tag:blogger.com,1999:blog-190716792009-02-21T05:48:29.135+01:00miccionarioComa os cans, que marcan as árbores e as rodas coa súa pegada, sinalo eu con estas depos(t)icións o meu territorio mental.caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.comBlogger45125tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-87080467231899265872007-05-22T12:10:00.000+02:002007-05-22T12:14:33.202+02:00Paisaxe con figura(21º da serie "Épica apócrifa")Traballara moito toda a vida. Sempre o mesmo. O ciclo estacional da labranza ano tras ano. Recomezar o rematado unha e outra vez. Agora de vello déralle por pensar niso, e só atopaba unha cousa da que sentirse orgulloso (alén de criar os fillos, e darlles uns estudios que os levaran a un irreversible afastamento da terra): era o horto. Pasaba horas ó pé da porta, caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-41384472500362168922007-04-26T10:15:00.000+02:002007-04-26T10:18:40.530+02:00Despedida(20º da serie "Épica apócrifa")Clemente foise operar á Coruña. Do corazón. Levouno un fillo no coche, e ó iren arrancar non aparecía. Cando o fixo e por fin partiron botou unha mirada detida para a casa, as cortes, a palleira e o forno, a aira... ía quedando todo atrás. Dentro do coche impúxose un tenso silencio que finalmente rompeu a muller para preguntarlle onde se metera, que non o atopaban. caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-91294211465740335302007-03-30T12:18:00.000+02:002007-03-30T12:24:34.897+02:00Rapedo, a fame(19º da serie "Épica apócrifa")Os da casa do Rapedo pasaban moita fame, unha fame que se escapa á nosa comprensión, á capacidade de actualizar ese concepto desde a opulencia. Era unha fame negra. Unha fame que atacaba desde dúas frontes: a dos posibles, que ningún tiñan, por pobres entre os pobres; e a da cabeciña, a mental, pois era tan agarrada a muller que o pouco que entraba na casa agachábaocaraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-34864871139184857232007-03-14T13:56:00.000+01:002007-03-14T14:00:32.212+01:00Un ratiño por pantalla(18º da serie "Épica apócrifa")O de Casanova serviu en Ferrol. Acórdase moito daqueles tempos, cando o servizo militar era unha aventura. Aventura, turismo, e ensaio da emigración, todo en un. Non habían volver haber para moitos máis oportunidades de residencia fóra da casa. Era a única ocasión para o afastamento do ineludible e cotián sementar, podar, colleitar, alindar, segar, mallar, gadañar..caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-86231738467753265002007-02-27T12:43:00.000+01:002007-02-27T13:18:27.832+01:00Salvemos as árboresA min só me interesa un papel:ese que fan Miquel y Costas & Miquel.E algunhas veces hai que taméno que estampa Don Heraclio Fournier.caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-74677782574519050812007-02-15T12:10:00.000+01:002007-02-15T18:23:25.893+01:00MinifundioO malo do Banco de Terras é que non vai poder xestionar más que "micro-créditos"caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-22525498071767134832007-02-06T12:12:00.000+01:002007-02-06T12:25:49.559+01:00O Negrín(17º da serie "Épica apócrifa")Do Negrín non se sabe o nome, como só había un por alí, con “O Negro” tiña abondo para a súa identificación e apelación. Nunca lle pareceu mal que llo chamasen, comprendía ben que de parecerllo tería dous traballos, e sabía que o que de ofensa pode haber nese nome haberíao tamén en calquera outro que lle puxesen. Era asiduo da taberna, non por beber, que non tiña caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1169143578815361812007-01-18T18:52:00.000+01:002007-01-18T19:20:00.766+01:002006: Resumo do anoO contador de visitas “weboscope”, o "weborama" responsable desas ventás tan molestas que lanza este blog, informa (como case todos) das visitas recibidas. En todo o ano 2006 foron unhas 2.600 visitas; usuarios únicos (visitantes distintos -IPs distintas en realidade-), uns 2.200; e páxinas vistas unhas 5.300 en total. Non me parecen moitas nin poucas (¿cal pode ser a referencia para comparar?), caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1166531190160296222006-12-19T13:19:00.000+01:002007-02-05T14:23:09.748+01:00Telefonía rural (conto de Nadal)(16º da serie "Épica apócrifa")O día de noiteboa, como fai de vez en cando, unha muller chamou á casa de Páramo, desta vez para felicitar as pascuas. Non se coñecen de nada, só de que unha vez esta señora chamou alí por confusión e puxéronse a falar. Co conto das explicacións de “aquí non lle é”, “pois o número que teño é este”, “logo habíanllo dar mal”, “e logo con onde estou falando”, “e caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1163939799581911042006-11-19T13:29:00.000+01:002006-11-19T13:40:51.806+01:00Lecturas animadas(15º da serie "Épica apócrifa")O rapaz da Pumarega era un gran lector de novelas de vaqueiros, e un día comezáronlle a falar os personaxes. Ó ir lendo oía o que pasaba, escoitaba os diálogos. Non é que o imaxinase, oíao para os seus adentros, a cada un co seu timbre, o seu ton, a súa dicción particular... pronto empezou a escoitar tamén o narrador. As novelas xa non eran para el lectura, eran caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1162030999984638432006-10-28T12:21:00.000+02:002006-10-28T12:23:19.996+02:00Nenos (2)(14º da serie "Épica apócrifa")Unha estrada rural en Baralla. Nun punto concentra nenos un Land-Rover, nenos que en viaxes sucesivas vai baixando das aldeas circundantes. Aquí recolleraos o autobús do transporte escolar. Agardan e matan o tempo (ben del os das primeiras viaxes) en dar patadas a un balón mentres sacoden as lagañas e escorrentan o frío da madrugada.Hoxe comeza un novo curso. Hainoscaraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1161083631882767012006-10-17T12:38:00.000+02:002006-10-17T13:13:51.946+02:00Nenos (1)(13º da serie "Épica apócrifa") Unha aldea do Courel. As mellores cores do outono esténdense pola aba do monte, que baixa suave do outeador Pía Paxaro, sempre atento alá arriba, e envolven as casas nas que rechama o grisallo escintileo dos lousados aínda húmidos. Hoxe veu a televisión para facer unha reportaxe. Abaixo a estrada, que os trouxo e os levará, abrancazada liña que coma unha serpe caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1159875885858682032006-10-03T13:36:00.000+02:002006-10-03T13:44:45.900+02:00InmigrantesDespois duns días en que asuntos laborais me impediron atender este blog e dar a habitual batida polo blogmillo adiante, retorno cun asunto que para moitos é xa unha preocupación: os inmigrantes.Nun post de hai tempo escribín que nos extinguimos. A chegada de inmigrantes acada cifras parece que cada día maiores. Estes dous feitos están relacionados, pero nin os inmigrantes van representar a caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1156336417355837732006-08-23T14:10:00.000+02:002006-08-23T14:33:37.373+02:00O ciclo de Sarafín (3ª parte)(12º da serie "Épica apócrifa")(Continuación da 1ª e 2ª)Sarafín, quizais como consecuencia da súa estadía Africana (digo quizais pois noutros que nunca da terra saíron se ten observado isto mesmo) tiña un peculiar uso idiomático. Sarafín falaba galego, un bo galego coma o de tódolos da zona, pero en determinadas circunstancias, e sen que se decatase ou tivese conciencia de facelo, pasábase ó caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1155555516324486212006-08-14T13:31:00.000+02:002006-08-14T13:38:36.343+02:00LumesSobran comentarios sobre o que está a pasar, que teñen estes días voz nos medios tertulianos e comentaristas de toda caste, entendidos, medio-entendidos e analfabetos funcionais dan opinións para tódolos gustos. Eu recomendo o seguimento de Vieiros, co “escáner” e o “canal verde”, unha columna de Pereiro e os varios post de Ian (De paso) sobre isto, e non sei que engadir. Non sei quen son os caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1154677675929066872006-08-04T09:26:00.000+02:002006-08-04T09:55:38.293+02:00VacaciónsAndivemos estes días de atrás por Bélxica e Holanda (así estivo de abandonado este espazo), e houbo un par de cousas que me chamaron a atención e que someto á vosa consideración:-As paranoias van par barrios nesta aldea global, pero ninguén se libra. En Holanda o dos “bebedores pasivos” que conxeturei hai uns meses tómano moi en serio: non podes entrar cun neno en ningún bar ou lugar onde se caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1151944957523713422006-07-03T18:23:00.000+02:002006-07-03T18:42:37.886+02:00O ciclo de Sarafín (2ª parte)(11º da serie "Épica apócrifa")(Continuación deste)Sarafin tivo varios incidentes coa igrexa. As súas andanzas levárono a tropezar e topar repetidamente cos representantes da moral e a orde. Pero non sempre por culpa súa. Así foi alomenos unha vez que, con ocasión dalgunha festividade, o cura considerara preceptivo que tódolos veciños se confesasen, e organizara unha cerimonia ó gusto da igrexa caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1151062444449638652006-06-23T13:19:00.000+02:002006-06-26T13:53:23.930+02:00RíosAprobouse no Parlamento a iniciativa lexislativa popular en defensa dos ríos (información aquí e aquí, e crónica do acto de presentación en arredemo). Boa falta fai que se acorden disto, porque o deterioro progresivo dos ríos (dos que din que temos mil) é evidente, desde a calidade das súas augas, a fauna e flora que acollen, ata a degradación das ribeiras e das infraestructuras e construccións caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1150144014275498972006-06-12T22:13:00.000+02:002006-06-16T10:53:39.846+02:00O ciclo de Sarafín (1ª parte)(10º da serie "Épica apócrifa")"Sarafín" pasou de novo varios anos en África, no Tercio, o que lle deu non só a oportunidade de coñecer mundo, senón tamén tema de conversa e faroleo para toda a vida. Estes anos deixaron nel unha rancia pegada de aire exótico (cachimba de testo, mostacho revirado...), a afección pola "arma" (un pistolón enferruxado que carretou no peto desde aquela), e o alcume decaraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1149097693373279412006-05-31T19:42:00.000+02:002006-05-31T19:48:13.423+02:00Galegos ilustresNos só Cervantes, tamén Maradona é galego. Da Mariña Luguesa concretamente. Iso contaron antonte na tele, aínda que xa falara diso a Voz hai uns meses.Vai haber que facer obras de ampliación en Bonabal.caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1148544735105677352006-05-25T10:09:00.000+02:002006-05-25T10:12:15.126+02:00Chufón(9º da serie "Épica apócrifa")Cando o rapaz de Trasalba lle dixo a seu pai que ía casar este aínda non as tiña todas consigo. Quería ir sobre seguro e decidiu chamar un afamado chufón. O chufón era unha especie de casamenteiro, un personaxe que interviña no amaño e concertación dos matrimonios, un mediador entre as familias contraentes que aparentemente facilitaba as negociacións pertinentes, caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1148024958362808772006-05-19T09:38:00.000+02:002006-05-19T09:50:12.286+02:00¿U o costumismo?Unha reflexión pasada de data (non hai tempo para nada...) e seguramente tonta: xa que este ano lle dedicamos o día das Letras Galegas a Lugrís, autor que ben se pode cualificar de “costumista” (especialmente por algúns textos como “Os Contos de Asieumedre”), digo eu que ben se podería ter aproveitado para revisar esa etiqueta do “costumismo” e o seu significado na historia da literatura galega.Acaraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1147084062397924522006-05-08T12:24:00.000+02:002006-05-08T12:27:42.416+02:00Verdadeira soidade (dous)(8º da serie "Épica apócrifa")Madrid, barrio de Salamanca. Rúas incólumes, tendas opulentas bufando cara a fóra luxos inalcanzables, barullo urbano de aparente abondosa comunicación, indecente exhibición de voces, coches, músicas, cousas...Enlixando xa coa súa soa presencia un tramo discreto dunha desas rúas, tirado no chan, nun anaquiño de paseo estrado de cartóns, un vello méndigo observa caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1146163142255982372006-04-27T20:21:00.000+02:002006-04-27T20:39:02.320+02:00Fortunato(7º da serie "Épica apócrifa")Puxéranlle o nome á traizón, que con ningunha fortuna nacera. Fortunato foi un vagamundo que ía pedindo de porta en porta.Facía rotas polas aldeas, e pasaba a miúdo varios días na casa en que lle desen acollida, durmindo na cociña, no escano da lareira ou no banco de detrás da económica, segundo o caso. Botaba a man en algúns traballos, pero non era esta a súa caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-19071679.post-1145471921777622942006-04-19T20:35:00.000+02:002006-04-19T20:38:41.800+02:00Cagar na Coruña(6º da serie "Épica apócrifa")Houbo unha moda médica, unha especie de protocolo de aceptación tácita entre a profesión, sobre todo na zona de Lugo, que consistía en receitar “baños de mar” para moitas das doenzas dos labradores do interior. A eficacia do tratamento era incontestable: ían á Coruña pasar uns días, meter os pes no mar (máis arriba dos xeonllos raro era, que a moral viaxa co caraveletehttp://www.blogger.com/profile/18404334953949607054noreply@blogger.com4