tag:blogger.com,1999:blog-174323962008-07-17T09:04:41.187+08:00ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comBlogger59125tag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-60630996572514001122008-07-07T23:20:00.004+08:002008-07-07T23:31:28.608+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ S P E E D ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႕ ပံုတစ္ခ်ိဳ႕ ရိုက္ျဖစ္ပါတယ္။ အရွိန္နဲ႕ ေရြ႕လ်ားေနတဲ့ ကား၊ ဆိုင္ကယ္ စတဲ့ အရာဝတၳဳေတြကို ရိုက္ၾကည့္တာပါ။ အဲဒီလိုပံုမ်ိဳးရိုက္တဲ့အခါ shutter speed ကို အရမ္း ျမန္ထားရင္ object က freeze ျဖစ္သြားၿပီး ပံုထဲမွာ သြားေနတဲ့ကားဟာ ရပ္ေနတဲ့ ကားနဲ႕ မျခားနားေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီအတြက္ shutter speed ကို ၁/၃၀ စကၠန္႕ ေလာက္မွာ ထားၿပီး ရိုက္ပါတယ္။ object ရဲ႕ speed က ေႏွးေနရင္ေတာ့ ၁/၂၀ စကၠန္႕ေလာက္ထားသင့္ပါတယ္။ shutter ကို ေႏွးထားၿပီး ကင္မရာကို သြားေနတဲ့ အရာဝတၳဳအတုိင္း လိုက္ေရႊ႕ၿပီး ခ်ိန္ရင္း ရိုက္လိုက္တဲ့အခါ ေနာက္ခံက movement blur ျဖစ္ေနတဲ့ ကား၊ ဆိုင္ကယ္ ပံုတစ္ပံုကို ရပါလိမ့္မယ္။ စိတ္ဝင္စားတယ္ဆိုရင္ ငွက္ေတြ ပ်ံေနတာကိုလဲ အဲဒီလို ရိုက္ၾကည့္လို႕ရပါတယ္။ အလြန္ေကာင္းတဲ့ ပံုတစ္ပံု ထြက္လာပါလိမ့္မယ္။ အခု ကားေတြနဲ႕ ဆိုင္ကယ္ပံုကို ခံစားၾကည့္ပါဦး။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SHI2FomXLSI/AAAAAAAABZg/QGFX6WaiNk4/s1600-h/Speed1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SHI2FomXLSI/AAAAAAAABZg/QGFX6WaiNk4/s400/Speed1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220294388501392674" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SHI19EsObwI/AAAAAAAABZY/sp6U4B622hg/s1600-h/speed4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SHI19EsObwI/AAAAAAAABZY/sp6U4B622hg/s400/speed4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220294241423355650" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SHI2tfD5bHI/AAAAAAAABZw/oo8OUEZHcPI/s1600-h/speed3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SHI2tfD5bHI/AAAAAAAABZw/oo8OUEZHcPI/s400/speed3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220295073135684722" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SHI2fu_bPqI/AAAAAAAABZo/zxSFu5aSuqU/s1600-h/Speed2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SHI2fu_bPqI/AAAAAAAABZo/zxSFu5aSuqU/s400/Speed2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5220294836893728418" border="0" /></a><br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-68669116034363711702008-07-07T01:10:00.004+08:002008-07-07T01:21:42.762+08:00<div style="text-align: justify;">စိတ္ညစ္တာေတြ မ်ားလာရင္ နားေထာင္တတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြထဲမွာ ဒီသီခ်င္းလဲ တစ္ပုဒ္အပါအဝင္ပါပဲ။ Jon Bon Jovi ရဲ႕ Blaze of Glory သီခ်င္းပါ။ ေလာေလာဆယ္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ညစ္ေနပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ၾကည့္ၿပီး အားမရတာေတြ မ်ားေနတာလဲ ပါတာေပါ့။ အိပ္ယာထ - ရံုးသြား - ရံုးျပန္ - အိပ္ယာဝင္ ဆိုတဲ့ ေခါက္ရိုးက်ိဳးေနတဲ့ဘဝကို ေတာ္ေတာ္ေလး ၿငီးေငြ႕ေနပါတယ္။ အိမ္ျပန္ခ်င္ေနတယ္။ အေဖနဲ႕အေမ့ကို သတိရေနတယ္။ ကိုယ္ေထာင္တဲ့ဇာတ္မို႕ ကိုယ္တိုင္ၿပီးေအာင္ ကေနရေပမယ့္ ဇတ္ညႊန္းကိုဆက္မေရးတတ္ေတာ့ ဇာတ္ႀကီးက တဝဲလည္လည္ျဖစ္ေနေလရဲ႕ဗ်ာ။ ညည္းတာေတြ အသာထားလို႕ သီခ်င္းေလးကိုေတာ့ နားေထာင္ၾကည့္လုိက္ၾကပါဦး။<br /><br /></div><div align="center"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/upenR6n7xWY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/upenR6n7xWY&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x006699&amp;color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-14783797980210438692008-07-01T01:55:00.000+08:002008-07-01T01:57:57.612+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGkebpOe6aI/AAAAAAAABYs/McLbtR4h0yg/s1600-h/DSCF5263.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGkebpOe6aI/AAAAAAAABYs/McLbtR4h0yg/s400/DSCF5263.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217735103557331362" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">City Lights in panorama view.<br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-13000266726343120322008-06-29T15:00:00.002+08:002008-06-29T15:06:24.055+08:00<div style="text-align: justify;">Mt. Faber ေပၚကေန စကၤာပူရဲ႕ downtown area ကို လွမ္းျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းျဖစ္ပါတယ္။ C i t y L i g h t s လို႕ပဲ နာမည္ေပးလိုက္တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGc0UsHzlLI/AAAAAAAABYM/Mvc9dCqhsJI/s1600-h/CityLights.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGc0UsHzlLI/AAAAAAAABYM/Mvc9dCqhsJI/s400/CityLights.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217196223377937586" border="0" /></a><br /><br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-66479679048142034442008-06-29T00:04:00.006+08:002008-06-29T00:37:34.877+08:00<div style="text-align: justify;">ဒီေန႕ ဓါတ္ပံုထြက္ရိုက္ျဖစ္တဲ့ ပံုေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ပါ။ ဒီပံုေလးကေတာ့ တံတား တဲ့။ ေထာက္ထားတဲ့တိုင္က တစ္တိုင္တည္းရယ္ဗ်။ ျပဳတ္က်မွျဖင့္ ဒုကၡေနာ္။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGZh33v-hrI/AAAAAAAABX0/Fzqbi9wIYOc/s1600-h/Bridge.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGZh33v-hrI/AAAAAAAABX0/Fzqbi9wIYOc/s400/Bridge.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216964830841177778" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">အေပၚက တံတားကိုပဲ ေနာက္ ရႈေထာင့္တစ္မ်ိဳးကေန ျပန္ရိုက္ထားတယ္။ ရိုက္ဖို႕ခ်ိန္ေနတုန္း တံတားမွာ ထြန္းထားတဲ့ မီးေရာင္ေတြ ေျပာင္းသြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရိုက္လိုက္တဲ့ပံုစံေလးက DNA မုန္႕ႀကိဳးလိမ္ပံုနဲ႕ တူေနလို႕ DNA လို႕ပဲ နာမည္ေပးလုိက္တယ္။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGZoQOGvgaI/AAAAAAAABYE/ngT3Nyrvcjs/s1600-h/DNA.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGZoQOGvgaI/AAAAAAAABYE/ngT3Nyrvcjs/s400/DNA.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216971846228869538" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">ဒီတံတားတစ္ခုကေတာ့ သူတို႕က Waves လို႕ နာမည္ေပးထားတယ္။ အေဝးကေနၾကည့္ရင္ တံတားတစ္ခုလံုးက လိႈင္းတြန္႕ေတြလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ေလးလွတယ္။ ဒီပံုကေတာ့ အဲဒီ တံတာေပၚကေနပဲ အေကြ႕တစ္ေနရာကို ျပန္ရိုက္ထားတာပါ။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGZlWrO_G1I/AAAAAAAABX8/mEEqGoD4hDI/s1600-h/Bridge2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGZlWrO_G1I/AAAAAAAABX8/mEEqGoD4hDI/s400/Bridge2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216968658592406354" border="0" /></a>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-1282540938290598092008-06-27T03:21:00.003+08:002008-06-27T03:28:54.698+08:00<div style="text-align: justify;">ထံုးဘိုဘက္ ေရာက္ခဲ့စဥ္တုန္းက ျမစ္ဆိပ္ကမ္းမွာကပ္ထားတဲ့ စက္ေလွႀကီးေတြကို ဓါတ္ပံုရိုက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဧရာဝတီ၊ စက္ေလွေတြနဲ႕ တိမ္ေတြရဲ႕အလွကို ခံစားၾကည့္ၾကပါဦး။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGPtwGOb2uI/AAAAAAAABXs/EgxqiBTRX_E/s1600-h/Irrawaddy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGPtwGOb2uI/AAAAAAAABXs/EgxqiBTRX_E/s400/Irrawaddy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216274203985828578" border="0" /></a>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-85397022961117143812008-06-26T23:53:00.006+08:002008-06-27T00:36:02.923+08:00<div style="text-align: justify;">ဖိုးစေနေရာက္ေနတဲ့ ျခေသၤ့ကၽြန္းဆိုတာေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေလာက္ကဆို တံငါရြာသာသာေလးရယ္ရွိတာ။ အဲဒီေတာ့ သူတို႕မွာ ဘာရာဇဝင္ သမိုင္းေၾကာင္းရယ္မွ တင့္တင့္တယ္တယ္မရွိရွာဘူး။ ေရွးေဟာင္းအေဆာက္အဦဆိုလို႕လဲ ႏွစ္ ၁၀၀ ေက်ာ္တာထက္ ပိုျပစရာကိုမရွိ၊ ဖိုးစေနတို႕ ရန္ကုန္က ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာျဖင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅၀၀ ေက်ာ္က တည္ခဲ့တာလို႕မ်ားေျပာလိုက္ရင္ သူတို႕ခင္မ်ာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးေတြနဲ႕ရယ္။ အဲဒါ ေရႊအစစ္ေတြကြ လို႕မ်ား ၾကြားလိုက္လို႕ကေတာ့ ဘာမွကို ျပန္မေျပာႏိုင္ၾကရွာဘူး။ အဲေလ ... အၾကြားက လြန္ျပန္ၿပီ။ အဂၤလိပ္မင္းမ်ား ဝင္ေရာက္သိမ္းပိုက္ၿပီး ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ ခံတပ္ၿမိဳ႕ေလး တည္လိုက္ေတာ့မွ စင္ကာပူဆိုတာ သားသားနားနားျဖစ္လာတာကလား။ အဲဒီေတာ့မွ တည္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦေလးေတြဆိုရင္ သူတို႕ခင္မ်ာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အကုန္အက်ခံၿပီး ထိန္းသိမ္းရရွာတယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းကေတာ့ အဲဒီလို အေဆာက္အဦေတြ ဓါတ္ပံုရိုက္ခ်င္ရင္ ဘယ္နားရိုက္ရိုက္ ေပါပါေလ့၊ ႀကိဳက္သေလာက္ရိုက္စမ္းပါ ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီမွာေတာ့ ရွားပါးတယ္။ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ေလးေတြ လိုက္ရိုက္ထားတာကို ျပရရင္ျဖင့္ ... ဒါေလးက ေၾကာင္လိမ္ေလွခါး လို႕ နာမည္ေပးထားတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္ပါဦး။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGO9461sjgI/AAAAAAAABXc/6SYLP9hP8qo/s1600-h/Colorful+Stairs.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGO9461sjgI/AAAAAAAABXc/6SYLP9hP8qo/s400/Colorful+Stairs.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216221578989964802" border="0" /></a><br />ဒီတစ္ပံုကေတာ့ Arab Street အနီးတစ္ဝိုက္မွာပါပဲ။ ေကာ္ရစ္ဒါေလးနဲ႕ တိုင္ေလးေတြရယ္။ အေပၚက မီးဆိုင္းေလးေတြရယ္။ အလင္းေရာင္က်ေနတာေလးရယ္ကို သေဘာက်လို႕ ရိုက္ျဖစ္သြားတာပါ။ နာမည္ကိုေတာ့ “စႀကၤန္” လို႕ပဲ ေပးထားပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp3.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGPFK2WHyhI/AAAAAAAABXk/VUYzBVW_DY4/s1600-h/Arab+Street.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp3.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGPFK2WHyhI/AAAAAAAABXk/VUYzBVW_DY4/s400/Arab+Street.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216229583602829842" border="0" /></a><br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-50420129056012363532008-06-25T01:24:00.003+08:002008-06-25T01:29:05.106+08:00<div style="text-align: justify;">ဖိုးစေန အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး အပ်င္းထူေနတာနဲ႕ ခါတိုင္းလုပ္ေနက် အားကစားေလးေတာင္ မလုပ္ျဖစ္တာ ၾကာပါၿပီ။ အားကစားဆိုတာလဲ အားမွကစားတာကိုးဗ် ေနာ။ အဲဒါနဲ႕ ဟိုတစ္ရက္က ပန္းၿခံထဲေျပးရေအာင္လို႕ အေျပးဖိနပ္ေလးဆြဲၿပီးသြားပါတယ္ လက္စြဲေတာ္ ကင္မရာကလဲ ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕ ပါလာေလေတာ့ ကင္မရာနဲ႕ ဖိနပ္ကို မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တာ ေအာက္ကပံုေလးရလာပါတယ္။ သူ႕ကိုမစီးတာၾကာလို႕ ဟိုဘက္လွည့္ၿပီးစိတ္ေကာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ R U N N I N G S H O E S ေလးေပါ့။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGEudfmEDNI/AAAAAAAABXA/RC6TNxSpTZw/s1600-h/Running+Shoes.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGEudfmEDNI/AAAAAAAABXA/RC6TNxSpTZw/s400/Running+Shoes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215500927703977170" border="0" /></a><br /><br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-66557466321224341832008-06-24T03:13:00.004+08:002008-06-25T02:02:53.385+08:00စကၤာပူ ရုကၡေဗဒဥယ်ာဥ္ေရာက္တုန္း ဟိုေလွ်ာက္ရိုက္ဒီေလွ်ာက္ရိုက္လုပ္ခဲ့တာ ပန္းပြင့္ပံုေလးေတြ ရလာပါတယ္။ ၾကည့္ၾကည့္ပါဦး။<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SF_2EjqvWtI/AAAAAAAABWw/Rl1xPhek4yE/s1600-h/flower.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SF_2EjqvWtI/AAAAAAAABWw/Rl1xPhek4yE/s400/flower.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215157451672738514" border="0" /></a>ဒါက ပိန္းပန္းပါ<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGE2r5d7rZI/AAAAAAAABXI/MzByeA4N1P4/s1600-h/Flower+2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SGE2r5d7rZI/AAAAAAAABXI/MzByeA4N1P4/s400/Flower+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215509971260386706" border="0" /></a>ဒါကေတာ့ ဂႏၶမာ အဝါေတြရဲ႕ အလယ္ၾကားထဲက ဂႏၶမာ အျဖဴပြင့္ႀကီးတစ္ပြင့္ပါ။<br /><br /></div>ကဲ။ အားလံုးပဲ ... အိပ္လိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။ ၃ နာရီ ၁၅ ဆိုေတာ့ အိပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-58190624761749881572008-06-24T02:53:00.004+08:002008-06-24T03:03:31.240+08:00<div style="text-align: justify;">ၿပီးခဲ့တဲ့ဧၿပီလတုန္းက ဖုိးစေန မေလးရွားကို တစ္ေခါက္ အလည္သြားခဲ့ပါေသးတယ္။ အစ္မအိမ္ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ တူမေတာ္ အေခ်ာအလွကို ဓါတ္ပံုရိုက္လာခဲ့တယ္။ ပဲကေတာ့ မ်ားပါ့ဗ်ာ။ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႕ ကင္မရာနဲ႕ ရြယ္လိုက္တာနဲ႕ အျပတ္အိုက္တင္ေပးေတာ့တာပဲ။ အဲဒါ ၅ လခြဲ ပါလို႕ ဘယ္သူက ေျပာလို႕ယံုမွာတုန္း။ ဒီေန႕ေတာ့ စိတ္ကူးရတုန္း ပံုေလးကို နည္းနည္းပါးပါးျပန္ျပင္ၿပီး ေဘာင္ေလးခတ္လုိက္တယ္။<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SF_zDZyg0tI/AAAAAAAABWo/JLrk0F5-J_I/s1600-h/DSCF4922+copy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center;" src="http://bp2.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SF_zDZyg0tI/AAAAAAAABWo/JLrk0F5-J_I/s400/DSCF4922+copy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215154133306233554" border="0" /></a>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-63932221703952674372008-06-23T17:57:00.005+08:002008-06-23T18:09:31.851+08:00<div style="text-align: justify;">စာမေရးျဖစ္တာၾကာၿပီဗ်ာ။ ဓါတ္ပံုလဲ ေကာင္းေကာင္းမရိုက္ျဖစ္ဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္လဲ မေက်မနပ္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ ကၽြန္းေပၚမွာ ဘာမွရိုက္စရာမရွိလို႕လားဆိုၿပီး ဟိုတစ္ပတ္တုန္းက Palau Ubin ဆိုတဲ့ ကၽြန္းေပါက္စဘက္ စက္ဘီးစီးထြက္ရင္းနဲ႕ ဓါတ္ပံုရိုက္ဖို႕ႀကံပါတယ္ မိုးက မည္းေမွာင္လာၿပီး ခပ္သည္းသည္းကို ရြာေလေတာ့ ဟိုဘက္ကမ္းကူးေနတုန္းမွာ စက္ေလွေပၚကရိုက္လိုက္တဲ့ပံုပဲ ရလိုက္တယ္။ ၿပီးတာနဲ႕ ကင္မရာကို ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႕ထုတ္၊ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲထည့္ၿပီး မိုးထဲေရထဲ စက္ဘီးစီးခဲ့ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္း၄ ေယာက္သား ၾကြက္စုတ္ေလးေတြအတုိင္းပဲ။ ဓါတ္ပံုကေတာ့ ဒီမွာပါ။ စိတ္ကူးရြက္ေလွ လို႕ နာမည္ေပးထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးေတြ အဲဒီရြက္ေလွလိုပဲ ကမ္းကပ္ၿပီး ရြက္ခ်ထားရတယ္။ ရာသီဥတုမွ မေကာင္းပဲကိုးဗ်ာ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SF90leo2KsI/AAAAAAAABWg/W6zNr-42b1U/s1600-h/DSCF5044-2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/SF90leo2KsI/AAAAAAAABWg/W6zNr-42b1U/s400/DSCF5044-2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215015080746691266" border="0" /></a><br />Camera - Fujifilm S-5700<br />ISO - 100<br />Aparture - 5.0<br />Focal length - 120mm<br />Shutter speed - 1/240<br /><br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-40014126157864189912008-05-23T16:14:00.004+08:002008-06-10T14:53:20.920+08:00<div style="text-align: justify;">မွတ္ခ်က္။ ။ ပံုျပင္ျဖစ္ပါသျဖင့္ ပံုျပင္ဟုသာ သေဘာထားဖတ္ၾကပါခင္ဗ်ား။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုမွ ေစာင္းခ်ိတ္ေရးသားျခင္း တည့္တည့္ေျပာျခင္းမ်ား မရွိပါေၾကာင္း။<br /><br />********************************************************<br /><br />“ကိုကိုႀကီး ပံုေျပာျပဗ်ာ။”<br />ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ပိတ္ရက္ေန႕လည္ဘက္ မီးလာတုန္းေလး ဂိမ္းေဆာ့မလို႕ႀကံတုန္းရွိေသး ညီဝမ္းကြဲ ေပတူး ေရာက္လာၿပီး ဂ်ီက်ပါေတာ့တယ္။ သူေျပာခိုင္းတာကို မေျပာရင္ မၿပီးႏိုင္မစီးႏိုင္ ရစ္ၿပီး ငိုေၾကာရွည္ေတာ့မွာမို႕ ဂိမ္းကို ခဏခ်ၿပီး ေပတူးကို ပံုေျပာျပဖုိ႕ ျပင္ဆင္ရပါတယ္။<br /><br />“ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက သားအဖႏွစ္ေယာက္ဟာ ျမည္းဝယ္ဖို႕ ၿမိဳ႕ကိုလာၾကတယ္တဲ့။”<br />ပံုျပင္စလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေပတူးတစ္ေယာက္ အျပတ္ျငင္းပါေတာ့တယ္။ “အာ ... ရဘူးရဘူး အဲဒါ နားေထာင္ၿပီးသားႀကီး။ ေနာက္ဆံုး ျမည္းေသတာနဲ႕ ၿပီးသြားတာ။ အတစ္ေၾကာၾက။ ရဘူး”<br />ငစေန ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္သြားပါတယ္။ ေပတူးနားမေထာင္ဖူးတဲ့ပံုျပင္ကလဲ ခပ္ရွားရွားမို႕ ရွိၿပိးသားအေဟာင္းကိုပဲ လုပ္ႀကံေျပာဖို႕ စဥ္းစားရပါေတာ့တယ္။<br />“ဒါက အသစ္ပါဟ ေပတူးရ။ နားေထာင္ၾကည့္ပါဦး။ ဒီတစ္ခါ ျမည္းမေသဘူး။ စိတ္ခ်”<br />“ဂယ္ေနာ္၊ ဂယ္ေၾကာတာလား၊ ဂယ္ေသဘူးေနာ္” မေသပါဘူးဆိုတာေတာင္ အရစ္က ရွည္ေနေသးတာမို႕ “ေအးပါေက်းဇူးရွင္ရယ္၊ မေသပါဘူး။ ေကာင္းေကာင္းနားေထာင္၊ ဟုတ္ၿပီလား” လို႕ေျပာၿပီး ပံုျပင္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ အစျပန္ေကာက္ရပါတယ္။<br /><br />ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက သားအဖႏွစ္ေယာက္ဟာ ျမည္းတစ္ေကာင္ဝယ္ဖို႕ ၿမိဳ႕ကိုလာၾကသတဲ့။ ၿမိဳ႕ေရာက္ေတာ့ တိရစာၦန္ေစ်းမွာ သူတို႕စိတ္ႀကိဳက္ ျမည္းတစ္ေကာင္ကိုဝယ္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႕ဆြဲလို႕ အိမ္ျပန္လာၾကသတဲ့ကြယ္။ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့သူေတြက ဒီသားအဖေတာ္ေတာ္တံုးတာပဲ ျမည္းတစ္ေကာင္လံုးရွိရဲ႕သားနဲ႕ မစီးပဲ အပင္ပန္းခံၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္ ဆိုၿပီး ေျပာၾကတာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ အေဖလုပ္တဲ့သူလဲ “သားေရ .. သူတို႕ေျပာတာ ဟုတ္သဟ။ ျမည္းရွိရဲ႕သားနဲ႕ မစီးတာ ငါတို႕ေတာ္ေတာ္တံုးတာပဲ။ စီးရေအာင္ လာကြာ” ဆိုၿပီး ႏွစ္ေယာက္သား ျမည္းကို တက္စီးၾကေရာ ေပတူးေရ။ မင္းသိတယ္မဟုတ္လား။ ျမည္းဆိုတာက ျမင္းလို အေကာင္ႀကီးႀကီး ဗလေကာင္းေကာင္းမဟုတ္ဘူးကြ။ နားရြက္ရွည္ရွည္နဲ႕ ပုပုညွက္ညွက္ကေလးရယ္။ အဲဒါကို လူ ၂ ေယာက္တက္စီးေတာ့ ျမည္းခမ်ာ လွ်ာထြက္ေနေတာ့တာေပါ့။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ စီးလာၾကတာ ေနာက္ထပ္ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့သူေတြက ဒီလူေတြ အၾကင္နာတရားမရွိၾကဘူး။ တိရစာၦန္ကို ညွင္းဆဲေနလိုက္ၾကတာ ျမည္းခမ်ာ မႏိုင္ဝန္ကို ထမ္းေနရတာ သနားပါတယ္ ဆိုၿပီး ေျပာၾကျပန္တာေပါ့။ လူမ်ားေျပာတာယံုတဲ့ သားအဖခမ်ာလဲ “သားေရ ဟုတ္သဟ။ ျမည္းေလး သနားပါတယ္။ ငါဆင္းၿပီးလမ္းေလွ်ာက္မယ္။ မင္းပဲ ဆက္စီးခဲ့ေတာ့” ဆိုၿပီး အေဖႀကီးက လမ္းဆင္းေလွ်ာက္သတဲ့။ ဒါကိုလဲ လမ္းမွာေတြ႕တဲ့သူေတြက “ကေလးေလးႏွယ္ အဂါရဝျဖစ္လုိက္တာ။ သူက်ေတာ့ ျမည္းေပၚမွာ အခန္႕သား။ အေဖအိုႀကီးကိုေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းတယ္။ ဒီေခတ္ကေလးေတြမ်ား လူႀကီးကို ရိုေသရေကာင္းမွန္း မသိၾကဘူး” ဆိုၿပီး ကဲ့ရဲ႕ၾကျပန္သတဲ့။ ဒါနဲ႕ သားလုပ္တဲ့လူလဲ “ အေဖေရ သူတို႕ေျပာတာလဲ ဟုတ္သဗ်။ အေဖပဲစီးေတာ့ သားလမ္းေလွ်ာက္မယ္” ဆိုၿပီး ေနရာလဲၾကျပန္တာေပါ့။<br /><br />ဒါလဲမရျပန္ပါဘူး။ လူေတြက အဖိုးႀကီးက ကေလးက်ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ခိုင္းၿပီး သူက်ေတာ့ ျမည္းစီးလို႕။ ကေလးကို မသနား မညွာတာ ေတာ္ေတာ္လဲ ရက္စက္တာပဲ” ဆိုၿပီး ေျပာၾကျပန္ပါေလေရာ။ ဒီလိုနဲ႕ သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲ ႀကံရာမရတဲ့အဆံုး ျမည္းကို ေျခေတြလက္ေတြ တုပ္ၿပီး ဝါးလံုးနဲ႕ ထမ္းလို႕ ျပန္လာၾကသတဲ့။ လမ္းမွာ ေရစီးသန္တဲ့ ေခ်ာင္းတစ္ခုကိုအျဖတ္ သားလုပ္တဲ့သူက ေခ်ာ္လဲေလေတာ့ အေဖေရာ သားေရာ ျမည္းေရာ ေရထဲျပဳတ္က်ၾကပါေရာလား။ အဲဒီမွာ အေဖနဲ႕သားကေတာ့ ျပန္ထ ႏိုင္ေပမယ့္ ေျခေတြလက္ေတြ အတုပ္ခံထားရတဲ့ျမည္းခမ်ာ ျပန္မထႏိုင္ပဲ ေရစီးနဲ႕ ေျမာပါၿပီး ေသသြားရွာသတဲ့ ေပတူးေရ။<br />“အာ ... ကိုႀကီးကလဲ။ ေျပာေတာ့ မေသဘူးဆို။ ခု ေသသြားၿပီ။ ကိုႀကီး သားကိုညာတယ္”<br />“ေနပါဦးဟ မင္းကလဲ။ ေနာက္ မေသတဲ့တစ္ေကာင္လာလိမ့္မယ္။ ခုမွ ပံုျပင္က တစ္ဝက္ပဲရွိေသးတာ။ ဒီတစ္ခါ ပံုျပင္အသစ္ပါဆို”<br /><br />သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲစိတ္ညစ္သြားတာေပါ့။ အိမ္ျပန္လို႕ ျမည္းမပါလာရင္ မိန္းမက ဆူဦးမွာကိုး။ ဘတ္ဂ်က္ကလဲ ျမည္းတစ္ေကာင္စာပဲ ေပးလိုက္ေလေတာ့ အေဖလုပ္တဲ့သူခမ်ာ ေနာက္ထပ္ျမည္းတစ္ေကာင္ဝယ္ဖို႕ သူ႕ ဘတ္ေငြထဲကပဲ ထုတ္ရေတာ့တာေပါ့။<br />“ကိုႀကီး ဘတ္ေငြ ဆိုတာဘာတုန္းဗ်”<br />“ဘတ္ထားတဲ့ေငြ .... အဲေလ ... ဟိုဟာကြာ ... အန္ကယ္စိုး အခု ေရာက္ေနတဲ့ ေနရာ သိတယ္မဟုတ္လား။ ဘန္ေကာက္ေလ ... အဲဒီမွာသံုးတဲ့ေငြကို ဘတ္ေငြလုိ႕ေခၚတယ္။”<br />“အဲဒီသားအဖကေရာ ဘန္ေကာက္မွာမို႕လို႕ ဘတ္ေငြသံုးတာလား”<br />“ေအး အစက ပက္ပံုးသြားဖို႕စု ... အဲေလ ဟို... နယ္စပ္ကြာ သိတယ္မဟုတ္လား။ ျမဝတီတို႕ မဲေဆာက္တို႕။ အဲဒီဘက္မွာက ဗမာေငြေရာ ဘတ္ေငြေရာ ၂ ခုလံုးသံုးတယ္။ ေတာ္ေတာ့ ထပ္မရွည္နဲ႕ေတာ့ ပံုျပင္ကို ေကာင္းေကာင္းနားေထာင္”<br />ဒီလိုနဲ႕ သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲ ျမည္းတစ္ေကာင္ထပ္ဝယ္ၿပိး ျပန္လာၾကတာေပါ့။ လူေတြကလဲ အရင္တစ္ေခါက္အတိုင္းပဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာၾကဆိုၾက ျပန္တာေပါ့ကြာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သားအဖ၂ေယာက္လဲ ျမည္းကို မထမ္းရဲၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ ေခ်ာင္းထဲက်သြားမွာစိုးတာကိုး။ ဒါနဲ႕ ႀကံရာမရ ျဖစ္ၿပီး ငုတ္တုတ္ပဲ ထိုင္မိႈင္ေနၾကေတာ့တာေပါ့။ အဲဒီမွာ စပ္စုတတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္က ေရာက္လာေတာ့ စပ္စပ္စုစုနဲ႕ ဘာမ်ားထိုင္လုပ္ေနၾကတာလဲ ဘာညာ နဲ႕ ေမးတာေပါ့ကြာ။ အေၾကာင္းစံုကိုသိရေတာ့ ကိုစပ္စုက ဟား .. ဒါဆိုရင္ေတာ့ မပူနဲ႕ ေရွ႕ကရြာထဲမွာ ပညာရွိႀကီးဘိုးစေန ဆိုတာရွိတယ္ သူ႕ဆီသာသြားၿပီး အႀကံေတာင္း အဆင္ေျပလိမ့္မယ္လို႕ ၫႊန္ေပးလိုက္တာေပါ့။<br /><br />သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲ ဟုတ္ၿပီဟုတ္ရဲ႕ နဲ႕ ဘိုးစေနဆီ ကိုစပ္စု ညႊန္လုိက္တဲ့အတိုင္းသြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘိုးစေနႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ စိတ္ညစ္ေနတာေပါ့။ ဒီတစ္ပတ္ အပိုင္ပဲဆိုၿပီး အကုန္ ပံုေအာလိုက္တာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲသြားတယ္ေလ။ သူနံပါတ္ေပးတာ မမွန္ေတာ့ လူေတြလဲ သူ႕ဆီ သိပ္မလာၾကေတာ့ ဘိုးစေနႀကီးခမ်ာ ဘိုင္ျပတ္ေနတာေပါ့။ အဲဒီမွာ ဟိုသားအဖ၂ေယာက္က ဝင္လာေလေတာ့ ဘိုးစေနလဲ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ...<br />“လာၾကလာၾက။ ဒီတစ္ပတ္ေတာ့ ၂ ေကာင္းသေဟ့။ ပတ္လည္သာကိုင္လုိက္”<br />“မဟုတ္ဘူးဘိုးဘိုး ... ကၽြန္ေတာ္တို႕ အကူအညီေတာင္းစရာေလးရွိလို႕ပါ။”<br />“ေအးေလ ... မင္းတို႕က အကူအညီလိုမယ္မွန္းသိလို႕အခု တန္းေပးၿပီပဲဟာကို။ ၂ ေကာင္းတယ္။ စိတ္သာခ်၊ ပတ္လည္ထိုးလိုက္။ ေပါက္မွာဗ်ား”<br />“ဟုတ္ဘူး ဘိုးဘိုးရဲ႕။ ေမးစရာေလးရွိလို႕ပါဆို။”<br />“ထိုးရမယ့္ေနရာမသိတာကလား။ ေအးေလ ဒီနယ္ကမွ မဟုတ္ပဲကိုး။ ဟိုးေရွ႕က တရုတ္အစိန္ ဆိုင္မွာသြားထိုးဗ်ား။ ဘိုးဘိုးလႊတ္လိုက္တယ္လို႕သာေျပာ” (ဒါမွ ငါေကာ္မရွင္ေလးဘာေလးရမွာဟ)<br />“ဟုတ္ဘူးဘိုးဘိုးရဲ႕။ ခက္ေတာ့တာပဲ။ ျမည္းကိစၥ ျမည္းကိစၥ။ ျမည္းကိစၥေမးခ်င္တာ”<br />“ေဟ ... ျမည္းသားတင္တာေတာ့ ငါမကၽြမ္းဘူးကြ။ ရြာေနာက္ပိုင္းက ကိုမူတူးကိုသြားေမးေခ်။ သူက ေတြ႕သမွ်အကုန္သားတင္တယ္။ မိန္းမေတာ့ ေခၚမသြားေလနဲ႕ေနာ္။ ၾကားရဲ့လား။”<br />“ခက္ေတာ့ ေနပါၿပီဘိုးဘိုးရယ္ ... ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာေလးလဲ နားေထာင္ပါဦး။ ဒီလိုဗ် ဒီလို ...<br /><br />“...................................<br />“...................................<br />“...................................”<br /><br />“ေအာ ... မင္းတို႕က ေစာေစာမွ မေျပာပဲကိုးကြ”<br />“ေျပာဖို႕လုပ္ေနတာပဲ။ ဘိုးဘိုးမွ အခြင့္မေပးတဲ့ဟာကို”<br />“ကဲကဲ .. ဒီလိုလုပ္ဗ်ား။ (ဘိုင္ျပတ္ေနတာနဲ႕ အေတာ္ပဲဟ)။ ေဟာ ဟို ၿခံဝိုင္းထဲမွာ လွည္းတစ္စင္း ေတြ႕လား။ အဲဒီလွည္းကိုဝယ္။ မင္းတို႕ျမည္းကို လွည္းမွာတပ္ၿပီးေတာ့သာ ဆြဲခိုင္းေပေတာ့ဗ်ား။ အားလံုးအဆင္ေျပလိမ့္မယ္။ (ငါလဲအဆင္ေျပတာေပါ့။ ဘိုင္ျပတ္လို႕ ေရာင္းစရာရွာေနတာ ေဟးေဟး)။”<br />“ေက်းဇူးႀကီးလွပါတယ္ဘိုးဘိုးရယ္။ ဥာဏ္ပူေဇာ္ခေလးေတာ့ လက္ခံပါေနာ။ ကန္ေတာ့ပါရေစ”<br /><br />ကဲ ေပတူးေရ။ အဲဒီလိုနဲ႕ သားအဖႏွစ္ေယာက္လဲ ျမည္းကို လွည္းမွာတပ္လို႕ အတူတူ လွည္းစီးၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႕ ျပန္သြားၾကသတဲ့ကြယ္။ ပညာရွိႀကီးဘိုးစေနလဲ သူ႕ရဲ႕ ေရာင္းမစြံတဲ့လွည္းကို ေရာင္းလိုက္ရလို႕ ဝမ္းသာပီတိေတြ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ပံုျပင္ကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။ အိပ္ေတာ့ ငါဂိမ္းေဆာ့ေတာ့မယ္။<br />“ကိုႀကီး လူလည္က်တယ္။ ပံုျပင္အေဟာင္းကို ႀကံဖန္ၿပီး အသစ္လုပ္သြားတယ္။ ဒီတစ္ခါမို႕ ခြင့္လႊတ္လိုက္တာ။ ေနာက္တစ္ခါမရဘူး။ ဒါပဲ” လို႕ ေျပာၿပီး ထြက္သြားတဲ့ ညီေတာ္ေမာင္ ေပတူးကိုၾကည့္ရင္း ဂိမ္းကိုျပန္ေဆာ့မယ္အလုပ္မွာပဲ မီးပ်က္သြားပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ား။<br />ၿပံဳးရယ္ႏိုင္ၾကပါေစ။<br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-70373144763453381772008-05-22T11:42:00.003+08:002008-05-22T11:51:48.221+08:00<div style="text-align: justify;">၁၀ ႏွစ္ဆိုတဲ့အခ်ိန္ဟာ ဘာမွမၾကာလိုက္သလိုပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကို ပထမဆံုး စေတြ႕ၿပီး ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ၁၉၉၈ ေမ ၂၁ ရက္၊ အခုဆို ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ ျပည့္ခဲ့ပါၿပီ။ တစ္ကယ္တမ္း သူ႕ဆီက ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ပါတယ္လို႕ အေျဖရခဲ့တာ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္ပဲ ရွိေသးေပမယ့္ သူမ်ားေတြက ခ်စ္သူသက္တမ္း ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲလို႕ သူ႕ကိုေမးရင္ သူက ပထမဆံုး ခ်စ္ခြင့္ပန္ခဲ့တဲ့ အဲဒီေန႕ကေနပဲ စလို႕ ေရတြက္တတ္တယ္။ ၁၀ ႏွစ္တာကာလတစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္းတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ေရာ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ပါ အားျဖည့္ေပးခဲ့တဲ့ သူ႕ကို ေက်းဇူးတင္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလး ကၽြန္ေတာ္ လာေျပာတာပါ။ ေနာင္အနာဂတ္မ်ားမွာလဲ သူငယ္ခ်င္းအေနနဲ႕ေရာ ခ်စ္သူအေနနဲ႕ေရာ၊ ခ်စ္ဇနီးမယားတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ပါ ဆက္လက္ အားျဖည့္ေပးႏိုင္ပါေစခ်စ္သူေရ။<br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-15354655562670636422008-03-14T01:54:00.002+08:002008-03-14T01:58:39.411+08:00<div style="text-align: justify;">မယံုရင္ ပံုျပင္မွတ္လို႕သာ ေျပာရေတာ့မွာေပါ့။ အျဖစ္အပ်က္က ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္တာနက္ ေပၚဦးေပၚဖ်ားကာလတုန္းက အျဖစ္အပ်က္တစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။ နာမည္မ်ားကို လႊဲထားသည္မွအပ က်န္တာေတြ ဟုတ္သလိုလုိ ရွိပါေၾကာင္း။ တိုက္ဆိုင္မႈရွိေသာ္ တမင္တကာ ေရးသည္ဟု ယူဆေစလိုေၾကာင္း အရင္ေျပာလိုက္ပါရေစ။ ဇာတ္လမ္းကို ဖတ္ၾကည့္ၾကပါဦး။<br /><br />ကိုဇင္ႏွင့္ ဖိုးစေနမွာ ကိုးတန္းႏွစ္မွ စ၍ တြဲျဖစ္ခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းေျဖၿပီးေတာ့လဲ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းေတြ အတူတကြ တက္ၾကျပန္သည္။ ထိုစဥ္က အင္တာနက္ဆိုသည္မွာ ေပၚဦးေပၚဖ်ား ျဖစ္သည္။ ဖိုးစေနတို႕ အင္တာနက္ဆိုတာကို ကြန္ပ်ဴတာျပပြဲႀကီးႀကီးေတြရွိမွ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးရသည္။ ဒါေတာင္ သူမ်ားလုပ္တာ ထိုင္ၾကည့္ရတာ။ ကိုယ့္ေရွ႕ခ်ေပးလွ်င္ ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမယ္မွန္းမသိ။ ကြန္ပ်ဴတာ သင္တန္းေတြ တက္ၿပီးေတာ့ ကိုဇင္က အိမ္တြင္ ကြန္ပ်ဴတာ ဝယ္လိုက္ၿပီး အင္တာနက္ လိုင္း ေလွ်ာက္လိုက္ေလသည္။ တကၠသိုလ္ေတြ ဖြင့္ၿပီမို႕ ဖိုးစေနတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းခ်င္းမတူေတာ့ေသာ ကိုဇင္ႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံသာ ေတြ႕ျဖစ္သည္။ တစ္ျခား သင္တန္းေတြ ဆက္တက္ခ်င္သျဖင့္ အေဝးသင္တကၠသိုလ္ကိုသာ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေၾကာင္း။ ကိုဇင့္ တစ္ဦးတည္းေသာ ညီမ မိုးမိုး မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေနာက္ စကၤာပူတြင္ ေက်ာင္းသြားတက္ေနေၾကာင္း ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္းမ်ားကို ကိုဇင္ႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ အၿမဲလို ၾကားရေလ့ ရွိသည္။ တစ္ရက္ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ ထူးထူးျခားျခား ေပါက္ခ်လာသည္။ မ်က္ႏွာကလဲ မိႈရတဲ့မ်က္ႏွာ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္သည္။<br /><br />"ဖိုးစေန ... ငါရည္းစားရၿပီကြ"<br /><br />"ဒါမ်ားကိုဇင္ရာ အထူးအဆန္းလုပ္လို႕၊ ခင္ဗ်ားလိုက္ႀကိဳက္ေနတဲ့ ေကာင္မေလး တစ္ရာ့တစ္ေယာက္ထဲက ဘယ္အရုပ္ဆိုးဆိုး အသားမည္းမည္း ေကာင္မေလးက ခင္ဗ်ားကို ျပန္ႀကိဳက္လိုက္သလဲ ... ေျပာ" ကၽြန္ေတာ္က အရႊန္းေဖာက္၍ ျပန္ေျပာလိုက္သည္။<br /><br />"ဟားဟား ... ဖိုးစေနရယ္၊ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသားလုပ္ေနၿပီး ဒီေလာက္တံုးရသလားဟ။ ငါရည္းစားရတာ အျပင္မွာမဟုတ္ဘူးေမာင္၊ online မွာရတာဗ်။ chatting ထဲမွာေတြ႕ရင္း ႀကိဳက္ၾကတာ။"<br /><br />ကိုဇင့္စကားေၾကာင့္ ဖိုးစေန မ်က္လံုးျပဴးသြားသည္။ ျမတ္စြာဘုရား ... ကိုဇင္တို႕ အေတာ္ တိုးတက္ေနပါလား။ ကြန္ပ်ဴတာေက်ာင္းသား ဖိုးစေနပင္ ေက်ာင္းမွာ အင္တာနက္ မေျပာႏွင့္ ရိုးရိုး Local Network ကိုေတာင္ မျမင္ဖူးလို႕ စာေတြ႕ႏွင့္သာ မွန္းရမ္ေနရတာ၊ ကိုဇင္တို႕က ကမၻာ့ကြန္ယက္ထဲ ရည္းစားေတာင္ရေနၿပီဆိုပဲ။<br /><br />"ဟ လုပ္စမ္းပါဦးဆရာသမားရ၊ ခင္ဗ်ားေတာ့ ေကာ္တာပဲ။ ေကာင္မေလးက အေမရိက တို႕ အဂၤလန္တို႕ကဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကိုလွမ္းေခၚရင္ ေအးေအးေဆးေဆး ထ လိုက္သြားယံုပဲ၊ ပိုင္ပါ့ဗ်ာ။"<br /><br />"ႏိုးႏိုး ... ဖိုးစေန၊ ငါက မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္အျပည့္ရွိတယ္ဟ။ တိုင္းတပါးသူ မ်က္ႏွာျဖဴမ်က္ႏွာဝါမ်ားေတာ့ ေယာင္လို႕ေတာင္ ႀကိဳက္လိမ့္မယ္မထင္နဲ႕။ ျမန္မာမိန္းကေလးပဲႀကိဳက္တာ။ ေကာင္မေလးက ႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းသြားတက္ေနတာကြ။"<br /><br />ဖိုးစေန ကိုယ့္နဖူး ကိုယ္ျပန္ရိုက္ေတာ့ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ တဟားဟား ရယ္ေလသည္။<br /><br />"ၾကည့္လဲလုပ္ပါဦးကိုဇင္ရာ၊ ေတာ္ၾကာေနမွ ကိုဇင့္ညီမ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနလို႕ ဟိုက အိမ္ျပန္တိုင္ေနရင္ ခင္ဗ်ား ေျပးေပါက္မွားေနပါဦးမယ္"<br /><br />"စိတ္မပူပါနဲ႕ဖိုးစေနရာ ငါ check ၿပီးပါၿပီ။ ညီမေလးနဲ႕ ေက်ာင္းမတူဘူးကြ။ သူတက္ေနတဲ့ေက်ာင္းက သပ္သပ္"<br />"အင္းေပါ့ဗ်ာ ... ေကာင္းပါေလ့။ ခင္ဗ်ားတို႕ေခတ္ဆိုေတာ့လဲ လုပ္ၾကေပါ့"<br />ငစေနတစ္ေယာက္ ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ကုတ္ရေတာ့သည္ေပါ့။<br /><br /><br />ေက်ာင္းနဲ႕အိမ္၊ အိမ္နဲ႕ေက်ာင္း ေခ်ာင္းေပါက္ရံုမက ျမစ္ပါ ေပၚေလာက္ေအာင္ေျပးေနရေသာ ငစေနတစ္ေယာက္ သစ္ရြက္တို႕ တေဖြးေဖြးေၾကြမွပင္ ေႏြေရာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သတိထားမိေတာ့သည္။ အရြက္မရွိ အရိပ္မရွိေသာ္ ေနပူရွိန္က ျပင္းလြန္းလွသည္။ ဘာလိုလိုနဲ႕ သႀကၤန္ေတာင္ ေရာက္ေပေတာ့မည္။ ထံုးစံအတိုင္းပင္ ငစေန ေက်ာင္းအားရက္တစ္ရက္ ကိုဇင္ ေရာက္ခ်လာျပန္သည္။<br /><br />"ေဟး ဖိုးစေန။ လုပ္ပါဦးဟ။ ကိုယ္ ေမာင္ရင့္အကူအညီလိုတယ္။"<br /><br />လူမျမင္ရေသး အကူအညီေတာင္းသံက အရင္ထြက္လာသည္။<br /><br />"ဆို ဆရာသမား။ ဘာေတြ ေဂ်ာက္ေပါက္က်ေအာင္ လုပ္ဦးမလို႕တုန္း။ ခင္ဗ်ားကို လိုက္ကူညီရင္းနဲ႕ ေျပးေပါက္မွားေပါင္းလဲ မနည္းေတာ့ဘူး"<br /><br />ဖုိးစေနက အရႊန္းေဖာက္ၿပီးေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာႀကီး ရႈံ႕မဲ့သြားသည္။<br /><br />"ဒီတစ္ခါ အေကာင္းပါ ဖိုးစေနရာ။ ဒီလိုကြ ... ဒီသႀကၤန္က်ရင္ ငါ့ေကာင္မေလး ျပန္လာလိမ့္မယ္"<br /><br />"အဲဒီေတာ့? ကၽြန္ေတာ္က ဘာလုပ္ေပးရမွာတုန္း"<br /><br />"ဒီလို ဖိုးစေနရာ ... ေကာင္မေလးက သူ႕အိမ္က မသိေအာင္ျပန္လာမွာ။ ငါနဲ႕အတူတူ သႀကၤန္မွာ အတူတူေပ်ာ္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ ျပန္လာတာ။ အဲဒါ ငါ သြားႀကိဳမွရမယ္။ သြားႀကိဳတဲ့ေန႕ မင္းပါ လိုက္ခဲ့ပါကြာ၊ အထုပ္ေလးဘာေလးထမ္း .... အဲေလ ... အေဖာ္ရတာေပါ့။"<br /><br />ျမတ္စြာဘုရား ... ေလာကႀကီး ဘာေတြ ေဇာက္ထိုးေမွာက္ခံုျဖစ္ေနပါလိမ့္။ ငစေနတစ္ေယာက္ စိတ္ေရာ လူပါ ညစ္သြားသည္။ ေကာင္မေလးက အိမ္က မသိေအာင္ ျပန္လာမတဲ့။ သႀကၤန္မွာ အတူတူ ေပ်ာ္ၾကမတဲ့။<br /><br />"ျဖစ္ပါ့မလား ကိုဇင္ရာ။ သႀကၤန္ လည္တာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ညက်ေတာ့ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးကို ဘယ္နားသြားထားမွာတုန္း။ ခင္ဗ်ားအိမ္ေခၚသြားမလို႕လား" ငစေနက တမင္ ရြဲ႕ၿပီးေမးလိုက္ေတာ့ ကိုဇင္ တဟားဟား ရယ္ေလသည္။<br /><br />"ဖုိးစေန ... ေမာင္ရင္ တံုးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ကယ္ပဲ တံုးလြန္းေနတာလားဟ။ ငါ အကုန္စီစဥ္ထားၿပီးၿပီကြ။ ေကာင္မေလးအတြက္ ဟိုတယ္မွာတည္းဖို႕ စီစဥ္ထားတယ္။ ေန႕ဘက္ သႀကၤန္လည္။ ညဘက္ ဟိုတယ္မွာ နားေပါ့ကြာ။ အိမ္ကိုေတာ့ မ႑ပ္မွာပဲ အိပ္မယ္လို႕ ေျပာထားတယ္။ က်န္တာေတာ့ ဟဲဟဲေပါ့ကြာ ... ဟဲဟဲ။ "<br /><br />ကိုဇင့္ဟဲဟဲက ငစေန႕ကို ပိုၿပီး စိတ္ညစ္သြားေစသည္။<br /><br />"တိဘူးဗ်ာ ... ခင္ဗ်ားတို႕ဟာေတြ တစ္ကယ္ကို လိုက္မမွီေတာ့ဘူး။ တတ္လဲတတ္ႏိုင္ၾကပါေပ့။ စိတ္ႀကီးကိုညစ္တယ္"။ ငစေနတစ္ေယာက္ ကေလးေပါက္စ ေလသံႏွင့္ ေျခေထာက္ကို ေဆာင့္၍ေျပာေတာ့ ကိုဇင့္ရယ္သံက ပို၍ပို၍သာ က်ယ္လို႕လာေလေတာ့သည္။<br /><br />"ဒါနဲ႕ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ဘယ္ေန႕ ျပန္လာမွာလဲ"<br /><br />"သႀကၤန္ မတိုင္ခင္ ၂ ရက္"<br /><br />အခ်ိန္က ငစေန႕အတြက္ ျမန္လြန္းလွေသာ္လည္း ကိုဇင့္အတြက္မူ ေႏွးလြန္းလွေပသည္။ ေကာင္မေလး လာမည့္ရက္ကိုသာ လည္တစ္ဆန္႕ဆန္႕ ႏွင့္ လက္ခ်ိဳးေရတြက္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေသာ ကိုဇင့္ကိုေတြ႕တိုင္း ငစေန ရယ္ရမလုိ ငိုရမလို ျဖစ္ရသည္။ သြားႀကိဳမည့္ေန႕သို႕ေရာက္ေသာ္ မနက္အေစာႀကီး ကိုစေနတစ္ေယာက္ အိမ္သို႕ ေရာက္လာေတာ့သည္။ ငစေနကေတာ့ အိပ္ေကာင္းတုန္း။<br /><br />"ဟာ ... ေဟ့ေဟ့ ဖိုးစေန။ ထပါဟ။ ဒီေန႕သြားႀကိဳရမွာေလ။ ေနာက္က်ကုန္ေတာ့မွာပဲ။ " ေျပာရင္းဆိုရင္းႏွင့္ပင္ ငစေန႕ကို အိပ္ယာေပၚမွ အတင္းဆြဲခ်သျဖင့္ ငစေန ထလိုက္ရသည္။<br /><br />"ကိုဇင္ လုပ္ၿပီဗ်ာ။ မနက္ အေစာႀကီးပဲရွိေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလး ေလယာဥ္က ေန႕လည္မွ ဆိုက္မယ့္ဟာ။ ဘာေတြျဖစ္ေနတာတုန္း" ငစေန အိပ္မႈန္စံုမႊားျဖင့္ေအာ္ေတာ့ ကိုဇင္ စပ္ၿဖဲၿဖဲလုပ္ျပသည္။<br /><br />"ငါ စိတ္ေတြ အရမ္းလႈပ္ရွားေနလို႕ပါကြာ။ အေစာႀကီးလဲ ႏိုးေနတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းလည္း မေနခ်င္တာနဲ႕ မင္းဆီထြက္လာတာ။ လာလာ ... မ်က္ႏွာသစ္လုိက္၊ ၿပီးရင္ အျပင္မွာ breakfast ထြက္စားရေအာင္၊ ေမာ္ဒန္ သြားမလား၊ သေျပရိပ္သြားမလား ... မင္းႀကိဳက္တာေျပာ။"<br /><br />"ကဲပါ ... ခင္ဗ်ားလုပ္တာနဲ႕ အိပ္ခ်င္စိတ္လဲ ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။ ခဏေစာင့္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး အဝတ္အစား လဲလိုက္ဦးမယ္၊ ၿပီးရင္ ေမာ္ဒန္ပဲသြားၾကတာေပါ့။"<br /><br />လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္၊ နံျပားႏွင့္ ဆိပ္စြပ္ျပဳတ္ တပြဲမွာၿပီးေတာ့ ငစေန ဟာေနေသာ ဗိုက္ကို အရင္ျဖည့္လုိက္သည္။ ကိုဇင္ကေတာ့ စီးကရက္ကိုသာ တစ္လိပ္ၿပီးတစ္လိပ္ ဖြာေနသည္။ လက္ဘက္ရည္ခြက္က အရာမယြင္းေသး။<br /><br />"ကိုဇင္ ... ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ေခ်ာလားဗ်"<br /><br />"ေအာ္ ... ေက်းဇူးရွင္ ... ေမးေဖာ္ရေသးတယ္ေနာ္။ ဒီေလာက္ ၾကာလွၿပီ ခုမွပဲ ေမးေတာ့တယ္။ ... ဟီးဟီး ... အမွန္အတိုင္းေျပာမယ္ကြာ ... ငါ သူ႕ကို မေတြ႕ဖူးေသးဘူးကြ"<br /><br />"ေအးေလ ... ခင္ဗ်ားတို႕က ခုမွေတြ႕မယ္ဟာ။ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေမးတာက ဓါတ္ပံုထဲမွာ လွလားလို႕ေမးတာ။"<br /><br />"ဟီး ... ဓါတ္ပံုကို မေတြ႕ဘူးေသးတာဖိုးစေနေရ။ ေကာင္မေလးက သူ႕အိမ္က သိမွာစိုးလို႕ဆိုၿပီး ဓါတ္ပံုေတာင္ ပို႕မေပးဘူး။"<br /><br />ထင္သည္ ... ကိုဇင္တို႕ တစ္ခုခုေတာ့ တစ္လြဲလုပ္ရမွ ေက်နပ္သည္ကို ဖုိးစေန သိၿပီးသား။ ခု ဇာတ္လမ္းက စၿပီ။<br /><br />"ကဲ .. အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားက ေလဆိပ္ေရာက္ရင္ ဘယ္ေကာင္မေလးကို ဘယ္လိုႀကိဳမွာတုန္း လုပ္စမ္းပါဦး။ ေလယာဥ္ေပၚပါသမွ်လူကို ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးလား လို႕ လိုက္ေမးရမွာေတာ့ မနိပ္ေသးပါဘူးဗ်ာ"<br /><br />ငစေန နံျပားတဖဲ့ကို ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္ရင္း ပလုပ္ပေလာင္းေမးေတာ့ ကိုဇင္က ထံုးစံအတိုင္း ခပ္ေထ့ေထ့ ၿပံဳးျပန္သည္။<br /><br />"လူျမင္ဘူးမွ ႀကိဳလို႕ရမွာလား ငစေနရယ္။ နည္းေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ဒီမွာ ... ဦးေႏွာက္ကို လႊာၿပီးသံုး သိလား။ အတံုးလိုက္အတစ္လိုက္ေတြ သိ္ပ္မလုပ္နဲ႕။ ေမာင္ရင့္ကြန္ပ်ဴတာေတာင္ ဒီလို အႀကံမ်ိဳးေတြ ထုတ္ႏို္င္မွာမဟုတ္ဘူး။" <br />ကိုဇင္က ႏိုင္ဖဲကို ကိုင္ထားေသာ ေလသံႏွင့္ ေျပာေလသည္။<br /><br />"ေဟ့လူ ေျပာမွာေျပာဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကြန္ပ်ဴတာခ်ည္းပဲ လာထိခိုက္မေနနဲ႕"<br /><br />"ေကာင္မေလးနဲ႕ငါနဲ႕က အခ်ိန္းအခ်က္ လုပ္ထားတယ္ကြ။ သူက အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ဝတ္လာမယ္တဲ့"<br /><br />"ဟားဟား ... ေကာင္းလိုက္တဲ့ မဟာအႀကံအစည္ႀကီး။ အကၤ်ီအမည္းက ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးမွာပဲ ရွိတာက်ေနတာပဲ။ ေလယာဥ္တစ္စီးလံုး အကၤ်ီအမည္းဝတ္လာရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္လိုလုပ္မလဲ" .. ငစေန ၾကားျဖတ္၍ တဟားဟား ေအာ္ရီေတာ့ ကိုဇင္က<br /><br />"ဟ ... ျဖတ္မေျပာနဲ႕ေလ ဖိုးစေနရ။ ဆံုးေအာင္ နားေထာင္ပါဦးဟ။ သူက အကၤ်ီ အနက္ေရာင္ ဝတ္လာမယ္ကြာ။ ၿပီးရင္ ေလဆိပ္ထဲမွာ အသိေတြ ရွိမရွိ အရင္ၾကည့္မယ္။ မရွိဘူးဆိုရင္ အခ်က္ျပတဲ့အေနနဲ႕ ပန္းအနီေရာင္ေလးတစ္ပြင့္ ရင္ဘတ္မွာ ထိုးလိုက္မယ္တဲ့။ အဲဒါဆိုရင္ ငါက ဖဲျပား အနီေရာင္ေလးကို ရင္ဘတ္မွာ ထိုးၿပီး သူ႕ဆီကို သြားလိုက္ယံုပဲ။ ရွင္းၿပီလား"<br /><br />"ကဲပါဗ်ာ ... ထားပါေတာ့။ ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက သူ႕အသိေတြအမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေတြ႕ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ မေတာ္ အိမ္က လူေတြပါ ေရာက္ေနရင္ ျပႆနာ တက္ကုန္မွာေပါ့။ တစ္ကယ္ပဲ မစဥ္းမစားနဲ႕ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ့္ညီမသာ ဆိုလို႕ကေတာ့ ဇက္ပိုးကိုခ်ည္းပဲ နာနာအုပ္ပစ္မွာ"<br /><br />"ဟားဟား ... ေမာင္ရင့္ညီမေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဖိုးစေန။ သူ႕ဥာဏ္ကလဲ ေမာင္ရင့္ထက္ ေျပးသဗ်။ ကိုယ္ အဲဒါကို ေမးၿပီးၿပီ။ သူက အိမ္ကလူေတြကို လြမ္းလို႕ surprise လုပ္ရေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ျပန္လာတယ္လို႕ ေျပာမွာေပါ့ တဲ့။ ကဲ ... ဒီေလာက္ ဥာဏ္ေကာင္းေနမွေတာ့ ေမာင္ရင့္ညီမ ဘယ္ကလာ ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့မွာတုန္းကြ။ ဟားဟား"<br /><br />ငစေနတို႕ ေလဆိပ္ထဲေရာက္ၿပီး မၾကာမီမွာပင္ ေလယာဥ္ဆိုက္ေလသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ။ ခရီးသည္မ်ား အလွ်ိဳအလွ်ိဳ သက္ဆိုင္ရာ ေကာင္တာမ်ားမွ ထြက္လာၾကသည္။<br /><br />"ငစေန ... လုပ္ပါဦးဟ ... ကူၿပီးရွာပါဦး။ အကၤ်ီအနက္နဲ႕ က ေလးေယာက္ေလာက္ျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္တစ္ေယာက္လဲမသိဘူး"<br /><br />ငစေန ေလဆိပ္အတြင္းပိုင္းထဲ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အခုထြက္လာတဲ့ အကၤ်ီအနက္ လက္ျပတ္နဲ႕ေကာင္မေလးကို ျမင္ဖူးသလိုလို ....<br /><br />"ဟိုက္ ... ကိုဇင္ ... ဟိုမွာ မိုးမိုးဗ် ... ခင္ဗ်ားညီမ မိုးမိုး။ ကြိဳင္ပဲ။ ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္လာတာလဲမသိဘူး"<br /><br />ငစေန ျပမွပင္ ကိုဇင္တစ္ေယာက္ သူ႕ညီမကို ျမင္ေလသည္။<br /><br />"ဟာ ... ဖိုးစေန ... ဟိုတစ္ေယာက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ထား။ ငါ ညီမေလးဆီ သြားလိုက္ဦးမယ္။"<br /><br />ကိုဇင္ ေျပးသြားရာေနာက္သို႕ ငစေနပါ ေျပးလိုက္သြားရသည္။ အကၤ်ီအနက္ေရာင္ႏွင့္ ေကာင္မေလးမ်ားကေတာ့ ပန္းအနီကို ရင္ဘတ္မွာ မထိုးၾကေသး။<br /><br />"မိုး ... ဘာျဖစ္တာလဲညီမေလး။ နင္ ဘာျဖစ္လို႕ ျပန္လာတာလဲ။ ေနေရာေကာင္းရဲ႕လား။ အဆင္ေရာေျပရဲ႕လား။ ငါစိတ္ပူလိုက္တာဟာ။"<br /><br />ကိုဇင္တစ္ေယာက္ သူ႕ညီမပုခုန္းကိုကိုင္ရင္ တတြတ္တြတ္ ေမးေလသည္။<br /><br />"ဟိုေလ ... ညီမေလး ကိုႀကီးတို႕ ေဖႀကီးတို႕ကို လြမ္းလို႕ ခဏျပန္လာတာ။ ညီမေလးသူငယ္ခ်င္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ ဝယ္ၿပီးမွ မျပန္ျဖစ္တာနဲ႕ သူ႕လက္မွတ္ ကိုညီမေလး ယူလိုက္တာ။ ကိုႀကီးတို႕ အံ့ၾသသြားေအာင္လို႕ အေၾကာင္းမၾကားပဲ ျပန္လာတာေလ။"<br /><br />မိုးမိုးအေျဖေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ကိုဇင္ပါ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားပါသည္။<br /><br />"ဘာ .... နင္ဘာေျပာတယ္" ရုတ္တရက္ ေအာ္လုိက္သည့္ ကိုဇင့္အသံေၾကာင့္ မိုးမိုး ဆတ္ကနဲတုန္သြားကာ လက္ထဲမွာ အရာတစ္ခု လြတ္က်သြားသည္။<br /><br />ႏွင္းဆီ အနီေရာင္တစ္ပြင့္ .... အကၤ်ီတြင္ အသင့္ထိုးရန္ ကလစ္ေလးႏွင့္ ခ်ိတ္ထားေသာ အနီေရာင္ႏွင္းဆီ။<br /><br />"ကိုႀကီး ... ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္။ ... ဘာျဖစ္သြားလို႕လဲ။ ကိုႀကီးကေရာ ဘာလို႕ ေလဆိပ္ကိုိေရာက္ေနတာလဲ။ ညီမေလး ျပန္လာမွာကို သိလို႕လား"<br /><br />မ်က္လံုးအဝိုင္းသားႏွင့္ အျပစ္ကင္းသူ ဘာမွ မသိသူတစ္ေယာက္ပမာ ေမးေသာေမးခြန္းကို ကိုဇင္ ျပန္မေျဖႏိုင္ပါ။ လက္ထဲမွ ကိုင္ထားေသာ အရာတစ္ခုကိုသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚသို႕ ေဒါသတစ္ႀကီး ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့သည္ ...<br /><br />အနီေရာင္ ဖဲျပားေလးတစ္ခု<br /><br />ဘာမွ ထပ္ရွင္းျပစရာ မလိုေတာ့ပါ။ အားလံုးကို အလိုလိုနားလည္သြားေသာ မိုးမိုးတစ္ေယာက္ တသိမ့္သိမ့္ ရိႈက္ကာ ငိုေတာ့သည္။ ကိုဇင္ကေတာ့ ဝုန္းကနဲလွည့္ကာ ေလဆိပ္အျပင္ဘက္သို႕ ေျပးထြက္သြားေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ငစေနတစ္ေယာက္သာ ကိုဇင့္ေနာက္သို႕ လိုက္သြားရေကာင္းႏိုး၊ ငိုေနသူကို ေခ်ာ့ရေကာင္းႏိုးျဖင့္ ေဝခြဲမရႏိုင္ ျဖစ္ေနေလေတာ့သည္။<br /><br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-21790937413880154102008-02-28T11:25:00.000+08:002008-02-28T11:26:47.288+08:00<div style="text-align: justify;">ငစေနတစ္ေယာက္ အလုပ္ေတြမ်ားလုိက္တာမွ အေမတို႕ေျပာသလို ယားတာေတာင္ မကုတ္အားလို႕ ထံုးတို႕ၿပီးမွတ္ထားရတယ္ ဆိုတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ မယားလို႕ ထံုးမတို႕လိုက္ရေပမယ့္ တစ္ပတ္ေလာက္ဆက္တိုက္ ေန႕လည္စာလြတ္သြားတဲ့ဒဏ္က အရင္ရွိထားဖူးတဲ့ အစာအိမ္ျပႆနာကို ျပန္အစေဖာ္လာပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိၿပီး ျခေသၤ့ကၽြန္းမွာ ေရာဂါတစ္ခါျဖစ္ရင္ အနည္းဆံုး ၃၀၀ ေလာက္ ေအာက္ထစ္ကုန္တတ္တာမို႕ အေျခအေနမဆိုးခင္ အလုပ္ကိုေလွ်ာ့ၿပီး က်န္းမာေရးအေျခအေနကို ကမန္းကတမ္းျပန္ထိန္းလိုက္ရတယ္။ အစ္မေတြ အစ္ကိုေတြကလဲ ေအာ္လွၿပီမို႕ ဒီေန႕ေတာ့ အလုပ္မ်ားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး Blog တင္မယ့္ post တစ္ခု ခိုးေရးျဖစ္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ အသစ္ေရးဖို႕ အႀကံမရေတာ့လဲ ေရးလက္စ အေဟာင္းျဖစ္တဲ့ ငယ္ဘဝအေၾကာင္းကိုပဲ ဆက္ေရးရတာေပါ့။<br /><br />ငစေန၏ငယ္ဘဝ၌ အထင္ရွားဆံုးအမူအက်င့္ကိုေျပာျပပါ ဆိုလွ်င္ အပ်င္းထူျခင္းပင္ ျဖစ္ေလသည္။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းစာကိုလုပ္ရမွာပ်င္း၏။ အေမကေတာ့ ငစေနတို႕မ်ား ေက်ာင္းစာဆိုရင္ တီ ဆားေၾကာက္တာထက္ေတာင္ ေၾကာက္ေသးတယ္ လို႕ေျပာတတ္သည္။ ဟုတ္ပ။ ထိုေက်ာင္းစာလုပ္သည့္အထဲမွာမွ အပ်င္းဆံုးမွာ ေက်ာင္းမွ သင္ၿပီးသားစာမ်ားကို ျပန္လုပ္ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ငစေနတို႕ငယ္ငယ္တုန္းက က်ဴရွင္သင္ၾကားပံုမွာ ယေန႕ဆရာမ်ားကဲ့သို႕မဟုတ္ေပ။ ေရာက္သည္ႏွင့္ ဆရာမက ဒီေန႕ ေက်ာင္းမွာ ဘာသင္လဲ ဆိုတာ အရင္ေမးသည္။ သခၤ်ာသင္သည့္ေန႕ဆိုလွ်င္ အကုန္ အစအဆံုး တစ္ေခါက္ျပန္တြက္ရသည္။ က်က္စာပါလာလွ်င္ ခ်က္ခ်င္း က်က္ၿပီး ျပန္အံ (အလြတ္ျပန္ဆို) ရသည္။ ငစေနကလဲ ဒါမ်ိဳးဆို ပ်င္းမွပ်င္း။ က်ဴရွင္ဆရာမႏွင့္ ခဏခဏ ျပႆနာတက္ဖန္မ်ားလာေတာ့ အေမ့ကို က်ဴရွင္မတက္ေတာ့ဟု ငစေနေၾကျငာေလသည္။ (အဲဒါ ၂ တန္းေက်ာင္းသားတဲ့ေနာ္)။ အေမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္၊ “ေအးေလ။ နင္ပ်င္းရင္လဲ မတက္နဲ႕ေပါ့။ လပတ္စာေမးပြဲမွာ အဆင့္ ၁၀ ေအာက္ မက်ေစနဲ႕။ က်ရင္ေတာ့ နင့္ကိုက်ဴရွင္ျပန္ပို႕မယ္” ဟုသာ ေျပာေလသည္။ အလြန္ေပ အလြန္ကတ္ေသာ ငစေနကလဲ အဆင့္ ၇၊ ၈၊ ၉ တို႕ကိုသာ တစ္လွည့္စီယူ၍ က်ဴရွင္တက္ျခင္းမွ ကင္းလြတ္ေအာင္ႀကံေဆာင္ေတာ့သည္။<br /><br />စတုတၳတန္းသို႕ေရာက္ေသာခါ ငစေနတစ္ေယာက္ ရင္တထိတ္ထိတ္ေပါ့။ အစိုးရစစ္ေပကိုး။ အစ္မလုပ္သူက ေလးတန္းအစိုးရစစ္မွာ ဂုဏ္ထူးေတြ တေပြ႕တပိုက္ ရထားေလေတာ့ ငစေန႕အလွည့္က်မွ ဘာမွမရရင္ ေခါင္းက်ိန္းေပေတာ့မည္။ ကိုယ့္မာနနဲ႕ကိုယ္ က်ဴရွင္ကလဲ ျပန္မတက္ခ်င္သည္မို႕ စာကိုသာ အေသကုန္းရုန္းက်က္ရေတာ့သည္။ ေက်ာင္းမွ ဆရာမမ်ားကလဲ “ေလးတန္းကို ဘာမွတ္ေနလဲ။ ဒါ အစိုးရစစ္ စာေမးပြဲ၊ ၈တန္းတို႕ ၁၀ တန္းတို႕နဲ႕ အတူတူပဲ ” ဟုဆိုကာ အတင္းေမာင္းအ တင္းတြန္းၾကသည္။ မႏွစ္က စာေမးပြဲတုန္းက ေက်ာင္းမွ ၿမိဳ႕နယ္အလိုက္ ပထမရသူတစ္ေယာက္ ပါသည္မို႕ ဒီႏွစ္ ၿမိဳ႕နယ္ဆုေတြ ပိုမ်ားမ်ားခ်ိတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ အတန္းပိုင္ဆရာမ သင္ေသာ သခၤ်ာႏွင့္ ပထဝီက အဆိုးဆံုး။ သခၤ်ာဆိုလွ်င္ တစ္ခါသင္လွ်င္ အခန္းတစ္ခန္း ျပတ္ေအာင္သင္ၿပီး ရွိသမွ် ေလ့က်င့္ခန္းအကုန္ အိမ္စာေပးပစ္ေလ့ရွိသည္။ အိမ္မွာ ငစေနတစ္ေယာက္ စာခ်ည္းပဲ ကုန္းရုန္းလုပ္ေနသည္မို႕ လူႀကီးမ်ားကပင္အံ့ၾသေသာ အမူအယာ ျပၾကသည္။ ဒီလိုနဲ႕ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲႀကီးမွာ တစ္ျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာေလေတာ့သည္။<br /><br />ပထမအစမ္း စာေမးပြဲစစ္ခါနီး တစ္လခန္႕အလိုတြင္ေတာ့ ဆရာမက ငစေနတို႕ကို အလြန္ဝမ္းသာစရာ သတင္းစကားတစ္ခု ေပးေလေတာ့သည္။ ထိုသတင္းမွာကား ယခုႏွစ္မွစ၍ ေလးတန္းစာေမးပြဲကို အစိုးရမွ တာဝန္ယူစစ္ေဆးျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းၿပီး မိမိ သက္ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းမ်ားအလိုက္သာ စာေမးပြဲမ်ား က်င္းပၾကရန္ ဟူေသာ သတင္းပင္ ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ ငစေနတို႕ ေပ်ာ္လိုက္တာမွ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေလးတန္းႏွစ္ကား အေပ်ာ္မ်ား စုေနေသာႏွစ္ဟု ဆိုရမလားပင္ မေျပာတတ္၊ ပထမအစမ္း စာေမးပြဲၿပီး၊ သတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္မွာပင္ အတန္းပိုင္ဆရာမ သင္ေသာ သခၤ်ာႏွင့္ပထဝီမွာ သင္ရိုးအကုန္ ကၽြတ္ေသာအေျခအေနသို႕ေရာက္ေတာ့သည္။ သင္ရိုးကုန္ၿပီဆိုတာနဲ႕ အတန္းပိုင္ဆရာမက ခြင့္ရက္ရွည္ယူေလသည္။ မီးဖြားခြင့္ တဲ့။ မင္းတို႕ အတန္းတင္စာေမးပြဲနားနီးမွ ျပန္လာမယ္။ သိပ္မေဆာ့နဲ႕၊ ငစေန၊ ဆရာမမရွိရင္ မင္းအတန္းထိန္းရမယ္ေနာ္။ ဟု ႏႈတ္ဆက္ကာ ခြင့္ယူသြားေလေတာ့သည္။ ငစေနတို႕မွာ ေပ်ာ္မဆံုးေတာ့။ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ သမိုင္းတို႕သာ သင္ရန္က်န္ေတာ့သည္ကိုး။ အားေနေသာအခ်ိန္မ်ားတြင္ ငစေနတို႕ ၂ တန္းႏွင့္ ၃ တန္းမွ ဆရာမမ်ားကို အမွတ္ကူျခစ္ေပးျခင္း၊ စာေမးပြဲကူစစ္ေပးျခင္း၊ စာကူသင္ေပးျခင္း စသည္ျဖင့္သြားေရာက္ကူညီကာ အငယ္တန္းမ်ားအား ဆရာႀကီးလုပ္ၾကသည္။<br /><br />အတန္းေခါင္းေဆာင္ဆိုေသာ တာဝန္မွာ ဆရာမမရွိေသာအခါ အတန္းေသာ့ကို ထိန္းသိမ္းရေသာ တာဝန္လဲ တစ္ခုပါလာေလသည္။ ေသာ့ကိုင္ရေတာ့ မနက္ကို သူမ်ားမေရာက္ခင္ ေစာေစာေရာက္ေအာင္သြားၿပီး အတန္းဖြင့္ေပးရတာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြ အတန္းထဲမဝင္ပဲ အျပင္မွာေသာင္းက်န္းေနရင္ ငစေနနဲ႕ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးနဲ႕ ကြိဳင္တက္ေပလိမ့္မည္။ ငစေနက ေက်ာင္းႏွင့္အ ေမ့ရံုးႏွင့္ နီးသည္မို႕ အၿမဲတမ္း အေမ့ရံုးကားႏွင့္သာ လိုက္ေလ့ရွိသည္။ ယခု ေစာေစာသြားဖို႕က်ေတာ့ ရံုးကားစီး၍ မျဖစ္ေတာ့။ အေဖကလဲ နယ္မွာတာဝန္က်ေနသည္မို႕ လိုက္မပို႕ႏိုင္၊ အေမကလဲ မနက္စာ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိစၥ အလ်င္မွီေအာင္ လုပ္ရေတာ့ ေစာေစာလိုက္မပို႕ႏိုင္ေပ။ အေမ့ကိုဘယ္လိုလုပ္ရမလဲေမးေတာ့ “ငစေနရယ္။ နင္ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္သြားေပါ့။ ငါေရာက္ေတာ့မွ ထမင္းခ်ိဳင့္လာေပးမယ္” ဟုေျပာေလသည္။ ဤသို႕ႏွင့္ ေလးတန္းေက်ာင္းသား ငစေနတစ္ေယာက္ ေက်ာက္ေျမာင္းရွိအိမ္မွ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ရွိေက်ာင္းသို႕ မနက္ေစာေစာ တစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းတက္ေလေတာ့သည္။ ေဆြမ်ိဳးမ်ားသိေသာ္ အေမ့ကို ဝိုင္းအျပစ္တင္ၾကသည္။ ကေလးကို တစ္ေယာက္တည္းလႊတ္ရေကာင္းလားေပါ့။ အေမကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ “သူသြားတတ္ပါတယ္” ဟုသာ ျပန္ေျပာတတ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က နယ္ေရာက္ေနေသာ အေဖ့ကို လွမ္းတိုင္ၾကသည္။ အေဖကလဲ “နင္တို႕သားအမိနဲ႕ေတာ့ ခက္ပါတယ္” ဆိုတာထက္ ပိုမေျပာေပ။ အေမသည္ ငစေန႕အတြက္ တစ္ကယ္ပင္ အေရးပါေသာ ပဲ့ကိုင္တစ္ေယာက္၊ ပန္းပြတ္သမတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ပဲ ငစေန၏ မူလတန္းရက္မ်ား ကုန္ဆံုးခဲ့ေတာ့သည္။</div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-77266028042460413022008-02-02T22:06:00.001+08:002008-02-02T22:23:11.653+08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/R6R472Xv66I/AAAAAAAAAk0/fFajctgY8wc/s1600-h/ED_02SideChair_F.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/R6R472Xv66I/AAAAAAAAAk0/fFajctgY8wc/s320/ED_02SideChair_F.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5162384042476170146" border="0" /></a>ငယ္ဘဝအေၾကာင္းနည္းနည္းျပန္ဆက္ဦးမည္။<br /><br />ရာထူးဆိုတာ ရူးတာ လို႕ေတာ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြ အၿငိမ့္မွာ ပ်က္လံုးထုတ္ၾကသည္။ အမွန္က ရာထူးဆိုတာ မရသူေတြအတြက္သာ မေကာင္းတာ၊ ရထားသူေတြအတြက္က ေကာင္းမွေကာင္းဗ်။ ငစေန ရာထူးအေၾကာင္းစသိတာ ၁ တန္းေက်ာင္းသားဘဝကတည္းကေပါ့။ ငစေနက အသက္ ၅ ႏွစ္ခြဲမွာမွ ေက်ာင္းစတက္ရတာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ နည္းနည္း အေကာင္ႀကီးသည္။ ဆရာမေတြ သတိထားၾကတာေပါ့။ သူငယ္တန္းေက်ာင္းစဖြင့္လို႕ ဘာမွသိပ္မၾကာလုိက္ ျပႆနာက တက္ေတာ့သည္။ ျဖစ္တာက ဒီလို၊ မင္းမင္းဆိုတဲ့ေကာင္က ငစေနနဲ႕ တစ္ခံုတည္းထိုင္တာ၊ ေတာ္ေတာ္ခင္သည္။ တစ္ရက္ ငစေနက ေဘးကခံုေပၚကို ေျခေထာက္လွမ္းတင္ၿပီးထိုင္ေနတာကို ဒီေကာင္က အဲဒီေျခေထာက္ကို ႀကိဳးခုန္သလို လာခုန္ေနသည္။<br /><br />“ေဟ့ေကာင္၊ ျပဳတ္က်မယ္ေနာ္”<br /><br />ငစေန လွမ္းသတိေပးလိုက္ေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ေက်းဇူးရွင္က ရပါတယ္ကြာ ဟုဆိုကာ ဆက္ေဆာ့ေနသည္။ ဘာမွမၾကာလိုက္ လြတ္ေအာင္မခုန္ႏိုင္တဲ့တစ္လွည့္ ငစေန႕ေျခေထာက္ႏွင့္ ခလုတ္တိုက္မိကာ ေရွ႕ကို ဟပ္ထိုးလဲက်ေတာ့သည္။ သံမံသလင္းႏွင့္ ေမးစိ မိတ္ဖြဲ႕ေလေသာ္ ေသြးမ်ား ျဖာကနဲ က်ေလသည္။ ရလာဒ္က ေဆးခန္းသို႕ေျပး၍ ေလးခ်က္ခ်ဳပ္လိုက္ရသည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အျဖစ္အပ်က္က ငစေန ေျခေထာက္ထိုးခံေသာေၾကာင့္ မင္းမင္း ျပဳတ္က်ၿပီး ေမးစိကြဲသည္ဟူသတတ္။ ဆရာမမ်ားၾကားတြင္ ငစေန နာမည္ႀကီးသြားသည္။<br /><br />“တယ္မလြယ္တဲ့ေကာင္၊ တစ္ခံုတည္းထိုင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကိုေတာင္ ေမးစိကြဲေအာင္လုပ္သတဲ့”။<br /><br />အျဖစ္အပ်က္မွန္ကို ငစေနႏွင့္ မင္းမင္းႏွစ္ေယာက္သာ သိၾကသည္။ သို႕ေသာ္ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက ဒီတိုင္းသာေနၾကသည္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ ရွင္းမျပၾက။ ဆရာမမ်ားက မင္းမင္းကို ခံုေျပာင္းထိုင္ဖို႕ေျပာေသာ္လည္းမေျပာင္း၊ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ လည္ပင္းဖက္ၿပီး ေပါင္းၿမဲေပါင္းၾကသည္။<br /><br />ပထမတန္းသို႕ေရာက္ေသာ္ အတန္းပိုင္ဆရာမက ထိုအခ်က္ကို ေထာက္၍ ငစေန႕အား ရာထူးတစ္ခု အပ္ႏွင္းေလသည္။ “ေမာ္နီတာ” တဲ့။ အတန္းေခါင္းေဆာင္၊ သို႕မဟုတ္ လူဆိုးထိန္းဆိုပါေတာ့။ ရာထူးႏွင့္အတူ ပါလာတာက ထိုင္ခံု။ ဒါေၾကာင့္မို႕ တစ္ခ်ိဳ႕က ရာထူးကို ထိုင္ခံုဟု သြယ္ဝိုက္ေခၚၾကတာျဖစ္မည္။ ငစေန တို႕ ေက်ာင္းသားေတြ ထိုင္ရတဲ့ခံုက ေနာက္မွီမပါေသာ ခံုတန္းရွည္ႀကီးေတြ။ တစ္တန္းကို ၂ ေယာက္၊ သို႕မဟုတ္ ၃ ေယာက္ ထိုင္ရေလသည္။ ဆရာမ ထိုင္ေသာခံုက ေနာက္မွီေရာ လက္တန္းပါ ပါေသာခံု။ ငစေနတို႕ အလြန္ထိုင္ခ်င္ၾကေပမယ့္ မည္သူမွ မထိုင္ရဲၾက။ ဆရာမ စားပြဲ၏ ေဘးတြင္ ထိုခံုကဲ့သို႕ ေနာက္တစ္ခံုရွိေသးသည္။ ေနာက္မွီေတာ့ပါသည္။ လက္တန္းမပါ။ ငစေန ေမာ္နီတာ ရာထူးရေသာအခါ ဆရာမက ငစေနကို ထိုခံု၌ ေပးထိုင္ေလသည္။ အၿမဲတမ္းေတာ့မဟုတ္။ ဆရာမ အျပင္သြားစရာရွိ၍ ငစေန အတန္းထိန္းရသည့္အခါမ်ိဳးဆိုလွ်င္ ထိုခံုမွာ ထိုင္ရသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္ခံုတစ္ခု တရားဝင္ရေသာအခါ ေသြးနားထင္ေရာက္တတ္ေသာ လူ႕သဘာဝကို ငစေန ငယ္စဥ္ကတည္းက သိျမင္ခြင့္ရခဲ့သည္။<br /><br />ရာထူးႏွင့္အတူ ေနာက္တစ္ခုပါလာတာက အာဏာျဖစ္သည္။ ေမာ္နီတာဆိုတာ ဆရာမမရွိရင္ သူအႀကီးဆံုးဗ်။ ဆရာမက “ငစေနေရ၊ ဆရာမ အစည္းအေဝးသြားဦးမယ္ အတန္းထိန္းထား၊ စကားေျပာတဲ့ေကာင္ေတြနာမည္မွတ္ထားလိုက္၊ ငါျပန္လာမွ ေဆာ္မယ္” ဆိုလို႕ကေတာ့ ငစေနတို႕ အလြန္ မ်က္ႏွာပြင့္ေလၿပီ။ ငစေန႕အတြက္ နာမည္မွတ္စရာ ဗလာစာရြက္ေပးေသာသူႏွင့္၊ ခဲတံခၽြန္ေပးေသာသူႏွင့္၊ အဟဲ ... ငစေနတို႕ ေကာင္းစားေနတာေပါ့။ မ်က္ႏွာခ်ိဳ မေသြးလို႕လဲမရ၊ ငစေနတို႕ မ်က္လံုးထဲ ကန္႕လန္႕ကန္႕လန္႕ျဖစ္လာလို႕ကေတာ့ စကားေျပာေျပာမေျပာေျပာ ထိုနာမည္စာရင္းထဲ ပါၿပီသာမွတ္။ ဆရာမ ျပန္လာလို႕ကေတာ့ အဲဒီေကာင္ အစစ္အေဆးအေမးအျမန္းမရွိ အနည္းဆံုး ၃ ခ်က္ေလာက္ေတာ့ ဖင္ခၽြတ္ၿပီး အရိုက္ခံရေလၿပီ။ အတန္းထဲမွာ အကုန္လံုး စကားသံမထြက္ရ၊ အကုန္ ေမွာက္အိပ္ေနရသည္။ ေခါင္းပင္မထူရဲ။ ထိုအခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အေရွ႕ဆံုးမွာ ေနာက္မွီပါေသာ ထိုင္ခံုမွာ မိန္႕မိန္႕ႀကီးထိုင္၍ စာရြက္တစ္ကိုင္ကိုင္ ခဲတံတစ္ဝင့္ဝင့္ႏွင့္ ဟန္ေရးျပေနေသာ ငစေနကို ျမင္ေယာင္သာၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ။<br /><br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-83687511416784496842008-01-27T19:02:00.001+08:002008-01-27T19:05:50.912+08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/R5xk-2Xv65I/AAAAAAAAAks/MUSQvbDeovo/s1600-h/DSCF1840.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp0.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/R5xk-2Xv65I/AAAAAAAAAks/MUSQvbDeovo/s320/DSCF1840.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160110303969536914" border="0" /></a><br />ဒီပံုေလးကို “အထီးက်န္” လို႕ နာမည္ေပးျဖစ္တယ္။ သူ႕ကို စီးမယ့္ ပိုင္ရွင္ကို ေစာင့္စားရင္း အထီးက်န္ေနရွာတဲ့ စက္ဘီးေလးေပါ့။ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-73627598129801262822008-01-27T18:36:00.000+08:002008-01-27T18:54:07.308+08:00<div style="text-align: justify;">ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဒါသေတြ အႀကီးအက်ယ္ထြက္ေနတယ္ဗ်ာ။ ေအာ္ ... ဘာကိုထြက္ေနတာလဲ ဟုတ္လား? ကၽြန္ေတာ့္ လက္စြဲေတာ္ ပါေလရာဖုန္းကိုေပါ့။ ဟုတ္တယ္ဗ်ာ ... ဘာေကာင္မွန္းကိုမသိဘူး။ ေျပာေတာ့ Smart Phone တဲ့။ အရမ္း smart ျဖစ္လြန္းတယ္။ တစ္ကယ္ အေရးႀကီးတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ရင္ အၿမဲတမ္း ကြက္တိ hang တယ္။ သံုးထားတာက Windows Mobile 6။ Windows ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္းေပါ့ ... ဘာမွ အေၾကာင္းအရင္း ရွာမရပဲကို hang တာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး လြန္လြန္းသြားလို႕ ေဒါသ အႀကီးအက်ယ္ထြက္ေနတယ္။ Bill Gate ကို တရားစြဲခ်င္တယ္။ ဒီေလာက္ အသံုးမက်တဲ့ OS ေတြကို လိမ္ညာေရာင္းခ်မႈနဲ႕။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ျဖစ္ပံုက ဒီလို .... ဒီေန႕ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ခ်ိန္းထားတယ္။ ခါတိုင္း ထိုင္ေနက် Starbucks ဆိုင္မွာပဲေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ထက္ ေစာေရာက္ေနပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဆိုင္က တနဂၤေႏြဆိုေတာ့ နည္းနည္း လူျပည့္ေနတယ္။ ခါတိုင္း ထိုင္ေနက်ခံုမွာ ေနရာမရဘူး။ ဒါနဲ႕ နည္းနည္း အတြင္းက်တဲ့ စားပြဲမွာပဲ သြားထိုင္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ၿပီး အသည္းေက်ာ္ Native Myanmar Forum ကိုဖတ္။ အထဲမွာ ေရးထားတာေတြကိုၾကည့္ၿပီး တခြိခြိ ရီေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ခဏၾကာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေလးဆီက message ဝင္လာတယ္။ သူ ေနာက္ ၆ မိနစ္ေလာက္ၾကာရင္ေရာက္မယ္တဲ့။ အခု ရထားေပၚမွာ ဆိုေတာ့ OK လို႕ reply လုပ္ၿပီး ဖုန္းကို ခ်ထားလိုက္ၿပီး ဖတ္လက္စ Forum ကို ဆက္ဖတ္ေနတာေပါ့။<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">နည္းနည္းၾကာသြားၿပီလို႕ စိတ္ထဲမွာထင္လို႕ ဖုန္းကို ေကာက္ကိုင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေက်းဇူးရွင္က ဘာမွ အေၾကာင္းအရင္း အထူးအေထြမရွိပဲ hang ေနေလရဲ႕။ သြားၿပီ ... ထင္လုိက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ သူငယ္ခ်င္းဆီ ကမန္းကတမ္း ဖုန္းလွမ္းဆက္ရတယ္။ သူျပန္သြားၿပီတဲ့။ ဆိုင္ေရွ႕မွာ အၾကာႀကီးရပ္ေစာင့္ေနေသးတယ္တဲ့။ အထဲကို လွမ္းၾကည့္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမေတြ႕လို႕ မဝင္ေသးပဲ အျပင္မွာ နာရီဝက္နီးပါးေစာင့္ေနတာတဲ့။ ဖုန္းဆက္တာလဲ ဖုန္းမကိုင္လို႕ ျပန္သြားၿပီတဲ့။ ေသဟဲ့ရဲဝင္း လို႕ပဲ ေအာ္မိတယ္။ ေဒါသထြက္လိုက္တာ လြန္ပါေရာဗ်ာ။ ဒီေန႕ ၿမိဳ႕ထဲကို လာရတာ သူနဲ႕ခ်ိန္းထားတာ တစ္ခုထဲ။ တစ္ျခား ဘာကိစၥမွမရွိဘူး။ အဲဒါကို လြဲၿပီး ဒီလိုျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဖုန္းကိုမွ ေဒါသမထြက္ရင္ ဘယ္သူ႕ကိုေဒါသထြက္ရမလဲ ... ကဲ ... ခင္ဗ်ားပဲေျပာေတာ့ စာဖတ္သူေရ။<br /><br />ေအာ္ ... ေနဦး ... ခင္ဗ်ား အဲဒီဖုန္းကို မဝယ္ျဖစ္ေအာင္ သတိေပးဦးမယ္။ HP ကထုတ္တဲ့ iPAQ 500 series ဖုန္းေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္က 512 Voice Messenger. Asia version ေပါ့။ ဥေရာပအတြက္ကေတာ့ 510 Voice Messenger ဆိုၿပီးထုတ္တယ္။ အဲဒီဖုန္းဆို ေဝးေဝးက ေရွာင္စမ္းပါဗ်ာ။ အဲဒီ ေအာက္က ေကာင္ေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/R5xiWGXv64I/AAAAAAAAAkk/WP9D-a1La7M/s1600-h/hpipaq4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://bp1.blogger.com/_lBRU3p-Pv60/R5xiWGXv64I/AAAAAAAAAkk/WP9D-a1La7M/s320/hpipaq4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5160107404866612098" border="0" /></a><br /></div>ငစေနhttp://www.blogger.com/profile/05411347885656714898noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-17432396.post-65128839043497661652008-01-18T12:50:00.000+08:002008-01-18T14:02:47.365+08:00<div style="text-align: justify;">ၿပီးခဲ့သည္ စေနေန႕က ငစေနတစ္ေယာက္ ကတ္အစိမ္းေလး ျပန္ထုတ္လိုက္မဟဲ့ ဟု အားတင္းခါ MOM ရံုးသို႕ သြားခဲ့သည္။ လက္ထဲမွာေတာ့ “မူအားျဖင့္ ခြင့္ျပဳသည္ (Approved in principally)” ဆိုတဲ့ စာရြက္ေလး ကိုင္လို႕ေပါ့ဗ်ာ။ အတိုခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ Officer က ငစေနကို ကတ္ ထုတ္မေပးႏိုင္ပါဘူးဆိုၿပီး ျငင္းပါေလေရာ။ ဘယ္လိုျဖစ္သတုန္းဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းက ကုန္ခါနီးေနလို႕ပါတဲ့။ ငစေနပဲ ဘာရမလဲ။<br /><br />“ဘာလို႕ကုန္ရမွာလဲဗ် ... ဒီမွာၾကည့္ ၆ လနဲ႕ ရက္ ၂၂ ရက္ေတာင္ က်န္ေသးတာကို”<br /><br />“ငါတို႕က ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းကေန တစ္လတိတိ ေလွ်ာ့ၿပီး အနည္းဆံုး ၆ လက်န္မွ ကတ္ထုတ္ေပးလို႕ရတယ္ကြဲ႕။ မင္းစာအုပ္က တစ္လ ႏုတ္လိုက္ရင္ ၅ လနဲ႕ ၂၂ ရက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ စည္းကမ္းနဲ႕ မကိုက္ညီဘူး။ သက္တမ္းျပန္သြားတိုးၿပီး ျပန္လာခဲ့ပါ။ အဲဒီေတာ့မွ ထုတ္ေပးမယ္၊ ေလာေလာဆယ္ ေနထိုင္ခြင့္ကို ၂ ပတ္ ထပ္တိုးေပးလိုက္မယ္။ ဟုတ္ၿပီလား”။<br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆို ဘာမွ ျပန္မျငင္းႏိုင္ခင္မွာပဲ တံဆိပ္တံုး ႀကီးႀကီးတစ္ခုကို ဒုံးကနဲထုခ်ၿပီး အေပၚက စာတစ္ေၾကာင္း ေရးေပးလိုက္သည္။ “ႏိုင္ငံကူးလက္မွတ္ သက္တမ္းတိုးရန္အတြက္” တဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ပဲ ဖိုးစေန ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ သံရံုးသို႕ သြားရေလေတာ့သည္။<br /><br />ဖိုးစေန သံရံုးသြား အခြန္ေ