La sekreta ĝardeno

Disvolvi la flugilojn

2008-08-22T00:07:00.004+02:00

Pasintmerkrede cent kvindek tri homoj forpasis kaj dek naŭ estis vundataj en la katastrofo okazita en madrida flughaveno, en la ĉefurbo de Hispanio, kie aviadilo flugonta al Granda Kanario (hispana insulo) flagris dum sia dua provo por ekflugi.

Kiam oni aŭskultas tian novaĵon, onia koro haltas subite dum tre longa momento… Kaj kiam ĝi ekbatas denove, ĝi frapas ĉe ripoj preskaŭ dolore.

Mi memoras tiun kantaĵon, kiu diras:
“Mi volus havi por vivi okdek kromajn jarojn: kvardek por trompiĝi kaj kvardek por suferi elreviĝojn…
Hodiaŭ mi volas reiri malantaŭen, sed mi ne povas: por doni tiujn kisojn, kiujn ankoraŭ mi ŝuldas…
Hodiaŭ mi volas, ke ĝin sciu ĉiuj homoj. Mi krios ĝin, mi ne kaŝos min. Homoj sciu, ke la vivo estas mallonga…”
(El Puchero del Hortelano).

Mi ne diros, ke mi esperas ke ĉiuj ili estu en plibona loko, en la Ĉielo de Dio… Ĉar estas maljusta tia morto, neniu dio rajtas mortigi tielmaniere siajn proprajn kreaĵojn. Eble ili estas nun ĉe la brilantaj ĝardenoj en la Insulo de Pomoj, kuracante siajn vundojn. Oni scias nenion.

Do, mi nur povas diri: porĉiame la serenaj plaĝoj kaj la neĝaj montpintoj de Granda Kanario atendos ĉiujn vin…

Vekiĝo

2008-08-21T20:57:00.005+02:00

De ĉiuj aferoj en la mondo,
de ĉiu respektegata,
la ununura afero kiun mi volas…
De ĉiu bela afero,
de trezoroj kaj mirindaĵoj;
la ununura afero kiun mi volas estas
povi rigardi min surspegule ĉiumatene
kaj vidi, ke mi estas pura kaj kristala
kiel la malvarmeta akvo…

Fragmento de "De todas las cosas",
kantaĵo de El Puchero del Hortelano

Sensukcese denove!

2008-07-19T20:58:00.004+02:00

Mi denove provis prepari kuskuson kun vegetaĵoj, ĉi-foje por doni ĝin al mia patrino. Mi bolkuiris maizon, brokolon, karotojn, pizojn kaj fabojn por poste spici ilin per kurkumo kaj mento.

Sed unufoje pli la tritika semolo ne bongustis! Mi legis ie, ke por ĉiu glaso da semolo, oni ekboligas unu glason kaj duono aŭ eĉ du glasojn da akvo. Sed mi pensas, ke la problemo fakte estas tro multe da akvo. Mi ne tute scias, kion mi malĝuste faras, sed venontfoje mi provos uzi malpli da akvo…

Aliflanke, mi skribis “mento”-n ("menta" hispanlingve) ĉi-supre, sed mi ne parolis pri tiu ĉi:

“Hierbabuena” estas la hispana nomo de tio, kion mi uzis por spici la vegetaĵojn. Mi tute ne scias kiel nomi ĝin esperante:

Kio mi estas?

2008-07-08T19:37:00.003+02:00

Kaj vi ĉiam diras, ke mi estas animo de l' Avern'.
Mi devos pravigi vin, eble tio estas la ver'.

-El último de la fila-

"Aviones plateados (arĝentkoloraj aviadiloj)"

La fontano

2008-04-24T14:23:00.005+02:00

La steloj desegnas vojojn sur la nokta ĉielo
dum la suspiroj elfluas el fontano de palaco.
Sonĝoj batas en via tremanta brusto
dum la luno pentras arĝentajn havenojn trans la maro.

Ĉevaloj faldas siajn perlamotajn flugilojn
kaj rigardas landlimojn,
trinkas sunradiojn tra la branĉaro de alia ĝardeno,
sub aliaj matenruĝaj nuboj.

La fontano kantas ankoraŭ
sub blankaj floretoj de sama mirto,
ĉu vi memoras vesperiĝojn ĉe palaco?

Ĉu vi aŭdis ie pli belkantantan akvon
sub la serena aŭroro de printempo?

Ĉu vi premis iam pli dolĉan kison
sur alian vangon?

Kial vi sonĝas pri
marbordoj de smeraldaj insuloj
dum la lunarko rebrilas
en orkoloraj kupoloj?

Eĥoj de forgesitaj voĉoj
resonas en antikvaj koridoroj
dum sur viaj fingroj nur restas
polveto el flugiloj de nokta papilio.

Ĉu vi memoras,
kiel miaj manoj fariĝis kolombinoj
por danci la kanton de la fontano
dum vi zumis por mi la melodion
de fluanta akvo en la dormanta ŝtono?

Mia kaptuko falis
kaj la vento malkombis mian hararon
dum vi min ne rigardis,
dum vi sonĝis pri rajdi flugilan ĉevalon
al krepuska montaro.

Noktuoj ululis al mortanta suno
ŝvebanta super reverdiĝanta kamparo
dum viaj manoj fariĝis mevoj
serĉantaj brunan sablon de aliaj plaĝoj.

Ĉu vi memoras ankoraŭ
la akvo-kanton de fontano
inter florantaj mirtoj printempe?

Ĉu vi memoras
la ĝardenojn de palaco?

Tie, kie iam vi sonĝis
pri foraj marbordoj de verdaj insuloj.

Tie, kie la sonĝo
sin miksas kun maldormo.

Tie, kie la fontano daŭre kantas…

Fotaĵo trovita ĉi tie
pri "la Palaco de Mondragono", en Arundo.

Akvo

2008-03-09T18:35:00.001+01:00

Mi volus levi miajn manojn al la ĉielo
kaj preni tiujn stelojn,
kiuj baniĝas en la maro de viaj okuloj.

Mi volus fariĝi akvo, dolĉa kaj eterna,
el tiuj sovaĝaj riveroj,
kiuj serĉas la serenan tajdon de via animo.

Mi volus montri al vi mian nudan koron
nudigante mian korpon,
mergiĝante en la lagon de viaj deziroj.

Plaĝo, mi volus esti.
Tiu plaĝo de la longaj noktoj,
de sablo lekata far la ŝaŭmo de viaj ondoj.

Sala akvo de viaj larmoj,
etaj larmoj de sopiranta anĝelo.
La nuboj reflektataj sur miaj akvoj
estas la flugiloj de via dorso.

Fore de la tempo,
pluvo ne atingos vin.

Maskina Fatima...

2007-12-16T20:59:00.001+01:00

Pasintan vendredon iu diris al mi:
“Ĉu vi volos iri kun mi en drinkejon je la venonta mardo nokte?”
Kaj mi respondis:
“Mi ne povos. Mi devas resti hejme por studadi, ĉar venontan semajnon mi trapasos du ekzamenojn.”
“Ho! Maskina, maskina Fatima…”

Poste mi serĉis signifon de tiu vorto en la Interreto kaj ĝi aperis kiel nomo de deserto en la araba kuirarto… Min plaĉus pensi, ke iu opinias ke mi estas sufiĉe dolĉa por esti manĝebla, sed verŝajne mi ne skribis ĝuste tiun vorton, kies vera signifo estas io simila al “kompatinda”.
Do, mi ne estas kiel dolĉaĵo, sed kompatinda. Povra Fátima!

Ĉiukaze mi ŝatas tiun vorton kaj ekde ĉi-momento mi diros ĝin al mia ses-jara nevino por trankviligi ŝin kiam ŝi ekploros, anstataŭ diri "pobrecita" (tio estas, "povrulineto"). Ĉar ŝi estos kompatinda, sed ankaŭ ŝi estas ĉiam manĝinda kiel araba deserto. Maskina, maskina Ali!

Romeo kaj Julieta

2007-07-19T15:15:00.001+02:00

"Romeo and Juliet", far Sir Frank Dicksee (1853-1928)

La teatraĵo “Romeo kaj Julieta”, de Vilhelmo Ŝekspiro, estas unu el la plej famkonataj tragediaj amrakontoj. Dum jarcentoj, ĝi estas adaptita en multajn aliajn verkaĵojn, por opero, baleto, kino…

Mi spektis plurajn filmversiojn de ĉi tiu klasikaĵo, sed neniu el ili tute plaĉis min post legi la originan verkaĵon de Ŝekspiro. Mi opinias, ke je la filmoj la roloj de ambaŭ geamantoj (sed precipe tiu de Romeo) ne bone prenas la esencon de la teatraĵo.

Unue, la aktoroj rolantaj Romeon kaj Julietan kutime estas pli aĝaj ol la roluloj de la ŝekspira verkaĵo. Tie oni rimarkigas, ke Julieta ankoraŭ ne aĝas 14 jarojn kaj en la filmoj la aktorino ofte estas pli ol 20-jaraĝa junulino.

Versio de George Cukor, jaro 1936

Due, perfilme oni prezentas al ni Romeon kiel decidema, serioza viro. Sed li estis ankaŭ knabo. Tion montras al ni Ŝekspiro ekzemple dum tia okazaĵo, kiam Romeo ploras kiel infano post la anonco de sia ekzilo.

Finfine mi trovis filmversion, kiu vere plaĉis min tiurilate. Ĝi estas reĝisorita de Franco Zeffirelli, de la jaro 1968.

La kialoj, ke ĝi estas mia plej ŝatata el la filmversioj, estas la jenaj:

Unue: ambaŭ ĉefaj aktoroj estas ĝuste junaj. Aĝis ŝi 15 kaj li 17 jarojn.

Olivia Hussey kaj Leonard Whiting

Due: Romeo kondutas kiel naiva knabo kaj ne kiel plenkreska viro. Li ploras, plendas kaj timas… kaj multe ridetas! Mi rimarkis je aliaj filmoj, ke Romeo sin prezentis kiel serioza viro. Ĉi tie li estas juna, ridema kaj gaja.

Trie: ili enamiĝas en siajn belaspektojn. Onidire Ŝekspiro ne volis skribi teatraĵon pri profunda amo, de plenkreskuloj, sed pri la unua amo stultiganta nespertajn knabojn. Tion montras la monaĥo kiam diras al Romeo pri lia subita enamiĝo en Julietan: “La amo de junuloj ne loĝas en iliaj koroj, sed en iliaj okuloj!”.

Krome je ĉi tiu filmo okazas la plej bela sceno, kiun mi spektis, pri la maskofesto ĉe Kapuleto, kiam la geamantoj vidas unu la alian unuafoje. Dum trobadoro kantas milde per la ĉefa melodio, ili kisas sin permane kaj perlipe… “What is a youth? Impetuous fire…”

Tio estas alia el la plibonaj aferoj de la filmo: ĝia muziko. Ĝi estis komponata de Nino Rota kaj akompanas kortuŝe la scenojn de la rankonto.

Spektinda filmo, certe!

PS: Kaj mi ĉiam ploretas dum la sinmortigado de Romeo, ho ve!

Malkovru Amerikon!

2007-07-16T20:30:00.002+02:00

La pasintan 4-an de julio, merkrede, mi vojaĝis al Onubo por ĉeesti la 66an Hispanan kaj 12an Andaluzian Kongreson de Esperanto. En la busa stacidomo de Malago mi renkontis kelkajn malagajn esperantistojn por trajnveturi kune: Reseton, la antaŭan prezidanton de la malaga e-asocio kaj la genian muzikiston Solotronik. Ho, kaj poste, en la trajna stacidomo de Seviljo, ni renkontis ankaŭ alian esperantistan arundanon.

En Onubo mi restis kaj tranoktis en porjunulara gastejo ĝis la dimanĉo, kiam mi revenis hejmen kune kun la aliaj.

Dum la kongresaj tagoj, ni busveturis ĉiutage al la kongresejo troviĝinta en proksima vilaĝo, Palos de la Frontera. Ĉe tiu ŝiphaveno Kristoforo Kolumbo enŝipiĝis por forveturi en serĉado de nova ŝipvojo por atingi Baraton… Nu, vi jam scias la finon de tiu rankonto, ĉu ne?

Kantaĵo de Los Puntos, malnova andaluzia muzikgrupo, diras tiurilate: “Tiamaniere estis kiel Ameriko naskiĝis, de Fernando kaj de Isabel, kaj de mia hispana popolo.” Hehe… Ĝi estas tre naiva kantaĵo por veki nian fierecon pri nia patrujo, do neniu amerikano koleriĝu bonvole. La kantaĵo daŭrigas: “Tiamaniere estis kiel Kolumbo eltrovis aliajn regionojn, kaj alian sunon, kaj aliajn animojn por Dio”. Haha!

Fakte, kiam la grupo de la kongreso iris por viziti la kopiaĵojn de la tri unuaj hispanaj ŝipoj, kiuj atingis amerikan marbordon, dum Reseto kaj mi fotis kelkajn pejzaĝojn, ni ambaŭ trovis mesaĝon skribitan surmure, kiu diris: “indiana liberigado”. Ni kompreneble ne atendis tian aferon dum nia vizitado, do ni entuziasmiĝis kaj tuj ekkriis: “Bonege!". Jes ja, li fotis min apud la mura skribaĵo dum mi levis mian pugnon en nekonfuzebla gesto… ĉu?

Ho, ni ambaŭ estas tre fotemaj, do ni ankaŭ fotis unu la alian dum ni pozis “kolumban geston”…

“Kiu estas la ĝusta vojo al Ameriko?”, ni ŝerceme demandis reciproke dum ni serĉis Okcidenton pere de la pozicio de la suno surĉiele. Sed ni ne samopiniis tiurilate, tion la fotaĵoj montras...

Por ne malrapidigu ĉi tiun blogon, mi alŝutis kelkajn aliajn fotaĵojn de la pasinta kongreso al la retpaĝaro de amikumu.com

Mi revenis!

2007-07-15T13:09:00.002+02:00

Finfine mi revenis en mian blogon! Ĉu iu rimarkis, ke mi malaperis dum longa tempo? Nu, ĉi-foje mi tute ne kulpas pro tio.

Mi rakontos la kialon: antaŭ pluraj semajnoj mia komputilo subite decidis, ke ĝi ne emis daŭre labori kaj do, paneis… Mi provis malsukcese ripari ĝin, sed kompreneble miaj agoj estis tute mallertaj kaj mi devis telefoni mian fraton (komputisto, sed loĝanta en alia vilaĝo), kiu poste telefonis sian amikon. Li venis kaj forportis mian komputilon por ke ĝin vidi riparisto.

Mi atendadis dum longaj tagoj, unu post alia, kaj fine la amiko de mia frato revenis ĉe min kun mia neriparita komputilo. Mi atendis kelkajn tagojn plu ĝis tiam, kiam mia frato telefonis al mi por diri, ke li sciis manieron por ripari la paneon… Bona afero! Do, tiu amiko de mia frato denove revenis (kompatinda!) kaj dum tuta vespero laboris ĉe mia komputilo por finfine ripari ĝin.

Nun ĝi funkcias multe pli malrapide ol antaŭe, sed almenaŭ funkcias ree.

Miaj vunditaj piedoj somere

2007-07-15T12:30:00.001+02:00

Kio okazas kiam oni surmetas novajn porsomerajn sandalojn sur oniajn piedojn, kies haŭto ankoraŭ estas mola post longa uzado de porvintraj ŝuoj?

Jen la respondo…

Malfermita pordo al Esperanto

2007-05-10T16:43:00.002+02:00

Pasintlunde ni finigis trimonatan esperanto-kurson, kiu okazis ĉe la Junulara Domo de Arundo, kaj hieraŭ ni partoprenis en aranĝo de malfermitaj pordoj pri kelkaj kulturaj kursoj.

Tie, en la ĉefa promenejo de aleo, ni montris librojn donacitajn de Andaluzia Esperanto-Unuiĝo kaj kelkajn interesajn afiŝojn pri la internacia lingvo.

Rimarkinda afero estis tiu, ke sinjorino proksimiĝis al nia tablo kaj interesiĝis pri la pasinta kurso, ĉar ŝia patro estis esperantisto kaj fakte ŝi ankoraŭ memoris kelkajn e-vortojn instruitajn de li. Ŝi demandis pri la instruisto, tiu estas mi, sed bedaŭrinde mi tiumomente ne ĉeestis, ĉar mia alveno prokrastis duonhoron.

Kelkaj personoj interesiĝis ankaŭ pri venonta kurso, sed dum la venonta akademia jaro mi intencas iri al Universitata Lernejo de Ĥerezo aŭ al Universitato de Granado por daŭre studi pri mia fako, do mi ne restos ĉi tie. Tio signifas, ke ni devas unue serĉi novan instruiston por la ebla kurso... Ĉu iu arundano kuraĝas?

Karegaj lernantoj, ĝis!

Vojo

2007-05-06T23:18:00.002+02:00

Miaj piedoj lacas,
dum la samaj steloj
lumigas malsaman vojon.

Eble la horo alvenis
kaj tion mi ne rimarkis.

Hejmo silenta kaj amema
atendas mian revenon,
sed mi ne kutimas memori pri tio.

Nuboj subitaj kaj karmezinaj
pentras la aŭroron per matenaj ventoj.

Mi ne rigardos malantaŭen,
kvankam miaj okuloj sopiras blankajn murojn,
tiujn fenestrojn vestatajn per rosmarenoj.

Kredu, ke mi revenos, kara.
Mi kredis, ke mi forirus
kaj nun miaj piedoj desegnas vojojn
sub ĉielo de karmezinaj nuboj.

Eble la tempo alvenis,
dum la steloj daŭre lumigas
kamparojn kaj nekonatajn vilaĝojn.

Hejmo vokas min, milde, mallaŭte,
per miaj sonĝoj kaj maldormo.

Vi kredis, ke vi forirus –ĝi diras-,
kaj nun viaj piedoj desegnas vojojn
sub karmezina suno de ĉielbluaj ventoj.

Morgaŭ mi restos ĉi tie,
mi atendas ankoraŭ.

Eble momento alvenis –mi respondas-.
Sed miaj piedoj senĉese serĉas novajn vojojn
sub malkvietaj papilioj de karmezinaj flugiloj.

Kie mi troviĝos morgaŭ?
Eble alvenis la horo de la reveno...

A Vava Inouva

2007-04-29T00:23:00.001+02:00

Delonge mi ŝatas serĉi alilingvajn kantaĵojn de kulturoj, kiujn mi bedaŭrinde ne konas. Poste mi penas trovi ie tradukon de la originala teksto en lingvon, kiun mi povas pli-malpli kompreni, kiel angla aŭ franca.

Fakte, dum mi skribas ĉi tiun blogaĵon, mi aŭskultas belegan, mildan kantaĵon kabilalingve de Idir, berbera kantisto de norda Alĝerio. Ĝi nomiĝas “A Vava Inouva” kaj ĝia rekantaĵo dolĉeme diras per du malsamaj voĉoj, virina kaj malina:

Txilek elli yi n taburt a Vava Inouva.
Ccencen tizebgatin-im a yelli Ghriba.
Ugadegh lwahc elghaba a Vava Inouva.
Ugadegh ula d nekkini a yelli Ghriba.

Enesperantigante la francalingvan tradukon, la teksto eble signifas ion similan al la jena:

"Mi petas vin, malfermu la pordon, patro Inouva.
Tintigu viajn braceletojn, filino Ghriba.
Mi timas la ogron de la arbaro, patro Inouva.
Mi ankaŭ timas ĝin, filino Ghriba."

Tiel ŝajnas, ke mi estas iomete pli proksime de tiuj popoloj nekonataj de mi... Preskaŭ ŝajnas, ke mi povus sukcesi kompreni iam...

Surbilde Idir kaj Djura, berberaj kantistoj

Ribelema krio

2007-04-28T23:07:00.001+02:00

Dum mi sidas ĉe la komputilo, mi kutimas aŭskulti muzikaĵojn. Nun sonas "Rebel yell" ("ribelema krio" esperante), kantaĵo de Billy Idol.

"Je noktomeza horo ŝi kriis: pli, pli, pli..."

Klasikaĵo!

Pri fantomoj

2007-04-26T23:24:00.001+02:00

Ĉu vi iam demandis al vi pri kiom da religioj kredas oficiale je la ekzistado de fantomoj? Eble ne. Kial jes?

Mi nur povas paroli pri katolikismo, ĉar mi naskiĝis kaj estis edukata ene de katolika familio. Cetere, tradicie oni diras, ke andaluzoj (loĝantoj de la plej suda regiono de Hispanio) estas tre pasiaj religiemaj. Nu, mia familio estas tre andaluza. Sed, kion diras la kateĥismo pri fantomoj? Nenion.

Kiam korpo mortas, kristana animo atingos Orajn Pordojn de Ĉielo kaj pekulo konsumiĝos porĉiame meze de la inferaj fajroj. Se la mortinto estis bona kristano, sed pekis foje, ne grave, kaj ne petis dian pardonon je sia morthoro (tiamaniere, li iros en la Ĉielon), li restos en Purgatorio ĝis tiam, kiam liaj pekoj estos pardonataj dankon al la preĝoj de familianoj.

Temo pri beboj estas fiŝo de alia rivero... Ĉiam ekzistis loko por animo de beboj, kiuj ne ricevis la sakramenton de bapto antaŭ morti. Ili ne povis ripozi en Ĉielo, ĉar iliaj animoj estis malpurigitaj de la Origina Peko. Do, ili iris en Limbon. Sed subite, nun Limbo ne plu ekzistas por la katolika kredo, nuna Papo decidis tion. Bone... kien iras la beboj do? Kio okazas pri la Origina Peko? Pa!

Ŝajnas, ke katolikoj ne kredas je fantomoj, ĉu? Nu, jes! Tiam, kiam subita venteto karesas nian nukon kvankam la fenestron ni mem fermis, kiam serenaj paŝoj sonas klare ene de malplena ĉambro, kiam pordo malfermiĝas kaj neniu aperas... Kiu tiam ne kredas iomete je fantomoj? Haha... Mi ne, sed mi ne estas katolika ;-P

Printempa heroldo

2007-04-25T23:19:00.001+02:00

La unuaj fortaj floroj de mia rosmareno malfermiĝas milde sub la printempa suno, sub la lastaj pluvoj...

Neatendita kantisto

2007-04-25T23:08:00.001+02:00

Ĉi-matene, kiam mi rigardis tra la fenestro de mia dormoĉambro, mi trovis ĉi tiun etan merlon meze de la floranta ĝardeno. Ĝi serene ĝoje kantis al la printempo...

Ventrodanco

2007-04-16T11:52:00.001+02:00

Antaŭ kelkaj semajnoj mi komencis lerni ventrodancon.
Mi opinias, ke tiu ĉi danca stilo devus esti praktikata de ĉiu virino iam dum ŝia vivo.
Virinoj, kiuj dum jarmiloj kovris siajn inajn kurbojn kun kontraŭvola pudoro, dum la danco forgesas antaŭjuĝojn kaj permesas al siaj korpoj sekvi la muzikon de darbukoj per liberaj movoj.
Brusto, talio, koksoj, partoj de la korpo, kiujn ni lernis kaŝi... Nun ni perdas honton pro montri nian forgesitan virinecon, nian naturan volupton.

P.S: Mi ne tondis mian vizaĝon sur la fotaĵo, ĝi estas tiel ;-)

Viaj manoj estas malvarmaj

2007-01-25T23:18:00.001+01:00

Hodiaŭ komencis neĝi dum mi studis por mia venonta ekzameno pri Socia Psikologio.

Mi estis en la antikva dormoĉambro de mia frato, kie nun mi restas por studi.

Mi malfermis la fenestron kaj etendis miajn brakojn al la neĝeroj, kiuj mole falis sur miajn fingrojn, frostigante miajn manojn senprokraste.

Serio da kantaĵoj estis programata en la komputilo por soni per loteca ordo, kaj tiam komenciĝis muzikaĵo, kies titolo estas "Your hands are cold" ("Viaj manoj estas malvarmaj", elangligite). Mi ekridis: ŝajnis, ke mi ricevis ĉarman mesaĝon ;-)

Bridget kontraŭ Lizzy

2007-01-17T16:20:00.001+01:00

Ŝajnas, ke “Taglibro de Bridget Jones” –“Bridget Jones’s Diary”-, verkaĵo de Helen Fielding, estas moderna kaj tre, tre libera versio de klasika rakonto de Jane Austen, “Fiereco kaj antaŭjuĝemo” – “Pride & Prejudice”- (unua versio de 1797, publikigita fine je 1813).

Mi legis la romanon de Austen unuafoje kiam mi aĝis 15 aŭ 16 jarojn. Tiam, kompreneble kaj neeviteble, mi enamiĝis en la viran ĉefrolulon, S-ro Darcy.
Aliaflanke, mi ne legis la verkaĵon de Fielding, sed spektis la samnomatan filmon (reĝisorita de Sharon Maguire, je 2001).

Ĉi tie la ĉefrolulino estas Bridget Jones (Renée Zellweger) kaj oni supozas, ke ŝi estas la “Elizabeth Bennet” de Austen.
Oni vendis ŝin al ni, kiel 21-a jarcenta virino, sekse liberema, loĝantino de brita urbego, laborantino, emancipita kaj nedependanta, ktp...
Kvankam oni tuj komprenas, ke ŝi estas stulta junulino kun infana menso, kiu nur povas pensi pri sia fizika aspekto kaj pri tiu maniero per kiu “ĉasi” viron por edziniĝi.

Jen ni povas vidi, ke moderna Bridget tute ne similas al eterna Lizzy Bennet.
Lizzy vivas en 19-a, preskaŭ 18-a, jarcenta socio, meze de kamparo, proksime de malgranda vilaĝo de Anglio. Dum ŝiaj plej junaj fratinoj agas kiel "modernega" Bridget, Elizabeth Bennet pensas pere de si mem kaj ne timas diri siajn pensaĵojn aŭ fari kion ŝi kredas ĝusta.
Je paternalisma tempo, kie la virinoj devas rigardi trans la fenestrojn, inter tasoj da teo kaj klaĉaĵoj, Lizzy ne submetiĝas al socio kaj decideme kontraŭdiras ĉiujn, krom sian koron.

Ankaŭ en la filmo aperas Darcy (Colin Firth) kaj rolulo iom simila al S-ro Wickham, mi supozas. Ĝi estas la rolulo de Daniel Cleaver (Hugh Grant), la ĉefo de Bridget.

Nu, mi spektis tiun filmon du aŭ tri fojojn. Kompreneble ne pro Renée Zellweger (kiam ŝi grimacas tute stulte, mi dezirus frapi mian kapon sur la muron... aŭ plibone frapi la ŝian!). Ankaŭ ne pro Hugh Grant, mi neniam scias ĉu li ludas aŭ estas tiel...

Mi spektas ĝin nur pro Colin Firth, en la rolulo de Mark Darcy.

Mi devas konfesi, ke tiu angla aktoro estas mia persona malfortaĵo; do mi opinias, ke li estas tute ĉarma en sia rolulo. Mi ne povas imagi alian "Darcy"-n pli ĝusta kaj kun pli intensa rigardo...

Viro diris, ke "Taglibro de Bridget Jones" estas bona verkaĵo por viroj, kiuj pere de ĝi povos kompreni iom da virina menso...

Ho, damne! Se mi iam, iel, pensas iomete simile al fraŭlino Jones, bonvole oferu min al dio de iu religio!

Travivaĵo kiel somera volontulino

2006-10-28T18:41:00.001+02:00

Ĉi-julie mi iris en nacian laborkampon de Andaluzio kiel volontulino kaj restis tie dum du semajnoj kun aliaj junuloj de multaj lokoj de Hispanio: Madrido, Eŭskio, Galegio, Katalunio, Murcio, Valencio, Kastilio kaj Leono, Kastilio-Manĉo, Andaluzio, krom enmigrinto de Maroko.

La volontuloj helpis konstrui bedon por legomĝardeno, do ni devis serĉi taŭgajn ŝtonojn en seka fluejo de rivero por levi muron, pretigi la teron, ktp. Ni faris ĉion laŭ la nazaria stilo, ĉar tiu projekto temis fakte pri konstrui meze de kamparo nazarian vilaĝon por montri al la vizitontoj la vivmanieron de nazarioj, antikva popolo vivinta en Andaluzio dum la epoko de araba okupado.

Kaj jen la rezulto!

Nu, ĉi-supre nia labora horaro kaj normoj de la kampadejo, kie ni loĝis.

Ni vizitis interesajn pejzaĝojn, ĉu?

Bedaŭrinde, dum nia restado en la kampadejo, grava incendio ekbrulis sur la proksimaj montetoj, varmigante la ĉirkaŭan aeron.

Malgraŭ la varma vetero vespere, la rivera akvo frostis proksime de la groto kaj mi nur kuraĝis enmeti miajn piedojn en ĝin!

La plej bona afero de tia travivaĵo estis kompreneble ekkoni multajn amikindajn, belegajn homojn. Mi neniam forgesos miajn dormoĉambrajn kunulinojn, nek tiu bonkora junulino de eŭska vilaĝo, tiu simpatia junulo de Kuenko, tiu volanta esti la unua hispana kosmonaŭtino (bonŝancon!), ktp...

Mi kore dankas al ĉiuj,
ĉar kune kun ili mi travivis belegajn momentojn!

Sonĝo

2006-10-09T15:51:00.001+02:00

La falintaj folioj de aŭtuno
kovras tiujn vojojn,
kiuj kondukas en hejmon.
Subitaj nuboj disverŝas sian pluvon
sur la dormanta montaro.

La silentaj noktoj eklumigas etajn stelojn,
pendantajn kandelojn
por atendintoj kaj malesperantoj.

La malproksima horizonto similas
al la kurvo de viaj lipoj dum vanta rideto.
La hirundoj supre ŝajnas al mi
diaj portantoj de kompato.

Alvenas la frua matenruĝo,
la ĉielo estingas siajn kandelojn tremante.
Ĉio restas sen vi
kaj mi restas sen ĉio.

Neniu frapas je mia pordo dum la unua neĝado.
Frosto detruas ĉiun floron ĉe mia ĝardeno.
Vi restos sen mi
kaj sen ni restos ĉio.

Sur miaj vangoj,
sama vento karesas miajn larmojn,
sed ne plu la viajn.
Viaj vagantaj fingroj
ne plu vojaĝos en mia haŭto.

Dio dormas
kaj ni estas ĝia nura sonĝo.
Ni dormu, do.
Ni sonĝos aliajn realecojn.

La falintaj folioj de aŭtuno
kovras viajn malnovajn piedsignojn
sur tiuj vojoj, kiuj kondukas en hejmon.

Nokto silenta kaj trista,
ne ekbruligu viajn kandelojn,
lasu min mallume,
ĉar mi nudas anime kaj korpe.

Silento

2006-10-05T16:06:00.001+02:00

Anĝeloj de la Gvatoturo
kaj demonoj de la profundaj abismoj,
kie kuŝas la dormanta dio?

Sunlumo sur la kamparo
kaj plenluno super la malplenaj balkonoj,
kial la vojoj ne revenigas lin?

Princinoj de infanfabeloj
kaj feinoj de la arbaroj,
kiu kiso ĉesigas la ŝtonan dormon?

Fajrejoj de vintro
kaj akvo de riveretoj,
kia espero karesas mian koron?

Altaj nuboj
kaj ŝvebanta neĝero,
kiam defalos alia stelo?

Tremanta branĉaro
kaj birdoj de krepusko,
kies plendo tio ĉi estas?

Silentaj preĝejoj
kaj statuoj pri sanktuloj,
kiel atingi pardonon?

Pluvo survange
kaj piedsignoj sursable,
kiom mi povas atendi?

Dezerto de ruĝaj dunoj
kaj montoj de eterna nebulo,
kio estas ĉi silento?

Pentraĵo de J.W. Waterhouse

Ĉi-nokta plenluno

2006-09-07T11:53:00.000+02:00

Laŭ antikvaj tradicioj, ĝi nomiĝas

Luno de Rikoltado

"Colheita de milho" (1959), far Candido Portinari