tag:blogger.com,1999:blog-180565082009-12-22T18:37:26.939+02:00Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.comBlogger170125tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-58391667298598580202009-12-10T01:59:00.004+02:002009-12-10T02:08:19.038+02:00

Ξέρω...Όλο "επιστρέφω" κι όλο απουσιάζω...Φοβερό, ε; Είναι κάτι σαν σύνδρομο, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Είναι τόσο πιεσμένες οι 24 ώρες που δεν χωράνε ούτε το ένα δέκατο των προσδοκιών μου, μήτε των επιθυμιών μου. Θα προσπαθήσω ξανά όμως! Το πιο βασανιστικό απ' όλα είναι ότι έχω να γράψω τόσα πολλά που ο ήχος εντός του κεφαλιού μου κυμαίνεται από την εκκωφαντική σιωπή στον ανούσιο θόρυβο, με

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-91699300762744269952009-10-13T22:03:00.004+03:002009-10-13T22:08:28.477+03:00

Χμ...κάπως έτσι είναι λοιπόν...Πολύ καλύτερα απ' όσο το περίμενα. Μώρε μπράβο εξέλιξη...Όχι, όχι, τελικά είναι πιο εύκολο απ 'όσο ήλπιζα...Ναι, ναι, τώρα μπορώ κι εγώ...Άργησα, πολύ...Έπρεπε νωρίτερα...Αλλά κάθε πράγμα έχει την ώρα του, και είναι άσχετη με την επιθυμία μας...Άντε πια! Πολύ το σκεφτήκαμε! Κουράστηκα!Επίθεεεσσσηηηηηη!!!(κουκουρούκου, θα μου περάσει, λίγο η απότομη βροχή, λίγο το

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-60413706855002044392009-09-20T20:29:00.002+03:002009-09-20T20:33:25.534+03:00

Στην τελική, καλύτερα "φαγωμένος", παρά "καταπιεσμένος" :) Φιλιά...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-3771738746060818312009-09-11T01:49:00.002+03:002009-09-11T01:59:47.668+03:00

Θυμάμαι εκείνες, τις πρώτες μέρες της μεγάλης απόγνωσης. Τις μέρες που ανάσαινα με τόση δυσκολία που λες και τα πνευμόνια μου είχαν πετρώσει. Εκείνες τις μέρες που στάθηκα ανήμπορη να αντιμετωπίσω την μία και μόνη αλήθεια. Εκείνη την αλήθεια του εν ζωή θανάτου, το ψέμα της ζωής, τον δήμιο των ονείρων, τη μήτρα του πόνου: το οριστικό και αμετάκλητο. Θυμάμαι εκείνες, τις πρώτες ώρες της μεγάλη

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-60539264355211130862009-08-12T13:38:00.004+03:002009-08-12T13:42:26.872+03:00

"Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου, να εξερευνήσω αυτήν εδώ την πιο απόμακρη ακτή του εαυτού σου, κι ίσως σε δω, πρώτη φορά, έτσι όπως θα πρέπει να σε βλέπει ο Θεός, με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου..."Χ. Λ. Μπόρχες

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-59498854494476265942009-06-26T02:19:00.003+03:002009-06-26T02:28:47.547+03:00

Δεν θα γράψω τίποτα διότι ως συνήθως θέλω να γράψω πάρα πολλά. Θέλω να γράψω για τα όσα με απασχολούν ακόμη, για όσα ξεπέρασα, για όσα προσπέρασα, για όσα με γεμίζουν ικανοποίηση και για όσα με απογοητεύουν. Για τα Διάφανα Κρίνα...Γι αυτά θέλω να γράψω πιο πολύ...Μου έχει λείψει το blogging, το έχω και ανάγκη για να εκφράζομαι (είναι ένας από τους πολλούς τρόπους που εφαρμόζω για να σπάω την

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-41191499636904906902009-06-04T21:51:00.004+03:002009-06-04T22:17:31.356+03:00

Τι συμβαίνει, επιτέλους; Δεν καταλαβαίνω, θολώνω. Ψάχνω την είσοδο κινδύνου. Την έξοδο την ξέρω, ποτέ δεν την χρησιμοποιώ. Αν θέλω να φύγω, φεύγω απ' το παράθυρο. Όχι από ηρωισμό. Salto mortale και μαλακίες...Απλά, διότι σπάνια την κοπανάω κι όταν το κάνω θέλω να έχει μια ευχαρίστηση. Και δεν υπάρχει καμία χαρά στο να φεύγεις "κυρία" απ' τις πόρτες. Πέσε και ρούφα αέρα μέχρι να μπουκώσουν τα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-53685164744506945972009-05-30T03:29:00.010+03:002009-05-30T03:54:50.488+03:00

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]> <![endif]--> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Book Antiqua"; panose-1:2 4 6 2 5 3 5 3 3 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /*

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-30316722034868717512009-03-25T13:29:00.004+02:002009-03-25T14:42:35.835+02:00

Σήκω. Άνοιξε τη ντουλάπα σου. Πέταξε τα πιο καλά σου ρούχα. Εκεί που πάμε είναι περιττά. Πήγαινε στο μπάνιο. Πλύσου. Μη χτενιστείς. Είσαι καλύτερα χωρίς. Φεύγουμε. Όπως μου το είχες υποσχεθεί. "Όχι" έλεγα, αλλά ήθελα να φύγω. Τώρα το παραδέχομαι. Δεν σου είπα ψέμματα. Πάντα έλεγα την αλήθεια που γνώριζα. Τι κι αν δεν ήταν η Αλήθεια; Σίγουρα πάντως δεν ήταν ψέμα. Γνωρίζεις; Νιώθεις; Θυμάσαι; Τι απ

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-83620269556613648032009-03-19T10:43:00.003+02:002009-03-19T10:53:08.784+02:00

Άλλαξαν, φίλε μου, τα σύνορα...Αλλού τώρα το συρματόπλεγμα. Σκίζονται στις άκρες του οι φλέβες σου μα δεν παύεις να χτυπιέσαι πάνω του με λύσσα. Θα το ξεσκίσεις κι αυτό...Μαζί και τα χέρια σου...Και την ψυχή σου; Όχι.Το συρματόπλεγμα είναι πια μακριά. Τελικά, τι προτιμώ, δεν ξέρω...Να είναι το συρματόπλεγμα μακριά μου και ν' ανασαίνω άνετα ή να μην έχω χώρο να ανασάνω κι έτσι να το ξεσκίζω μαζί

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-53506264534298261802009-03-07T03:42:00.002+02:002009-03-07T03:47:23.559+02:00

Οι αντοχές μου έχουν φτάσει στο ναδίρ, δεν έχω άλλη υπομονή, τα νεύρα μου έχουν σπάσει, σωματικά έχω εξαντληθεί...Κλείνω ένα μήνα και κάτι που είμαι συνέχεια άρρωστη, με ένα μικρό ενδιάμεσο διάλειμμα κατά το οποίο και κόλλησα τον τελευταίο ιό που...φιλοξενώ παρά τη θέλησή μου.Ιός γαστρεντερίτιδας και το κλείνω εδώ το θέμα, δεν θέλετε να μάθετε λεπτομέρειες, πιστέψτε με. Αρκεί να πω ότι είναι ο,τι

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-64415470817961579082009-02-25T14:00:00.001+02:002009-02-25T14:15:52.042+02:00

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-89559205355924751572009-02-18T12:44:00.002+02:002009-02-18T13:01:31.051+02:00

Δεν ξέρω τι να γράψω, αλλά ήθελα να κάνω ένα postάκι. Έτσι, από ματαιοδοξία μάλλον (χα-χα, γελάμε λέμε!). Καλά, δε θα γράψω τίποτα...Ή μάλλον θα γράψω, τον πόνο μου: νυστάζω! Πολύ! Πάρα πολύ! Θέλω να κοιμηθώ άλλες τρεις ώρες minimum αλλά guess what (καλά, το αγγλικό το κατέχω, έτσι;) δεν προλαβαίνω...Not today, dear...Και πότε; Έλα ντε! Αν σκεφτείς ότι σε μισή ώρα έχω πρόβα ως τις 15.30 που

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-6834366636409883792009-02-16T01:30:00.004+02:002009-02-16T01:56:52.554+02:00

Ξημερώνει, το βλέπεις; Είναι βαθύ το σκοτάδι! Επιτέλους, Κύριε, ξημερώνει...Έχω κλειστά τα μάτια μου, έτσι για να βλέπω καθαρά. Βλέπω! Βλέπω και ονειρεύομαι στον ξύπνιο μου. Τα όνειρα πια δεν είναι όνειρα...Είναι στόχοι, είναι προορισμοί, είναι υπαρκτές, μικρές, αληθινές ζωές μέσα στη μικρή δική μου πλάνη που λέγεται "ζωή".Τριγυρίζω. Νιώθω πως πέρασαν αιώνες από πάνω μου -πόσες ζωές να έχω ζήσει

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-85478195466117319692009-02-13T17:54:00.002+02:002009-02-13T18:02:42.237+02:00

Ένα υπέροχο κομμάτι -όπως τα περισσότερα των Madrugada- που μου θύμησε ο FiXXXer με αφορμή το προηγούμενο postάκι μου...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-83123245470888984412009-02-11T19:42:00.006+02:002009-02-11T20:55:11.507+02:00

Αυτή η ψυχο-συναισθηματική τραμπάλα με έχει τσακίσει. Μία πάνω, μία κάτω. Είπαμε, γίνομαι κυκλοθυμική ενίοτε, αλλά τώρα έχει παραγίνει. Λυπήσου μου Θεέ των Νεύρων. Δεν φταίει κανείς, το κεφάλι μου τα φταίει, το ξέρω. Τι θέλω και τραβιέμαι; Γιατί δεν δίνω μια να πάνε όλα κατηφόρα να ηρεμήσω; Τι περιμένω; Το θαύμα των θαυμάτων; Κι απ' την άλλη, νιώθω ότι πια δεν περιμένω. Ο,τι να'ναι...Μάλλον θα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-13025049508837110602009-02-07T01:22:00.003+02:002009-02-07T01:42:41.818+02:00

Απόψε είμαστε τρεις. Εγώ, ο εαυτός μου κι εσύ. Το "εγώ" μου είναι πάντα παρόν, ο εαυτός μου μού κάνει τη χάρη πότε-πότε και από επιτηρητής γίνεται συμμέτοχος στον πόνο μου, αλλά εσύ, όπως πάντα εμφανίστηκες τώρα. Τώρα που σε είχα τόση ανάγκη που δεν έπρεπε να εμφανιστείς. Πάντα αυτό κάνεις. Εκεί που παραπατάω, έρχεσαι να με σηκώσεις. Κάθε φορά που μένω μόνη, εμφανίζεσαι εμπρός μου. Διακριτικά και

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-19613788455258460892009-01-10T04:09:00.003+02:002009-01-13T09:48:36.910+02:00

edit: προσθέτω το παρακάτω video πού πρωτοείδα εδώΤο ότι κάποιος ίσως να μην έχει διαδηλώσει ποτέ του, είναι απολύτως σεβαστό και κατανοητό. Μπορεί να μην ένιωσε την ανάγκη, μπορεί να διαφωνεί με αιτήματα και διεκδικήσεις, μπορεί να μην τον ενδιαφέρει, μπορεί να διαφωνεί με αυτόν τον τρόπο διεκδίκησης. Όλα θεμιτά και σεβαστά.Το να υπάρχουν, όμως, στις μέρες μας άνθρωποι που ζούμε στην ίδια χώρα

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-77060600461085755322009-01-04T20:36:00.020+02:002009-01-08T13:33:07.059+02:00

<!--[if gte mso 9]> Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 <![endif]--><!--[if gte mso 9]> <![endif]--> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Georgia; panose-1:2 4 5 2 5 4 5 2 3 3; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} @font-face {

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-87254746891955461322009-01-02T19:19:00.008+02:002009-01-03T03:19:57.171+02:00

Συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μας που αδυνατούμε να τα εξηγήσουμε. "Σιγά τα νέα", θα μου πεις...Όταν αυτά τα αλλόκοτα μού συμβαίνουν έχω πάντα -ή μάλλον είχα- την ίδια αντίδραση: συναισθηματικός πανικός. "Τι έγινε; Πώς; Γιατί; Και τώρα;". Αν δεν εξηγήσω τα πάντα, τα πάντα όμως, δεν μπορώ να ηρεμήσω. Σίγουρα δεν είμαι η μόνη.Μπορεί να μου πάρει μέρες, βδομάδες...Μέχρι, όμως, να καταφέρω να

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-90075429206892010262008-12-28T05:20:00.006+02:002008-12-28T06:21:31.078+02:00

Μπήκαμε σε διάφορα Θέατρα, σε κεντρικές σκηνές της Αθήνας. Ήμασταν μια ομάδα σπουδαστών δραματικών σχολών (με εξαίρεση την κίνηση στη νέα σκηνή του Εθνικού, κατά την πρεμιέρα του Roberto Zucco που αποτέλεσε πρωτοβουλία φοιτητών της ΑΣΟΕΕ) που μας έφεραν κοντά οι συγκυρίες και μια μεγάλη Ανάγκη...Όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας...Και μέσα μας.Συναντηθήκαμε αυθόρμητα, αρκετές φορές...Συζητήσαμε

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-56831415664181541182008-12-25T00:35:00.002+02:002008-12-25T00:37:36.126+02:00

Αυτό είναι το "freeze" που αναφέρω στο προηγούμενο post και προκάλεσε τον "τεράστιο κίνδυνο" για τη δημόσια ασφάλεια ώστε να πιούμε χημικά με το τσουβάλι.....Καλά Χριστούγεννα σε όλους, με υγεία και χωρίς στάλα λησμονιάς...!Όποιος ξεχνάει, παύει και να υπάρχει...

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-86451239792474252192008-12-20T20:55:00.005+02:002008-12-21T00:57:26.043+02:00

Απόψε θέλω να μοιραστώ μία προσωπική εμπειρία που έζησα λίγες ώρες πριν. Για πρώτη μου φορά με ψέκασαν στο πρόσωπο με αγνώστου προελεύσεως (και ημερομηνίας λήξεως φυσικά) χημικό μόλις από τα περίπου 5 εκατοστά απόσταση.Ήταν εξαιρετικό. Καταπληκτικό. Κάτι σαν "χημικό peeling"...Μιλάμε το δέρμα μου αυτή τη στιγμή είναι σαν καινούριο. Ευχαριστώ πολύ καλέ μου φύλακα της δημόσιας τάξης που με ψέκασες

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-57335570731664452632008-12-09T16:48:00.003+02:002008-12-10T14:33:29.348+02:00

Δεν μπορώ να γράψω πολλά αυτή τη στιγμή.Εγώ και μερικοί ακόμη που βρεθήκαμε σ' εκείνο το σημείο εχθές, νιώθουμε ότι ζούμε από καθαρή τύχη ή λόγω θείας πρόνοιας (όπως το βλέπει ο καθένας μας). Έσκασε στα πόδια μας χημικό αγνώστου ουσίας (τόσα χρόνια σε πορείες δεν έχω εισπνεύσει ποτέ κάτι αντίστοιχο) το οποίο προκαλούσε αίσθηση τρομακτικής ασφυξίας. 200 άτομα χτυπιόμασταν προσπαθώντας να

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-18056508.post-489573036321825812008-11-11T01:52:00.005+02:002008-11-11T02:32:07.358+02:00

Τελικά, η ηλιθιότητα είναι το μόνο αήττητο "προσόν" που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Εξουδετερώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Όταν κάνω ένα post στο blog μου, προφανώς και ξέρω ότι θα το διαβάσει ο οποιοσδήποτε (και ο χι μαλάκας, και ο ψι άψογος).Αυτό που δεν περίμενα είναι να εμπνεύσει χαιρέκακα συναισθήματα σε -κατά τα άλλα- "αξιοπρεπείς" ανθρώπους, με "ευυπόλυπτες" δουλίτσες, "καλλιτεχνικές"

Γεωργίαhttp://www.blogger.com/profile/18250135494763958922noreply@blogger.com8