the re:LAUNCH

mElodraMarEmIX [SUMMER LASTS SUDDENLY*]

2009-07-12T19:17:00.002+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama37

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama37

mElodraMarEmIX [DON'T STOP TILL YOU ARE DEAD ENOUGH*]

2009-07-06T02:59:00.001+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama36

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama36

Ψάχνουμε Δήμαρχο [NEVER TOO LATE*]

2009-06-30T02:12:00.003+03:00

Σύλλογος Κεραμεικού-Γκάζι-Ρουφ “Μέγας Αλέξανδρος”

Εξωραϊστικός Σύλλογος “Ο Λυκαβηττός”

Σύλλογος κατοίκων και επαγγελματιών «Τα Εξάρχεια»

Πολιτιστικός Σύλλογος “Παναθήναια”

Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία για την προστασία της φυσικής και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς Ελλάδας και Κύπρου "MOnuMENTA"
(www. monumenta.org)

Σύλλογος Καταστηματαρχών Μοναστηρακίου «Ο Ήφαιστος»

Επιτροπή Πρωτοβουλίας Κατοίκων Πλάκας

και Ξενοδοχεία του ιστορικού κέντρου

mElodraMarEmIX [CHANGE AT A PRICE YOU CAN AFFORD*]

2009-06-28T19:31:00.001+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama35

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama 35

mElodraMarEmIX [HERE YOU GO*]

2009-06-23T17:43:00.000+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama34

found and lost [IN EVERY BLUELAND*]

2009-06-23T01:50:00.006+03:00

κάνω δημοσιογραφικοεκδοτικές business:
πάει να πει πως πολιορκώ το Κέρδος
με το μανδύα μιας (υποτιθέμενης) αλήθειας.

Μέσα στη τελευταία εικοσαετία η νοσηρή εκδοτική κατάσταση που κληρονομήθηκε από την κοσκώτεια δεκαετία του 80, γιγαντώθηκε, παγιώθηκε, κι επιβλήθηκε. Διέσχισε και χάραξε ταυτόχρονα στα επίκεντρα και το περιθώριο των μιντιακών επιχειρήσεων καταστάσεις συνεκτικές, συνδεοντάς τις υπόγεια με την κρατική εξουσία εκμεταλλευόμενη την εκκωφαντική ανοχή μας. Δεχτήκαμε τον μέχρι πρότινος αντίπαλο, δείξαμε ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη, εξοικειωθήκαμε στη προσομοίωση της πληροφόρησης, στην ανυποχώρητη προώθηση ιδιοτελών επιχειρηματικών συμφερόντων, στην μακάρια εξοικείωση με τη κοινωνία της διαπλοκής. Όσο περισσότερο εγκαταλείπαμε, τόσο περισσότερο υποτασσόμασταν. Αδιάφορα, κοινότοπα, επαναληπτικά. Η νίκη της κοινωνίας του θεάματος υπήρξε συντριπτική.
Συμβάδισε άλλωστε με τις απαιτήσεις των καιρών.
Και απο ένα σημείο και μετά τις συνδιαμόρφωσε καθ-οριστικά.

Αν η λατρεία της ατομικής κατανάλωσης και οι επιταγές της μιντιακής κορπορατικής βιομηχανίας παραμένουν ασφυκτικά στέρεες, αν η συμπεριφορά των πλανητών και των δορυφόρων του επιχειρηματοεκδοτικού στερεώματος δεν μας ξενίζει, αν το ότι η πλειοψηφία των ειδησεογραφικών μαγαζιών και παραμάγαζων μεταδίδουν με ΨυχάροΜπομπό-λεια προσήλωση ειδήσεις ειδικά καθ-ορισμένες, αν το ότι ο ο δημοσιογραφικός κυνικός παχυδερμισμός καλλιεργείται και αναπαράγεται στα μιντιακά θερμοκήπια ως το" μόνον της ζωής ταξείδιον", αν το ότι οι μετωνυμικές δημοσκοπήσεις υποκατέστησαν την έτσι κι αλλιώς προβληματική πολιτική αντίληψη της πραγματικότητας,

αν το ότι οι ιδεολογικές προσμείξεις του οράματος της γενιάς του Πολυτεχνείου εναγκαλίστηκαν με τη μια το "βαλκανιζατέρ χωρίς αμορτισέρ" υπόστρωμα των πνευματικών τεκέδων των αμοράλ εργοδοτών τους , αν τ' ότι προτιμήσαμε αναφανδόν την κραυγαλέα ρηχότητα και τις αυτομαστιγωμένες καρικατούρες-εκφραστές της παραμελώντας πεισματικά την επαφή με τη βαθύτερη ουσία, αν το ότι επιτρέψαμε στον μιντιακό συρφετό να προβεί σε ανηλεείς πλύσεις εγκεφάλου, να καπηλευτεί, να επηρεάσει, να ευνοήσει, να συνδέσει, να ενσωματώσει πλασματικά και τελικά να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα, έχει να κάνει με το γεγονός πως αποτελούμε πια για τα καλά και εμείς κομμάτι αυτού του ερεβώδους εσμού.

Τ' οτι δεν μπορούμε (ως μιντιακοί εργάτες ή ως ειδησεογραφικοί καταναλωτές) να γίνουμε επίκεντρο χωρίς να έχουμε ανακαλύψει τ' αληθινό κέντρο προτιμούμε να το ξεχνάμε. Νομίζουμε πως με τη συνδυαστική λογική και με μια αλλόκοτα cool αισθητικοποίηση της ταυτότητας μας θα τη βγάλουμε καθαρή. Λάθος. Μ' αυτό το τρόπο οι μιντιάρχες γίνονται όλο και πιο επιθετικοί, όλο και πιο άπληστοι, ένα άθροισμα κορπορατικών junkies, με μια ταυτότητα κενή νοήματος κι αποστειρωμένη, βαθύτατα επιφανειακή, η χειρότερη που υπάρχει. Οι διαφορές διαστρέφονται, οι αποχρώσεις μπλέκονται, οι δυνατότητες επεξεργάζονται (και πέφτουν στο κενό). Οι μιντιάρχες απελπιστικά ομοιόμορφοι κι απελπιστικά μαστουρωμένοι από την αιθάλη των ισολογισμών, έχουν μια και μόνο αποστολή.
Πως να ορίσουν εκ νέου την έννοια του κέρδους.

Η υποταγή της δημοσιογραφίας στο αδίστακτο κεφάλαιο δεν υπάρχει (έτσι είναι αν έτσι νομίζεις μακάριε μιντιακέ λακέ και every "αθώε" καταναλωτή). Ζήτω οι ανυποχώρητοι νομάδες των κατά τόπους αιθουσών συντάξεων που δεν υποκύπτουν στα ακατάπαυστα στοιχήματα αξιοπρέπειας των εργοδοτών! Χρειάζονται χρόνια, ίσως και δεκαετίες ολόκληρες για να κατανοήσουμε τον φετιχισμό της προσωποποιημένης αυθεντίας, την υπερφίαλη γιγάντωση του εγωτικού παράγοντα, το εντέλει σαθρό υπόστρωμα του μέσου έλληνα εκδότη καθώς και του υπάλληλου δημοσιογράφου που κατέστησε εαυτό όσο και το αποτέλεσμα της εργασίας του βιοδιασπώμενο κομπολογάκι στα σεπτά κρινοδάχτυλα των εξωνημένων εκδοτών-επιχειρηματίων.

Σύνθημα: μια χρήση. Παρασύνθημα:επιχειρήσεις. Κατά τ' άλλα συνεχίζουμε ν'αντιστεκόμαστε (λέμε και καμιά μαλακία:) βουτώντας μια στο τόσο το δάχτυλο στον ίλιγγο των ρεπορταζιακών απο-καλύψεων, στις συγχωνεύσεις του ειδησεογραφικού πνεύματος, στη περιθωριοποίηση του δεοντολογικού παράγοντα, στην εγκαθίδρυση του δημοσιογραφικού ντόπινγκ ως πανηγυρική πραγματικότητα.

Σε κάθε έκφανση του δημοσιογραφικού επαγγέλματος.

πολιορκώ μιαν αλήθεια:
πάει να πεί πως επιφυλάσσομαι για κάθε ενδεχόμενο.

dark eggs, dark water [THE VELVET DODGES OF THE HYPOCRITE*]

2009-06-15T01:25:00.002+03:00

Στους μετανάστες οι νεοέλληνες

αναγνωρίζουν τους πόνους του πρόσφατου παρελθόντος τους.

Αλλά αντί αυτό να τους κάνει ελεήμονες και γενναιόψυχους

τους πυροδοτεί αισθήματα μίσους για τον παλιό εαυτό που

άφησαν πίσω και δε θελουν πια να τον θυμούνται

μέσα στη δίνη της κατανάλωσης και του lifestyle.

Τα λαϊκά στρώματα έχουν αλωθεί κι αυτά

απο το μιθιδρατικό lifestyle των καναλιών(ε).
Η κυρά Σούλα της δεκαετίας του 60

παχυδερμοποιήθηκε επισταμένα.
Αφού έμαθε να καταν-αλώνει ασύστολα.
Και φυσικά θέλει να ξεχάσει τα χρόνια στην Αυστράλια.

Σε συνδυασμό δε με τις πολιτικές ολιγωρίες το μίγμα ειναι εκρηκτικό.
Φόβος+άρνηση παρελθόντος εαυτού=νεοελληνικό μόρφωμα.

Δεν ευθύνονται οι μετανάστες.
Ούτε μονάχα οι φοβικοί μικροαστοί

των υποβαθμισμένων περιοχών.
Οι λύσεις άπτονται της πολιτικής.

Και οι πολιτικοί όπως όλοι έχουμε καταλάβει δεν ασχολούνται καν
με τη παραγωγή πολιτικής και την αντιμετώπιση των προβλημάτων
Αλλά με τη τετραετή αποκόμιση Κέρδους.

Το πολιτικό σύστημα νίπτει τας χείρας του κουτοπόνηρα

και σφυρίζει αδιάφορα και δημοσκοπικά καθώς
οδηγεί ολόκληρες τάξεις, κοινωνικά στρώματα ,εθνικές ομάδες
και άτομα στο οικονομικό,κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο.

Πριν τους μετανάστες ηταν οι ξενώνες για τους ασθενείς

με AΙDS, οι μονάδες του ΟΚΑΝΑ, οι ασθενείς ναρκομανείς.
Με το να κρύβουμε ανθρώπους κάτω

απο το χαλάκι δεν αλλάζει η κατάσταση.
Το μίσος και η βια προς τους

άλλους ανθρώπους δεν οδηγεί πουθενά.

Όταν αυτοί οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με το θεσμικό καθήκον

να χαράξουν πολιτικές δε το κάνουν αλλά προτιμούν το ταξικό διαίρει

και βασίλευε σε αυτές τις περιοχές για να κρύβεται το κενό δράσης τους,

εμείς ως πολίτες και ως ψηφοφόροι πρέπει να έχουμε το κουράγιο

να αντικρύζουμε τη πραγματικότητα και τις αληθινές

αιτίες πίσω απο το πρόβλημα κατάματα.

Στο μεταξύ ας αρχίσουμε να σπάμε τα χρυσά αυγά*

mElodraMarEmIX [THE TIMES ARE TIDY*]

2009-06-14T16:58:00.002+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama33

mElodraMarEmIX [WHERE ARE YOU*]

2009-06-07T13:58:00.003+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama32

Αντώνης Καφετζόπουλος [ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΥΣ ΕΝΕΡΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ*]

2009-06-01T18:15:00.006+03:00

Οικολόγοι Πράσινοι. Μονοθεματικός ακτιβιστικός πομφόλυγας, περιστασιακή κίνηση διαμαρτυρίας, ή εναλλακτική πολιτική πρόταση;

Η τελευταία (οργανωμένη και δυσφημιστική) επίθεση που έγινε στους Οικολόγους Πράσινους είχε και ένα καλό, διέλυσε την (ως ένα βαθμό δικαιολογημένη από την έλλειψη πληροφόρησης) εντύπωση ότι είμαστε μόνο για τα «δεντράκια και τα σκυλάκια». Αποδείχτηκε πως έχουμε πρόγραμμα και για την εξωτερική πολιτική και φυσικά για την οικονομία, την ανεργία, τη διαφθορά, την ασφάλεια και το μεταναστευτικό αλλά και για τα υπόλοιπα σοβαρά και «πολιτικά» ζητήματα. Η διαφορά είναι πως θεωρούμε το περιβάλλον τον συνεκτικό κρίκο για μια σειρά ορθολογιστικές λύσεις. Πιστεύουμε ότι αν δεν έχει κανείς στο κέντρο της προσοχής του τη μεγαλύτερη πρόκληση που έζησε η ανθρωπότητα δεν μπορει να δει καθαρά και τις επιμέρους συνέπειες.

Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να εμπλακείς στο οικολογικό κίνημα με τη μορφή του υποψηφίου;

Η σύμπτωση απόψεων με τους Οικ. Πράσινους στα θέματα δημοκρατίας, δικαιωμάτων και πολιτικής ιεράρχησης της ημερήσιας διάταξη, με υπ’ αριθμόν πρώτο θέμα το περιβάλλον.

Το οικολογικό κίνημα έχει εκπροσωπηθεί 2 φορές μέχρι τώρα σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Τι έχει (και αν) αλλάξει από τότε;

Κατ’ αρχήν η ίδια η κοινωνία. Δραματικά. Κατά δεύτερο, αυτό που υπήρχε τότε ήταν ένας συνασπισμός ανεξάρτητων μεταξύ τους συνιστωσών με πολύ διαφορετικές θέσεις και επιδιώξεις. Οι Οικ.Πράσινοι είναι ένα δημοκρατικά συγκροτημένο κόμμα με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και ενιαίο, ψηφισμένο από συνέδριο πρόγραμμα.

Ποιές είναι οι προγραμματικές θεματικές που συνθέτουν τη πολιτική ατζέντα της τωρινής οικολογικής πρότασης; Σε ποιές θα δώθει πιο πολύ έμφαση αν καταφέρετε να μπείτε στο ευρωκοινοβούλιο;

Πρώτο, την προώθηση αυτού που πανευρωπαϊκά ονομάζουμε «Πράσινο New Deal». Τη δημιουργία δηλαδή 5 εκατομμυρίων νέων πράσινων θέσεων εργασίας (περίπου 120 χιλιάδες στην Ελλάδα) με εκτροπή του 7% των κεφαλαίων που έχουν ήδη δεσμευτεί για την αδιαφανή προσπάθεια σωτηρίας των τραπεζών.

Δεύτερο, την αποτροπή της επανεκλογής Μπαρόζο που αποδείχτηκε ότι πρόκρινε την Ευρώπη των ισχυρων και των διευθυντηρίων.

Μετά, έχουμε να δώσουμε μάχη, για να δεσμευτεί η όποια ελληνική κυβέρνηση, σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα απαλλαγής από τα ορυκτά καύσιμα μέχρι το 2020 και σε δεύτερη φάση μέχρι το 2050. Καθολικά αλλά και αποκεντρωμένα κατά περιφέρεια, νομό, δήμο και νοικοκυριό. Να ενισχύσουμε αυτό που ήδη κάνουμε: όπου Ασωπός ή Μαλιακός, όπου κρίση ή απλώς περιβαλλοντική υστέρηση, σε συνεργασία με κινήσεις πολιτων και διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες να προωθούμε λύσεις.

Και τέλος, Δημοκρατία. Είναι το βασικό μας εργαλείο και πρέπει να τη διευρύνουμε και να καθιερώσουμε μια σειρά από νέα δικαιώματα.

Κάτα πόσο έχουν τα περιθώρια κατά τη γνώμη σου οι Οικολόγοι-Πράσινοι να διαχειριστούν κοινωνικοοικονομικά διακυβεύματα και ν'αντιμετωπίσουν τα πολυδιάστατα προβλήματα των καιρών εν μέσω μάλιστα παγκόσμιας οικονομικής κρίσης;

Οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι τίποτα χωρίς τους ενεργούς πολίτες. Τίποτα απολύτως πέρα από την πολιτική έκφραση ενός παγκόσμιου και Ευρωπαϊκού ήρεμου και μη βίαιου κύματος. Αν καταφέρουμε να εμπνεύσουμε σε αλλαγή συμπεριφοράς αλλά και να εμπνευστούμε από δραστήριους πολίτες όλα θα πάνε καλά και ελπίζω να προλάβουμε το κλαδί πριν κοπεί και καταρρεύσει ο ανθρώπινος πολιτισμός στον μικρό αυτό πρασινογάλαζο πλανήτη.

Νιώθετε ασφαλείς ως πολιτικός σχηματισμός όταν η εκλογική σας σύνθεση (έτσι όπως την προσδιορίζουν οι δημοσκοπήσεις τουλάχιστον) αποτελείται από δυσαρεστημένους ψηφοφόρους όλων των άλλων κομμάτων, ειδικά σε εκλογικές διαδικασίες όπως οι ευρωεκλογές όπου οι συνθήκες ευνοούν τη διαμαρτυριακή ψήφο; Κάτα πόσο αυτό λειτουργεί ως βραχυπρόθεσμο πλεονέκτημα η μακροπρόθεσμο μειονέκτημα;

Εμείς θα εξακολουθήσουμε να λέμε αυτά που πιστεύουμε ότι είναι η λύση για την κρίση και οι ψηφοφόροι θα κρίνουν αν πρόκειται για μια περιστασιακή φιλία ή μακρόχρονη σχέση. Πάντως σε καμιά περίπτωση δε ζητάμε εν λευκώ εξουσιοδότηση. Δεν είμαστε κόμμα - σωτήρας που υπόσχεται γενικώς και αορίστως «μια καλύτερη κοινωνία». Έχουμε συγκεκριμένες προτάσεις που απαιτούν κοινωνική αποδοχή, αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς από όλους, διαφάνεια, διαβούλευση και δημόσιες συμφωνίες. Και παρονομαστής είναι η δράση των ενεργών πολιτών.

Το σύστημα του δικομματισμού φθείρεται συνεχώς και δείχνει να έχει φτάσει στα οριά του. Εσείς κατά πόσο θα συμμετείχατε ως κόμμα σε κυβερνήσεις συνεργασίας αν το ζητούσαν οι πολιτικές συνθήκες; Ποιά είναι τα κριτήρια που έχετε θέσει;

Δεν υπάρχουν αποφάσεις των Οικολόγων Πράσινων ούτε για συνεργασίες ούτε για κριτήρια. Είναι όλα πρόωρα και υποθετικά. Προσωπικά πιστεύω, χωρίς αυτό καθόλου να δεσμεύει το κόμμα, ότι υπάρχει μια λεπτή κόκκινη γραμμή: Διαφάνεια, διαβούλευση και δημόσιες συμφωνίες. Δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και κοινωνικά δικαιώματα σε ομάδες, σε έννοιες, στα οικοσυστήματα και στο ίδιο το περιβάλλον και τα ζώα.

Είστε ευχαριστημένοι ως κόμμα από την κάλυψη των ΜΜΕ;

Ε, όχι βέβαια. Αυτό που συμβαίνει είναι ένας επικοινωνιακός άθλος των ίδιων των πολιτών.

Οι Οικολόγοι-Πράσινοι έχουν επεξεργαστεί προτάσεις για ζητήματα που άπτονται των ΜΜΕ και που τελικά επηρεάζουν άμεσα την υφή της δημοκρατίας;

Βεβαίως, εδώ υπάρχει το πλαίσιο: http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=150:citzens-city&catid=31:program-10

Ποιά είναι η αποψή σου για το μιντιακό τοπίο έτσι όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια;

Τι θεωρείς πως έφταιξε;

Κατά βάση, η μονοπωλιακή ιδιοκτησία των συχνοτήτων από το κράτος που τις διανέμει αδιαφανώς σε ισχυρά λόμπι. Ακόμα η απώλεια του κοινού γούστου από μάνατζερς, που μοναδικό τους κριτήριο αναδείχτηκε το οικονομικό κέρδος των μετόχων της επιχείρησης που διευθύνουν. Η ψυχαγωγία είναι ύψιστο κοινωνικό αγαθό και δεν μπορεί να μπαίνει πάνω από αξίες όπως η αξιόπρεπεια και η ισονομία.

Κατά πόσο πιστεύεις πως η ανάπτυξη και σταδιακή εγκαθίδρυση των socialmedia ως εναλλακτικού πόλου πληροφόρησης αλλά και διάδρασης του πολίτη θα μπορέσει να συμβάλλει σε αλλαγή ισορροπιών και του μιντιακού σκηνικού ίσως;

Η εποχή της μονοπωλιακής ιδιοκτησίας των ΜΜΕ βρίσκεται στο τέλος της. Τα νέα μέσα είναι από τη φύση τους πιο δημοκρατικά και πιο χαοτικά για μπορέσουν να ελεγχθούν.

Μετά τις ευρωεκλογές, ποιά είναι τα επόμενα σχέδια; (και του κόμματος και τα δικά σου)

Εγώ κάνα-δυο μέρες ύπνο και βλέπουμε. Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν προγραμματίσει συνέδριο για το τέλος Ιουνίου.

Ο Αντώνης Καφετζόπουλος είναι υποψήφιος στις

ευρωεκλογές με το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων.

Διαδικτυακά μπορείς να τον βρείς εδώ και εδώ

(artwork by Maurizio Giuseppucci)

mElodraMarEmIX [WHY SO STUPID*]

2009-06-01T00:20:00.000+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama31

we make no [CHOIR OF YOUNG BELIEVERS*]

2009-05-26T16:03:00.003+03:00

οι spin doctors των 2 μεγάλων κομμάτων συνομιλούν με τις λερωμένες οθόνες τους,

υψώνουν αναλφάβητα το φρύδι και καλαμπουρίζουν με τη σπουδαιοφανή νομενκλατούρα. Ξέρουν τη συνταγή του τηλεοπτικού θεάματος και πως στο φινάλε ο ιππότης του πολιτικού παραμυθιού δεν θα συγκρουσθεί ούτε με τον γεμάτο κόμπους όχλο , ούτε με την ημίφωτη κορπορατική χορωδία που προσπαθεί να διώξει από πάνω της τη κυτταρίτιδα των τραπεζικών κωδικών και τα υπερεκτιμημένα τους σλόγκαν. Τόσα πανεπιστημιακά συγγράμματα διαβάσαν allωστε για να τελειώσουν αυτό το ρημάδι το postdoc πάνω στις άδηλες δοσολογίες και πως αυτές μπορούν να επηρεάσουν το λεηλατημένο πολιτικό σώμα διάολε:-)

ο πονηρός διαφημιστής ξέρει πως η εικόνα είναι πιο δυνατή από τη πραγματικότητα, πως ο όχλος, οι εκλογικά αμελέτητοι και οι δημοσιογράφοι-κομμώτριες των καναλιών νοιάζονται ασμένως για βλακείες, υποστηρίζουν παραλογισμούς και πριμοδοτούν όσους κάνουν τους έξυπνους ενώ μιλάνε σαν ηλίθιοι.

βέβαια τα σαλιάρικα κρινοδαχτυλά τους δεν μπορούν να μας πείσουν πως ο φουκαριάρης

ο Κωστάκης ο Β' έχει αναχθεί σε παθιασμένο ρέκτη του Django Reinhardt ούτε πως ο
υπνο-παιδευτικός Ζωρζάκης μετατρέπεται οσονούπω σε ανέμελη μηχανή ιδιοφυών lead.
Που να χτυπάνε τον σπασμωδικό τους πρωκτό upside down.

η αλήθεια είναι πως τη Κυριακή των εκλογών η ατμόσφαιρα των κομματικών
γραφείων θα έχει κάτι από μυρωδιά ξεθυμασμένης μελιτζάνας.

στα μάτια των μανιακών γαλάζιων στελεχών ο νικητήριος(?) πυρετός θα τρέχει στους δρόμους, κραυγάζοντας για να ακουστεί αφού θα προσγειώνεται -στιγμιαία-στην εμμηνοπαυσιακά διψασμένη για υπουργείο αγκαλιά της εσαεί εκφωνήτριας του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, πριν της ξεγλιστρήσει για ακόμη μια φορά, ενώ ο υπερχειλισμένος από κυβερνητικότητα Γιώργος θα υποψιάζεται πως αυτή η κωμωδία εναλλαγής μοιάζει σχεδόν σαν το τελευταίο παροξυσμικό βραχυκύκλωμα της κουρασμένης μεταπολιτευτικής γεννήτριας, ένα αυτοκατεδαφιζόμενο σκουπίδι μιας γενιάς που αποφάσισε πως το ζήτημα είναι να εικονογραφήσει τη ζωή ως επιληπτικό πορνό ψυχωτικού κατέχοντος (whatever).

Ώσπου να θαφτεί κι αυτή.

mElodraMarEmIX [NOTHING SAYS GOODBYE LIKE A BULLET*]

2009-05-24T13:29:00.003+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama30

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama30

between this wish [AND THAT WISH*]

2009-05-20T22:44:00.004+03:00

rain?

mElodraMarEmIX [ABNORMALLY ATTRACTED TO SIN*]

2009-05-15T01:47:00.005+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama29

νεω-τέρας*

2009-05-14T00:18:00.002+03:00

όσο μεγαλώνω

διαπιστώνω πως τα χαμόγελα

των αγνώστων με τρομάζουν.

αλήθεια πες μου,

γιατί είναι παντού και μοιάζουν ίδιοι;
και γελούν, με δείχνουν και γελούν.

(ειδικά φέτος φοβάμαι

και τη σκιά μου)

κι απ' ότι φαίνεται θα συνεχίσει.

μέχρι νεω-τέρας*

τα παιδιά της παραμονής [ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΟΠΟΙΕΣΔΗΠΟΤΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ*]

2009-05-13T03:57:00.010+03:00

η Λένα Πλάτωνος

στα 30 της είχε γράψει

το (πολυπρισματικό) Σαμποτάζ.

με θραύσματα από αρχαίο beat μίλαγε για πράγματα

δυνατά, μελλοντικά, μ' ένα τρόπο εντελώς προδρομικό.

στο Γκάλοπ και τις Μάσκες Ηλίου μας έλεγε

πως οι υπολογιστές είναι οι νέες ιερές εικόνες,

περιέγραφε τον παράξενο δεσμό του σκλαβωμένου

από τον καταναλωτισμό ανθρώπου και δόξαζε

τη νομαδική φύση των ερωτεύμενων.

από τα Λεπιδόπτερα εως το Σπάσιμο των Πάγων

για να γλιτώσει από τη γιγαντιαία μαύρη πεταλούδα,

πλανήθηκε στους ναούς των μοναχικών και των έκπτωτων,

υποστηρίζοντας με μαεστρία το μονοπάτι των τραγουδιών.

μια νεωτερική Ντόροθι της electronica,

που αναζητούσε τον Μάγο του Οζ (της ψυχής της),

γνωρίζοντας πως για να τον ανακαλύψει (και να

ξαναγεννηθεί) έπρεπε να καταδυθεί στον υπαρξιακό ζόφο.

το γεγονός ήταν (και είναι), πως λατρεύει τη μουσική.

και η Μουσική ήταν ότι την κράτησε όρθια ακόμα και

όταν στριφογυρνούσε στα σύνορα του επιθετικού κενού.

τα Ημερολόγια είναι ακριβώς αυτές οι προγονικές

παρτιτούρες των μυστηρίων της ζωής με φόντο

τη πάλη της ήσυχης απελπισίας και των ηλεκτρονικών
σκράτς καθώς η κούραση της επι-βίωσης και η
λύπη δίνουν τη θέση τους σιγά-σιγά στο μελαγχολικό
απόβαρο της αγάπης (και στα ψιθυριστά ρεύματα της θάλασσας).

την είδα τις προάλλες στη σκηνή του
Κυττάρου να παίζει στο πιάνο το Κοπερτί.

και με πήρανε τα (γλυκά) δάκρυα.

στην κατάμεστη αίθουσα οι μελωδικές συχνότητες είχαν

αποστομώσει τη προσμονή και μέσα στο δέος της μουσικής

εξευμενίζαμε τη θλίψη και μοιραζόμασταν τη χαρά της.

θα μπορούσε να πει κανείς πως η αναζήτηση

των (όποιων) λαθών είναι ούτως ή άλλως

μια υπόθεση ματαιοπονίας.

και σύγχυσης της γνήσιας τέχνης

με τον πνιχτό (και δυσοίωνο ενίοτε) ήχο

που παράγουν οι στενόψυχες κριτικές φωτοσκιάσεις.

η Λένα η ίδια περιπλανήθηκε μέσα στις

νότες με ένστινκτο αεικίνητο και ελευθερωμένη

πλέον υποστήριξε (με τη μνήμη του αίματος),

πως το να φτιάχνεις μουσική

με φλόγες και τριαντάφυλλα

μέσα σ' ένα κόσμο που η ευαισθησία

αντιμετωπίζεται ως μάταιη επίδοση
και η συν-αίσθηση ως μια κατάσταση

περιττή, είναι το πιο δύσκολο πράγμα.

μέχρι να καταλάβουμε πως
όλα κάποτε κατεδαφίζονται.

και να μάθουμε να ζούμε.

η Λένα Πλάτωνος στο Κύτταρο

μαζί της επί σκηνής ο Γιάννης Παλαμίδας,

η Μάρθα Φριντζήλα, η Etten, η Βικτώρια

και ως guest ο Κ. Βήτα
κάθε Τετάρτη και Πέμπτη 9:30 μ.μ.

(εως 28/5)

mElodraMarEmIX [PERCEPTION OF AN*]

2009-05-10T13:56:00.003+03:00

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama28

http://www.radiobubble.gr/el/melodrama28

major tom can you hear [ME*]

2009-05-07T00:00:00.010+03:00

σημαίνει

υποτίθεται

θέλειν

κινούμαστε κατά μήκος [ενός πρέπει*]

εσωτερική

λιποθυμία

αντιστάσεων

οι κοσμοθεωρίες συσκοτίζουν [το προφανές*]

προϋποθέσεις

εικονικών

διλημμάτων

η διαφορά υφίσταται [ως φαντασία*]

άκουσε τη [ γλώσσα ]

esmos*

2009-05-06T04:10:00.006+03:00

Ο Κίτσος έφυγε just in time

αφού τσερνομπίλιασε αρκούντως με τις

επιχειρηματικά κερδοφόρες αλλά δημοσιογραφικά

απονευρωτικές τακτικές του το μιντιακό τοπίο.

Μάν(ι)α μου, courage.

O Xρήστος κορακοζώητος, επηρμένος

(και outofcontext as always).
Ο Άγιος Σταύρος να είναι καλά.

O Μπόμπ ο Ακτωρομάστορας με τις

ρετσέτες των Αρφάνη-Χιόνη στον ώμο

και την συνήθη ωμότητα του επελαύνει.
Η γενιά του άλλωστε εμφορείται

από το κατοχικό σύνδρομο.
Πρέπει να τα φάει ΟΛΑ.

Ο Λαυρεντιάδης νάτος πετιέται.
Και προς το παρόν πετάει.
Λεφτά.

Η Aυτού Γιάννα και το pet Kotrotsos

επιδίδονται σε ασκήσεις balancize
και resize καθώς προσ-εύχονται

να τους προκύψει το maximize.
Tα εναπομείναντα α-δέξιά γεροντοπαλλίκαρα

δεσμεύονται και προσπαθούν να πουλήσουν δεξιά.
Κι αριστερά.

Ο Μπάμπης Βωβός των Moderntimes monsieur Γιαννίκος

παίζει Lyra με το ένα χέρι, εγκαθιδρύεται και με

το άλλο συν-αρπάζει μερ-ίδια ενώ ο Κωστό αναμένει

την LaliotisReinvention tour de force για να σιάξει.
Τ' άσιαχτα.

Ο Κοντομηνούλης αφού απ-έτυχε να μας πείσει

πως είναι φίλοι μας οι Γερμανοί,είπε στην

Σίσσυ να πάρει τηλέφωνο τον Alexiς ΠαπαHell-Ass

και να παραπονεθεί γιατί δεν συμπεριλήφθηκε

στους 100 Μεγ-άλλους Hell-ηνες.

Οι πάμπτωχοι και δημοσιο-γραφικά πάμφωτοι

Θε-Μα ψάχνουν α-παπά για να θάψουν την

παλιά τους τέχνη.Αλλά που;
Αφού αλεπού.

Ο μπαρμπ-Αριστείδης και ο

Jean o ρυποκτόνος το 'χουν πάρει απόφαση.
Έχουν φάση τα όρια.

Ειδικά όταν ξεχειλώνονται.
E βασιλιά Μίνωα;

Αχ! Κι αν δεν υπήρχε ο Merdης ο Κούρειος,
ο εμφορούμενος (always) από Αυριανές σταθερές,
θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Μα δεν είναι αξιολάτρευτος ο εσμός μας?

synecdoche, New York [A LONG, LONG SLEEP, A FAMOUS SLEEP*]

2009-05-05T01:30:00.012+03:00

Είμαστε όλοι σκλάβοι.

(απλά στη πορεία προσαρμοζόμαστε*)

Καθώς παρατηρώ στην οθόνη τον Caden Cotard,

τον συνεκδοχικό ήρωα του Charlie Kaufman

να τεμαχίζει το τοπίο της εσωτερικής του ρυμοτομίας

(σισύφεια) και να το μεταφέρει προσομοιωμένο,

χωρίς να καταφέρνει παρολ' αυτά να του μεταδώσει τον

ουρανομήκη εναγκαλισμό με το αλληλοακατανόητο

που χαρακτηρίζει την τενεκεδένια πραγματικότητα μας,

καταλαβαίνω πως έχω μπροστά μου το πιο σαφές και ολοκληρωμένο

σπινθήρισμα των αμέτρητων (υποτιθέμενα) σεναριογραφικών

κβαζάρ του παράδοξου (για το Χόλυγουνδ, πάντα) Charlie .

Η ταινία δηλώνει από την αρχή πως είναι ένα

ανικανοποίητο παλίμψηστο, μια μελαγχολική σπασμωδή

στον ανθρώπινο ψυχισμό, με μια απομαγευμένη

χροιά εξευμενισμού του αναπόφευκτου.

Το μόνο που μπορεί να σου βουλώσει το στόμα

Caden μωρό μου είναι ο Μέγας Κυριολεκτικός,

mr Death himself πριν συνειδητοποιήσεις,

(εως ότου συνειδητοποιήσουμε*)

πως τα μεγαλειώδη δράματα στέκουν πλάτη

με πλάτη με τον απωθημένο κουμπαρά
των ιδεοληψιών μας

Και την άγρια μοναξιά.

Βέβαια η πτώση έχει το ενδιαφέρον της,

η ματαιότητα το χάζι της

and the light that never goes out

την αδρεναλίνη του κι ο κουρασμένος

αλλά εμμονικός Caden χρειάζεται

μια μεγαλειώδη ακρότητα, ένα αληθινό

ψ-αίμα προτού αποσυρθεί.

Η τελευταία παράσταση στη Νέα Υόρκη,

ο ιδρώτας του σβησμένου βλέμματος,

οι στριμωγμένες απογοητεύσεις, η απόλυτη απελπισία,

οι πρησμένες αύρες, η δύσθυμη αγωνία,

οι ερεβώδεις κοίτες, η γλυκιά φωτιά.

Τι μένει απ' όλα αυτά τελικά;

Ποιά εικόνα;

Δεν υπάρχει τελευταία εικόνα.

η Εικόνα είσαι Εσύ*

mephistopheles is just beneath [OUT OF CONTROL ON VIDEOTAPE*]

2009-05-04T11:25:00.006+03:00

[μούμπλε-μούμπλε*]

θωπευτικός συνθετητής

σπουδαρχιδίζων τιποτολόγος?

[μούμπλε-μούμπλε*]

έμφυτος αισθητής

ματαιόδοξος μεταμοντέρνος?

[μούμπλε-μούμπλε*]

φλογώδης δεοντολόγος

κομψευόμενος βετεράνος?

Antio

Palie

Cosme

λέων*

2009-04-30T00:12:00.009+03:00

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης υπήρξε φανατικός εχθρός της παγιωμένης νόρμας, ενδορρηκτικός μετασχηματιστής τάσεων και ρευμάτων, αυτοκριτικός αυτόνομος, ένα είδος σαρκαστικής αλογόμυγας της υπέρτατα κονφορμιστικής ελληνικής διανόησης, που προκαλούσε ανεξέλεγκτη αποστροφή στις απανταχού "μαργκεριτοντιράς" των αθηναϊκών κύκλων.

Θυμάμαι το καλοκαίρι του 1995, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας στη Μυτιλήνη πόσο απόλαυσα τις αφηγήσεις του βιβλίου του Ο Κύριος Αθήναι. Στήνοντας συνεχώς ένα πολύπλοκο και αυτοναιρούμενο ντοκυμαντέρ του εαυτού του, φυλάκισε ανάμεσα στις γραμμές του όλους τους ανεπίληπτους πορτοκαλανθούς του αθηναϊκού zeitgeist που λίγο μετά τη χούντα και στις αρχές της μεταπολίτευσης ξεκινούσαν την συστηματοποίηση της μεταμφιεσής τους.

Όπως και να έχει, ο κύριος(sic) Λεωνίδας μαζί με τον Ηλία Πετρόπουλο και τον Μιχάλη Κατσαρό, μίλησαν από την αρχή μέχρι το τέλος με τον τρόπο και την ιδιοσυγκρασία της εσωτερικής έκ-ρηξης. Και αυτό, στο ταξινομημένο πτώμα της Ελληνικής Ιδέας έχει ασφαλώς τη σημασία του.

Οι υπόλοιποι ας (ξανά)ανακαλύψουμε το δρόμο μας.

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης διαβάζει Νάνο Βαλαωρίτη
"Η χώρα μου δεν είναι η χώρα των ποιητών" (Sign O' the Times edit)

the burnt-out spa [VIRGIN IN A TREE*]

2009-04-29T01:54:00.007+03:00

Ο Λαζόπουλος όταν πήγαινα λύκειο ακόμα μου άρεσε.

Τότε δεν είχα πάρει πρέφα τη δαιμονική του πολυπραγμοσύνη,

το -κατά βάθος- εξημερωμένο γάβγισμα, το "ακοίμητο" πολιτιστικό του κριτήριο,

την συμπλεγματική λίμπιντο που αναδείκνυε (με τον μανδύα του χιούμορ)

την ανάγνωση της ζωής ως σανατόριο των απανταχού αιμοβόρων υστερικών.

Με το γνωστό ύφος βέβαια.

Της επιμνημόσυνης ρέγγας.

Αν όμως ο Λάκης επιδίωξε και σε μεγάλο ποσοστό τα κατάφερε να

οργανώσει το έργο του (ιδιαίτερα κατά τη δεκαετία του 90) μέσα από το υβρίδιο

ενός διαρκώς αυξανόμενου ναρκισσισμού, γιγαντώνοντας τις ελληναράδικες

υπερμυθοπλασίες, υποφωτίζοντας συστηματικά τη σχέση επιχειρηματία και ηθοποιού

(που στο παρασκήνιο ανακάτευε και τελειοποιούσε τη πέτσινη διαπλοκή)

κι εγκαταλείποντας την τέχνη της υποκριτικής προς όφελος της τέχνης της προ-βολής

έχει να κάνει με αυτό καθ' εαυτό το γεγονός του χαμαιλεοντισμού της Εικόνας.

Του.

Τα οκνά αφεντικά κέρδισαν το παιχνίδι, τα μοχθηρά υπολείμματα εμφανίζονται να

τιμούν αυτό που που σιχαινόντουσαν κάποτε, καθώς η εκδικητική μικρότητα μεταμφιέζεται

σε -όχι πια και τόσο λεπτοδολουμένο- σατιρισμό και οι φαιδρές μασονίες των

κορπορατικών κουτσαβακίων αντιμετωπίζονται ως εκστατικοί κατάπτυστοι

(doesn't count αν μετά παίρνουμε τη μορφή τους, huh?) αφού ο μνημειωμένος μας

ανθρωπισμός θα σμίξει, as safe as harm θα μπορούσε, με τον αριστεριζούχο

αισθηματισμό της class of 1978.*

Άει χάσου (ομογενοποιημένο)

μυρμηγκάκι.

*χωρίς το ποιητικό ήθος των Κόρε Ύδρο, βεβαίως-βεβαίως;-)

Συνέντευξη [ΑΝΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟΥ*]

2009-04-27T03:14:00.021+03:00

Άννα Κοκκίνου

“Η εποχή μας είναι εποχή μίσους”

Πως προέκυψε ο ρόλος της Πουπέ κυρία Κοκκίνου;

Αν ήμουνα εγώ ο συγγραφέας και έγραφα το έργο θα έγραφα κάτι τελείως διαφορετικό (γέλια). Μπορεί να είχα σκεφτεί εγώ μερικά πράγματα και να πλησίασα τον Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, τον συγγραφέα του έργου, ο Βαγγέλης όμως μετά όλα αυτά τα έβαλε σ'ένα τελείως δικό του κόσμο, έδωσε δικές του προεκτάσεις. Το έργο είναι του Χατζηγιαννίδη τελείως. Μπορεί να υπήρχαν μερικές αρχικές ιδέες, τις διαμόρφωσε όμως εξαιρετικά μέσα από τη δικιά του προσωπικότητα αναπτύσσοντας και γράφοντας το ρόλο της Πουπέ.

Πως γνωριστήκατε με τον Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη;

Τον είχα γνωρίσει παλιότερα αλλά δεν είχαμε αναπτύξει ιδιαίτερες σχέσεις. Μονάχα μέσω κοινών φίλων βρισκόμαστε καμμιά φορά. Είχα κάνει μια σκέψη για ένα θέμα (ας το πούμε έτσι) είχα μια σκέψη, μια έμμονη ιδέα, με κάτι που να έχει κούκλα μέσα, υπήρχαν κι άλλα πράγματα βέβαια, που κατά καιρούς γύριζαν στο μυαλό μου, κάτι κωμικό, κάτι σαρκαστικό, κάτι μεγάλης αμεσότητας με το κοινό, κάτι ελαφρώς παράδοξο. Είχα τρομακτική ανάγκη να εκφράσω κάτι κωμικά παράδοξο από μέσα μου, δε ξέρω πως αλλιώς να το πω. Συμπτωματικά εκείνη την εποχή διάβασα τους 4 Τοίχους και είδα πως όλα αυτά που σκεφτόμουν, η ατμοσφαιρά που έψαχνα θα μπορούσε να εκφραστεί μέσω αυτού του συγγραφέα. Του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη. Έτσι τον πήρα τηλέφωνο, τον ρώτησα αν τον ενδιαφέρει, υπήρχε πολύ μεγάλη ανταπόκριση κι έτσι σιγά-σιγά δημιουργήθηκε ένα μεγάλο δέσιμο μεταξύ μας. Ένα δέσιμο που γίνεται όλο πιο βαθύ και πιο έντονο.

Πως θα χαρακτηρίζατε τη Ρίκα, την ηρωϊδα που έγραψε για σας;

Κοιτάχτε, εγώ είμαι ακόμα στη φάση που την ψάχνω τη Ρίκα. Δεν την έχω γνωρίσει ακόμα εντελώς. Η Ρίκα είναι ένα πρόσωπο που η μοναξιά ως κατάσταση την καθορίζει, η απόρριψη από τους γονείς επίσης. Το παιδικό της τραύμα. Το γεγονός πως ασχολείται με τις κούκλες ως επάγγελμα, είναι σαν αυτό το τραύμα το παιδικό να έχει γίνει ζωή. Δεν θέλει να φύγει από το τραύμα γιατί δε μπορεί να φύγει. Κι έτσι ως απότυπωμα την συνοδεύει και την καθορίζει για μιαν ολόκληρη ζωή.

Τι προσπαθεί να πετύχει με αυτό το είδος επιθετικής καλοσύνης το οποίο τη χαρακτηρίζει;

Είναι ένα πρόσωπο που δε θέλει να δει τη πραγματικότητα του εαυτού της.

Αυτή η επιθετική καλοσύνη είναι μιαν άμυνα, ένα ακόμα ψέμα που λέει στον εαυτό της.

Οι άνθρωποι είμαστε μόνο καλοί ή μόνο κακοί;

Και τα 2. Σ' όλες τις δόσεις. Υπάρχουνε όλα.

Απλά συμβαίνει τις περισσότερες φορές να καλλιεργούμε μόνο τη μια πλευρά.

Κάτα πόσο οι εγγραφές της παιδικής ηλικίας μας καθορίζουν τελικά;

Μας ορίζουν απόλυτα. Δείτε πως κοιτάει ένα παιδί και πως κοιτάμε εμείς.

Στο στάδιο της παιδικής ηλικίας όλα εγγράφονται, όλα γίνονται αποτύπωμα.

Μέσα στ' οποίο ρέει η ζωή.

Υπάρχει μια χαρακτηριστική αναφορά στο έργο, για το πως η σημερινή εποχή είναι η εποχή της ταχύτητας και του μίσους. Γιατί κατά τη γνώμη σας συμβαίνει αυτό;

Ας παρακολουθήσει κάποιος τον εαυτό του καθημερινά, Βιαζόμαστε συνέχεια, δεν έχουμε χρόνο για τίποτα, δεν έχουμε χρόνο για τα πιο ουσιώδη, συνέχεια βιαζόμαστε, έχει γίνει σχεδόν τίκ, συνέχεια βιαζόμαστε. Βιαζόμαστε. Συνέχεια. Σκοντάφτουμε ο ένας στον άλλο, με τρομερή ταχύτητα, με τι τρομερό τρόπο αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλο όταν συμβαίνει αυτό, με τη βλοσυρότητα, με τι μίσος. Ναι μίσος. Η εποχή μας είναι εποχη μίσους. Είναι κάτι διάχυτο αυτό το πράγμα στην εποχή μας. Όλα έχουν πιεστεί από μια ταχύτητα η οποία μας ξεπερνά και η οποία μας πιέζει να τα κάνουμε όλα μηχανικά και γρήγορα. Και το μόνο πράγμα που αφήνουμε πίσω είναι ο εαυτός μας. Και αυτό ως κατάσταση οδηγεί σ' εσωτερικευμένη βία. Που κάποια στιγμή, δι ασήμαντον αφορμή ξεσπά.

Έχετε καταλήξει αν αγαπάει τους ανθρώπους η Ρίκα;

Προσπαθεί. Το μίσος τριγύρω, τ' οποίο κυριαρχεί ως κατάσταση στην εποχή μας, την εξωθεί να φερθεί ακραία στο τέλος του έργου.

Εσείς στη καθημερινή ζωή πως λειτουργείτε;

Καταφέρνετε να μετριάζετε τη διαδικασία παραγωγής του μίσους, του θυμού;

Είναι κάτι που το προσπαθώ. Κι αυτό που δέχομαι κι αυτό που εκπέμπω. Βέβαια άμα σκεφτώ πως καμμιά φορά εκπέμπω μίσος αμέσως νιώθω κάτι πολύ καταλυτικό, κάτι που με πονάει πάρα πολύ.

Από που εμπνευστήκατε για να σκηνοθετήσετε, να μετατρέψετε σε θεατρική πράξη τις ατμόσφαιρες του έργου και του ρολου; Τι είχατε στο μυαλό σας;

Δείτε. Στην αρχή δεν ήξερα πως να τα ενώσω όλα όσα συνέθεταν τη προσωπικότητα της Πουπέ. Μια μέρα μελετώντας το ρόλο θυμήθηκα ένα πρόσωπο από τα παιδικά μου χρόνια στην Αίγυπτο. Μια γυναίκα πολύ..χοντρή(γέλια). Χρειαζόμουνα κάτι που να τα ενώσει όλα τα επιμέρους κομμάτια του ρόλου και εμένα η μνήμη μου ανέσυρε αυτή τη χοντρή ως το εξωτερικό κέλυφος του ρόλου. Λοιπόν η χοντρή αυτή ήταν μονίμως δυσαρεστημένη και δε μπορούσε να καταλάβει πώς είναι καταδικασμένη να είναι χοντρή ενώ τρώει “τόσο” λίγο(γέλια). Και συγχρόνως έψαχνα για το εσωτερικό αίσθημα του ρόλου τ' όποίο μετά από λίγο το βρήκα. Βρήκα το αίσθημα της απάθειας. Η απάθεια μ' έχει απασχολήσει πολύ, είναι ένα συναίσθημα της εποχής μας εντελώς σημερινό.

Τι είναι αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με το θέατρο;

Μόνο του ήρθε. Σαν ένα ανεπαίσθητο σπρώξιμο. Δεν ήταν έμμονη ιδέα. Όταν είχα έρθει από την Αίγυπτο, το πρώτο καιρό βίωνα κάπως επώδυνα αυτή την αλλαγή από την Αίγυπτο στην Ελλάδα. Είχα πάει λοιπόν σε μια παράσταση του Κούν που δε μπορώ να θυμηθώ ποιά ήταν. Ήμουν περίπου 17 ετών, είχα μπεί στη Φιλοσοφική τότε, και ξαφνικά κάποια μέρα ενώ καθόμουν μ 'εναν φίλο μου σε μια παρέα με ρωτάει κάποιος με τι θα ήθελα ν' ασχοληθώ, κι εγώ θυμάμαι την αίσθηση που μου είχε αφήσει η παράσταση στου Κουν και απαντάω αμέσως, πως θα γίνω ηθοποιός. Θυμάμαι ακόμα το βλέμμα του φίλου μου, γεμάτο έκπληξη να με κυττάζει, γιατί δεν είχα εκδηλώσει τίποτα σχετικό μέχρι τότε (γέλια). Βέβαια είχα ένα καθηγητή στο Καϊρο, Χρήστος Διονυσόπουλος τ' ονομά του, ο οποίος μου άνοιξε ένα ορίζοντα τεράστιο. Από αυτόν έμαθα την Αντιγόνη, το Σολωμό, τον Πλάτωνα. Κι αυτός με έβαλε να πρωτοπαίξω, στα τότε πλαίσια τα σχολικά.

Εκείνη την εποχή τι σκεφτόσαστε πως θα γίνετε όταν μεγαλώσετε;

Εγώ νόμιζα πως θα γίνω δημοσιογράφος (γέλια). Η δημοσιογραφία με τράβαγε πολύ. Μου άρεσε πολύ και η ζωγραφική, τα ταξίδια και μετά έγινε ένα κλικ, την εποχή που βρέθηκα στην Ελλάδα δηλαδή. Λέγοντας το αυτό δεν εννοώ πως η απόφαση πάρθηκε κι άρχισε να υλοποιείται ευθύς αμέσως. Καμμία σχέση.

Τι σημαίνει το θέατρο για σας;

Μαθαίνω για τη ζωή, μαθαίνω για τους ανθρώπους, μαθαίνω για τον εαυτό μου.

Μαθαίνω ποιός είμαι.

Ο χώρος της λογοτεχνίας έχει αποτελέσει πολλές φορές πρόσφορη πηγή για τις θεατρικές σας απόπειρες. Τι είναι αυτό που σας έλκει εκεί;

Αυτό το οποίο με έλκει και το οποίο έγινε ενστικτωδώς, είναι πως παίρνοντας κάτι το οποίο δεν είναι θεατρικό, για να το κάνεις να λειτουργήσει αναγκαστικά ανακαλύπτεις τα εργαλεία τα θεατρικά. Είναι σαν να ασχολείσαι με το τι είναι θέατρο. Ασχολείσαι με τα πρωταρχικά υλικά του θεάτρου. Και δεν είναι κάτι που επειδή το βρήκες, ισχύει για κάθε έργο. Κάθε κείμενο έχει το δικό του κώδικα. Το μόνο που ξέρεις είναι πως πρέπει να κάτσεις να ασχοληθείς, να βρείς αυτό το κώδικα. Και πρέπει να σου πω πως δεν είναι κάτι εύκολο. Έχουμε δει να μη λειτουργεί πάντα αυτό το πράγμα. Αυτό εμένα με τραβάει πολύ.

Για ποιό πράγμα θεωρείτε τυχερό τον εαυτό σας και για ποιό άτυχο

αυτά τα χρόνια που κάνετε θέατρο;

Αισθάνομαι μόνο τυχερό τον εαυτό μου. Θα είναι ύβρις να ισχυριστώ πως με θεωρώ άτυχη.

Είναι πολύ πλούσιο το ταξίδι μέχρι τώρα, γνώρισα πράγματα για το κόσμο, για τους ανθρώπους, που αλλιώς δε θα γνώριζα, αν δεν αντιμετώπιζα κι αυτές τις τρομερές δυσκολίες που αντιμετώπισα. Δε μπορώ να πώ τη λέξη άτυχος, το θεωρώ κάτι σαν αχαριστία.

Έχετε κάνει κινήσεις παράτολμες;

Μόνο. Ότι εγώ αισθανόμουν πως είμαι ανολοκλήρωτη σαν ηθοποιός, τ' ότι έπαιξα σε ένα έργο μόνη μου για πρώτη φορά, εννοώ τις Μορφές του Βιζυηνού, και πως αυτό συνέπεσε με μια στιγμή κατά την οποία δεν ένιωθα έτοιμη, έπρεπε να το κάνω όμως, δε σήκωνε τότε άλλη αναβολή, το θέατρο έπρεπε να ανοίξει κι έτσι αναγκάστηκα από ανάγκη να παίξω μόνη μου. Κι έπεσα στα βαθιά. Κι έπεσα σε ότι καλύτερο θα μπορούσε να μου συμβεί. Βρέθηκα αντιμέτωπη με τα πρωταρχικά υλικά του θεάτρου. Τ' οποίο αν το καλοσκεφτείς ήταν μεγάλη τύχη.

Νιώσατε ποτέ οτι σας απορρόφησε η τέχνη σε βαθμό που να το μετανιώσετε;

Όχι σε βαθμό να το μετανιώσω αλλά ναι με απορρόφησε. Προσπαθώ να ισορροπώ.

Μπορούμε να πούμε πως ο καλός ηθοποιός λειτουργεί σαν καθρέφτης για το κοινό, πως του βγάζει στην επιφάνεια το αληθινό του πρόσωπο;

Το έχει πεί πολύ καλά αυτό ο Σαίξπηρ, πως το θέατρο είναι ο καθρέφτης της φύσης και λέγοντας φύση εννοεί τα πάντα. Αυτό πρέπει να είναι και ο ηθοποιός. Ο καθρέφτης της φύσης. Όταν δεν είναι έτσι λειτουργεί σαν παραμορφωτικός καθρέφτης. Σαν ένα τίποτα.

Βλέπετε το θέατρο ως εργαλείο παρέμβασης;

Βέβαια. Και είναι κάτι για το οποίο αναρωτιέμαι ακόμα πάρα πολύ, γιατί η κατάσταση στην Ελλάδα δεν έχει πιο πάτο απο αυτο που βιώνουμε. Με απασχολεί πάρα πολύ. Η ζωή μας έχει αλλάξει τελείως με αυτά που συμβαίνουν. Δεν είμαστε όπως είμασταν. Και αυτό το θέατρο οφείλει να το δείξει.

Εκμοντερνισμός των μύθων και των χαρακτήρων ή παραδοσιακογενή ανεβάσματα; Εσείς τι πιστεύετε;

Αυτό το έχει πει εξαιρετικά ο Τσέχοφ στο Γλάρο, μιλώντας για τους παλιούς και νέους τρόπους έκφρασης. Δεν υπάρχει παλιό και καινούργιο. Υπάρχει κάτι αληθινό ή όχι. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να κάνει κάποιος τα πάντα αρκεί να είναι αληθινά. Η αλήθεια είναι το παν.

Υπό ποιές προυποθέσεις μπορεί ενας καλλιτέχνης στην Ελλάδα να αποβεί

δημιουργικά πρωτότυπος και αληθινά πρωτοποριακός;

Έχουμε παραδείγματα που συμβαίνει. Ξέρετε επειδή έτυχε πέρυσι να δώ κάποιες παραστάσεις στο εξωτερικό, αλλά και στο Φεστιβάλ Αθηνών, δε μπορεί παρά να κάνει κάποιος τη σύγκριση με τους ξένους ηθοποιούς. Είναι πιο ελεύθεροι, πιο αποενοχοποιημένοι και έχουν και 2 πράγματα που λειτουργούν υπέρ τους. Έχουν καλύτερη εκπαίδευση και έχουν καλύτερο πολιτιστικό επίπεδο.Θα μπορούσαμε κι εδώ να έχουμε αυτό το επίπεδο γιατί έχουμε δυνάμεις εξαιρετικές. Αλλά υπάρχει αυτό το αναθεματισμένο το ελληνικό, που σου λέει όχι δε θα σηκώσεις κεφάλι.

Οταν παίζετε σε τι κατάσταση βρίσκεστε εσωτερικά; Πως προετοιμάζεστε πριν βγείτε στη σκηνή;

Αυτό που επιδιώκω είναι όσο γίνεται να είμαι πιο αμέτοχη, πιο ψυχρή. Όταν λειτουργεί αυτό, το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό. Βλέπετε, είναι σαν να έχεις 10 κατσαρόλες μπροστά σου και πρέπει να ρυθμίσεις τις δοσολογίες των υλικών σε καθεμιά. Χρειάζεται ψυχραιμία και αποστασιοποίηση εκέινη την ώρα που όλα ετοιμάζονται συγχρόνως και το κοινό “πεινάει” από κάτω.

Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει για σας να έχει ένας ηθοποιός;

Το ήθος. Μιλώντας κανείς για ήθος δεν εννοεί κάτι το ηθικό, σε καμμιά περίπτωση. Ήθος σημαίνει στάση απέναντι σε πράγματα, στη ζωή, στο θέατρο. Αν το καλοσκεφτούμε απο εκεί ξεκινάνε όλα.

Τι θα συμβουλεύατε εναν νέο ηθοποιό;

Θυμάμαι κάτι που είχε πεί η Λαμπέτη. Πρέπει να μάθεις πόσο αγαπάς το θέατρο. Για ν' ασχοληθείς με το θέατρο πρέπει να το αγαπάς. Μου είχε κάνει αυτή η απλή φράση τεράστια εντύπωση. Ο κάθε ηθοποιός θα το μάθει αυτό με το δικό του τρόπο.

Το θέατρο είναι μια περιπέτεια;

Αχ! Και τι δεν είναι μια περιπέτεια τελικά;

ΛΑ ΠΟΥΠΕ

Μαύρη Κωμωδία του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη

Σκηνοθ.: 'Αννα. Κοκκίνου.

Ερμηνεύει: 'Αννα Κοκκίνου.

Σκηνικά.: Νίκος Αλεξίου.

Κοστούμια: Χριστίνα Μαθέα

Μουσική: Στέλλα Γαδέδη

ΘΕΑΤΡΟ ΣΦΕΝΔΟΝΗ

Μακρή 4, Μακρυγιάννη, 2109246692

Μέχρι 10/5.