gillboard

BISITA

2009-12-31T21:56:00.005+08:00

Dumating kami sa bahay tatlong oras bago magpalit ng taon. Nagulat ako't meron nang mga bisita. Yung mga karaniwan nang nakikikain sa amin tuwing mayroong okasyon. At isang pamilyang ngayon ko lang nakita.

Maingay ang mga bata. Malilikot. Takbo ng takbo. Makukulit.

Naisip ko tuloy wala talaga akong balak magkaroon ng anak sa ngayon.

Para mapalayo sa mga makukulit na mga kamag-anak naisip kong magkulong muna sa kwarto. Manuod ng telebisyon para naman di masayang ang oras habang hinihintay magputukan sa labas.

Hindi rin naman ako sasama sa kanilang lahat mamaya pag nagsimba sila. Mas gugustuhin kong mag-isa muna sa bahay. Titikman ang mga inihandang pagkain.

Isa't kalahating oras bago magbagong taon, naisip kong wala na lahat ng tao sa bahay. Nagsimba na silang lahat. Tahimik na ulit maliban na lang sa mga tambay sa labas na nagsisindi ng trayanggulo para takutin ang mga baklang dumadaan sa kalye namin.

Medyo nakakatulog nako nang makarinig ako ng mga sigawan.

Yung mga batang maiingay kanina. Bumalik na sila agad?

Sunog!!!

Sigawan ng mga bata. Nataranta akong bumangon sa kama at lumabas ng kwarto.

Inaasahan kong makakapal na usok ang bubulaga sa akin dahil nga may sumisigaw ng sunog.

Walang sunog hijo. Narinig kong bulong sa akin ng nanay.

"Naglalaro lang pala yung mga bata," kinakabahan kong sagot sa babae.

Malungkot ang mag-asawa. Siguro dahil hindi nila kayang pigilan ang mga makukulit na bata.

"Happy New Year po." bati ko sa mag-asawa.

Ngumiti lamang ang mga ito. Naisip kong bumalik na lang muna sa kwarto. Mukhang mabait naman yung pamilya at wala rin naman silang mananakaw sa bahay namin ang inisip ko.

Naalala lang nila yung nangyari ilang taon na ang nakakaraan. Noong nasunog ang bahay namin. Kasama kami.

Biglang nanlamig ang aking katawan. Parang isang bato, hindi na ako nakagalaw sa aking kinatatayuan. Kaya pala walang pumapansin sa aming mga bisita.

Ako lang ang nakakakita sa kanila.

**************
Happy New Year sa lahat!!!

BEST OF 2009

2009-12-26T07:58:00.007+08:00

How time flies, I remember writing this post just hours before the year was about to end, and now I'm writing another Best of post for this year. I was thinking of keeping this as an annual tradition before the year ends, to post the best things I've seen, heard or read for the entire year. I'll add a few new categories for this year as well, just for kicks.

So here's Gillboard's best of 2009

BEST MOVIE
LAST YEAR: The Dark Knight
2009 was a tight race for the year's best movies. Alot of good films came out in 09, and for film freaks like me, it's just exhausting for the wallet. I think even coming up with a runner-up is just as difficult, probably even more. But my basis for choosing this movie (although technically this is an 08 film, but it was only shown here March of this year) is the way it made me feel after watching it. Slumdog Millionaire has the best ending in any movie I have seen. I never imagined ever being excited for an indian movie until I saw this movie. I think it's winning an Oscar this year is proof enough how good this film is.
RUNNER-UP: Up, Star Trek, 500 Days of Summer, Avatar (sorry can't think of just 1 film for this category so I just added it all).

BEST PINOY MOVIE
LAST YEAR: A Very Special Love
I actually only saw 2 Filipino made films this year, and luckily both movies were really good. I think it's fairly obvious what this film is going to be. I don't normally write posts about films I've seen (specially Filipino made movies), but after seeing this movie, I just can't help but write about it. My coño friends tell me I'm jologs for even watching it, but hey, I can't help it, John Lloyd and Sarah have chemistry. The film's cliche, I know but just like Slumdog, you come out of the cinema feeling better about yourself. Less stressed. And somehow, feeling all jittery. Kinikilig in short.
RUNNER-UP: KimiDora

BEST GAME
LAST YEAR: Grand Theft Auto IV
2009 wasn't such a big year for gaming. There weren't alot of big releases, as I think videogame companies decided to push their releases until next year, when the recession isn't as hard as this one. But some are smart enough to put out a good game while there's still less competition in the market. Assassin's Creed 2 was one of those released this year that totally kicked ass!!! I love Ezio. I think he's way better than Altair in terms of well, everything. The game being set in renaissance Italy is just perfect. I just love this game. It's easy to pick up and just as fully immerseful like it's predecessor.
RUNNER-UP: Batman: Arkham Asylum

BEST OF TV
LAST YEAR: How I Met Your Mother
This year was an easy one. Seeing as not alot of shows performed really well last season, with only a few exceptions, the choice was an easy one. Come on, who wouldn't love this show? High School Musical, this is not. I thought at first, this show was too gay, so I only watch it for the songs. But then a few episodes later, I find myself rooting for Mr. Schue, loving Sue Sylvester, getting irritated at Finn for believing Quinn could get pregnant from a jacuzzi make out session and for hating Terri for what she's doing to her husband. Yeah, I'm a Gleek.
RUNNER-UP: Legend of the Seeker

PINOY TV
LAST YEAR: Iisa Pa Lamang
For awhile there, I thought it's going to be Tayong Dalawa, because it was practically the only show I see, because my mom would often wake me up when this show starts. But then later on this year, I find myself rooting for a different love team. One that could surpass the popularity of Kim and Gerald. It's Melason. Yes, Big Brother is back in form. I don't actually care about the rest of the housemates (well, other than Sam of course), but I often automatically wake up early in the afternoon if only to see Melai and Jason torture each other.
RUNNER-UP: Tayong Dalawa

BEST COMIC EVENT OF THE YEAR
LAST YEAR: Norman Osborn's Dark Reign Begins
There were only a few events this year, so there weren't alot to choose from. But this year my choice is quite simple. During the middle of Osborn's Dark Reign, a riot between mutants and humans exploded in San Francisco, forcing the dwindling number of mutants fighting for their home and their survival. And pitting the X-Men against Norman's Dark Avengers. This event made me go back to reading X-Men again, after I left when Messiah Complex ended. I just don't know what's gonna happen now when almost all of the remaining surviving mutants are all holed up in a floating island they call Utopia.
RUNNER-UP: Iron Man: World's Most Wanted

BEST COMICS SERIES (new)
Until I saw last year's Iron Man movie, I never was really interested in Marvel's Batman. I always thought that Tony Stark was just a cheap Bruce Wayne knockoff, but when a comic book is given to a very capable writer, there's just alot that you can do with this series. This year, I got hooked. Tony Stark, once the world's most powerful man is now the world's most wanted. With the identity of the world's registered heroes in his head, Ironman decides to take it upon himself to remove the information in his head, even if that means he has to give up what made him who he is, his brain. Who wouldn't be intrigued by that?
RUNNER-UP: Secret Warriors

BEST IN MUSIC
LAST YEAR: Coldplay
There's only one band this that made me swoon this year, and that's The Script. The Man Who Can't Be Moved which I only heard this year, will certainly be a longtime favorite. I can't help but relate to some of their songs. I can't help but agree when they sang, "when a heart breaks, it don't break even." My LSS for most of the year was If You See Kaye, and I just can't stop putting their cd on my player. It may be emo or anything but you really can't deny what a good music is. And The Script does make very good music.
RUNNER-UP: Glee Soundtrack

BEST IN NEWS
LAST YEAR: President Obama
Another year, another circus-like politics full of violent deaths, and just all around craziness (specially with elections right around the corner). I mean come on, Jamby for President. What the fuck?! Right?! Crazy. But one of the most newsworthy, albeit saddest things that happened in 09 was the passing of former President Cory Aquino. I remember receiving an instant message from Mulong at around 4 in the morning telling me that she's already passed away. I guess the good thing about it is, even if it's only for awhile, the country got united again.
RUNNER-UP: Typhoon Ondoy hit Metro Manila... badly.

BEST IN SPORTS
LAST YEAR: The Olympics
Okay, I honestly don't like this person. I think he's too overrated. Overexposed. He allows his family to be paraded around like circus freaks. And he's entering politics again. So that sucks. But fine, I give this to him, he is pound for pound the best boxer in the world. And he score two HUGE wins this year. Manny Pacquiao giving one of the best boxing matches against Coto and KOing Ricky Hatton this year are probably the highlights of sports for this year. Too bad he had to drag my crush Krista Ranillo in the circus that is his life.
RUNNER-UP: SEA Games losing it's popularity (sad)

BEST ON THE WEB (new)
I've been following this blog ever since I found out about the whole blogging thing. Although I don't think this is a blog anymore. I can't help it, everytime I read an article coming from this site, I laugh my ass off. It's really good. The Professional Heckler is the Philippines' John Stewart. It's great stuff. And this year, he was unforgiving. From Mar Roxas to NoyNoy to Gibo Teodoro, no one escapes his wits, and that makes for some of the most entertaining reads. I love this site.
RUNNER-UP: My other blog... hehehe

Happy New Year everyone!!!

BAKIT NAGTATAPOS ANG ISANG BLOG

2009-12-24T05:02:00.004+08:00

Sa dinami-dami ng mga nagsusulputang blog sa mundo ng blogosperyo, marami-rami din naman ang mga blog na nagtatapos. Maraming mga manunulat ang tayo'y pasasabikin, bibitinin, aaliwin, pagkatapos ay iiwan tayo at mawawala na lang bigla na parang bula.

Marahil gaya ko, marami din kayong kilalang mga blogger na nagpaalam na sa kanilang tahanan. May pansamantala. May lumilipat lang ng tahanan. Meron ding isinara na ng tuluyan ang kanilang blog. Iba-iba ang dahilan kung bakit nangyayari eto, kaya naisip kong isulat dito ang mga nabasa kong mga dahilan ng ibang mga manunulat kung bakit nila naiisipang tuluyang lisanin ang mundo ng blogosperyo.

IN LOVE
Ang pag-ibig nga naman. Isang malaking distraction yan pagdating sa pagsusulat. Marami sa mga blogger na iniiwan ang pagbablog ay dahil sila ay umiibig. Hindi naman sila tuluyang nawawala, pero hindi mo na rin sila talaga mararamdaman. Karamihan naman kasi sa mga gumagawa ng mga blog ay hindi talaga "passionate" sa pagsusulat. Maraming bored lang, gusto lang subukan ang pagsusulat. Mga wala lang magawa. Kaya kapag meron nang pupuno ng kanilang oras, ang pagsusulat ang una nilang bibitiwan.

BROKEN HEARTED
Minsan, dahil ang isang manunulat habang noong siya ay masaya sa isang pagsasama, kapag ito ay nagtapos na, ay idadamay pati ang sinusulatan niya. Masakit din naman kasi na mabasa yung mga masasayang mga panahon, at marerealize mo na ito'y nagtapos na. Mahirap balikan ang nakaraan lalo na kung kailangan mong mag move on. Imbis na yung ex ay makakalimutan, lalo lang siyang nagstay.

NAGSAWA NA
Ito ang mga manunulat na iba ang expectation pagdating sa pagmaintain ng blog. Kaya kung hindi nila nakukuha ang gusto nila, nagsasawa sila. Marahil dahil wala namang nagbabasa sa kanilang mga sinusulat. O kaya naman ay narerealize nilang mahirap talagang kumita sa pagblog. Pwede din dahil ang pagbuo ng blog ay dahil isa lang itong assignment sa school, at dahil tapos na ang semester, ay kasabay nun ay ang pagsara ng blog. Sa totoo lang, minsan nakakasawa naman talaga ang magsulat, lalo na kung wala kang maisulat.

WALA NANG MAIKWENTO
Ito madalas ang naiisip kong dahilan kapag naiisip kong isara itong blog na ito. Wala na akong maikwento. Nauubusan na ng ideya para maisulat. Wala nang pakulo. Wala ng pautot. Nadrain na ang utak. O kaya naman ay naikwento na ang lahat. Minsan kapag ganito ang nararamdaman ko, naiisip kong masyado ko nang naisapubliko ang buong buhay ko, kailangan ko naman ng panahon para sa sarili ko. Madalas pansamantala lang nawawala kapag ganito ang dahilan ng kanilang pagsasara ng blog nila. Bigyan mo ng dalawang linggo, babalik din yan. Kapag ang isang manunulat ay isang tunay na blogger, di niya maiiwasang layuan ang mundong ito. Minsan din naman ay ginagawa nilang pribado ang kanilang tahanan para lang hindi na kailangang ito'y iwan pa.

LUMIPAT NG TIRAHAN
Eto, either nagsawa na sa blogger, o kaya sa wordpress at naisipang ilipat ng ibang server ang kanilang tahanan. O kaya naman sila'y umasenso na, at kinayang gawing dot com ang kanilang tahanan. Sosyal na. Di na mareach. Kung tutuusin, hindi naman nila talagang iniwan ang mundo ng blogosperyo, pero may mga pagkakataon din, na matapos nilang gawing dot com ang kanilang bahay, eh nakakaligtaan nilang sulatan ito. Posibleng nagkakaroon din sila ng problema dun sa server (di ko alam tawag dun, kasi di naman ako dot com) kaya nawawalan sila ng ganang magsulat.

MAY NAKAAWAY
Pwede din naman dahil wala siyang nahanap na kakampi nang maisipan ng isang manunulat na makipagblogwar sa isang kapwa blogero. Matapos niyang makipagmurahan, palitan ng banta at batuhan ng mga masasakit na pananalita, marerealize nilang tanga sila at isasara ang blog, at gagawa ng bagong tahanan para magsimula ulit.

*************
Sa totoo lang, nag-iisip akong tuluyan nang iwan itong tahanan kong ito kasabay ng pagsasara ko dun sa isa kong tahanan. Nauubusan na rin kasi ako ng mga isusulat. Pero hindi pa naman siguro ito yung panahon. Pinag-iisipan ko pa lang. Ilang post na lang kasi, 400 na ang naisulat ko dito sa blog na ito.

Pero gaya ng sabi ng mga kaibigan ko sa Plurk, mukhang hindi ko daw kaya itong gawin.

Tingnan na lang natin.

*************
MERRY CHRISTMAS TO ALL OF YOU GUYS!!!

NGAYONG TAON...

2009-12-16T22:55:00.004+08:00

Sinisipag akong magsulat sa blog kong ito nitong mga nakalipas na araw kaya medyo napapadalas ang update sa blog na ito. As if naman may pakialam kayo. Pero normally dapat nga ang pagsusulat ko dito eh once a week, pero yun nga, merong mga ideyang pumapasok sa utak ko ngayon kaya eto nanaman ako, kahit di niyo hinahanap, nagsusulat muli.

Ipapagpatuloy ko lang ang aking year-ender post. Marami akong natutunan ngayong taon. At iisa-isahin ko to dito:

Hindi dahil ang bisita ninyo eh mga foreigner o balikbayan eh ibig sabihin ay mabibiyayaan kayo ng grasya o pasalubong. Meron talagang mga tao na walang ipapasalubong sa'yo dahil nagtatrabaho ka na. Minsan sila pa mang-aarbor ng kung ano-ano sa'yo.
Hindi dahil mga bumbay ang artista at mukhang Bollywood ang kwento, eh ang pelikula ay panget na (after manuod ng Slumdog Millionaire).
Walang masamang magsulat ng mga kesong panulat. May mga mambabasa na gustong nakakabasa ng mga ganito. Minsan pa, mapapahulog mo sila sa mga ganito. Yiiii.
Ang pag-ibig di dapat minamadali dahil mapupunta lang ito sa wala. Panget pag huli mo nang marealize na hindi ka pa handa pumasok sa isang relasyon.
Kapag may katext ka nang dalawang taon at hanggang ngayon ay hindi pa rin kayo nagkikita, huwag ka nang umasa na may pag-asa pang maging kayo. Kung kayo talaga ang nararapat sa isa't-isa, nung umpisa pa lang magkakilala na kayo.
Pag ang ex mo biglang nagparamdam sa'yo out of the blue. Hindi yan umaasang babalik ang dating pagtitinginan ninyo. Malamang gusto niyang mangutang.
Mas matututo kang magtipid kapag wala kang pera.
Wala kang mapapala kung magpapakabitter ka kapag naghiwalay kayo ng sinisinta mo. Lalo ka lang matatalo kung hindi ka makakaget-over. Mahirap mang gawin pero the best way to deal with a break-up is to move on.
Nakakagaan sa loob kapag ang kaibigan mong matagal mo nang hindi nakakausap dahil sa isang di pagkakaunawaan ay nagbabalik. Mas tumatatag din ang samahan ninyong dalawa. Wag ka lang magkamaling ulitin yung dahilan ng di ninyo pagkakaunawaan.
Hindi ka dapat nalulungkot na tumatanda ka na. Dapat pa nga ikaw lalong maging masaya. Mas maraming perks at freedom na kadikit kapag ang iyong edad ay nadadagdagan. Mas marami mang responsibilidad na nakadikit, nasa iyong sariling pananaw din naman yan kung kakayanin mo o hindi.
At higit sa lahat, narealize ko na hindi ko na kailangan magbago para tanggapin ng iba, hindi ko kawalan kung hindi nila ako gusto. Basta nabubuhay akong walang tinatapakang ibang tao, at mabait akong tao. Yun ang mahalaga.

10 IN 2010

2009-12-13T18:12:00.005+08:00

Next year there are alot of things that I'm personally looking forward to. You guys know how shallow I am, and that's not something I will deny, cuz it's true. Anyway, here's my post for things I look forward to in 2010.
TOY STORY 3
I have to start with this movie. Toy Story 2 was one of my most favorite films that came out of Disney last century. Or was it this century. I don't remember anymore. What I do remember is I loved this movie. I'm happy to see Woody and Buzz back together again with Hamm, Jesse, Mr. and Mrs. Potato Head and the rest of the gang. Can't wait to see this movie, because I'm pretty sure this is going to be one hell of an awesome movie.

THE SIEGE
It's the end of Norman Osborn's Dark Reign, and he's going to bring Asgard down with him. This I believe is what Marvel is calling the beginning of Marvel's Age of Heroes. I have no idea what that entails to the Avengers franchise but I think it'll be great. Thor has returned. Cap was just revived and Iron Man is on his way back to recovery from his vegetative state (that's what my theory is). Marvel's trinity will be back together again. I say bring it!!!

SECOND COMING
The Avengers aren't the only franchise undergoing a huge event in 2010. The X-Men has something big boiling come summertime when the Second Coming event arrives then. The conclusion of the story that started with Messiah Complex comes crashing on the X-Men next year. My interest in all things X came back this year after what went on with Utopia, Nation X and Necrosha. I really want to know how this all will affect the things that will happen in Second Coming. What part will Bastion, Selene, Cyclops, Nate Grey, Hope and Cable play when this event arrives.

2010 PRESIDENTIAL ELECTIONS
More than who will win next year's elections, I'm really interested to see all the drama that'll go on because of this event. You know how much Philippine politics is like a circus, so I'm looking forward to see what will happen next. Jamby Madrigal is running for President, so aside from Erap I'm sure she'll be joining the ranks of funniest people (crazy) running for the highest position in the land. I love it!!!

FINAL FANTASY XIII
March sees the return of my favorite Role Playing Game in the market with Final Fantasy 13. The trailers for this game is jaw-dropping, drool-worthy and just plain awesome. I don't know if it'll be as addictive as FF7, or as amazing as FF X, or as pretty as FF12, I'm just happy that it's also available for the XBox 360. No need to shell out 20k for a PS3. I don't have any info on this one, but this game is just something I'm geeking over. Since high school.

MASS EFFECT 2
This is one of the best titles on Xbx 360's library ever. It's addicting. It's really like a real role playing game where you get to choose your dialogue and it affects the ending of the story. Add to the fact that it had the most beautiful computer generated graphics I've seen in any game I've played. The graphics is smooth, the gameplay is simple and you'll really get fully immersed in the universe that Bioware created. I have high expectations on this title, so I really hope it delivers. Specially because this is XBox's first offering for the year.

GLEE SEASON 1 ENDING
April can't come soon enough. The last few months, I admit I became a Gleek. First because of the awesome music, but then as time passed, I started rooting for Schue's kids, and I fell in love with Coach Sue Sylvester. And then I find myself rooting for the kids. I started hating Terry for lying to Schue about the pregnancy. In short, I got hooked. Anyway, Season 1 still has 9 episodes to go, and like I said, April can't come too soon.
IRON MAN 2
One of the best films of last year will have it's sequel in 2010 and I'm so looking forward to this one. And why not, Scarlett Johansson as Natasha Romanov aka The Black Widow as Downey's co-star, just perfect casting I think. Can't wait for her to don the black suit and kick ass. She does that sexy Russian accent very well. Have you guys seen the Whiplash Poster? Google it, it's really good!!! I love that the writers will be taking things from Matt Fraction's Invincible Iron Man series (read that title, it's really good). Just like with my video games, I geek out on these things too.

HARRY POTTER AND THE DEATHLY HOLLOWS PART 1
People find book 6 to be one of the most boring of the films so far, but I thought it was one of the most beautiful (cinematography-wise). If it's still the same team that will handle JK Rowling's last book, then I'm totally looking forward to seeing this one. I hate it that they have to divide this book into 2 movies, but if that's the only way for the director to be faithful to the book, then that's all fine with me. For sure before the film comes out, I'll be doing another marathon of all six films (and probably read all 7 again just for nostalgia sake). Yeah, fuck Twilight (proud to say I still haven't seen the first movie, nor read any of the books). I'm for Harry Potter all the way!!!

BIG BROTHER WINNER
Okay fine. This is my guilty pleasure for this year. But come on, everyone I know watches this reality show. Even the coño people from my office giggle like school girls whenever they talk about Melai and Jason, or how much they think Carol is sort of like a slut (I personally think it's Hermes). But regardless, this season's PBB is 30-45 minutes of my time well spent. I think Melai will win this show, and it's just wishful thinking that Sam will be in the top 2, but I really like Sam. Lately, I've been remembering my dreams alot and that's because she's in it.

MGA KWENTO

2009-12-09T20:23:00.002+08:00

Lia: Do you remember when you realized that you're in love with me?
Ralph: Oo naman. How could I forget, eh ang drama mo nung araw na yun. Naaalala ko pa yung sinabi mo sakin nun.
Lia: Talaga lang ha.
Ralph: Yup. Sabi mo, "Ralph, nahihirapan nako satin. We've been friends for so long, and ang hirap sakin tanggapin na kahit kailan di mo ako kaya mahalin!"
Lia: OA, di ako ganyan kadrama!!
Ralph: Nakita ko nun sa mukha mo na talagang nasasaktan ka. Sabi ko sa sarili ko, shit di ko kayang saktan si Lia. One week mo akong di kinausap after nung nangyari.
Lia: It was really difficult for me back then.
Ralph: Bumawi naman ako diba?
Lia: Yeah. Ginulo mo yung office namin nung nagpadala ka ng maraming maraming flowers just to say you're sorry.
Ralph: And I love you.
Lia: And you love me.

*************************
Aurora: Nangako siya na maghihintay siya.
Miguel: At tinupad ko naman yon.
Aurora: Ayaw kay Miguel ng mga magulang ko noon. Naipangako ako sa ibang lalake at sa kanya ako nagpakasal.
Miguel: Pinangako ko kay Aurora noon, bago siya dalhin ng asawa niya sa Amerika, na kahit gaano katagal, hihintayin kong bumalik siya sa akin.
Aurora: 33 taon na kaming kasal ni Enrico nang kunin na siya sa akin. Malungkot sa Amerika, kaya matapos ang napakahabang panahon ay naisip kong umuwi ng Pilipinas.
Miguel: Ni minsan hindi ko naisip humanap ng iba, dahil alam kong kay Aurora lang ang puso ko. At kahit wala na akong balita sa kanya, naghintay ako. Sa puso ko alam kong babalik siya.
Aurora: Pagbalik ko ng Pilipinas, naikwento sa akin na si Miguel nga ay hindi pa nag-aasawa. Hinanap ko siya. At nang magkita na kami ulit.
Miguel: Niyakap ko siya ng mahigpit. Hindi ko na siya pakakawalan. Tatlumpung taon ako naghintay na siya ay bumalik. Nang makita ko siya muli, parang walang nagbago sa amin. Kung gaano niya ako kamahal noon, nakikita ko pa rin sa mga mata niya iyon. Masasabi kong, it was worth the wait.

*************************
Mitch: Suplada ang tingin ko kay Audrey nung high school kami. She was always hanging out with her sosyal na friends.
Audrey: Honestly, I didn't really know Audrey that well when we were in high school. I think she was always busy with her artsy friends.
Mitch: We got close na lang nung college. Kasi kami lang noon yung galing sa same school. Apart from being schoolmates, actually in college classmates kami.
Audrey: That's when we started being close. That's when I realized that I missed something in high school. She's really smart, attentive, she knows how to listen and she's really really nice.
Mitch: I knew si Audrey was gay. I've met her ex when we were in high school, but I didn't know I was too, until we got close.
Audrey: I think we were working on our term paper together when I decided to tell her that I was starting to like her. And as it turns out, she likes me too.
Mitch: It was a confusing time. And oo gusto ko siya, pero hindi ko alam kung may patutunguhan ba yung ganitong klase ng relationship. But she told me...
Audrey: I will never leave her. I'll take care of her.
Mitch: Funny how things turned out. Akala ko nun, she was just stalking me.
Audrey: I believe, it was fate.

*************************
Corrine: Niko is... shall we say eccentric.
Niko: Ako yung class clown noong college. Yung weird manamit. May weird na paniniwala sa buhay. Ako yung tipo ng class clown na madalas pinagtitripan ng mga kaklase. In short, loser.
Corrine: I never thought he was a loser. I mean pinaninindigan niya yung mga beliefs niya. Yung mga gusto niya.
Niko: Pero isa lang ang hindi ko kaya panindigan. Yun eh yung babaeng gusto ko.
Corrine: Actually, hindi talaga ako yung crush ni Niko. It was my sister. Yeah, I'll admit, my ate's sexy.
Niko: No. She's hot. But not as smokin' as you.
Corrine: Whatever. Anyway, si ate, she was never free. She always has a boyfriend. Never pa yata siyang naging single. When they break up, siguro mga 2 weeks lang, she has a new bf already.
Niko: Pero one time, pagkatapos nila magbreak nung isang ex niya, nagsimula ako manligaw. At that time sobrang dami pa ng insecurities ko sa buhay. Pero alam ko sa sarili ko, pag nagustuhan ko ang isang bagay, makukuha ko.
Corrine: To keep the story short nabasted si Niko. Hindi niya natanggap yon. Halos araw-araw he visits the house hoping to talk to Ate. Pero hindi sila magpangabot.
Niko: More like nagtatago sakin.
Corrine: Yeah.
Niko: So kapag pumupunta ako dun, si Corrine yung laging nakakausap ko. Nung una, inaaway ko pa siya kasi nga feeling ko tinatago niya ate niya sa akin.
Corrine: But then one day, naisip kong kausapin ng masinsinan ito para maka move on na siya.
Niko: Araw araw pa rin ako pumupunta noon sa kanila after we talked. At first, hinahanap ko si ate niya, pero narealize ko isang araw, na hindi na talaga si Sharon yung pinupunta ko dun. Si Corrine na.
Corrine: And that's when he started to move on... with me.

*************************
Andrew: Maaga akong iniwan ng asawa ko. From cancer.
Brian: My girlfriend of 8 years left me, 5 months before our wedding. Sabi niya cold feet.
Andrew: Masakit yung maging biyudo. We've only been together for 7 years. Half of which was spent with her carrying the disease. Ang hirap na nakikita mong nasasaktan yung asawa mo. Nothing's more painful.
Brian: Masakit iwanan ng babaeng nangako sa'yo na habangbuhay kang mamahalin. Iiwan ka dahil hindi raw niya alam ang gusto niya. She needs to re-evaluate her goals. At ang mas masakit, yung malaman mo na hindi ka kasama sa mga plano niya sa buhay. 8 taon nasayang lang sa kanya.
Andrew: Jogging everyday is the only way to keep my mind from thinking of joining my wife up there.
Brian: Tumatakbo ako araw-araw dahil gusto kong makita ni Maureen kung ano yung tinalikuran niya.
Andrew: That's how I met Brian.
Brian: Halos pareho lang naman kami ng ruta araw-araw sa UP kung tumatakbo, kaya isang araw naisip naming magsabay tumakbo.
Andrew: And from there, our friendship started. Marami pala kaming pagkakatulad. Our love stories are pretty much the same. Although the circumstances are different, in essence pareho kaming iniwan ng mga mahal namin.
Brian: Hindi ko alam kung ano yung naramdaman ko kay Andrew nung nalaman kong magkatulad pala kami. Pero mas napalapit ako sa kanya nung nakilala ko siya.
Andrew: Until one day, we were watching a movie, I don't know why we chose that chick flick among all the films showing then.
Brian: Yun na lang yung pareho nating hindi napanuod that time.
Andrew: What was it? Just Like Heaven?
Brian: Yup.
Andrew: In the middle of the film, Brian just held my hand. And until now I never let it go.

*************************
Oo na, keso na, nakakadiri, corny yung mga nakasulat sa taas. Nagpapakaemo nanaman si Gillboard. Pero sa lahat ng drama na nababasa natin sa news, sa blog, sa paligid natin these days, I think minsan refreshing yung makabasa ng mga love story.

Para maiba naman.

2009 REPORT CARD

2009-12-06T09:49:00.004+08:00

Matatapos nanaman ang isang taon. Ilang linggo na lang at 2010 na. Bagong taon na naman. Ang bilis ng panahon talaga, at ilang buwan na lang madadagdagan na naman ng isang taon ang aking edad. Exciting!!!

Medyo aagahan ko na ang report card ko ngayong taon, kasi sa tingin ko wala namang mangyayari sa akin sa mga susunod na araw, dahil trabaho na lang naman ulit ang pagkakaabalahan ko. Kumusta nga ba ang 2009 para kay Gillboard, tingnan natin.

KARERA 80%
Hindi siguro matatawaran ang taong 2008 pagdating sa buhay-trabaho ko. Ano ba ang makakatalo sa pagpapadala sa'yo sa ibang bansa ng libre para magtraining diba? Pero meron ding malalaking mga pagbabago na nangyari sa akin ngayong 2009.

Lumipat ako ng Operating Unit sa kumpanyang pinagsisilbihan ko. At kasama ng paglipat na ito, ay ang malaking pagbabago ng schedule ko. Panggabi na ako. Call center na call center na ang pamumuhay ko ngayon. Pumapasok ng alas-nwebe, alas dyes ng gabi, at umuuwi ng umaga. Sa awa ng Diyos, eh nakayanan ko naman. Nasasanay na. May mga araw lang talagang ang hirap matulog.

Ayos naman pagdating sa trabaho. Sobrang busy nga lang, lunch na lang ako pwedeng mag internet. Bugbog na bugbog ako sa trabaho ngayon, at di na yata mawawala yun, pero kung para rin sa ikaaangat ng estado ko sa opisina yun, syempre I welcome the challenge.

SOCIAL LIFE 75%
Ano yun?

Dahil nga sa panggabi na ako ngayon, eh hindi na ako nakakapagyayang gumimik tuwing Biyernes ng gabi. Namimiss ko ang amoy ng mga sinehan, ang Glorietta. Namimiss kong magtanghalian.

Nakakasama pa rin naman ako paminsan kapag nag-aaya ang aking mga kaibigan, ngalang pag weekends lang. Kahit mas masarap gumimik pag Biyernes ng gabi.

In fairness naman sakin, ngayong taon e dumami ang mga nakilala kong mga bloggers. Hindi man nila binabasa itong blog na ito, at least may nakilala ako. Hindi na dalawa ang mga kapwa ko manunulat na nakilala ko ng personal. Lima na. Improvement.

Tsaka isang pampalubagloob ngayon, eh kahit papaano nakakasama ko ngayon ang ilang mga kaibigang matagal ko ring hindi nakakausap.

LABLAYP 76%
Pasado na sana, kaya lang medyo sumablay noong isang linggo. Kaya ayun single nanaman ang inyong lingkod. Siguro mas okay na to. Hindi kumplikado. Kung nababasa ninyo ang mga plurk ko, eh medyo may kadramahan ang ilang naipost ko nitong mga nakalipas na araw.

Anyway, ang sabihin na malungkot ako ngayon eh medyo may katotohanan, malamig pa rin pala ang Pasko ko. Pero ayos lang, wag ipilit ang hindi pwede, ikanga. Let go and move on, hindi ibig sabihin na dahil nagtapos na ang isang pagmamahalan eh katapusan din ng mundo.

Syempre pasang-awa siya ngayon dahil kung ikukumpara noong isang taon, at least ngayon eh nagkaroon ako ng lablayp. At saka dahil na rin sa stress na dinala ng mga nakaraang araw, eh 5 pounds ang nawala sakin. Hehehe... konswelo de bobo na rin yun.

BLOGOSPERYO 90%
Medyo mataas ito dahil eto lang naman talaga ang isa sa mga aspeto ng buhay ko na medyo may katuturan. Hindi siya kasing taas kung ikukumpara noong isang taon na todo todo ang pagsusulat ko sa blog ko. Ngayon kasi linggo linggo na lang ako nagsusulat.

Nandyan pa't nagpaalam ako sa blogosperyo noong Agosto dahil naisipan kong magtayo ng isa pang tahanan kung saan lahat ng mga nangyayari sa buhay ko ay itinatala ko. Medyo enjoy naman ako doon sa isang bahay na yon. Wala lang.

Pero kaya mataas ang marka nito eh dahil kamakailan lang ay nadagdagan nanaman ng isang taon ang edad nitong blog na ito. Apat na taon na akong nagsusulat sa Gillboard, at kahit papaano naman ay maraming nakakaappreciate pa rin sa mga kwentong naisusulat ko dito, kahit hindi siya kasingdalas ng dati.

Pasensya nga lang kung hindi na ako kasingdalas bumisita sa mga dati kong binibisita, medyo ayun nga, busy lang. Tsaka yung iba naman hindi na rin madalas magsulat. Hehehe.

IPON 70%
Isa pang bagay na dapat tinatanong kung ano yun?

Maganda ang simula ng 2009 sakin pagdating sa pera dahil medyo malaki-laki rin ang naipon ko. Hindi ko nga lang alam kung saan napunta yung ipon na yun pagdating ng gitna ng taon. Kung anu-ano ang mga pinamili ko. Bagong xbox. Stepper. Bagong cellphone (na di ko naman ginagamit na ngayon). Maraming pabango. Sapatos. Pero isang polo lang ang nabili kong damit ngayong taon. Mga original na bala ng xbox, na hindi ko rin masyadong nalalaro ngayon.

Hay.

**********

Overall, hindi masyadong pabor sa akin ang taon na ito. Mas maraming humamon sa aking pagkatao, pero ayos lang. Kung ang lahat ng yon eh ang magpapatatag sa'yo, go lang ng go. Di ko naman ikamamatay yon.

At saka kung hindi kagandahan itong taon na to, pansin ko lang, pag even number ang dulo ng taon, eh dun ako bumabawi.

Fingers crossed, sana maging mabait sakin ang 2010.

DAHIL MAGPAPASKO NA

2009-12-02T02:02:00.002+08:00

Ang pag-uusapan natin dito ay UTANG.

Opo. Utang.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako matuto-tuto. Ilang beses na akong hindi nababayaran ng mga tao, pero hindi ko pa rin mapigilan ang sarili kong hindi magpahiram sa nangangailangan.

Hindi naman sa masama ang loob ko kapag may pinapautang ako. Kung meron namang extra, bakit ko ipagdadamot diba. Ang ikinakukulo ng dugo ko, eh kapag mahirap nang maningil.

Hindi ako mahirap utangan, yung mga di ko nga kilala ng personal (sa blog lang) nakakautang sakin. Kahit pa nagtatago na sila matapos mo silang pahiramin. Uy chismis!!! Anyway, ang nakakasama lang talaga ng loob yung tipong mangangako na sa ganitong araw ka babayaran, mag-ooffer pa ng interes, pero pagdating ng araw na yon, wala na. Wala kang maririnig ni ha ni ho.

Ayos lang naman sakin kung humingi ka ng dispensa dahil madedelay, pero yung totally hindi ka papansinin. Ang hirap ng mga taong ito singilin.

Iniisip ko ilan na ba ang hindi nagbayad sakin? Siguro kung iipunin lahat yun, may mga sampung libo na in total yung napahiram ko pero hindi na naibalik sakin.

Nandyan yung nanghiram ng isang libo, pagkatapos kinabukasan nag AWOL sa trabaho.

Andyan yung MGA nanghiram mula probinsya (partida pinaghanap pako ng mga yun ng Western Union o Lhuillier sa Makati) para lang ipadala yung ipapahiram, tapos ayun, strangers na.

Nariyan din yung talagang lumuhod pa sa harap ko para humiram ng limang daan tapos di na namamansin sa opisina.

Ewan ko kung paano ako nauto nung saleslady sa dating binibilhan ko ng comics, na nanghiram 2 linggo bago nagsara yung nasabing tindahan.

Ang sakit sa ulo.

Merry Christmas mga kapwa ko blogero!!!

REPOST: ALAALA NG NEW ZEALAND

2009-11-23T22:13:00.003+08:00

Mahigit isang taon na rin ang nakakalipas nang ako ay ipadala ng kumpanyang pinagtatrabahuan ko sa bansa ng mga tupa, gatas at Lord of the Rings, ang New Zealand. Kahit na halos isang buwan lamang ang aming pananatili doon, isa iyon sa mga hinding-hindi ko makakalimutang karanasan sa buhay ko. Iniisip ko kung makakagawa ba ako ng kwento tungkol sa mga karanasan ko sa bansang iyon. Siguro, pag reminiscing mode ako, gagawin ko iyon.

Pero as for now, since rinequest ni Wheezer na magpost ako tungkol dito, repost ko ang mga bagay na di ko mamimiss sa New Zealand.

************

Marahil marami akong naisulat na magaganda noong nakaraan tungkol dito, ngunit hindi iyon ang buong katotohanan. Marami ring kapintasan itong bansang ito.Tara, bilangin natin...

Malungkot ang mga gabi. Walang magawa, dahil lahat sarado na pagtungtong ng alas-5 (alas-3 kapag linggo!!!)
Hindi ko mamimiss ang ice cream ninyong tuluyang nagpataba sa akin. Hindi ko mamimiss and gingernut at spicy apple flavored ice cream ninyo na pagkamahal-mahal!!!
Hindi ko hahanaphanapin ang reverse bungee ninyo, dahil di ko naman ito nagawa (sobrang nalasing ako sa wine para gawin pa yon nung huling gabi namin).
Paano ko mamimiss ang NZ eh hindi naman kami lumabas ng Wellington!!!
Natutuwa ako at malayo na ako sa mga mamahaling mga pagkain. P300 para lang sa matabang na tustadong tadyang ng manok!!! Ang tabang pa!!! Kung tutuusin, karamihan ng kinain namin dun, kami rin ang nagluto...
Sobrang hindi ko rin mamimiss ang inyong mga drayber na walang personalidad!!! Di tulad dito na irate ang mga ito!!! Di pa kami mapipilitan na magpasalamat pagkatapos ang aming kasamahan ay sigawan!!!
Hinding hindi ko din mamimiss ang inyong mga tupa. Dahil ang baho ng karne nila. Hindi na ako nakapag-ihaw sa stove dahil sa tuwing binubuksan ang stove, eh ang masangsang na amoy nito ang una kong napapansin.
Hindi ko din mamimiss ang Parliament House ninyo dahil hindi kami pinayagan na makapag picture-taking sa loob nang ito'y nagkaroon ng open house!!!
Hindi ko mamimiss ang mall ninyong ubod ng laki.
At ang bansa ninyong nuknukan ng lamig.
Hindi ko mamimiss ang maglalakad lang papuntang opisina, hotel, supermarket, arena at kung saan saan pa. Mas gusto ko bumiyahe sa sasakyan!!!
Hindi ko mamimiss ang manuod ng rugby kahit di ko naiintindihan ang mga rules ng laro!
Hindi ko mamimiss lahat ng yan. Masaya ako sa Pilipinas. Ang mainit, kurakot, magulo, matao, at matraffic na Pilipinas. Dito lang ako...

**********

This is all a lie... I so miss New Zealand!!!

KWENTOTERO

2009-11-16T23:41:00.005+08:00

Bilang parte ng aking mga anniversary posts ngayong buwan ng Nobyembre (salamat nga pala sa lahat ng mga bumati noong 4th year anniversary post ko... at sa mga hindi pa bumabati, huli na ang lahat di ko na tatanggapin ang mga bati ninyo... hahahaha), naisip kong magbahagi ng ilang sikreto tungkol sa mga nababasa ninyo. Yung mga fictional posts ko.

Unahin ko muna ang pagpapasalamat sa pagtangkilik sa mga kwentong fiction ko. Natutuwa ako't medyo maraming nakakaappreciate ng mga gawa ko, kahit pa merong mga isinusumpa ako dahil minsa'y naluha sila sa mga naisulat ko.

BATANG KWENTOTERO
Mahilig talaga ako sa mga kwento. Noong nag-aaral pa lamang ako, ang madalas na pinakamatataas na marka ko eh ang Wika at Panitikan at Literature. Best in Reading pa nga ako noong nasa Kinder ako, kaya pinanindigan ko na yung strengths ko. Wala akong pakialam kung pasang-awa ako sa math, science, PE at Arts, basta ba nasa line of 8 ang grades ko sa Literature at Filipino. Dahil sa totoo lang dun talaga ako nag-eexcel.

Sabi ng nanay ko, bata pa lang ako, mahilig na talaga ako gumawa ng kwento. Ginagawan ko ng sarili kong istorya si Donya Buding tuwing matutulog kami. Pati sarili ko, ginagawan ko ng kwento. Naaalala ko pa nga, noong pre-school ako paniwalang-paniwala ang mga kaklase ko na pangatlo ako sa limang magkakapatid kasi ang dami kong kwento noon tungkol sa bawat isa sa kanila, kahit minsan pa, nagkakamali ako sa mga pangalan nila. Noong hayskul pa nga, doon sa prediction ng mga kaklase ko sa yearbook namin, isa akong best selling author dahil ginawan ko yung klase namin ng epikong maaaring ihalintulad sa Ibong Adarna. Yun lang ang ginagawa ko kapag may typing class kami.

MATANDANG KWENTOTERO
Noong nasa kolehiyo at noong mga panahong wala pa akong trabaho, mayroon akong notebook kung saan ako nagsusulat ng mga kwento ko. Kwentong X-Men, Batman, kwentong comic book characters na inimbento ko, kwentong teleserye na pinagtripan ko (matatawa kayo kapag nabasa niyo yung mga alternate ending ng Mula Sa Puso, Esperanza at Villa Quintana). Lahat yun nakalathala sa mga luma kong notebook na hindi nasulatan.

Hindi ko alam kung bakit ito ang natripan ko. Pwede naman daw sports, libro, paggala, at gawaing teen-ager pero ang sumulat ng kwento ang naibigan ko. Sabi ng ilan kong kaklase, cool daw kahit may pagkaloser yung ginagawa ko. Kaya ipinagpatuloy ko.

INSPIRASYON NG KWENTOTERO
Sa maniwala kayo't sa hindi kadalasan ng mga kwentong nailalathala dito (at halos lahat ng mga nakasulat sa post ko) ay naisip ko habang ako'y nakaupo sa trono. Opo habang umeebak ako.

Ewan ko ba kung bakit ganun pero nagiging aktibo ang utak ko sa mga isusulat ko habang ako ay nakakulong sa banyo. Siguro dahil walang distraction na gumugulo sa train of thoughts ko. Yung mga pamatay kong linya (kung meron man), doon lahat nabubuo.

Minsan naman, naiisip kong gawan ng kwento yung mga bagay na nangyayari na napapansin ko sa paligid ko. Yung kwentong Lola ay hinango ko dun sa mag-inang nakasabay kong mag-almusal sa McDo noon. Ang saya saya kasi nila kaya inisip kong gawing miserable ang buhay nila. Ginawan ko ng kwento yung mga huling sandali bago bawian ng buhay yung pinsan ko. Ginawa kong mas detalyado yung kwentong Ondoy ng isang blogger na kaibigan ko. At ginawan ko ng posibleng kwento yung isang beses na may kumausap sa akin sa fx noon.

Sadyang malikot talaga ang utak ko.

************
Maraming salamat nga pala doon sa nagnominate sa akin bilang Filipino Blogger of the Week sa isang sikat na blog. Pasensya na kung hindi ako aktibo kung mangampanya para manalo. Ako nama'y ok lang na mapansin kahit hindi manalo. Naaappreciate ko ito, pero isang simpleng blogero lang naman ako na nagkukwento ng mga iniisip ko.

Bonus na lang sa akin kung may matawa, humanga, o magnominate sa akin sa mga parangal na gaya nito.

Gayunpaman, maraming salamat sa pagpansin, pagdalaw at pagbalik sa mumunting tahanan ko.

FIRST DATE

2009-11-13T22:48:00.003+08:00

Hinawi ni Laurie ang mahabang buhok niya. God, ang ganda ganda niya!

Magdadalawang oras na kami sa loob ng restaurant. Hindi nauubos ang kwentuhan. Tungkol sa trabaho niya. Mga kalokohan namin noong nag-aaral pa kami. Mga ex niya. Mga lakad ko sa ibang bansa.

Pinapanuod ko si Laurie habang sinusubo niya ang kanyang pagkain. Ang sexy. Nakakaturn-on. Nakakapag-init ng damdamin. Hindi ko pa nararanasan ang ganito, kahit unang date lang namin ngayon.

Ang pula ng mga labi ni Laurie. Mestiza. Nang-aakit ang mga mata. Makinis ang balat. Kahit sinong lalaki mahuhulog talaga sa kanya. Naisip ko ang swerte ko ngayong gabi at ako ang kasama niya.

Ako na isang simpleng lalake lamang. Hindi gwapo. Hindi maganda ang katawan. Buti na lang at malakas ang sense of humor ko. Hindi ako nahirapang magpapansin sa kanya.

"Thank you Franco, I really enjoyed this dinner." sabi ni Laurie.

Matatapos na ba ang gabi? Ayoko pa sana.

"No, thank YOU. I enjoyed your company," sabi ko.

Ngumiti lamang siya.

Gusto ko siya. Nahulog na yata ako sa kanya. Sa isip ko, kailangan kong maging totoo sa kanya. Ayoko na magsinungaling.

"Laurie..."

Nag-iisip ako kung sasabihin ko ba sa kanya. Kapag nalaman niya ang totoo maaaring hindi na siya makipagkita sa akin. Baka hindi ko matikman ang kanyang mga labi. Baka hindi ko na mahawakan ang maganda niyang katawan. Baka magalit siya sa akin.

"There's something I have to tell you..." umpisa ko.

Nagtatanong ang mga tingin ni Laurie. Nalilito. Pero ngumiti siya.

"Sige, Franco. Tell me." sabi niya.

Nanlamig ang aking katawan. Tatanggapin niya kaya ang sasabihin ko. Magagalit kaya siya.

Eto na.

"Laurie, I'm married..." bulong ko.

Nakita ko ang pagkagulat sa mga mata ni Laurie. Tumingin siya sa baba. Nagalit yata.

Muling hinawi ni Laurie ang kanyang buhok at tumingin sa akin.

"Trade secret?" sabi niya.

Nilapit ni Laurie ang mukha sa akin, at pinagdikit ang aming mga pisngi. Bumulong siya sa akin...

"Me too," sabay balik sa kanyang pinagkakaupuan.

Bigla akong napangiti.

BAKIT MASAYA MAGING BLOGGER

2009-11-07T00:05:00.003+08:00

Ito na ang aking 4th anniversary post. Apat na taong gulang na ang gillboard.blogspot na site!!!

Sa totoo lang, hindi magtatagal ng ganito ang blog na ito kung hindi ako naging masaya o maligaya sa mga pinaggagagawa ko. Noong una, itinayo ko ito dahil lang sa bored ako sa trabaho ko. Ayaw ko noon magpost na ng mga blog sa friendster dahil nababasa ng boss ko yung mga sinusulat ko (dahil minsan ko nang pinuna ang pag-iingles niya doon at nabasa niya ito).

Masaya maging blogger. Masarap. Maraming sorpresa. Basta. Hindi siya para sa lahat, pero doon sa mga matitiyaga at masisipag maraming rewards din naman ang makukuha sa pagiging blogger.

1. PANTANGGAL STRESS
Dito mo mailalabas lahat ng galit mo sa mundo. Sa boss mong inutil. Sa kaibigang tanga. Sa magulang na makulit. Sa mga kaaway na walang alam gawin sa buhay kundi bwisitin ka. Sa mundo. Kung hindi mo kayang isigaw ang galit mo, dito mo ito mailalabas. Makakahanap ka pa ng kakampi. Merong mangangaral, pero karamihan naman sa kanila ay maiintindihan ka. Malalaman mo pang madalas, hindi ka nag-iisa. At syempre, maraming blogger din sa mundo na makulit. Kaya kung blog hopper ka, marami kang makikilalang mga makukulit na mga kagaya ko (talagang ako ang example... hahaha).

2. MAY MGA PERKS
Ni minsan hindi pa ako nakakatikim ng libre dahil isa akong blogger (sayang yung sa Phillips, di kasi ako umattend), pero ang mga bloggers ay isa na ring target demographic ng ilang mga consumer brands. So kung sikat ka, pwede kang ayain para matikman ang pagkain nila para ireview mo sa blog mo. Madalas pa nga, mayroong mga tao na nagtatayo ng blog para lang kumita. Di naman maitatanggi, meron naman talagang kumikita dito. Pero dahil tradisyunal na blogger ako, itaga sa bato, hindi ko gagawing business ang blog na ito. Ang punto ko lang naman, mayroong mga perks din ang pagiging blogger.

3. HINDI KA MABOBOBO
Kung wala kang trabaho. Kung wala kang tinatrabaho sa 'yong trabaho. Kung wala kang pasok. O kung wala kang ginagawa sa mundo. Kung blogger ka, sigurado kang hindi ka mabobobo. Kasi pag nagsusulat ka, ginagamit mo utak mo. Hindi ito naghahibernate. At kung bumibisita ka naman sa ibang mga blog, marami kang natututunan. Minsan pa nga, para sa akin, eto ang means ko para makabalita ng mga nangyayari sa mundo. Kung ano ba ang uso. Sino ang sikat. Anong huling balita sa Bahay ni Kuya.

4. MAAAPPRECIATE ANG TALENTO MO
Kung ikaw ay isang photographer, pwede mong ipost ang mga litrato mo, at tiyak ako mayroong magkukumento dito. Kung mahusay kang magsulat ng kwento, maraming blogger ang mambobola sa'yo na pwede ka nang magsulat para sa telebisyon (kahit di nila binasa ng buo yung kwento mo). Kung mahilig kang sumulat ng tula, may pagkakataon pang mainlove sa'yo ang mga mambabasa mo. Ang blog naman libre sa lahat. Manunulat, photographer, artista, pulitiko, pokpok basta ba gusto mo magshare ng buhay mo sa mundo, malaya kang gawin ito. Sooner or later meron ding makakapansin sa talento mo.

5. MARAMING MAKIKILALANG BAGONG KAIBIGAN
Ito na marahil ang dahilan kung bakit ako nagtatagal sa mundong ito. Marami akong nakilalang mga bagong kaibigan dahil sa pagbablog. Kahit pa sabihin nating tatlo o apat pa lang ang talagang nakikita ko, kahit sa mga kumento lang, at sa mga nababasa ko sa mga post nila, nagiging kakilala at nagiging feeling close ako sa kanila. Palaging merong something na magkatulad kayo. Ang palitan ng kumento, mapupunta sa palitan ng ym. Di niyo na lang mapapansin nagkakape na kayo. At kung suswertehin ka pa, maaaring dito mo rin makilala ang mamahalin mo at ang taong magmamahal sa'yo.

Kaya siguro, kahit na ilang beses ko gawing magpaalam sa blog na ito, palagi pa rin akong bumabalik. Masaya kasing maging isang blogger. Lalo pa ngayong lumalaki ang network of friends ko.

****************
Ako nga pala ay muling magpapasalamat sa lahat ng bumisita, nagbasa, nagfollow, naglink, dumaan, nagkomento, nag-ayang makipagdate, napadpad dito dahil ginoogle ang salitang j@ck0l, umaway at nakipagdebate sa akin dito sa blog na ito.

Pasensya po kung hindi ako masyado nakakadaan na ngayon or kung hindi ko nauupdate yung blogroll ko. Iwan ninyo sa comments kung wala pa kayo dito, gagawin ko siya sa Lunes.

Four years. Wow. Inuugat nako dito sa blogspot.

MULTIPLE CHOICE

2009-11-02T07:46:00.004+08:00

Anong meron ang happy Gillboard?

Maraming pera dahil nanalo sa lotto.
Mas maraming pera dahil napromote.
Anak. Nakabuntis ng babae, kahit hindi niya syota.
Nakabili ng bagong DSLR.
Lalabas ulit ng Pilipinas.
May inspirasyon at nagpapaligaya sa kanya.
Nakabili siya ng hardbound copy ng Old Man Logan.
Mag-aapat na taon na sa isang linggo itong blog na ito.
Nakascore siya kagabi.
May nagbabasa sa dalawang blog niya.

Isa lang yung sagot diyan. Yung huli ay tama, pero meron pa isang sagot diyan ang mas tama.

Mahulaan niyo kaya?

*************
Tama din pala yung anibersaryo ng blog na ito... Pero mas may tamang sagot pa dun sa dalawang yun.

KWENTONG HALLOWEEN

2009-10-29T03:49:00.003+08:00

Ang sabi nila doon sa lote na kinatatayuan ng bahay namin may nakatirang ilang mga espiritung hanggang ngayon ay hindi pa nakikita ang liwanag. Paano, napakatahimik sa bahay namin, lalo na pag wala ako sa bahay. Binubuksan lang ng nanay ko ang tv kapag Wowowee na o kaya nama'y Big Brother Uber na yung palabas.

Sabi ng may "third eye" na napapadaan sa amin, meron daw matandang lalake sa harap ng bintana ng lumang bahay namin. Minsan daw merong bata na nakaupo doon sa may terrace sa ikatlong palapag ng bagong bahay namin. Tapos kung saan saan pa.

Paminsan-minsan, kapag ako'y umaakyat na patungo ko sa kwarto, makakaaninag ako ng babae sa may pintuan ng banyo. O kaya'y makikita ko sa gilid ng mata ko minsa'y may batang nakaupo sa hagdanan namin. Maaaring guni-guni lang ng pagod kong mata kakacomputer ang nakikita ko. Pero dahil tatlo lang kami ng mga magulang ko sa bahay kaya hindi na ako nagtatanong kung ano yun. Baka tabihan pa ako sa pagtulog ko.

*************

Nagsimula akong makaramdam noong bata pa ako.

Noong buhay pa ang pinsan ko, madalas siyang nanggugulat. Tatalon sa kama namin sabay mangingiliti. Mang-aasar lang. Namatay siya dahil nahulog sa condo unit na tinitirahan nila ng kapatid niya.

Ilang araw makalipas nang siya ay ilibing, madalas na siyang nagpaparamdam. Minsan, habang nanunuod ako ng tv, bigla na lang lulubog ang kama ko, na para bang may tumalon. Tapos, minsan habang pinipilit kong matulog, bigla na lang parang may tumatabi sa akin. Hindi ko nakikita, pero alam kong yun yung kuya ko, nagbabantay sakin.

**********

Bakasyon noong hayskul ako, at nagbababad sa telepono nang hatinggabi. Kausap ko ang kaklase ko, at nakikibalita sa mga kaganapan sa buhay-buhay nito.

Dahil hindi naman talaga ako makwento, tahimik lang ako na nakikinig sa mga pinuntahan ng kaibigan nang nagdaang linggo.

Gising na gising pa ako, at mulat sa lahat ng nangyayari sa paligid nang biglang hindi lang iisa ang naririnig kong nagsasalita. Sa kabilang tenga ko, may bumubulong ng kung anu-ano na hindi ko naiintindihan. Nanginig ako, at nabagsak ang telepono. Walang tao sa paligid.

Nang itanong ko sa kaklase kung may narinig siya, wala raw. Baka daw nakatulog lang ako. Pero alam kong gising na gising ako.

**********

Isang linggo pa lang akong natutulog sa bagong kwarto ko sa bagong bahay namin. Isang gabi, nanaginip ako ng masama.

Pilit kong ginigising ang sarili ko. Alam kong gising na ako, ang kulang na lang ay imulat ang mata, pero hindi ko magawa. Nararamdaman kong may nakapatong sa akin at pinipigilan akong bumangon at gumising. Alam kong madilim, pero may naaaninagan akong anino ng bata na hinihila ang mga paa at kamay kong pataas. Pero nakaupo siya sa dibdib ko. Naririnig ko yung
batang tumatawa.

Nagsimula akong magdasal ng Ama Namin. Ang bigat ng mata ko, pero salamat sa Diyos, naibuka ko ito.

Malakas ang bentilador, at malamig ang panahon, pero basang-basa ako ng pawis.

**********

Sa kwarto ng Tita ko madalas ako matulog kapag tag-init dahil yun lang yung kwartong may aircon.

Minsan, nagigising ako ng madaling araw dahil maingay sa labas ng bintana ko. Ang harap ng kwarto nila ay terrace.

Madalas akong nakakarinig ng mga batang naghahabulan sa labas ng bintana namin. Ni minsan, eh inisip kong kapitbahay lang ang mga ito, dahil kahit bakasyon, walang matinong bata ang maglalaro ng habulan alasdos ng madaling araw.

Hindi na ako bumabangon, at pinapatugtog ko na lang ang radyo ng telepono ko nang hindi na marinig ang mga bata sa labas ng bahay ko.

**********

Hindi ako nakakakita ng multo, at ni minsan hindi ko pinapangarap na makakita nito. Wala akong balak. Wala akong lakas-ng-loob. Pero minsan, sa gilid ng mata ko, may nakikita akong mga aninong gumagalaw, kahit ako lang mag-isa sa bahay.

Sabihin man nating hindi ako naniniwala sa mga multo, sadyang meron talagang mga bagay na magbibigay ng dahilan upang tayo ay magdalawang-isip.
Happy Halloween!!!

LOLA

2009-10-25T09:48:00.003+08:00

Alas sais ng umaga regular akong kumakain sa McDonald's sa kanto ng village namin.

Semi-suki ako ng kainan na ito dahil walang nagluluto sa bahay namin tuwing umaga. Pagdating ko mula trabaho sa umaga, nakahilata pa sa kama ang aking mga magulang. Alas-diyes na ang mga ito kung gumising.

Habang nag-aalmusal, dumating ang isang pares ng mag-ina. Matatanda na sila. Yung anak, maaaring nasa edad kwarenta na, habang ang nanay na akay-akay ay maaaring nasa sitenta na. Matanda na si lola at mukhang tuwang-tuwa ginawa para sa kanya ng anak.

"Oh ayan nanay ha. Kakain na tayo sa McDonald's! Alam ko gustung-gusto mo dito! Masaya ka ba nay?"

"Aba syempre naman hijo! Sayang di kasama si Ria."

"Nay natutulog pa po si Ria. Uuwian na lang natin ng pagkain yung apo niyo ha." paliwanag ng anak.

Hindi magkahawig ang mag-ina sa isip-isip ko. Mukhang may kaya ang lalake, habang mukhang nanggaling sa hirap ang ina. Mistisuhin ang anak na lalake habang morena naman ang ina. Bakas sa mukha ng ale na marami siyang pinagdaanan.

Umupo ang mag-ina sa lamesa sa aking tabi.

"Sandali lang nay ha. Mag-oorder lang ako. Gusto niyo po ng burger diba?"

"Salamat anak ha." ang sagot ng matanda.

At iniwan ang ina sa mesa. Ngumiti ako sa matanda habang sinisipsip ang orange juice sa aking baso.

"Ang bait niya 'no?" tanong sa akin ni lola.

"Opo." ang sago ko.

"Asawa siya ng anak ko. Kaya lang iniwan na niya kami. Kasama na niya ang tatay niya sa langit." nagbigay lamang ako ng isang malungkot na ngiti. Patuloy lamang ako sa pagkain ng aking almusal. Hinahayaan magkwento ang matanda.

Ilang saglit pa ay dumating na ang anak. "Eto nanay ha. Eto ang burger. Kumain na muna po kayo ha. Pupunta lang ako sa drugstore. Bibili lang po ako ng gamot para sa presyon ko ha. Diyan lang muna po kayo."

Dala-dala ang pagkaing marahil ay para sa kanyang anak. Nagmamadaling umalis ang lalake.

"Hijo," kalabit sa akin ng nanay, "samahan mo muna ako dito ha habang hindi pa dumarating ang anak ko ha?"

"Sige po lola." sabi ko.

"Alam mo si Andy mabait na bata yan," kanyang panimula habang nginunguya ang kanyang Sausage Muffin, "noong bagong magkasintahan sila ng anak ko hindi talaga ako boto sa kanya. Ayaw ko talaga sa kanya noon pero nagpursige siya para tanggapin ko siya. Nag-iisang anak ko lang kasi yung anak ko."

Nakikinig lang ako sa matanda. Malapit nang maubos ang pagkain ko. Pero dahil nangako akong sasamahan siya inisip kong bagalan na lang ang pagkain. Malapit lang naman yung drugstore, di siguro magtatagal yung Andy.

Pinakinggan ko ang mga kwento ni lola. Kung paano niya pinahirapan ang lalake habang nanliligaw pa ito sa anak. Na kahit madalas hindi magkasundo ang dalawa ay minahal pa rin ito ng manugang. Iba talaga ang gusto ng nanay para sa anak pero dahil nakita niyang mahal talaga niya ang manliligaw, tinanggap na din niya.

Marami pang kwento ang matanda at naubos na ang pagkain namin pero hindi pa dumarating si Andy.

"Lola, taga saan po ba kayo?" tanong ko.

"Naku. Malayo hijo. Hindi ako sanay sa Maynila. Taga Capiz talaga ako. Kung saan kami dito sa Maynila hindi ko alam. Basta mahaba yung biyahe namin kanina."

Bigla akong kinabahan. Ayokong maging malisyoso pero pinagdasal ko na sana mali yung iniisip ko. Sana mahaba lang ang pila sa drugstore. Tumingin ako sa relo ko. Halos isang oras ko na rin palang kasama si Lola.

Hindi ko naman siya pwedeng samahan ng matagal dahil inaantok na rin ako.

"Nay." buntong hininga ko. "kailangan ko na pong umuwi. Baka hanapin po ako ng magulang ko." paalam ko sa matanda.

Nalungkot si nanay. Naramdaman din niya siguro yung nararamdaman ko. Yung kaba. Gustuhin ko mang samahan si lola pero kailangan ko nang umalis. Iiwan na naman ang matanda.

Nilapitan ko yung isang crew ng kainan para mabantayan ang matanda. Pinakilala ko siya kay lola para samahan ito habang hinihintay ang manugang.

"Nanay, aalis na po ako. Malapit na po siguro bumalik si Andy. Medyo malayo po dito yung drugstore. Pasensya na po ha."

Hindi na nakikinig si Lola. Nakatingin lang sa pinagbalutan ng kanyang kinain.

Hindi ko maiwasang hindi tingnan si lola habang palabas ako. Parang nababasag ang puso ko sa bawat hakbang palayo sa kanya.

Sana mali ako. Sana balikan siya.

*************
Naisip ko lang kahapon, hindi lahat ng kumakain sa McDonald's masaya.

HINDI MABABASA DITO

2009-10-18T15:42:00.005+08:00

Sa isang buwan ay magcecelebrate na itong blog ko ng kanyang ikaapat na kaarawan. 4 years old na ito. Matanda na. Mature na. Pero yung may-ari hindi pa rin... konti lang.

Halos 400 na rin ang naisusulat ko dito. Sa tingin ko noon kaya ko muntik na itong bitawan ay nasabi ko na ang lahat. Hindi pa rin pala. Natutunan ko, habang ikaw ay nabubuhay araw-araw may matututunan kang bago. At habang may natutunan ka, meron kang maisusulat. Meron kang maikukwento.

Mag-aapat na taon na ang blog na ito, pero kahit na ganoon, mayroon pa ring mga bagay na hindi ninyo mababasa dito. Mga bagay na hindi ko gagawin sa mundo ng blogosperyo. Unang-una dahil sumusunod ako sa blog etiquette. At pangalawa, maraming nakakakilala sakin sa tunay na buhay na nagbabasa ng blog na ito.

Kaya ngayon, ililista ko dito ang mga bagay na hinding hindi ko gagawin at hinding hindi ninyo mababasa dito.

MGA KWENTONG KAMUNDUHAN
Rated General Patronage ang blog kong ito. Kaya corny man ay hindi talaga ako magsusulat ng mga post tungkol sa aking mga karanasan bilang isang lalakeng makamundo. May naisulat na akong noon tungkol dito, pero yung mga kwentong iyon ay mga kwentong kapupulutan ng aral. Gaya ng huwag makikipag eyeball kung kani-kanino lang. Huli na yun, at marami atang nagtataasan ng kilay nang mabasa nila yung sinulat ko na yun. Basta ang dapat niyo lang tandaan, hindi ako magsusulat ng mga makamundong post hindi dahil walang aksyon na nagaganap sa buhay ko (meron naman paminsan minsan)... pero dahil gentleman ako. Hehehe

PULITIKA
Unang-una, wala akong karapatan magreklamo sa gobyerno, kahit na gaano kakurakot pa ito. Hindi pa ako bumoboto. Tsaka wala naman akong masasabi tungkol dito. Sa ngayon, wala rin naman akong pakialam. Hindi ako maopinyon pagdating sa mga pulitikal na topic. At ayoko rin namang magpanggap na may alam, dahil wala rin naman. Magmumukha lang akong tanga. Siguro pagnakaboto na ako.

BLOGWAR
Hinding hindi ako mang-aaway sa kapwa ko blogero. Kung hindi sang-ayon sa opinyon ko ang isang tao, ayos lang. Karapatan nila iyon. Hindi ako mag a-unfollow ng isang blogger dahil hindi ko nagustuhan ang sinulat nitong kumento sa isang post ko. Hindi ako mapipikon sa opinyon sa akin ng mga mambabasa, dahil kahit papano laitero din naman ako. Madali lang naman ang dapat gawin kapag hindi ko nagustuhan ang mga pinagsasabi ng isang tao, wag balikan ang blog niya. Tapos. Di ako magpapalaki ng issue, pasisikatin ko lang yung taong yon. Ika nga, make love not war. Pero if I make love, di ko isusulat iyon.

KALALIMAN
Aaminin ko, mababaw na tao lang ako. At ako yung tipo ng mambabasa na gusto ko naiintindihan ko ang binabasa ko sa unang basa nito. Ayokong dumudugo ang ilong ko, nagbabasa lang ako ng kwentong ligawan. Ayoko rin namang pinahihirapan ang mga dumadaan dito. Tsaka sa totoo lang, di ako malalim mag-isip. Mukha akong palaging nag-iisip, pero sa totoo lang nagspace out lang ang utak ko.

Yan lang naiisip ko ngayon. Ayoko naman magdagdag pa ng iba, kasi pag dinagdagan ko, baka wala na akong maisulat dito. Mahirap na, ayoko na magpaalam ulit, baka wala nang maniwala.

REPOST: WHY YOU HAVEN'T FOUND THE ONE

2009-10-13T17:33:00.000+08:00

I've been hearing this question thrown out by a lot of people lately, so I think it's just high time that I write about it here. Yeah, this is another one of those 'singles' post, but I'm not emo or anything. I'm still okay with my status. My happiness is not dependent on whether I'm single, in a relationship, married or 'it's complicated'. But this post is not about me. I've talked about myself too much already it's nauseating.

So anyway, earlier I was texting with my friend, and she asked me why she still hasn't found the one. And it made me think... she is a very pretty girl. She's smart, funny and yeah, she's got like more than half of what I think what men are looking for in a woman. But she's still single. I told her, she's still young, there's still alot of time to find the right man. But the question still lingered in my tired and sleepless mind.

Why are some people having a hard time finding the one?

1. YOU'VE GOT HIGH STANDARDS
Maybe you're looking for someone who's a rich, famous, good looking and smart man or a beautiful, athletic, caring and sexy woman. Reality check, it's very rare that anyone's got everything that you're looking for in a partner. They'll always have flaws. And if there is anyone at all like that who exists. Chances are they may not be looking for someone like you. Don't set your standards too high, because in one way or another, the person you're looking for may not exist, and you'll end up with nothing. Try a girl who accepts you for who you are, or a guy who makes you laugh. There's nothing wrong with having an ideal partner. Just make sure that they're real.

2. YOU'RE LOOKING AT THE WRONG PLACES
I highly doubt you'll find the love of your life in the chatroom. If you're a girl looking for a man who'd like to just stay with you at home and endure cheesy movie marathons, you won't find him in a club. If you're a guy looking for a girl who'd rock your world in the bedroom, the church is not the right place to scan for those kinds of women. Maybe I'm wrong, who knows, but the point is, if you're looking for a partner who has the same interests as yours, try to look for them where they could be found. Befriend a fellow blogger. Introduce yourself to people who works out with you. If you find someone interesting in a forum where you share the same hobbies (ie pinoyexchange), send him/her a personal message.

3. YOU'RE JUST WAITING
For guys, and I think I've said this a thousand times before already, YOU'RE SUPPOSED TO BE THE ONE LOOKING! People normally say they'll just wait for love. If someone's meant for you, destiny'll find a way for you two to meet. Yeah, that's very much possible... in the movies!!! Think about this, what if you're waiting for the right one to come... and that person's also waiting for you, are you willing to wait for something that's unlikely to come. Sometimes you have to do something else, if waiting is not working. That's how spinsters became what they are.

4. YOU'VE BEEN STUPID
Maybe you've found the right one, you just let him/her go. We've all made mistakes in our lives, and sometimes the consequence of those mistakes is our special someone. There's nothing wrong with that. But don't let that stop you from looking for the right one. I'm a firm believer that if the two of you are really meant to be, no storm or calamity will prevent you two from being together. Let that mistake be a lesson. Charge it to experience so that when the time comes that you two find each other again, you won't make the same mistake. Unless you're really stupid.

5. YOU DON'T LOVE YOURSELF.
I know most of what I'm saying is cliche. But the thing about cliche is, it's being said again and again because it is true. You'll never be happy with anyone else, if first and foremost you don't love yourself. For one, you will never believe that the person you're with loves you for what you are, because you yourself can't accept that you have faults. If you still have that, you'll never be contented. You'll always look for something more. In short, you're not yet ready that's why you still haven't found her or him.

I honestly believe I'm still not ready. I still have a lot of hangups, but I do love myself. I love myself too much, I'm like narcissistic. Nah just kidding. But seriously, at the moment (as in at THIS moment), I'm not really looking.

KWENTONG FX

2009-10-09T03:10:00.000+08:00

Aaminin ko, may pagkatarantado ako. Actually, tarantado talaga ako. At dahil madalas akong walang magawa sa buhay, lahat pinagtitripan ko. Pati mga kasabay ko sa FX. Nakikichismis sa usapan ng buhay nila (lalo na kung nagyayabang yung kasabay ko). Meron ding mga nakakasabay kung saan magtataka ka sa mga desisyon nila sa buhay, at mapapaisip ka talaga.

Paano ko ba naman makakalimutan ang fx eh dun ko nakilala si Monday (actually hindi ko siya nakilala... nakakasabay lang). Hindi ko na siya nakakasabay ngayon. Pero alam kong sa PBCom Tower siya nagtatrabaho.

So ang mga susunod na kwento ay ang mga nararanasan ko bilang commuter at suki ng mga manong fx driver mula baclaran hanggang samin o vice versa.

MICRO MINISKIRT GIRL
Dito ako nagtataka sa mga babae. Hindi naman sa lahat. Pero meron kasing hindi mo alam kung hindi sila nag-iisip o wala lang sila talagang choice. Una kong nakasabay si micro miniskirt girl sa fx mga dalawang linggo na ang nakakaraan. Doon siya sa likod ng sasakyan naupo, kahit na maluwang pa ang gitna at harapan (pero naintindihan ko kung bakit sa likod siya umupo dahil medyo extra large ang mga nakaupo sa harapan tsaka kasi nakita niya ako pumuwesto sa likod... hehehe). Anyway, saktong sa tapat ko siya umupo, at lo and behold, sa hindi sinasadyang pagkakataon, eh naaninagan ko ang isang bagay na hindi ko dapat maaninagan.

Maganda si Micro Miniskirt Girl. May pagka Maja Salvador kapag kulot ang hitsura. Maganda ang hubog ng katawan at medyo malaki ang hinaharap. Sa madaling salita, nakakali...maganda siya talaga.

Ang bitbit lang niya noon eh isang mahabang wallet at cellphone, kaya wala siya talagang maipantatakip dun sa dapat takpan. Pero kapag ganun naman, hindi siya dapat bumubukaka kasi mga lalake nasa harap niya. Yung isa pa mukhang DOM (hindi ako yon!!!).

Nakasabay ko nanaman siya kanina, at surprise surprise, nakamicro mini nanaman siya. At kung nung unang beses, puti ang naaninagan ko, kanina naman ay pink. Di ko alam kung nananadya siyang bumukaka dahil nasa tapat niya ako nakaupo. Di ko rin naman siya masisisi. Magkakakuliti talaga ako nito.

SI INDIANA JONES
Noong isang gabi, meron akong nakasabay sa fx na lalake. Syempre dahil nga pakialamero talaga ako, nakichismis ako sa kinukwento niya. Normally, ang mga driver yung madaldal, pero sa pagkakataong ito, yung lalake yung maingay. Hindi nga nagsasalita yung driver, at naaaninag ko sa salamin na natutulog yung babae sa tabi niya.

Anyway ulit. Parang word vomit, nagdadaldal siya ng mga bagay na hindi naman sa kanya tinatanong. "I'm an archaeologist sa UK. Alam mo yon, yung sa London?"

"Lumabas na ako one time sa BBC. Alam mo yun, yung channel na parang CNN ng Europe?"

"Yung tatay ko kasi archaeologist din, kaya sinusundan ko siya. Interesting din kasi trabaho niya."

"Divorce sila ng mama ko. Alam mo yun, yung hiwalay na?"

"May anak ako sa ex ko. Pero ayaw niya ipakilala sa akin."

Teka. Sa isip isip ko, parang pamilyar sa akin 'tong kwentong ito ah. Nag-isip ako ng isang minuto at alas, kilala ko yun. Kwento ni Indiana Jones yung buhay niya!!! Tang-ina, kasabay ko sa FX si Indiana Jones!!! Shet, parang boses bakla siya!!!

*************
Marami pa akong maikukwento sa inyo. Yung dalawang construction worker na naghoholding hands, yung magsyotang taglibog, yung tulog na baboy na nagbabaha ang laway at yung aleng nakaaway ko sa sasakyan. Pero sa susunod na. Para marami akong maisulat dito sa blog na ito.

MY TOP FILMS: PINAKAPANGET NA MGA PELIKULA

2009-10-03T10:08:00.003+08:00

Normally, nag-iingles ako pag mga ganitong klaseng post ang sinusulat ko. Pero dahil adik ako ngayon, at dahil hindi magagandang mga pelikula ang nakasaad dito tatagalugin ko na. Mas madaling maiparating ang poot na nararamdaman ko kapag sa wikang tagalog ang pagkakasulat nito. Sa mga apektado, opinyon ko lang ito. Blog ko 'to kaya kahit anong gusto kong isulat, isusulat ko. Kung hindi kayo sang-ayon, gumawa rin kayo ng blog ninyo at doon ninyo ako siraan. Wala po akong balak na makipag-away kanino man.

So itong listahan na ito ay ang listahan ng pinakapanget na mga pelikulang napanuod ko sa buhay ko. Unahin ko na ang mga pelikulang Pinoy kasi marami naman talagang pelikula na hindi maganda. Meron tayong mga iilang may katuturan na napapanuod, pero kadalasan, wala talagang kwenta ang mga ginagawang pelikula. Maipares lang si Dingdong kay Marian ayos na. Mapagsama lang si AiAi at Piolo, go na. Magkaroon lang ng pelikula ngayong taon si Richard Gutierrez, papatusin na. Kaya bumagsak ang industrya, gawa lang ng gawa, akala mo naman quality. Ayan, di nako natahimik.

Sisimulan ko na ang listahan ko ng pinakapanget na mga pelikula. Salamat nga pala kina Lawstude, Joshmarie, Curbie at Gas Dude na sumagot ng tanong ko sa plurk.

10. Villa Estrella
Napakawalang kwenta ng pelikulang ito. Horror siya pero hindi nakakatakot. Drama, pero hindi nakakaantig. Action, pero ang lamya lamya. Palpak. Nanuod ako nitong pelikulang ito sa sinehan pa. Hindi man lang ako nagulat. Naasar ako sa kwento. Napakapredictable tsaka walang direksyon. Halatang hindi man lang pinaghandaan ang pelikulang ito.

9. Yamashita

Nagtataka ako sa Metro Manila Film Festival. Paano nakakapasa at nananalo ang mga pelikulang gaya nito. Hindi naman siya maganda. Dahil ba medyo mukhang ginastusan yung effects nito kaya 'to nanalo ng Best Picture. Wala namang sense yung pelikula. Nakakabwisit. Gusto niyang makiuso sa mga historical fiction na kwento na hindi naman talaga kapani-paniwala. Kumita ba ito?

8. Rollerboys
Aaminin ko, pinanuod ko ito sa sinehan. Paano noong bata pa kami, yung mga kapitbahay ko ay numero unong fan ni Patrick Garcia. Noong panahong payatot pa ito at mukhang bungo. Hindi ko alam kung ano nagustuhan ng mga batang iyon kay Patrick, pero patay na patay sila dito. Kaya nung unang araw ng palabas nito, hinila kami ng mga kapitbahay namin para panoorin itong pelikulang ito. Hindi ko siya nagustuhan. Ang corny. Ano ba naman ang magagawang kakaiba sa roller blades ng mga bata? Umiinit ang ulo ko.

7. I Do I Die Diyos Ko Day

Noong dekada nobenta, maraming pelikula ng Star Cinema ang maaari nating i-classify sa mga pelikulang wala talagang kwenta. Magbigay lang ng matinong lesson sa kwento, kahit pa basura yung istorya, ipapalabas nila ito. Habababa doo - Putiputi poo. Tong Tatlong Tatay Kong Pakitong-Kitong. Isprikitik something something Walastik. Salamat sa Cinema One napapanuod ko ang mga ito. Ang panget ng pelikulang ito. Pinoy version ng War Of the Roses (na gustung gusto ko). Basta ang masasabi ko lang, hindi siya nakakatawa.

6. Super B

Granted na medyo nakakatawa ang Booba (medyo lang), eto yung mga tipo ng sequel na hindi naman kailangang gawin pero para sa pera, gagawin pa rin. Hindi pinag-isipan, kung ano lang ang nakakatawa para sa lumikha nito, ipapalabas na. Walang kwenta ang pag-arte. Walang saysay ang kwento. Nakakaburaot ang mga artista. Hindi ko alam kung bakit pagkatapos ipalabas itong pelikulang ito, binigyan pa rin ng trabaho ang direktor. Kaya siguro hindi tuluyang sumisikat ang mga gaya ni Ruffa Mae, kahit na magaling silang komedyana. Kasi pumapatol sila sa mga ganitong proyekto.

5. ALL Bong Revilla Filmfest Movies
Oo na. Pinagkagastusan na ang mga effects ng mga pelikula niya tuwing filmfest. Kumbaga kung ikukumpara mo sa iba, pwede pang hollywood yung mga effect effect ng pelikula. Pero dahil sa sobrang gastos sa mga effects, nakalimutan nang gastusan ang mga manunulat, kaya kung ano-anong kwento na lang ang isinusulat nila. Resiklo, yung Enchanted Kingdom na movie, tapos may isa pa, tsaka yung Panday (na ipapalabas ngayong taon). Buti na lang at hindi na masyado kumikita ang mga ganitong pelikula. Patunay lang na nagiging matalino na ang mga Pinoy sa pagpili ng pelikulang papanuorin. Hindi lahat nadadala sa style. Kailangan din ng substance.

4. My Best Friend's Girlfriend

Napanuod ko ang kabuuan ng pelikulang ito sa bus. Aaminin ko, sumakit ang ulo ko. Ang sakit sa tenga pakinggan ng boses ni Marian Rivera. Hindi ko naintindihan ang kwento nito dahil sobra akong nadidistract sa boses ng artista. Aaminin ko maraming kinilig dun sa pelikula. Yung katabi ko, number one fan ata ni Richard Gutierrez. Kapag may kilig scene yung dalawang bida, talagang pinupukpok niya yung hita niya. Parang tanga lang. Nasa listahan itong pelikulang ito dahil napakababaw at sadsad na sadsad na ang kwento nito. At saka ang sakit sa ulo pakinggan ni Marian Rivera.

3. I.T.A.L.Y.

Napanuod ko ito kasi yung isang kaibigan ko patay na patay kay Dennis Trillo. At dahil hindi pa niya napapanuod yung pelikula, bumili ito ng piniratang dvd sa isang bangketa sa Quiapo. At dahil wala kaming magawa noong araw na yon, pinanuod namin ito. 15 minutes into the movie, naasar kaming pareho, napagdesisyunan naming manuod na lamang ng porn. Iyon na lang pala ang ginagawa ni Jolina ngayon. Sayang, tuwang tuwa pa naman ako sa love team nila ni Marvin dati. Panahon nga naman. Ewan ko ba ano meron itong pelikulang ito. Ang baduy!!!

2. Scaregiver

Hindi ko alam kung bakit na greenlight itong pelikulang ito. Hindi siya nakakatawa. Hindi ko kilala ang mga artista. Sabog sabog ang kwento, na parang nakadrugs ang nagsulat ng pelikulang ito. Nagpakita ang halos buong cast ng Eat Bulaga sa kabuuan ng pelikula, pero imbis na nakatulong, lalong sumakit ang ulo ko dahil sa kanila. Eto nanaman si Marian Rivera. At mas malala ang role niya. Buong eksena niya ata, wala siyang ibang ginawa kundi magbunganga. Seryoso, yun yata yung dahilan kung bakit nilagnat ako noong isang linggo. Napanuod ko rin ang kalahati ng pelikulang ito sa bus.

1.Payaso
Posible bang ang bata ay makaramdam ng depression. Normally dapat hindi, pero noong napanuod ko ang pelikulang ito noong bata ako, sobrang nadepress ako. Tungkol ito sa mga payaso pero hindi ito nakakatawa. Maraming bata sa kwento, pero ni minsan hindi ako naexcite. At si German Moreno ang bida dito. WTF?! Hindi ko na maalala kung tungkol saan itong pelikulang ito, basta ang naaalala ko gusto ko nang mamatay yung payaso dun sa pelikula. Tinatanong ko yung tatay ko palagi, bakit wala pang bumabaril sa kanya.

Marami pang pelikulang ganito Dream Boy, mga pelikula nina Judy Ann at Wowie, Apoy Sa Puso ng Samar (yung pelikulang may linyang saging lang ang may puso), mga pelikula ni Mark Lapid at ni Mikee Arroyo, Pacquiao, at karamihan ng mga pelikulang komedya sa Pilipinas. Mga dahilan kung bakit ilang taon kong iniwasang manuod ng mga pelikulang Pilipino. Dagdagan mo pa ng mga soft porn na pelikulang nagkukunwaring indie films. Juno at 500 Days of Summer, yan ang halimbawa ng indie film. Hindi Torotot o Silip.

Sinubukan kong maglagay ng mga litrato dito, ngunit nagloloko nanaman ang internet connection ko. Salamat Globe Broadband!!!

KWENTONG ONDOY

2009-09-27T17:05:00.002+08:00

September 26, 2009, 3:00pm

Walang tigil ang ulan, halos tatlong oras pa lang, mataas na ang tubig sa amin. Ang sabi ng mga kapitbahay, sa labas ng village namin hanggang baywang na ang baha. Ilang oras na lang, kapag hindi pa tumila ang ulan papasukin na ang tahanan namin.

Sabi ng nanay, iakyat na raw ang mga gamit at baka masira ang mga kagamitan sa bahay. Sa tulong ng mga kapatid, ng katulong at ng tatay, naiakyat namin ang aming mga kasangkapan sa ikalawang palapag ng aming tahanan. Kinuha ko ang mga gamit na hindi ko pwedeng iwan. Ang cellphone. Ang laptop. Ilang mga damit. Mga charger at mga litratong hindi dapat masira. Nilagay ko sa bag ko, kung sakali mang pasukin ang bahay namin.

Alas-kwatro ng hapon. Pumasok na sa bahay namin ang tubig baha. At mabilis itong tumataas. Sabi ng nanay, umakyat na kami.

Taos puso kaming nagdarasal sa Panginoon para tumigil ang ulan. Lumuluha na ang aking ama. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa kanyang mga mata.

Hindi pa rin tumitigil ang ulan.

Lumabas ako sa aking kwarto upang tingnan kung gaano kataas na ang tubig, at nagulat ako, na nasa ikatlong baitang na sa aming hagdanan ang tubig ulan at mabilis pa itong tumataas.

Tatlumpung minuto at dalawang baitang pa ang itinaas nito. Sa loob lang ng dalawang oras, kapag hindi pa humupa ang ulan maaaring pati ang ikalawang baitang ng bahay namin ay abutin na rin ng ulan.

Ngayon lang ako natakot sa buong buhay ko. Mabuti na lang at nasa tabi ko si Figaro. Ang aso naming anim na taon nang kasama namin.

Si Figaro ay isang Labrador. Unang asong may lahi na aking naalagaan. Sa kanya napunta ang unang bonus ko. Mabait si Figaro, marunong siyang umupo, tumayo, magpanggap na patay at napapasaya ang kung sino man sa pamilya naming nalulungkot. Anim na taon niya kaming kasama at lahat ng pinagdaanan kong kalungkutan, siya ay naging saksi. Ngayong nababalot ng takot ang pakiramdam namin, nagawa nanaman niyang pagaangin ang loob ko.

Alas siyete ng gabi, matapos namin kumain ng pamilya, nagulat kami ng ang aming mga paa ay mabasa ng tubig.

Sabi ng aking ama, kailangan na naming umakyat sa bubong. Hindi na maisasalba ang aming mga gamit. Kapag hindi kami lumabas, lahat kami'y malulunod sa loob ng bahay namin.

Mahirap lumabas, at kailangang sirain ang bintana namin. Unang umakyat ang aking ama, sinundan ni nanay. Pinauna ko na rin ang dalawang nakababatang kapatid at ang katulong. Sa mga oras na iyon, hanggang tuhod na ang tubig sa amin. Hindi ako makapaniwala na sobrang taas aabutin ang baha sa amin. Ni minsan ay hindi umabot ng ganito kataas ang tubig ulan. Grabe talaga ang hagupit ni inang kalikasan.

Woof woof!!! Natatarantang tawag sa akin ni Figaro. Hindi mapakali ang aso ko, halatang hindi alam ang gagawin. Nakapatong siya sa lamesa na ilang minuto na lang ay maabot na ng tubig ulan.

Tinangka kong buhatin ang aso para iabot sa pamilya, ngunit sa sobrang laki nito ay hindi kakayaning kunin ito. Hindi na niya alam ang gagawin kundi tumahol sa akin para humingi ng tulong. Ayaw ko naman na ilabas siya at baka anurin ng agos ng baha. Napgatong patong na lang ako ng ilang lamesa para doon ipatong ang aso. Umaasang hindi ito mababasa kapag tumigil na ang bagyo.

"I'm sorry." ang tanging nasabi ko kay Figaro. Nilalamig na ako. Mabigat man sa loob, kailangan ko nang iwan ang aso para iligtas ang buhay ko. Kumakahol ang aso ko, at sa gitna ng ulan hindi ko mapigilang tumulo ang luha.

"Kuya, si Figaro?" tanong sa akin ng bunso.

"I'm sorry." lang ang kayang sabihin ng puso ko.

Naririnig ko ang mga kahol ng aso ko. Umuungol. Umiiyak. Lahat kami umiiyak. Hindi dahil sa wala na ang mga gamit namin, kundi para sa aso naming wala kaming magawa para tulungan siya. Si Figaro na hindi nagsawang pakinggan ang mga problema namin. Na walang sawang pagaanin ang loob namin.

Walang tigil ang tahol ng aso namin.

Isang mahabang ungol.

Alas diyes ng gabi, tanging galit na galit na pag-agos ng tubig na lang ang naririnig namin. Nanlalamig. Nanlulumo. Nalulungkot. Ito ang pinakamahabang gabi ng buhay namin.

**************

Hindi lang tahanan at buhay ng tao ang nawala matapos dumaan ang bagyong Ondoy. Sa lahat ng pamilya ng mga nasawi, nawalan ng tahanan at ng mga mahal sa buhay, iniaalay namin ang aming mga panalangin.

SUB-ZERO

2009-09-21T07:12:00.003+08:00

Sub-zero ang tawag kay Katrina.

Palaban. Hindi nagpapakita ng nararamdaman. Pusong yelo. Malamig. Walang pakiramdam.

Tamang-tama sa trabaho niya. Abogada. Hindi siya dapat madaling madala ng emosyon. Mga talunan lang ang nadadala ng ganun. Bawal umiyak sa harap niya. Mahihina lang ang umiiyak. At walang puwang sa mundo niya ang mga mahihina. Ang mga talunan.

Pinalaki siya ng mga manhid na magulang. Sundalo ang ama. Doktora ang ina. Parehong hindi siya nakita habang lumalaki. Parehong kagalingan ang hinihingi sa kanya. Siya dapat ang pinakamataas ang grado. Ang pinakamahusay sa klase. Ang numero uno. Yun lang ang kailangan para iparamdam nila na mahal nila ang anak.

Dinala ni Katrina ang ugaling ito hanggang sa pagtanda. Hindi kuntento hangga't hindi siya ang pinaka. Kahit sa mga kapares nito, kailangan katulad niya. Pinakamagaling. Pinakamatalino. Malayo ang narating.

Isang araw nagising si Katrina na wala siyang makitang katulad niya. Kung meron man, iniiwan din siya. Hindi siya kayang tagalan. Hindi naiintindihan ang ugali niya.

Hindi niya malaman kung ano ang pagkukulang niya. Maganda siya. Matalino. Magaling sa kama. Pero bakit walang nagmamahal sa kanya?

Tatanda ba siya na mag-isa?

Isang gabi, sa gitna ng sayawan, hindi niya nakayanan. Walang nagnanais na isayaw siya.

Sa unang pagkakataon, nangilid ang luha ni Katrina. Mag-isa lang siya, habang ang lahat ay nagsasaya.

Sa unang pagkakataon, bumigay siya.

Sa unang pagkakataon, natunaw ang yelo.

Umiyak siya.

*****************
Para sa isang kaibigan. Walang masama na ipakita ang iyong kahinaan. Wala rin masama na humingi ng tulong sa iba. Hindi yun nakakahiya. Maging matapang ka lang. Madaming nagmamahal sa'yo.

Kaya mo yan.

REPOST: KWENTONG COLLEGE

2009-09-13T14:50:00.001+08:00

Nanunuod ako sa tv ngayon ng UAAP Cheerdance Competition, kaya nainspire ako magrepost ng mga kwentong college. Paborito ko tong palabas na 'to kapag UAAP season. Siguro more than sa laban ng ADMU vs DLSU (kasi di naman ako estudyante ng dalawang eskwelang iyon. Pero yay at laglag La Salle sa finals!!!

**********
Etong huling apat na taon ng pagkakaroon ko ng baon ang aking pinakapaboritong baitang ng pag-aaral. Marahil eh dahil sa sobrang nagkaroon ako ng kalayaan dito kesa nung nasa hayskul at elementarya ako. Malayo ang bahay ko sa pinag-aaralan ko, kaya pwede kong gawin ang gusto ko, na hindi natatakot na may magsusumbong sa magulang ko sa mga kalokohang pinaggagagawa ko (as if naman meron).

Pero, ang isa sa nagustuhan ko, eh nagbalik ang talino ko. Noong nakaraan eh medyo nalunod ako sa gitna ng nagdadamihang mahuhusay na mga kaklase, pero nung kolehiyo ako, eh madalas na akong napupunta sa Top Ten at nagkakaroon ng certificate sa pagiging Dean's List.

Pero kahit ganun, eh medyo feeling ko eh out of place ako. Paano naman kasi, noong mga panahong iyon, eh tahimik akong tao at mahiyain ng sobra, pero ang kurso na kinuha ko eh Marketing Management, na HINDI para sa mga maninipis ang balat. Sabi ko, dadaanin ko na lang sa aking creativity ang kursong ito. Pero nagpapasalamat pa rin ako, kasi kung di dahil dun, di ko matututunang makihalubilo sa ibang tao.

O siya, ang haba nanaman ng intro ko, umpisahan na natin to...

FIRST YEAR COLLEGE
Mga bagong mukha, pero parehong kasarian pa rin ang mga nakahalubilo. Ibig sabihin nito, mula grade one hanggang 4th year college, eh all-boys ang paaralan ko. Dito ko unang narealize na hindi ako marunong makihalubilo sa mga babae, nang magkaroon kami ng soiree, eh halos isang oras kaming hindi nag-uusap ng kapartner ko. As in titigan all around lang. Siguro, dahil hindi rin kasi kagandahan masyado si Cindy, kaya di ko siya pinapansin. Pero kahit na, that's not an excuse.

Unang taon pa lang, eh napasama na ako sa isang road trip kasama ng aking mga kaklase. Nagpunta kami sa resort ng kaklase kong si Richard Mari (mag-eevolve yan... just wait and see). Di ko na alam kung ano yung topic ng subject namin, kung bakit namin naisip mag roadtrip, pero alam ko nagswimming lang kami, at nagtrekking dun sa Laguna. At ang project namin eh wala talagang kinalaman sa ginawa namin. Wala lang, getting to know each other moments lang ang naging drama namin.

Mga taong tumatak ang personality para sa akin... sina Tedd (di mo alam kung talagang henyo ba, kasi parang maypagkamay sayad din ang ugali minsan), Jerome (na lider-lideran ng buong klase), Brian (ang pinakaclose ko na kaibigan ng buong college life ko), Arvee (na mistulang fan ko, na sobrang taas ng tingin sakin, ewan ko kung bakit) at si Pox (nag-iisang tao na galing sa parehong high school na pinanggalingan ko.

SECOND YEAR COLLEGE
Isang araw noong kolehiyo, eh naisipan ng homeroom class namin, na magkaroon ng Family Day nang magkakilanlan ang mga pamilya naming mga magkakaklase dahil block section kami. Isinama ni Tedd ang pinsan yang Bb. Pilipinas winner na si Colette. Dun sa party, may misa, at pag may misa, may Ama Namin. Syempre diba holding hands ang drama pag yun ang kinakanta. Si JR, ang pinalad na katabi ni Colette. Ang loko, ngayon lang nakatabi sa isang pageant winner eh nanginginig sa kabuuan ng kanta. As in ang kamay eh parang tinamaan ng Intensity 7 na lindol sa panginginig.

Eto ang taon na una kaming nagkaroon ng seryosong term paper project at defense. Dahil nga medyo nerdy ang perception sakin ng mga kaklase ko, eh ako ang nagsulat ng papel namin, tapos ang mga kaklase ko ang nakakuha ng mas mataas na puntos kasi ako tahimik lang nung defense. Sabi ko, di na mauulit yung ganun, kaya iba na ang team na sinasamahan ko matapos nun.

Nagsimula na rin akong magkaroon ng nightlife nitong taon na ito. Kasi literal na gabi na natatapos ang klase namin. Alas-9 ng gabi!!! Dahil mukhang mayaman si Richard, eh ilang beses siyang nahold-up sa Recto. Mangilan-ngilan na rin sa mga kaklase ko ang nagkakotse.

As usual nainggit ako, kaya nag-aral akong mag-drive. Pero tinigil ko rin ang pangarap na magkaroon ng kotse, nang isang beses habang nagpapractice ako, eh muntik na akong patayin ng tatay ko. Galit siya dahil excited akong ipark yung kotse namin, di pa pala bukas yung gate.

THIRD YEAR COLLEGE
Nakaalitan ko ang isa kong mabuting kaibigan na si Pau dahil sa pila sa McDonald's. Pero nagkabati din kami kapaskuhan. Tapos nag-away nanaman kami ilang buwan after nun, sa parehong kadahilanan. Akala mo, pagdating mo ng College eh mawawalan ka ng mga kaibigang parang bata mag-isip.

Hindi ko naenjoy masyado ang Christmas break noon dahil yun yung panahon na natuto akong magyosi. Ang tapang ko noon, at unang stick ko eh Philip Morris. Kinagabihan, nagsimula akong lagnatin. Isang linggo bago ako gumaling. Di na ako humithit ng yosi matapos nun (juts na lang).
Eto rin ata yung taon na sumali ako sa Weakest Link. Naging celebrity ako sa klase namin dahil dun. Pero di dahil sa nanalo ako, kundi dahil natanggal ako sa katangahan ko. Hindi yun dahil sa wala akong nasagot, pero may nangyari dun sa palabas na naging dahilan kaya ako ang nagwalk of shame.

Si Richard Mari, na naging Richard, ngayon ay tinatawag na ngayong Marie. Tuluyan nang nagladlad ang loko. Nagsimula na rin akong mangolekta ulit ng komiks nitong mga panahon na ito. Nakikipagpustahan ako sa nanay ko na sa tuwing makakakuha ako ng average na 1 point something sa aking mga grado, eh may baon increase ako na pinambibili ko lang ng komiks.

FOURTH YEAR COLLEGE
Height ng katarantaduhan years ko ang huling taon ko sa kolehiyo. Dahil konti na lang ang units ko sa klase nitong mga panahon na ito, eh may mga araw na wala akong pasok. Pero umaalis pa rin ako, para magkaroon ng baon na ginagamit ko lang para manuod ng sine. Dumami rin ang mga imaginary projects ko, para makahingi lang ng konting increase sa baon ko, para pambili ng komiks. Oo na, masama na ugali ko noon, pero sinisigurado ko naman na napapalitan yang mga panggagago ko, kasi buong taon eh Dean's Lister ako.

Nagsimula na rin akong mag-ojt sa isang bangko sa Makati. Ang trabaho ko noon eh maggupit ng mga clippings tungkol sa kahit anong may kinalaman sa mga bangko. Taga-xerox. Tagabilang ng mga kiddie bags na pinamimigay sa mga nagbubukas ng kid's account sa bangko. Taga-solve ng hindi mabuong salita ng mga katrabaho sa Text Twist at higit sa lahat, ang pangunahing manunulat sa Newsletter ng buong kumpanya. Nang nawala ako, nawala na rin ang newsletter.

Ito rin yung taon na natuto akong maglaro ng baraha. Nagpapaiwan sa klase hanggang hatinggabi dahil naglalaro kami ng mga kaklase ko ng pusoy dos, tong-its, bluff at monkey-monkey. Lahat yun may pustahan.

Napagtripan din ako ng mga kaklase ko nitong taon na ito na gawing officer ng klase. Nominado ako sa halos lahat ng posisyon noon, pero talo hanggang sa posisyon ng secretary. Paano ba naman, yung mga kalaban ko dun sa pagiging presidente at bise eh mga gwaping, ano naman laban ko dun. Tapos sa pagkasekretarya, kalaban ko bading, di ko alam kung bakit ako nanalo dun, eh ang panget kaya ng sulat ko. Pero okay lang, pandagdag din sa resume ko yun.

Nagtapos ako nitong taon na ito na may medalya, kaya sobrang proud sakin ng aking angkan. Tatatlo pa lang kaming nakatapos ng kolehiyo sa loob ng apat na taon. Yung iba, kundi nagdrop out, eh inabot ng 6 o 7 taon bago nakatapos. Pero, habang yung iba kong pinsan eh nag-abroad para magtrabaho, naging modelo, nag-asawa ng mayaman... tapos ako bagsak call center.

NAYT SHIFT

2009-09-09T20:09:00.002+08:00

Tatlong araw pa lang akong pumapasok ng panggabi, pero nabuburaot na ako. Ang hirap matulog sa umaga. Magigising ka sa tanghali, at hindi ka na makakatulog ulit. Tapos gustuhin mo mang gumimik pagkatapos ng trabaho mo, hindi mo naman magawa kasi wala pang bukas na kahit ano.
Di ko yata kakayaning uminom ng madaling araw. Nag-uumpisa na nga ako magyosi na hindi ko naman talaga gawain (yan di ko sinisisi sa schedule ko). At di dapat kalimutan, papasok ka sa gitna ng rush hour. Ang trapik!!! Hindi ako sanay!!!

Sabi ng kaklase ko, masasanay din ako. Dapat lang. Hindi kasi pwede na ganito na lang palagi. Pinili kong lumipat. Dapat kayanin ko. Kahit sobrang at home na ako sa petiks kong buhay sa dati kong unit, pinili ko pa ring guluhin ang mundo ko.

Iniisip ko na lang pera din to. Kumpleto night differential. Mga bagong mukhang makakatrabaho. Mas maraming responsibilidad, kaya di mabobobo utak ko. Tapos wala na ring pipilit sakin na pumasok ng sixth day OT. Isama mo nang mas maraming holiday ang Estados Unidos kesa New Zealand. At kapag pinalad pa, pag napromote ka, syempre more moolah. Pero syempre kailangan ko muna magpabibo.

Feeling ko call center na call center ang trabaho ko.

Kakayanin ko to.

Good luck.

Penge pa nga yosi!!!

CLASS OF '99

2009-09-04T14:49:00.000+08:00

Maalala ko, ngayong taon pala dapat icelebrate ng klase ko ang aming ika-sampung taong anibersaryo mula nang kami'y magtapos nang hayskul. Matagal na akong nagsabi sa mga kaklase ko noon na magkaroon kami ng kahit na munting pagtitipon man lang para sa okasyong ito. Pero mukhang malabong mangyari ito ngayong 2009. Kunsabagay, hindi pa naman tapos ang taon. Malay natin bago magpasko mangyari ito.

Noong isang buwan ata, eh naitag ako ni Pareng Drake para magsulat ng mga kwentong mag-aaral. Sa totoo lang, hindi naman talaga ako gumagawa ng tag, at hindi ito ang sagot ko sa tag na iyon. Ngalang, naisip ko kasi marami pa rin pala akong hindi naikukwento tungkol sa buhay ko noong hayskul ako. At marami pa akong hindi naikukwento tungkol sa mga kaklase ko. So dito, ilalaglag ko sila. Isa lang naman kasi ang kilala kong kaklase kong nagbabasa nito.

**********
Noong hayskul ako, ang pinakaayaw ko na class activity ang reporting. Paganapin niyo na ako ng babae sa mga role playing activity pero ayaw ko talaga na magreport sa harap ng klase. Sa totoo lang sa buong paglalagi ko sa hayskul isang beses lang ako nagreport sa klase. Parepareho kaming natrauma ng mga kaklase ko sa ginawa ko noon.

Sa Biology class kasi namin, nirequire ng guro namin na magkaroon kami ng individual report tungkol sa mga rock formation. Ako, bilang aanga-anga talaga sa science, hindi pinaghandaan yung report ko. Actually, pinaghandaan ko siya, nakahighlight yung mga importante kong dapat sabihin, at nakabullet yung mga topics ko. Pero pagdating nung araw ng reporting, binasa ko yung 4-page na research ko tungkol sa coke on rock formation (hindi coke na inumin). 40 minutes akong nagbasa ng research ko, na hindi naming lahat naintindihan (kahit yung guro ko). Anim kami sa grupo, pero ako lang yung nagsalita.

**********
Pero di lang naman ako yung nag-iisang ganun. Oo, aaminin ko ako yung pinakamalala, pero di lang ako yung may problema pagdating sa mga reporting. Meron akong kaklase, si Marc Anthony, mahusay siya talaga. Ang galing niya magreport, ang galing niya mag-english. Pero ang hilig niya sa 'uhm.' Parang every other word, uhm. Pag tinally mo yung uhms niya, 2:3. Sa bawat 3 salita may isang uhm. Meron pa, si John Michael, matatas din magsalita. Matalino. Kaya lang kapag nagrereport, ang hand gesture eh parang nagja... jabongga mag-isa. Talagang yung korte ng kamay eh parang hawak yung ano niya at nagmamaryang palad.

**********
Syempre di rin mawawala ang mga barka-barkada. Dahil all-boys school kami, malamang hindi mawawala ang mga hindi tunay na lalake. Sa klase namin, halos 1/3 sa amin eh tumitingin din sa mga kapwa lalake. Walang problema dun, actually ang klase namin ang sa tingin ko ang pinakamasayang klase noon. Ang ingay kase. Puros tawanan. Madaming rape rapean na nagaganap habang naghihintay ng guro. Tapos nabuo ng klase namin ang cast ng Gimik dahil sa kanila. Gusto ko sana isa-isahin, kaya lang di ko maalala kung sinu-sino yung mga artista sa palabas na yun (woooh, di daw!!!).

**********
Meron ding mga kontrabida syempre di mawawala yan. Unang-una na dyan ang kupal sa klase syempre. Yung kagaya ni Raymond (daw) na alam ng lahat na notorious na sipsip. Yung tipong ayaw mong ifriend kasi hindi ka rin naman pakokopyahin sa mga test. Andyan din ang mga kontrabidang mga guro gaya ni Mrs. Santos, na walang ibang alam gawin kundi pag-initan ang kanyang klase. Aawit muna kayo ng "Halina Espiritu Santo" pagkatapos aawayin kami.

**********
Syempre, ilalaglag ko na rin lahat ng mga personalidad sa klase. Si Dudoy, yung token chismosa. Si Ricardo, yung mahaderang bakla. Si Russell, yung pinakamatalino sa klase. Si Mikko, yung crush ng bayan at ng mga bakla. Si John Roben, yung sundalo ng klase. Si Zaldy yung notorious na sanggano. Si Angel, yung batang di mo alam kung may kulang na turnilyo sa ulo o talagang may pagkahenyo. Si Gian, yung batang may sariling mundo ng anime. Si Alex yung mahusay magdrawing. Si RJ, yung magaling maggitara. Si Marlon, yung laging pinagtitripan o class clown. At sina Bb. Wong, de Leon at lahat ng mga magagandang guro na dahilan mo para pumasok sa eskwela.

Tama na muna 'to. Sa susunod ulit.

KAUNTING UPDATE

2009-08-30T17:11:00.004+08:00

Natutuwa ako sa mainit na pagsalubong ninyo sa pagbabalik ko. Akala ko nung nagpaalam ako eh mawawala yung iilang mambabasa ko, pero marami sa inyo ang nag-iwan pa rin ng mga mensahe ng pagkalugod sa desisyon kong bumalik (kahit dalawang linggo lang naman talaga ako nawala). Pasensya na kung di na ako masyado makapagbloghop dahil medyo busy sa trabaho. Pero sinusubukan ko namang basahin yung mga sinusulat niyo kahit hindi ako nakakapag-iwan ng wala kong kuwentang mga kumento.

Hindi talaga ako nahuhuli sa mga bali-balita at goings on sa mundo ng blogosperyo. Natatawa nga ako at meron akong nababasang mga kaguluhan. Hindi na ako makikisawsaw bilang respeto na rin sa mga taong involved. Tsaka hindi ko rin naman kasi kilala yung mga taong may mga hindi pagkakasundo.

Tapos napapansin ko rin na maraming nagsisimulang umibig ngayon sa blogosperyo. Merong mga sawi (hindi naman ata mawawala yun), pero mayroon ding mga sinuswerte. Nagsisimula na nga akong mainggit eh... biro lang.

***********

Marahil alam ninyo ang dahilan ng desisyon kong gumawa ng iba pang tahanan. Meron akong mga personal na mga kaganapan na gustuhin ko mang ishare, eh marami nang nakakakilala sa akin dito na kilala ko sa tunay na buhay. Mga pamilya at kaibigan. Medyo sensitibo yung ilang bagay na iyon kaya di ko kaya isulat dito. Kaya gumawa akon ng panibagong mundo.

Pero syempre dahil marami na rin dito akong kilala, at nasubaybayan yung buhay ko, so magseshare na lang ako ng ilang mga bagay bagay na nangyayari sakin ngayon. La lang, baka interesado lang kayo malaman.

Bukas, officially Taong Grasa na ako. Nakilala ko na yung mga bago kong makakatrabaho, yung kras ko dun sa ibang department dati, kasama ko na ngayon. Ang bango bango kasi niya!!!
Sa kasamaang palad, teammate ko yung isang kablog ko. Joke lang LJ!!!
Wala na kaming maingay at malanding renter!!! Natutuwa ako't tatahimik na ang mundo namin.
Mukhang alam ko na ang bibilhin ko sa pagdating ng 13th month pay ko... PS3 Slim!!! yay!!! Nerd!!!
Iniisip ko kung idedelete ko na yung Friendster ko o kung magbabawas ako ng mga friends dun...
Medyo pinapaalala ng katawan ko na may UTI ako. Kinakatakot ko nga baka lumala yung sakit kong yun, kasi nahihirapan nanaman akong umihi.
Medyo nananaba nanaman ako. Paano ba naman, pagkatapos kong sabihan ang mga magulang ko na magpapapayat nako saka naman sila sinipag na magluto ng mga masasarap na putahe.
Napanuod ko last week yung District 9. Ang ganda!!!!
Ewan ko ba, pero naaadik ako sa mga kanta ni Taylor Swift ngayon. Sinisisi ko ang Myx at tuwing napapadaan ako sa channel na yun, iyon ang pinapatugtog... yung may cheerleader...
Nagpapakaloser pa rin ako dahil paminsan ang ginagawa ko lang eh maglaro ng XBox. Kahit wala akong bagong game.

Wala pala ako masyadong ikukwento. Sa susunod, medyo matinong post naman isusulat ko.