijksterhuis en Intelligent Design samen.

Het slimme onbewuste
Ap Dijksterhuis

Een andere auteur –Bebe- kan niet geloven dat de evolutie louter op toeval berust. In een commentaar op bol.com bij het boek Intelligent Design, de zwarte doos van Darwin schrijft een lezer: “Het is een tekortkoming in het bevattingsvermogen van de bedenker/voorstander van dit bedenksel, en getuigt van luiheid. De wetenschapper die zich neerlegt bij Intelligent Design is te lui om de complexiteit die hij (nog) niet kan verklaren te onderzoeken. Onder het motto ‘dit snap ik niet, dus hier zal wel een wonder gebeuren’ laat hij het er bij zitten.

Intelligent Design
Michael J. Behe

Tot zover bol.com.

Misschien is evolutie wel iets voor scheppers die heel veel tijd over hebben. Het is niet voor niets dat God de zevende dag rust nam, nadat hij constateerde dat hij iets op gang had gebracht dat de goede kant op ging.

De economische zeepbel weerspiegeld in de vrouwelijke ego

2009-02-03T16:00:00.039+01:00

Het kapitalistische denken beïnvloedt ook de manier waarop mensen de waarde van elkaars handelen beoordelen. Nu veel vrouwen meer inkomen verdienen dan hun partners lopen ook veel mannen het risico dat er getwijfeld gaat worden aan hun mannelijkheid. (Economische) macht erotiseert, maar de hier bedoelde aantrekking wordt eerder gezocht in de werkrelatie dan gevonden in de partnerrelatie.
Narcisme is de laatste twintig jaar met 67 procent toegenomen, concluderen de hoogleraren psychologie Jean Twenge en Keith Campbell, voornamelijk onder vrouwen. Steeds meer vrouwen vinden zichzelf slimmer, aantrekkelijker en getalenteerder dan ze daadwerkelijk zijn.
Wanneer de vrouwen ook nog eens komen van een lage inkomenspositie en veel hoger uitkomen dan hun partner, komt de vraag op of zij wel de juiste partner hebben gekozen. Vrouwen zijn soms net mannen.
Deze vraag wordt nog pregnanter wanneer de mannen de "hoorn des overvloeds (zie afbeelding)" gebruiken om zelf een stapje terug te doen in hun inspanning om geld te verdienen. Daar is op zich weinig mis mee, maar wanneer hun eega de indruk krijgt dat zij vervolgens nog harder moet gaan werken, dan komt de grens van haar belastbaarheid in zicht en raakt zij geprikkeld. "Jij dwingt mij om mijn mannelijke kant te laten prevaleren terwijl ik liever mijn vrouwelijke kant laat zien", krijgt hij te horen. Zij is gewend om onder hoge werkdruk veel werk te verzetten en zij verwacht dezelfde voortvarendheid van het thuisfront. Thuis is om te ontspannen en dat zij soms haar werkstress op een kleinerende wijze afreageert op hem is voor haar niet meer dan gerechtvaardigd, want "wie betaalt die bepaalt". Zij wil dat hij naar haar pijpen danst.

De situatie die ontstaat lijkt een beetje op een gespiegelde situatie van wat Freud over een bepaalde fase in de kindertijd aanduidde met "penisnijd" en "castratieangst". De spiegeling zou je "penisverwijt" en "castratiedwang" kunnen noemen. De vrouw verwijt de man dat zij een mannelijke kant krijgt opgedrongen en de man wordt door vrouw met respectloze opmerkingen "gecastreerd". Door hem voor "lul" te zetten probeert ze hem te dwingen om zijn mannelijke rol in te vullen en haar te ontslaan van haar mannelijke zorgverplichting.
Het moge duidelijk zijn dat beide partners hierin hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen om boven dit onverwerkte deel van hun kindertijd uit te groeien.

Voordat beide (v)echtgenoten het in de gaten hebben is de zeepbel van de illusie, dat de relatie een geëmancipeerde economisch eenheid is, gebarsten.
Laurence J. Peter beschreef een organisatorische wet die vrij vertaald naar de relatie luidt "In een hiërarchie stijgt elk deelnemer tot zijn of haar niveau van incompetentie". Deze wet staat bekend als het Peter principle. In een relatie functioneren beide partners oorspronkelijk tot ieders tevredenheid. Enthousiast en ambitieus wordt een stap hoger gedaan tot het niveau waarop het spaak loopt. En dan is een stap terug niet meer zo voor de hand liggend. Het kost geld en de kosten van wat nog meer verloren dreigt te gaan zijn niet zo gemakkelijk zichtbaar te maken op de balans.

Uiteraard zal zij bespreekbaar maken dat de balans zoek is en dat ook zij graag een stapje terugdoet in de ratrace. Hun mannen zullen beamen dat het mooi zou zijn als de balans weer hersteld wordt, maar dan slaat de economische crisis toe of is het gezien hun leeftijd toch niet zo gemakkelijk om een passende baan te vinden. Zij verliezen hun baan of krijgen minder kansen om een betere positie te verwerven.
En dan begint de ellende. Doen de mannen wel voldoende hun best om de balans te herstellen of doen zij wel voldoende waardevolle pogingen om de onbalans te compenseren? En zien de vrouwen wel de waarde van de niet-economische inbreng in de relatie?
Dichter Lucebert zei al “Alles van waarde is weerloos”. In het licht van alles in termen van geld te zien en de onzekere financiële toekomst is het niet gemakkelijk om precies op de grens te gaan zitten van wat je nodig hebt. Misschien is enige financiële reserve door wat meer te gaan en blijven werken wel een veel veiliger strategie.
Eigenlijk gaat het om liefde, die de vrouw het beste allereerst aan zichzelf kan geven. Maar zij kiest ervoor om zichzelf over te slaan en het via de omweg van de partner en het gezin te krijgen. Deze beslissing tot de omweg komt voort uit de kindertijd. De liefde die voor zichzelf bedoeld is wordt omgeleid naar de zorg voor anderen. Maar als zij niet goed aangeeft (en zich realiseert) wat ze zelf nodig heeft, dan krijgt ze onvoldoende terug. De oorspronkelijke passie wordt (uit)gedoofd door een oplaaiende haat, een (zelf)destructieve ramkoers en het resulterende, zwakke gevoel wordt niet herkend en juist benoemd.
Dan hangt het van het geduld, de realiteitszin, de zelfkennis van de partners, hun emotionele zelfbeheersing, volwassenheid en integriteit van hun communicatie af of deze situatie tot een relatiecrisis leidt of tot een schikking.
Dat zijn nogal wat factoren waarop het fout kan gaan. En dan hebben zowel mannen en vrouwen weinig voorbeelden van de vorige generatie waaraan zij zich op een positieve manier kunnen spiegelen. De status van huisman is nu eenmaal niet erg hoog. Hij lijkt al snel een uitvreter. Voor de man geen Simone de Beauvoir die zijn tweede positie waardeert, zoals zij voor vrouwen de verleiding om zich neer te leggen bij de ongelijkheid verdedigde in haar boek de Tweede Sekse.

De oplossing? Die is niet gemakkelijk, maar zal toch moeten worden gevonden in een gemeenschappelijke visie op welke stappen vooruit en welke stapjes terug. Is er nog wel voldoende basis in de relatie om bij elkaar te blijven? Is er eigenlijk wel sprake van passie en liefde of wordt verzorging en liefde door elkaar gehaald? Kan de man zichzelf eerlijk bezien, legt hij zijn overwegingen en emoties eerlijk aan zijn vrouw voor? Hou je voldoende van jezelf om voor jouw behoeften te staan? Nemen beide partners hun verantwoordelijkheid voor hun zelfbeheersing?
Pas dan kunnen ze een balans opmaken van geven en nemen. Dat vraagt inzicht en wellicht vaardigheid onderscheid te kunnen maken tussen welke van de behoeften door de ander te vervullen zijn en welke door zichzelf vervuld dienen te worden. Voor al op dat laatste stuk dient dan ook de moed, wil en discipline aanwezig te zijn om daarvoor te zorgen (aan te werken). Dat vraagt het verlaten van de slachtoffer positie en de bereidheid een stap hoger te doen in termen van autonomie en verantwoordelijkheid of volwassenheid. Dat vraagt op zijn beurt weer om voltooid ‘emotiewerk’ om in termen van Marinus Knoope te spreken. Bij voorbeeld de handeling van vergeven van de veroorzaker van de kwetsuur of pijn, die iemand meeneemt vanuit het verleden; dat vraagt dat iemand zich daarover heeft ontfermt; dat iemand de pijn heeft erkend en omarmt, zodat deze heeft kunnen helen.

Wordt er dan nog steeds getwijfeld aan jouw mannelijkheid? Vraag je dan af tegen welk deel van de vrouwelijke druk je nee kunt zeggen. Kies je het goede deel? Dat vertelt jouw vrouw je door het te accepteren of niet.

Harvey Mansfield schreef een boek over mannelijkheid. Hij stelt dat mannelijkheid en vrouwelijkheid in de ongepolijste vorm tot weinig vrolijkheid stemmen en dat wederzijdse bijschaving aan de orde is. Werk aan de winkel, dus, voor beide seksen!

Mannelijkheid
Harvey C. Mansfield

De tweede sekse
Simone de Beauvoir

Generation Me
Jean M. Twenge

Vent op de bank
Dennis Jones

Remco Veldhuis en Richard Kemper zijn de mannen achter het cabaretduo Veldhuis & Kemper. Ze doen momenteel try-outs van hun nieuwe voorstelling We moeten praten. In hun nieuwe theaterprogramma staat de man centraal, en dan vooral de 'ontmannelijking' van de man. Na het feminisme en de metroman weten mannen niet meer wat ze zijn en wat er van ze verwacht wordt. Zijn de heren zelf ook de weg kwijt, is de vraag op de site van Pauw en Witteman:

Problemen met stress oplossen of ontlopen

2009-01-28T17:59:00.002+01:00

Copingstrategieën worden toegepast bij stress, probleemgedrag en andere tegenslagen. Er zijn vele manieren om met tegenslagen en onbalans in je leven om te gaan, namelijk probleemgerichte, responsgerichte en emotiegerichte coping.

Probleemgerichte coping
Je zoekt een oplossing voor het probleem door verandering aan te brengen in de situatie die stress of tegenslag veroorzaakt.

Responsgerichte coping
Is er op gericht om de gevolgen van een probleem of tegenslag te verminderen, door bijvoorbeeld meditatie.

Emotiegerichte coping
Het probleem wordt opgelost door de onplezierige gevolgen van stress of tegenslagen te ontvluchten.

Hieronder een aantal vermijdingsstrategieën. Door het gebruiken maken hiervan wordt het werkelijke contact met onszelf en de ander vermeden. Deze mechanismen zijn alleen neurotisch als we ze te pas en te onpas of chronisch gebruiken.

Introjectie. Ideeën, normen, boodschappen slikken die niet bij je passen.

Confluentie. Samenvloeien, niet meer weten waar de een ophoudt en waar de ander begint, geen grenzen voelen.

Deflexie. Vermijden van de werkelijke emotie door de aandacht als het ware af te leiden b.v. door omslachtigheid, altijd glimlachten, weglachen, enz.

Op zeker spelen. Zorgen dat men alle gevolgen en informatie kent.

Projectie. Wat je bij de ander neerlegt is een deel van jezelf dat je ontkent. Door de ogen van een ander naar jezelf en anderen kijken.

Retroflectie. Aan jezelf doen wat je aan de anderen wilt doen.
Je kracht omkeren i.p.v. naar buiten te richten. b.v. nagelbijten, je ongenoegens opvreten in plaats van ze uit te spugen daar waar ze horen. Jezelf wiegen, vasthouden, strelen omdat je dat niet aan een ander durft te vragen.

Meelopen. Het kleiner maken van de verschillen, glad strijken, sussen. Dit mechanisme is een verzachtende maatregel om het vooral niet te lastig te maken.

Uit de weg gaan. Dit leidt vaak tot uitstelgedrag en dagdromen waarbij men steeds weer goede en nieuwe voornemens maakt.

Egotisme. Het onder alle omstandigheden alles en iedereen onder controle willen houden. Geen spontane uitingen toestaan. Het bewaken van de identiteit door denken, analyseren en het oncontroleerbare deel van onszelf te controleren om toch vooral niet in verwarring te raken.

Vermijdende gehechtheid. Dit uit zich op twee manieren: de dismissing en de angstige stijl van vermijding. Dismissing is een vermijdingsstrategie waarbij de behoefte aan contact met anderen wordt ontkend. Deze mensen geven aan dat relaties onbelangrijk zijn, zij tonen vijandigheid in relaties met anderen en deze worden als niet-ondersteunend ervaren.
Bij een angstige stijl van vermijding is de wens tot sociaal contact wel aanwezig, maar de emotionele nabijheid van anderen wordt bewust vermeden uit angst voor teleurstelling.

Meer lezen over omgaan met stress? Klik hier.

Het positieve van het negatieve

2009-01-25T17:31:00.026+01:00

Wikipedia: Het universum, alles wat er is, dus ook wat er niet is, wordt Tao (weg of pad) genoemd. De Tao is niet te kennen of te begrijpen, maar toont zich in 2 tegengestelde waarden: yin en yang. Het zijn geen absolute polen zoals goed en kwaad en bestaan alleen in relatie tot elkaar.

Wie naar kennis streeft
leert dagelijks bij
wie naar Tao streeft
leert dagelijks af

Waarheid, zeg ik u, is een land zonder paden, dat langs geen enkele weg, door geen enkele godsdienst, geen enkele sekte, valt te bereiken (Krishnamurti).

Ook Krisnamurti: Door te ontkennen kom je tot het positieve, niet andersom. Door datgene te ontkennen wat geen liefde is kom je bij dat wat onmetelijk waar is, en dat is liefde. Dus, liefde is geen haat, dat is duidelijk; liefde is geen ijdelheid of arrogantie; liefde is niet in handen van macht - mensen die macht hebben willen meer macht najagen -, het doet er niet toe over wie, over een klein kind, over een groep mensen, of over een heel volk. Dat is bepaald geen liefde. Liefde is niet hetzelfde als genot, noch als begeerte.

Tot zover.

Wat we zouden moeten doen in het leven is vaak moeilijk in (weinig) woorden te vangen. Het is veel gemakkelijker om te verwoorden wat we beter kunnen (na)laten (zijn).

Het enige wat er te doen is, is zijn (Lau Tse)

Maar is zijn duidelijk genoeg?
Ook andere inzichten zijn erg kort van stof.
Een paar voorbeelden:
(vrij naar Zen, Lau Tse):
Zij die het zeggen, weten het niet
Zij die het weten, zeggen het niet

Iets minder vaag en absoluut:
Zij die weten, spreken weinig
Zij die veel spreken, spreken nog geen wijze woorden

Alles wat ik zeker weet, is dat ik niets zeker weet (Socrates).

Waarover men niet spreken kan, zou men beter zwijgen (Ludwig Wittgenstein).

Wanneer iemand (wijselijk?) zwijgt kan dat 2 dingen betekenen: of hij weet het niet of het is een betekenisvol zwijgen.

Voorzichtigheid is dus geboden.

De centrale boodschap van de ethiek van de bijbel (de gulden regel) is zelfs dubbel 'negatief': “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”.

Ook 9 van de 10 geboden zijn negatief geformuleerd: “Gij zult niet …”

Waarom hier het negatieve wordt gebruikt, is om de vrijheid van de ander niet onnodig te beperken. Waar andermans vrijheid begint, houdt mijn vrijheid op. Vrijheid wordt het beste omschreven door concreet te zijn over wat het niet is. Ben je concreet over wat vrijheid wel is, dan dreig je het begrip te beperken.
Het voorkomen van het ongewild overschrijden van andermans grenzen is ook de reden waarom er een etiquette bestaat. Mensen worden graag concreet in spelregels om te voorkomen dat zij andermans vrijheid aantasten. Maar dat levert wel veel regels op. En dan zie je al snel door de vele bomen het bos (het geheel) niet meer.

Iedereen wil graag positief leven. Dat is een open deur, maar iemand die probeert positief te zijn zonder het negatieve te accepteren is onecht en uit balans. Het positieve en het negatieve horen, net zoals het linker- en rechterbeen, bij elkaar. Zij vormen een spanningsboog, die jij bestuurt. Wanneer je jouw beide benen laat samenwerken -in balans- kun je bewegen en dansen. Als een van beide domineert dan loop je uiteindelijk in cirkels.

Net als bij yin (mannelijk) en yang (vrouwelijke) is niet een van beide het goede of het slechte. Zij horen bij elkaar en gaan in elkaar over. In het samengaan ondersteunen en versterken ze elkaar; ze leveren ook een beetje in, maar weerhouden elkaar van de grotere nadelen van het extreme (zijn).
Het negatieve is de ruimte waarin het positieve kan bestaan. Net zoals een kopje voornamelijk bestaat uit lege ruimte (niet-iets), waarin je thee (iets) kunt doen.
Het is niet de bedoeling om het negatieve een vorm te geven, het gaat erom dat je er niet tegen vecht of het ontkent, maar dat je leert zien dat het een plaats (zin) heeft.

Innerlijke vrijheid
J. Krishnamurti

'To see what is', dat is Krishnamurti ten voeten uit, een man die los van iedere beweging, kerk of religie op zoek is naar waarheid.

Krishnamurti / Weg zonder einde
Mary Lutyens

Seks, liefde, compassie: Zen Tarot

2009-01-24T19:10:00.005+01:00

Bij teksten uit Osho's lezingen over Zen zijn door Ma Devma Padma schilderijen gemaakt. Deze schilderijen en bijhorende inzichten van Osho zijn verzameld in een boekje (handleiding) en vergezeld door Tarot kaarten.
Aan de hand van de kaarten kun je mediteren. De verschillende meditaties van Osho zijn bedoeld om de stress van alledag te doorbreken en 'lucht te geven aan onderdrukte gevoelens en verlangens'. De essentie van de meditaties is 'het getuige zijn', dat wil zeggen om niet geassocieerd te zijn met welke emotie of welk gevoel ook (zie ook Eckhart Tolle).

Een voorbeeld van een inzicht staat bij “De Geliefden”.

De laagste vorm van liefde is seks -die is lichamelijk- en de meest verfijnde vorm van liefde is compassie. Seks staat lager dan liefde, compassie staat hoger dan liefde; liefde zit er precies tussenin.
Maar heel weinig mensen weten wat liefde is. Helaas denkt negenennegentig procent van de mensen dat seksualiteit liefde is-dat is niet zo. Seksualiteit is iets heel dierlijks; ze heeft beslist wel de mogelijkheid om uit te groeien tot liefde, maar ze is nog maar een potentieel, geen werkelijke liefde...
Als je bewust en alert wordt, als je meditatief wordt, kan seks worden omgezet in liefde. En als je volkomen meditatief wordt, totaal meditatief, dan kan liefde worden omgezet in compassie. Seks is het zaad, liefde de bloem en compassie is het aroma.
Boeddha heeft compassie omschreven als "liefde plus meditatie". Als je liefde niet alleen begeerte voor de ander is, als je liefde niet alleen een behoefte is, als je liefde een delen is, als je liefde niet de liefde van een bedelaar maar die van een keizer is, als je liefde niet vraagt om een wederdienst maar bereid is alleen te geven - geven om de pure vreugde van het geven -voeg er dan meditatie aan toe; dan zal ze haar zuivere aroma afgeven. Dat is compassie.
Compassie is de hoogste vorm van liefde.'

Zen tarot + Tarotkaarten
Osho

Wat is het nut van Tarot kaarten?

De teksten van Osho zijn korte en op zichzelf leerzame stukjes. De lezingen van Osho zijn door volgelingen te boek gesteld. Osho zelf heeft nooit een boek geschreven. Zijn boeken hebben een telkens terugkerende boodschap die telkens een beetje anders verwoord is, een beetje afhankelijk van de context. Wat die boodschap is, is niet precies in woorden te vatten, wel doemt geleidelijk door het herhaald lezen, luisteren en nadenken het beeld van de betekenis en waarheid op.
Het leerproces, dat het leven is, zou je daaraan parallel kunnen zien.
Bij het trekken van een Tarot kaart geef je jezelf de suggestie dat die kaart een speciale betekenis heeft. Daar is niets mis mee. Het geeft je net de motivatie bij dat aspect van de "waarheid" even stil te staan. Door dat regelmatig te doen blijf je alert en opmerkzaam. Dat leidt tot tegenwoordigheid, zoals Eckhart Tolle dat ook bepleit.

Meer geld op de balans betekent vaker klaarkomen

2009-01-19T11:31:00.003+01:00

Rijke mannen laten hun vrouw vaker klaarkomen

Britse wetenschappers hebben een verband gevonden tussen het gemak waarmee een vrouw een orgasme beleeft en de financiële status van haar partner.

Vrouwen komen minder vaak en minder gemakkelijk klaar dan mannen. Voor mannen is het duidelijk dat klaarkomen een functie heeft bij de voortplanting: het zaad moet bij de vrouw worden “ingeplant”. Het is (evolutionair) logisch dat het bereiken van dit doel door de natuur wordt beloond met een lekker gevoel. Vrouwen zijn blijkbaar door de natuur minder sterk gebonden aan die beloning. Omdat het voor vrouwen belangrijk is dat zij bij het opvoeden van hun nageslacht in een zekere veilige omgeving leven is het logisch dat zij een partner kiezen die hun dat biedt. Rijke mannen zijn om die reden aantrekkelijker dan minder goed verdienende mannen. Het is zelfs zo sterk dat vrouwen vaker klaarkomen bij rijkere mannen.

Het is dus niet verwonderlijk dat we in deze tijd leven in een kapitalistisch systeem: je zou bijna kunnen stellen dat de vrouwelijke natuur de mannen daartoe verleidt. Zouden mannen ook zo competitief zijn als vrouwen minder zouden hechten aan geld?
Misschien zou het antwoord op deze vraag de wereld beter in balans brengen. Maar dit terzijde.

Mensen die goede orgasmen beleven, hebben een gelukkiger leven. Maar dit verband werkt twee kanten op: je bent gelukkiger als je vaker een orgasme hebt (wat door velen gelijkgeschakeld is met geluk) en je hebt vaker een orgasme als je gelukkiger (en dus meer ontspannen bent),

Maar nu de hamvraag: moeten vrouwen om gelukkiger te worden nu op zoek naar een rijkere man of is een bepaalde welvaart voldoende om gelukkig te worden bij een man die wat minder rijk is?
De relatie tussen inkomen en geluk is kromlijnig: bij weinig inkomen geldt dat hoe meer geld hoe gelukkiger. Vanaf een bepaald inkomen verdwijnt die relatie.
Het moge duidelijk zijn dat de huidige welvaart (ook met de kredietcrisis) in ons land voldoende voorwaarden biedt om gelukkig te worden. Of de mens wel of niet gelukkig is of wordt hangt daar niet van af. Wel wordt de kans om gelukkig te worden samen met het belang dat we hechten aan het verwerven van welvaart.
Wanneer we nog steeds denken dat onze welvaart niet hoog genoeg is, zullen we minder gelukkig zijn dan we zouden kunnen zijn.
Op dit punt is nog steeds niets nieuws te melden: Ken u zelve en leven in balans is beter dan vanuit een tekort.

Meer lezen over leven in balans? Klik hier.

Relaties en groepen maken dezelfde soort stadia door als mensen in hun persoonlijke ontwikkeling

2009-01-14T14:58:00.001+01:00

Opgedeeld in drie fasen kan een relatie verlopen van ongedeelde eenheid, via individualiteit, naar een nieuwe gemeenschappelijkheid. Voor individuen betekent het doorlopen van dit proces het relativeren van het eigenbelang. Het vormt bovendien de basis voor een manier van samenwerken waarbij mensen elkaar helpen om authentiek te worden.

De ontwikkeling van relaties en groepen in zeven fasen via het fasenmodel door Margarete van den Brink:
Fase 1 De ongedeelde eenheid
Fase 2 De oude groep
Fase 3 De ik persoon
Fase 4 De transformatie
Fase 5 Het geestelijk Zelf
Fase 6 De nieuwe gemeenschappelijkheid
Fase 7 De gedifferentieerde eenheid

Spirituele ontwikkeling van mens en organisatie
Margarete van den Brink

Waarom is het belangrijk om deze fasen te (her)kennen? Na een aanvankelijk zorgeloos begin van een relaties stuiten partners op weerstanden waarvan zij de oorsprong lastig kunnen begrijpen. Dat is lastig omdat een van de functies van een relatie is om oude pijn te helen. Velen gaan juist een relatie aan in de misvatting dat zij die oude pijn kunnen ontlopen. Aanvankelijk lijkt er dan geen vuiltje aan de lucht, maar zonder dat de partners het doorhebben, ontwikkelt de verhouding zich zodanig dat oude patronen tot leven komen via projectie op de ander. Het is dan aan de oplettendheid van beide partners of zij het door-, onder- en aangaan van het helen van dat patroon aandurven. Het vraagt dan een fase van elkaar los te laten en ruimte te geven om zelfstandig uit te vinden hoe zichzelf te helen of juist uit de weg te gaan. In het laatste geval zal de fase weer opduiken in een nieuwe relatie.

Het is een fase van tijdelijk door de knieën om een hogere sprong te kunnen maken.
Het is een sprong naar meer zelfliefde. Vervolgens kan de liefde op de ander(en) gericht worden, met als paradoxaal kenmerk dat je de ander niet meer nodig hebt als voorwaarde.

De overheid bedekt soms gezondheidsgevaren met de mantel der statistiek

2009-01-14T14:33:00.007+01:00

Samsung ruilde onlangs 140.000 gratis verstrekte mobieltjes om voor nieuwe exemplaren. Samsung besloot tot de omruil, omdat enkele toestellen mogelijk te veel straling geven.
Er zijn mensen die zich bezorgd maken over de gezondheidseffecten van zendmasten. Deze masten zenden straling uit om verkeer van mobiele telefoons of van Internet te regelen. Onderzoek naar de lichamelijke gevolgen daarvan laat percentages van 1 tot 5% zien van mensen die op den duur schade oplopen.
Als overheid kun je daar verschillend mee omgaan. Wanneer je de onderzoeksresultaten middelt over de totale populatie en uitdrukt in een risico, dan is die kans uiterst klein. Dat een kleine groep een groter risico loopt moet je dat erkennen of verzwijgen? Overheden verdienen geld aan het verkopen van frequenties waarop zendgemachtigden mogen uitzenden.
Het kunnen zenden is van algemeen belang voor het telefoonverkeer enz.. Maar mag je daarbij de belangen van mensen die gezondheidsgevaar lopen negeren?
Je kunt mensen helpen met verhuizen om te zorgen dat zij niet te lang in de nabijheid van een zendmast verblijven, maar waar ligt de grens van wie je daarbij nog financieel helpt? Moet je iemand aanraden om te verhuizen als die persoon een 10% verhoogde kans loopt om over 10 jaar een tumor te ontwikkelen?
Is het geven van openbaarheid over de effecten van straling voldoende en welke voorlichter is dan geloofwaardig? Je kunt niet stellen dat niet weet wat niet deert. Mensen die gevoelig zijn en schade ondervinden en niet weten wat de oorzaak is, die weten niet en zijn toch gedeerd. Het scheelt de overheid aansprakelijkheid om die onwetendheid in stand te houden.

Het is zowel de verantwoordelijkheid van de overheid om openheid te betrachten over de individuele verschillen in de vatbaarheid als dat individuen er voor verantwoordelijk zijn dat zij kennis nemen van de gevaren van technologie en van alarmerende signalen uit hun eigen lichaam.

Voorbeelden van deze vraagstukken zijn er op vele terreinen: achtergrondstraling door kernproeven, giftige radioactieve gassen bij brandende neergestorte vliegtuigen, Radonemissie in betonnen of kruipruimtes, roken in cafés enz..

De overheid heeft een taak om onnodige paniek te voorkomen, maar is elk leugentje voor bestwil daarvoor te verdedigen? Vaak zijn de leugentjes van de overheid een bescherming van haar eigen financiële belangen of die van het bedrijfsleven.

Om de integriteit van de overheid te beschermen dient de overheid ervoor te zorgen om te zorgen dat iedereen in principe over de juiste informatie beschikt. Daarvoor zou zij vertrouwenspersonen kunnen aanstellen of aanwijzen die je als een soort klokkenluider kunt inseinen als je weet of vermoedt dat het overheidsapparaat onverantwoord statistiek inzet om gevaren onder het vloerkleed te vegen. Dan hoeft niet alles via de pers uitgevochten te worden. Het nadeel van de media is dat die alleen aandacht heeft voor spectaculaire nieuwtjes. Spectaculaire nieuwtjes berusten vaak op halve waarheden. En vaak is een gemiddelde ook een halve waarheid.

Weglating van concrete resultaten is ook een voorbeeld. Veel tegenstanders schermen met het gegeven dat tientallen onderzoeken zijn gedaan naar schadelijke gevolgen. Wanneer al die onderzoeken hebben opgeleverd dat er geen schadelijke effecten zijn opgetreden, dan heb je als tegenstander weliswaar niet gelogen, maar hoogstens een halve waarheid geroepen.

Betaal niet te veel voor meditatie en mindfulness

2009-01-08T15:14:00.007+01:00

Wie shopt op Internet naar cursussen meditatie of mindfulness vindt veel kostbare cursussen, bijvoorbeeld 900 euro voor acht dagdelen van 3 uur. Het doet een beetje denken aan betalen voor gebakken lucht. Het wezen van wat deze cursussen leren is een stille plek te vinden in jezelf door tot ontspanning te komen, jouw adem te volgen en wat misvattingen te voorkomen. Dat kan uiteraard ook gratis en of het volgen van een cursus daarbij blijvend helpt is nog maar de vraag.
Je kunt tijdens de oefeningen allerlei blokkades tegenkomen en je zou jezelf of de begeleiders de vraag moeten stellen of je eraan toe bent om deze blokkades eerlijk onder ogen te zien en indien ja, of de begeleiders dan wat voor je kunnen betekenen.

Veel mensen vinden het lastig om de discipline op te brengen om dagelijks 1 of 2 keer een 15-30 minuten stil te houden. In groepsverband en gedwongen om een dure cursus te laten renderen lijkt sommigen effectiever. Dat kan zo zijn, maar overweeg dan ook eens de aanschaf van een boek over meditatie. Een goed voorbeeld is:

De stille plek in jezelf
Paula van Cuilenburg

Een waarschuwing is op zijn plaats. Van Cuilenburg schrijft:

Contra-indicaties

Voor mensen die een neiging hebben tot dissociatie - de beleving buiten je eigen gevoelswereld of buiten je lichaam te staan - is meditatie niet geschikt. Zij beleven zichzelf 'alsof ze in een droom leven. Soms ervaren ze de buitenwereld als onwerkelijk. Relaxatieoefeningen, het systematisch aanleren van lichamelijke en mentale ontspanning, kan leiden tot toename van de klachten. Dit betreft ook meditatie.

Valkuilen
Bij meditatie kun je verbinding maken met het hogere onbewuste (zie het `ei-diagram' op p. 36). 'Hogere' energieën zoals inspiraties en intuïtieve ingevingen kunnen vrijkomen. Soms echter kan een wens of drijfveer uit het middelste of lagere onbewuste opgevat worden als een hoger ideaal dat nagestreefd moet worden. Persoonlijke motieven waarin uitsluitend sprake is van eigen belang, kunnen aangewend worden als hogere spirituele motieven. Goed onderscheid is dan nodig. Belangrijk hierbij is het antwoord op de vraag of de ontvangen 'boodschap, het nieuwe inzicht bijvoorbeeld, dienend is voor 'het grotere geheel, voor de gehele mensheid.

Tot zover Cuilenburg.

Een goede plek om te mediteren is een kerk. In veel kerken kun je ook buiten de missen terecht en je kunt er ook afspreken met anderen om gezamenlijk te mediteren en daarna iets gezelligs te gaan doen.
Bezoekers van de katholieke kerk doen al decennia op zondag eigenlijk niets anders. Ze volgen op zondag drie kwartier de mis en nemen daarna een bak koffie of een pintje in het locale café.
Natuurlijk is het zo dat de meeste kerkgangers niet mediteren tijdens de mis, maar de tijd gebruiken om van alles te overdenken of te luisteren naar de voorganger. Dat is wezenlijk anders dan mediteren omdat mediteren mede inhoudt om gepaste afstand te houden van de binnenvallende eigen of andermans gedachten en gevoelens.

Het is eigenlijk doodzonde dat in ons land de kerken leeg staan en de voorgangers zo weinig genegen zijn om de betekenis van de wekelijkse rituelen in begrijpelijke taal en in eerlijke bescheidenheid uit te leggen. Als zij aansluitend op een gewone mis de kerk beschikbaar zouden houden voor mediterenden zou dat meerdere functies in één keer verenigen.
De beste ervaringen in het leven zijn simpel en gratis en stellen in wezen niets voor, maar kunnen een wereld van verschil maken.

In het magazine Vorm&Leegte een interview met Urgyen Sangharakshita, grondlegger van het westers boeddhisme. Hij stelt "mindfulnesstraining komt van de Boeddha". Hij vindt het jammer dat mensen deze training los volgen van de juiste levensweg, dat Dharma genoemd wordt.

De acht stappen van het edel achtvoudige pad van de levensweg zijn:
Het ontwikkelen van wijsheid door
* Juist zien
* Juist denken

Het ontwikkelen van een ethische levensstijl, van deugd door:
* Juist spreken
* Juist handelen
* Juist levensonderhoud

Meditatie
* Juiste inspanning
* Juiste opmerkzaamheid
* Juiste concentratie

Nabijheid en afstand houden

2008-12-30T21:37:00.001+01:00

Als je dichterbij komt zie je meer details, maar het is lastig om het geheel te overzien. In relaties is nabijheid af en toe prettig, maar te veel en te lang iemand op de huid te zitten werkt verstikkend. Door dan wat meer afstand te houden, geef je de ander de gelegenheid zelf te komen. Dat kost jou minder moeite en de wederzijdse tevredenheid is groter.
Het lastigst om afstand te houden is als de ander je dreigt te ontglippen. Je hebt dan de neiging om nog meer energie en aandacht te geven aan de relatie, maar de kans wordt ook groter dat je de ander in hem of haar schulp drijft of wegjaagt.
Het cyclische karakter van de natuur of seksualiteit zou je ook moeten (kunnen) toepassen in de relatie: afwisselend verbonden zijn en los te laten. Afhankelijk van op welk niveau je deze afwisseling bekijkt levert dit een meer permanente band op. Iemand die deze afwisseling goed weet te in te schatten vergroot de kans dat de ander de band wil laten voortduren.
Sommige mensen durven de ander niet dichterbij te laten komen omdat zij bang zijn dat de afwisseling van nabijheid en afstand houden niet vanzelf ontstaat. Dat kan natuurlijk terecht zijn, want de juiste timing is afhankelijk van de vaardigheden van beide partijen.
Sommigen zijn ook bang voor het verlies van identiteit, ze zijn bang in de tijdelijke versmelting zichzelf te verliezen.
Carolien Roodvoets en Sybille Labrijn schrijven in hun boek 'Nu alleen de liefde nog' dat er vijf fasen zijn in een relatie de betrekking hebben op het omgaan met vrijheid oftewel autonomie. Meer weten over deze onderwerpen? Klik hier.

Kan meditatie of mindfulness de wereld redden?

2008-12-30T21:06:00.003+01:00

Beoefenaars van Transcendente Meditatie (TM) roepen het al jaren: wanneer het aantal mediterenden een bepaald minimum aantal overstijgt, zal meditatie invloed hebben op het heil der wereld.
Dat nobele streven lijkt niet te worden gestaafd door de hedendaagse realiteit, maar het is waarschijnlijk dat TM een effectieve behandeling biedt bijvoorbeeld bij een te hoge bloeddruk.
Osho en Eckhart Tolle zijn eveneens voorstander van meditatie, maar hekelen de hoge ambities van TM. Door meditatie of bij mindfulness sta je stil bij jouw ademhaling en neem je als het ware afstand van het denken. Gedachten en gevoelens komen op, je accepteert ze, je volgt en vormt ze niet tot een logische reeks, maar je laat ze weer gaan. Je geeft ze zo min mogelijk aandacht. Je probeert getuige te zijn van interne processen door bewust te ervaren van het hier-en-nu.
De bij herhaling opgeroepen stilte maakt het mogelijk om steeds beter waar te nemen hoe relatief de waarheid van het ego en van de gedachten en emoties is. Je hebt steeds minder de neiging om je daarmee te identificeren. Hetzelfde effect heeft het op de manier waarop je naar anderen kijkt. Daardoor wordt het gemakkelijker een verbinding te voelen met die ander, zelfs met andere levende wezens dan mensen.
Als meer mensen op deze wijze zich openstellen voor de werkelijkheid wordt daarmee de kans groter dat er beter gecommuniceerd wordt wat mensen werkelijk willen. En die oprechte wensen zijn meestal niet zo schadelijk: bijvoorbeeld autonomie en verbinding of wat abstracter: vrijheid en liefde. Seks, macht, status, geld, entertainment zijn daarbij slechts middelen, geen doelen. Door de interne afstand die een meditatief ingesteld mens leert houden tot zijn behoeften wordt de kans kleiner dat hij de belangen van de ander over het hoofd ziet.
Mediteren helpt bij het leren zien van het onderscheid tussen de momenten waarop gehandeld moet worden en waarop niet gehandeld moet worden. Chinezen noemen dit wu-wei: doen door niet te doen.

Het wezenlijke verschil tussen TM en Tolle is dat TM de suggestie wekt dat mediterenden een kracht opwekken en dat Tolle slechts "belooft" dat iemand die zich open stelt vanzelf binnenkrijgt wat relevant voor zijn of haar leven is.

Meer lezen? Klik op Osho of Tolle.