κοτσάνι

indifference [almost]

2009-11-22T22:07:00.004+02:00

Μπήκα στο σταθμό των ΚΤΕΛ να βγάλω εισιτήριο και μπήκα γρήγορα γιατί είχα αργήσει κι ας είχα όλο το πρωινό μπροστά μου για να ετοιμαστώ και να που θα έχανα το λεωφορείο και έδειχνα ανυπόμονη όσο περίμενα τον μπροστινό, μπας και τελειώσει πιο γρήγορα, αλλά είδα ότι δεν είχα βγάλει και λεφτά, πετάχτηκα να βγάλω και λεφτά, έτσι κι αλλιώς κάπου μέσα στην ανυπομονησία είχα ακούσει ότι το λεωφορείο είχε γεμίσει και θα έπαιρνα το επόμενο, και το μηχάνημα δεν είχε λεφτά και ξαναπήγα στην ουρά να κάνω τουλάχιστον κράτηση μη γεμίσει και το επόμενο, και ο κύριος μου είπε δεν μπορώ να κάνω κράτηση και έδειχνα πολύ τσατισμένη αλλά μάλλον απελπισμένη όταν τον ρωτούσα πού είναι η κοντινότερη τράπεζα, όπου πήγα περπατώντας γρήγορα και κόντευα να κλάψω πηγαίνοντας γιατί είχα περίοδο αλλά και γιατί είχα κανονίσει να με περιμένει ένας φίλος όταν φτάσω και έπρεπε να τον πάρω τώρα τηλέφωνο να του πω ότι κοίτα έλα πιο αργά ή μην έρχεσαι και σιγά το πράμα αλλά αν έχεις περίοδο αυτό είναι αρκετό για να σε συγχύσει σε τέτοιο βαθμό που να μη θέλεις ούτε τηλέφωνο να πάρεις, για την ακρίβεια να θέλεις να το πετάξεις κάπου μακριά, να γυρίσεις πίσω σπίτι και να μπεις κάτω από την κουβέρτα σου.

Φυσικά την τράπεζα δεν την βρήκα αμέσως, φυσικά ρώτησα κανα δυό άλλα άτομα που δεν ήταν σίγουροι πού είναι η τράπεζα ή μου είπαν να ρωτήσω ‘το παιδί στην πόρτα’. Και θα πρέπει να έδειχνα πολύ βασανισμένη καθώς ρωτούσα 'το παιδί στην πόρτα' γιατί όντως βιαζόμουν, όντως ήμουν ευγενική, όντως μου ερχόταν να ουρλιάξω. Και όταν γύρισα στο σταθμό και έβγαλα επιτέλους εισιτήριο πήγα και κάθισα σε μια καρέκλα, (θέλοντας να) δείχνοντας νευρική, με μισό νεύμα χαιρέτησα έναν από δίπλα που ήξερα γιατί δεν ήθελα και να μιλήσω, καταλαβαίνεις, μη-με-πλησιάζετε. Και δεν μπορούσα να καθίσω, άσε που φοβόμουνα μη μου πιάσει κουβέντα ο άλλος γιατί την προηγούμενη φορά που μου μίλησε μου είχε πεί για ανθρώπους που είναι όρνια με κοφτερά νύχια που θέλουν να σε ξεσκίσουν, το έκανε μάλιστα και παραστατικά (!), και μου χε δώσει το τηλέφωνο του και μου είχε πει αν θέλω την επόμενη φορά που θα είμαι 'επάνω' να πάω να μείνω μαζί του και επειδή στην συζήτηση ήμασταν τρεις, αυτός, εγώ και ο πατέρας μου, και οι τελευταίοι δύο δεν δείξαμε ούτε ένα μυϊκό σπασμό ρε παιδί μου στο πρόσωπο, ο άλλος χάρηκε που αυτή την ανταλλαγή κουβέντων την βρήκαμε νορμάλ και μας συμπάθησε, εμένα λίγο παραπάνω, αλλά καμιά φορά σκέφτομαι ποιοι είμαστε εμείς να πούμε ότι αυτός είναι το φρικιό, όπως και να ‘χει όταν φύγαμε από τη συζήτηση δεν μου είπε τίποτα και ο πατέρας μου γιατί και αυτός το ίδιο θα σκέφτηκε(!) αλλά και εγώ όταν πήγα 'επάνω' δεν τον πήρα τηλέφωνο. Ε, από τότε όταν τον βλέπω τον τύπο έξω, θέλω να τον αποφύγω γιατί ίσως πιστεύει ότι σε εκείνη την συζήτηση τον είχαμε κοροϊδέψει που το παίξαμε νορμάλ και κουλ, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν προσποιηθήκαμε ούτε εγώ, ούτε ο πατέρας μου, απλά ήμασταν όντως νορμάλ, τώρα το ότι δεν τον πήρα εγώ τηλέφωνο ή τι σκέφτηκε ο πατέρας μου όταν μου είπε ο άλλος να πάω να μείνω σπίτι του, αυτά είναι τόσο πολύ ζητήματα εσωτερικής φύσεως που συγνώμη, αν μείνατε στη σκέψη σας σε προφανείς λόγους τότε δεν έχετε ιδέα για τι πράγμα μιλάμε.

Έτσι λοιπόν απομακρύνθηκα από τον τύπο και προχώρησα στην άλλη πλευρά των ΚΤΕΛ, έχοντας πια να διαχειριστώ την κρίση της περιόδου, ας συγκεντρωθούμε σε αυτό, είναι πιο πεζό, πιο κοινότοπο, και στην τελική το περνάω κάθε μήνα. Φευγαλέα μου πέρασε και από το μυαλό ότι ο τύπος με τα όρνια έχει και έναν αδερφό, πώς μου ήρθε αυτό τώρα δεν ξέρω, απλά πάντα κάποιος θα με ρωτούσε, εμένα ειδικά, αν γνωριζόμαστε με τον αδερφό του, σε σημείο που να αναρωτιέσαι γιατί επιμένουν να ξέρουν και μήπως οι άλλοι ξέρουν κάτι για σένα και τον άλλον που ούτε καν εσείς οι ίδιοι δεν γνωρίζετε. Τι θέλω και τα σκέφτομαι τώρα αυτα, ο άλλος μάλιστα λείπει χρόνια. Και έτσι μέσα στη σύγχυση και με ξινισμένη φάτσα χάζεψα εφημερίδες, περιοδικά, κόσμο, και όταν χαζεύω ηρεμώ, μπορώ να χαζεύω για ώρες, και με πολύ λίγα άτομα μπορώ να καθίσω ευχάριστα και άνετα για ώρα και να χαζεύω, και να πώ την αλήθεια, αυτό θα έπρεπε να το έχω σαν κριτήριο, ότι δηλαδή με ανθρώπους που συνδέθηκα βαθιά και αληθινά είχε σίγουρα προ-υπάρξει κάποια στιγμή που καθίσαμε σιωπηλοί για ώρα και ήταν όμορφα και πολύ άνετα. Ακόμη κι αν, ή μάλλον ιδιαιτέρως αν, είχαμε μόλις γνωριστεί. Αλλά ήταν τόση η ξινίλα μου εκείνη την ώρα που δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ το χάζι, ήταν κάτι φοιτητές δίπλα μου που κάπνιζαν και ερχόταν όλος ο καπνός επάνω μου και μ’ ενοχλούσε απίστευτα. Το πιο γελοίο? Και εγώ καπνίζω. Μετακινήθηκα μάλιστα φανερά ενοχλημένη πιο πέρα όπως έχω δει να κάνουν όσοι έντονα δυσανασχετούν με τον καπνό, αν και αλήθεια εκείνη την στιγμή τόσο πολύ με ενοχλούσε και ευτυχώς είχε περάσει η ώρα και επιτέλους θα φεύγαμε, τουλάχιστον θα καθόμουν σε μια θέση για την επόμενη μιάμιση ώρα, εγώ και τα νεύρα μου, και θα αγνοούσα τον διπλανό μου, μπορεί να έκανα και πως κοιμάμαι.

Και καθώς περίμενα να μπω στο λεωφορείο, έρχεται κάποιος, ή μάλλον διαισθάνθηκα ότι έρχεται κάποιος προς το μέρος μου -περίεργο ε?-, οπότε γύρισα και είδα ότι όντως έρχεται κάποιος προς το μέρος μου(!), αλλά δεν τον ξέρω αυτόν που έρχεται προς το μέρος μου, -σκέφτηκα-, προς κάποιον άλλον θα πηγαίνει, παραξενεύτηκα όμως με τη διαίσθηση μου -τί με έκανε άραγε να γυρίσω?- και την ίδια στιγμή θα πρέπει να τον κοιτούσα με πολύ μπλαζέ ύφος επειδή αλήθεια πιστεύω ότι ΔΕΝ τον ξέρω τον τύπο -θα τον θυμόμουν ρε παιδί μου, 'κάτι' έχει, γοητευτικό και σκοτεινό θα το έλεγα-, προσπαθώ να μείνω αποστασιοποιημένη από αυτό που βλέπω και παράλληλα δεν μπορώ να τραβήξω το βλέμμα μου γιατί ο τύπος με κοιτάζει στα ίσια, -εμένα κοιτάζει τελικά?-, και λάμπουν τα μάτια του περίεργα, όλα-τα-λεφτά βλέμμα (aka to-die-for), -από πού κι ως πού με κοιτάζει έτσι?-, σα να με ξέρει πάρα πολύ καλά, μιλάμε για τα έγκατα, -πόσοι με ξέρουν τόσο καλά?-, μιλάμε ότι έτσι σε κοιτάει ο τύπος που σε ξεγύμνωσε, δεν έχει σχέση με τον έρωτα αυτό, ούτε το σεξ, είναι ένα βήμα πιο πέρα ή κάπου αλλού απλώς, -είναι δυνατόν? σκέφτηκα-, ένας τρίτος θα αναρωτιόταν 'τί έγινε ρε παιδιά?' (και όχι αν απλά γνωριζόμαστε) και εγώ δεν προλαβαίνω να περάσω από την απάθεια στο μου-κόβονται-τα-γόνατα γιατί πολύ απλά στέκεται πια μπροστά μου, ο γύρω κόσμος έχει εξαφανιστεί/σταματήσει και μου λέει ‘"τρολ" με θυμάσαι?’ και εγώ μένω τόσο κουλ και νορμάλ όσο ήμουν όταν άκουγα τον αδερφό του να μου λέει για όρνια και να πάω να μείνω μαζί του.

for free

2009-11-10T22:10:00.006+02:00

.copyright || sillyrabit

ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ πόλη 1.500.000 κατίκων, παραθαλάσια, ευάερη, με πολά μνημία, θέατρα, σινεμάδες, ω-ραίες βόλτες, εκθέσεις, σιναυλίες, 12 μουσεία, καλές εκδιλόσεις για βιβλία και αυτόνομο φεστιβάλ κινηματογράφου.

ΚΑΙ

με ερκοντίσιο

ΚΑΙ με δίμαρχο οδοντογιατρό

ΚΑΙ νομάρχι Ζορό

ΚΑΙ με πωδιλατόδρομο.

KAI με πολα κομοτιργια για να βαφοντε αι γκομενιτσες μες σαντρε

...και με πολιουχο...!!

sunday | nov 1st | 22.00 - 1.00 @diva radio

2009-10-31T16:31:00.004+02:00

happy halloween

[http://www.e-radio.gr/player/player.asp?sID=448]

anybody with a heart votes love

2009-10-20T13:46:00.006+03:00

King Kong, in Cannes, on a date with Spiderman. Dan Dar's sitting there, scared by the killer teddy bears. Down town, Mini mouse is slippin Micky's in the famous grouse, while big bird spreads the word. Judge Dredd, found dead, face down in Snoopy's bed. Outside, Tweetie Pie's getting itchy on more supplies. Meanwhile, Snow White gets ready for work tonight, turning tricks with crystal tips. Trying to make the best of it's absurd. Puppy dogs and pussy cats in suspect suicide attacks. Captain Kirk from Planet Earth, fights it out with Papa Smurf Some phoney little ponies, preying on old and lonely, making friends, robbing them The X men taught them everything. Betty Boop, tired of life, took vows, became a bride of Christ While Tin Tin's been playing at Caesar's palace live on ice. Babar Kumbayahs with the mighty Morphin movie stars, as big bird spreads the word. Anybody with a heart votes love.

Μπορεί να μην έγιναν όλα αυτά καν την ίδια χρονιά αλλά το Halloween το θυμάμαι σαν τότε που μας είπε η διπλανή μας ότι το προηγούμενο βράδυ πρέπει να πάμε σε ένα πάρτυ που είναι θρυλικό, που είναι must, που γίνεται χαμός, που έρχεται η αστυνομία κάθε χρόνο, που παρέες οδηγούν ακόμη και 8 ώρες για να έρθουν, που κόσμος μπαίνει από τα παράθυρα, που δε χρειάστηκε να μας πεί τίποτα άλλο και εννοήθηκε ότι θα πάμε και πραγματικά δεν ξέρω αν ήταν ότι το πάρτυ ήταν το γνωστό Immorality πάρτυ όπου έπρεπε να πας από γυμνός μέχρι ντυμένος με σεξουλιάρικα εσώρουχα σε μια σούπερ πουριτανική περιοχή που περιμένετε ρε παιδιά, ποιός πουριτανισμός, δεν το σκεφτήκαμε ούτε στιγμή ότι έτσι φυσικά θα πάμε και άλλοι τόσοι (και μάλιστα πολλοί άλλοι) και όλοι έτσι ήταν τελικά. Δηλαδή στην τελική ένοιωθες τόσο άνετα όσο και σε μια παραλία γυμνιστών. Δεν μπορώ να πω ότι δεν γινόταν όργια, προφανώς γινόταν - σε άλλα πάρτυ δεν γίνονται? όχι ε? καλά..., απλώς ήταν φανερά και μπροστά σου και no big deal αν συμμετέχεις, αν όχι, αν ψιλο-συμμετέχεις, αν στην τελική το ρίχνεις στο χορό και ουρλιάζεις μαζί με άλλους τόσους που ζεις το πάρτυ της ζωής σου. Νομίζω μάλιστα ότι πιο πολύ ήταν ένα τέλειο πάρτυ που μόνο κάγκουρες με ανύπαρκτη σεξουαλική ζωή το σκέφτονται με γουρλωμένα μάτια από την λιγούρα και το ονειρεύονται με ένα στυλ σχεδόν ..καφρίλας, οι υπόλοιποι απλώς εεε χμμμ ...διασκεδάζουν απλώς, ξέρω γω χορεύουν, χαμουρεύουνται, πηδιούνται, χαζεύουν, whatever, ένα πάρτυ απλώς.

Και μπορεί να συμβεί σε ένα τέτοιο πάρτυ, εκεί πάνω στο καλύτερο να έρθει η Μ. να σε τραβήξει από το χέρι και να σου πεί ρίξε κάτι πάνω σου και συνεχίζουμε και λίγη ώρα αργότερα να είσαι σε ένα club που παίζει την πιο απίστευτη μουσική που έχεις ακούσει ποτέ και να βρίσκεσαι πάλι στο λεπτό να ξεσκίζεσαι στο χορό, να σε τραβάνε να χορέψεις και εδώ και εκεί, να ξέρεις ότι εκείνο το βράδυ δεν είναι καν το αλκοόλ, δεν είναι το θα βρω να πηδηχτώ σούπερ, μπορεί και να μην το κάνεις τελικά γιατί παιδιά σόρυ i have to party, δεν είναι ούτε το απλό ποιός-παίζει-μουσική, είναι ότι σου είπε η κολλητή σου είναι Halloween, we 'll party και το κάνεις με κλειστά μάτια. Η' ίσως είναι αυτό που είπε η Μ. Ότι δηλαδή μπορεί μερικοί να έχουμε στο μυαλό μας κάτι χημικά ανεβασμένα που μπορείς να τα πειράξεις και με τη διάθεση σου μόνο, όπως άλλοι κάνουν με drugs, και βοηθάει και η μουσική και το ένα και το άλλο, και κάπως το τεκμηρίωσε και επιστημονικά με neurotransmitters and all και το κατέθεσε και στο Department of Neuroscience για να κάνει έρευνα, να μάθουμε γιατί στην τελική γουστάρουμε τόσο πολύ. Εγώ και η ίδια, τα πειραματόζωα.

Το δέχθηκαν, εμείς δεν προλαβαίναμε, δεν χορταίναμε μάλλον. Είχε κι άλλο. Είχε και ένα πάρτυ που εκεί δεν οδηγούν απλώς για να πάνε, εκεί μερικοί παίρνουν το αεροπλάνο για να πάνε και εμάς ήταν πάλι μέσα στα πόδια μας, παραμονή Halloween, χιλιάδες κόσμου μέσα στα δάση της Νέας Αγγλιάς, τα δέντρα να είναι κίτρινα, πορτοκαλί, κόκκινα, μωβ, να απορείς τόση ομορφιά από πού έρχεται, να έχεις περάσει όλο το απόγευμα να περπατάς στους πίσω δρόμους των αυλών ενός χωριού κάπου μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, να έχουν στολίσει τις αυλές τους με κολοκύθες, κεριά, ψεύτικους τάφους με ότι επιγραφή του έρχεται του καθενός να γράψει επάνω. Να σε πλημμυρίζει εκείνη η ευτυχία που τη νοιώθεις μόνο σα παιδί, πού κάποια στιγμή πίστεψα ότι βρίσκομαι πίσω στο χωριό μου στην Ελλάδα σε εκείνη την ηλικία και παίζω στα σοκάκια. Εκείνη τη στιγμή κοίταξα έναν ψηλό τοίχο και χαμογέλασα, σκαρφάλωσα επάνω, προσπάθησα να ισορροπήσω για να περάσω και να πηδήξω στην απέναντι αυλή, να την περάσω γρήγορα για να κάνω το ίδιο και δίπλα και παραδίπλα, να έχει ένα υπέροχο σούρουπο, να κάνει λίγο κρύο, μούχλα πάνω στις πέτρες, τα δέντρα να είναι υγρά, το πρόσωπο μου ξαναμμένο, να στέκομαι μπροστά από μια καγκελόπορτα με ένα πρόσωπο επάνω που έμοιαζε με της Μέδουσας και να χαζεύω πίσω ένα σπίτι που λένε ότι είναι στοιχειωμένο, που σε ένα χωριό τόσο δα σε κάθε γειτονιά έχει και από ένα σπίτι που μοιάζει στοιχειωμένο, μακριά από τουρίστες, μακριά από φανταζί καταστάσεις και σπετάκολα, μακριά από ότι τρέντυ, εκεί ήταν η καρδιά του Halloween, αυτό που εμείς το λέμε βαρετά 'παραδοσιακό' και θέλουμε να συμμετέχουν και οι νέοι.

Μα τί λέω. Το ίδιο σπίτι στο οποίο έμενα λεγόταν Wilder, ήταν στο Elm Str, δίπλα από το Paradise Pond. Το πιο άγριο σπίτι δηλαδή στο δρόμο με τις λεύκες και δίπλα από τη λιμνούλα του Παραδείσου, όπου φημολογείτω (!!έτσι γράφεται? :p) ότι στη σοφίτα του είχε αυτοκτονήσει μια κοπέλα που πληγώθηκε από έρωτα και τα βράδια πολλοί λένε ότι ακόμα την ακούνε να κλαίνε, μάλιστα τα γράμματα που της έστελνε αυτός ακόμα υπάρχουν. Δεν την άκουσα να κλαίει αλλά η διπλανή μου ορκίζεται ότι της έτυχε το άλλο, ότι την πήρε τηλέφωνο ένα βράδυ η Whispering Woman. Αυτή πάλι λένε ότι έχει καμιά δεκαριά χρόνια που το κάνει αυτό και αυτές τις μέρες παίρνει τηλέφωνο το βράδυ τυχαία σε διάφορους στο σπίτι και τους μιλάει ψιθυριστά. Μπορεί ίσως κάποιος να καταλάβει σε αυτό το σημείο ότι ένα όργιο σε ένα πάρτυ που λέγεται immorality δεν ήταν παρά ένα ακόμη μικρούλικο πραγματάκι μέσα σε όλα αυτά γιατί πιό πολύ είχα χαζέψει με όλες τις ιστορίες που άκουγα, με τον τύπο που βρήκαμε στο υπόγειο μιας εκκλησίας στη μέση της νύχτας και εγώ ούρλιαξα από τρόμο, ο Κ. με τράβηξε να φύγουμε, ο τύπος μέσα από το σκοτάδι μας είπε με αυστηρό τόνο ότι προσεύχεται και κάτι άλλα τέτοια, που περίεργα δεν μου φαίνονται αλλά και δεν τα λέω συνήθως στους άλλους γιατί, ξέρεις, ακούγονται κάπως... Κολλάνε σε κάτι λεπτομέρειες του στυλ τί έκανα εγώ με τον Κ. εκεί κάτω βραδιάτικα ή τί φορούσα στο immorality party και αυτά είναι άλλη ιστορία και να πώ την αλήθεια, βαρετή ιστορία συνήθως, δηλαδή τί να κάναμε και τί να φορούσαμε. Από κει και πέρα, focus στο blow-minding της υπόθεσης please.

Θυμάμαι πάντως να είμαι με την Μ κάτω από μια στάση λεωφορείου γιατί έβρεχε. Θυμάμαι που ήταν η τελευταία μας χρονιά που θα κάναμε Halloween εκεί. Και θυμάμαι πού μπερδέψαμε τις μέρες και χάσαμε το μεγάλο πάρτυ, ήταν το προηγούμενο βράδυ, φτάσαμε μια μέρα αργότερα, ήμαστε μέσα στη βροχή, τα έχουμε κάνει όλα πάλι, το μεγάλο πάρτυ δεν προλάβαμε μόνο, είμαστε αγκαλιά και σχεδόν κλαίμε όχι που χάσαμε το πάρτυ -...χαζοί!- αλλά που ήταν το τελευταίο Halloween που κάναμε μαζί και είχε τελειώσει και δεν θέλαμε να γυρίσουμε σπίτι και να κοιμηθούμε. Τί σχεδόν. Πολύ κλάμα λέμε. Αυτό είναι τελικά ίσως ένα είδος πουριτανισμού, να είσαι δηλαδή μέσα στα 'γούστα' πού λένε και ονειρεύονται εδώ, να σου βγαίνει και να τα κάνεις και τελικά να συγκινείσαι και να μουτσοκλαίς με μια φίλη σου, πού βέβαια τί φίλη, τα πάντα και όλα για ένα διάστημα της ζωής σου.

Δεν μπορώ παρά να θυμηθώ τον Θ. λίγες μέρες πριν, σε ένα καφέ στη Θεσσαλονίκη, κόσμος να περνάει, ωραία δε λέω, θα ορκιζόμουν τώρα ότι ξεφύσηξε και καπνό αλλά δεν καπνίζει πιά, όταν γύρισε και μου είπε 'ωραία ήταν τότε ε' και ξέρεις δεν του έλεγα αυτή την ιστορία, μάλλον κάποια ιστορία που ξέρουμε και οι δυό θα λέγαμε, αν και τώρα που το σκέφτομαι αυτό επάνω δεν είναι ιστορία, είναι ολόκληρο κομμάτι από κάποια στιγμή της ζωής μου, μπαπ πάρτο έτσι αλλά αυτό είναι το περίεργο με κάποιους ανθρώπους και πόσο κοντά τους νοιώθεις, είτε Μ λέγονται, είτε Θ, είτε οτιδήποτε. Σε ξέρουν χωρίς να έχει χρειαστεί καν να σε μάθουν. Ακόμη καλύτερα, δεν θα με ρωτούσαν ποτέ τί φορούσα στο immorality, ποιός είναι ο Κ και τί κάναμε εκεί κάτω στην εκκλησία βραδιάτικα, θα σου πουν ένα 'ωραία ήταν' ή κανένα ουάου αν είχες ξεφύγει και ξέρεις ότι προσπέρασαν χίλιες δυό λεπτομέρειες και μαλακίες που σκέφτονται οι άλλοι να σε ρωτήσουν ή ακόμη χειρότερα ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΡΩΤΗΣΟΥΝ και έπιασαν τί τελικά σου άρεσε, τί σε συγκίνεσαι, τί αγάπησες από όλα αυτά.

Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι μέσα σε έναν αχταρμά απίστευτων καταστάσεων, όπου όλα είναι πιθανά, όπου όλα μπορείς να τα κάνεις και όλα μπορούν να συμβούν, at the end of the day που λένε και στο χωριό μου, και όχι despite all that, anybody with a heart votes love. Αυτό έχω καταλάβει εγώ από το Halloween, ότι είναι η γιορτή των πάντων, του πάρτυ, της φιλίας, του έρωτα, του μακάβριου, και αν κάποιος μου βρει τρόπο να το γιορτάσω και φέτος έστω και στο ελάχιστο θα τον παραδεχτώ έτσι?

ps Γαμώ την παράδοση μου.
ps2 Είναι απίστευτο πόσο βρίζω τελευταία.

boom

2009-09-17T12:30:00.003+03:00

.photo by Daniela Edburg

Εγώ είμαι τεχνοκράτης, μου ούρλιαζε ο Βλάκας στο γραφείο. Τώρα τι σημαίνει αυτό ή τι πρέπει να σημαίνει δεν ξέρω αλλά βασική συναισθηματική νοημοσύνη μου υπαγόρευσε ότι ουρλιάζει γιατί είναι ανώτερος και εγώ ένα τίποτα στην ιεραρχία της δουλειάς και θίχτηκε που τόλμησα να του υποδείξω ότι έκανε λάθος, οπότε έβγαλα το σκασμό, για ένα ακριβώς δευτερόλεπτο, γιατί μετά του είπα ότι κάνει πάλι λάθος, αν θέλει να ξέρει εγώ είμαι τεχνοκράτης και γι' αυτό μπόρεσα να του υποδείξω ένα λάθος που αυτός λόγω του χαμηλού/ελλειπούς/ανύπαρκτου μορφωτικού του επιπέδου δεν μπορεί να αντιληφθεί κάτι το οποίο φαίνεται από το ότι διευθύνει μια εταιρεία σα να είναι ένα απλό ψιλικατζίδικο. Νομίζω έδωσα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για απόλυση αλλά ο Βλάκας είναι τόσο Βλάκας που ειλικρινά δεν νομίζω ότι αντελήφθη τι του είπα και μου ούρλιαξε να γυρίσω στα γραφείο μου και να δουλέψω. Μα δουλεύω, του είπα και ήταν πια έξαλλος γιατί πόσο ακόμη πρέπει να φωνάξει για να δείξει εξουσία?

Μια μέρα μου έπιασε φιλική συζήτηση. Με ρώτησε πόσα χρόνια ήμουν εξωτερικό, πού ήμουν, κτλ. Τού είπα ένα δυό πράγματα, μετά είπε και αυτός τις δικές του εμπειρίες, δηλαδή πόσο ζώα είναι αυτοί οι ξένοι, οι Βόρειο - Ευρωπαίοι και Αμερικανοί ειδικά. Μάλιστα, λέω, από που το συμπέρανε αυτό, ε, να λέει -μεταξύ άλλων- πήγε σε ένα νησί βόρεια είχαν κάτι φουρφούρια μέσα στη θάλασσα, ένας αγρότης μέσα στη βρωμιά με τα βόδια και κατέληξε ότι στο δικό του χωριό, εδώ στα βουνά, στο Ελλάντα, οι κτηνοτρόφοι είναι πιο κυριλέ και ζουν καλύτερα. Σκέφτηκα να του πω ότι το νησάκι που έλεγε το ήξερα, μόλις την Κυριακή το είχε σε αφιέρωμα για τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας μια εφημερίδα ως παγκόσμιο πρότυπο, αλλά δε βαριέσαι. Δεν είναι ότι θα μάλωνα, αλλά δεν θα καταλάβαινε πάλι, εδώ μέχρι εκεί πήγε και δεν κατάλαβε, εγώ θα του εξηγούσα? Ε, μια άλλη φορά μου είπε για τα κωλόπαιδα του Δεκεμβρίου που αν ήμασταν Αλβανία δεν θα τολμούσαν να κάνουν τίποτα γιατί ο κόσμος κουβαλάει πιστόλια και θα τους έδειχνε, σιγά ρε κάουμπόυ σκέφτηκα και κόντευα να ξεράσω. Αλλά πιο πολύ κόντεψα να ξεράσω όταν μου είπε για το πόσα λεφτά του τρώει κάθε μήνα η πουτάνα η κόρη του εκεί που σπουδάζει. Ναι, έτσι την είπε.

Τον παρατηρώ τον Βλάκα από τη μέρα που έφτασε. Ε δεν είναι λίγο από εκεί που δεν έχεις στον ήλιο μοίρα να σου κάνουν κομματική χάρη και να διευθύνεις μια εταιρεία που δεν τα πήγαινε καθόλου άσχημα. Κατευθείαν άλλαξε αυτοκίνητο, ταξιδάκια εδώ κι εκεί, καινούρια κινητά, γεύματα, γεύματα, γεύματα, χειραψίες, μέχρι και φαν του Γκραν Πρι έγινε. Και εντωμεταξύ απολύσεις. Σε έναν χρόνο έφυγαν μερικοί από τους καλύτερους συναδέλφους που είχα και έστησαν την εταιρεία. Α, και προσλήψεις, σόρυ, κομματικές χάρες, ξέρεις από εκείνες που βάζει ο ΟΑΕΔ 350 ευρώ, 250 εσύ, και μετά σου χρωστάνε και χάρη που έβαλες το παιδί τους σε δουλειά και προσκυνάνε. Και ψηφίζουνε. Κάποτε έλπιζα ότι ίσως όλα αυτά βγούνε στη φόρα και ο Βλάκας γίνει ρεζίλι αλλά σύντομα κατάλαβα ότι δεν είμαστε Αθήνα, δεν μπλέκονται μεγάλα πολιτικά πρόσωπα, παντού τα ίδια σκατά και τέτοια. Δυστυχώς ακόμη ελπίζω, γιατί ο Βλάκας αντί να να μαζευτεί λίγο που βολεύτηκε έτσι, ε μια έπαρση την έχει αλλά μάλλον πάλι τίποτα δεν θα γίνει.

Α ξέχασα να πω. Προσωπικά, προσωπική άποψη αυτό εντάξει?, πιστεύω ότι αν ερχόμουν στη δουλειά ντυμένη και βαμμένη σα να πηγαίνω στα μπουζούκια οι γονείς μου θα ντρεπόταν. Δηλαδή και να ήθελα να το κάνω ρε παιδί μου, ε οι κοντινοί μου θα ντρεπόταν. Μάλιστα πιστεύω ότι και οι συνεργάτες με τους οποίους δουλεύω εντός και εκτός του εργασιακού χώρου ε δε θα ήταν συνεργάτες, δε νομίζω να με έπαιρναν και πολύ στα σοβαρά, μόνο τον κώλο μου ίσως να κοιτούσαν και τα βυζιά, αλλά αν έπρεπε να κάνουμε δουλειά δε νομίζω να με κοιτούσανε και επειδή παίρνω σαν δεδομένο ότι ο καθένας κοιτάζει να καλύψει τις ανάγκες του λίγο πολύ με πιο μαζεμένο τρόπο και εκτός δουλειάς, ε είπα να με πέρνουνε στα σοβαρά στη δουλειά, όχι γιατί θέλω να κάνω καμιά καριέρα αλλά ξέρω γω, είναι λίγο παλιούκαιρο να μιλήσω τώρα για αξιοπρέπεια? Ε, λοιπόν για τον Βλάκα αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα. Πρέπει και βυζιά να δείχνεις και κώλο να κουνάς και οποιαδήποτε γυναίκα έχει μια θέση λίγο πιο απαιτητική από αυτή της γραμματέως, ε κάτι έκανε δε μπορεί. Και αυτό το κάτι σημαίνει αυτόματα ότι ε σε κάποιον έκατσε, κωλοτρίφτηκε, κτλ. Η' κανόνισε ο μπαμπάς. Αποκλείεται ας πούμε να σπούδασε, να ξέρει, κτλ. Τελοσπάντων, καταλήγουμε να είμαι ο εξωγήινος της υπόθεσης.

Μπαίνουμε σε συνάντηση με κάτι ξένους ("ζώα" είπαμε). Του κάνω την χάρη με πολύ ευγένεια (big mistake, in Greece that is a sign of weakness), γιατί κατά τ' άλλα δεν είναι δουλειά μου, να μεταφράζω από αγγλικά, από ιταλικά, από ισπανικά, από όπου είναι οι ξένοι-ζώα. Εκνευρίζεται που όλη η διαδικασία της μετάφρασης παίρνει χρόνο και πάλι αρχίζει να μου φωνάζει. Σκάω στα γέλια γιατί ο τύπος εντάξει είναι τρελός κατά τη γνώμη μου και αλήθεια το λέω παιδιά δεν μπορώ άλλο, ναι θέλω να είμαι πολιτισμένος άνθρωπος, να σκέφτομαι λογικά και ψύχραιμα αλλά είπα σε αυτό το ποστ να γράψω για την καθημερινότητα μου, και ότι αυτό το μπουρδέλο, ακόμη και χειρότερο επικρατεί παντού εδώ πέρα, οπότε θέλω στην τελική να πω αυτό που λογικά και ψύχραιμα δεν θα υποστήριζα: ότι παιδιά επιτέλους κάψτε την αυτήν την χώρα, τελειώστε ότι αρχίσατε πέρσυ το Δεκέμβρη και όσοι είστε εξωτερικό μην κοιτάτε ούτε μια στιγμή πίσω. Δανία του Νότου και κουραφέξαλα. Άισταδιάλα.

no fags

2009-07-14T11:01:00.007+03:00

photo by khpouros

[0 τσιγάρα]

Μου είχε φανεί καλή ιδέα. Αν και εδώ που τα λέμε πάντα μου φαίνεται καλή ιδέα οτιδήποτε τυχαίο δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα μπορούσα να κάνω και ξαφνικά μου ‘ρχεται να το κάνω. Είναι σαν παιχνίδι, να δω πόσο παραπάνω μπορώ να εκπλήξω τον εαυτό μου. Έβγαινε εντάξει και από λεφτά, όμως το αεροπορικό λίγο τσιμπημένο, -άσε που είναι ακριβά εκεί πάνω, έτσι?- αυτά έλεγα στον τότε boyfriend και μάλλον παράλληλα του ανακοίνωνα ότι δεν θα πάμε μαζί καλοκαιρινές διακοπές, μην το κάνουμε και θέμα, και για να μην το κάνουμε θέμα το έριξα στην γκρίνια για τα λεφτά. Μπορεί να τον βόλεψα κιόλας δεν ξέρω, αν και ένα ‘κρίμα’ το πέταξε έτσι για τα τυπικά, όπως και το ότι είναι πανάκριβα τα τσιγάρα εκεί πάνω επιτέλους να το κόψω και μ 'έσπρωξε από το κρεβάτι που ανησύχησε για το αν έχω τα λεφτά όταν του είπα ότι οκ έχω τόσα, απλώς εχμμμ ανησυχώ. Φυσικά για πολύ περισσότερα ανησυχούσα, αλλά δεν είπα τίποτα άλλο, γέλασα μόνο που έπεσα κάτω και επί τόπου αποφάσισα ότι παιδιά εγώ την κάνω από εδώ, είναι καλή ιδέα. Πως λένε σε μερικά περιοδικά -που όχι δεν τα διαβάζω καλέ, απλά έτυχε να τα ξεφυλλίσω- ότι κανένας άντρας δεν θα έπρεπε να σου στερήσει το καλοκαίρι επειδή σε χώρισε…ε κάπως το αντίθετο. Αν σε παράτησε ή τον παράτησες ή τα παρατήσατε και οι δύο (το πιο πιθανό άλλωστε), και μάλιστα εδώ και καιρό, ναι τότε μια χαρά σου χαλάει ΚΑΙ το καλοκαίρι.

next: 1 τσιγάρο................................................................ previous: 2 τσιγάρα

2 fags

2009-07-10T11:02:00.012+03:00

.photo by khpouros

[2 τσιγάρα]

Έτσι γνώρισα την Gaby. Βγήκα έξω να κάνω ένα τσιγάρο και αυτήν το ίδιο και είχαμε το ίδιο απορημένο ύφος δεν-ξέρω-τι-κάνω-εγώ-εδώ καλοκαιριάτικα. Μέσα στην αίθουσα ένας κύριος συνέχιζε να μιλάει και να μην σταματάει. Έπρεπε να είχε τελειώσει από ώρα, είχε ήδη ανακοινώσει το πρόγραμμα των επόμενων ημερών αλλά μετά άρχισαν να του κάνουν ερωτήσεις από το ακροατήριο. Πού θα μένουμε, πώς θα πάμε εκεί, πόσοι αυτοκτονούν κάθε χρόνο σε αυτή τη χώρα, είναι όντως πρόβλημα ο αλκοολισμός, έχουν ξεφύγει οι σύγχρονοι αρχιτέκτονες από το legacy του Alvar Aalto? Μα γιατί, σκέφτηκα, γιατί είναι τόσοι πολλοί αυτοί που νοιώθουν ότι πρέπει να σηκώσουν το χέρι τους και να ρωτήσουν ότι βλακεία τους έρχεται στο μυαλό. Και βγήκα έξω.

Βέβαια το ύφος το είχα ήδη αποκτήσει από την προηγούμενη μέρα ή μάλλον το είχα φέρει μαζί μου. Ήταν φουλ καλοκαίρι, καύσωνας, οι φίλοι μου όλοι είχαν πάει στον Αρμενιστή ή στο Καλαμίτσι, αυτά τα κάμπινγκ καλέ που χροοοοόνια μετά, δηλαδή τώρα, τα Αθηναϊκά free press λανσάρουν ως πολύ κούλ μέρη για διακοπές. Το διάβασα χθες στην summerlifo or sth, και κάτι έλεγε και για ένα τέλειο μπαράκι το Ethnic, όπου κοντά υπάρχει και το καινούριο Goa. Έλεος, our best kept secrets splattered on paper. Τελοσπάντων, ήμουν εκεί όταν δεν το ξέρατε, αυτό θέλω να πω για να πουλήσω και εγώ την δικιά μου μούρη. Η’ μάλλον εκείνο το καλοκαίρι ήταν όλοι οι φίλοι μου εκτός από εμένα. Και εκτός από ένα δυό άλλους που είχαν λεφτά και είχαν πάει σε κανένα νησί, νησάκι, όπως συνηθίζεται να λέγεται.

Τι τα θες, το αεροπλάνο μου προσγειώνεται σε ένα μουντό και βροχερό Ελσίνκι, πάλι μόνη μου είμαι, σκέφτομαι, πάλι κάπου αλλού είμαι, πάλι για να κάνω τι ακριβώς δεν ξέρω είμαι, ουφ βαθιά ανάσα, μην το ψάχνεις παραπέρα, το μυαλό σταματάει, η δεν-ξέρω-τι-κάνω-εγώ-εδώ φάτσα μένει και όταν βγήκα για τσιγάρο η κοπέλα που την έλεγαν Gaby τo πρόσεξε αμέσως γιατί και αυτήν την ίδια φάτσα είχε.

Next: 0 τσιγάρα

back to back

2009-06-11T09:48:00.006+03:00

kent williams - devon s back

|| Γράφω στο βλογ. Μη νομίζει κανένας ότι δεν γράφω δηλαδή όλο αυτόν τον καιρό. Απλά δεν τα τελειώνω τα ποστς και με ξέρω way too well για να πω τώρα ότι κάποια στιγμή θα τα ξαναπιάσω. I will not. (Αχ τι γέλιο, επανήρθαν τα greenglish στο full.) Λοιπόν....||

Από το καλή άνοιξη που είπα τελευταία φορά παμε κατευθείαν στο καλό καλοκαίρι τώρα και εντωμεταξύ πήγα και διακοπές, ω ναι πήγα και διακοπές. Το αν θα ξαναπάω εξαρτάται από το αν θα έχω δουλειά, που σημαίνει ότι αν δεν έχω δουλειά, θα είναι πιο μόνιμες οι διακοπές και μάλιστα θα την κάνω για κανα δυό μήνες, ευκαιρία θα είναι, αλλιώς θα συνεχίσω να σιχτιρίζω που δεν άκουσα την γιαγιά μου που έλεγε ότι τα κορίτσια που μαθαίνουν γράμματα πρέπει να γίνονται δασκάλες. Ε μα. Είμαστε Αθήνα (*take note here, πήγαμε και εκεί μετά από το 2004 or sth) βράδυ καθημερινής σε ταβέρνα και δίπλα τρία τραπέζια δάσκαλοι τα πίνουν. Είμαστε Σαντορίνη (*take note here that this is less impressive than me being in Athens) και ρουφάμε τον καφέ και δίπλα μας πάλι δάσκαλοι. Και ούτω καθεξής φυσικά, όπου και αν πάτε στη χώρα που σε πληγώνει, δίπλα σας θα είναι πάντα μια παρέα δασκάλων να ζει την καθημερινότητα της. Άσε που εκτός του ότι νοιώθω under-priviliged, το ότι δεν έχω καταφέρει να επωφελούμαι και εγώ της εργασίας στον δημόσιο τομέα, να συμμετέχω και εγώ σε αυτό το γίγνεσθαι τέλοσπάντων, it is a sign of weakness. Κλεμμένο αυτό. Όχι η ιδέα αλλά το phrasing. Μιλούσα με τον Θ. προχθές και μου έλεγε ότι σε αυτή την χώρα η ευγένεια είναι a sign of weakness. Να προσθέσω εδώ ότι στον Θ. χρωστάω πολλά από τα καλύτερα μου posts και ας με κοροιδέψει αν το διαβάσει τώρα αυτό. Αλλά τα λέει κάπως ρε παιδί μου που they hit right on spot. Θα είχε λαμπρότατη καριέρα ως βλόγγερ σίγουρα αλλά σιγά μην ασχοληθεί. Kool.

Ανεβαίνουμε στην Ακρόπολη και εδώ σημειώστε ότι εγώ έκανα την ξενάγηση μουαχαχά αλλά απογοητεύτηκα γιατί είναι στα μαύρα της τα χάλια. Ναι το ξέρω ότι είναι πολύ παλιά, δεν είμαι και υπέρ της pristine αναστήλωσης άλλωστε, αλλά να κάτι πινακίδες από τη δεκαετία του '70 ή με τέτοιο styling τέλοσπαντων, κιτρινισμένες σίγουρα και ο περιβάλλων χώρος έτσι λίγο χύμα, λίγο παρατημένος, δεν ξέρω, δεν με συγκίνησε κι ας έχω χρόνια ν' ανεβώ γιατί είχε κολλήσει το μυαλό μου ότι για να γίνουν καινούριες πινακίδες πρέπει να βγει διαγωνισμός μάλλον, για κάποιον ανάδοχο που θα εκτελέσει το έργο, όπου έργο κάτι προσχέδια που ανέλαβαν αρχαιολόγοι, φιλόλογοι, κτλ, scientifically sounded δεν μπορώ να πω, αλλά appointed rather randomly οπότε θα το κάνουν και με λίγο outdated διάθεση να το πώ? Και αυτό είναι μόνο η αρχή γιατί μετά το "έργο" θα υπερτιμολογηθεί για να υποτιμολογηθεί απ' 'οποιον θέλει να κερδίσει τον διαγωνισμό για να το εκτελέσει τελικά και υπερτιμολογημένα. Ε κάπως έτσι. Όχι ακριβώς πρόχειρα. Incrementally μάλλον.

Στην Σαντορίνη είχα πάει ήδη δυό φορές αλλά στο σημείο στην Οία απ' όπου βλέπεις το ηλιοβασίλεμα "υπό τον ήχο δεκάδων κλικ φωτογραφικών μηχανών" πρώτη φορά πήγαινα. Τέλεια ε. Πήγαμε νωρίς νωρίς, έπιασα καλή θέση, από αυτές που δεν υπάρχει περίπτωση να μπει κάποιος μπροστά σου, ακόμα και ψηλός να είναι, πήρα και ένα παγωτό και ήταν από τις στιγμές που λες η ζωή είναι ωραία και άλλα τέτοια κλισέ. Καμιά ώρα αργότερα ο ήλιος ακόμη δεν είχε δύσει, το παγωτό είχε τελειώσει, τα χέρια μου κολλούσαν, να το κουνήσω δεν γινόταν γιατί μαζευόταν κι άλλος κόσμος, πήχτρα γινόταν πίσω μου, είχα πιαστεί, διψούσα, ζήλευα και τους δίπλα που πίνανε μπύρες, ένας γκρίνιαζε σ έναν άλλον που μπήκε μπροστά του, ο ήλιος να κατεβαίνει βασανιστικά αργά και ο μόνος άλλος έλληνας στη μεριά που ήμουν μουρμούριζε προς τον ήλιο "άι σώνε". Τέλεια ήταν. Μετά, μέσα σε πέντε λεπτά ο ηλιος έδυσε, ο κόσμος σκόρπισε και εκείνη την ώρα που το φως είναι τέλειο μείναμε στην ησυχία μας να χαζεύουμε την απίστευτη ομορφιά. Μας έβγαλε και φωτογραφίες ο άι-σώνε που έμεινε και αυτός.

Όταν γύρισα πίσω είχε τελειώσει και μια ομαδική έκθεση ζωγραφικής στην οποία συμμετείχα. Ουάου ε? Ναι, ναι το κάναμε και αυτό αλλά εγώ έλειπα, αυτό θα πει να είσαι κουλ έτσι? Αν και δε νομίζω να το κατάλαβε και κανένας πόσο κουλ ήμουν γιατί στα μετά της έκθεσης έμαθα ότι την παράσταση έκλεψε ένας πίνακας που έδειχνε τον Παϊσιο. Αυτό μόνο. Δηλαδή μια μέτρια ρεαλιστική, απλή απεικονιση ενός αγίου που δεν δακρύζει καν για να συγκινηθούν οι προσκυνητές. Όχι ότι περίμενα κανέναν να συγκινηθεί από τη δικιά μου κοπελίτσα με την ουρά ποντικού - πού να εξηγώ τώρα ότι αυτό είναι ένα hulder trol - αλλά επιβεβαιώνομαι που λέω ότι αν θέλεις να πουλάς πίνακες στην Ελλάδα ή σε ομογενείς, πιάσε Άγιο Όρος και Μέγα Αλέξανδρο, κάντο με τάχα λαϊκή τεχνοτροπία, σε κάνα πιάτο ακόμη καλύτερα και μετά μοσχοπούλα. Βλαχο-ψυχεδέλεια και μάλιστα χωρίς το ψυχεδέλεια.

|| Τα κεφάλια μέσα ίσως θα έπρεπε να γράψω τώρα με την επιστροφή μου αλλά δεν νοιώθω καθόλου έτσι, η αλήθεια, ή μάλλον οι αλήθειες, είναι ότι το καλοκαίρι άρχισε και μας αρέσει, και εκτός από ευτυχία (...) μ ' έχει πιάσει και μια έτσι χμμμ... επαναστατική διάθεση να το πω? να κάνω ότι γουστάρω στην τελική. Αυτά. ||

i can live on stories like that

2009-05-25T09:46:00.005+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=NdJvOJP8ugg

now eat art

2009-04-15T11:13:00.005+03:00

.
Τ' αυγά και τα πασχάλια. Μπήκα στο μαγαζάκι να πάρω χρώματα και ο υπερβολικά-ευγενικός-κύριος με τα γυαλάκια με (ξανα)ρώτησε αν ασχολούμαι με αγιογραφία. Dude, do I look like the type? σκέφτηκα και του είπα εκνευρισμένη και καλά, η σπαστικιά, ένα απότομο 'όχι'. Αν και η αλήθεια είναι ότι το δοκίμασα και το βαρέθηκα, από την άλλη λέω σε όσους ξέρουν να ζωγραφίζουν ότι εκεί είναι όλα τα λεφτά, ο πιστός πληρώνει, λαμπάδα με barbie να δεις που έφυγε αυτές τις μέρες, μάλλον όχι λόγω του επετειακού, έγινε μπάμπω κι αυτήν -η barbie-, ούτε γιατί αρέσει ιδιαίτερα στα μικρά -επιβεβαιωμένο αυτό-, αλλά μάλλον γιατί αυτές έχουν, αυτές δίνουν. Και μάλλον γιατί για να θεωρήσουμε κάτι ωραίο πρέπει να είμαστε εξοικειωμένοι μαζί του. Με το overdose μετά, κολλημένοι όλοι ακόμα εκεί. Έλεος.

Για το Πάσχα τα έγραψα πέρσυ. Η Μεγάλη Βδομάδα είναι η αγαπημένη μου βδομάδα, η Κυριακή του Πάσχα το ξενέρωμα. Μια τελευταία ανατριχίλα τη νοιώθω το βράδυ της Ανάστασης αν είμαστε στο νεκροταφείο και είναι όλοι με τις λαμπάδες γύρω γύρω από τους νεκρούς τους και λένε διάφορα, από το 'α τον καημένο να ήτανε εδώ να δει τα εγγόνια του, τα παιδιά του, κτλ' μέχρι το 'Τααααάκη, λες να πάρουμε τα μέτρα να δούμε αν θα χωράμε αύριο-μεθαύριο εδώ?' Ωραία πράγματα. Σε μια συνέντευξη διαβάζω ότι η τύπισσα-καλλιτέχνης έκλαψε όταν αντίκρυσε για πρώτη φορά από κοντά πίνακα του Pollock. 'Σιγά μαρί πως κάνεις έτσι', σκέφτηκα. Γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να κατεβάζεις τον Pollock σε επίπεδο λατρείας τύπου Ρουβά. Κλάψε και μην το λες σε κανέναν στην τελική. Silencio. Respect.

'Αλλες Πασχαλιές την έβγαζα με μουσικές. Το El amor brujo, 'ο μάγος έρωτας', σε repeat. Και στο καπάκι Pearl Jam. Ναι, ναι δεν ξέρω γιατί τους κόλλησα κι αυτούς στο Πάσχα. Άλλες πάλι Πασχαλιές την έβγαζα με ταξίδια. Έχετε πάει σε κάτι μικρά χωριά, πάνω στα βουνά, βόρεια της Μαδρίτης? Μάγισσες και κακό να δεις. Το καλύτερο μου. Και όχι εκείνα τα κιτσάτα που πέρασαν στο popular culture, μιλάμε για παράδοση έτσι? Κάτι σε πιάνει εκεί. Γυρνάς στη Μαδρίτη και περνάς το Πράδο με κομμένη την ανάσα, αφήνοντας πίσω ακόμη και El Greco, για να πας στην πιο σκοτεινή αίθουσα, τέρμα πάνω και πίσω, να στρίψεις και να δεις τη 'Σύναξη των Μαγισσών' του Goya. Ποιός Pollock μαρί και πάλι.

Ξέρω, είναι μακριά η Ισπανία. Εθνική Πινακοθήκη παιδιά. Οι λεπτομέρεις στους πίνακες του Γύζη, αυτοί που δεν έχετε δει τυπωμένους σε χίλια-δυό ημερολόγια. Έχετε εσείς καταλάβει γιατί δεν γίνονται ποτέ γνωστά τα ωραία έργα των καλλιτεχνών? Εγώ όχι. Τέλοσπάντων, έτσι φτάσαμε στην φετινή Πασχαλιά. Στη διπλανή στήλη θα βάζω τους καλλιτέχνες που μ 'αρέσουν. Έτσι και ρωτήσει κανένας ποιά γκαλερί τους εκπροσωπεί θα φάει άκυρο να ξέρετε. Όχι γιατί μερικούς δεν τους εκπροσωπούν πολύ καλές γκαλερί, αλλά γιατί τόσα δα λίγη αυτοπεποίθηση στο να βλέπεις κάτι και να λες 'μου αρέσει' regardless what, είναι μεγάλη υπόθεση. Γι' αυτό είναι κρίμα που λείπει η Ιστορία της Τέχνης σαν βασικό μάθημα από τα σχολεία. (!!) ΄Οχι βέβαια για να μάθουν τα παιδιά σε ποιό ρεύμα ανήκε ο Gaugin αλλά για να μάθουν να βλέπουν ή μάλλον να κοιτάνε. Γεμίσαμε visual illiteracy και ο κάθε απαίδευτος γκαλερίστας πουλάει μούρη, και το κάθε καημένο μικρό ακόμη με Barbie λαμπάδα τη βγάζει, ή με αυτές τις λαμπάδες που κάνουν κάτι θείτσες που νομίζουν ότι στα μικρά αρέσουν τα σεμεδάκια όσο και σ' αυτές. Φάτε τέχνη τώρα και αρνί την Κυριακή και χαρείτε την άνοιξη. όλε ! xxx

a n a r c h y

2009-04-06T20:06:00.006+03:00

τραχανόπιτα

2009-03-17T09:55:00.004+02:00

.by rosiehardy@flickr

‘Έξυνα το κεφάλι μου με απορία όταν είχα πει στον πατέρα μου ότι θέλω να περάσω στο πολυτεχνείο και ενώ με υποστήριξε, ανέφερε και κάτι για μια πιθανή δυσκολία του να ανταγωνίζεσαι άντρες στο επάγγελμα. Δεν τον είχα ξανακούσει να θέτει τέτοιο θέμα, δεν μπορούσα να καταλάβω καν τι εννοεί, ποιος ανταγωνισμός καλέ, άριστη ήμουν στις θετικές επιστήμες και ζούσα στα σύννεφα. Και δεν το προχώρησε και αυτός το θέμα παραπάνω. Είχα δηλαδή την ευτυχία να μεγαλώσω ανυποψίαστη. Τι ανταγωνισμός, τι σχέσεις, όλα όσα μπόρεσα να κάνω μου φάνηκαν νορμάλ και αυτονόητα. Χωρίς να χρειαστεί ποτέ να νοιώσω τυχερή που τα κάνω όλα αυτά, να γίνω δυναμική για να τα διεκδικήσω, να προβάλλω τη θηλυκότητα σαν έξτρα ατού και όχι υπαρκτό δεδομένο που είναι. Στα σύννεφα.

Μετράω τις γυναίκες στη γειτονιά του χωριού μου, όπου λίγο πολύ ξέρεις τι γίνεται πίσω από τους τοίχους. Μετράω αυτές που ο γιατρός τις έδωσε αντι-καταθλιπτικά. Στα τριάντα άτομα οι τέσσερις. Μετράω τους άντρες. Κανείς. Βγάζω με το μυαλό μου ποσοστά. Δικαιολογώ τους άντρες, δεν πάνε εύκολα στο γιατρό, ντρέπονται να μιλήσουν γι’ αυτά (λες και οι γυναίκες χαίρονται να μιλάν γι’ αυτά), έχουν άλλες διεξόδους, κτλ. Δικαιολογώ και άκρη δεν βγάζω γιατί στατιστικό λάθος μπαίνει και στις γυναίκες. Υπάρχουν δηλαδή και αυτές για τις οποίες δεν ξέρω. Περιμένω περίοδο και είμαι κουρέλι στο κρεβάτι, ξυπνάω και νοιώθω ένα απέραντο κενό γκρίζο μόνο. Δυό-τρεις μέρες κάθε μήνα, σχεδόν έναν μήνα δηλαδή το χρόνο. Στην χώρα όπου ο ήλιος λάμπει και ο ουρανός είναι γαλανός περιμένω πότε θα πάω στην τουαλέτα να δω επιτέλους αίμα δεκάδες φορές τον χρόνο. Υπάρχει περίπτωση να καταλήξω σαν αυτές με τα χάπια? Και γραπώνομαι από αυτόν που κοιμάται δίπλα μου. Πού να σου εξηγώ.

Τους υπόλοιπους έντεκα μήνες ζω κανονικά και το χαίρομαι που είμαι γυναίκα. Ξεφυλλίζω κανένα χαζο-περιοδικό που και που. Οδηγίες για μακιγιάζ σε φυσικούς τόνους για το πρωί. Η απόλυτη ξεφτίλα. Αγάπη μου, ή ξέρεις να βάφεσαι ή δεν ξέρεις. Από κει και πέρα βάψου όπως σου αρέσει να φαίνεσαι. Η υποκρισία του νέο-φεμινισμού. Τα ευαίσθητα αγόρια. Η αγένεια. Η ανεπαίσθητη αγένεια. Να πλησιάζεις στη στάση του λεωφορείου και να κάθεται ο άλλος φαρδύς πλατύς και να μην κουνιέται ρούπι να σου κάνει τόσο δα λίγο χώρο για να κάτσεις και συ και να σε κοιτάει και προκλητικά μην τυχόν και του πεις και τίποτα. Ο τόνος της φωνής, ο πατερναλιστικός, ο υποδειγματικός, ο που-να-ξέρεις-εσύ-αγάπη-μου-από-αυτά. Αγόρια γεμάτα κατανόηση παντού. Μην ξεράσω.

Κορίτσια γεμάτα όνειρα παντού. Μην ξεράσω. Το ψέμα ότι μπορείς να κάνεις οικογένεια και καριέρα μαζί, ή έστω μόνο καριέρα. Ηλίθιες, αν ίσχυε αυτό δεν θα έπαιρναν συνέχεια συνεντεύξεις από κάποιες εξαιρέσεις που υπάρχουν. Και ξαφνικά ανακαλύπτεται η γυναίκα ως …γυναίκα, εξυψώνεται η μητρότητα, κάνει η άλλη εξάδυμα, υμνείται η μυστήρια γυναικεία φύση, κτλ και εγώ ασφυκτιώ. Κάτι σαν την τραχανόπιτα που υπήρχε πάντα και τώρα ανακαλύφθηκε σαν gourmet πιάτο, που χρειάζεται να το πληρώσεις κιόλας πανάκριβα, που είναι για λίγους, που είναι προνόμιο και όχι ένα απλό πράγμα. Που πρέπει να το ζηλέψεις, να το θελήσεις, να νοιώσεις και συ λίγο connoisseur ρε παιδί μου. Marketing της τραχανόπιτας, κατανάλωση της τραχανόπιτας, marketing της γυναίκας, κατανάλωση της γυναίκας. Και έχω κουραστεί να αναφωνώ ότι είναι πολύ απλό να κάνεις μια τραχανόπιτα μόνος σου. Η’ ένα τοπογραφικό σχέδιο.

in effect i am a lesser being

2009-03-06T11:37:00.002+02:00

..photo by abdhakamabdah @flickr

Από μικρή είμαι φιλάσθενη. Το τι τράβηξαν οι γονείς μόνο αυτοί το ξέρουν και λέγανε οι γιατροί θα μεγαλώσει και θα συνέλθει, τέτοιο οργανισμό έχει, ας μη το μπουκώσουμε το παιδί στα φάρμακα. Μεγάλωσα, και μπορεί λίγο να συνήλθα αλλά περισσότερο συνήθισα να είμαι κάθε τρεις και λίγο άρρωστη. Όχι τίποτα σημαντικό. Μια λίγα δέκατα, μια λίγο ο λαιμός, να και κανένα μπούκωμα και όλα αυτά σε διάφορους συνδυασμούς. Κάθε τρεις και λίγο κυριολεκτικά. Ευτυχώς μου έμαθαν να μην μπουκώνομαι στα φάρμακα, μπορεί και από αντίδραση με δυσκολία να καταπίνω χάπι. Μπορεί να ήταν και χειρότερα τα πράγματα δηλαδή. Να τώρα για παράδειγμα, έχω λίγο πυρετό, πονάει και λίγο ο λαιμός. Την προηγούμενη βδομάδα είχα γαστρεντερίντιδα. Από κει και πέρα, τέτοιο οργανισμό έχω, το πήρα απόφαση. Προσέχεις και δεν φρικάρεις απλώς.

Με τα χρόνια παρατήρησα και πως αντιδράει αυτός ο οργανισμός. Δηλαδή, έλλειψη ύπνου και άγχος, σημαίνει αυτομάτως ότι ανεβάζω πυρετό. Δεν υπάρχει εξεταστική που να μην αρρώστησα δηλαδή. Κι αν την γλύτωσα όσο έδινα μαθήματα, την πάτησα όταν το γλεντούσα μετά. Επίσης, παρατήρησα ότι αυτά που λένε για σκληραγώγηση είναι μπούρδες. Με τέτοιο οργανισμό είναι ηλίθιο να εκτείθεσαι παραπάνω απ' όσο σε παίρνει, όπως και φυσικά είναι χαζό να υπερπροστατεύεσαι. Κοινώς, δεν κάνεις τίποτα και φέρεσαι φυσιολογικά και αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις. Παρατήρησα όμως ότι βελτιώθηκε η κατάσταση με τη διατροφή. Και πάλι όχι, μη ψάχνετε μυστικά και συμβουλές κτλ, απλώς τρώω απ' όλα και μαγειρεμένο φαγητό κάθε μέρα και προσέχω να μην πεινάω ποτέ, να μην νοιώθω αδύναμη λόγω έλλειψης φαγητού κι άλλα τέτοια που έχουν γίνει ή θα έπρεπε να είναι second nature. Σας μιλάω για απίστευτη διαφορά, έτσι?

Συνηθίζεται. Αν πάω για σκι, πρέπει μόλις γυρίσω να ξεκουραστώ. Αν ξενυχτήσω να τελειώσω κάτι για δουλειά, πρέπει την επόμενη να χαλαρώσω. ΠΡΕΠΕΙ. Και έτσι αναγκαστικά μαθαίνεις να ζεις με πιο αργούς ρυθμούς, που ίσως τελικά είναι από τα πιο ωραία πράγματα που μου έχουν συμβεί. Μια φορά στο πανεπιστήμιο πέτυχα έξω στον δρόμο την γιατρό που με είχε εξετάσει τελευταία φορά, που φυσικά ήταν πρόσφατα. Με θυμήθηκε, πιάσαμε κουβέντα, της είπα ότι πάλι ψιλο-άρρωστη είμαι, ευτυχώς μπορεί να είμαι φιλάσθενη αλλά απ' ότι φαίνεται μέχρι τώρα μόνο σε κάτι κρυολογήματα και τέτοια είμαι επιρρεπής, ψιλο-πράγματα δηλαδή, γέλασε και είπε ότι είμαι τυχερή, αν ζούσα, λέει, σε άλλες εποχές, nature would had eliminated me.

Είναι τόσο απλό.

the true democracy

2009-02-26T08:03:00.000+02:00

Night’s Mardi Gras,
(1913)
by Edward J. Wheeler

NIGHT is the true democracy. When day
Like some great monarch with his train has passed,
In regal pomp and splendor to the last,
The stars troop forth along the Milky Way,
A jostling crowd, in radiant disarray,
On heaven’s broad boulevard in pageants vast.

And things of earth, the hunted and outcast,
Come from their haunts and hiding-places; yea,
Even from the nooks and crannies of the mind
Visions uncouth and vagrant fancies start,

And specters of dead joy, that shun the light,
And impotent regrets and terrors blind,
Each one, in form grotesque, playing its part
In the fantastic Mardi Gras of Night.

painting by Jose Parla'

prey and pray

2009-02-05T11:31:00.002+02:00

.by Andrew Hem

Καταλάβαινα ότι πάω να αρρωστήσω και εκεί που περπατούσα να πάω στο κέντρο μπαίνω σε ένα φαρμακείο και περιμένω να πάρω καμιά ασπιρίνη. Μπροστά μου ήταν δύο κύριοι, μετανάστες, σε σπαστά αγγλικά μιλούσαν, χρειαζόταν ένα φάρμακο αλλά τελικά δεν είχαν τα λεφτά να πληρώσουν όλη τη συσκευασία και ρωτούσαν αν μπορούσαν να αγοράσουν μόνο μερικά από τα χάπια. Η κυρία από μέσα ήταν πολύ ευγενική, τους είπε ότι όχι δε γίνεται, λυπάται πολύ και ενώ αυτοί συσκέπτονταν στα αραβικά τι να κάνουνε, η κυρία εξυπηρέτησε εμένα και μου έδωσε παναντόλ. Μου πρότεινε μάλιστα να πάρω το Zapp που το λένε στα φλαμανδικά, πιάνει γρήγορα. Το πήρα και έφυγα μαζί με τους δύο αραβόφωνους που μάλλον αποφάσισαν ότι δεν μπορούν να δώσουν όλα τα χρήματα τους για να αγοράσουν ένα κουτί από κάποιο φάρμακο που χρειαζόταν. Μου άνοιξαν μάλιστα και την πόρτα ευγενικά να περάσω. Και όταν μετά από λίγο συναντήθηκα με την φίλη που με περίμενε, ακόμη γυρνόφερνε στο μυαλό μου το τί φάρμακο μπορεί να χρειαζόταν.

Κατέληξα τα Zapp να μην τα πάρω και μάλιστα βρίσκονται ακόμα στο ντουλάπι του σπιτιού μου, γιατί η φίλη θεώρησε ότι ένα ζεστό ουίσκι θα με στανιάρει και ενώ της είπα ότι τα ζεστά ουίσκια, που πρώτη φορά πριν λίγες μέρες δοκίμασα, με κάναν έτσι, τελικά δεν ήταν κακή ιδέα. Είχα και καιρό να την δώ, και φουλ μπρίφινγκ, ο φίλος της, αγόρασαν σπίτι - γιοκ λεφτά από δω και πέρα, τελειώνει διδακτορικό, δεν έχει τίποτα σημασία, εξάπτεται και μόνο στην ιδέα ότι μένω κοντά σε μια λίμνη που την μοιράζονται τρεις χώρες, οι πόλεις της σκανδιναβίας, πώς την έχουν δει έτσι μερικοί τεχνοκράτες ενώ πόσο άσχετοι είναι, θάψιμο, θάψιμο, θάψιμο και γύρισμα σε κουτσομπολιό, εκείνο το ευρωπαικό και καλά, κατίνιασμα πάλι αλλά λίγο ειρωνικό, λίγο χλευαστικό, αν δεν το έχεις συνηθίσει το νομίζεις για κακία, μετά καταλαβαίνεις ότι είναι ειλικρινές τουλάχιστον και με πολύ χιούμορ πολλές φορές.

Τί νομίζεις για την οικονομική κρίση με ρώτησε. Τί να ξέρω για αυτά αλλά να σου πώ την αλήθεια χαίρομαι, καιρός ήταν, της απαντάω και συμφωνεί. Και λέω να καθίσω γιατί κουράστηκα να στέκομαι όρθια δίπλα από το μπαρ, ρωτάω τον διπλανό όρθιο αν μπορώ να πάρω το σκαμπό, ναι βεβαίως, μου λέει, και κάθομαι. Α τον καημένο, μου λέει η φίλη μου, τί ρε?, -να, μου λέει, δεν θα έχει που να ακουμπάει το πόδι του τώρα. Έκανα μια κάποια γκριμάτσα, αμήχανη. Να φανταστείς ένοιωσα ενοχές που εκείνος ο τύπος σε εκείνο το μπαρ δεν είχε που να ακουμπήσει το πόδι του οπότε κάθισα σιγά σιγά και μαζεμένα στο σκαμπό μου, που για όνομα, δεν είναι σκαμπό μου, το πήρα από τον καημένο που μέχρι πριν λίγο ακουμπούσε εκεί το πόδι του, κι ας ήμουν ευγενική, όπως και η κυρία στο φαρμακείο δηλαδή.

Δηλαδή τώρα που το σκέφτομαι νομίζω ότι ήταν η μεταφορά μιας αδιόρατης ενοχής στη φάση με το σκαμπό από την προηγούμενη φάση που οι άλλοι πριν δεν μπόρεσαν να αγοράσουν το φάρμακο που χρειαζόταν. Αλλιώς γιατί να κάτσω να σκάσω που ο άλλος δεν έχει πιά που ν' ακουμπήσει το πόδι του?

art copies life copies art copies life copies art

2009-01-21T09:56:00.009+02:00

...by J. Bendiksen

The Places We Live - HIGHLY recommended

Και εκεί που χαζεύαμε στην τηλεόραση και στην ηρεμία της τέλειας αποχαύνωσης μια καλοφτιαγμένη και έξυπνη διαφήμιση και κάτι πήγα να μουρμουρίσω του στυλ 'ωραίος ο διαφημιστής, σκηνοθέτης ή όποια τέλοσπαντων δημιουργικά μυαλά το έκαναν αυτό', γυρίζει η Κ. και μου λέει "Ξέρεις τι πιστεύω για αυτούς?". Αναρωτήθηκα για λίγο αν είχα όντως μουρμουρίσει, γύρισα όμως με μια μεγαλύτερη απορία και ρώτησα "τί?", γιατί η Κ. τέτοιες δηλώσεις ενδοσκόπησης δεν τις συνηθίζει και ειδικά για τα "καλλιτεχνικά". Δηλαδή παρόλο που έχει ένα έμφυτο ταλέντο ή ακόμη και ένστικο για να τα αντιλαμβάνεται, απέχει πολύ από το να συνειδητοποιήσει η ίδια ότι το έχει, (blame education τι να πώ). Δηλαδή δεν την ρώτησα μόνο 'τί' αλλά παραλληλα εννοήθηκε και ένα 'μπά?', λίγο αλαζονικό και ξιπασμένο, ναι το ομολογώ. "Κοίτα", μου λέει, "πιστεύω ότι αυτοί βρίσκονται σε ένα γκρίζο γραφείο, σε ένα αδιάφορο κτίριο μιας μουντής πόλης και ονειρεύονται αυτά που εντωμεταξύ εμείς ζούμε".

Eat dust trol. Φοβερή εκτίμηση του κόσμου και συναίσθηση του ανθρώπου? Εξαιρετική αντίληψη του τί είναι τέχνη? Απίστευτη αυτοπεποίθηση ανθρώπου που ξέρει να 'βλέπει'? Σώπα ρε, σκέφτηκα και έμεινα να την χαζεύω και δεν είχα τίποτα να προσθέσω γιατί για μια ακόμη φορά ζούσα σκηνή δανέζικης ταινίας όπως τις αποκαλώ αυτές τις στιγμές και γιατί τί άλλο να πεις, ότι δεν έχεις ιδέα Κ. ότι έχεις βρει το νόημα τη στιγμή που κάποιοι ψάχνονται και οι υπόλοιποι μιζεριάζουν? Μαζί και εγώ δηλαδή. Και περνούσε η ώρα και πραγματικά δεν είχα κάτι να της πω απλά χάθηκα στις σκέψεις και φανταζόμουν πώς θα ήμουν στη θέση αυτών, δηλαδή πόσο ευτυχισμένη, λάθος, ικανοποιημένη ήθελα να πω, θα ήμουν αν είχα κοπιάσει και είχα δημιουργήσει κάτι όμορφο, το οποίο θα τύγχανε και ευρείας αποδοχής και θα απέφερε και εισόδημα, όλο το ρομαντικό πακέτο δηλαδή, και μήπως τελικά είμαι πιο ευτυχισμένη που κάθομαι στον καναπέ με την Κ. και αμπελοφιλοσοφούμε μπροστά από μια τηλεόραση και παρόλα τα κλισέ της εικόνας και το πόσες φορές την έχουμε επαναλάβει, μήπως τελικά ζω αυτό που είχα κάποτε ονειρευτεί να δημιουργήσω?

winter

2009-01-13T12:49:00.006+02:00

Από τους μείον έντεκα στους μηδέν, ε μηδέν βαθμοί δεν είναι και κρύο έλεγε ο κύριος στο τηλέφωνο που περπατούσε στον πεζόδρομο και το θυμήθηκα όταν και εγώ συνειδητοποίησα ότι κάθομαι στον καναπέ με ανοιχτό το παράθυρο και έξω ακούω τα παιδάκια να παίζουν, κι ας είναι δέκα το βράδυ, sms την νύχτα που είχε πανσέληνο 'το φεγγάρι κανει τις κορυφές της Πίνδου να λάμπουν' ή κάτι τέτοιο, δεν τα πάω καλά με την ποίηση, αλλά u get the picture, ωραία εικόνα, όπως και η θέα από την κορυφή της Βασιλίτσας, πάνω από τα σύννεφα, σαν μια τεράστια θάλασσα γύρω σου και η κορυφή του Ολύμπου στο βάθος σαν ένα ακόμα νησί. Είναι ωραία να είσαι στο αυτοκίνητο και να τρέχεις στην εγνατία λίγο πριν το σούρουπο και γύρω σου όλα να είναι παγωμένα και το άσπρο μόνο σε αποχρώσεις του ροζ και του γαλάζιου, είναι ωραίες και οι μουσικές που τελευταία δεν τις ψάχνω, μόνο τις ακούω και είναι ωραία όλα αυτά γιατί είναι ένας άφθαρτος κόσμος ή έτσι σου φαίνεται κάποιες στιγμές. Και αργά το βράδυ ραδιόφωνο, έπιανε μόνο kosmos936 και με παράσιτα και κάτι σκυλάδικα σε έναν άλλο σταθμό, ρε τι ωραία εκπομπή έκανε ο τύπος χθες το βράδυ. Less noise I like. Less noise επιτέλους.

a glass of armozmos a day

2008-12-24T10:37:00.004+02:00

...
./..

Καλές γιορτές.

Τα λέμε όταν..

mercurious*

2008-12-16T12:56:00.017+02:00

Καθόμασταν με κάποιον, έναν κάποιον και επιτέλους μου μιλούσε. Αυτό που δηλαδή είχα παράπονο και με στεναχωρούσε ότι δεν κάνει, έγινε τελείως ξαφνικά όταν μια μέρα ήμουν στο σούπερ μάρκετ μπροστά από το ψυγείο με τα ζαμπόν και τα μπέικον και με πήρε τηλέφωνο και λέει να τα πούμε και λέω οκ, το βραδάκι? τί ώρα? και μου λέει 'τώρα'. Και ήταν τέτοιος ο τόνος της φωνής του, ήρεμος και απόλυτος μαζί, που ούτε ζαμπόν, ούτε τίποτα, όπως όπως έφυγα. Και όταν άρχισε να μιλάει τα είπε όλα με την πιο ανατριχιαστική λεπτομέρεια που μπορείς να φανταστείς. Το χάος, το βάθος, το σκοτάδι, η απελπισία, όλα ωμά και τίποτα παραπάνω, παρουσιασμένα τόσο συγκροτημένα από έναν άνθρωπο που αγαπάς, σερβιρισμένα σε εσένα που πίστευες ότι αυτή θα ήταν η ώρα της ανακούφισης, η ώρα που λήγει η τρομερή σιωπή και διαλύονται ή επιβεβαιώνονται οι φοβερές υποψίες. Αντίθετα, πάει να με πιάσει μια αναγούλα και δεν ξέρω αν αντέχω ν' ακούσω κι άλλα. Και ενώ πάνε να με πάρουνε τα κλάμματα συνεχίζει να λέει και λέει ότι έχει και συνέχεια, τα πράγματα είναι χειρότερα. Και είμαι διαλυμένη πια ενώ έχει καμιά ώρα που μου μιλάει, αλλά χρειάστηκε να περάσει τόσο για να καμφθεί σχεδόν όποια αντίσταση είχα, δηλαδή ότι κοίτα τα πράγματα μπορεί να πάνε καλύτερα, κοίτα μπορώ να σε βοηθήσω, για να καταλήξω σε αυτό που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ισχύει σε αυτή τη ζωή, στο 'ότι δεν έχεις καμία ελπίδα' και πάλι δεν μπορούσα να το πω γιατί παρόλ' αυτά αποφάσισε να μιλήσει και αυτό από μόνο του αξίζει, ποιά είμαι εγώ να πω ότι δεν έχει ελπίδα και γιατί να κάνω κάτι τόσο κακό. Και ζορίστηκα που αρνήθηκα να το πω και επέμεινα να μην το πω αλλά δεν ήξερα και τι να πω και έμεινα ανάμεσα στην απελπισία για αυτά που έμαθα, την οργή για το πως έφτασαν τα πράγματα εκεί, την σιωπή γιατί τα είχε σκεφτεί ήδη αυτός όλα τόσο πολύ και την ελπίδα που είχε τη δύναμη να τα πει. Και καθώς ένοιωθα ένα ρίγος να με διαπερνάει, καθώς έτρεμα ήδη από ώρα, με κοιτάει περίεργα και ρωτάει γιατί γελάω. Ούτε που το είχα καταλάβει ότι γελούσα.

Έτσι είμαι και τις τελευταίες μέρες με όλο αυτόν τον θόρυβο γύρω μου με γνωστά και άγνωστα γεγονότα. Στη φωτογραφία επάνω, κάτω από την κουκούλα είμαι εγώ και γελάω.

*thnx για τον τίτλο

la ballade of lady & bird

2008-12-06T14:04:00.016+02:00

.

[lyrics]

Lady? Yes Bird? It's cold I know Bird... I cannot see a thing It's all in your mind I'm worried No one will come to see us Maybe they come but we just don't see them. What do you see? I see what's outside And what exactly is outside? It's grown-ups Well maybe if we scream they can hear us Yeah, maybe we should try to scream Ok, Bird Heeeelp, Heeeelp Can you hear us now ? Hello ! Help ! Hello it's me Hey Can you see Can you see me I'm here Nana come and take us Hello Are you there Hello I don't think they can hear us I can hear you lady Do you want to come with me lady Will you be nice to me Bird You're always be nice to me because you're my friend I try but sometimes I make mistakes Nana says we all make mistakes Maybe we should scream more Yes, Bird let's scream more Help ! Help us ! Come on ! Help We're lost I don't think they cannot see us Nobody likes us But they all seem so big Maybe we should just jump What if we fall from the bridge and then nobody can catch us I don't know let's just see what happens Okay Come with me Shall we do it together Yeah

1 2 3....Aaaaaaah

it's all in your mind
it's all in your mind
it's all in your mind

update: it's not all in your mind after all

i learned from ggl

still learning

drogate

2008-11-17T14:17:00.001+02:00

photo by T. Chliapas

Μπαίνω και χαζεύω τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες του καθενός, ασπρόμαυρες οι περισσότερες, πολλοί λένε και μπράβο ο ένας στον άλλον που δεν κρύβονται πίσω από τα χρώματα και τολμούν το ασπρόμαυρο, ενώ εμένα μου φαίνεται ότι το ασπρόμαυρο είναι το εύκολο γιατί το χρώμα τόσο λίγο δα θέλει για να γίνει ‘θόρυβος΄ γλίτσα κολλημένη πάνω στη στιγμή –με πιάνεις? Ρε βγάλε έγχρωμη αν είσαι μάγκας. (Καλά μη δίνετε σημασία, δεν ξέρω από φωτογραφία σίγουρα). Βλέπω και τα σχόλια που κάνουν ο ένας στον άλλον, ‘πολύ μου αρέσει που πειραματίζεσαι με τα καδράρισμα εδώ’, ΄το μοντέλο είναι πολύ ωραία τοποθετημένο εκει’ και άλλα τέτοια, μια αργκό τεχνικής που μπορεί να είναι χρήσιμη για τον κάθε φωτογράφο, μπορεί να είναι και κατ’ επίφαση και να αποπροσανατολίζει, μπορεί να είναι και φερσίματα, όπως κάνουν στο χωριό μου. Δεν μπορώ όμως να μη χαμογελάσω. Ρε αυτοί είναι πωρωμένοι και μιλάμε τώρα για ερασιτέχνες οι περισσότεροι ε? Και η σελίδα είναι τίγκα στα members, φόρουμ, σχόλια, κακό. Αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι η μισή Κοζάνη αυτή τη στιγμή είναι με μια μηχανή στο χέρι και κάνει κλικ. Με τον τάδε ίσα-με–τουλάχιστον-έξι-μισθούς φακό φυσικά. Ή ένα κινητό.

Θεματολογία. Πορτραίτα γυναικών που φωνάζουν ‘είμαι γυναίκα, παραπέμπω στο μυστήριο και καλά’, να φοβούνται να γίνουν όντως τολμηρές, όντως προκλητικές, τουλάχιστον αληθινές και τι βλέμματα παγωμένα, τι άστοχες σκιές, και καθόλου drama, μόνο στήσιμο, στήσιμο, στήσιμο, η γυναίκα αντικείμενο, η γυναίκα που δεν γνωρίζετε, η ανασφάλεια του ίδιου του φωτογράφου που θέλει να αποτυπώσει το γυναικείο μυστήριο ντε και καλά σαν κάτι που γνωρίζει, σαν ‘αντρική υπόθεση’, ενώ δεν είναι, ποτέ δεν ήταν. Μηδέν εξερεύνηση, μηδέν κοιτάω στα ίσα. Domination ευτελές και ξεφτιλισμένο, η αυταπάτη του κάθε γκομενιάρη. Όχι όλες. Κάθομαι και χαζεύω μια τύπισσα στο ντουζ με σκυμμένο κεφάλι, πιάνει με το χέρι το κεφάλι της, στην ουσία αυτό το χέρι θα μπορούσε να χαλάσει το κάδρο (ε? ε?) αλλά αντίθετα γίνεται πιο ωμό, πιο κινηματογραφικό. Βασικά, και γαμώ τις γκόμενες σε δείχνει μια τέτοια φωτογράφηση και καθόλου, μα καθόλου στήσιμο, μηδέν στήσιμο, μιλάμε για επιτέλους μια φωτογραφία που δεν ήθελε τη γυναίκα στημένη. Μιλάμε για κάτι που δεν βρίσκεις εύκολα. Kαι μιλάμε πλέον για κάτι πέρα της φωτογραφίας.

Τοπία και φύση. Όπου αναρωτιέσαι τι μπορεί να ισχύει. Ή όντως το φθινόπωρο και ο χειμώνας προσφέρονται για φωτογράφηση γιατί είναι καλύτερο το φως ή τελικά όντως μένουμε σε μια πόλη πάνω στα βουνά που δίπλα έχει λίμνη και το χειμώνα είναι όμορφα, το καλοκαίρι άντε γεια. Μας αρέσει το κρύο, μας αρέσει η ομίχλη, μας αρέσει και η καθαρή ατμόσφαιρα του χειμώνα, ο πάγος, οι βόλτες μέσα στα χιόνια, ακόμα και όταν αυτό έχει κρυσταλλωθεί και τρίζει όταν περπατάς. Μας αρέσει η σκοτεινιά του δάσους, η υγρασία του, έχουμε μια άλλη σχέση με τη λίμνη που δεν θυμίζει με τίποτα τη θάλασσα, θάλασσα, γαλάζια θάλασσα, λίγο πολύ το ελληνικό εκτυφλωτικό φως δεν παίζει εδώ, άσε που εμένα δεν μ’ αρέσει κιόλας γιατί ακριβώς τυφλώνει. Ενώ το βόρειο, παγωμένο φως του χειμώνα, μμμμ, μούρλια.

Αστικά τοπία. Χέστε με. Σόρρυ κιόλας. Σα να βλέπω κάδρα (αμάν μου κόλλησε η λέξη) από παλιές ιταλικές ταινίες. Δε λέω, καλά ήταν αλλά χμμμμ, ξέρω ‘γω, φτάνει. Τις βλέπω και μου έρχεται η αποστροφή που ένοιωθα όταν ήμουν σχολείο και άνοιγα το βιβλίο της Ιστορίας να διαβάσω για τα χρόνια του Μεσοπολέμου. Παλιούκαιρες αλλά όχι εκείνες οι cult, πιο ωραιοποιημένες, ή μάλλον πιο στυλιζαρισμένες, ακριβώς για να θυμίσουν εκείνες τις παλιές, ενώ στην ουσία χάνουν το νόημα όλο. Enough. Όχι enough, μπορεί να είναι καλές φωτογραφίες, αλλά όταν στο κεφάλι μου γίνεται έκρηξη και βλέπω την πόλη όλη σαν ένα τεράστιο ρέιβ πάρτυ -και δεν παίρνω ναρκωτικά κιόλας- ενώ εσείς την βλέπετε κάτι ανάμεσα σε (label) φτωχή, μίζερη Αλβανία και (label) κάτι από ρομαντική, βαλκάνια Θεσσαλονίκη, τότε υπάρχει διάσταση απόψεων που ίσως δεν είναι κακή, αλλά εμένα με πιάνει μια ανασφάλεια ότι μόνη μου τα βλέπω όλα αυτά, ότι μόνη μου είμαι γενικώς. Τί στο καλό, να πιάσω μια φωτογραφική μηχανή και εγώ, να σας πω πώς είναι? Κάθομαι πίνω μια γκίνες, χαζεύω τις φωτογραφίες στον τοίχο και ονειρεύομαι πότε θα παίξει ελέκτρο, δηλαδή όταν τέτοια έχουν φτάσει να είναι καμιά φορά τα όνειρα μου, δεν ζητάω πολλά, καταλαβαίνεις τι μπορεί να παίζει?

Ανεβαίνω από τα πίσω σκαλιά στο ξύλινο θεατράκι, μέσα στο πράσινο, ησυχία, πανοραμική θέα γύρω, θέατρο δεν πηγαίνω –σχεδόν το σιχαίνομαι, τα είπαμε αυτά- αλλά όταν είναι άδειο είναι τέλειο, ηρεμείς σ’ εκείνο το μέρος και σκέφτεσαι και πάλι πότε θα έρθει ο χειμώνας, ο κανονικός χειμώνας, να είναι όλα ακόμα πιο ήσυχα. Τέχνη ε? Είναι αυτός που έλεγα στο προηγούμενο ποστ, είναι μια κοπέλα που πιάνει χρώματα και γυαλίζει το μάτι της, είναι ένας άλλος που ντρεπόταν σχεδόν να μας δείξει τι ζωγραφίζει και όταν τα είδαμε πάθαμε πλάκα, ρε είναι πολλοί, και δεν μπορείς να τους βάλεις σε μια κατηγορία. Μπορεί να συμμετέχουν σε ομάδες, μπορεί όχι, μπορεί να είναι ανάμεικτοι με κλίκες, με ψωνάρες, μπορεί να ντρέπονται και να σου δείξουν την δουλειά τους, μπορεί να είναι ήσυχοι, ανυποψίαστοι φαινομενικά οικογενειάρχες, μπορεί να είναι φοιτητριούλες, μπορεί να πίνουν, μπορεί να είναι φλώροι, μπορεί και τα δύο, μπορεί να είναι οι μαλάκες εκείνοι που σου την πέφτουν online χωρίς ντροπή ρε, κάγκουροι μόνο όχι όχι δεν το δέχομαι, μόνο τέτοιοι δεν μπορεί να είναι. Δεν κατηγοριοποιούνται πάντως, και δεν πρέπει να φτάσουμε εκεί. Για πολλούς, δεν θα είχες ιδέα αν δεν σου είχαν δείξει τι κάνουν. Με τη δουλειά σου εκτίθεσαι όμως, μεγάλη αλήθεια. Πέρα από καδραρίσματα, τεχνική του βλέμματος, «στιγμές» κτλ φαίνεσαι εσύ.

Η φωτογραφία επάνω?

ΤΑ ΣΠΑΕΙ.

(Και είναι τραβηγμένη και στο θεατράκι.)

ντιπ για ντιπ / deep yeah deep

2008-11-11T08:38:00.004+02:00

Σε λίγες μέρες θα έχω τελειώσει. Δεν κράτησε πολύ, μια βδομάδα τώρα, λίγες μέρες ακόμα, αλλά μου φαίνεται ατελείωτο. Είχα καιρό να το κάνω -με όρεξη, να ζοριστώ για κάτι τόσο -με όρεξη. Χαζομάρα? Ναι. Οργανωμένη? Ναι. Έκλεψα και για λίγο το καλό το λάπτοπ, το γέμισα μουσική, και παντού γύρω σημειώσεις, σημειωσούλες, βιβλία, βιβλία, βιβλία, ρε που τα βρήκα όλα αυτά. Σα ζόμπυ μέσα στη νύχτα, μετά τη δουλειά, ακόμη και στη δουλειά. Με βλέπουν να κουβαλάω βιβλία, σημειώσεις, να γράφω, να γράφω, και θα νομίζουν ότι είναι υπερβάλλων ζήλος. Χάρτες. Πολλοί χάρτες. Φέρτους και αυτούς. Φωτογραφίες, φωτογραφίες, ρε κοίτα να δεις και φωτογραφίες. Γράφω δυό αράδες και είναι τόσο ωραία διατυπωμένο αυτό που ήθελα να πω -και μάλιστα στα ελληνικά!- που χαμογελάω περήφανα. Γράφω δύο ακόμα και χαμογελώ γιατί ξέρω τα άτομα που θα το διαβάσουν μετά από μένα και τους ξέρω καλά. Ξέρω σε ποιό σημείο θα απορήσουν, σε ποιό θα σκεφτούν 'μα τι γράφει τώρα?'. Δεν ξέρω πότε θα πουν 'α, λοιπόν, έχω μια ιδέα'. Εκεί είναι που χαμογελάς περισσότερο και τους χαίρεσαι που α, έχουν μια ιδέα. Κολλάω. Κολλάω άσχημα για πολύ ώρα και είμαι με σκυμμένο το κεφάλι μπροστά στη οθόνη, σιγομουρμουρίζω το τραγούδι που ακούγεται. Πώς πας από εδώ λίγο πιο κάτω? Χτυπάει το τηλέφωνο, 'εξαφανίστηκες πάλι', 'άσε έμπλεξα, έλα από εδώ για καμιά μπίρα'.

Ρίχνω κλεφτές ματιές στον καινούριο πίνακα. Παιδικό πρόσωπο, μεγάλα μάτια, πεθαμενίτζιδικα χρώματα. Γουστάρω κι ας είναι μπανάλ. Όταν πήγα να πάρω χρώματα, ο κυριούλης με ρώτησε αν έχω ασχοληθεί με αγιογραφία. 'Dude, do I look like the type...', σκέφτηκα. Όχι, του είπα. Και η αλήθεια είναι ότι ναι, έτυχε να ασχοληθώ. Λάδι ξέχασα να αγοράσω. Sms στον Α. 'Ελαιόλαδο κάνει?' 'Μόνο έξτρα παρθένο', η απάντηση. Χαμογελώντας ανοίγω ένα δώρο που μου είχαν φέρει, σιτσιλιάνικο ελαιόλαδο και έτσι και μάλιστα βιολογικό. Έρχεται δεύτερο sms, 'Αλλά θα κάνει μήνες να σου στεγνώσει'. Τέλεια. Τηλέφωνο..."Πόσους μήνες? Ποιά η διαφορά με τα άλλα λάδια? Στεγνωτικό κάνει ή σκάει? Πως απλώνεται? Τί διαφορά έχει αυτό το άσπρο από το άλλο". Καμιά ώρα μετά, είχα κάνει μάθημα στην ελαιογραφία (?) και είχα αποφασίσει ότι καλά είναι να πας καμιά Καλών Τεχνών αν θες να ασχοληθείς σοβαρά, κι ας είναι ότι να 'ναι κι αυτές, ή τέλοσπαντων θες ρε παιδί μου να έχεις ένα χόμπυ και καλά, πάρε ακουαρέλες, ξύλινα μολύβια, καμιά πλαστελίνη στην τελική να τη ζουλάς και να χαίρεσαι. Είναι ο Α. σε ένα μαγαζί έξω και έρχεται ο ηλίθιος ο βλαμμένος ο κάγκουρας "Εσύ με τι ασχολείσαι?" "Ζωγράφος είμαι." "Και τι πάει να πει ρε συ ζωγράφος?", απαντάει ειρωνικά αυτός. "Τί να σου πω, πήγαινε ξανά νηπιαγωγείο να μάθεις τα επαγγέλματα από την αρχή." Κουνάει το κεφάλι ο κάγκουρας και λέει αυτό που από την αρχή ήθελε να πει.. "Δηλαδή τρως τα λεφτά του μπαμπά?" "Εσύ καλύτερα που τρως τα λεφτά της γκόμενας?". Και σε αυτές τις περιπτώσεις την κάνεις, ειδικά αν έχεις πει μια μεγάλη αλήθεια.

Ουφ.
Πώς ξανασυγκεντρώνεσαι σε αυτό που έχεις μπροστά σου? Ξαναχαζεύω το λαπτοπ. Κι αν είναι μάταιο, είναι. Γιατί όλα αυτά? Δεν θα βγεί τίποτα έτσι κι αλλιώς, αυτό το ξέραμε. Τηλέφωνο πάλι. 'Απλά, ξέρεις, έχω απογοητευτεί. Όχι, όχι γιατί δεν προχωράει. Αλλά να, νοιώθω σαν τον μαλάκα που κάνει -πάλι- όλη τη δουλειά.' 'Ήθελες όμως να το κάνεις. Για σένα.' Ε, αυτό για μια στιγμή το είχα ξεχάσει. Άσχετο. Όταν σας πήγα ως εκεί που σας άφησα, αλήθεια είπα. Για μένα το έκανα, δεν ήταν ευγένεια. Δεν παύει όμως να είναι και κρίμα που σας άφησα εκεί. Ακόμη περισσότερο, που όταν κάνω κάτι για μένα, θέλω καλή παρέα ή καθόλου παρέα. Μετά πήγα πιο πέρα. Προς την άλλη γέφυρα. Κάτω διαλυόταν το σύννεφο, επάνω φαινόταν υπέροχα, σας ζήλεψα. Και ήμουν όλη μέρα έξω. Όταν τελείωσα σουρούπωνε ήδη, ξανακατέβηκα στην όχθη από την άλλη μεριά, ένα φανταστικό τοπίο μπροστά μου. Και έτσι άρχισε η επόμενη βδομάδα που περιγράφω επάνω. Και δεν τελειώνει, δεν τελειώνει λέμε, ακόμη κρατάει.

Στο τέλος της, χρωστάω μπίρες, και μπορεί να σας πω γιατί έπρεπε να πάω ως εκεί Κυριακή πρωί και να (ξανα)δώ από κοντά, αυτό που μια βδομάδα+ με έχει κρατήσει άυπνη, ενθουσιασμένη και με τα νεύρα σπασμένα. Αν και στην τελική, τίποτα δεν έχει σημασία. Αρκεί να το κάνεις. Και όπως το έκανες. Για σένα και μόνο.

(plea to the dutch to finally EXPORT VLA)

2008-10-23T10:11:00.011+03:00

.

Αφιερωμένη η προχθεσυνή εκπομπή στο vla και στους λάτρεις του.
Always serve cold.
Never stir.

(Και επειδή πλησιάζουν Χριστούγεννα, στο τελευταίο σχόλιο του προηγούμενου ποστ θα βρείτε οδηγίες για το τι δώρο μπορείτε να μου πάρετε. Δεν θα με πειράξει καθόλου βέβαια να μου το πάρετε και την άλλη βδομάδα που έχουμε γιορτές σαφώς λαμπρότερες αυτών των Χριστουγέννων, ναι Halloween επιτέλους, αλλά το αποσιωπώ κάπως γιατί σε αυτούς τους χαλαιπούς καιρούς μια στροφή στα ελληνο-χριστιανο-ορθόδοξα ήθη τη βλέπω παρόλα τα διάφορα που έχουν γίνει. Εναλλακτικά υπάρχει και το Thanksgiving. )

(Η αξία του δώρου σε vla επίσης θα είναι ευπρόσδεκτη.)

1. Ugochill - Cast a Wave (a/dam)
2. Arcade Fire - Rebellion (Lies) (montreal)
3. Belly - Low Red Moon (nice, very nice!! who the hell are they?)
4. De Kift - The Miller (Ολλανδέζικα κλαρίνα kick ass!!)
5. Endlos - Renne durch dein Leben (Leipzig)
6. Fight Bite - Widow's Peak (Dentox, Texas - surprise, surprise)
7. Garmisch Partenkirchen - Black Paint (nice nice)
8. GimmiJapan - Confidential (denmark)
9. Goyz (?) - Radar Eyes (very nice)
10. Julie Ruin - Stay Monkey (old and good)
11. Karen Dalton - Katie Cruel (side effect: makes u wanna drink whiskey)
12. Mostly Bears - Airports (tucson, arizona - surprise?)
13. My Milky Ways - Soft Alarm (houston, texas :)
14. Portugal The Man - Colors (wasilla) (only a few days before us election, u should know by now where wasilla is)
15. Rockettothesky - 14, 15, 13, 14 (norway)
16. Teitur - Catherine the Waitress (denmark)
17. The Asteroid No.4 - Flowers of Ours (philly)

Θα τα ακούσετε εδώ.

little red riding hood

2008-10-10T09:28:00.004+03:00

Little Red Riding Hood,
by Dorien Plaat

Περιμένω στη σειρά για ταξί και βρέχει, βρέχει πολύ, οπότε κάθομαι κάτω από το υπόστεγο και δεν είμαι ακριβώς στη σειρά, αλλά λίγο πολύ θυμάμαι ότι είμαι μετά από την κυρία με το παιδάκι και αμέσως πριν από μια παρέα αφρικανών. Αλλά ο μεγαλόσωμος, γκριζομάλλης κύριος δεν ξέρω από που ξετρύπωσε ή γιατί δεν τον είχα προσέξει, big man τον αποκαλεί περιπαικτικά ο ένας ο αφρικανός, 'σειρά έχει ο big man'. Ευγενικός κύριος ο big man, μάλιστα μιλάει και γαλλικά και γερμανικά και αγγλικά με τους γύρω, μου πιάνει και εμένα κουβέντα και λέει σε όλους ότι είμαι a nice little girl. Ανατριχιάζω, όχι ευχάριστα, γιατί παρόλο που συμπαθώ συνήθως πολύ τους ηλικιωμένους, they can get creepy, u know? και άντε περιμένουμε για το ταξί.

Η κυρία με το παιδάκι προσέχει να μην βραχούνε, οι αφρικανοί πειράζονται μεταξύ τους και γελάνε, η ουρά έχει μεγαλώσει και έχουμε στριμωχτεί όλοι κάτω από ένα μικρό υπόστεγο, σχεδόν κολλητά ο ένας με τον άλλον, εγώ προσπαθώ να ανασάνω δίπλα από την τεράστια μάζα του big, creepy, old man και αυτός γυρίζει και λέει φωναχτά για να ακούνε όλοι, αλλά τάχα μιλάει σε μένα, ότι κοίτα πως άλλαξαν τα πράγματα, έφτανες εδώ και καταλάβαινες ότι αυτή είναι μια ευρωπαική πόλη. Δεν καταλαβαίνω, σχεδόν μουρμουρίζω γιατί κάτι υποπτεύομαι ότι υπονοεί και κοιτάζω γύρω τα κτίρια, τον κόσμο, την κίνηση στο δρόμο. Να, μου λέει, τώρα είναι σαν να είσαι στην Σενεγάλη or sth. Και δεν ξέρω πως να του πω ευγενικά ότι όχι όχι εγώ δεν είμαι με "εσάς", προσπαθώ να πάω ένα βήμα πιο πέρα, οι αφρικανοί τον άκουσαν αλλά τον αγνοούν και συνεχίζουν τα αστεία τους, μια οικογένεια είναι, extended οικογένεια, μικροί μεγάλοι, είναι πολλοί και χαρούμενοι και ο big man τους κοιτάει όχι με εχθρικότητα, ούτε με φόβο, ούτε υποτιμητικά, αλλά χειρότερα, πολύ χειρότερα, αυτό που λένε "όταν είμαι κακός, είμαι κακός, όταν είμαι καλός, είμαι χειρότερος", με τέτοιο άθλιο βλέμμα τους κοιτούσε, σαν καλός δηλαδή. Καλός και μοχθηρός. Και εγώ στέκομαι όσο πιο μακριά μπορώ του, δέκα εκατοστά δηλαδή, like a nice, little girl. Quiet.

Όχι δεν θέλω να γράψω για τον ρατσισμό, θέλω να γράψω για εκείνη τη στιγμή που όλα έχουν ηρεμήσει μέσα σου, που μπορείς να σκεφτείς νηφάλια, συγκροτημένα και έχεις ανακτήσει την εμπιστοσύνη σου στο ένστικτο σου και την κρίση σου, που νομίζεις ότι νοείς και κατανοείς, που όλα είναι καλά, πολύ καλά, και έχοντας πάρει βαθειά ανάσα, έχοντας χαλαρώσει όλους τους μυς σου, ανοίγεις σιγά σιγά τα μάτια και είσαι σίγουρη ότι ναι για μια ακόμη φορά θα καταφέρεις να δεις τον κόσμο απο απόσταση, ήρεμα και ξεκάθαρα, γαλήνια. Και εκεί έρχεται η έκπληξη, γιατί ανοίγεις τα μάτια και γίνεται η έκρηξη, σα να την προκάλεσες εσύ, σα να την περίμενες ή να σε περίμενε αυτή να έχεις όλες τις δυνάμεις σου. Και είναι μόνο η αρχή, γι' αυτό κάθεσαι ήσυχα, like a nice little girl, και ξέρεις ότι κάτω από την φαινομενικά απόλυτη αταραξία και το παγωμένο βλέμμα, ποτέ δεν ήσουν πιο volatile, ότι μια αφορμή φτάνει και θ' αρχίσεις να ουρλιάζεις. Στο μυαλό μου παίχτηκε splatter movie, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τα έντερα του big man ήταν spilled all over the place και εγώ ήμουν ο μανιακός, ψυχρός δολοφόνος που πάσχει από bipolar ασθένεια και μετά σκεφτόμουνα ότι και αυτός ο καημένος, θύμα της άγνοιας του είναι, μπορεί να έχει οικογένεια, παιδάκια, μπορεί οτιδήποτε, και ποιός είναι το τέρας στη τελική.

Μπαίνει το τρένο στην πόλη και βλέπω ένα τζαμί, βγαίνω και βλέπω κι άλλο και σκέφτομαι είστε ηλίθιοι και δεν έχετε ιδέα από τέχνη, η αρχιτεκτονική είναι συνιστώσα πολλών πραγμάτων και πολλά από αυτά είναι συγκεκριμμένα του τόπου και του τοπίου, τι δουλειά έχουν τόσα τζαμιά κανονικά με μιναρέδες στην Ολλανδία, περισσότερα και από τους ανεμόμυλους έγιναν και ναι δέχομαι να υπηρετούν ένα λειτουργικό σκοπό, το functional δηλαδή της όλης υπόθεσης στην αρχιτεκτονική αλλά τίγκα σου λέω. Και μετά κατηγορώ τον big, creepy, old man ότι είναι ρατσιστής, δεν είμαι μήπως εγώ χειρότερη? Και θέλω να καταλάβετε ότι το ίδιο με ενοχλεί όταν θα δω ξωκλήσια" του Αγίου Νικολάου δίπλα από ουρανοξύστες στη Νέα Υόρκη και στα προάστια του Τζέρσευ, ένα δυό εντάξει, ενδιαφέρον το πολυ-πολιτισμικό αποτέλεσμα αλλά αυτό έχει καταντήσει domination game και η αισθητική του είναι kitsch, και μην το υποτιμάμε το αισθητικό, είναι μέτρο πολλών πραγμάτων.

Σαν εκείνη τη δανέζικη ταινία u know? Που είναι ο τύπος έτοιμος να τον αφήσουν ελεύθερο από το ψυχιατρείο και πάει για την τελευταία συνέντευξη, ο γιατρός χαμογελά, την θεωρεί τυπική, χαμογελά και ο πρώην ασθενής γιατί το ίδιο την θεωρεί και αυτός και είναι χαλαρός, γαλήνιος και ήρεμος, ώσπου πίσω από το γραφείο του γιατρού βλέπει κρεμασμένο έναν πίνακα, τάχα προσπαθεί να είναι κυβισμός αλλά είναι φθηνιάρικος, είναι προσβλητικά φθηνιάρικος, degenerate θα τον έλεγα και θαύμασα και τον σκηνοθέτη που βρήκε πίνακα τόσο εξοργιστικά άθλιο, και ο ασθενής τα χάνει, σαλεύει και τον ξανακλείνουν μέσα. Θυμήθηκα και την τύπισσα, Christine Doza, που είχε γράψει εκείνο το δοκίμιο, το "Blood love" και ήταν μόνο 16 χρονών όταν το έγραψε και έλεγε πως της ερχόταν να ουρλιάξει, πως όταν ήταν μικρή ήθελε να γίνει αστροναύτισσα, κομμώτρια, τραγουδίστρια, τώρα το μόνο που θέλει είναι να είναι ευτυχισμένη, α, και να ξέρει πoυ στέκεται in a world full of domination and hate.

Στην άλλη άκρη του βαγονιού είναι μια μαμά αφρικανή με το μικρό της κοριτσάκι και ένα μωρό και πέντε έξι βαλίτσες. Κρατάει το μωρό και του τραγουδάει 'Jesus loves you' και δεν μπορώ ούτε να χλευάσω την θρησκεία εκείνη την στιγμή γιατί έχω χαθεί στο να τις χαζεύω. Παίρνει ένα μακρύ πολύχρωμο ύφασμα, βάζει το μωρό στην πλάτη και τυλίγεται καλά καλά γύρω γύρω, σηκώνεται, έρχεται δίπλα μου και γυρίζει για να γυαλιστεί και να δει την πλάτη της με το μωρό και πως είναι δεμένο στο παράθυρο. "No worry, it can breathe ok", της λέω χαμογελώντας. Μου χαμογελάει και αυτή. "Ηis face is ok uh?", λέει. "Yeap", της απαντάω και μέσα μου είμαι χίλια κομμάτια. I love her. And her baby. Και αυτή ίσως με συμπαθεί που είμαι a nice, little girl. Απλά καμιά φορά φοβάμαι ότι nice, little girls -little, red riding hoods- are weird too. And scary. Φοβάμαι ότι παρόλη την καλοσύνη που μπορώ και είμαι διατεθιμένη να δείξω -solidarity even-, I still fight with being or not prejudiced. Είναι τρομερή διαπίστωση.

the end of the summer

2008-09-03T10:18:00.001+03:00

.
1. speaker bite me - teach me tiger (holtoug remix)
2. tetris = therapy - the end of the season
3. death & vanilla - run rabbit run
4. blue foundation - stuck in a hard place (2008 rework)
5. jong pang - small cut sensations
6. port largo - another state of mind
7. twami - he 's gone
8. rumskib - hearts on fire
9. niepoort - the bloom of a dying day
10. blue swan - chief of the tribe
11. bahnhof - a brighter day
12. antilles - you and me
13. choir of young believers - next summer

CLICK HERE

Η λίστα αφιερώνεται εξαιρετικά στη Weirdo που απεφάνθη ότι το indie experimental avant-garde alternative electro της δανέζικης επαρχίας είναι σίγουρα μέσα στις μουσικές της προτιμήσεις και τώρα όπου να' ναι ετοιμάζει εκδρομή για να πάμε να ακούσουμε επί τόπου. Αφιερώνεται επίσης στον δανέζικο λαό γιατί έτσι γουστάρουμε και γιατί δεν θα αφήσουμε τα ψώνια τους σουηδούς, τους ιταλούς του βορρά, τους down unders των αυστραλών, τους ξενέρωτους με τα μούτρα εως κάτω κτλ κτλ να πουλάνε άλλο μούρη. Η γέφυρα που ενώνει τις δύο χώρες να γκρεμιστεί τώρα αλλιώς να αναγνωριστεί η μουσική σκηνή της δανίας ισότιμα με της σουηδίας, μη σώσει και ξυπνήσει ο χόλγκερ ντάνσκε και γίνει της τρελής, νταξ? Και περιμένουμε με αγωνία τον ιδιοφυή σκηνοθέτη που θα ανεβάσει Άμλετ σε όπερα με μουσική υπόκρουση ind.exp.a-g.alt.el (βλέπε επάνω) δανέζικης επαρχίας. Αφιερωμένη κυρίως η λίστα στο τέλος του καλοκαιριού, αλλά για να μην ξεχνιόμαστε, εμείς μένουμε πολύ πιο νότια από τους προαναφερθέντες και οι down unders οι δικοί μας πιο νότια από εμένα που πια το σεντόνι δεν φτάνει, θέλει πικέ κουβέρτα. Κοινώς, κάνα μήνα καλοκαίρι ακόμη έχουμε, κίνηση για την Χαλκιδική θα έχουμε, αλλά δεν παύει να είναι -το τέλος του καλοκαιριού- μια από τις αγαπημένες περιόδους του χρόνου. Ειδικά τώρα που δεν πάω πλέον σχολείο.